iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο Άγιος Γεώργιος ο Χιοπολίτης από τα ουράνια σκηνώματα φρόντιζε την αρραβωνιαστικιά του βαζωντας κάθε βράδυ πάνω στο τζάκι της ένα φλουρί, όλο το διάστημα κατά το οποίο εκείνη έμεινε πιστή στον αρραβώνα της.

Άγιος Στυλιανός ο Παφλαγών
Άγιος Νίκων ο “Μετανοείτε” (+998),
Όσιος Ιάκωβος ο αναχωρητής, ο Σύρος, (+457)
Όσιος Πέτρος Επίσκοπος Ιεροσολύμων (+? αἰ.)
Όσιος Αλύπιος ο στυλίτης εν Αδριανουπόλει Παφλαγονίας Μ. Ἀσίας (+640)
Άγιος Γεώργιος ο Χιοπολίτης, νεομάρτυς στις Κυδωνίες Μ. Ασίας (+1807)
Ανάμνηση των εγκαινίων του ναού του Αγίου Γεωργίου «εν τω Κυπαρίσσω» της Κωνσταντινουπόλεως και του ναού του Αγίου Γεωργίου εν Κιέβω (1054)

Εορτάζουν στις 26 Νοεμβρίου

Ο άγιος Στυλιανός ο Παφλαγών· ο προστάτης των παιδιών

Επιλεγμένος εκ κοιλίας μητρός υπό του Θεού, ο όσιος Στυλιανός απηλλάγη από τη ματαιότητα του κόσμου τούτου, μοίρασε τα υπάρχοντά του στους φτωχούς και ασπάσθηκε τον μοναχικό βίο. Διέπρεψε για την ανδρεία του στους ασκητικούς αγώνες και μετά από μερικά χρόνια κοινοβιακής ζωής αναχώρησε για να διαγάγει την ησυχαστική πολιτεία σε μια σπηλιά. Εκεί λάβαινε την τροφή του από το χέρι ενός αγγέλου και σύντομα ανέλαβε να μεσιτεύει λυσιτελώς στον Θεό για την ανακούφιση των ασθενών και ιδιαιτέρως για τη θεραπεία των παιδικών ασθενειών και των στείρων γυναικών. Στις περιπτώσεις αυτές η μεσιτεία του οσίου έχει αποτελέσματα και στις ημέρες μας, για όσους τον επικαλούνται με πίστη.
“Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας”, Υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Εκδ. Ίνδικτος (Τόμος Τρίτος – Νοέμβριος, Σ. 287-288).

***

Συναξάρι του Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου του Χιοπολίτου

Γεώργιος Χιοπολίτης_George the New Martyr of Chios_Новомч. Георгия Хиосского-1807_-08 (1)Ο άγιος γεννήθηκε στο χωριό Πιθυός (ή Πυτιός) της Χίου το έτος 1785. Όταν ήταν εννέα μηνών ορφάνεψε από μητέρα και ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε. Έτσι το παιδί γνώρισε την μητριά για μητέρα. Σε ηλικία κάτω των δέκα ετών τον έβαλε ο πατέρας του κοντά σε ένα ξυλογλύπτη για να μάθει την τέχνη. Ενώ το συνάφι βρισκόταν στα γειτονικά Ψαρά και δούλευε το τέμπλο του Αγίου Νικολάου, εξαιτίας της απότομης συμπεριφοράς του πρωτομάστορα και της παιδικής αφέλειας, ο μικρός Γεώργιος μπήκε παρέα με κάποιους γνωστούς σε ένα καράβι και βγήκε στην Καβάλα. Εκεί, μια ημέρα, παρακινημένος από άλλα παιδιά, μπήκαν σ ένα μποστάνι για να κλέψουν καρπούζια. Ο αγροφύλακας πρόφθασε να συλλάβει μόνο τον μικρό Γεώργιο και τον πήγε στον δικαστή. Τότε το παιδί από φόβο αρνήθηκε την αγία πίστη του. Ένας από τους Αγαρηνούς τον πήρε σπίτι του και μετά καιρό τον έδωσε σε άλλον και κατόπιν ανεχώρησε στον Τσεσμέ. Οι συγγενείς του παιδιού δεν ήξεραν τίποτε από αυτά.

Ο Γεώργιος έπιασε να δουλεύει ναύτης σε κάποιο καράβι. Κάποτε το καράβι έπιασε στο λιμάνι της Χίου και ξεφόρτωνε καρπούζια. Ένας Χιώτης συγγενής γνώρισε τον Γεώργιο και τον χαιρέτησε, εξεπλάγη όμως όταν άκουσε να τον προσφωνούν Αχμέτη. Του λέει έκπληκτος: Τι είναι αυτό που ακούω; Το παιδί δεν αποκρίθηκε μόνο γύρισε άφωνο στο καΐκι, γιατί μέσα του πάντα βασανιζόταν πικρά από τύψεις για την πτώση του. Σε άλλο ταξίδι του προσπάθησε να συναντηθεί με τον πατέρα του αλλά δεν τα κατάφερε διότι απουσίαζε. Στο τρίτο ταξίδι του και φορώντας πλέον χριστιανικά ενδύματα συνάντησε επιτέλους τον πατέρα του ο οποίος τον δέχτηκε με κλάματα, μη μπορώντας να πιστέψει τη συμφορά που τους είχε βρει. Γνωρίζοντας πως δεν γινόταν το παιδί να ζήσει στη Χίο και με συμβουλή του πνευματικού του πατέρα, τον πήγε με το καΐκι του στις Κυδωνίες (Αϊβαλί), όπου τον παρέδωσε σε κάποιο γνωστό του, πιστό Χριστιανό. Ήταν τότε ο άγιος δέκα ετών. Ο άνθρωπος αυτός τον έστειλε να μείνει μαζί με άλλους εργάτες στα κτήματά του και να εργάζεται, περισσότερο όμως για να είναι μακριά από τα μάτια των Τούρκων, μήπως και τύχαινε να τον αναγνωρίσει κάποιος. Εκεί έμεινε και εργαζόταν μέχρι την ηλικία των είκοσι ετών, ζώντας φρόνιμα και με ευσέβεια. Είχε κάνει το λάθος όμως να αποκαλύψει το μυστικό του σε κάποια γερόντισσα που την είχε σαν παραμάνα του. Μεγαλώνοντας άρχισε να επισκέπτεται το Αϊβαλί όπου γνωρίστηκε μάλιστα και με πολλούς ντόπιους και έκανε και φιλίες. Μετα από χρόνια ήρθε ο πατέρας του και του πρότεινε να τον βάλει σε μοσχοβίτικο καράβι, να γίνει ναυτικός, όμως αυτός δεν δέχτηκε.

Είκοσι δύο χρονών γνώρισε κάποια κοπέλα με σκοπό τον γάμο. Οι δικοί της ρωτώντας για την κατάσταση του Γεωργίου έμαθαν από την ηλικιωμένη γυναίκα και το μυστικό της εξώμοσής του αλλά εκτιμώντας τα καλά που είχε ο νέος δεν τους πείραξε το γεγονός. Ενώ όμως ετοιμαζόταν ο γάμος, ένας αδελφός της αρραβωνιαστικιάς οργίστηκε που ο Γεώργιος του ζήτησε να του επιστρέψει τα χρήματα που του είχε δανείσει και για να τον εκδικηθεί ο άθλιος πήγε και πρόδωσε το γεγονός της εξώμοσης στον πασά του Αϊβαλιού. Κάποιοι φίλοι του Γεωργίου έμαθαν για την προδοσία και τον ειδοποίησαν και του συνέστησαν να φύγει αλλά αυτός παρέμεινε εκεί άφοβος, αποφασισμένος, αν ήταν θέλημα Θεού, και να μαρτυρήσει για την πίστη του, καθώς όλα τα χρόνια υπέφερε στην ψυχή του για το σφάλμα της άρνησης.

Ο κριτής διέταξε να τον φέρουν σιδηροδέσμιο μπροστά του.

Γιατί τόλμησες ν’ αφήσεις την πίστη μας και ν’ ακολουθήσεις πάλι αυτό που αρνήθηκες ;

Ο άγιος απάντησε :

Μήτε την πίστη μου αρνήθηκα μήτε τη δική σας δέχτηκα. Αλλά όταν ήμουνα μικρό παιδί με πίεσαν να τη δεχθώ. Με τη θέλησή μου ποτέ δεν αρνήθηκα την πίστη μου αλλά πάντοτε Χριστιανός ήμουν και χριστιανικά ζούσα. Τη θρησκεία σας πάντοτε τη μισούσα και την μισώ και την απεχθάνομαι και δεν τη δέχομαι.

Όταν τ’ άκουσε αυτά ο δικαστής, άλλαξε τακτική και του λέει με ήμερο τρόπο :

Πες μας , άνθρωπε, το όνομα που έλαβες όταν περιτμήθηκες.

Το όνομά μου είναι Γεώργιος, του απάντησε ο συνώνυμος του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, και με αυτό θα πεθάνω.

Πες μας, επέμεινε ο δικαστής, το όνομά σου και μην αρνείσαι την πίστη σου. Και πραγματικά δεν μας κακοφαίνεται αυτό το λάθος που έκανες ως νέος Εμείς και μεγάλες τιμές θα σου δώσουμε και σε όλους μας αγαπητός θα είσαι. Αλλά αν με παρακούσεις να ξέρεις ότι θα πεθάνεις με σκληρό και φρικτό θάνατο.

Το όνομά μου το είπα, το ακούσατε. Εγώ Γιώργης γεννήθηκα και Γιώργης θέ ν’ αποθάνω!, απάντησε ο άγιος.

Δεν θα πεθάνεις με καλό θάνατο, του απάντησε ο κριτής και διέταξε να τον κλείσουν στη φυλακή, ήταν 8 Νοεμβρίου. 

Έμεινε στη φυλακή δεκαεπτά ημέρες υπομένοντας τα πάντα με πολλή χαρά για την αγάπη του Χριστού.

Όλος ο λαός της πόλης, μαθαίνοντας το γεγονός, προσευχόταν ο Θεός να ενισχύσει τον μάρτυρα ώστε να ολοκληρώσει τον καλό αγώνα της αθλήσεως. Μέρα και νύχτα όλες αυτές τις ημέρες γινότανε στους ναούς παρακλήσεις και αγρυπνίες. Προσπαθούσαν μάλιστα να βρίσκουν τρόπο να τον ενισχύουν πνευματικά στη φυλακή ώστε να αντιμετωπίζει τα πάνδεινα που του έκαναν οι ασεβείς αγαρηνοί.

Τελικά στις 24 Νοεμβρίου ανακοινώθηκε η καταδίκη του σε θάνατο. Τότε οι Χριστιανοί φρόντισαν να πάει πνευματικός στη φυλακή να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει, ένας παπάς προφασίσθηκε πώς πιάστηκε τάχα σε καβγά μ’ έναν χριστιανό και τους φυλακίσανε, κ’ έτσι έσμιξε με τον Γιώργη, τον εξομολόγησε και τον μετάλαβε. 

Η εκτέλεση ορίστηκε πως θα γινόταν στην πλατεία του Αϊβαλιού αποβραδίς της 25ης Νοεμβρίου. Όλοι οι Χριστιανοί όμως της πόλεως αγωνιούσαν. Πολλοί είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία, ενώ άλλοι, οι περισσότεροι, αγρυπνούσαν στον Ναό παρακαλώντας τον Θεόν να ενισχύσει τον δούλο Του, ώστε να τελειώσει τον αγώνα της αθλήσεως.  

Όταν έφτασε ο δικαστής και άλλοι επίσημοι Τούρκοι, έφεραν και τον άγιο ο οποίος έλεγε συνεχώς την ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό και Υπεραγία Θεοτόκε σώσον με, ενώ ζητούσε από τους χριστιανούς, που συναντούσε, να τον συγχωρέσουν και τους παρακαλούσε να προσευχηθούν γι’ αυτόν.

Τον διέταξαν με θυμό να γονατίσει ενώ μπροστά του στεκόταν ο δήμιος φοβερός με όλα του τα όπλα και τα μαχαίρια, έτοιμος να αρχίσει. Του πρότειναν για τελευταία φορά να αρνηθεί τον Χριστό.

Ο άγιος μεγαλόφωνα απάντησε :

Όχι, όχι, Χριστιανός θέλω να πεθάνω.

Αμέσως ο δήμιος τον πυροβόλησε στην πλάτη και μολονότι το αίμα πηδούσε κυριολεκτικά σαν από σωλήνα, ο μάρτυρας έμεινε ακίνητος σα να μη συνέβαινε τίποτε. Κατόπιν τον χτύπησε με μια μαχαίρα στον τράχηλο, η οποία σφηνώθηκε στο κόκαλο, ώστε χρειάστηκε όλη του τη δύναμη για να την αποσπάσει.

Ο άγιος εξακολουθούσε να μένει γονατιστός και να προσεύχεται.

Τέλος τον κλώτσησε και τον έριξε κάτω, γονάτισε στην πλάτη του, τον άρπαξε από το σαγόνι και τον έσφαξε σαν αρνί, με πολλή σκληρότητα και αγριότητα, κυριολεκτικά πριόνιζε τον λαιμό του αγίου μ’ ένα παραμάχαιρο, μέχρι που του έκοψε το κεφάλι. Ήταν είκοσι δύο ετών.

Εν τω μεταξύ η αγρυπνία βρισκόταν στον εσπερινό, στη λιτή. Έφθασε τρέχοντας ένα Χριστιανός και φώναξε: Τετέλεσται, ο Άγιος μαρτύρησε και οι ιερείς αμέσως μνημόνευσαν το όνομά του μαζί με τα ονόματα και των άλλων μαρτύρων που μνημονεύονται στην λιτή. Οι Χριστιανοί, με δάκρυα πνευματικής χαράς και αγαλλίασης δέχτηκαν το άγγελμα της μαρτυρικής τελειώσεως του αγίου. Ο δε αναγνώστης απήγγειλε μεγαλόφωνα μεταξύ των Αγίων εκείνης της ημέρας: «τη αυτή ημέρα μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου του Χιοπολίτου». Νίκη και θρίαμβος του Σταυρού κατά των ορατών και αοράτων εχθρών. Ο αποκεφαλισμός του Αγίου έγινε στις 26 Νοεμβρίου 1807.

Γεώργιος Χιοπολίτης_George the New Martyr of Chios_Новомч. Георгия Хиосского-1807_ST_CONSTANTINE_AIGALEO_2018-03-22_DSC_0036_1200Η ψυχή του φτερούγισε στον Ουρανό, ενώ οι Τούρκοι έρριξαν το αιμόφυρτο άγιο λείψανο σε μια ρεματιά για να φαγωθεί από τα αγρίμια. Καθώς λοιπόν ο στρατιώτης σήκωνε στην πλάτη του το αγιασμένο ακέφαλο σώμα, εκείνο ανέβασε με τα δυό του χέρια την περισκελίδα του, που είχε πέσει κατά την διάρκεια του μαρτυρίου για να σκεπάσει την γυμνότητά του. Έπειτα μερικοί Χριστιανοί το μετέφεραν από την ρεματιά κρυφά και το ενταφίασαν σ’ ένα έρημο νησάκι, κοντά στο Αϊβαλί, τη Νησοπούλα. Μετά από μερικά χρόνια το ανεκόμισαν με επισημότητα στο Αϊβαλί και αφού το ασήμωσαν μαζί με την αγία κάρα, το εναπέθεσαν στον Ναό του Αγίου Γεωργίου του Μεγαλομάρτυρος, στον οποίο έδωσαν το όνομα του Αγίου Γεωργίου του Χιοπολίτου.

Αναφέρεται μάλιστα ότι ο Άγιος Γεώργιος από τα ουράνια σκηνώματα δεν παρέλειψε να φροντίζει την αρραβωνιαστικιά του. Έτσι κάθε βράδυ έβαζε επάνω στο τζάκι της ένα φλουρί, όλο το διάστημα κατά το οποίο εκείνη έμεινε πιστή στον αρραβώνα της. Έπειτα το θαύμα σταμάτησε. Επίσης ο ζωγράφος, ο οποίος ζωγράφισε την πρώτη εικόνα του Αγίου, ήταν ένας από εκείνους που είδαν από κοντά το φρικτό μαρτύριό του.

Μαρτύριον Αγίου Γεωργίου του Χιοπολίτου. Συνεγράφη δέ παρά Φωτίου Κόντογλου Κυδωνιέως, άγιογράφου
http://paterikiorthodoxia.blogspot.com/2015/06/martyrio-agiou-georgiou-xiopolitou-fotis-kontoglou.htmlπιστη_αγαπη_ελπίδα_Pistis-Elpis-Agapi-me-dakrya (1)Απολυτίκιον Αγίου Στυλιανού Ήχος γ’. Θείας πίστεως

Στήλη έμψυχος της εγκρατείας, στύλος άσειστος της Εκκλησίας, Στυλιανέ ανεδείχθης μακάριε. ανατεθείς γαρ Θεώ εκ νεότητος, κατοικητήριον ώφθης του Πνεύματος. Πάτερ όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος

Απολυτίκιον Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου του Χιοπολίτου. Του λίθου σφραγισθέντος, ήχος α’

Πληθύς Κυδωνιαίων εν ωδαίς ευφημήσωμεν ημών τον πολιούχον και της Χίου το καύχημα, της πίστεως πρόμαχον θερμόν, Γεώργιον οπλίτην τον στερρόν επλάκη γαρ γενναίως τω δυσμενή και τούτον κατηκόντισεν• όθεν εν ουρανοίς στεφηφορών μάρτυσι συναγάλλεται και ημίν εξευμενίζεται τον μόνον φιλάνθρωπον.

Μεγαλυνάριον

Ένδοξος εν Μάρτυσιν ο κλεινός Γεώργιος ώφθη, τοις αρχαίοις, συ δ’ εν τοις νυν, Γεώργιε νέε, ομώνυμε εκείνω, και σύσκηνε δι’ ο σε τιμώμεν άπαντες.

Ήχος πλ. δ΄. Ω του παραδόξου θαύματος!

Νέε Αθλητά Γεώργιε, συ αληθώς ευγενές, ανεδείχθης γεώργιον, του Αγίου Πνεύματος· τους Αυτού γαρ αοίδιμε, έφυσας όντως, καρπούς τοις άθλοις σου, και καταρδεύσας, ρείθροις αιμάτων σου, θείως διέθρεψας, και αφθάρτοις έθηκας εν ουρανώ, θήκαις και συνέκλεισας· δι’ ο υμνούμέν σε.

Αίνοι Ήχος α΄. Των ουρανίων Ταγμάτων.

Συνωνυμήσας τω πάλαι, Μεγαλομάρτυρι, Γεώργιε τρισμάκαρ, Αθλητά γενναιόφρον, ενήθλησας νομίμως υπέρ Χριστού, εκ ψυχής γενναιότητι, αποσκοπών των βασάνων τας αμοιβάς, και τα γέρα της αθλήσεως. (Δις).

Της αρχιφώτου Τριάδος, νυν ελλαμπόμενος, ταίς νοηταίς ακτίσι, Νεομάρτυς Κυρίου, Γεώργιε δυσώπει υπέρ ημών, των εκ πόθου τελούντων σου, την αεισέβαστον μνήμην και εν ωδαίς, ευφημούντων τους αγώνάς σου.


St. John (Maximovitch) of Shanghai loved children. And that love remained in my heart forever. Above all he loved orphaned children and took special care of them.

Στυλιανός ὁ Παφλαγόνας-Stylianus of Paphlagonia-25bd25ce25bd25ce25b725cf2582Saint Stylianos of Paphlagonia The Protector of Children (7th century) 
Saint Alypius the Stylite of Adrianopolis (640)
Saint Nikon “Metanoeite,” the Preacher of Repentance (998)
Saint George the New Martyr of Chios
Saint Akakios of Sinai who is mentioned in The Ladder
Dedication of the Churchs of the Greatmartyr George in the district of Cyparission in Constantinople and at the Golden Gates in Kiev 
Saint Innocent of Irkutsk (1731)
Saint Athanasius, “the Iron Staff” and Saint Theodosius of Cherepovets, disciples of Saint Sergius of Radonezh (1388)

Commemorated November 26

Verses
The firm pillar of asceticism has fallen,
For Stylianos has left this life.
Stylianos joyfully stands by God on the twenty-sixth.

The Archbishop Who Knew Everything
Reminiscences of a Spiritual Daughter of St. John (Maximovitch) of Shanghai and San Francisco.

Nun Theodosia (Tikhonovich) was born in Paris, raised alongside Russian emigrants, tonsured a nun in the Holy Land, and now she lives at the Kiev Caves Lavra. She had the privilege of associating with saintly men who remained in her heart forever. Mother Theodosia tells how St. John of Shanghai taught those under his care to be merciful to others …

…I was born in France in 1954. My mother who hailed from the Poltava region [central Ukraine] was sent to a Nazi concentration camp, but survived, so my sister and I were born in Paris. We were very poor and hungry in our childhood, and our mother was often sick. Our living conditions distressed her greatly, and so we were sent to an orphanage. However, we spent all weekends and holidays at the Convent of the Mother of God of Lesna. It is 100 kilometers (about sixty-two miles) away from Paris… And, if I can boast about it, I am a goddaughter of St. John of Shanghai. I was born ten weeks premature and weighed 1.5 kilos (c. 52.91 ounces) and was almost dying. A week later St. John baptized me and I have considered him as my protector ever since.

—What memories of him can you share?

Στυλιανός ὁ Παφλαγόνας-Stylianus of Paphlagonia-στυλιανος 5The only memories I have of St. John are those of my childhood. Above all he loved orphaned children and took special care of them. St. John taught us to love prayer and be merciful towards others.
For example, he would take us to a hospital with him. I remember, there were three of us little girls: Lyalya, Lelya and Lyulya. I was Lelya. There was also a boy named Philip. First the archbishop took us to a shop and said:
“Choose toys for yourselves.”
We had no toys at all at that time. We were very poor.
So he said to me:
“You, Lelya, will take two toys.”
I was a child but I already realized that a number before comma on a price tag meant “expensive”, and a number after comma on a price tag meant “cheap”. Thus I was looking at the toys very closely. Then Vladyka came up to me and said:
“Don’t look at the prices. Just select what you like.”
In my childhood I liked “furry” soft toy rabbits very much, so I chose two rabbits—a bigger one and a smaller one—and hid the latter behind my back.

Next we proceeded to a children’s hospital. On seeing St. John the babies immediately burst out crying. The fact is that his physical appearance was not attractive, he was humpbacked, with unusual hair, and he would often walk barefoot. In a word, he was like a “fool-for-Christ”. We approached one of the girls, and he said:
“Lelya, give your toy to this girl.”
But I thought to myself that I had not yet had time to play with them. So I gazed at Vladyka, and then at the girl. And St. John told me:
“This girl is now ill, and you are well. But later you will be ill, too.”
I loved Vladyka so much that I couldn’t help but obey him. So I gave the bigger rabbit to that girl, keeping the smaller one behind my back. And from that day on I had a nickname—“Rabbit”.

When we went out of the hospital, Vladyka said to my friend Lyalya:
“You will become a matushka [the Russian word that may refer to either a nun or a priest’s wife in the Orthodox environment as a rather informal and affectionate form of address—Trans.].”
But the girl shouted: “No, I don’t want to live at a convent!”
“Well, you will have to accept it. You will be a matushka,” he replied. Now she is a priest’s wife in Geneva.
This is what he said to me:
“Where you take your first steps you will take your last.”
The holy bishop used to speak figuratively, so we interpreted his words in the following way: If my first steps were at a convent, then my final steps were to be taken at a convent as well.

Only Philip refused to give his toys to sick kids pointblank. St. John and Philip were standing at the bed of a sick boy: and the both boys were crying—the sick child was afraid of the strangers, while Philip did not want to share his toy.
Later Vladyka John said to him:
“You will come to a bad end.”
And, alas, when Philip grew up he became a drug addict and died very young…

We loved our Vladyka John dearly and were ready to follow him everywhere, although he was strict. I would hold his staff when he served at Lesna Convent, and I was not allowed to shift from one foot to another—I was supposed to stand straight. He demanded the same of others as well. We were not supposed to talk in the church. Vladyka John never omitted anything at the Liturgy, services were very long and so we sometimes grumbled mentally: “When will this service finally end?”
We were little yet we loved him beyond all measure, and we have kept this love over all these years. And I know that if I pray to him my prayer will certainly be answered. The same thing occurs with people who come to the Kiev Caves Lavra—they address their petitions to the holy fathers in the Caves, and I am sure that their prayer requests are always fulfilled.

—If he was strict, unattractive and sometimes behaved weirdly, then why was he loved so dearly?

He knew everything. Words cannot explain it. I loved him as a child and was attached to him…

There is one more story, this time from my early childhood. I was young, but very stubborn. I already had a duty to place the eagle rugs [the small circular rugs on which a bishop stands during the service. They depict an eagle (symbolizing his power) hovering over a city (symbolizing his diocese)—Trans.] on the floor during hierarchal services. One day a bishop kicked an eagle rug aside, saying that he wouldn’t stand on it after Vladyka John. And I loved Vladyka John so much. So I thought to myself: “Ah well! I’ll show you!” I decided not to tell Mother Theodora anything this time. There was a meeting of the Holy Synod on the following day with five hierarchs celebrating the Liturgy. I laid eagle rugs in front of each of them but one. The abbess commanded:
“Lelya, the eagle rug!”
But I shook my head.
She repeated again: “Lelya, the eagle rug!”
But I shook my head again.
After the Liturgy everybody began to ask me: “Lelya, what is the matter? Why did you not place the eagle rug?”
At the same moment Vladyka John entered and uttered, “But maybe someone didn’t want to stand on this eagle rug?”
I was five and a half years old, and I thought: “Now Vladyka is going to give me away and tell everybody about my mischievous behavior and childish tricks.”
But before I was fully exposed I said, “Oh, I am sorry, Vladyka! I stole some cucumbers in the kitchen-garden yesterday! I had such a great temptation!”
He loved children. And that love remained in my heart forever.

Oleg Karpenko spoke with Nun Theodosia (Tikhonovich), Translated by Dmitry Lapa
http://orthochristian.com/108405.html

Apolytikion in the Third Tone

A living monument of self restraint, an immovable pillar of the Church you were shown to be, blessed Stylianos, for you were dedicated to God from your youth, and were seen as a dwelling place of the Spirit. Holy Father, entreat Christ our God, to grant us His great mercy.

Oikos

You were dedicated from God the Benefactor from childhood, as the great Baptist (St. John), and were shown a zealot and an imitator and type of his pure life and virtuous ways. Therefore like him, O Father, you dwelt in the desert in fasting and vigil, having purified your nous, and brought to mind ceaseless prayer to the Lord. Therefore you were filled with light that surpasses all thought, and with God-given graces, being shown a helper of all, and a most-speedy healer in afflictions. For Christ radiantly glorifies you, O Stylianos, who from childhood glorified Him.

Megalynarion

Sacred pillar placed by God, and a multitude of virtues which your life imparts to us, O Father Stylianos, in godly manner order our minds, of those who praise you.


Άγιος Μεγαλομάρτυς Μερκούριος και η Αγία Αικατερίνη, η πάνσοφος Νύμφη του Χριστού

Μερκούριος-ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΣ-Saint Mercurius of Caesarea Меркурий Кесарийский--5987950Απόδοση της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου
Μεγαλομαρτύρων Αικατερίνης της πανσόφου (†313) και των Αγίων 150 Ρητόρων
Πορφυρίου του στρατηλάτου και των συν αυτώ 200 Στρατιωτών
Βασιλίσσης, συζύγου βασιλέως Μαξεντίου μετά της Αγ. μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης
Μερκουρίου μεγαλομάρτυρος εν Καισαρεία Καππαδοκίας (+250)
Πέτρου οσίου, του ησυχαστού εξ Αντιοχείας Συρίας +429)
των Αγίων 670 Μαρτύρων

Εορτάζουν στις 25 Νοεμβρίου

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Μερκούριος
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Όταν ο αυτοκράτορας Δέκιος πολεμούσε εναντίον των βαρβάρων, υπήρχε στις τάξεις του στρατού του ένας διοικητής του Αρμενικού στρατεύματος των Μαρτησίων. Ο διοικητής αυτός ονομαζόταν Μερκούριος. Κατά τη διάρκεια μιας μάχης, άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στον Μερκούριο, έβαλε το χέρι του ένα σπαθί και τον διαβεβαίωσε για την επικείμενη νίκη του κατά των εχθρών.

Ο Μερκούριος επέδειξε θαυμαστή ανδρεία, νικώντας με ευκολία τους εχθρούς , σαν να ήταν απλό χορτάρι. Μετά την περιφανή νίκη του, ο αυτοκράτορας Δέκιος τον κατέστησε αρχιστράτηγο των στρατευμάτων του.

Όμως κάποιοι φθονεροί άνθρωποι τον κατήγγειλαν στον αυτοκράτορα ως χριστιανό, γεγονός που εκείνος όχι μόνο δεν έκρυψε, αλλά απεναντίας ομολόγησε ανοικτά ενώπιον του αυτοκράτορα. Ο Μερκούριος βασανίστηκε ανηλεώς. Τον μαστίγωσαν, ύστερα έγδαραν λωρίδες από το σώμα του με μαχαίρι και τον έριξαν σε φωτιά για να καεί, αλλά Άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στη φυλακή και τον θεράπευσε. Τέλος, ο αυτοκράτορας διέταξε να αποκεφαλιστεί στην Καππαδοκία ο στρατηγός Μερκούριος.
Όταν απετμήθη η κεφαλή του, το σώμα του έγινε λευκό σαν το χιόνι και ευωδίαζε μύρο.

Τα θαυματουργά λείψανα του αγίου Μερκουρίου θεράπευσαν πολλούς ασθενείς. Ο ενδοξότατος αυτός στρατιώτης του Χριστού μαρτύρησε για την Πίστη ανάμεσα στα έτη 251 και 259 και έλαβε την κατοικία του στην αιώνια Βασιλεία του Θεού.
Από το βιβλίο: «Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Ο Πρόλογος της Αχρίδος Νοέμβριος» Εκδόσεις ΆθωςΑικατερίνη η Μεγαλομάρτυς _ Святая Екатерина Александрийская_ St Catherine of Alexandria001254449

Αγία Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς, η πάνσοφος Νύμφη του Χριστού

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

– Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι, ενώ πίστευαν, έχασαν την πίστη τους;

Άν δεν προσέχει κανείς στα θέματα της πίστεως και της λατρείας, σιγά-σιγά ξεχνιέται και μπορεί να γίνη αναίσθητος, να φθάση σε σημείο να μην πιστεύη τίποτε.

– Μερικοί, Γέροντα, λένε ότι η πίστη τους κλονίζεται, όταν βλέπουν να υποφέρουν καλοί άνθρωποι.

Ακόμη κι αν κάψη ο Θεός όλους τους καλούς, δεν πρέπει να βάλη κανείς αριστερό λογισμό, αλλά να σκεφθή πως ο Θεός ό,τι κάνει, από αγάπη το κάνει. Ξέρει ο Θεός πώς εργάζεται. Για να επιτρέψη να συμβή κάποιο κακό, κάτι καλύτερο θα βγη.

– Γέροντα, σήμερα ακόμη και τα πιστά παιδιά αμφιταλαντεύονται, γιατί στα σχολεία υπάρχουν καθηγητές πού διδάσκουν την αθεΐα.

Γιατί να αμφιταλαντεύωνται; Η Αγία Αικατερίνη δεκαεννιά χρονών ήταν και διακόσιους φιλοσόφους τους αποστόμωσε με την κατά Θεόν γνώση και την σοφία της. Ακόμη και οι Προτεστάντες την έχουν προστάτιδα της επιστήμης.

Στα θέματα της πίστεως και στα θέματα της πατρίδος δεν χωράνε υποχωρήσεις∙ πρέπει να είναι κανείς αμετακίνητος, σταθερός.

– Γέροντα, παλιά προσευχόμουν με πίστη στον Θεό και ό,τι ζητούσα μου το έκανε. Τώρα δεν έχω αυτήν την πίστη. Πού οφείλεται αυτό;

Στην κοσμική λογική που έχεις. Η κοσμική λογική κλονίζει την πίστη. «Εάν έχητε πίστιν και μη διακριθήτε, πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε», είπε ο Κύριος. Όλη η βάση εκεί είναι. Στην πνευματική ζωή κινούμαστε στο θαύμα. Ένα συν δύο δεν κάνει πάντα τρία∙ κάνει και πέντε χιλιάδες και ένα εκατομμύριο!
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-Πάθη και Αρετές. Λόγοι Ε΄ Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2007

***

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα (14 Απριλίου 2003)

Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς _ Святая Екатерина Александрийская_ St Catherine of AlexandriaΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΥπάρχει το παράδειγμα της μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης, που υπέφερε για το όνομα του Χριστού, όταν ήταν πολύ νέα, 18 μόλις χρονών. Οι βασανιστές της την πέταξαν σε ένα μπουντρούμι τσακισμένη από τα βασανιστήρια στα οποία την είχαν υποβάλλει. Κι εκεί της εμφανίστηκε ο Κύριος. Όταν Τον ρώτησε «Κύριε, που ήσουν όλο αυτό τον καιρό;» Εκείνος απάντησε : «Ήμουν εδώ συνεχώς, στην καρδιά σου»«Μα πώς γίνεται, Κύριε;», είπε η μεγαλομάρτυς , «η καρδιά μου είναι ακάθαρτη και γεμάτη κακία και υπερηφάνεια». «Ναι», απάντησε ο Κύριος, «αλλά έχεις αφήσει εκεί χώρο και για Μένα. Αν δεν ήμουν μαζί σου, δεν θα μπορούσες να αντέξεις όλα αυτά τα βασανιστήρια. Θα σου δώσω τη δύναμη να αντέξεις μέχρι τέλους».
ΟΙ Άγιοι Πατέρες λένε, «Καταλαβαίνουμε ότι ο Θεός μας αγαπά, όταν μας οδηγεί σε πολλά βάσανα και οδύνες».
«Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν• ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν. Μη ταρασσέσθω υμών η καρδία μηδέ δειλιάτω» ( Ιωάν. 14,27) , λέει ο Κύριος, που είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή ( βλ. Ιωάν. 14, 6 ) .
Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα – Από το βιβλίο «Οι λογισμό καθορίζουν τη ζωή μας»

***

Γερόντισσα Λαμπρινή Βέτσιου – Δρίβα (+17 Οκτωβρίου 2002)

Στην θεία Λειτουργία και όταν κοινωνούσε είχε εμπειρίες και κάποιες από αυτές τις εκμυστηρεύτηκε ως έξης:

«Όλα αυτά που προσφέρουμε στην Προσκομιδή, κρασιά, κεριά και τα ονόματα, τα παίρνουν Άγγελοι και τα πηγαίνουν απάνω.
Μια φορά είχα πάει στην αγία Αικατερίνη.
Είχαν μνήμη (εορτή αγίου) εκεί και έδωκα το χαρτάκι μου με τα ονόματα. Το πρωΐ υστερα πού είχε τελειώσει η Λειτουργία, είδα κατά γης το χαρτάκι στο Ιερό μπροστά. Στενοχωρήθηκα και είπα: «Αχ, Θεέ μου, αγία Αικατερίνη, ήρθα εδώ και δεν διαβάστηκαν τα ονόματά μου».
Τη νύχτα στον ύπνο μου ήρθε μία νέα ωραία (αγία Αικατερίνη) και μου είπε: «Φοβήθηκες, παιδί μου, μήπως δεν διαβάστηκαν τα ονόματα; Τα διάβασα εγώ, ας μην τα διάβασε ο παπάς».
Στα χέρια της κρατούσε ένα χαρτί. Μου το έδειξε. Είδα ότι ήταν το χαρτί πού είχα γράψει τα ονόματα και το είχα δώσει στον παπά για να τα μνημονεύσει στην Προσκομιδή.

Ο Άγιος Μερκούριος φονεύει τον ασεβή Ιουλιανό τον Παραβάτη
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/24/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%ba%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%bf%ce%bd%ce%b5%cf%8d%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b1%cf%83%ce%b5%ce%b2%ce%ae-%ce%b9/

Απολυτίκιον Aγίας Αικατερίνης της πανσόφου
Ήχος πλ. α’ Τον συνάναρχον Λόγον.

Την πανεύφημον νύμφην Χριστού υμνήσωμεν, Αικατερίναν την θείαν, και πολιούχον Σινά, την βοήθειαν ημών και αντίληψιν, ότι εφίμωσε λαμπρώς τους κομψούς των ασεβών, του Πνεύματος τη δυνάμει, και νυν ως Μάρτυς στεφθείσα, αιτείται πάσι το μέγα έλεος.

Απολυτίκιον Αγίου Μερκούριου Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε

Ουράνιον Άγγελον, χειραγωγόν ασφαλή, προς δόξαν αρίδηλον, ως του φωτός κοινωνός, Μερκούριε έσχηκας• όθεν τω αθανάτω, Βασιλεί πειθαρχήσας, ήθλησας υπέρ φύσιν, ως γενναίος οπλίτης• διό τους σοι προσιόντας, μάκαρ περίσωζε.


Saint Catherine the Great Martyr of Alexandria, Anthony Bloom of Sourozh

Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς _ Святая Екатерина Александрийская_ St Catherine of Alexandria001254449Saint Catherine the Great Martyr of Alexandria and those who believed in Christ through her and were martyred for His sake: the holy 150 Rhetoricians; the holy Empress, wife of the Emperor Maxentius; and Saint Porphyrius the Commander with 200 Soldiers.
Saint Great Martyr Mercurius of Caesarea, in Cappadocia.
Saint Peter the Hesychast.
Saints 670 Martyrs who were beheaded.
Icon of the Theotokos ‘Daugazpils, in Latvia

Commemorated on November 25

The holy and glorious Great-martyr Catherine of Alexandria
Anthony Bloom of Sourozh

In the name of the Father, the Son, and the Holy Spirit.

We behold today three events. We are still basking in the radiance of the feast of the Entry of the Most Holy Theotokos into the Temple. For mankind, this is one of the brightest, most wondrous feasts: One of us, the Virgin Mary, entered into the very depths of God’s mystery. Her Entry into the temple, her life in the Holy of Holies are an image of how from an early age she entered into Divine realms, into the very depths, the very treasure-house of relationships, communion of the human soul with the Living God in prayer: not into the saying of prayers, not into many words, but into the deepness if the sacred shrine which made her the Mother of God. On the day of the Entry into the Temple of the Most Pure Theotokos the greatness of man is revealed before us, for man is able to enter into these mysterious, wondrous depths and commune with God in His holy place.

We celebrate today also the day of St. Catherine of Alexandria. She was also young girl, eighteen years old, when she had to stand before human judges. Betrayed by her pagan parents for believing in Christ, she was abandoned by all her blood relatives, the closest people she had, and she was left to stand alone before the judge from whom she could expect no mercy, surrounded by a crowd from whom she could expect nothing but enmity.

And to her also occurred what we read today in the Gospel passage appointed for her commemoration day; about what will happen when the end of time approaches: There will be wars and rumors of wars, earthquakes, people will rise up against people, nations against nations; hatred will possess thousands of people…

Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς _ Святая Екатерина Александрийская_ St Catherine of AlexandriaΡΙΝΗThis hatred first of all crashes down upon those who believe in Christ, because we who believe in Christ—like the Mother of God, like the young, fragile and unconquerable Catherine—believe in the one Lord, the one King, and worship God alone, refusing to worship those idols, be they the authorities or others set up around us. We must be ready to be like Catherine and be brought to human judgment to witness, as Christ says; in order to stand before people, and while condemned to imprisonment, to torture, and death, we would triumphantly preach our love for God and our faithfulness to Him, and demonstrate our unfailing love not only for those who love us, but also for those who hate us, who wish us evil, and who do us evil. Then, we will not need to search for words of wisdom; then, we will not need to find convincing arguments—faithfulness, love, truth, and holiness can shine forth in that moment before people through each one of us far more convincingly than any words.

Therefore, when we see that the prophecies of Christ are now being fulfilled, and love truly is going cold, that there really are rumors noised about wars, kingdom is rising against kingdom, nation against nation, betrayal is increasing, and people of faith, people with pure hearts, even the closest relatives of persecutors and man-haters are giving themselves into their hands, we should remember Christ’s words: When you hear all this, look up, and lift your heads (Lk. 21:28), because it means that the time is nearing of the final freedom, the final victory of God, the triumph of love, the triumph of Christ…

Therefore let us learn from the Most Holy Virgin and the fragile and unconquerable Catherine, and from the innumerable witnesses of Christ, to live without fear in a terrifying world, to fearlessly await all that can happen, and be afraid of only one thing: that faith fade in our hearts, that love die in our hearts, that we would cease to be faithful to the end. In patience, in firm faith we will save our souls from destruction and decay, and then thousands will be saved around us; in the words of St. Seraphim of Sarov: “Acquire the spirit of peace, and thousands will be saved around you.” Amen.
From: Электронная библиотека «Митрополит Антоний Сурожский» http://www.mitras.ru/archive/031207.htm
Translation by OrthoChristian.com

”I am Mercurius of the Two Sabers… You should correct this mistake and then you will remain unharmed. ” a miracle of the Saint Great Martyr Mercurius in Cairo with Egyptian president Hosni Mubarak
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/25/i-am-mercurius-of-the-two-sabers-you-should-correct-this-mistake-and-then-you-will-remain-unharmed-a-miracle-of-the-saint-great-martyr-mercurius-in-cairo-with-egyptian-president-hos/

Saint Great-martyr Mercurius of Caesarea, “Call Mercurius to me, that he go and put to death the enemy, Julian, of my Son!”
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/24/saint-great-martyr-mercurius-of-caesarea-call-mercurius-to-me-that-he-go-and-put-to-death-the-enemy-julian-of-my-son/

Apolytikion of Great Martyr Catherine
Plagal of the First Tone

Let us praise the most auspicious bride of Christ, the divine Katherine, protectress of Sinai, our aid and our help. For, she brilliantly silenced the eloquence of the impious by the sword of the spirit, and now, crowned as a martyr, she asks great mercy for all.

Apolytikion of Great Martyr Mercurius
Fourth Tone

Thy Martyr, O Lord, in his courageous contest for Thee received the prize of the crowns of incorruption and life from Thee, our immortal God. For since he possessed Thy strength, he cast down the tyrants and wholly destroyed the demons’ strengthless presumption. O Christ God, by his prayers, save our souls, since Thou art merciful.

Kontakion of Great Martyr Catherine
Second Tone

O friends of martyrs, now divinely raise up a renewed chorus, praising the all-wise Katherine. For, she proclaimed Christ in the arena, trampled on the serpent, and spat upon the knowledge of the orators.


Αγαθέ Κύριε, τι να κάνω για να έχω την αιώνια ζωή; Γνώρισον μοι, Κύριε, οδόν εν η πορεύσομαι. Άγιος Γρηγόριος Ακραγαντίνων – π.Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Εισόδια της Θεοτόκου_ Entrance of the Theotokos_entrance-theotokos-Studenica_Κυριακή ΙΓ΄Λουκά: Ο πλούσιος νεανίας (Λουκ. ιη ΄18-27)

Άγιος Γρηγόριος Ακραγαντίνων της Κάτω Ιταλίας
π. Ανανία Κουστένη

Αλλά, να πάμε, τώρα, στις 23 του μηνός, γιατί βλέπω την ώρα και φεύγει, 23 του μηνός Νοεμβρίου, γιορτάζει ένας πολύ μεγάλος Άγιος της Εκκλησίας μας, Καππαδόκης, ο Άγιος Αμφιλόχιος, επίσκοπος Ικονίου έζησε και έλαμψε τον 4ο μ.Χ αιώνα, τον λεγόμενο χρυσούν αιώνα της Εκκλησίας…

Γρηγόριος Ακραγαντίνων_Gregory of Agrigentum_Григорий, епископ Акрагантийский_ih3424Γιορτάζει την ίδια μέρα κι ένας άλλος Άγιος ο Άγιος Γρηγόριος, επίσκοπος Ακραγαντίνων της Κάτω Ιταλίας. Αυτός έζησε στα χρόνια του Ιουστινιανού του Β, του Ρινότμητου έβδομο αιώνα είχε ευσεβείς γονείς, και μεγάλωσε εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου έγινε γρήγορα αναγνώστης, ήταν και καλλίφωνος, και μιά μέρα άγγελος Κυρίου του λέει: Πήγαινε στην Αφρική, στην Καρθαγένη, στην Καρχηδόνα, και θα βρείς εκεί έναν ασκητή, ονόματι Μάρκον, να πας, κι ο,τι σου πει να κάνεις. Δηλαδή, τι έκανε ο Άγιος; Παρακαλούσε τον Θεό να του δείξει δρόμο, τι να κάνει στη συνέχεια είναι αυτό που λέει ο προφήτης Δαυίδ γνώρισον μοι, Κύριε, οδόν εν η πορεύσομαι γνώρισε μου δρόμο, τον οποίο θα βαδίσω και πήγε στην Αφρική, βρήκε τον Μάρκο, τον έβαλε στον πνευματικό βίο, και έζησαν, ως ασκηταί, και ανέβηκαν ψηλά, και ύστερα έφυγαν, πήγαν στην Αντιόχεια της Συρίας, πρόσφεραν εκει πολλά, με τα θαύματα και τη διδασκαλία τους και στη συνέχεια, ο Γρηγόριος επήγε στην Ιερουσαλήμ, στους Αγίους Τόπους, έγινε διάκονος και πρεσβύτερος, και ύστερα ήλθε στην Κωνσταντινούπολη, γνώρισε τον πατριάρχη, τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Δ, τον Πωγωνάτο, τον γυιό του Ηρακλείου, βοήθησε πολύ κατά την Στ’ οικουμενική σύνοδο, όπου πολέμησε τον μονοθελητισμό, κατακεραύνωσε με τη διδασκαλία και τη χάρη του τους αιρετικούς, και πολλούς τους έφερε στην ορθόδοξη πίστη, και ύστερα πήγε στη Ρώμη και κατέληξε πάλι στον Ακράγαντα, στην πατρίδα του, έγινε επίσκοπος, βοήθησε τα μέγιστα, τον συκοφάντησαν οι ειδωλολάτραι και οι αιρετικοί, τον κατήγγειλαν στον πάπα, για πράγματα ανύπαρκτα και ανυπόστατα, ο πάπας δυστυχώς τα πίστεψε, τον κάλεσε, ο πάπας ήταν ορθόδοξος τότε, τον κάλεσε στη Ρώμη και τον έκλεισε φυλακή δυόμιση ολόκληρα χρόνια.

Κι ο Άγιος τι έκανε εκεί; Παράδεισο τη φυλακή, ο Άγιος Γρηγόριος, επίσκοπος Ακραγαντίνων. Η Κάτω Ιταλία ήταν η Μεγάλη Ελλάς και πέρασαν δυόμιση χρόνια, είδε ο Θεός την υπομονή του, ασκήθηκε όσο χρειαζότανε πιο πολύ, έφτασε σε μέγα ύψος, και τότε ο πάπας θέλησε να κάνει δίκη έφερε και τους συκοφάντες, έφερε όλους, αλλά αυτοί που τον συκοφάντησαν και κάποια γυναίκα που τον κατηγόρησε για κάποια πράματα ανήθικα, ήταν όλα ψέματα, ανυπόστατα, φανταστικά, τι έγινε; Την ώρα της δίκης, μαύρισαν τα πρόσωπα τους γι αυτό να προσέχουμε τη συκοφαντία και την αδικία, όσο μπορούμε, μαύρισαν τα πρόσωπα τους και δεν συνερχόντουσαν με τίποτα, έως ότου ομολόγησαν την ενοχή τους ότι έκαναν σκευωρία ότι όλα αυτά ήταν ψέματα και τα έκαναν εναντίον του Αγίου και τους συγχώρεσε ο Άγιος τους είχε συγχωρέσει, κι από τη φυλακή γι αυτούς προσευχότανε. Κι όταν προσευχόμεθα για τους εχθρούς μας και συγχωρούμε τους εχθρούς μας, μοιάζουμε, τηρουμένων των αναλογιών, του Ιησού Χριστού. Του Ιησού Χριστού όταν μπορούμε και συγχωράμε, πάμε στον Παράδεισο. Πάει. Τίποτε άλλο να το ξέρουμε αυτό γιατί τότε ο Κύριος είναι υποχρεωμένος να συγχωρέσει και τα δικά μας αμαρτήματα γι αυτό και λέμε: και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών. Γύρισε πάλι στο ποίμνιο του και έζησε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του, θαυματουργώντας και ποιμαίνοντας τον λαό των Ακραγαντίνων, της πόλεως του Ακράγαντος, και άλλους πολλούς και ανεπαύθη κι εκείνος εν Κυρίω, πλήρης ημερών και αγιασμένος.
Από το Φθινοπωρινό Συναξάρι, τόμος Β΄, Οκτώβριος – Νοέμβριος, του Αρχιμανδρίτη π. Ανανία Κουστένη, Εκδόσεις Ακτή, Λευκωσία 2008

***

Ο πλούσιος νεανίας (Λουκ.18,18-27)
Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ
Κυριακή, 30 Αυγούστου 1987

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Ιησούς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox IconaRJ8-BCC0dMΔεν είναι μόνο φοβερό, κάποιες φορές μοιάζει τρομακτικό να κηρύττεις τον Λόγο του Θεού, γιατί ο Κύριος είπε: «Από τα λόγια σας θα κριθείτε».
Θα κριθείτε, γιατί κηρύττετε την αλήθεια του Θεού και μένετε αργοί κι όχι δραστήριοι, σ’αυτό που ο Θεός έχει προστάξει και σ’ ο,τι ξέρετε αρκετά καλά για να κηρύξετε σε άλλους, τότε – πως, θα σταθείτε ενώπιον της κρίσης του Θεού; Κι αυτό ταιριάζει όχι μόνο σε ιερείς, αλλά σε κάθε χριστιανό, που κλήθηκε να γίνει μάρτυρας, απόστολος, κάποιος που φέρει τον λόγο του Θεού στον κόσμο που βρίσκεται στο σκοτάδι ή στο ημίφως, που χρειάζεται το θείο φως, την αλήθεια και την ζωή.

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μας προκαλεί τόσο έντονα. Ξεκινάει με λέξεις που μπορούν να μεταφραστούν με περισσότερους από έναν τρόπους: «Αγαθέ Κύριε – τι πρέπει να κάνω για να έχω την αιώνια ζωή; ». Και ο Θεός απαντά: «Τι με λέγεις “αγαθό”; Κανένας δεν είναι αγαθός παρά μόνον ο Θεός». Δεν λέει: «Είσαι λάθος». Δεν του αρνείται το δικαίωμα να τον ονομάσει αγαθό, όπως ο Θεός είναι αγαθός και εκ τούτου, σ’ αυτούς που έχουν αυτιά ν’ ακούσουν, σ’αυτούς που έχουν καρδιά ικανή να διακρίνουν την ανυπέρβλητη καλωσύνη του Κυρίου Ιησού, να υπερβούν την ανθρώπινη καλωσύνη, όλη την ανθρώπινη ομορφιά και αλήθεια- είναι μια μαρτυρία. :Ναί, μιλάς στον Θεό σου, είναι ο Θεός σου που απαντά στην ερώτηση σου.

Και τότε ο Χριστός μας υποδεικνύει δύο σημεία. Το ένα είναι: αν επιθυμείς την αιώνια ζωή, τήρησε τις Εντολές. Οι Εντολές του Θεού δεν είναι μόνο κανόνες συμπεριφοράς, αλλά όπως ένας από τους Ψαλμούς το λέει, πρέπει να είναι το βάθος της καρδιάς μας. Θα πρέπει από τα βάθη της καρδιάς μας να εφαρμόζουμε τις Εντολές· όχι γιατί μας το προστάζουν εξωτερικά, αλλά επειδή έχουμε δεθεί μ’ αυτές με δεσμά αληθείας· όχι επειδή ο Θεός μας το είπε, αλλά επειδή με όλο μας το είναι απαντάμε, «Αμήν»! Αυτό είναι η αλήθεια, αυτό είναι η ζωή, αυτός είναι ο δρόμος για την αιώνια ζωή.

Όταν ακούμε τον Χριστό να μας θυμίζει αυτές τις Εντολές- που βρισκόμαστε εμείς; Ποιος από εμάς μπορεί να πει ότι είναι πιστός σε κάθε λέξη αυτής της μικρής λίστας που υποδεικνύει αυτά χωρίς τα οποία δεν μπορούμε να ζήσουμε; Που στεκόμαστε; Εγώ, που είμαι κήρυκας, εσύ που ακούς, γιατί είναι το ίδιο υπεύθυνο να ακούς, όσο και το να μιλάς. Πόσο συχνά σκεφτόμαστε – όπως ο νέος άνδρας, και με τόσο μικρή αφορμή -επιθυμούμε την τελειότητα; Θέλουμε την τελειότητα χωρίς να βαδίσουμε τον δρόμο των Εντολών.

Αλλά ο Χριστός μας το λέει αρκετά καθαρά: «Αν θέλεις τελειότητα – δώσε όλη την περιουσία σου». Δεν είναι μόνο τα υλικά αγαθά που μπορούμε να δώσουμε∙ ο καθένας από εμάς έχει συσσωρευμένους θησαυρούς στο μυαλό και την καρδιά, στην ψυχή του, πράγματα που είναι πιο σημαντικά γι’ αυτόν από οποιοδήποτε υλικό, που είναι ο θησαυρός του. Ο καθένας από εμάς ας στραφεί μέσα του κι ας αναρωτηθεί: «Ποιος είναι ο δικός μου ιδιαίτερος θησαυρός;» Ποια είναι αυτά τα πράγματα, που δεν θα πέταγα ακόμα και για την αιώνια ζωή, για τον Θεό;»

Ας μην θέτουμε τα πράγματα μ’ ένα τόσο σκληρό τρόπο, αλλά ας αγκαλιάσουμε αυτά που είναι τόσο πολύτιμα για εμάς, κι ας ελπίσουμε ότι θα μπούμε στην Βασιλεία του Θεού, θα φθάσουμε την τελειότητα∙ να γίνουμε μ’ όλο μας το είναι αυτό που κληθήκαμε να γίνουμε, αυτό το είδος των ανθρώπων που ο Θεός θέλησε όταν μας έπλασε- και δεν έχει γίνει αλήθεια.

Στο βιβλίο της Αποκάλυψης υπάρχει ένα απόσπασμα που λέει, «Έχω μόνο ένα στοιχείο εναντίον σου – ξέχασες την πρώτη σου αγάπη». Και αυτή η πρώτη αγάπη πράγματι είναι για τον καθένα μας, ο Ζωντανός Θεός, τον οποίο ονομάζουμε με τόσους πολλούς τρόπους: μπορεί να Τον ονομάζουμε «ζωή», μπορεί «τελείωση», μπορεί «ευτυχία», μπορεί με όλα τα ονόματα που σημαίνουν πληρότητα του είναι μας. Κάποιες φορές αντιλαμβανόμαστε ότι μόνο στον Θεό είναι εφικτό, κάποιες φορές φανταζόμαστε ότι μπορούμε να μεγαλώσουμε από μόνοι μας – αλλά αυτό είναι η πρώτη μας αγάπη: το να ωριμάσουμε όσο ο Θεός ήθελε για εμάς.

Και δεν ακολουθούμε τις Εντολές γιατί σκεφτόμαστε, ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε μ’ έναν απλό τρόπο· και δεν αποχωριζόμαστε όλα όσα έχουμε με την ελπίδα ότι ο Θεός θα αποδεχτεί εμάς και το φορτίο μας.

Ας συλλογιστούμε αυτήν την ιστορία. Δεν είναι μόνο μια παραβολή, είναι κάτι που συνέβη στο νέο άνδρα. Συμβαίνει σ’ όλους μας, όταν ο Θεός λέει «Είσαι πιστός στον τρόπο ζωής που σου έχω δώσει μέσα από τις εντολές μου, στοχεύοντας σ’ αυτές όπως κάποιος σημαδεύει έναν δρόμο; Θέλεις να πετύχεις την πληρότητα – ξεκίνα από αυτό το σημείο». Κι αν ανησυχείς, αν είσαι πιστός σ’ αυτά, τότε κάνε στον εαυτό σου την επόμενη ερώτηση: ποιος είναι ο θησαυρός τον οποίο δεν θα αφήσω, ακόμα κι αν πρόκειται για την αιώνια ζωή;

Ο νέος άκουσε τα λόγια του Χριστού, κι έφυγε λυπημένος. Είχε υλικά αγαθά, αλλά έχουμε τόσα πράγματα που δεν είναι υλικά, αλλά είναι το φορτίο, τα δεσμά μας.

Και έπειτα σ’αυτή την ιστορία ένα πράγμα μπορεί να μας δώσει τόση ελπίδα. Ο Χριστός δεν καταδικάζει τον νέο άνδρα· τον αφήνει να φύγει χωρίς ούτε μία λέξη κατηγορίας, γιατί ο,τι είπε ήταν όπως ένας σπόρος σπαρμένος στο μυαλό και την καρδιά αυτού του νέου ανθρώπου. Τον αφήνει να φύγει με πληγωμένη καρδιά, προβληματισμένο, καλώντας τον να γίνει ο εαυτός του μέσα από μια πράξη ηρωικής θέλησης και παραδοχής, να βγεί από τον εαυτό του, όπως ο Χριστός είπε, να τ’αφήσει όλα και να Τον ακολουθήσει. Που; Από την μια στον δρόμο της ανθρώπινης ζωής, και από την άλλη στην πληρότητα της αιώνιας ζωής.

Όταν ο Χριστός μας λέει «Ακολουθείστε με», δεν μας καλεί να βαδίσουμε ένα τρομακτικό, σκοτεινό δρόμο· λέει: «Εγώ έχω περπατήσει αυτόν τον δρόμο, ξέρω κάθε στροφή του- μπορείς με ασφάλεια να τον ακολουθήσεις!». Είναι σαν τον καλό βοσκό που βαδίζει μπροστά από τα πρόβατα του, αντιμετωπίζει όλους τους κινδύνους ο ίδιος για να είναι ασφαλές το ποίμνιο του».

Όλοι μπορούμε να επιστρέψουμε σπίτι όπως ο νέος, ίσως λυπημένοι, γιατί ούτε «φυλάξαμε τις Εντολές» ούτε είμαστε ικανοί ν’απαρνηθούμε την πιο πολύτιμη περιουσία μας: αλλά θυμηθείτε-δεν είμαστε καταδικασμένοι, έχουμε μπροστά μας μια τελική επιλογή, κι όσο μπορούμε ν’ αγωνιζόμαστε σ΄αυτή την γη – υπάρχει χρόνος.
Αλλά ας μην πλανιόμαστε από την διάρκεια του χρόνου: ο Χρόνος κυλά, ο χρόνος φεύγει- ας μην είμαστε τόσο αργοί, ας στραφούμε στην ζωή, κι ας γίνουμε όλα αυτά που μπορούμε να γίνουμε.

Η απάντηση στην σημερινή περικοπή είναι ξεκάθαρη – «Ποιος λοιπόν μπορεί να σωθεί;» Για τον άνθρωπο δεν είναι δυνατόν, αλλά στον Θεό όλα είναι δυνατά». Αυτή είναι η ελπίδα μας: Ο Θεός είναι μαζί μας, και τίποτα δεν είναι δύσκολο για εμάς. Αμήν.
Απόδοση στην νεοελληνική: http://www.agiazoni.gr
http://www.agiazoni.gr/article.php?id=62827052168998456587

Κυριακή ΙΓ΄Λουκά:
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιη΄ 18-27

Τω καιρώ εκείνω, άνθρωπός τις προσήλθε τω Ιησού λέγων· διδάσκαλε αγαθέ, τι ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω; 19 είπε δε αυτώ ο Ιησούς· τι με λέγεις αγαθόν; ουδείς αγαθός ει μη εις ο Θεός. 20 τας εντολάς οίδας· μη μοιχεύσης, μη φονεύσης, μη κλέψης, μη ψευδομαρτυρήσης, τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου. 21 ο δε είπε· ταύτα πάντα εφυλαξάμην εκ νεότητός μου. 22 ακούσας δε ταύτα ο Ιησούς είπεν αυτώ· έτι εν σοι λείπει· πάντα όσα έχεις πώλησον και διάδος πτωχοίς, και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ, και δεύρο ακολούθει μοι. 23 ο δε ακούσας ταύτα περίλυπος εγένετο· ην γαρ πλούσιος σφόδρα. 24 ιδών δε αυτόν ο Ιησούς περίλυπον γενόμενον είπε· πως δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εισελεύσονται εις την βασιλείαν του Θεού! 25 ευκοπώτερον γαρ εστι κάμηλον διά τρυμαλιάς ραφίδος εισελθείν η πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν. 26 είπον δε οι ακούσαντες· και τις δύναται σωθήναι; 27 ο δε είπε· τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστιν.

Απολυτίκιον Αγίου Γρηγορίου Ακραγαντίνων
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.

Γρηγορών εκ σπάργανων φερωνύμως Γρηγόριε, εν τοις δικαιώμασι Πάτερ του των όλων δεσπόζοντος, επλήσθης ουρανίων δωρεών, ως γρήγορος ποιμήν των ευσεβών διά τούτο προς λειμώνας αειθαλείς, Ιθύνεις τους βοώντας σοι δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου, πάσιν ιάματα.

Απολυτίκιον Αγίου Αμφιλοχίου Ικονίου
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Σοφίας την έλλαψιν ως καθαρός μυηθείς, δογμάτων ορθότητος φωτοειδείς αστραπάς εκλάμπεις τοις πέρασι• συ γαρ την εν Τριάδι ομοούσιον φύσιν εκήρυξας, ασυγχύτως καθελών τας αιρέσεις. Διό σε, ιεράρχα Αμφιλόχιε, Χριστός εδόξασε.


If you want to they could find the peace they are seeking, rest and joy, simplify your lives! St. Paisios of the Holy Mountain

13th Sunday of Luke
The rich young man (Luke 18:18-27).

“Simplify your Lives”
St. Paisios of the Holy Mountain

Παΐσιος Αγιορείτης_св. Паисий Святогорец_St.Paisios of the Holy Mountain_κελλι Ιβηριτικο15paisie_BC00001221DSCF6434Secular people say, “How lucky are the wealthy people who live in palaces and have all kinds of conveniences:” In truth, blessed are those who have succeeded in sim­plifying their lives and freeing themselves from the yoke of worldly progress, of the many conveniences that have become inconveniences, and have consequently rid themselves of the dreadful anxiety that plagues so many, people today. If man does not simplify his life, he will end up tormenting himself. But if he simplifies it, all his anxiety will go away.

A German man at Sinai told a very intelligent Bedouin boy, “You are intelligent, you can become literate.” “And then?” the boy asked. “Well, then you will become a car mechanic.” “And then?” the boy repeated. “Then you’ll open a car shop.” “And then?” the boy asked again. “Then you will grow up and you will hire others to work for you, and you will have your own staff.” “In other words,” the boy said, “I will pile one headache on top of the other. Isn’t it better now that my mind is free of worries?” Most head­aches are the result of all these thoughts we have about doing this and doing that … But if our thoughts were spir­itual in nature, we would feel divine consolation and be cured of headaches.

These days I stress simplicity to lay people too, be­cause many of the things they do are not necessary and they end up being consumed by anxiety. I speak to them of austerity and asceticism. I constantly scold them, “If you want to get rid of anxiety, simplify your lives!” That is how most divorces start. People have to do too many things, too many obligations and they get dizzy. Both parents work and abandon the children. The result is fa­tigue and nervousness, which causes small issues to turn into large quarrels and then to automatic divorces; that’s “where they end up. But if they simplified their lives, they would find rest and joy. Stress is catastrophic.

Once, when I was staying with a friend in Athens, he asked me to receive a family man who could only see me very early in the morning, at dawn, because that was the only time he had available. He arrived in a cheerful mood praising God in every other word. He was full of humility­ and simplicity and begged me to pray for his family. This brother, who was about thirty-eight years old, had seven children. At home, they were eleven souls, because his parents lived with him, and they all shared the same room. He spoke with great simplicity, “The room fit us all if we stand up, but if we lie down it is a bit tight. ”Thank God, now we are constructing a shed to use as a kitchen and we are doing fine. Father,” he said “at least we have a roof over our head, while other people live in. the open air.”

The man was an ironer. He lived in Athens and had to leave everyday before dawn to arrive in Peiraeus in time for work in a dry-cleaning shop. He was suffering from varicose veins as a result of having to stand up all that: time and his legs bothered him a lot, but his love for his family made him forget his pain and discomfort. In fact he pitied himself constantly for not having, as he said any love in his heart, because he did not do any acts of Christian charity and praised his wife for being charitable Apparently, besides taking care of her children and her parents in-law, she would wash the clothes of some elderly men in the neighbourhood, tidy up their homes and even cook a little something, like soup, for them. You could see divine Grace depicted on the face of this good family man. He had Christ in his heart and was full of joy, just like his one-room house was filled with heavenly bliss. Compare this man with people who do not have Christ in their heart; they are filled with anxiety. Take two of then and try to fit them in a house large enough for eleven people; they will not find a way to fit.

Even some spiritual people will sometimes not be able to live together, no matter how much space they ­have available, because they don’t have the fullness of Christ in their heart. If the women of Pharasa could see our luxuries, especially in some Monasteries, they would say, “We have abandoned God and He will send down fire to burn us!”

Most people believe that they should not go into any trouble, or be deprived of anything. But if they thought in monastic terms and lived with more simplicity, they could find the peace they are seeking. Instead, they are filled with anxiety and despair. They say, “So and so was very successful because he built two apartment buildings, or because he learned five languages and so on. And I do not even own one apartment and I do not even speak one foreign language. Oh, I am good for nothing!” A person with a car thinks, “This man has a better car; I should buy one too.” So he buys the better car, but he feels no joy because someone else has an even better one. He buys even better car but then he learns that others have their own private aeroplanes and he is unhappy again. There is no end to this. But a person who doesn’t have a car re­joices when he praises God. “Thank God,” he says, “even if I do not have a car, I have strong legs and I can walk. How many people are there in the world who do not have legs and cannot take care of their needs and go for walks? I at least have my legs!” And a lame person says, “There are some people who are missing both legs,” and that makes him rejoice.

Ingratitude and greed cause a lot of harm. The person possessed by material things is always possessed by wor­ries and anxiety because he trembles at the thought that he may lose both his belongings and his soul.

One suet wealthy man came from Athens and told me, “Father, my children will not listen to me anymore, I have lost them;” “How many children do you have,” I asked him. “Two” he said. “I raised them in luxury. They had everything they wanted. I even bought them a car,” In the course of the conversation, I found out that he and his wife each had their own car. “Dear man,” I said, “instead of solving your problems you made them worse. Now you need a large garage to put all the cars and a mechanic to service them. You will have to pay him fourfold and moreover all four of you are in danger of killing yourselves at any time. On the contrary, if you had simplified your life your family would be united and you would have under­standing for each other, and none of the problems you are describing. It’s not your children’s fault. It is your fault for not trying to educate them in other ways.” A family ­does not need four cars, a garage and a mechanic and so on. Let one of you reach his destination a bit late. All these conveniences beget difficulties.

– Geronda, what helps the most when one is trying to grasp the joy of austerity?

It helps if you can grasp the deeper meaning of life seek ye first the Kingdom of God and His righteousness and all these things shall be added unto you. (Mt. 6:33). Simplicity begins from there, so does every proper approach of life.
(Saint Paisios of Mount Athos : Spiritual Counsels Vol. 1: With Pain and Love for Contemporary Man”, “Simplify your Lives”, Holy Monastery “Evangelist John the Theologian”, Souroti, Thessaloniki, Greece 2006.)

***

“Who then can be saved?” – To man it is not possible by our own strength; but to God, all things are possible.” That is our hope: God is with us, and nothing is too much for us. Metropolitan Anthony Bloom of Sourozh
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/24/who-then-can-be-saved-to-man-it-is-not-possible-by-our-own-strength-but-to-god-all-things-are-possible-that-is-our-hope-god-is-with-us-and-nothing-is-too-much-for-us-metropolitan-anthon/

The rich young man (Luke 18:18-27).

And a certain ruler asked him, saying, Good Master, what shall I do to inherit eternal life? And Jesus said unto him, Why callest thou me good? none is good, save one, that is, God. Thou knowest the commandments, Do not commit adultery, And he said, All these have I kept from my youth up. Now when Jesus heard these things, he said unto him, Yet lackest thou one thing: sell all that thou hast, and distribute unto the poor, and thou shalt have treasure in heaven: and come, follow me. And when he heard this, he was very sorrowful: for he was very rich. And when Jesus saw that he was very sorrowful, he said, How hardly shall they that have riches enter into the kingdom of God! For it is easier for a camel to go through a needle’s eye, than for a rich man to enter into the kingdom of God. And they that heard it said, Who then can be saved? And he said, The things which are impossible with men are possible with God. Then Peter said, Lo, we have left all, and followed thee. And he said unto them, Verily I say unto you, There is no man that hath left house, or parents, or brethren, or wife, or children, for the kingdom of God’s sake, who shall not receive manifold more in this present time, and in the world to come life everlasting. (Luke 18:18-27)

“Wealthy have become impoverished, but those who seek the Lord shall never be deprived of any good things.”


Ευχόμεθα και δεόμεθα, πάντοτε να βάζη ο Θεός το χέρι Του και στην Εκκλησία μας και στο κράτος και στον κόσμο, διότι οι μέρες είναι πολύ πονηρές και πολύ δύσκολα χρόνια. Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης της Ευβοίας

Εισόδια Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы_1-1cf8cceb4ceb9ceb1-1

Άγιος Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου (394–403)
Άγιος Γρηγόριος επίσκοπος Ακραγαντίνων (†690),
Όσιος Αββάς Ισχυρίων Επίσκοπος (4ο αιώνα)
Άγιος Ελένος επίσκοπος Ταρσού
Άγιος Μητροφάνης πρώτος επίσκοπος Βορονεζίας

Εορτάζουν στις 23 Νοεμβρίου

Oι άγιοι πατέρες της σκήτης προφήτευσαν για την έσχατη γενιά…
« Τι εργασθήκαμε εμείς;», λέγει. Και αποκρίθηκε ένας από αυτούς μέγας, ο Αββάς Ισχυρίων, και είπε: « Εμείς τις εντολές του Θεού κάμαμε ». Και του αποκρίθηκαν και του είπαν: « Και οι ύστερα από μας, άρα τι κάνουν;». Και είπε: « Μέλλουν να έλθουν στα μισά του δικού μας έργου».
-Και είπαν: « Οι δε μετ΄αυτούς, τι;». Είπε: « Οι της γενιάς εκείνης δεν έχουν καθόλου έργο. Μέλλει δε να έλθη σ΄αυτούς ο πειρασμός. Και όσοι αποδειχθούν εκείνο τον καιρό δόκιμοι (αντέξουν και υπομείνουν μέχρι τέλους), θα αποβούν μεγαλύτεροι κι από εμάς και από τους Πατέρες μας.
Από το Γεροντικό, Αββά Ισχυρίωνος

Ο Κύριος λέγει στον επίσκοπον της Εκκλησίας της Φιλαδελφείας:
«ότι ετήρησας τον λόγον της υπομονής μου, καγώ σε τηρήσω εκ της ώρας του πειρασμού της μελλούσης έρχεσθαι επί της οικουμένης όλης, πειράσαι τους κατοικούντας επί της γης. έρχομαι ταχύ•» (Αποκαλ. 3:10)
Επειδή, λέει, εφύλαξες τον λόγο της υπομονής μου, ετήρησες τις εντολές μου με πολλή υπομονή, και εγώ θα σε φυλάξω την ώρα του πειρασμού που πρόκειται να έλθει επάνω σ’ όλη τη γη, εφ’ όλης της οικουμένης. Ο οποίος πειρασμός θα θέσει υπό δοκιμασίαν αυτούς που κατοικούν επάνω στη γη -‘πειράσαι’, θα θέσει υπό δοκιμασίαν τους κατοικούντας επί της γης. Έρχομαι γρήγορα, έρχομαι ταχύ.

Νουθεσίες Αγίου Ιάκωβου Τσαλίκη της Ευβοίας

«Ευχόμεθα και δεόμεθα, πάντοτε να βάζη ο Θεός το χέρι Του και στην Εκκλησία μας και στο κράτος και στον κόσμο, διότι οι μέρες είναι πολύ πονηρές και πολύ δύσκολα χρόνια.
Ας φωτίζη ο Θεός όλον τον κόσμο.

Ευτυχώς υπάρχουν και καλοί Χριστιανοί. Αν (παλαιά) υπήρχαν οι δέκα, δεν θα καταστρέφονταν τα Σόδομα και τα Γόμορρα, οι πόλεις, αλλά δυστυχώς ούτε 10 δεν υπήρχαν. Ε! τώρα υπάρχουν εδώ πολλοί Χριστιανοί πιστοί, ευλαβείς, κοντά στον Θεό …

Βλέπω καθημερινώς πλήθη λαού περνάνε από το Μοναστήρι.
Την περασμένη βδομάδα είχαν περάσει επτά πούλμαν. Πολύς κόσμος, ο κάθε άνθρωπος είχε τον σταυρό του, άλλος είχε καρδιά, άλλος είχε τον καρκίνο, άλλος είχε το χέρι του, άλλος είχε το πόδι του, άλλος είχε, με συγχωρείτε, το κεφάλι του, πολλές αρρώστιες στον κόσμο, πάρα πολλές αρρώστιες αλλά με την βοήθεια του Θεού, με την προσευχή μας θα τις περάσουμε με πολλή υπομονή

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -πολυχρονιας7Και όταν βλέπουμε τόσα και τόσα θαύματα που κάνει ο Θεός, πρέπει να πλησιάζουμε περισσότερο κοντά στον Θεό. Εγώ που ζω μέχρι σήμερα, είμαι ζωντανός από τους Αγίους, διότι οι Άγιοι έχουν παρρησία στον Θεό, πρεσβεύουν όπως ο άγιος Δαυΐδ, ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος, όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας.
Τους τιμούμε, τους ευλαβούμεθα, γι’ αυτό ήρθατε σ’ αυτόν τον άγιο προορισμό και με την θεία Λειτουργία που κάνουμε, τιμούμε τον Θεό και τους Αγίους.

Μου έλεγε ένας ιερομόναχος, ένας ευλαβέστατος Γέροντας: «Πάτερ, λέει, όταν τελείται θεία Λειτουργία σ’ έναν τόπο, όλος ο κόσμος εδώ αγιάζεται, όλη η περιφέρεια αγιάζεται από την θεία Λειτουργία».

«Παιδιά μου, να κάνουμε ό,τι μπορούμε αγαθοεργίες, να έχουμε μετάνοια και τις προσευχές μας στον Θεό, διότι λέγει ο Κύριος «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν». Πάντως, παιδιά μου, η προσευχή στηρίζει τον άνθρωπο.

«Προχθές πέρασε πολύς κόσμος. Ρωτάω κάποιους:
-Πηγαίνετε στην Εκκλησία;
-Δεν πάμε …, είπαν.
Γιατί, παιδιά μου, δεν πάτε στην Εκκλησία; Απ’ την μέρα που γεννιόμαστε μέχρι την μέρα που θα φύγουμε, η ζωή μας περνά από την Εκκλησία.
-Ε! πάμε, παπά, το Πάσχα και τα Χριστούγεννα, τι θες άλλο να σου πούμε;
-Με συγχωρείτε, δεν είναι μόνο το Πάσχα και τα Χριστούγεννα. Όταν ο Χριστιανός δεν πηγαίνει τρεις Κυριακές στην Εκκλησία χωρίζεται! Εκτός αν υπάρχη τόσο μεγάλη ανάγκη, με συγχωρείτε, μπορεί να είναι άρρωστος, μπορεί να καίγεται το σπίτι και να σηκωθή να το σβήση, τότε συγχωρεί ο Θεός …
-Ε! τα Χριστούγεννα και το Πάσχα πάμε στην Εκκλησία και τίποτα άλλο … Χαίρετε, χαίρετε …
»Και τίποτα άλλο δεν είπανε, για Εκκλησία να μην ακούσουν. Στην Εκκλησία όμως βρίσκουμε την παρηγορία, βρίσκουμε την υγεία μας, βρίσκουμε την σωτηρία της ψυχής μας».

«Υπάρχουν πολλά άσχημα στον κόσμο, αρρώστιες, δοκιμασίες, θλίψεις, στεναχώριες και όλα αυτά πάντοτε (να τα αντιμετωπίζουμε) με την προσευχή.

Ο Χριστός που ήταν Θεός και άνθρωπος και πάλι εκείνος προσευχότανε και νήστευσε και τώρα λέμε δεν υπάρχει νηστεία. Μα πώς δεν υπάρχει νηστεία; Νηστεία υπάρχει!
Είναι εντολή του Θεού, η πρώτη εντολή που έδωσε ο Θεός ήταν η νηστείαστον Αδάμ και στην Εύα. Και Εκείνος ο Ίδιος ενήστευσε.

Έρχεται μια γυναίκα και μου λέει ότι ο γαμπρός της της έλεγε ότι οι καλόγηροι νηστεύουνε, για τους καλογήρους είναι αυτά, δεν υπάρχει αμαρτία αν δεν νηστεύης, και έρχεται η γυναίκα και μου το είπε.
Να πης, λέω, στον γαμπρό σου ότι υπάρχει νηστεία. Πώς δεν υπάρχει; Στο Ευαγγέλιο ο Χριστός μας λέει, «ει μη εν προσευχή και νηστεία…».
Πρώτα–πρώτα ο Χριστός μας ενήστευσε και δεν ενήστευσε όπως νηστεύουμε εμείς σήμερα. Εκείνος που ήταν Θεός και άνθρωπος νήστευσε σαράντα μέρες και εμείς σήμερα να μην νηστεύσουμε, που (εμείς) νηστεύομε για τις αμαρτίες μας».

«Υπάρχουν πολλοί πειρασμοί, πολλοί κίνδυνοι στον κόσμο, αλλά όλα διαλύονται με την Χάρη του Θεού• όταν προσευχώμεθα διαλύονται όλα τα κακά».

«Ένας χωρικός νόμιζε ότι τον κάνανε μάγια και πήγε σε έναν μάγο να τα λύση. Εκείνος έσβησε το φως και τον ρώτησε, «μήπως έχεις πάνω σου σταυρό». Αφού του είπε «όχι», ξεκίνησε να του κάνη το «φυλαχτό». Αλλά του είπε μην τυχόν και κάνει τον σταυρό του ή φωνάζει κανέναν Άγιο, ή την Παναγία… (γιατί) δεν θα γίνη τίποτα. Αυτός όμως που και που έκανε τον σταυρό του και μουρμούριζε καμμιά ευχή και ταρασσόταν ο μάγος και του φώναζε μην τυχόν κάνη τον σταυρό του. Έγινε αυτό τρεις φορές και ο μάγος θυμωμένος τον έδιωξε και του είπε ότι δεν γίνεται τίποτα και ότι φταίει αυτός (ο χωρικός).
»Ήρθε εδώ και μου τα είπε και τον συμβούλεψα να νηστέψη, να κάνη Ευχέλαιο στο σπίτι του, κανέναν Αγιασμό, καμμιά Λειτουργία. Ούτε σατανικά θα μείνουν, ούτε τίποτα».

«Όταν σας ζητάνε κάτι, ζητιανεύουν, να δίνετε κάτι. Μια φέτα ψωμί έχετε, μια φέτα ψωμί να δίνετε. Όποιος και να είναι. Ο άγιος Δαυΐδ και σε Τούρκους έδινε. «Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται».

«Να έχωμε φιλοξενία και ελεημοσύνη. Ο όσιος Δαυΐδ ήταν πάρα πολύ ελεήμων. Ξένιζε ακόμα και τους Τούρκους. Εγώ, δεν έκανα τίποτε. Ο Άγιος τα έκανε όλα, ο Άγιος τα ‘χει φτειάξει όλα. Εγώ είμαι ζαβός άνθρωπος, ιδιότροπος…».

Ιάκωβος Εύβοιας_St.Iakovos of Evia_Св Иаков Тсаликис Эвбейский -233321«Προ ημερών με πήρε μια γυναίκα από την Αθήνα τηλέφωνο και μου λέει: «Πάτερ μου, μου πονεί η μέση μου, δεν ξέρω αν είναι από τον πονηρό ή από τον Θεό».
Της λέω:
«Τέκνο μου, τώρα, είτε του πονηρού είναι, είτε ο Θεός επιτρέπει, να κάνης υπομονή όπως ο Ιώβ. Είδες ο Ιώβ τι υπόμεινε;
Ε! παιδί μου, κοίταξε. Όσο άρρωστος και να είναι κανείς, με συγχωρείτε, και να νευριάσης και να πης ωχ! τι έπαθα, μα γιατί παίρνω τα φάρμακα και θα πάω να σκοτωθώ, τίποτα δεν κάνεις, χειρότερα γίνεσαι…».
Με την ηρεμία, με την πραότητα, με την προσευχή ιδιαιτέρως, θα σε βοηθήση η χάρις του Θεού…».

«Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούτε, εγώ αγράμματος άνθρωπος είμαι, εσείς ξέρετε και γράμματα, μορφωμένοι άνθρωποι είστε, μόρφωση έχετε, αλλά και εμείς έχουμε τον Χριστό παιδιόθεν, και όταν έχουμε τον Χριστό, δεν θέλουμε τίποτε άλλο. Εμείς έχουμε ανάγκη από Χριστό και ψυχή• και τα γράμματα καλά είναι και άλλα καλά είναι, αλλά, με συγχωρείτε, εκείνος που ξέρει και τα πολλά γράμματα και δεν τηρεί τους νόμους του Θεού, θα τον δείρη (ο Θεός) «δαρήσεται πολλά». Και εμένα που δεν ξέρω πολλά, πάλι θα με δείρη, θα δώσω λόγο των πράξεών μου».

«Να είμαστε πάντα έτοιμοι, διότι δεν ξέρουμε πότε θα φύγουμε από αυτήν την ζωή. Να μην λέμε, «Δεν πειράζει, αύριο θα μετανοήσω». Ποιος ξέρει το αύριο; Το αύριο είναι του Θεού. Ούτε την ώρα ξέρουμε. Ξημερώνει και δεν ξέρουμε αν θα βραδυάση. «Επιμελείσθε ψυχής πράγματος αθανάτου».

«Βλέπετε, σήμερα αρρώστιες πολλές, κακά πολλά στον κόσμο… όλα εξ αμαρτιών των ανθρώπων είναι».

«Για τον κόπο που κάνετε να έρθετε να προσκυνήσετε στον Άγιο, παίρνετε πολλή ευλογία από τον Άγιο».“Ο Γέρων Ιάκωβος. Διηγήσεις-Νουθεσίες-Μαρτυρίες.” Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη»

Η παιδική ηλικία του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη (Α)
https://iconandlight.wordpress.com/2014/11/04/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8E%CE%B2%CE%BF%CF%85/

Η παιδική ηλικία του Γέροντος Ιακώβου (Β)
https://iconandlight.wordpress.com/2014/11/05/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8E%CE%B2%CE%BF%CF%85-2/

Χρεωστούμε ευγνωμοσύνη στους πνευματικούς μας πατέρες… π. Ζαχαρίας Ζάχαρου
https://iconandlight.wordpress.com/2016/02/27/%CF%87%CF%81%CE%B5%CF%89%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%BD%CF%89%CE%BC%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1/

Η σιωπή του Χριστού κατήσχυνε τον Πιλάτο… Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2014/04/17/%ce%b7-%cf%83%ce%b9%cf%89%cf%80%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%8d-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ae%cf%83%cf%87%cf%85%ce%bd%ce%b5-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%ce%b9%ce%bb%ce%ac/

Απολυτίκιον Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Λιβισίου τον γόνον, και Ευβοίας το καύχημα, εν εσχάτοις χρόνοις φανέντα, μοναστών φίλον γνήσιον, Ιάκωβον τιμήσωμεν πιστοί, τον νέον ησυχίας εραστήν, τον παρέχοντα ιάσεις παντοδαπάς, τοις ευλαβώς κραυγάζουσι• Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, Δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, Δόξα τον εν εσχάτοις χρόνοις και καιροίς σε αγιάσαντι.

Ήχος πλ. α΄. Χαίροις, ασκητικών.

Χαίροις, ο ενδυθείς ευκλεώς, του Παρακλήτου την απόρρητον δύναμιν, και παντιμον ξυνωρίδα, εις χειρουργίαν την σην, πόθω προσκαλέσας, ιερώτατε, Δαβίδ τον θεσπέσιον, και τερπνόν Ιωάννην σου, οι προδραμόντες, σοι παρίσταντο κάθιδροι, ως ακέστορες, και σεπτοί σου θεράποντες. Χαίροις, της θεομήτορος, ελκύσας την εύνοιαν, και γεγονώς εστιάτωρ, εις πανδαισίαν αιώνιον, Ιάκωβε θείε, η ικέτευε μετέχειν, τους σε γεραίροντας.

Απολυτίκιον Αγίου Γρηγορίου Ακραγαντίνων
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.

Γρηγορών εκ σπάργανων φερωνύμως Γρηγόριε, εν τοις δικαιώμασι Πάτερ του των όλων δεσπόζοντος, επλήσθης ουρανίων δωρεών, ως γρήγορος ποιμήν των ευσεβών διά τούτο προς λειμώνας αειθαλείς, Ιθύνεις τους βοώντας σοι δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου, πάσιν ιάματα.

Νουθεσίες Αγίου Ιάκωβου Τσαλίκη


Saint Gregory, Bishop of Agrigentum in Sicily

Saint Gregory, Bishop of Agrigentum in Sicily (†690),
Saint Amphilochius of Iconium, first cousin to St Gregory the Theologian and a close friend of St Basil the Great (394–403)
Saint Abba Ischyrion, Bishop of in Egypt and hermit of Scete (3rd century)
Saint Helenus of Tarsus
Saint Metrophanes, First Bishop of Voronezh, who was renamed Macarius in the holy schema

Commemorated on November 23

The Holy Fathers were making predictions about the last generation. They said, “What have we ourselves done?” One of them, the great Abba Ischyrion replied, “We ourselves have fulfilled the commandments of God.” The others replied, “And those who come after us, what will they do?” He said, “They will struggle to achieve half our works.” They said, “And those who come after them, what will happen?” He said, “The men of that generation will not accomplish any works at all and temptation will come upon them; and those who will be approved in that day will be greater than either us or our fathers.”
The Sayings of the Desert Fathers, translated by Benedicta Ward.

The Lord says the bishop of the Church of Philadelphia: Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. 11 Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. (Revelation3:10 – 11)

Saint Gregory, Bishop of Agrigentum

Γρηγόριος Ακραγαντίνων_Gregory of Agrigentum_Григорий, епископ Акрагантийский_ih3424Gregory was born of devout parents, Chariton and Theodota in Sicily near the town of Agrigentum, where he was later bishop,. His entire life was imbued with God’s wonderful miracles. In a miraculous manner, he went to Jerusalem; in a miraculous manner, he was chosen as bishop; and in a miraculous manner, he was saved from slander. He himself was a great miracle-worker, for he was a great God-pleaser, a great spiritual father and an ascetic. He participated at the Fifth Ecumenical Council in Constantinople in 553. After difficult trials he reposed peacefully near the end of the sixth century or the beginning of the seventh.

God permits misfortune to befall the righteous, that He might glorify them more greatly. The overcoming of misfortune reveals both the glory of God and the glory of the righteous. St. Gregory of Agrigentum was, in all things, righteous and pleasing to God. But God permitted misfortune to befall him, similar to that misfortune that once overtook St. Athanasius and St. Macarius. Two priests, Sabinus and Crescens, for whom Gregory had done much good, could not at all tolerate Gregory’s virtuousness. For such is the nature of vice, that it cannot tolerate virtue. Consequently, Sabinus and Crescens found a notorious prostitute and bribed her to malign Gregory by saying that he had had immoral relations with her. So it was that when Gregory was in church, the woman crept into his bedroom, and just as Gregory came out of church with the people, she emerged from his room. The two priests began to revile Gregory as a libertine. However, Gregory was composed and prepared for every suffering. They confined him in prison and then transferred him to Rome. The pope believed the slanderers and kept Gregory in prison for two and a half years, without a trial or a verdict. A council was then convened to try Gregory’s case, but God judged before man could judge. The woman went insane and was brought mad before the council. She was unable to answer any questions. Gregory, the miracle-worker, prayed to God for her and she was healed, for the evil spirit came out of her. Then, through her tears, she confessed that she had been bribed to malign the man of God, and that immediately after she had committed the slander, the evil spirit had entered her and held her in its power. Sabinus and Crescens, along with the other maligners-more than a hundred in number-found their faces suddenly turned as black as coal, and they were punished with exile. St. Gregory was returned to his diocese and was received with great exultation by his people.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://livingorthodoxfaith.blogspot.com/2010/04/prologue-november-23-december-6.html

Apolytikion of Gregory, Bp. of Agrigentum
First Tone

O God of our Fathers, ever dealing with us according to Thy gentleness: take not Thy mercy from us, but by their entreaties guide our life in peace.

Kontakion of Gregory, Bp. of Agrigentum
Fourth Tone

With the Holy Spirit’s rays, which shine a great light, doth the Church illuminate the way of them that celebrate thy joyous falling asleep today, O righteous Father, supremely blest Gregory.

Troparion — Tone 4

O God of our Fathers, always always act with kindness towards us; take not Your mercy from us, but guide our lives in peace through the prayers of the hierarchs Gregory and Amphilochius.


Άγιος Ιάκωβος της Ευβοίας, ένας πατέρας γεμάτος αγάπη, ένας εραστής της ησυχίας και της προσευχής

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Боянская церковь_2591Η Είσοδος του Οσίου Πατρός ημών Ιακώβου της Ευβοίας, εραστού της ησυχίας και της προσευχής στα Άγια των Αγίων, στην Βασιλεία των Ουρανών στις 21 Νοεμβρίου

Εορτάζει στις 22 Νοεμβρίου

«Μετά την κοίμηση του π. Ιακώβου ο άγιος Πορφύριος είπε: – Αυτός (=ο π. Ιάκωβος) είχε μέγα προορατικό χάρισμα, το οποίο έκρυβε επιμελώς γα να μη δοξάζεται. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους αγίους του αιώνα μας».

Και στον π.Νεόφυτο Μόρφου ο άγιος Πορφύριος είπε: «Να πας στον πιο ευγενικό άνθρωπο που έχει η καλογερική σήμερα της Ελλάδος. Να πας στον πιο ταπεινό, να πας στον Γέροντα Ιάκωβο στην Εύβοια».
Αλλά το μεγαλύτερό του χάρισμα ήταν αυτό της πνευματικής πατρότητας.

Άγιος Ιάκωβος της Ευβοίας, εραστής της ησυχίας και της προσευχής

«Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. μάθετε απ᾿ εμού, ότι πράός ειμι και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών·»(Ματθαίος 11:28-29).

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -πολυχρονιας7Όταν νύχτωνε και οι πατέρες ησύχαζαν στα κελιά τους, ο Γέροντας Ιάκωβος άνοιγε το πίσω πορτάκι της Μονής και μέσα στη νύχτα ξεκινούσε για το ασκητήριο-σπηλιά του Οσίου Δαβίδ.

Έλεγε ο Γέροντας: «Τότε, παιδί μου, δεν υπήρχε δρόμος, ένα στενό μονοπάτι ήτο, και εμείς, μακριά από τον κόσμο, δεν είχαμε τον τρόπο μας να κινηθούμε τη νύχτα. Ούτε ένα φανάρι δεν είχαμε. Τόσο πόθο όμως είχα να πηγαίνω τα βράδια στο ασκητήριο του αγίου μας, και ας είμαι εκ φύσεως δειλός, που τολμούσα να πάω. Καθ’ οδόν όμως, αφού δεν έβλεπα, έπεφτα μέσα σε αυλάκια και χαράδρες και έτσι ήτο αδύνατο να φτάσω. Τότε παρακάλεσα: «Θεέ μου, φώτισέ μου τον δρόμο να φτάσω στο ασκητήριο.» Και ο καλός Θεός άκουσε το αίτημά μου. Από τα πολλά άστρα του ουρανού, μου έδωσε κι εμένα ένα. Αυτό πήγαινε μπροστά και μού ‘φεγγε τον δρόμο. Εγώ, από πίσω του. Έτσι έφτανα στο ασκητήριο. Εκεί, «ελθών ο αστήρ, έστη επάνω του σπηλαίο»• έκανα την προσευχή μου και μετά πάλιν μπροστά ο αστέρας μου φέγγει μέχρι την πόρτα της μονής. Οι πατέρες εκάθευδον και τίποτα δεν καταλάβαιναν από όλα αυτά.»

«Απόψε παιδί μου», αποκάλυψε κάποτε σ’ ένα μοναχό, «συλλειτουργούσα με αγίους και αγγέλους σε θυσιαστήρια που δεν περιγράφονται.
Σαν πεθάνω, να πεις πως κάποιος γέροντας συλλειτουργούσε κάθε νύχτα και ζούσε με την Αγία Τριάδα.»

«πατείν επάνω όφεων και σκορπίων»

Πολλά είναι τα θαύματα του Αγίου Δαυίδ παιδιά μου. Ποτέ δεν είχα βάλει στο νου μου ότι υπάρχουν φίδια και σκορπιοί μέσα στις πέτρες. Ξαφνικά παρουσιάζονται το μεσονύκτιο εκατομμύρια σκορπιοί και γέμισε το ασκητήριο. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση και λέγω: «Χρόνια που έρχομαι εδώ στο ασκητήριο και δεν έχω ξαναδεί σκορπιούς, ούτε και είχα βάλει στη διάνοιά μου ότι εδώ μέσα κάτω από καμία πέτρα μπορούσε να ήταν σκορπιός και να με τσιμπήσει».

Έκανα την προσευχή μου στο Θεό και στον Άγιό μου και ξαφνικά βλέπω, όταν σηκώνω τις πέτρες, εκατομμύρια σκορπιούς από κάτω, ο ένας πάνω από τον άλλο. Τόσοι πολλοί ήταν που γέμισε το ασκητήριο και κρέμονταν και από την οροφή και πέφτανε πάνω στο κεφάλι μου και κάτω.

Τότε τους λέγω, κάνοντας κύκλο με μια πέτρα:

Από εκεί μέχρι εδώ, όχι παραπέρα, δεν θα ‘ρθείτε να με ταράξετε. Ο Χριστός μου, είπε ότι θα μας δώσει τη δύναμη «του πατείν επάνω όφεων και σκορπίων» και δεν θα μας τσιμπήσουν, ούτε θα μας βλάψει κανείς. Εγώ έτσι πιστεύω, δεν μπορείτε να με τσιμπήσετε. Ο Χριστός μου και ο Όσιος Δαυίδ εκεί θα σας μουδιάσει, να μη μου κάνετε κανένα κακό.

Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -DSC_9184ee1c960335a116795e4fed3a3ff3a250Συνέχισα την προσευχή μου γονατιστός και άκουγα το θόρυβο που έκαναν οι σκορπιοί, βγαίνοντας μέσα από τις πέτρες. Διάβαζα και κοίταζα γύρω μου και απορούσα και έλεγα: Τόσα χρόνια έρχομαι, δεν σκέφτηκα ότι υπάρχουν σκορπιοί στο ασκητήριο. Έρχονταν προς το μέρος μου, αλλά δεν τολμούσαν να περάσουν από το σημείο που χάραξα και έκανα τον σταυρό μου. Μέχρι εκεί σταματούσαν και συνέχισα την προσευχή μου, παρακαλώντας τον Θεό και τον Άγιο να φύγουν από εκεί και να εξοντωθούν.

Ω του θαύματος! Γυρίζω και βλέπω δεν υπάρχει σκορπιός, ούτε τίποτα. Τελείωσα την προσευχή μου, έκανα την δέησή μου στο Θεό τη νύχτα και ο Θεός ακούει μέσα σε εκείνη την ερημιά την προσευχή.

Στη συνέχεια ξεκίνησα για το Μοναστήρι. Στο δρόμο συνάντησα μερικούς χωρικούς, που θέριζαν τα σπαρτά στα χωράφιά τους, τη νύχτα με τη δροσιά και έδεναν δέματα.

Από που έρχεσαι, πάτερ Ιάκωβε, τέτοια ώρα; με ρώτησαν.

Εγώ ντρεπόμουνα να πω, ότι ήμουν στο ασκητήριο, για να μη σκανδαλίσω τους ανθρώπους, ούτε ήθελα να το ξέρουν. Ήξεραν ότι είχα τα χωριά και εφημέρευα.

Είχα λίγη δουλειά, είπα, στην εκκλησία και πήγα στο χωριουδάκι εδώ κάτω.

– Πότε πήγες; Από το βράδυ, μήπως πήγες στο ασκηταριό, με ρώτησαν.

– Όχι, τους είπα, πήγα να ανάψω τα καντηλάκια στην εκκλησία, είχα και μία πνευματική δουλειά, με συγχωρείτε, και πήγα στο χωριό κάτω.
Τέλος πάντων, κατάλαβαν αυτοί, αλλά δεν είπαν τίποτα. Έφθασα στο Μοναστήρι και λειτούργησα. Μετά σκέφθηκα που είχα διαβάσει στους βίους των Αγίων, ότι σε ένα ασκητήριο παρουσιάστηκαν σκορπιοί σε έναν γέροντα στην σπηλιά που έμενε. Οι δαίμονες έγιναν σκορπιοί και φίδια και θηρία, για να φοβερίσουν τον ασκητή, τον Άγιο Γέροντα, για να φύγει από το σπήλαιο.
Και σε μένα το ίδιο έγινε εκείνο το βράδυ, οι δαίμονες είχαν γίνει σκορπιοί για να με φοβίσουν.

***

Εμφανίστηκε ολοζώντανος σε ασθενή στην Κύπρο

…Είναι ένα γράμμα που έστειλε κάποιος Χριστιανός από την Κύπρο. Το οποίο συνόδευε ένα άλλο γράμμα του Αγίου Μόρφου.

 Ανδρέας Βοσκού, λέγεται αυτός. Αστυνομικός. Είχε βγάλει ένα σπυρί εδώ στο μέτωπο, το οποίο όμως είχε μολυνθεί και είχε πρηστεί όλη η περιοχή του, με αποτέλεσμα το αριστερό μάτι του να είχε κλείσει και να μην βλέπει. Είχε ακούσει για τον Άγιο γέροντα Ιάκωβο. Είχε διαβάσει τα βιβλία του. Και τον παρακάλεσε με όλη του την καρδιά. Μετά την κοίμηση του Αγίου γέροντος Ιακώβου, το 1999.

Ιάκωβος Εύβοιας_St.Iakovos of Evia_Св Иаков Тсаликис Эвбейский -233321-023it-6 «Πάτερ Ιάκωβε, πάρε την Αγία Κάρα του οσίου Δαυίδ κι έλα σε παρακαλώ να με σταυρώσεις.». Κι όπως το βράδυ ξάπλωσε, δεν είχε αποκοιμηθεί, βλέπει δίπλα στο κρεβάτι του ολοζώντανο τον γέροντα Ιάκωβο και με έναν Σταυρό, τον σταύρωνε στο μέτωπο. Καθώς πήγε όμως να τον σταυρώσει, βλέπει τον διάβολο δίπλα και φωνάζει: «Μην τον αγγίζεις. Είναι δικός μας αυτός. Είναι δικός μας.».

Ο Άγιος γέροντας Ιάκωβος αντέταξε: «Δεν είναι δικός σας». «Είναι δικός μας.» επανέλαβε ο διάβολος, «Γι’ αυτές και γι’ αυτές τις αμαρτίες.» Και άρχισε να απαριθμεί τις αμαρτίες του ανθρώπου. Ο άγιος Ιάκωβος του απάντησε: «Δεν είναι δικός σου. Αυτά που λες τα εξομολογήθηκε και έχουν συγχωρεθεί.» «Όχι, έχει κι άλλες αμαρτίες που δεν τις εξομολογήθηκε.» «Αυτά, έχουν συγχωρεθεί με καλές πράξεις και αγαθοεργίες που έχει κάνει.» Κι ο σατανάς του ξανάλεγε: «Μην τον αγγίζεις. Είναι δικός μας αυτός.». Τότε ο άγιος βάζει τη παλάμη του στην πλάτη του και την πίεζε και του λέγει: «Ανδρέα, πες στους δαίμονες ότι είσαι σωσμένος.» Δοκίμασε να το πει αλλά εκείνος είχε πάρει τέτοια τρομάρα και φοβία που δεν μπορούσε να ανοίξει το στόμα του.

 Τον πίεζε στην πλάτη ο γέροντας: «Ανδρέα. Πες στους δαίμονες ότι εί-μαι σω-σμέ-νος.». Εκείνος ίσα-ίσα πήγε να πει, δεν τα κατάφερε. Τρίτη φορά, τον πιέζει με πολύ δύναμη ο γέροντας Ιάκωβος στην πλάτη και του λέει: «Πες τους, είμαι σωσμένος.» Από την πίεση αυτή που αισθάνθηκε, κατάφερε να προφέρει τη φράση «Είμαι σωσμένος.» Με το άκουσμα αυτής της φράσεως, ο δαίμονας εξαφανίστηκε.

 Αποκοιμήθηκε. Το πρωί σηκώθηκε. Πάει στο μπάνιο και κοιτάζει το μέτωπό του, είχε ανοίξει και έτρεχε απ’ το σπυρί αυτό πύον, μεγέθους ενός τσιγάρου, όπως είπε. Πάει στη γυναίκα του που ήταν στην κουζίνα και της λέγει τι έγινε. Κοιτάζει η γυναίκα του. Κάνει τον σταυρό της. Και της αφηγήθηκε ότι είχε συμβεί. «Παρακάλεσα τον άγιο, ασπάσθηκα τις φωτογραφίες του και μου παρουσιάσθηκε». Και της αναφέρει ότι ένοιωθε την παλάμη του στην ράχη του. Κοιτάζει η γυναίκα πίσω στην πλάτη του και βάζει μια κραυγή: «Παναγία μου» και βαζει το δακτυλο της. Την ρωτάει, τι έγινε και του λέγει: «φαίνεται αποτυπωμένη η παλάμη του χεριού του γέροντος Ιακώβου στην πλάτη σου». Ήταν ανάγλυφη κι η οποία παρέμεινε επί τρεις ημέρες.

***

Θαυμαστή διάσωση αεροπλάνου στον Ατλαντικό ωκεανό από τον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη

Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -_85f6bcf185a24dab70c2cae67716a6b1“Πριν αρχίσουμε να διασχίζουμε τον ατλαντικό ωκεανό πέσαμε σε καταιγίδα.
Κεραυνός χτύπησε το τζάμι του πιλοτηρίου και το ράγισε.
Χτύπησε αμέσως το σήμα “προσδεθείτε” και έγινε συμπίεση. Δηλαδή πέφταμε, χάναμε ύψος και φτάσαμε γύρω στα 18000 πόδια. Πολύ χαμηλά για την πτήση μας.
Το πλήρωμα έβαζε χαρτόνια στο τζάμι, για να κρατά αντίσταση για να μην φύγει τελείως το τζάμι.

Όταν άναψε “προσδεθείτε”, έκανα την προσευχή μου και επικαλέστηκα τον πατήρ Ιάκωβο και τον Όσιο Δαυίδ…
Είχα τις εικονίτσες τους πάντα μαζί μου και τις κράταγα στα χέρια μου εκείνες τις δύσκολες στιγμές και τους παρακαλούσα πολύ έντονα.
Ήταν το μόνο που μπορούσα να κάνω. Καθόμουν στην τρίτη σειρά στην business class στο παράθυρο στην αριστερή μεριά του αεροπλάνου.

Και βλέπω ξαφνικά μέσα από τα σύννεφα να βγαίνει πετώντας ο πατήρ Ιάκωβος!!!

Τα ράσα του είχαν φουσκώσει από τον αέρα σαν ομπρέλα και είχε το δεξί του χέρι ψηλά με ανοιχτή παλάμη ερχόμενος προς το αεροπλάνο…
Τις στιγμές της πτώσεως έβαλε το χέρι του στην κοιλιά του αεροπλάνου και το κράτησε στη χούφτα του μέχρι που το σταθεροποίησε. Αφού το σταθεροποίησε στην πορεία του, χάθηκε μέσα στα σύννεφα από την ίδια μεριά πού ήρθε….
Ήταν κάτι το συγκλονιστικό!!!

Μοναδική εμπειρία και χαρά που βλέπεις το πόσο ζωντανή είναι η πίστη σου και πόσο κοντά μας είναι οι Άγιοι μας! Πόσο ζωντανοί είναι! Δοξάζω τον Θεό αν και δεν είχα την ευτυχία να τον γνωρίσω και τον είδα τόσο θαυμαστά αυτές τις πολύ δύσκολες στιγμές της πτώσεως.
Χανόμασταν γύρω στους διακόσιους πενήντα ανθρώπους. Ήμασταν στο έλεος του Θεού. Ο Γέροντας έκανε το θαύμα του…”

Δημήτριος Δραγάτσικας, κάτοικος ΗΠΑ.
Για την μεταφορά από το Ημερολόγιο της Ι. Μ. Εδέσσης, (2016 ~ Αφιερωμένο στον Μακαριστό Άγιο Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη…) Βασίλειος Γ. (εκ των “συν αυτώ”…)
https://amfoterodexios.blogspot.gr/2017/02/superman-250-18000.html

***

Πάντοτε λέω δόξα σοι ο Θέος, είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον, όπως κι ο Ιώβ. Άγιος Ιάκωβος της Ευβοίας (Τσαλίκης)
https://iconandlight.wordpress.com/2018/05/07/23387/

Να πας στον πιο ευγενικό άνθρωπο, στον πιο ταπεινό, να πας στον Γέροντα Ιάκωβο. Μητροπολίτου Μόρφου Νεόφυτου
https://iconandlight.wordpress.com/2016/03/11/%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80/

Η Ουράνια δόξα των οσίων γερόντων Ιακώβου και Ευμενίου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/05/21/%CE%B7-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CF%8C%CE%BE%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BF%CF%83%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CF%8C%CE%BD%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8E/

Ο συλλειτουργός των Αγγέλων, ο άγιος με τους χερουβικούς οφθαλμούς, Άγιος Ιάκωβος της Ευβοίας
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/27/25985/

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας «Ήθελα να πάω στους Αγίους Τόπους, να εύρω μία σπηλιά…»
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/21/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%85%CE%B2%CE%BF%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%AE/

Ο Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας ένας ήλιος αγάπης, ένα ζωντανό ”ευαγγέλιο” του Χριστού
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/21/%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%85%CE%B2%CE%BF%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%AD/

Πίστη στον Θεό και προσευχή… να βάζη ο Θεός το χέρι Του και στην Εκκλησία μας και στο κράτος και στον κόσμο, διότι οι μέρες είναι πολύ πονηρές και πολύ δύσκολα χρόνια. Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης της Ευβοίας
https://iconandlight.wordpress.com/2019/03/20/27466/

Οι Άγιοι Ιάκωβος της Ευβοίας και Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ – περί Νηστείας
https://iconandlight.wordpress.com/2018/02/21/21766/

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, ”η μητέρα μου μου έμαθε να προσεύχομαι, να κάνω μετάνοιες και νηστείες”.
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/29/20175/

«Εγώ διετάχθην από τον Θεό να σε θεραπεύσω, ήταν σήμερον να φύγεις αλλά εγώ σε άφησα για την αύριο.» Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος ο Ομολογητής
https://iconandlight.wordpress.com/2017/05/26/%CE%B5%CE%B3%CF%8E-%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CF%84%CE%AC%CF%87%CE%B8%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B8%CE%B5%CF%8C-%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CE%B5-%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5/

Απολυτίκιον Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -_102484756457064_340268_45Λιβισίου τον γόνον, και Ευβοίας το καύχημα, εν εσχάτοις χρόνοις φανέντα, μοναστών φίλον γνήσιον, Ιάκωβον τιμήσωμεν πιστοί, τον νέον ησυχίας εραστήν, τον παρέχοντα ιάσεις παντοδαπάς, τοις ευλαβώς κραυγάζουσι• Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, Δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, Δόξα τον εν εσχάτοις χρόνοις και καιροίς σε αγιάσαντι.

Της εορτής. Ήχος δ΄.

Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον, και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις. Εν ναώ του Θεού τρανώς η Παρθένος δείκνυται, και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται. Αυτή και ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν· Χαίρε, της οικονομίας του Κτίστου η εκπλήρωσις.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις Λιβισίου θείος βλαστός, χαίροις της Ευβοίας θεοδώρητος θησαυρός, χαίροις μοναζόντων επίσκεψις και σκέπη, πατέρων μέγα κλέος, θείε Ιάκωβε.

Ήχος πλ. α΄. Χαίροις, ασκητικών.

Χαίροις, καθαροτάτω νοΐ, συλλειτουργών ταις παμφαέσι δυνάμεσι, και νέμων της αφθαρσίας, το ειρηνόδωρον φώς, και του αναστάντος, τα χαρίσματα. Διό εις τα άγια, των αγίων εισέδυσας, εν ευφροσύνη, θεωρών τα απόρρητα, και τοις καλλεσι, Χερουβείμ ευφραινόμενος. Όθεν κλυτέ Ιάκωβε, Δαβίδ ομοδίαιτον, και εραστόν Ιωάννην, ακαταλήκτως εξέπληττες, του Λόγου μεθέξει, προσλαβών την εξουσίαν, απάσης κτίσεως.

Δόξα. Ήχος πλ. δ΄.

Εορτάσωμεν αγαλλόμενοι, τα εισόδια του φωταυγούς Ιακώβου, του αγγέλου της Ευβοίας, και θεοδωρήτου ημών αντιλήπτορος. Και γαρ σήμερον, η απείρανδρος Δέσποινα, τούτον ως ηγαπημένον συνεισήγαγεν, εις παστάδα αιώνιον. Διό βοήσωμεν· Χαίροις, όσιε, της Τριάδος κατάλυμα, ο προστάσσων τους αγίους εν χρηστότητι. Χαίροις, ο κτησάμενος εν οδύνη της κενώσεως, των αποκρύφων την γνώσιν, και επιστάμενος των χρόνων την έκβασιν. Ευλόγησον ημάς, παναοίδιμε, δεόμεθα.

Ιδιόμελον. Ήχος πλ. β΄.

Εν νηπτική ησυχία και καθαρότητι, ενώπιον του θείου θρόνου γονυπετών, πτέρυγας εκτήσω αγγελικάς. Χαίρων τοίνυν μετά χαιρόντων, και κλαίων μετά κλαιόντων, κήπος γέγονας αρωμάτων θεουργικών, ευωδίαν εκχέων, τοις εγγύς και τοις μακράν. Όθεν, Ιάκωβε πανάριστε, διανύων τας αποστάσεις θαυμαστώς, υπερέβης εν Πνεύματι, και χρόνον και χώρον. Διό εν ημέρα των Εισοδίων, εισώδευσας εις τας ερατεινάς σου μονάς, δωρούμενος ημίν το μέγα έλεος.

Το θαύμα του οσίου Ιακώβου του εν Ευβοία και η ομολογία του αγίου Φιλουμένου του Κυπρίου – Ο ίδιος ο κ.Ανδρέας Βοσκού διηγείται το θαύμα από το 16′ 

Ο Γέροντας Ιάκωβος συνομιλεί με τον άγιο Ιωάννη τον Ρωσσο

Έχουμε Πατέρα
Γέρων Ιάκωβος. Επιμνημόσυνος Λόγος Νεοφύτου Μητρ. Μόρφου στον Όσιο Δαυίδ στις 20 Νοεμβρίου 2011


St. Iakovos Tsalikis of Evia, a healer of hearts

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Боянская церковь_2591The Entrance of St. Iakovos of Evia humble lover of hesychia and ascese, into the kingdom of heaven, the Holy of Holies
Holy Elder Iakovos Tsalikis of Evia reposed in the Lord on November 21 on the Feast of Hesychasm in the Entrance of the Theotokos

Commemorated on November 22

“Come unto me, all ye that labour and are heavy laden, and I will give you rest. Learn from me, for I am gentle and humble in heart, and you will find rest for your souls.” Matthew 11:28, 29

St. Porphyrios said of the late St. Elder Iakovos, “Mark my words. He’s one of the most far-sighted people of our time, but he hides it to avoid being praised.”

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -πολυχρονιας7St. Iakovos of Evia lived for the Divine Liturgy, which he celebrated every day, with fear and trembling, dedicated and, literally, elevated. Young children and those with pure hearts saw him walking above the floor, or being served by holy angels. As he himself told a few people, he served together with Cherubim, Seraphim and the saints. During the Preparation, he saw angels of the Lord taking the portions of those being remembered and placing them before the throne of Christ, as prayers. When, because of health problems he felt weak, he would pray before the start of the Divine Liturgy and say, “Lord, as a man I can’t, but help me to celebrate.” After that, he said, he celebrated “as if he had wings.”

Throughout his entire ministry at the altar of God, Fr. Iakovos experienced many spiritual events. He became an earthly angel, a “concelebrant,” as he admitted to some ascetics, to the Seraphim, Cherubim, and saints.
During prokosmedia one day, he was able to see the Most Pure Blood of the Lord and to touch it when he was preparing to cover the Precious Gifts.
Another time, Hieromonk Iakovos saw the angels of God who would meet those being commemorated and prayerfully lead to them to throne of Christ the Lord, to shelter them there.
He also saw, as he expressed it, “with his spiritual eye,” the reposed who came with open arms, somehow asking him to take out a particle for the repose of their souls. When Fr. Iakovos complied with their request, he saw how the departed left to go back.

And when he became abbot he always said that he wasn’t responsible for what happened in the monastery: ‘Saint David’s the abbot here’, he maintained. When he served with other priests, he went to the corner of the altar, leaving them to lead the service. When they told him: ‘This isn’t right, you’re the abbot of the monastery’, he’d reply: ‘Son, Saint David’s the abbot here’.

No one came out from under the stole of Fr. Iakovos without having received relief and support. The elder offered himself in sacrifice by his boundless love, despite suffering himself from many sicknesses, especially in his last years.

“The world,” the elder would tell those near to him, “is not in need of something to eat, or something to drink—it is in need of our love. If we give it as much as we can, then we will blossom as monks in this life.”

***

Giorgios Ioannidis, a physical therapist from the city of Volos, told, among other things, this story:
“Leaving the Monastery of St. David, where I had been on pilgrimage with my family in September 1997, when I was at the gate I felt a strong desire to go and venerate Elder Iakovos’ grave again. I felt it, like someone who realizes he forgot something important and wants to go back to get it.
“I went back with my son, and about a yard away from the elder’s grave I saw a prayer rope lying on the ground. I picked it up and held it up so whichever of the pilgrims lost it would see it, so I could return it to him.
“But then I heard a voice from behind me saying, ‘What are you looking for? The prayer rope is for you.’
“I turned around, and a few feet away I saw the living Elder Iakovos, smiling at me. I saw him clear as day. I noticed his moist eyes, the lines on his face, and his beard.
“I realized something extraordinary, and it stunned me. The appearance in front of me of the living Elder Iakovos, in the literal sense, was decisive for me, imprinting certainly in the Divine presence.”

***

Ιάκωβος Εύβοιας_St.Iakovos of Evia_Св Иаков Тсаликис Эвбейский -233321Metropolitan Neophytos of Morphou (Cyprus) , when he was younger and a student, had just finished his first year of law school, yet was unsatisfied with it. He decided to visit the famed Elder Porphyrios in Athens to get his advice. Elder Porphyrios however encouraged him to go see Elder Iakovos, with whom he would have more in common. The bishop had heard of Elder Iakovos as the man who would communicate with the saint of his monastery (Righteous David). Then Elder Porphyrios told him that Elder Iakovos is the humblest man in all of Greece. He then spoke of how he and Elder Paisios the Athonite share similar fame among the people, whom he called a man of God on Mount Athos. However, he said that Elder Iakovos was very private and very humble. Elder Porphyrios went on to tell him how his special gift is to heal people and drive demons out of the possessed. The reason Elder Porphyrios wanted the young student to see Elder Iakovos is because the young student wanted people to understand him, and since he was orphaned as a child Elder Iakovos would be able to be more paternal to his situation since he also was orphaned.

What amazed Bishop Neophytos was how Elder Porphyrios looked deeply inside his soul to see what he truly needed. This is the great value of our contemporary spiritual guides – their sensitivity not only to our spiritual needs, but also psychological.

St. Iakovos (Jacob) Tsalikis of Evia a sun of love, a living incarnation of the Gospel
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/28/st-iakovos-tsalikis-of-evia-a-sun-of-love-a-living-incarnation-of-the-gospel/

The Entrance of St. Elder Iakovos of Evia lover of hesychia and ascese, into the Holy of Holies
https://iconandlight.wordpress.com/2015/11/21/the-entrance-of-st-elder-iakovos-of-evia-lover-of-hesychia-and-ascese-into-the-holy-of-holies/

Elder Iakovos Tsalikis, the Long-Range Star of Evia, By Dr. Haralambos M. Bousias
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/21/elder-iakovos-tsalikis-the-long-range-star-of-evia-by-dr-haralambos-m-bousias/

I see some who are glad and cheerful who after Divine Communion shine like the sun. Elder Iakovos Tsalikis
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/21/i-see-some-who-are-glad-and-cheerful-who-after-divine-communion-shine-like-the-sun-elder-iakovos-tsalikis/

I remember Fr. Sophrony saying to us, ‘Make your spiritual father a prophet!’ Fr. Zacharias of Essex
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/22/i-remember-fr-sophrony-saying-to-us-make-your-spiritual-father-a-prophet-fr-zacharias-of-essex/

Fasting is a commandment of God, and our Christ fasted. Saint Iakovos (Jacob, James) Tsalikis of Evia
https://iconandlight.wordpress.com/2018/02/21/21768/

Apolytikion St. Iakovos of Evia in the Plagal of the Fourth Tone

In thee the image was preserved with exactness, O Father; for taking up thy cross, thou didst follow Christ, and by thy deeds thou didst teach us to overlook the flesh, for it passeth away, but to attend to the soul since it is immortal. Wherefore, O righteous Iakovus, thy spirit rejoiceth with the Angels.

***

Metropolitan Neophytos of Morphou (Cyprus) spoke of St Iakovos Tsalikis of Evoia as a healer of hearts. Metr Neophytos lost his brother Petros in a car accident at the young age of 24… what the Saint told him about his brother’s early death. Truly, our Lord “desires all men to be saved and to come to a knowledge of the truth” (1 Timothy 2:4)