Iconography and Hand painted icons

All the diamonds of the world are trash compared to one moment in God’s light! Saint Arsenie Boca of Prislop (of Romania)

Saint Arsenie Boca of Prislop (of Romania)

Reposed in the Lord in 28 November 1989

“All the diamonds of the world are trash compared to one moment in God’s light!” 

Αρσένιος Μπόκα_Arsenie Boca-icoana-parintele-arsenie-boca- Арсений Бока_234564564At Prislop Monastery of the land of Hatzeg, a grave covered by flowers that seem never to wither is the destination for thousands of pilgrims.
Here rests Father Arsenie Boca.

One miracle which everyone can see is that the flowers over his grave never die or wither, neither in the hot summer or the frigid winter.

Fr. Arsenie Boca was born on 29th of September 1910, in the village of Vatza de Sus in the Western Carpathians. Zian spends his childhood among flowers and woods. On the hilltop, even the presence of other children was a rare thing. Maybe this is why Fr. Arsenie enjoyed silence that much.

In the fall of 1936, Zian Boca is ordained celibate deacon In March 1939, Metropolitan Nicolae Balan sends Deacon Zian Boca to the Holy Mount Athos. Years after, Father Arsenie says: “When I kissed the hand of St John the Baptist, I understood my destiny.” The story goes that at the Holy Mountain, Zian Boca prayed heartily to the Mother of God, with persistance and tears, to bring to his path a spiritual father who would initiate him in the mysteries of the Holy Spirit.

He returns home on June 8th 1939. Metropolitan Nicolae Balan desiring a monastic revival sends the young Zian Boca to the Sambata de Sus Monastery, founded by Constantin Brancoveanu, which was recently rebuilt. In the Friday of the Life-Giving-Spring, after the Holy Pascha of 1940, during a soul moving service, the Deacon Zian Boca is tonsured into monahism under the name of Arsenie.

he was ordained priest. It was war, we were confronted by many problems, especially material needs, and when we got to Sambata Monastery it was such a sould relief! When we saw Fr. Arsenie surrounded by people like a shephard in the midst of his flock, truly it made such a good impression on me, that I kept that good impression for the rest of my life.
He was dressed in that white cassock with a nice, broad belt, with his hair cut but not bound in a tail with an extraordinary posture and a gaze that went right through you. It made you feel he descended from the world of the Saints, from the world of those who worship God incessantly. His sight attracted you and gained over you. He had a very lively gaze. You could not hide from it. And what he was telling you was like a Gospel.

His love for beauty and harmony transformed the monastery into a piece of Heaven.

The thousands of lay people who want to know a powerful prophet by word and by deed, are joined by political and cultural figures of our nation. King Michael and Princess Ileana, the sister of King Carol II also visit Brancoveanu Monastery. Impressed by the personality of Father Arsenie, Princess Ileana invites him at the Bran Castle where the Father preaches on religious themes and interprets parts of the scriptures. Departing Romania, Princess Ileana leaves Fr. Arsenie a letter of gratitude confessing that he was a beacon in her life.
A lover of solitude, Fr. Arsenie starts digging a cell in the rock, up in the mountains at 1700m, on Sambata Valley.
This brings him into the attention of Military Police which starts monitoring and reporting on him, under the suspicion that he hides iron-guardists, hostile to the political regime of Antonescu. For the same unfounded suspicion he is also accused by the new communist regime, and will be under surveillance for the rest of his life.

Openly confessing Christ in those times is a risk that Father Arsenie assumes. Without explicitly naming the communists, he speaks openly against those without God, and this fact upsets the authorities.

On November 25th 1948 he arrives to Prislop Monastery of the land of Hatzeg. Father Arsenie remains there as spiritual father. Again, numerous people come looking for him and the political police [Securitate] is back on alert. On January 16th, 1951 at 5AM a group of ten agents of Securitate break into the monastery and arrest Father Arsenie.

A reserve officer told :
There was there in a cell a priest who told people what happened at their homes. In a week or two they received a letter confirming what the priest said. one day two went to the prison’s commander and reported:
“Sir! In one of the cells we have a priest who sees through the walls of the prison!”

An old Christian man recounted with deep emotion how Fr. Arsenie was once praying in the cell where he was arrested, and the guard could see through the window how he was wrapped in fire during the prayer and raised from the ground like St. Mary of Egypt as she was seen by Abba Zosimas, or how Abba Arseny of Pateric was seen by his disciple while praying in his cell from the desert of Egypt.
Being released from the cellars of Securitate after other six months of detention, Fr. Arsenie returns to Prislop, from where he is eventually expelled under the pressure of authorities.
In May 1959, by a decision of the Episcopate of Arad, Fr. Arsenie is defrocked, and is forbidden to wear monastic clothes and to service in the altar as a priest.
The greatest preacher of Transylvania is thus silenced, Prislop Monastery is closed and the nuns are thrown back into the world.

From Prislop, Fr. Arsenie returns to Bucharest where he comes under even stricter observation as it results from the 1200+ pages of his surveillance file.

This happening, this unusual circumstance of August 1968. Father Savian goes to the church to invite him for dinner, and he finds him in the altar, to the right of the Holy Table, on his knees, praying, and on the floor there is a pool of tears. And he asks him with spiritual daring: “What are you doing, Father?” The Father answers:”Our country is facing a crucial and very difficult moment for its destiny and we have to pray for it and for the good of its people.” I believe that for his prayers as well, God saved us from a tragedy

In 1976 Prislop Monastery reopens under the abess Apolinaria. In the summertime, Fr. Arsenie spends a few weeks in reclusion at Bucura Lake of Retezat Mountains, He is nostalgic for the summers of his childhood spent on the hills of Bujoara, feels well in the midst of nature, and longs for being a hermit. People say that he speaks with the bears and the wolves who listen to him, with the deers and the birds.

On November 28th 1989 at Sinaia, the earthly being of Fr.Arsenie departs from this world. One month later the communist order collapses in a bloodshed and after a brief trial the Ceausescu couple is executed at Targoviste. 

As Fr. Arsenie prophetised, his grave became a place for pilgrimage. Each year, on the day of his death, at the end of November when the weather warms up miraculously, unending rows of flower bearing pilgrims come to Prislop to share their troubles and find solace, to repent for their sins and straighten their path.
People do not believe that Fr. Arsenie ever died. He is there with them, among them. They feel his presence as a breeze. They ask the questions in their mind and there they find the answers. They touch his cross and start crying out of the blue, flooded by that happiness and inner peace that only Fr. Arsenie could intercede for them.
He is a saint in the hearts of the thousands of people who love and follow him, and whom he blesses with his larger-than-world love.


A disciple calmly walking across the stormy seas, an unmoving pillar against the troubled waves, a man among people, providing guidance and strength with otherworldly serenity, unflinching in the belief that God alone is ruler of our world. An unequaled personality, a magnet for thousands of people in all walks of life, and also a target for suspicion for the authorities of his day, who failed to understand the source of his exceptional power to gather people around him.”

As one person interviewed in this documentary says: “Fr. Arsenie made Christ transparent to us.” He still does. His presence in the midst of us after his passing is a reminder of the proximity of Heaven. This film is an opportunity to (re)discover it for ourselves.



Υπέφερα πολύ με το να πληγώνω τον πατέρα μου στους λογισμούς μου, και δεν μπορώ να μετανοήσω επαρκώς γι’ αυτό. Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Ιγνάτιος ο Θεοφόρος _Christ and child St. Ignatios_ Христос и ребенок Св. Игнатий Богоносец 19443Ο γέροντας Θαδδαίος (Στρμπούλοβιτς) της Βιτόβνιτσα γεννήθηκε στις 6/19 Οκτωβρίου του 1914 στο χωριό Βιτόβνιτσα του Πέτροβατς της Σερβίας, πρόωρα, γι’ αυτό έσπευσαν να το βαπτίσουν και του ΄δωσαν το όνομα Θωμάς, προς τιμήν του Αποστόλου Θωμά. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν μικρός. Έγινε ένας από τους μεγαλύτερους Σέρβους ασκητές του 20ού αιώνα.

Ένα παιδί πρέπει να μάθει να είναι υπάκουο στους γονείς του όπως και στον Θεό. Θα θυμάται τα λόγια των γονιών του για όλη του τη ζωή και θα σέβεται πάντοτε τους γέροντες, κι όχι μόνο αυτούς αλλά και τους νεότερούς του. Θα είναι ευγενικός και προσεχτικός με τους πάντες. Δυστυχώς, υπάρχουν πολύ λίγες οικογένειες που ανατρέφουν τα παιδιά τους έτσι.

Τα πνεύματα του κακού προκαλούν περισπασμό στον νου των παιδιών μας… και προσπαθούν να τα αναστατώσουν. Ένα παιδί πρέπει να διδαχτεί την υπακοή, ιδίως πριν τα πέντε του χρόνια, διότι σ’ αυτή την ηλικία είναι που διαμορφώνεται ο χαρακτήρας ενός παιδιού. Έτσι, τα ίχνη της διαπαιδαγώγησης του χαρακτήρα του παραμένουν για το υπόλοιπο της ζωής του. Οι γονείς θα πρέπει να διδάσκουν τα παιδιά τους απόλυτη υπακοή σ’ αυτή την περίοδο της ζωής τους. Όταν ένας γονιός λέει κάτι, η απάντηση πρέπει να είναι. «Αμήν, Γένοιτο». Αλλά σήμερα δυστυχώς, οι γονείς δεν το γνωρίζουν αυτό και διδάσκουν τα παιδιά τους τελείως το αντίθετο. Και μ’ αυτό τον τρόπο τα μεγαλώνουν…

Αν πας να διορθώσεις κάποιον όταν είσαι οργισμένος, δεν θα πετύχεις τίποτα. Θα πληγώσεις τόσο τον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου όσο και τον εαυτό σου. Αν θέλεις να βάλεις κάποιον στο σωστό δρόμο, να τον διδάξεις και να τον συμβουλεύσεις. θα πρέπει πρώτα να ταπεινωθείς και να του μιλήσεις με πολλή αγάπη. Θα δεχτεί τη συμβουλή σου, διότι θα νιώσει ότι του τη δίνεις με αγάπη. Αν όμως θέλεις να γίνει το δικό σου πάση θυσία, δεν θα πετύχεις τίποτα. Να πως χτίζεται μέσα στο παιδί η αντιδραστικότητα. Όταν ένα παιδί είναι ανυπάκουο, η λύση δεν είναι να του «τις βρέχουμε».

Οι γονείς κατσαδιάζουν τα παιδιά τους για το παραμικρό. Είναι σαν να μην ξέρουν πώς γίνεται να τους μιλάει κανείς ήσυχα και τρυφερά. Όταν είναι αναγκαίο να θέσει ένας γονιός όρια πειθαρχίας σε ένα παιδί, το παιδί πρέπει να νιώθει ότι πίσω από την αυστηρότητα υπάρχει αγάπη. Είναι μεγάλο λάθος να τιμωρείς τα παιδιά τη στιγμή που κάνουν κάτι κακό, διότι τίποτα δεν πετυχαίνεις έτσι.


Ένας από τους επισκέπτες του π. Θαδδαίου διηγούνταν: «Μια γριά γυναίκα ρώτησε τον π. Θαδδαίο τι έπρεπε να κάνει προκειμένου να γίνουν τα εγγόνια της ευσεβείς άνθρωποι. Ο π. Θαδδαίος απάντησε, ‘’Να είναι πάντοτε η γιαγιά τους πράα και καλή’ να μην οργίζεται ποτέ και να είναι πάντοτε χαρούμενη. Να υπακούει τους πάντες, κι όταν ακόμη δεν κάνει κανείς υπακοή στην ίδια. Ίσως τα εγγόνια της να μην γίνουν ευσεβείς άνθρωποι, αλλά κάποια μέρα θα θυμούνται τη γιαγιά τους και η ανάμνησή της θα τους κάνει καλύτερους ανθρώπους’’».

Πώς καταλαβαίνουν οι γονείς μας ότι είμαστε καλά παιδιά και τους αγαπάμε; Όταν βλέπουν ότι τους σεβόμαστε και υπακούμε στα λόγια τους.

ΑΦΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ-παιδια_children-προσευχη_praying_Молитва_Икона-Благословение-детей6167edΕρώτηση: Πώς μπορεί κανείς να μην αμαρτάνει ενάντια στους γονείς του, όταν αυτοί αντιτίθενται στην Εκκλησία, βλασφημούν τον Χριστό και απειλούν ακόμα-ακόμα ότι θα τον αποκληρώσουν;

Απάντηση: Οι γονείς έχουν μεγάλη επιρροή στα παιδιά τους. Αν είναι καλά ή κακά είναι δικό τους πρόβλημα και θα δώσουν λόγο στον Θεό γι’ αυτό.

Υπάρχει πολύ κακό στον κόσμο επειδή οι άνθρωποι έχουν χάσει τον σεβασμό τους για τον ουράνιο Πατέρα και τους γονείς τους. Αυτό δεν το ήξερα όταν ήμουν νέος. Έχω μοιάσει στη μητέρα μου, όπως εξάλλου και πολλοί άνδρες, κι έτσι είμαι υπερβολικά ευαίσθητος.
Πίστευα ότι ο πατέρας μου έπρεπε να κάνει περισσότερα για τα παιδιά του. Εγώ ήμουν ο μεγαλύτερος γιος του. Γεννήθηκα το 1914. Αυτού του είδους οι λογισμοί κατέστρεψαν σχεδόν τη ζωή μου. Δεν έπρεπε να έχω τέτοιους λογισμούς για τον πατέρα μου. Αυτοί οι λογισμοί είχαν τόσο αρνητική επιρροή στη ζωή μου. Και το γεγονός ότι ήμουν ζωηρό παιδί δεν βοηθούσε καθόλου.

Πρέπει να προσευχόμαστε στην Υπεραγία Θεοτόκο να μας δώσει τη δύναμη και τη θέληση να αγαπάμε τους γονείς μας, και τότε αυτές οι δυσκολίες θα εξαφανιστούν από τη ζωή μας. Ο Κύριος θα μας ανοίξει δρόμο και θα μας παράσχει ότι είναι καλύτερο για μας. Ο Κύριος είναι μεγάλος και είναι αγαθός. Θα συγχωρήσει όλες μας τις αμαρτίες. Πρέπει να αγαπάμε τους γονείς μας ανεξάρτητα του πώς είναι. Αν οι λογισμοί μας είναι καλοί, θα έχουν θετική επιρροή πάνω τους. Θα πρέπει να έχουμε καλούς λογισμούς για ολόκληρο τον κόσμο. Αν μαλώνουμε με τους δασκάλους μας ή τους γονείς μας, θα έχουμε κόλαση στην ψυχή μας. Έχει συμβεί πολλές φορές: μαθαίνει κάποιος να αγαπάει τον δάσκαλο του κι εκείνος του βάζει καλούς βαθμούς. Αν αμαρτάνεις ενάντια στους γονείς σου, θα υποστείς πολύ άσχημες συνέπειες. Οι γονείς μας έχουν μεγάλη επιρροή στη ζωή μας.

Οι Άγιοι Πατέρες λένε: «Είναι αδύνατον να έχεις ειρήνη κι ωστόσο να είσαι γεμάτος φθόνο και κακία». Αυτά είναι χαρακτηριστικά του Άδη. Αν μπορούμε να ελευθερωθούμε από αυτά. μπορούμε να ζήσουμε μια χαρούμενη ζωή. Ας προσευχηθούμε στον Κύριο, διότι Εκείνος μόνος μπορεί να αλλάξει την κατάσταση της ψυχής μας.

Είναι προτιμότερο να σε προσβάλλει κάποιος, παρά να προσβάλλεις εσύ κάποιον άλλο. Διότι αν αντέξουμε μια προσβολή, μπορούμε να διατηρήσουμε την ειρήνη μας’ αν όμως προσβάλλουμε κάποιον, η συνείδηση μας δεν θα μας επιτρέψει να έχουμε ειρήνη.
(«Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας», Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα, εκδ. Εν πλω.)


ΑΦΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ- παιδια_children-προσευχη_praying_Молитва_53-Икона-Благословение-детей- 0043-1000Μπορείτε να δείτε και μόνοι σας πώς μπορεί κανείς να δημιουργήσει αρμονία ή δυσαρμονία μέσα σε μια οικογένεια, ανάλογα με το είδος των λογισμών και των ευχών που κάνει. Αν η κεφαλή της οικογένειας είναι φορτωμένη με σκοτούρες και λογισμούς σχετικούς με κάποια δυσκολία, τότε η ειρήνη σε κείνη την οικογένεια διαταράσσεται.
Όλα τα μέλη της οικογένειας καταθλίβονται – δεν έχουν ειρήνη και παραμυθία. Η κεφαλή της οικογένειας πρέπει να ακτινοβολεί αγαθότητα προς όλα τα μέλη της οικογένειάς του. Έτσι λειτουργεί η «μηχανή των λογισμών» μας.
Όταν ήμουν νέος δεν ήξερα ότι δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε αρνητικούς λογισμούς για τους βιολογικούς ή πνευματικούς μας γονείς. Δεν πρέπει ποτέ να τους πληγώνουμε, ούτε καν στους λογισμούς μας.
Εκείνο τον καιρό, δεν ήξερα ότι η προσβολή προς τον άλλο έχει τέτοιες αρνητικές συνέπειες προς όλους μας. Υπέφερα πολύ με το να πληγώνω τον πατέρα μου στους λογισμούς μου, και δεν μπορώ να μετανοήσω επαρκώς γι’ αυτό.
Ο πατέρας μου ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος απίστευτα αγαθός προς τον καθένα. Ουδέποτε στη ζωή του αρρώστησε, διότι είχε πάντοτε ειρήνη και τα εσώτερα όργανα του σώματός του λειτουργούσαν χωρίς άγχος. Στοχαζόταν τη ζωή του σαν να ήταν ένα φίλμ. Όταν τον προσέβαλε ενίοτε κάποιος, εκείνος δεν το έπαιρνε κατάκαρδα – ήταν ήσυχος και πράος άνθρωπος. Θα ήμουν ευτυχής αν είχα κληρονομήσει τον χαρακτήρα του.


προσευχομενος_praying_Молитва_Μητερα πηγαινει στην εκκλησια το παιδι της122940714_9241_Ο σεβαστός πάτερ Θαδδαίος αναφερόταν συχνά στους Αγίους Πατέρες.
Πολύ συχνά όμως έλεγε στον κόσμο και αληθινές Ιστορίες. Για παράδειγμα την παρακάτω ιστορία την ανέφερε, όταν συμβούλευε τούς νέους πώς πρέπει να υπακούσουν τούς γονείς τους πριν από το γάμο:

Υπήρχαν δύο φοιτήτριες από επαρχία πού η μία έμεινε έγκυος και η άλλη της είπε να μην κάνει έκτρωση γιατί ήθελε εκείνη να αναλάβει να αναθρέψει το παιδί πού θα γεννούσε. Έτσι και έγινε. Η φίλη της κοπέλας, πού περίμενε το παιδί, υιοθέτησε το παιδί. Ενώ η γυναίκα πού το γέννησε έφυγε στην Αγγλία και εκεί παντρεύτηκε έναν πολύ πλούσιο άνθρωπο.

Πριν πεθάνει η φυσική μάνα ήθελε να πει την αλήθεια στην κόρη της λόγω ότι ήθελε να της αφήσει μία μεγάλη κληρονομιά. Συνάντησε λοιπόν την κόρη της και της τα είπε όλα.

Η κόρη από τότε πού γνώρισε την φυσική της μητέρα και έμαθε την αλήθεια, άρχισε να έχει προβλήματα. Σταμάτησε τις σπουδές της, λίγο πριν από το πτυχίο, παρόλο πού της είχαν απομείνει λίγα μαθήματα. Γνώρισε μάλιστα και κάποιους ανθρώπους πού άρχισαν να της «τρώνε» την κληρονομιά της.

Η κοπέλα αυτή ήρθε κάποια στιγμή σε μένα και μου είπε για τη ζωή της. Αναρωτιόμουνα για ποιό λόγο από τότε πού μίλησε με τη φυσική μάνα της, πηγαίνανε όλα στραβά. Στην συνέχεια κατάλαβα πώς η μικρή χτυπούσε με τις σκέψεις της τη φυσική μητέρα της, γι’ αυτό και όλα άλλαξαν στη ζωή της. Δεν συγχωρούσε τη φυσική μητέρα της πού την άφησε.
από το βιβλίο: Πνευματικές Συζητήσεις, γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, εκδ. ορθόδοξος Κυψέλη

Έχει τεράστια σημασία να υπάρχει κάποιος που να προσεύχεται πραγματικά μέσα στην οικογένεια. Η προσευχή προσελκύει τη Χάρη του Θεού και την αισθάνονται όλα τα μέλη της οικογένειας, ακόμα κι εκείνοι των οποίων η καρδιά έχει παγώσει. Πάντα να προσεύχεστε.

This is the way we should raise our children. With love. Catholicos-Patriarch Ilia II of All Georgia

Ιγνάτιος ο Θεοφόρος _Christ and child St. Ignatios_ Христос и ребенок Св. Игнатий Богоносец 19443Staritsa Anastasia Andreeva Vladikavkaz

Reposed in the Lord in December 24,  1932

Catholicos-Patriarch Ilia II of All Georgia

Tbilisi, December 6, 2014

On the feast of the Presentation (Entry) of the Mother of God into the Temple Catholicos-Patriarch Ilia II of All Georgia greeted the congregation and said:

“This is one of the greatest feasts. When the Theotokos was led into the Holy of Holies that could be entered once a year only by the high-priest, it was a sign that She was an extraordinary person …

Today I want to talk to you of the significance of the Church in our lives. The Church is the gateway to the Heavenly Kingdom. And blessed is the family or the person who stands before these gates. Blessed is he who feels the significance of the Church. A special grace is present in the Church. The grace of the Holy Spirit…

“I recall the time when we started construction on the Holy Trinity Cathedral in Tbilisi, how we dug out the foundations. Many people thought what to fill the trench with, and whether we were really able to build a church.

Even when there was still nothing there, we felt the presence of a special grace on that spot.

I recollect those days when people even did not want to leave the spot. There was just a pit there… But God filled everything. And He built this church for us, and our people together with Him. This was to become the Church of the Holy Trinity. Whatever a man does is his (or her) self-portrait… This means the power of the Holy Spirit has been poured out in abundance on Georgia”.

Patriarch Ilia II went on: “I want to recall my childhood. There was no Sunday or Saturday, when our father, mother, and all of us children missed a church service. We attended the Church of Holy Prophet Elijah in Vladikavkaz. Once during the service mother said to us, children: “Stay here, and I will go out.”

Αναστασία Αντρέγιεβνα-Св.Анастасия Владикавказская-Anastasia Andretevna, Fool-for-Christ Vladikavkaz (March 1)-732338_originalShe went to the grave that was and still is there—the grave of Anastasia Andreyevna. Her surname was Andreyeva. She was Greek by birth. Her ancestors were Greeks. She was a wonder-worker. Died in 1932. She worked miracles. Mother came to the grave and saw people there flocked together, kneeling and praying. She wondered why they were crying… “Don’t you see anything?” she was asked. “Nothing,” she replied. “Then make a sign of the cross and kneel down.” It was in the afternoon during a church service. She knelt down and saw the Mother of God with the Savior on Her arm. She bent over to kiss the Feet of the Theotokos but the Latter suddenly disappeared and then reappeared. 17 people witnessed this miraculous event.

The personal keys and staff of St. Anastasia that she always took with her are kept at our Patriarchate. They had been given to my father and he gave them to me.

Anastasia was a wonderful person. During the war the Germans were about to enter the city, when one soldier saw an old woman walking with a staff in a cemetery situated on the outskirts of the city. He stopped her and cried: “Who are you?” She answered: “I am Anastasia; I am guarding over this city.” The Germans failed to enter the city.

I remember how my parents prepared before going to church. How they prepared our clothes, cooked the meal… When we departed on Saturday and returned on Sunday, dinner was ready…

I do not remember a day when we did not stand in prayer together in the evening.

This is the way we should raise our children. With love. I cannot remember any loud word in our family, nor a shout. There always was peace and quiet, and we, children, inherited this from parents.”

The patriarch has also interceded for the people who mortgaged their houses and now are subject to eviction.

At the end of the sermon, Patriarch Ilia blessed the people: “May the Lord send us patience and peace. May He grant us His Divine grace, which heals the infirm and completes imperfection.”

Prayer- To the Most Holy Theotokos

Open unto us the door of thy loving-kindness, O blessed Mother of God, in that we set our hope on thee, may we not go astray; but through thee may we be delivered from all adversities, fix thou art the salvation of all Christian people.

O Theotokos, Virgin, rejoice;O Mary, full of grace, the Lord is with thee.Blessed art thou among women, and blessed is the Fruit of thy womb, for thou has borne the Savior of our souls.

All my hope I place in You, O Mother of God, Keep me under Your protection.

Ο Άγιος Γεώργιος ο Χιοπολίτης από τα ουράνια σκηνώματα φρόντιζε την αρραβωνιαστικιά του βαζωντας κάθε βράδυ πάνω στο τζάκι της ένα φλουρί, όλο το διάστημα κατά το οποίο εκείνη έμεινε πιστή στον αρραβώνα της.

Άγιος Στυλιανός ο Παφλαγών
Άγιος Νίκων ο “Μετανοείτε” (+998),
Όσιος Ιάκωβος ο αναχωρητής, ο Σύρος, (+457)
Όσιος Πέτρος Επίσκοπος Ιεροσολύμων (+? αἰ.)
Όσιος Αλύπιος ο στυλίτης εν Αδριανουπόλει Παφλαγονίας Μ. Ἀσίας (+640)
Άγιος Γεώργιος ο Χιοπολίτης, νεομάρτυς στις Κυδωνίες Μ. Ασίας (+1807)
Ανάμνηση των εγκαινίων του ναού του Αγίου Γεωργίου «εν τω Κυπαρίσσω» της Κωνσταντινουπόλεως και του ναού του Αγίου Γεωργίου εν Κιέβω (1054)

Εορτάζουν στις 26 Νοεμβρίου

Ο άγιος Στυλιανός ο Παφλαγών· ο προστάτης των παιδιών

Επιλεγμένος εκ κοιλίας μητρός υπό του Θεού, ο όσιος Στυλιανός απηλλάγη από τη ματαιότητα του κόσμου τούτου, μοίρασε τα υπάρχοντά του στους φτωχούς και ασπάσθηκε τον μοναχικό βίο. Διέπρεψε για την ανδρεία του στους ασκητικούς αγώνες και μετά από μερικά χρόνια κοινοβιακής ζωής αναχώρησε για να διαγάγει την ησυχαστική πολιτεία σε μια σπηλιά. Εκεί λάβαινε την τροφή του από το χέρι ενός αγγέλου και σύντομα ανέλαβε να μεσιτεύει λυσιτελώς στον Θεό για την ανακούφιση των ασθενών και ιδιαιτέρως για τη θεραπεία των παιδικών ασθενειών και των στείρων γυναικών. Στις περιπτώσεις αυτές η μεσιτεία του οσίου έχει αποτελέσματα και στις ημέρες μας, για όσους τον επικαλούνται με πίστη.
“Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας”, Υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Εκδ. Ίνδικτος (Τόμος Τρίτος – Νοέμβριος, Σ. 287-288).


Συναξάρι του Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου του Χιοπολίτου

Γεώργιος Χιοπολίτης_George the New Martyr of Chios_Новомч. Георгия Хиосского-1807_-08 (1)Ο άγιος γεννήθηκε στο χωριό Πιθυός (ή Πυτιός) της Χίου το έτος 1785. Όταν ήταν εννέα μηνών ορφάνεψε από μητέρα και ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε. Έτσι το παιδί γνώρισε την μητριά για μητέρα. Σε ηλικία κάτω των δέκα ετών τον έβαλε ο πατέρας του κοντά σε ένα ξυλογλύπτη για να μάθει την τέχνη. Ενώ το συνάφι βρισκόταν στα γειτονικά Ψαρά και δούλευε το τέμπλο του Αγίου Νικολάου, εξαιτίας της απότομης συμπεριφοράς του πρωτομάστορα και της παιδικής αφέλειας, ο μικρός Γεώργιος μπήκε παρέα με κάποιους γνωστούς σε ένα καράβι και βγήκε στην Καβάλα. Εκεί, μια ημέρα, παρακινημένος από άλλα παιδιά, μπήκαν σ ένα μποστάνι για να κλέψουν καρπούζια. Ο αγροφύλακας πρόφθασε να συλλάβει μόνο τον μικρό Γεώργιο και τον πήγε στον δικαστή. Τότε το παιδί από φόβο αρνήθηκε την αγία πίστη του. Ένας από τους Αγαρηνούς τον πήρε σπίτι του και μετά καιρό τον έδωσε σε άλλον και κατόπιν ανεχώρησε στον Τσεσμέ. Οι συγγενείς του παιδιού δεν ήξεραν τίποτε από αυτά.

Ο Γεώργιος έπιασε να δουλεύει ναύτης σε κάποιο καράβι. Κάποτε το καράβι έπιασε στο λιμάνι της Χίου και ξεφόρτωνε καρπούζια. Ένας Χιώτης συγγενής γνώρισε τον Γεώργιο και τον χαιρέτησε, εξεπλάγη όμως όταν άκουσε να τον προσφωνούν Αχμέτη. Του λέει έκπληκτος: Τι είναι αυτό που ακούω; Το παιδί δεν αποκρίθηκε μόνο γύρισε άφωνο στο καΐκι, γιατί μέσα του πάντα βασανιζόταν πικρά από τύψεις για την πτώση του. Σε άλλο ταξίδι του προσπάθησε να συναντηθεί με τον πατέρα του αλλά δεν τα κατάφερε διότι απουσίαζε. Στο τρίτο ταξίδι του και φορώντας πλέον χριστιανικά ενδύματα συνάντησε επιτέλους τον πατέρα του ο οποίος τον δέχτηκε με κλάματα, μη μπορώντας να πιστέψει τη συμφορά που τους είχε βρει. Γνωρίζοντας πως δεν γινόταν το παιδί να ζήσει στη Χίο και με συμβουλή του πνευματικού του πατέρα, τον πήγε με το καΐκι του στις Κυδωνίες (Αϊβαλί), όπου τον παρέδωσε σε κάποιο γνωστό του, πιστό Χριστιανό. Ήταν τότε ο άγιος δέκα ετών. Ο άνθρωπος αυτός τον έστειλε να μείνει μαζί με άλλους εργάτες στα κτήματά του και να εργάζεται, περισσότερο όμως για να είναι μακριά από τα μάτια των Τούρκων, μήπως και τύχαινε να τον αναγνωρίσει κάποιος. Εκεί έμεινε και εργαζόταν μέχρι την ηλικία των είκοσι ετών, ζώντας φρόνιμα και με ευσέβεια. Είχε κάνει το λάθος όμως να αποκαλύψει το μυστικό του σε κάποια γερόντισσα που την είχε σαν παραμάνα του. Μεγαλώνοντας άρχισε να επισκέπτεται το Αϊβαλί όπου γνωρίστηκε μάλιστα και με πολλούς ντόπιους και έκανε και φιλίες. Μετα από χρόνια ήρθε ο πατέρας του και του πρότεινε να τον βάλει σε μοσχοβίτικο καράβι, να γίνει ναυτικός, όμως αυτός δεν δέχτηκε.

Είκοσι δύο χρονών γνώρισε κάποια κοπέλα με σκοπό τον γάμο. Οι δικοί της ρωτώντας για την κατάσταση του Γεωργίου έμαθαν από την ηλικιωμένη γυναίκα και το μυστικό της εξώμοσής του αλλά εκτιμώντας τα καλά που είχε ο νέος δεν τους πείραξε το γεγονός. Ενώ όμως ετοιμαζόταν ο γάμος, ένας αδελφός της αρραβωνιαστικιάς οργίστηκε που ο Γεώργιος του ζήτησε να του επιστρέψει τα χρήματα που του είχε δανείσει και για να τον εκδικηθεί ο άθλιος πήγε και πρόδωσε το γεγονός της εξώμοσης στον πασά του Αϊβαλιού. Κάποιοι φίλοι του Γεωργίου έμαθαν για την προδοσία και τον ειδοποίησαν και του συνέστησαν να φύγει αλλά αυτός παρέμεινε εκεί άφοβος, αποφασισμένος, αν ήταν θέλημα Θεού, και να μαρτυρήσει για την πίστη του, καθώς όλα τα χρόνια υπέφερε στην ψυχή του για το σφάλμα της άρνησης.

Ο κριτής διέταξε να τον φέρουν σιδηροδέσμιο μπροστά του.

Γιατί τόλμησες ν’ αφήσεις την πίστη μας και ν’ ακολουθήσεις πάλι αυτό που αρνήθηκες ;

Ο άγιος απάντησε :

Μήτε την πίστη μου αρνήθηκα μήτε τη δική σας δέχτηκα. Αλλά όταν ήμουνα μικρό παιδί με πίεσαν να τη δεχθώ. Με τη θέλησή μου ποτέ δεν αρνήθηκα την πίστη μου αλλά πάντοτε Χριστιανός ήμουν και χριστιανικά ζούσα. Τη θρησκεία σας πάντοτε τη μισούσα και την μισώ και την απεχθάνομαι και δεν τη δέχομαι.

Όταν τ’ άκουσε αυτά ο δικαστής, άλλαξε τακτική και του λέει με ήμερο τρόπο :

Πες μας , άνθρωπε, το όνομα που έλαβες όταν περιτμήθηκες.

Το όνομά μου είναι Γεώργιος, του απάντησε ο συνώνυμος του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, και με αυτό θα πεθάνω.

Πες μας, επέμεινε ο δικαστής, το όνομά σου και μην αρνείσαι την πίστη σου. Και πραγματικά δεν μας κακοφαίνεται αυτό το λάθος που έκανες ως νέος Εμείς και μεγάλες τιμές θα σου δώσουμε και σε όλους μας αγαπητός θα είσαι. Αλλά αν με παρακούσεις να ξέρεις ότι θα πεθάνεις με σκληρό και φρικτό θάνατο.

Το όνομά μου το είπα, το ακούσατε. Εγώ Γιώργης γεννήθηκα και Γιώργης θέ ν’ αποθάνω!, απάντησε ο άγιος.

Δεν θα πεθάνεις με καλό θάνατο, του απάντησε ο κριτής και διέταξε να τον κλείσουν στη φυλακή, ήταν 8 Νοεμβρίου. 

Έμεινε στη φυλακή δεκαεπτά ημέρες υπομένοντας τα πάντα με πολλή χαρά για την αγάπη του Χριστού.

Όλος ο λαός της πόλης, μαθαίνοντας το γεγονός, προσευχόταν ο Θεός να ενισχύσει τον μάρτυρα ώστε να ολοκληρώσει τον καλό αγώνα της αθλήσεως. Μέρα και νύχτα όλες αυτές τις ημέρες γινότανε στους ναούς παρακλήσεις και αγρυπνίες. Προσπαθούσαν μάλιστα να βρίσκουν τρόπο να τον ενισχύουν πνευματικά στη φυλακή ώστε να αντιμετωπίζει τα πάνδεινα που του έκαναν οι ασεβείς αγαρηνοί.

Τελικά στις 24 Νοεμβρίου ανακοινώθηκε η καταδίκη του σε θάνατο. Τότε οι Χριστιανοί φρόντισαν να πάει πνευματικός στη φυλακή να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει, ένας παπάς προφασίσθηκε πώς πιάστηκε τάχα σε καβγά μ’ έναν χριστιανό και τους φυλακίσανε, κ’ έτσι έσμιξε με τον Γιώργη, τον εξομολόγησε και τον μετάλαβε. 

Η εκτέλεση ορίστηκε πως θα γινόταν στην πλατεία του Αϊβαλιού αποβραδίς της 25ης Νοεμβρίου. Όλοι οι Χριστιανοί όμως της πόλεως αγωνιούσαν. Πολλοί είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία, ενώ άλλοι, οι περισσότεροι, αγρυπνούσαν στον Ναό παρακαλώντας τον Θεόν να ενισχύσει τον δούλο Του, ώστε να τελειώσει τον αγώνα της αθλήσεως.  

Όταν έφτασε ο δικαστής και άλλοι επίσημοι Τούρκοι, έφεραν και τον άγιο ο οποίος έλεγε συνεχώς την ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό και Υπεραγία Θεοτόκε σώσον με, ενώ ζητούσε από τους χριστιανούς, που συναντούσε, να τον συγχωρέσουν και τους παρακαλούσε να προσευχηθούν γι’ αυτόν.

Τον διέταξαν με θυμό να γονατίσει ενώ μπροστά του στεκόταν ο δήμιος φοβερός με όλα του τα όπλα και τα μαχαίρια, έτοιμος να αρχίσει. Του πρότειναν για τελευταία φορά να αρνηθεί τον Χριστό.

Ο άγιος μεγαλόφωνα απάντησε :

Όχι, όχι, Χριστιανός θέλω να πεθάνω.

Αμέσως ο δήμιος τον πυροβόλησε στην πλάτη και μολονότι το αίμα πηδούσε κυριολεκτικά σαν από σωλήνα, ο μάρτυρας έμεινε ακίνητος σα να μη συνέβαινε τίποτε. Κατόπιν τον χτύπησε με μια μαχαίρα στον τράχηλο, η οποία σφηνώθηκε στο κόκαλο, ώστε χρειάστηκε όλη του τη δύναμη για να την αποσπάσει.

Ο άγιος εξακολουθούσε να μένει γονατιστός και να προσεύχεται.

Τέλος τον κλώτσησε και τον έριξε κάτω, γονάτισε στην πλάτη του, τον άρπαξε από το σαγόνι και τον έσφαξε σαν αρνί, με πολλή σκληρότητα και αγριότητα, κυριολεκτικά πριόνιζε τον λαιμό του αγίου μ’ ένα παραμάχαιρο, μέχρι που του έκοψε το κεφάλι. Ήταν είκοσι δύο ετών.

Εν τω μεταξύ η αγρυπνία βρισκόταν στον εσπερινό, στη λιτή. Έφθασε τρέχοντας ένα Χριστιανός και φώναξε: Τετέλεσται, ο Άγιος μαρτύρησε και οι ιερείς αμέσως μνημόνευσαν το όνομά του μαζί με τα ονόματα και των άλλων μαρτύρων που μνημονεύονται στην λιτή. Οι Χριστιανοί, με δάκρυα πνευματικής χαράς και αγαλλίασης δέχτηκαν το άγγελμα της μαρτυρικής τελειώσεως του αγίου. Ο δε αναγνώστης απήγγειλε μεγαλόφωνα μεταξύ των Αγίων εκείνης της ημέρας: «τη αυτή ημέρα μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου του Χιοπολίτου». Νίκη και θρίαμβος του Σταυρού κατά των ορατών και αοράτων εχθρών. Ο αποκεφαλισμός του Αγίου έγινε στις 26 Νοεμβρίου 1807.

Γεώργιος Χιοπολίτης_George the New Martyr of Chios_Новомч. Георгия Хиосского-1807_ST_CONSTANTINE_AIGALEO_2018-03-22_DSC_0036_1200Η ψυχή του φτερούγισε στον Ουρανό, ενώ οι Τούρκοι έρριξαν το αιμόφυρτο άγιο λείψανο σε μια ρεματιά για να φαγωθεί από τα αγρίμια. Καθώς λοιπόν ο στρατιώτης σήκωνε στην πλάτη του το αγιασμένο ακέφαλο σώμα, εκείνο ανέβασε με τα δυό του χέρια την περισκελίδα του, που είχε πέσει κατά την διάρκεια του μαρτυρίου για να σκεπάσει την γυμνότητά του. Έπειτα μερικοί Χριστιανοί το μετέφεραν από την ρεματιά κρυφά και το ενταφίασαν σ’ ένα έρημο νησάκι, κοντά στο Αϊβαλί, τη Νησοπούλα. Μετά από μερικά χρόνια το ανεκόμισαν με επισημότητα στο Αϊβαλί και αφού το ασήμωσαν μαζί με την αγία κάρα, το εναπέθεσαν στον Ναό του Αγίου Γεωργίου του Μεγαλομάρτυρος, στον οποίο έδωσαν το όνομα του Αγίου Γεωργίου του Χιοπολίτου.

Αναφέρεται μάλιστα ότι ο Άγιος Γεώργιος από τα ουράνια σκηνώματα δεν παρέλειψε να φροντίζει την αρραβωνιαστικιά του. Έτσι κάθε βράδυ έβαζε επάνω στο τζάκι της ένα φλουρί, όλο το διάστημα κατά το οποίο εκείνη έμεινε πιστή στον αρραβώνα της. Έπειτα το θαύμα σταμάτησε. Επίσης ο ζωγράφος, ο οποίος ζωγράφισε την πρώτη εικόνα του Αγίου, ήταν ένας από εκείνους που είδαν από κοντά το φρικτό μαρτύριό του.

Μαρτύριον Αγίου Γεωργίου του Χιοπολίτου. Συνεγράφη δέ παρά Φωτίου Κόντογλου Κυδωνιέως, άγιογράφου
http://paterikiorthodoxia.blogspot.com/2015/06/martyrio-agiou-georgiou-xiopolitou-fotis-kontoglou.htmlπιστη_αγαπη_ελπίδα_Pistis-Elpis-Agapi-me-dakrya (1)Απολυτίκιον Αγίου Στυλιανού Ήχος γ’. Θείας πίστεως

Στήλη έμψυχος της εγκρατείας, στύλος άσειστος της Εκκλησίας, Στυλιανέ ανεδείχθης μακάριε. ανατεθείς γαρ Θεώ εκ νεότητος, κατοικητήριον ώφθης του Πνεύματος. Πάτερ όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος

Απολυτίκιον Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου του Χιοπολίτου. Του λίθου σφραγισθέντος, ήχος α’

Πληθύς Κυδωνιαίων εν ωδαίς ευφημήσωμεν ημών τον πολιούχον και της Χίου το καύχημα, της πίστεως πρόμαχον θερμόν, Γεώργιον οπλίτην τον στερρόν επλάκη γαρ γενναίως τω δυσμενή και τούτον κατηκόντισεν• όθεν εν ουρανοίς στεφηφορών μάρτυσι συναγάλλεται και ημίν εξευμενίζεται τον μόνον φιλάνθρωπον.


Ένδοξος εν Μάρτυσιν ο κλεινός Γεώργιος ώφθη, τοις αρχαίοις, συ δ’ εν τοις νυν, Γεώργιε νέε, ομώνυμε εκείνω, και σύσκηνε δι’ ο σε τιμώμεν άπαντες.

Ήχος πλ. δ΄. Ω του παραδόξου θαύματος!

Νέε Αθλητά Γεώργιε, συ αληθώς ευγενές, ανεδείχθης γεώργιον, του Αγίου Πνεύματος· τους Αυτού γαρ αοίδιμε, έφυσας όντως, καρπούς τοις άθλοις σου, και καταρδεύσας, ρείθροις αιμάτων σου, θείως διέθρεψας, και αφθάρτοις έθηκας εν ουρανώ, θήκαις και συνέκλεισας· δι’ ο υμνούμέν σε.

Αίνοι Ήχος α΄. Των ουρανίων Ταγμάτων.

Συνωνυμήσας τω πάλαι, Μεγαλομάρτυρι, Γεώργιε τρισμάκαρ, Αθλητά γενναιόφρον, ενήθλησας νομίμως υπέρ Χριστού, εκ ψυχής γενναιότητι, αποσκοπών των βασάνων τας αμοιβάς, και τα γέρα της αθλήσεως. (Δις).

Της αρχιφώτου Τριάδος, νυν ελλαμπόμενος, ταίς νοηταίς ακτίσι, Νεομάρτυς Κυρίου, Γεώργιε δυσώπει υπέρ ημών, των εκ πόθου τελούντων σου, την αεισέβαστον μνήμην και εν ωδαίς, ευφημούντων τους αγώνάς σου.

St. John (Maximovitch) of Shanghai loved children. And that love remained in my heart forever. Above all he loved orphaned children and took special care of them.

Στυλιανός ὁ Παφλαγόνας-Stylianus of Paphlagonia-25bd25ce25bd25ce25b725cf2582Saint Stylianos of Paphlagonia The Protector of Children (7th century) 
Saint Alypius the Stylite of Adrianopolis (640)
Saint Nikon “Metanoeite,” the Preacher of Repentance (998)
Saint George the New Martyr of Chios
Saint Akakios of Sinai who is mentioned in The Ladder
Dedication of the Churchs of the Greatmartyr George in the district of Cyparission in Constantinople and at the Golden Gates in Kiev 
Saint Innocent of Irkutsk (1731)
Saint Athanasius, “the Iron Staff” and Saint Theodosius of Cherepovets, disciples of Saint Sergius of Radonezh (1388)

Commemorated November 26

The firm pillar of asceticism has fallen,
For Stylianos has left this life.
Stylianos joyfully stands by God on the twenty-sixth.

The Archbishop Who Knew Everything
Reminiscences of a Spiritual Daughter of St. John (Maximovitch) of Shanghai and San Francisco.

Nun Theodosia (Tikhonovich) was born in Paris, raised alongside Russian emigrants, tonsured a nun in the Holy Land, and now she lives at the Kiev Caves Lavra. She had the privilege of associating with saintly men who remained in her heart forever. Mother Theodosia tells how St. John of Shanghai taught those under his care to be merciful to others …

…I was born in France in 1954. My mother who hailed from the Poltava region [central Ukraine] was sent to a Nazi concentration camp, but survived, so my sister and I were born in Paris. We were very poor and hungry in our childhood, and our mother was often sick. Our living conditions distressed her greatly, and so we were sent to an orphanage. However, we spent all weekends and holidays at the Convent of the Mother of God of Lesna. It is 100 kilometers (about sixty-two miles) away from Paris… And, if I can boast about it, I am a goddaughter of St. John of Shanghai. I was born ten weeks premature and weighed 1.5 kilos (c. 52.91 ounces) and was almost dying. A week later St. John baptized me and I have considered him as my protector ever since.

—What memories of him can you share?

Στυλιανός ὁ Παφλαγόνας-Stylianus of Paphlagonia-στυλιανος 5The only memories I have of St. John are those of my childhood. Above all he loved orphaned children and took special care of them. St. John taught us to love prayer and be merciful towards others.
For example, he would take us to a hospital with him. I remember, there were three of us little girls: Lyalya, Lelya and Lyulya. I was Lelya. There was also a boy named Philip. First the archbishop took us to a shop and said:
“Choose toys for yourselves.”
We had no toys at all at that time. We were very poor.
So he said to me:
“You, Lelya, will take two toys.”
I was a child but I already realized that a number before comma on a price tag meant “expensive”, and a number after comma on a price tag meant “cheap”. Thus I was looking at the toys very closely. Then Vladyka came up to me and said:
“Don’t look at the prices. Just select what you like.”
In my childhood I liked “furry” soft toy rabbits very much, so I chose two rabbits—a bigger one and a smaller one—and hid the latter behind my back.

Next we proceeded to a children’s hospital. On seeing St. John the babies immediately burst out crying. The fact is that his physical appearance was not attractive, he was humpbacked, with unusual hair, and he would often walk barefoot. In a word, he was like a “fool-for-Christ”. We approached one of the girls, and he said:
“Lelya, give your toy to this girl.”
But I thought to myself that I had not yet had time to play with them. So I gazed at Vladyka, and then at the girl. And St. John told me:
“This girl is now ill, and you are well. But later you will be ill, too.”
I loved Vladyka so much that I couldn’t help but obey him. So I gave the bigger rabbit to that girl, keeping the smaller one behind my back. And from that day on I had a nickname—“Rabbit”.

When we went out of the hospital, Vladyka said to my friend Lyalya:
“You will become a matushka [the Russian word that may refer to either a nun or a priest’s wife in the Orthodox environment as a rather informal and affectionate form of address—Trans.].”
But the girl shouted: “No, I don’t want to live at a convent!”
“Well, you will have to accept it. You will be a matushka,” he replied. Now she is a priest’s wife in Geneva.
This is what he said to me:
“Where you take your first steps you will take your last.”
The holy bishop used to speak figuratively, so we interpreted his words in the following way: If my first steps were at a convent, then my final steps were to be taken at a convent as well.

Only Philip refused to give his toys to sick kids pointblank. St. John and Philip were standing at the bed of a sick boy: and the both boys were crying—the sick child was afraid of the strangers, while Philip did not want to share his toy.
Later Vladyka John said to him:
“You will come to a bad end.”
And, alas, when Philip grew up he became a drug addict and died very young…

We loved our Vladyka John dearly and were ready to follow him everywhere, although he was strict. I would hold his staff when he served at Lesna Convent, and I was not allowed to shift from one foot to another—I was supposed to stand straight. He demanded the same of others as well. We were not supposed to talk in the church. Vladyka John never omitted anything at the Liturgy, services were very long and so we sometimes grumbled mentally: “When will this service finally end?”
We were little yet we loved him beyond all measure, and we have kept this love over all these years. And I know that if I pray to him my prayer will certainly be answered. The same thing occurs with people who come to the Kiev Caves Lavra—they address their petitions to the holy fathers in the Caves, and I am sure that their prayer requests are always fulfilled.

—If he was strict, unattractive and sometimes behaved weirdly, then why was he loved so dearly?

He knew everything. Words cannot explain it. I loved him as a child and was attached to him…

There is one more story, this time from my early childhood. I was young, but very stubborn. I already had a duty to place the eagle rugs [the small circular rugs on which a bishop stands during the service. They depict an eagle (symbolizing his power) hovering over a city (symbolizing his diocese)—Trans.] on the floor during hierarchal services. One day a bishop kicked an eagle rug aside, saying that he wouldn’t stand on it after Vladyka John. And I loved Vladyka John so much. So I thought to myself: “Ah well! I’ll show you!” I decided not to tell Mother Theodora anything this time. There was a meeting of the Holy Synod on the following day with five hierarchs celebrating the Liturgy. I laid eagle rugs in front of each of them but one. The abbess commanded:
“Lelya, the eagle rug!”
But I shook my head.
She repeated again: “Lelya, the eagle rug!”
But I shook my head again.
After the Liturgy everybody began to ask me: “Lelya, what is the matter? Why did you not place the eagle rug?”
At the same moment Vladyka John entered and uttered, “But maybe someone didn’t want to stand on this eagle rug?”
I was five and a half years old, and I thought: “Now Vladyka is going to give me away and tell everybody about my mischievous behavior and childish tricks.”
But before I was fully exposed I said, “Oh, I am sorry, Vladyka! I stole some cucumbers in the kitchen-garden yesterday! I had such a great temptation!”
He loved children. And that love remained in my heart forever.

Oleg Karpenko spoke with Nun Theodosia (Tikhonovich), Translated by Dmitry Lapa

Apolytikion in the Third Tone

A living monument of self restraint, an immovable pillar of the Church you were shown to be, blessed Stylianos, for you were dedicated to God from your youth, and were seen as a dwelling place of the Spirit. Holy Father, entreat Christ our God, to grant us His great mercy.


You were dedicated from God the Benefactor from childhood, as the great Baptist (St. John), and were shown a zealot and an imitator and type of his pure life and virtuous ways. Therefore like him, O Father, you dwelt in the desert in fasting and vigil, having purified your nous, and brought to mind ceaseless prayer to the Lord. Therefore you were filled with light that surpasses all thought, and with God-given graces, being shown a helper of all, and a most-speedy healer in afflictions. For Christ radiantly glorifies you, O Stylianos, who from childhood glorified Him.


Sacred pillar placed by God, and a multitude of virtues which your life imparts to us, O Father Stylianos, in godly manner order our minds, of those who praise you.

Άγιος Μεγαλομάρτυς Μερκούριος και η Αγία Αικατερίνη, η πάνσοφος Νύμφη του Χριστού

Μερκούριος-ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΣ-Saint Mercurius of Caesarea Меркурий Кесарийский--5987950Απόδοση της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου
Μεγαλομαρτύρων Αικατερίνης της πανσόφου (†313) και των Αγίων 150 Ρητόρων
Πορφυρίου του στρατηλάτου και των συν αυτώ 200 Στρατιωτών
Βασιλίσσης, συζύγου βασιλέως Μαξεντίου μετά της Αγ. μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης
Μερκουρίου μεγαλομάρτυρος εν Καισαρεία Καππαδοκίας (+250)
Πέτρου οσίου, του ησυχαστού εξ Αντιοχείας Συρίας +429)
των Αγίων 670 Μαρτύρων

Εορτάζουν στις 25 Νοεμβρίου

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Μερκούριος
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Όταν ο αυτοκράτορας Δέκιος πολεμούσε εναντίον των βαρβάρων, υπήρχε στις τάξεις του στρατού του ένας διοικητής του Αρμενικού στρατεύματος των Μαρτησίων. Ο διοικητής αυτός ονομαζόταν Μερκούριος. Κατά τη διάρκεια μιας μάχης, άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στον Μερκούριο, έβαλε το χέρι του ένα σπαθί και τον διαβεβαίωσε για την επικείμενη νίκη του κατά των εχθρών.

Ο Μερκούριος επέδειξε θαυμαστή ανδρεία, νικώντας με ευκολία τους εχθρούς , σαν να ήταν απλό χορτάρι. Μετά την περιφανή νίκη του, ο αυτοκράτορας Δέκιος τον κατέστησε αρχιστράτηγο των στρατευμάτων του.

Όμως κάποιοι φθονεροί άνθρωποι τον κατήγγειλαν στον αυτοκράτορα ως χριστιανό, γεγονός που εκείνος όχι μόνο δεν έκρυψε, αλλά απεναντίας ομολόγησε ανοικτά ενώπιον του αυτοκράτορα. Ο Μερκούριος βασανίστηκε ανηλεώς. Τον μαστίγωσαν, ύστερα έγδαραν λωρίδες από το σώμα του με μαχαίρι και τον έριξαν σε φωτιά για να καεί, αλλά Άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στη φυλακή και τον θεράπευσε. Τέλος, ο αυτοκράτορας διέταξε να αποκεφαλιστεί στην Καππαδοκία ο στρατηγός Μερκούριος.
Όταν απετμήθη η κεφαλή του, το σώμα του έγινε λευκό σαν το χιόνι και ευωδίαζε μύρο.

Τα θαυματουργά λείψανα του αγίου Μερκουρίου θεράπευσαν πολλούς ασθενείς. Ο ενδοξότατος αυτός στρατιώτης του Χριστού μαρτύρησε για την Πίστη ανάμεσα στα έτη 251 και 259 και έλαβε την κατοικία του στην αιώνια Βασιλεία του Θεού.
Από το βιβλίο: «Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Ο Πρόλογος της Αχρίδος Νοέμβριος» Εκδόσεις ΆθωςΑικατερίνη η Μεγαλομάρτυς _ Святая Екатерина Александрийская_ St Catherine of Alexandria001254449

Αγία Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς, η πάνσοφος Νύμφη του Χριστού

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

– Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι, ενώ πίστευαν, έχασαν την πίστη τους;

Άν δεν προσέχει κανείς στα θέματα της πίστεως και της λατρείας, σιγά-σιγά ξεχνιέται και μπορεί να γίνη αναίσθητος, να φθάση σε σημείο να μην πιστεύη τίποτε.

– Μερικοί, Γέροντα, λένε ότι η πίστη τους κλονίζεται, όταν βλέπουν να υποφέρουν καλοί άνθρωποι.

Ακόμη κι αν κάψη ο Θεός όλους τους καλούς, δεν πρέπει να βάλη κανείς αριστερό λογισμό, αλλά να σκεφθή πως ο Θεός ό,τι κάνει, από αγάπη το κάνει. Ξέρει ο Θεός πώς εργάζεται. Για να επιτρέψη να συμβή κάποιο κακό, κάτι καλύτερο θα βγη.

– Γέροντα, σήμερα ακόμη και τα πιστά παιδιά αμφιταλαντεύονται, γιατί στα σχολεία υπάρχουν καθηγητές πού διδάσκουν την αθεΐα.

Γιατί να αμφιταλαντεύωνται; Η Αγία Αικατερίνη δεκαεννιά χρονών ήταν και διακόσιους φιλοσόφους τους αποστόμωσε με την κατά Θεόν γνώση και την σοφία της. Ακόμη και οι Προτεστάντες την έχουν προστάτιδα της επιστήμης.

Στα θέματα της πίστεως και στα θέματα της πατρίδος δεν χωράνε υποχωρήσεις∙ πρέπει να είναι κανείς αμετακίνητος, σταθερός.

– Γέροντα, παλιά προσευχόμουν με πίστη στον Θεό και ό,τι ζητούσα μου το έκανε. Τώρα δεν έχω αυτήν την πίστη. Πού οφείλεται αυτό;

Στην κοσμική λογική που έχεις. Η κοσμική λογική κλονίζει την πίστη. «Εάν έχητε πίστιν και μη διακριθήτε, πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε», είπε ο Κύριος. Όλη η βάση εκεί είναι. Στην πνευματική ζωή κινούμαστε στο θαύμα. Ένα συν δύο δεν κάνει πάντα τρία∙ κάνει και πέντε χιλιάδες και ένα εκατομμύριο!
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-Πάθη και Αρετές. Λόγοι Ε΄ Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2007


Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα (14 Απριλίου 2003)

Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς _ Святая Екатерина Александрийская_ St Catherine of AlexandriaΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΥπάρχει το παράδειγμα της μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης, που υπέφερε για το όνομα του Χριστού, όταν ήταν πολύ νέα, 18 μόλις χρονών. Οι βασανιστές της την πέταξαν σε ένα μπουντρούμι τσακισμένη από τα βασανιστήρια στα οποία την είχαν υποβάλλει. Κι εκεί της εμφανίστηκε ο Κύριος. Όταν Τον ρώτησε «Κύριε, που ήσουν όλο αυτό τον καιρό;» Εκείνος απάντησε : «Ήμουν εδώ συνεχώς, στην καρδιά σου»«Μα πώς γίνεται, Κύριε;», είπε η μεγαλομάρτυς , «η καρδιά μου είναι ακάθαρτη και γεμάτη κακία και υπερηφάνεια». «Ναι», απάντησε ο Κύριος, «αλλά έχεις αφήσει εκεί χώρο και για Μένα. Αν δεν ήμουν μαζί σου, δεν θα μπορούσες να αντέξεις όλα αυτά τα βασανιστήρια. Θα σου δώσω τη δύναμη να αντέξεις μέχρι τέλους».
ΟΙ Άγιοι Πατέρες λένε, «Καταλαβαίνουμε ότι ο Θεός μας αγαπά, όταν μας οδηγεί σε πολλά βάσανα και οδύνες».
«Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν• ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν. Μη ταρασσέσθω υμών η καρδία μηδέ δειλιάτω» ( Ιωάν. 14,27) , λέει ο Κύριος, που είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή ( βλ. Ιωάν. 14, 6 ) .
Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα – Από το βιβλίο «Οι λογισμό καθορίζουν τη ζωή μας»


Γερόντισσα Λαμπρινή Βέτσιου – Δρίβα (+17 Οκτωβρίου 2002)

Στην θεία Λειτουργία και όταν κοινωνούσε είχε εμπειρίες και κάποιες από αυτές τις εκμυστηρεύτηκε ως έξης:

«Όλα αυτά που προσφέρουμε στην Προσκομιδή, κρασιά, κεριά και τα ονόματα, τα παίρνουν Άγγελοι και τα πηγαίνουν απάνω.
Μια φορά είχα πάει στην αγία Αικατερίνη.
Είχαν μνήμη (εορτή αγίου) εκεί και έδωκα το χαρτάκι μου με τα ονόματα. Το πρωΐ υστερα πού είχε τελειώσει η Λειτουργία, είδα κατά γης το χαρτάκι στο Ιερό μπροστά. Στενοχωρήθηκα και είπα: «Αχ, Θεέ μου, αγία Αικατερίνη, ήρθα εδώ και δεν διαβάστηκαν τα ονόματά μου».
Τη νύχτα στον ύπνο μου ήρθε μία νέα ωραία (αγία Αικατερίνη) και μου είπε: «Φοβήθηκες, παιδί μου, μήπως δεν διαβάστηκαν τα ονόματα; Τα διάβασα εγώ, ας μην τα διάβασε ο παπάς».
Στα χέρια της κρατούσε ένα χαρτί. Μου το έδειξε. Είδα ότι ήταν το χαρτί πού είχα γράψει τα ονόματα και το είχα δώσει στον παπά για να τα μνημονεύσει στην Προσκομιδή.

Ο Άγιος Μερκούριος φονεύει τον ασεβή Ιουλιανό τον Παραβάτη

Απολυτίκιον Aγίας Αικατερίνης της πανσόφου
Ήχος πλ. α’ Τον συνάναρχον Λόγον.

Την πανεύφημον νύμφην Χριστού υμνήσωμεν, Αικατερίναν την θείαν, και πολιούχον Σινά, την βοήθειαν ημών και αντίληψιν, ότι εφίμωσε λαμπρώς τους κομψούς των ασεβών, του Πνεύματος τη δυνάμει, και νυν ως Μάρτυς στεφθείσα, αιτείται πάσι το μέγα έλεος.

Απολυτίκιον Αγίου Μερκούριου Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε

Ουράνιον Άγγελον, χειραγωγόν ασφαλή, προς δόξαν αρίδηλον, ως του φωτός κοινωνός, Μερκούριε έσχηκας• όθεν τω αθανάτω, Βασιλεί πειθαρχήσας, ήθλησας υπέρ φύσιν, ως γενναίος οπλίτης• διό τους σοι προσιόντας, μάκαρ περίσωζε.

Saint Catherine the Great Martyr of Alexandria, Anthony Bloom of Sourozh

Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς _ Святая Екатерина Александрийская_ St Catherine of Alexandria001254449Saint Catherine the Great Martyr of Alexandria and those who believed in Christ through her and were martyred for His sake: the holy 150 Rhetoricians; the holy Empress, wife of the Emperor Maxentius; and Saint Porphyrius the Commander with 200 Soldiers.
Saint Great Martyr Mercurius of Caesarea, in Cappadocia.
Saint Peter the Hesychast.
Saints 670 Martyrs who were beheaded.
Icon of the Theotokos ‘Daugazpils, in Latvia

Commemorated on November 25

The holy and glorious Great-martyr Catherine of Alexandria
Anthony Bloom of Sourozh

In the name of the Father, the Son, and the Holy Spirit.

We behold today three events. We are still basking in the radiance of the feast of the Entry of the Most Holy Theotokos into the Temple. For mankind, this is one of the brightest, most wondrous feasts: One of us, the Virgin Mary, entered into the very depths of God’s mystery. Her Entry into the temple, her life in the Holy of Holies are an image of how from an early age she entered into Divine realms, into the very depths, the very treasure-house of relationships, communion of the human soul with the Living God in prayer: not into the saying of prayers, not into many words, but into the deepness if the sacred shrine which made her the Mother of God. On the day of the Entry into the Temple of the Most Pure Theotokos the greatness of man is revealed before us, for man is able to enter into these mysterious, wondrous depths and commune with God in His holy place.

We celebrate today also the day of St. Catherine of Alexandria. She was also young girl, eighteen years old, when she had to stand before human judges. Betrayed by her pagan parents for believing in Christ, she was abandoned by all her blood relatives, the closest people she had, and she was left to stand alone before the judge from whom she could expect no mercy, surrounded by a crowd from whom she could expect nothing but enmity.

And to her also occurred what we read today in the Gospel passage appointed for her commemoration day; about what will happen when the end of time approaches: There will be wars and rumors of wars, earthquakes, people will rise up against people, nations against nations; hatred will possess thousands of people…

Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς _ Святая Екатерина Александрийская_ St Catherine of AlexandriaΡΙΝΗThis hatred first of all crashes down upon those who believe in Christ, because we who believe in Christ—like the Mother of God, like the young, fragile and unconquerable Catherine—believe in the one Lord, the one King, and worship God alone, refusing to worship those idols, be they the authorities or others set up around us. We must be ready to be like Catherine and be brought to human judgment to witness, as Christ says; in order to stand before people, and while condemned to imprisonment, to torture, and death, we would triumphantly preach our love for God and our faithfulness to Him, and demonstrate our unfailing love not only for those who love us, but also for those who hate us, who wish us evil, and who do us evil. Then, we will not need to search for words of wisdom; then, we will not need to find convincing arguments—faithfulness, love, truth, and holiness can shine forth in that moment before people through each one of us far more convincingly than any words.

Therefore, when we see that the prophecies of Christ are now being fulfilled, and love truly is going cold, that there really are rumors noised about wars, kingdom is rising against kingdom, nation against nation, betrayal is increasing, and people of faith, people with pure hearts, even the closest relatives of persecutors and man-haters are giving themselves into their hands, we should remember Christ’s words: When you hear all this, look up, and lift your heads (Lk. 21:28), because it means that the time is nearing of the final freedom, the final victory of God, the triumph of love, the triumph of Christ…

Therefore let us learn from the Most Holy Virgin and the fragile and unconquerable Catherine, and from the innumerable witnesses of Christ, to live without fear in a terrifying world, to fearlessly await all that can happen, and be afraid of only one thing: that faith fade in our hearts, that love die in our hearts, that we would cease to be faithful to the end. In patience, in firm faith we will save our souls from destruction and decay, and then thousands will be saved around us; in the words of St. Seraphim of Sarov: “Acquire the spirit of peace, and thousands will be saved around you.” Amen.
From: Электронная библиотека «Митрополит Антоний Сурожский» http://www.mitras.ru/archive/031207.htm
Translation by OrthoChristian.com

”I am Mercurius of the Two Sabers… You should correct this mistake and then you will remain unharmed. ” a miracle of the Saint Great Martyr Mercurius in Cairo with Egyptian president Hosni Mubarak

Saint Great-martyr Mercurius of Caesarea, “Call Mercurius to me, that he go and put to death the enemy, Julian, of my Son!”

Apolytikion of Great Martyr Catherine
Plagal of the First Tone

Let us praise the most auspicious bride of Christ, the divine Katherine, protectress of Sinai, our aid and our help. For, she brilliantly silenced the eloquence of the impious by the sword of the spirit, and now, crowned as a martyr, she asks great mercy for all.

Apolytikion of Great Martyr Mercurius
Fourth Tone

Thy Martyr, O Lord, in his courageous contest for Thee received the prize of the crowns of incorruption and life from Thee, our immortal God. For since he possessed Thy strength, he cast down the tyrants and wholly destroyed the demons’ strengthless presumption. O Christ God, by his prayers, save our souls, since Thou art merciful.

Kontakion of Great Martyr Catherine
Second Tone

O friends of martyrs, now divinely raise up a renewed chorus, praising the all-wise Katherine. For, she proclaimed Christ in the arena, trampled on the serpent, and spat upon the knowledge of the orators.