Iconography and Hand painted icons

The Divine Child enters our hearts not by proving his power and authority, but by love alone. From His very first days Jesus was hunted down by Herod due to his fear and jealousy, and he sent and killed all the male infants in Bethlehem. A life in Christ is a life of both martyrdom, it is a life of humility.

14.000 Νηπίων υπό του Ηρώδου _-14 000 младенцев убиты царем Иродом _14,000 Infantsinnocents chora14,000 Infants (the Holy Innocents) slain by Herod at Bethlehem
Commemorated on December 29

Christ is Born!
Precious in the sight of the Lord is the death of His saints!

On December 29, we remember the horrific slaying of 14,000 infants by Herodperformed due to his fear and jealousy of the coming Messiah. A life in Christ is a life of both martyrdom ..in other words, it is a life of humility.. By fearing this humility, Herod “lamented that his power would soon be destroyed” (Kontakia of the day) and sought to destroy Christ instead…Then Herod, when he saw that he had been tricked by the wise men, was in a furious rage, and he sent and killed all the male children in Bethlehem and in all that region who were two years old or under, according to the time which he had ascertained from the wise men. Then was fulfilled what was spoken by the prophet Jeremiah: “A voice was heard in Ramah, wailing and loud lamentation, Rachel weeping for her children; she refused to be consoled, because they were no more.” (Mt 2:16-18)… Jesus escaped the slaughter of the children by his parents’ flight into Egypt.The angel warned Joseph in a dream, Rise, take the Child and His mother, and flee into Egypt, and remain there till I tell you; for Herod is about to search for the Child, to destroy Him” (Mt 2:13). From His very first days Jesus was rejected on earth. He was hunted down by Herod, only to be finally caught by Pilate who, together with the leaders of His own people, put the Messiah to death. The reason for such hostility to the point of murder is given by Christ Himself, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil (Jn 3:19)… The question put to all who celebrate Christ’s Winter Pascha concerns their own relationship to the Lord. Are we ready to receive Him, and therefore to love as He has loved us, even to the point of death? [Taken from, “The Winter Pascha” by Protopresbyter Thomas Hopko, SVS Press, 1984. Available at SVS Bookstore, 800-204-book.]


14.000 Νηπίων υπό Ηρώδου Βηθλεέμ_14,000 Infants _14 000 младенцев убиты царем Иродом Вифлееме_14,000 Infants-1088878923The Child as God, God as Child… It is the words “child” and “God” which give us the most striking revelation about the Christmas mystery. In a certain profound way, this is a mystery directed toward the child who continues to secretly live within every adult, to the child who continues to hear what the adult no longer hears, and who responds with a joy which the adult, in his mundane, grown-up, tired and cynical world, is no longer capable of feeling. Yes, Christmas is a feast for children,
Yet Christ said “become like children” (Mt 18:3). What does this mean? What are adults missing, or better, what has been choked, drowned or deafened by a thick layer of adulthood? Above all, is it not that capacity, so characteristic of children, to wonder, to rejoice and, most importantly, to be whole both in joy and sorrow?
dulthood chokes as well the ability to trust, to let go and give one’s self completely to love and to believe with all one’s being.
And finally, children take seriously what adults are no longer capable of accepting: dreams, that which breaks through our everyday experience and our cynical mistrust, that deep mystery of the world and everything within it revealed to saints, children, and poets.
Thus, only when we break through to the child living hidden within us, can we inherit as our own the joyful mystery of God coming to us as a child. The child has neither authority nor power, yet the very absence of authority reveals him to be a king; his defenselessness and vulnerability are precisely the source of his profound power. The child in that distant Bethlehem cave has no desire that we fear him; He enters our hearts not by frightening us, by proving his power and authority, but by love alone. He is given to us as a child, and only as children can we in turn love him and give ourselves to him. The world is ruled by authority and power, by fear and domination. The child God liberates us from that. All He desires from us is our love, freely given and joyful; all He desires is that 
we give him our heart. And we give it to a defenseless, endlessly trusting child. (Excerpt from Celebration of Faith, Vol. 2: The Church Year,The Divine Child by Fr. Alexander Schmemann, St. Vladimir’s Seminary Press, 1994.)


Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh
1985, January 13

In the Name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

In imagination we think ourselves 2000 years back. What wonder should fill us: a week, and the world has become different. The world that had been for thousands of years like the lost sheep was now the sheep found, taken upon His shoulders by the Son of God become the son of man. The unbridgeable gap that sin had created between God and man was now at least incipiently bridged; God had entered into history, God Himself had become man. God had taken flesh and all things visible, what we perceive in our blindness as dead, inert matter, could in His body recognise itself in glory. Something absolutely new had occurred; the world was no longer the same.

Moreover, there is another aspect to the Incarnation. God had become man, but God in Christ had spoken words of truth, that was decisive, that gradually like yeast dropped into dough was to change the world; God had revealed to us the greatness of man. Christ becoming man was evidence, is and will remain forever evidence, that man is so vast, so deep, so mysteriously deep, that he can not only contain the divine presence as a temple, but unite himself with God, “become partaker of the divine nature”, as St. Peter puts it in his Epistle. And again that man is great, and that however far we fall away from our vocation, however unworthy we may become of it, God will never re-establish with us a relationship which is less than that of His fatherhood and our condition of sons and daughters of the Most High. The prodigal son was asking his father to receive him as a hireling now that he was unworthy of being called a son; but the father did not accept it. When the son made his confession, the father stopped him before he could even pronounce those words, because God does not accept our debasement, we are no slaves and no hirelings. Has not Christ said to His disciples, “I no longer call you servants, because a servant does not know the will of his master, and lo, I have told you everything.”

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-iconDSC_085 -leptAgain, the proclamation in Christ and by Him that what matters supremely is every person, that He lives and dies for every one of us, that it is not collective units that matter, but each of us. Each of us, tells us the Book of Revelation, possesses for God a name, a name which will be revealed to us at the end of time, but a name which no one can know but God and he who receives it, because this name is our relationship to God, unique, unrepeatable. Each of us is unique for Him. What a wonder! The ancient world knew of nations and races, it knew of slaves and owners, it knew of categories of people, exactly in the same way in which the modern world that is gradually becoming not only secular but pagan, distinguishes categories and types and groups; God knows only living men and women.

And then a new justice was introduced, or rather proclaimed by Him, not the distributive and retributive justice of the law, another justice. When Christ says to us, “let your justice be beyond that of the scribes and pharisees,” He speaks of the way in which God treats each of us. He accepts each of us as we are. He accepts good and evil, He rejoices in the good, and He dies because of and for the sake of what is evil. And that is what God calls us to remember, and how He calls us to be and to behave – not only within our Christian circle but in the whole world, to look at every person with that kind of justice; not judging and condemning, but seeing in each person the beauty which God has impressed upon it and which we call “the image of God in man”. Venerate this beauty, work for this beauty to shine in all glory, dispelling what is evil and dark and making it possible, by the recognition of beauty in each other, for this beauty to become reality and to conquer.

He has taught us also about love which the ancient world did not know, and the modern world, like the old one, is so afraid of: A love that accepted to be vulnerable, helpless, giving, sacrificial; a love that gives without counting, a love that gives not only what it possesses, but itself. That is what the Gospel, that is what the Incarnation brought into the world, and this has remained in the world. Christ said that “the light shines in the darkness, and the darkness cannot comprehend it,” but it cannot put it out either. And this light shines and shall shine, but it will conquer only if we undertake to be its heralds and the doers of these commandments of justice and of love, if we accept God’s vision of the world and bring to it our faith, that is, our certainty and our hope, which is the only power that can help others to start anew; but to start anew they must see newness in us. The world has become incipiently new by the union of God with man, when the Word became flesh; it is for us to be a revelation of this newness, the resplendence and shining of God in the darkness or the dusk of this world.

May God grant us courage and love and greatness of heart to be His messengers and His witnesses, and may the blessing of the Lord be upon you by His grace and love towards mankind always, now and forever and world without end. Amen.
http://www.mitras.ru/eng/eng_151.htm14.000 Νηπίων υπό του Ηρώδου _-14 000 младенцев убиты царем Иродом _14,000 Infantsuteshitelnica_abortirovannix_mladencev

Apolytikion of Holy Innocents
First Tone

Be entreated, O Lord, by the sufferings endured for You by the Saints, and we pray You, heal all our pain.

Kontakion of Holy Innocents
Plagal of the Second Tone

When the King was born in Bethlehem, the Magi arrived from the East with gifts guided by a Star on high, but Herod was troubled and mowed down the children like wheat; for he lamented that his power would soon be destroyed.


Η Παναγία έδωσε το πρώτο παράδειγμα στους πιστούς να επισκέπτονται τους ιερούς τόπους, από αγάπη προς Αυτόν, ο Οποίος με την Παρουσία Του, με το Πάθος και την δόξα Του τους καθαγίασε. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Παναγία Προσευχη_Божией Матери Икона_Virgin Mary–Byzantine Orthodox Icon_prayer_Молитва_b2672888d1e2333Κάθε πιστός μπορεί να μάθει πολλά – πάρα πολλά, πράγματι – από τον βίο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Θα ήθελα να αναφερθώ σε δύο μόνο περιστατικά. Το πρώτο αφορά τις συχνές επισκέψεις της στον Γολγοθά, το ’Όρος των Ελαιών, τον Κήπο της Γεθσημανή, τη Βηθλεέμ και άλλες τοποθεσίες που της θύμιζαν τον Υιό της. Σε όλους αυτούς τους τόπους η Παναγία προσευχόταν γονυκλινής– ιδίως μάλιστα στον Γολγοθά.

Έτσι εκείνη έδωσε το πρώτο παράδειγμα και έναυσμα στους πιστούς να επισκέπτονται τους ιερούς τόπους, από αγάπη προς Αυτόν, ο Οποίος με την Παρουσία Του, με το Πάθος και την δόξα Του καθαγίασε όλους αυτούς τους τόπους και καθιέρωσε την σημασία τους. Ακόμη, μαθαίνουμε πως εκείνη προσευχόταν να μεταστεί γρήγορα απ’ αυτή τη ζωή, ούτως ώστε, όταν η ψυχή της θα χωριζόταν από το σώμα της να μην συναντήσει τον άρχοντα του σκότους και τα τρομακτικά κολαστήριά του κι έτσι, μακριά από τις ζοφώδεις περιοχές του άδη, να μη δει τα φρικτά μαρτύρια των αμαυρωμένων από την αμαρτία ψυχών.

Βλέπετε λοιπόν, πόσο φοβερό πράγματι είναι για την ψυχή το πέρασμά της από τα τελώνια; Όταν εκείνη, η οποία γέννησε τον Εξολοθρευτή του Άδη και κατέχει η ίδια φοβερή δύναμη κατά των δαιμόνων, προσευχόταν μ’ αυτόν τον τρόπο, εμείς τι πρέπει να κάνουμε;

Από την ακρώρεια της ταπεινώσεώς της παραδόθηκε η Παναγία στον Θεό και δεν επαναπαύτηκε στα δικά της έργα  πόσο μάλλον εμείς θα πρέπει να μην επαναπαυόμαστε στα δικά μας έργα, αλλά να παραδινόμαστε στα χέρια του Θεού,  ικετεύοντας με δάκρυα για το Έλεος Του, ιδίως την ώρα της αναχωρήσεως της ψυχής από το σώμα.


Τα πέτρινα ρεβίθια
Αρχιμανδρίτου Ιωακείμ Σπετσιέρη

«Μια από τις μέρες που βρισκόμουν στην Ιερουσαλήμ, πρόσεξα ότι μερικοί κάτοικοι της Βηθλεέμ, αραβόφωνοι Χριστιανοί, μοίραζαν στους προσκυνητές -επί αμοιβή- πέτρινα ρεβύθια. Τους ρώτησα από πού τα βρίσκουν. Μου είπαν ότι μεταξύ της Ιερουσαλήμ και της Βηθλεέμ, αριστερά του αμαξωτού δρόμου που οδηγεί στην Βηθλεέμ, υπάρχει ένα παλαιό αλώνι, εκεί όπου βρίσκονται τα πέτρινα ρεβύθια. Για να έχω σαφή γνώση του πράγματος, την άλλη μέρα, πήρα για οδηγό έναν που είχε στην κατοχή του αυτά τα πέτρινα ρεβύθια και πήγα επί τόπου.

-Να, το αλώνι! Από ‘δω είναι τα πέτρινα ρεβύθια, μου είπε ο οδηγός μου σαν φτάσαμε.

Όντως, αριστερά του δρόμου, υπάρχει ένα ευρύχωρο αλώνι, σκαλισμένο στην πέτρα. Παλιά τα αλώνια ήταν με γερή πέτρα, την οποία, την εξομάλυναν και την ισοπέδωναν καλά. Κι αυτό γιατί οι πέτρες στην Βηθλεέμ και γύρω από αυτήν είναι τόσο εύπλαστες, που τις κόβουν με το πριόνι.

Μπήκαμε μέσα στο αλώνι. Στις άκρες του, είχαν συσσωρευθεί χώματα και χαλίκια. Εκεί, ανάμεσά τους, βρισκόντουσαν τα πέτρινα ρεβύθια. Μάζεψα πάνω από μια οκά. Από αυτά, άλλα ήταν καλώς ώριμα, άλλα ήταν μικρότερα και λιγότερο ώριμα, και μερικά ήταν ακοπάνιστα με το έξω τους ένδυμα (φλοιό).

Αφού ρώτησα πολλούς, πώς γίνεται και, γιατί μόνον εκεί, σ’ αυτό το αλώνι να βρίσκονται αυτά τα απολιθωμένα ρεβύθια, πήρα την απάντηση, ότι, η Παναγία μας μαζί με τον Μνήστορα τον Ιωσήφ, όπως λέει και το θείο και ιερό Ευαγγέλιο, ανέβαιναν στα Ιεροσόλυμα από την Ναζαρέτ. Επειδή όμως ο Ιωσήφ καταγόταν από την Βηθλεέμ, είχε κι εκεί συγγενείς, πήγαιναν στην Βηθλεέμ κι έμεναν εκεί για μερικές μέρες.

Μια μέρα, ενώ πήγαινε η Κυρία Θεοτόκος, από την Βηθλεέμ προς τα Ιεροσόλυμα, μαζί με τον Μνήστορα Ιωσήφ και με τον Ιησού Χριστό, όταν Αυτός -κατά το ανθρώπινον- ήταν μικρό παιδάκι, ένας κάτοικος της Βηθλεέμ, ήταν εκεί στο αλώνι που είπαμε, και κοπάνιζε ρεβίθια. Λέει η Παράδοση, ότι, τα ζώα, μόλις έβλεπαν την Θεοτόκο που είχε στην αγκαλιά Της τον Χριστό, που ήταν μικρό παιδάκι, έμεναν ακίνητα μέχρι ότου να περάσει η Παναγία μας μαζί με το Χριστό.

Μόλις, λοιπόν, είδαν την Θεοτόκο με τον Χριστό τα ζώα με τα οποία αλώνιζε τα ρεβίθια αυτός ο Βηθλεεμίτης, σταμάτησαν, ακινητοποιήθηκαν. Η Θεοτόκος και ο Ιωσήφ χαιρέτισαν εκείνον τον άνθρωπο και τον ρώτησαν τί αλωνίζει. Αυτός, λόγω του ότι τα ζώα ακινητοποιήθηκαν με παράδοξο και ανεξήγητο τρόπο, οργίστηκε. Και τους απάντησε με οργή: “Πέτρες, αλωνίζω!”. Αμέσως, τα ρεβύθια του έγιναν πέτρες και βρίσκονται εκεί μέχρι σήμερα.

Εγώ που πήγα εκεί επί τόπου και εξέτασα με προσοχή αυτά τα πέτρινα ρεβύθια, πείσθηκα ότι έτσι ακριβώς έχει το πράγμα. Το αλώνι, σώζεται ανέπαφο κοντά στον αμαξωτό δρόμο και μέσα σ’ αυτό βρίσκονται αυτά τα ρεβύθια πετρωμένα, μια κι έχουν μεταβληθεί σε πέτρες…».
[Αρχιμανδρίτου Ιωακείμ Σπετσιέρη (1858-1943): «Απομνημονεύματα», μέρος 2ο, κεφ. 32ο, σελ. 152-154, έκδοσις (2η) Καλύβης «Σύναξης Αγίων Αναργύρων», Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος, Μάρτιος 1998.]Η φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет _Flight into Egypt-300609_496478_1000_1000_inner

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έλεγε: «Λέγω δε υμίν ότι παν ρήμα αργόν, ο εάν λαλήσωσιν οι άνθρωποι, αποδώσουσι περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως». Και Αυτός έδωσε «υπόδειγμα» σε μας. Όπως γράφει ο Γέροντας Σωφρόνιος «Ουδέποτε ο Κύριος πρόφερε μάταιους λόγους». Κάποτε στον Άθωνα έγινε διάλογος για το πως μιλούν οι τέλειοι. Ο Γέροντας Σιλουανός είπε: Αυτοί «δεν λένε τίποτε από τον εαυτό τους. Λένε μόνο ό,τι τους δίνει το Πνεύμα».

Είτε είσθε μόνοι στο κελλί σας είτε με άλλους, κάθε λογισμός κατακρίσεως, κάθε αρνητική εσωτερική κίνηση δημιουργεί ρωγμή στο πνευματικό σας οχυρό και στο οχυρό της αδελφότητος. …με αρνητικούς λογισμούς το πρόσωπό σας, οι ψυχικές σας ενέργειες θα διαταράξουν τις σχέσεις σας και θα επηρεάσουν το περιβάλλον σας.

Μην υποτιμάτε τους αρνητικούς λογισμούς που μπορεί να έχετε για τον πλησίον όταν είστε στο κελλί σας. Φυλαχθείτε από κάθε λόγο που πληγώνει.

Η σιωπή του Θεού είναι απάντηση στις αδικίες μας η πιο εύγλωττη, η πιο ευγενική.
Διώξαμε από τη ζωή μας το Θεό – Λόγο, τον λόγο του Θεού. Παραμελήσαμε το λόγο αυτό, και να! Θερίζουμε τις συνέπειες του έργου μας.


Όσιος Δαβίδ της Γκαρέτζας,
ο πιο ταπεινός προσκυνητής των Αγίων Τόπων

Δαβὶδ Γκαρετζας_Saint David of Gareja_Давид Гареджийский-დავით გარეჯელი_icon_david_garedziiskii_sΌσιος Δαβίδ ο Γκαρετζέλι γεννήθηκε στη Συρία και υπήρξε μαθητής του αγιώτατου Ιωάνου του Ζενταζένι (Zedazeni – 7/20 Μαΐου), τον οποίο μαζί με άλλους δώδεκα συνασκητές του ακολούθησε στη Γεωργία.

Κάποια στιγμή ο Όσιος Δαβίδ θέλησε να μεταβεί στα Ιεροσόλυμα, για να προσκυνήσει τους Πανάγιους Τόπους, που βάδισε και αγίασε ο Σωτήρας μας Χριστός. Άφησε πίσω του το Λουκιανό και ξεκίνησε μαζί με μερικούς πατέρες, για το μεγάλο του προσκύνημα.

Όταν έφθασε έξω από τα Ιεροσόλυμα και αντίκρυσε την Αγία Πόλη έπεσε στα γόνατα και δόξασε το Θεό μας με δάκρυα, για τις ευεργεσίες Του προς όλο το ανθρώπινο γένος, αλλά και τον ίδιο, που Τον αξίωσε να ιδεί την πόλη των Παθών και της Αναστάσεώς Του. Κρίνοντας όμως ανάξιο τον εαυτό του να περπατήσει τα άγια Χώματα στάθηκε στην πύλη της πόλεως και δεν εισήλθε σ’ αυτήν, μόνο έστειλε τους μαθητές του να προσκυνήσουν.

Από «την κορυφογραμμή της χάριτος», το σημείο από το οποίο αγνάντεψε την πόλη των Ιεροσολύμων, πήρε μαζί του τρεις λίθους για ευλογία. Εκείνη όμως τη νύχτα ένας Άγγελος παρουσιάσθηκε στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ηλία Β’ (494 έως 516) και του είπε ότι ένας ευσεβής ονομαζόμενος Δαβίδ που ερχόταν από μακρυά πήρε μαζί του όλη την αγιότητα των Ιεροσολύμων. Στο ασκητικό του σακκίδιο κουβαλούσε τρεις πέτρες και ήδη ρακένδυτος βρισκόταν στην πόλη της Ναμπλούς στο δρόμο της επιστροφής του. Ο Πατριάρχης διέταξε τότε αγγελιοφόρο να τον σταματήσει, να επιστρέψει τις πέτρες και να τον επισκεφθεί στα Ιεροσόλυμα. Ο Όσιος Δαβίδ επέστρεψε τις δύο πέτρες, αλλά την τρίτη τη φύλαξε για κειμήλιο και συνέχισε την πορεία της επιστροφής του χωρίς να επισκεφθεί τον Πατριάρχη. Η τρίτη αυτή πέτρα βρίσκεται μέχρι σήμερα στο Μοναστήρι του και επιτελεί πολλά θαύματα.

Μετά την επιστροφή του από τα Ιεροσόλυμα και την άφιξη της αγίας πέτρας, ο αριθμός των ασκητών που υποτάχθηκαν στον Όσιο Δαβίδ αυξανόταν ημέρα με την ημέρα και πολίσθηκε η έρημος της Γκαρέτζας.
Γεωργιανόν Προσκυνητάριον, Χαρ.Μ. Μπούσια, εκδ. Ι. Μονής Αγ. Γεωργίου Ηλίων, 2011, Σελ. 101-105.

Σύμφωνα με την παράδοση, η τριπλή προσευχή στην ιερή αυτή πέτρα ήταν ίσο με προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ.Δαβὶδ Γκαρετζας_Saint David of Gareja_Давид Гареджийский-დავით გარეჯელი_GRACE STONE-Камень благодатиΔαβὶδ Γκαρετζας_Saint David of Gareja_Давид Гареджийский-დავით გარეჯელი_86503698-i400Τα Χριστούγεννα του Μολλά Μουσταφά στην Τραπεζούντα

Απολυτίκιον των Χριστουγέννων ήχο Δ’.

Η Γέννησίς σου, Χριστέ ο Θεός ημών, ανέτειλε τω κόσμω το φως το της γνώσεως· εν αυτή γαρ οι τοις άστροις λατρεύοντες, υπό αστέρος εδιδάσκοντο, σε προσκυνείν, τον Ήλιον της δικαιοσύνης, και σε γινώσκειν εξ ύψους ανατολήν, Κύριε δόξα Σοι.

Απολυτίκιον Οσίου Δαβίδ της Γκαρέτζας. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Γεωργίας Γκαρέτζας σεπτόν οικήτορα σπηλαίων πνευματοφόρον και ακραιφνή πολιστήν της ερήμου ως ιθύντορα τιμήσωμεν και απλανή χειραγωγόν ακητών προς ουρανών επάλξεις, Δαβίδ, θαυμάτων πηγήν γλυκείαν, πρεσβείας αυτού προς Κύριον αιτούμενοι.


Χαίροις ερημίας ο πολιστής, ο εν τη Γκαρέτζα της Καχέτης ασκητικοίς πόνοις εκβλαστήσας, Δαβίδ, σοφίας κρίνα και αρετής ευώδη, πάτερ ισάγγελε.

The last Christmas of St. Tsar Martyr Nicholas II of Russia and His Family, Tobolsk, 1917

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-icon1122528d9401e31c_kThe Romanovs’ Last Christmas: Tobolsk, 1917
by Marilyn Pfeifer Swezey

Following Tsar Nicholas’s abdication in March, he and his august family lived under house arrest in the Alexander Palace for the next five months. By mid-July, Alexander Kerensky, then Head of the Provisional Government, decided that it was time for the family to leave Tsarskoye Selo for the “safety” of Siberia. He selected as their destination the town of Tobolsk — a provincial backwater of 20,000 people, located 200 miles north of the Trans-Siberian railway…. The journey to Tobolsk commenced on August 1… 

People in Tobolsk were warm and loyal whenever they saw a member of the family. Some would kneel as the former Tsar and Tsarina walked through a public garden flanked by guards, on their way to the nearby church for a service. Some would make the sign of the cross when one of them would appear at a window. Gifts of food came to the house from the town and nuns from a nearby convent brought eggs and sugar. Life was reasonably serene in the beginning, much as it had been at Tsarskoye Selo.

A Change in Fortune

But by the turn of the year, in the full grip of winter, things began to change. The Provisional Government was overtaken by the Bolsheviks and terror began to stalk the country as Red Guards were formed. After the deacon at the nearby Annunciation Church had once intoned the customary prayer for the long life of the Emperor and his family during a service, mentioning their names, they were no longer allowed to attend services there.

As Alexandra wrote in a letter smuggled to her friend, Anna Vyrubova, “One lives from day to day … God have mercy and save Russia.”

The mounting danger drew them all closer together. The family improvised a chapel in the ballroom of the Governor’s house for services, but a soldier always had to be present. An altar was set up with the Empress’ white lace bedspread serving as an altar cloth. The priest from the church would come to officiate and some of the local nuns acted as a choir.

Their last Christmas was spent here. Under house arrest and closely guarded, it was quite different from all previous Christmases at home in the Alexander Palace. With thoughtful planning, they were able to organize a traditional Christmas that was in many ways their closest family holiday. Grand Duchess Olga described the simplicity and resourcefulness of that last Christmas in a letter to one of her friends.

26 December 1917, Tobolsk

Hi dear Rita,

Well, here it is, already the holidays. We have standing in the hall a Christmas tree with a wonderful scent, completely unlike anything we had in Tsarskoye. It is a particular type, known as a “balsam evergreen.” It has a strong smell like mandarin orange blossom and the trunk all the time emits resin. There is no decoration, only silver tinsel and wax candles (from the church, of course, as there are no others here). After supper, on Xmas eve, we organized the presents, most of which were different things we sewed. As we gathered them and designated to whom they would be given, we recalled the charitable bazaars we did in Yalta. Remember how many things we prepared? The Vigil service took place around 10 o’clock in the evening and the Christmas tree was lit. It was beautiful and cozy. There was a large choir and they sang well but it was too much of a concert and this I don’t like. I am writing to you in the large hall on the huge table, where the little brother soldiers place themselves. To add a bit more, Papa and the four children are having coffee, Mama is not yet up. The sun has shown itself and shines on the paper over my right shoulder. There has finally been more snow these days and our mountain has grown.1 Iza has come 2 but they don’t allow her to come over. We see her only through the window.
I will close now. Wishing you much happiness in the coming year, with hugs and love to you, my dear friend. God bless you,

Your Olga

On Christmas morning, Nicholas noted in his diary a significant additional detail: “Liturgy began at 7 o’clock in the dark. After Liturgy, a moleben was served in front of the (wonder-working –ed.) Abalatskaya icon of the Mother of God which had been brought the evening before from the monastery 24 versts from here.”

Pierre Gilliard recalled in his memoirs some years later, the wonderful atmosphere of that Christmas eve.

The Empress and the Grand Duchesses prepared everything by their own hands, making in the course of many weeks, gifts for all of us and likewise for all of the attendants. Her Majesty distributed several woolen pieces of her own. By such touching attention, she wished to express her gratitude to those who had remained loyal to her. The priest came on December 24th in the evening to do the service at the house; everyone assembled in the hall. Then the distribution of the designated “surprises” to us — this was done by the children themselves. It felt as though we had become one big family; we began to forget all our cares and sorrows and to enjoy ourselves, not thinking of anything else in these moments of pure friendship, in complete unity of heart.Η φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет _Flight into Egypt12012014_2

Orders to Move Again

The family remained in custody in Tobolsk until the spring of 1918, at which time they were all transferred to Ekaterinburg. They were brutally murdered there by a Bolshevik squadron on July 17, 1918. The loyal attendants who were with them were also killed. Only the tutors, Gilliard and Gibbes, who were not Russian citizens, were released in Ekaterinburg, their lives changed forever.

Gilliard returned to Switzerland and married one of the children’s Russian nurses. Gibbes became a Russian Orthodox monk and priest and was given the monastic name of Nicholas in memory of the Tsar. Fr. Nicholas returned to England and lived in Oxford for many years, serving in the memorial St. Nicholas Chapel he established in his house on Marston Street. Here was always preserved the handwritten poem given to him by Empress Alexandra at Christmas in Tobolsk:

I pray
That Christ the Xmas King may stoop to bless,
And guide you day by day to holiness,
Your Friend in joy, your Comfort in distress;

I pray
That every cloud may lead you to the light,
And He may raise you up from height to height,
Himself the Day-Star of your darkest night;

I pray
That Christ, before whose Crib you bend the knee,
May fill your longing soul abundantly,
With grace to follow Him more perfectly.

Tobolsk Alexandra

https://orthodoxlife.org/lives-of-saintsΝικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_85a19c7ba4e43dde1990, an old woman came to his office. This woman, Anna, had been the night guard in the museum, the Ipatiev House in Ekaterinburg for several decades.
The miracle took place in that same cellar in which his Majesty, in the likeness of the Divine Redeemer of the world, voluntarily offered himself in sacrifice for the sins of his people.The wall riddled with holes from the bullets of the regicides oozed blood for many years. The authorities plastered up and painted over the wall, but drops of fresh blood continued to appear through the holes made by the bullets.
On the eve of feasts such as the Nativity of Christ, Pascha and Pentecost, when she had to stay in the house during the night, she heard a sound as if of angelic chanting, Heavenly hymns coming from the cellar.

This story was told to Archbishop Melchizedek, who had then been the hierarch of Ekaterinburg for many years.


Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_D-CMHAE4GyQThere was no tsar in whose reign more saints were glorified (canonized) than than of Nicholas. His love of Orthodoxy and the Church’s holy ones knew no bounds; and he himself often pressured the Holy Synod to speedily accord fitting reverence to many of God’s saints.
In Orthodox teaching, Tsar Nicholas was the last representative of lawful Christian authority in the world, the last one to restrain the mystery of iniquity (2 Thess. 2:27).
An Orthodox monarch receives his authority from God, at the time of his coronation. Thus, Nicholas II received his authority through a Sacrament. The Holy Spirit was upon him! “By rejecting the Tsar, the people blasphemed the Sacrament and trampled upon the grace of God”. He had a very strong sense of his destiny as an Orthodox ruler.

He wrote: “I am ready to give up both throne and life if I should become a hindrance to the happiness of the homeland.” And again: “There is no sacrifice that I would not make for the real benefit of Russia and for her salvation.”

The armed revolt that broke out on the night of July 19-20, 1906, in Kronstadt:After the briefing the Emperor said:” If you see me in such a calm state, this is because I have an unshakable faith that the fate of Russia, my own fate and the fate of my family are in the Lord’s hands. No matter what happens, I will bow before His will.”

The destiny of a true Orthodox ruler, St. Tsar Nicholas II of Russia

St. Tsar Martyr Nicholas II of Russia “The Opening of the Fifth Seal,”

St. Tsar Martyr Nicholas II of Russia said: I have an unshakable faith that the fate of Russia, my own fate and the fate of my family are in the Lord’s hands, Who has placed me where I am. Whatever happens, I will bow to His will.

Apolytikion of Holy Nativity in the Fourth Tone

Thy Nativity, O Christ our God, hath shined the light of knowledge upon the world; for thereby they that worshipped the stars were instructed by a star to worship Thee, the Sun of Righteousness, and to know Thee, the Dayspring from on high. O Lord, glory be to Thee.

Troparion Royal Martyrs, Passion-bearer Tsar Nicholas II of Russia and his Family— Tone 1

Most noble and sublime was your life and death, O Sovereigns; Wise Nicholas and blest Alexandra, we praise you, Acclaiming your piety, meekness, faith, and humility, Whereby you attained to crowns of glory in Christ our God, With your five renowned and godly children of blessed fame. O passion-bearers decked in purple, intercede for us.

Οδοιπορώντας με το εξόριστο Θείο Βρέφος προς την Αίγυπτο. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет Икона _Flight into Egypt-nativity_fygieisaigypton

Αναχωρησάντων δε αυτών ιδού άγγελος Κυρίου φαίνεται κατ’ όναρ τω Ιωσήφ λέγων. εγερθείς παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού και φευγε εις Αίγυπτον και ίσθι εκεί έως αν είπω σοι. μέλλει γαρ Ηρώδης ζητείν το παιδίον του απολέσαι αυτό.14 Ο δε εγερθείς παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού νυκτός και ανεχώρησεν εις Αίγυπτον,15 και ην εκεί έως της τελευτής Ηρώδου, ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό του Κυρίου διά του προφήτου λέγοντος. εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου. (Ματθαίον Β’ 13-18 )

Ερμηνεία: Όταν λοιπόν αυτοί αναχώρησαν, ιδού, άγγελος Κυρίου φάνηκε κατά το όνειρο στον Ιωσήφ, λέγοντας: «Σήκω, παράλαβε το παιδί και τη μητέρα του και φεύγε για την Αίγυπτο• και να είσαι εκεί ωσότου σου πω. Γιατί μέλλει ο Ηρώδης να ζητά το παιδί, για να το σκοτώσει». Εκείνος αφού σηκώθηκε, παράλαβε νύχτα το παιδί και τη μητέρα του και αναχώρησε για την Αίγυπτο. Και ήταν εκεί ως το θάνατο του Ηρώδη – για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε από τον Κύριο μέσω του προφήτη, όταν έλεγε: Από την Αίγυπτο κάλεσα τον Υιό μου.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στον θαυμάσιο λόγο του για τα Χριστούγεννα προτρέπει: ”Αν εις Αίγυπτον φεύγη, προθύμως συμφυγαδεύθητι. Καλόν τω Χριστώ συμφεύγειν διωκομένω. Αν εν Αιγύπτω βραδύνη, κάλεσον αυτόν εξ Αιγύπτου, καλώς εκεί προσκυνούμενον. ∆ια πασών όδευσον αμέμπτως των ηλικιών Χριστού και δυνάμεων, ως Χριστού μαθητής….” Αν ο Χριστός φεύγει στην Αίγυπτο, φύγε και συ πρόθυμα μαζί του, γιατί είναι προτιμότερο να φεύγεις μαζί με το Χριστό όταν διώκεται. Αν παραμένει πολύ στην Αίγυπτο και λατρεύεται σωστά εκεί, κάλεσέ τον από την Αίγυπτο. Πέρασε αμέμπτως από όλες τις ηλικίες και τις δυνάμεις του Χριστού, ως μαθητής του Χριστού. Καθαρίσου, κάνε περιτομή, αφαίρεσε το κάλυμμα που έχεις από τη δημιουργία. Έπειτα απ’ αυτό δίδαξε στο ιερό, διώξε απ’ εκεί τους εμπορευόμενους τον οίκο του Θεού, άφησε να σε λιθοβολήσουν, αν θα πρέπει να πάθεις κάτι τέτοιο. Γνωρίζω καλά, ότι θα ξεφύγεις ανάμεσα απ’ αυτούς οι οποίοι σε λιθοβολούν όπως ο Θεός. Διότι ο Λόγος δεν λιθοβολείται. Αν σε οδηγήσουν εμπρός στον Ηρώδη, μην του δώσεις απάντηση στα περισσότερα. Θα σεβασθεί τη σιωπή σου περισσότερο απ’ όσο θα σεβασθεί τους πολλούς λόγους των άλλων. Αν σε μαστιγώσουν, ζήτησε να εκτελέσουν ολόκληρη την ποινή. Φρόντισε να γευθείς χολή, πιες ξύδι, ζήτησε εμπτυσμούς, δέξου κτυπήματα και ύβρεις, στεφανώσου με τα αγκάθια του δύσκολου δρόμου του Θεού, ντύσου το κόκκινο ένδυμα, δέξου το καλάμι, άφησε να σε προσκυνήσουν εκείνοι οι οποίοι ειρωνεύονται την αλήθεια.
Τέλος, σταυρώσου μαζί με το Χριστό, νεκρώσου μαζί του, κατέβα πρόθυμα μαζί του στον τάφο, για να αναστηθείς και μαζί του, για να δοξασθείς και να βασιλεύσεις μαζί του [Λόγος 38, Εις τα Θεοφάνια, είτουν τα Γενέθλια του Σωτήρος 18, PG 36, 332B. – ΕΠΕ τ. 5ος , σ.37-71]. εξεφωνήθη τα Χριστούγεννα του 379 στην Κωνσταντινούπολη. Δεν υπάρχει καλύτερος λόγος, καλύτερη ομιλία που εξεφωνήθη για τα Χριστούγεννα.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ένα περιστατικό από τη ζωή του Χριστού ως θείου Βρέφους:

Η φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет _Flight into Egypt703620”Όταν η αγία οικογένεια διέφυγε από το ξίφος του Ηρώδη και πορευόταν στην Αίγυπτο, εμφανίστηκαν καθ’ οδόν κάποιοι ληστές, με πρόθεση να κατακλέψουν τους οδοιπόρους.

Ο δίκαιος Ιωσήφ οδηγούσε το γαϊδουράκι, πάνω στο οποίο ήταν φορτωμένα τα λίγα υπάρχοντά τους και όπου επέβαινε η Υπεραγία Θεοτόκος, κρατώντας στο στήθος της τον Υιό της.

Οι ληστές άρπαξαν το γαϊδουράκι με σκοπό να το οδηγήσουν μακριά, και ένας απ’ αυτούς πλησίασε τη Μητέρα του Θεού για να δει τι κρατούσε κατάστηθα. Μόλις αντίκρισε το Χριστό-νήπιο, εξεπλάγη από την ασυνήθιστη ομορφιά Του και τότε, μέσα στην έκπληξή του, αναφώνησε:

«Και ο Θεός αν έπαιρνε σάρκα ανθρώπινη, δεν θα μπορούσε να είναι πιο όμορφος απ’ αυτό το Παιδί!». Κατόπιν ο ληστής πρόσταξε τους συνεργούς του να μην αρπάξουν τίποτα απ’ αυτούς τους οδοιπόρους.

Γεμάτη ευγνωμοσύνη προς τον γενναιόδωρο αυτό ληστή, η Παναγία Θεοτόκος του είπε:

«Γνώριζε ότι το Παιδί αυτό θα σε ανταμείψει με ανταμοιβή μεγάλη, επειδή εσύ σήμερα Τον προστάτευσες».

Τριάντα τρία χρόνια αργότερα ο ίδιος άνθρωπος κρεμόταν στο Σταυρό, για τα παραπτώματά του, σταυρωμένος στα δεξιά του Σταυρού του Χριστού.

Το όνομά του ήταν Δυσμάς και το όνομα του άλλου, εξ αριστερών, ληστή ήταν Γεστάς. Βλέποντας ο Δυσμάς τον Δεσπότη, τον αθώο και αναμάρτητο Ιησού Χριστό, σταυρωμένο, μετανόησε για κάθε κακό που είχε κάνει στη ζωή του. Όταν ο Γεστάς βλασφήμησε εναντίον του Κυρίου, ο Δυσμάς Τον υπερασπίστηκε λέγοντας: ούτος δε ουδέν άτοπον έπραξε (Λουκ. 23, 41).

Ο Δυσμάς επομένως ήταν ο σοφός ληστής στον οποίον είπε ο Χριστός μας: αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω (Λουκ. 23. 43). Ο Κύριος χάρισε τον Παράδεισο σ’ αυτόν που Του χάρισε τη ζωή, όταν ήταν Παιδί!
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Πρόλογος της Αχρίδας» – τ. 12, Δεκέμβριος, σ. 244-245)


Ένα ακόμη περιστατικό από την οδοιπορία της αγίας Οικογένειας με το Θείο Βρέφος:

Όταν η Παναγία Παρθένος μαζί με το Θείο Βρέφος και τον δίκαιο Ιωσήφ πλησίαζαν στην Ερμόπολη του Καΐρου, είδαν ένα δέντρο λίγο έξω από τις πύλες της πόλεως. Αποκαμωμένοι από τη μακρά οδοιπορία τους, πλησίασαν στο δέντρο αυτό για ν’ αναπαυτούν λίγο, μολονότι ήταν πολύ ψηλό και δεν τούς πρόσφερε αρκετή σκιά. Οι Αιγύπτιοι ονόμαζαν το δέντρο «Περσέα» και το προσκυνούσαν σαν θεό, πιστεύοντας ότι κάποια θεότητα κρυβόταν στο φύλλωμά του. Στην πραγματικότητα, εμφώλευε εκεί ένα πονηρό πνεύμα. Καθώς πλησίαζε η άγια οικογένεια, το δέντρο τινάχτηκε έντονα και το πονηρό πνεύμα, έντρομο από το Παιδί-Θεό πού πλησίαζε, έφυγε μακριά. Αμέσως τότε το δέντρο, σαν έλλογο ον, έγειρε προς τη γη, και προσκύνησε τον Δημιουργό του.

Το γερμένο δέντρο πρόσφερε έτσι μια πλούσια σκιά, κάτω άπ’ την όποια αναπαύτηκαν οι κουρασμένοι ταξιδιώτες. Από εκείνη την ημέρα έλαβε θεραπευτικές ιδιότητες από τον Δεσπότη Χριστό, γιά να μπορεί να θεραπεύει κάθε ασθένεια των ανθρώπων.

Κατόπιν οι άγιοι οδοιπόροι έφθασαν στο χωριό Ματάρια. Υπήρχε εκεί κοντά μια συκιά• όταν ο Ιωσήφ έφυγε να πάει στο χωριό γιά δουλειές, η Θεοτόκος κατέφυγε κάτω από τα κλαδιά τού δέντρου αυτού μαζί με τον Κύριο. Τότε, ώ τού θαύματος, το δέντρο χαμήλωσε την κορυφή του μέχρι το έδαφος, δημιουργώντας έτσι μια σκιά για τούς ταξιδιώτες, ενώ το κάτω μέρος του κορμού του ανοίχτηκε για να μπορούν η Θεομήτωρ και το Παιδί να μπουν μέσα του και να αναπαυτούν.

Ακόμη μεγαλύτερο θαύμα ήταν το γεγονός ότι ξαφνικά ανέβλυσε μια πηγή με τρεχούμενο ζωντανό νερό, εκεί κοντά στη συκιά. Ο Ιωσήφ ανακάλυψε και μια καλύβα, σε όχι μεγάλη απόσταση από την πηγή, και εγκαταστάθηκαν εκεί, για να πίνουν άπ’ αυτή την πηγή. Αυτή ήταν και η μοναδική πηγή σε όλη την Αίγυπτο, διότι όλο το υπόλοιπο διαθέσιμο νερό σ’ αυτή τη χώρα προέρχεται από τον Νείλο ποταμό, πού διακλαδίζεται σε αναρίθμητα κανάλια.

Έτσι, λοιπόν, ο Κύριος Ιησούς, η Αθάνατος, Ακένωτος, Ουράνια Πηγή τού ζώντος ύδατος είλκυσε και αυτή την πηγή μέσα από τη γη!


Η φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет _Flight into Egypth-fygi-stin-aigyptoΜία ακόμη, αναφορά στο Θείο Βρέφος: Οι δύο μεγάλοι προφήτες, Ησαΐας και Ιερεμίας, προφήτευσαν ότι ο Κύριος θα ερχόταν στην Αίγυπτο και η παρουσία Του θα συγκλόνιζε συθέμελα τους ναούς των ειδώλων και θα συνέτριβε τα είδωλα.

Ο Ησαΐας έγραψε τα εξής περιστατικά: Ιδού Κύριος κάθηται επί νεφέλης κούφης και ήξει εις Αίγυπτον, και σεισθήσεται τα χειροποίητα Αιγύπτου από προσώπου αυτού, και η καρδία αυτών ηττηθήσεται εν αυτοίς (Ησαΐας 19, 1 και Ιερεμίας 43, 12-13). Όταν οι άγιοι πρόσφυγες, Ιωσήφ και Μαρία, μαζί με το Θείο Βρέφος ήλθαν στην Ερμόπολη (Κάιρο), πέρασαν έξω από έναν ειδωλολατρικό ναό. Τότε ξαφνικά όλα τα είδωλα σ’ εκείνο τον ναό κατακρημνίσθηκαν και έγιναν συντρίμμια.

Για το γεγονός αυτό γράφει ο αββάς Παλλάδιος στη Λαυσαϊκή Ιστορία: «Εμείς είδαμε τον ειδωλολατρικό ναό, εκεί όπου όλα τα άψυχα είδωλα έπεφταν καταγής, κατά την διέλευση του Σωτήρος».

Σε κάποιον τόπο ονομαζόμενο Σιρίν (σ.τ.μ. η Σατίν, περιοχή Ερμοπόλεως -Ν.Σ.) υπήρχε ναός με 365 είδωλα. Όταν η Παναγία πέρασε από εκεί με το Θείο Βρέφος στην αγκαλιά της, όλα τα είδωλα μονομιάς έπεσαν καταγής και συνετρίβησαν. Με τον ίδιο τρόπο έγιναν συντρίμμια όλα τα είδωλα σε ολόκληρη την Αίγυπτο. Μάλιστα, ο άγιος προφήτης Ιερεμίας, που ζούσε στην Αίγυπτο, είχε προφητεύσει στους ειδωλολάτρες Ιερείς της ότι όλα τα είδωλα θα κατακρημνίζονταν και όλες οι γλυπτές ειδωλικές μορφές θα καταστρέφονταν, όταν θα ερχόταν στη χώρα μία Παρθένος Μητέρα με ένα Παιδί, το οποίο θα είχε γεννηθεί σε φάτνη.

Οι ειδωλολάτρες ιερείς θυμόνταν καλά αυτή την προφητεία. Σκάλισαν μάλιστα την παράσταση μιας Παρθένου ανακεκλιμένης και δίπλα της, σε μια φάτνη, το μικρό Παιδί της τυλιγμένο στα σπάργανα. Άρχισαν λοιπόν να αποδίδουν λατρεία σ’ αυτή την αναπαράσταση. Ο βασιλιάς Πτολεμαίος ρώτησε κάποτε τους ειδωλολάτρες ιερείς ποιο ήταν το νόημά της και εκείνοι απάντησαν ότι ήταν ένα μυστήριο, το οποίο είχε προφητεύσει ένας προφήτης στους προπάτορές τους, και πως ανέμεναν την εκπλήρωσή του. Όντως, το μυστήριο αυτό εκπληρώθηκε και αποκαλύφθηκε όχι μόνο στην Αίγυπτο αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Πρόλογος της Αχρίδας» – τ. 12, Δεκέμβριος)Η φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет _Flight into Egypt70360Τέλος, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης σημειώνει και τα εξής για την Φυγή του Ιησού:
«Σημειούμεν δε ενταύθα τα χαριέστατα και αξιοσημείωτα ταύτα. Δηλαδή ότι ο Kύριος φεύγωντας εις την Aίγυπτον, όχι μόνον τα είδωλα εκείνης συνέτριψε, αλλά και τα φυτά έκαμε να τον προσκυνήσουν.

Γράφει γαρ ο Σωζόμενος εις το πέμπτον βιβλίον της Eκκλησιαστικής Iστορίας, εν κεφαλαίω εικοστώ, ότι ο Xριστός φεύγωντας εις την Aίγυπτον διά τον φόβον του Hρώδου, όταν έφθασεν εις την πόρταν Eρμουπόλεως της Θηβαΐδος, μία περσική μηλέα, ήτοι ροδακινέα, έκλινεν έως κάτω την κορυφήν της και επροσκύνησεν αυτόν. Eπειδή γαρ το φυτόν αυτό διά το μεγαλείον και κάλλος του επροσκυνείτο και ελατρεύετο από τους κατοίκους της πόλεως, διά τούτο ο εις το φυτόν αυτό κατοικών δαίμων, αισθανόμενος την παρουσίαν του Kυρίου, εφοβήθη και έφυγε. Φεύγοντος δε του δαίμονος, έμεινε το φυτόν αυτό ιατρείας πολλάς εργαζόμενον, εάν μόνον έγγιζεν εις τους ασθενείς, φύλλον, ή φλούδα, ή κομμάτι από αυτό. Kαι τούτου μάρτυρες είναι και Παλαιστινοί και Aιγύπτιοι. (από τον Συναξαριστή)

Γράφει δε ο Bουρχάριος εν τη περιγραφή της Iερουσαλήμ, ότι αναμέσον της Hλιουπόλεως και της Bαβυλώνος, της αιγυπτιακής δηλαδή, ευρίσκεται κήπος του βαλσάμου ωραιότατος, όστις ποτίζεται από μίαν βρύσιν μικράν, εις την οποίαν άδεται λόγος, ότι η Θεοτόκος έπλυνε τα σπάργανα του Xριστού, όταν έφευγε διά τον φόβον του Hρώδου. Kοντά δε εις την βρύσιν ταύτην είναι και μία πέτρα, επάνω εις την οποίαν ήπλωσε τα σπάργανα του Xριστού η Θεομήτωρ διά να ξηρανθούν. Tον δε τόπον εκείνον έχουσιν εις πολλήν ευλάβειαν, τόσον οι Xριστιανοί, όσον και οι Σαρακηνοί.
Προσθέττει δε και Aντώνιος ο Mάρτυς εν τη των Iεροσολύμων περιόδω, ότι περνώντας ο Kύριος εις τον κάμπον του εν Aιγύπτω Tάνεως, εκλείσθη από λόγου της η πόρτα ενός μεγάλου ειδωλικού ναού. H οποία ύστερον με δύναμιν ανθρώπων, δεν εδύνετο να ανοιχθή….. Παρώκησαν δε εν Aιγύπτω, εν Hλιουπόλει τη κατά Mέμφιν, ό,τε Iωσήφ και η Mαρία συν τω Iησού, έτη τρία, και ημέρας είκοσιν». (Όρα σελ. 28 της νεοτυπώτου Eκατονταετηρίδος.)


Το Δέντρο της Παναγίας στην Αίγυπτο

Δέντρο της Παναγίας στην Αίγυπτο_tree of the virgin Mary in Matariya Egypt-φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет_11186881579_nΑυτό είναι ένα δέντρο συκομουριάς κάτω από το οποίο η Παναγία συνήθιζε να ξεκουράζεται, ενώ η Άγια Οικογένεια είχε βρει καταφύγιο στο χωριό Αλ Ματαρίγια κατά την φυγή της στη Αίγυπτο. Είναι ευρύτερα γνωστό ως το Δέντρο της Παναγίας. Το αρχικό δέντρο που εμφανίζεται στην πάνω φωτογραφία η οποία λήφθηκε το 1890 είναι τώρα νεκρό. Ένα άλλο δέντρο συκομουριάς φύτρωσε από μόνο του στον ίδιο χώρο και όταν και αυτό ξεράθηκε το σημερινό ζωντανό δέντρο που στέκει φύτρωσε και πάλι από μόνο του. Και τα δύο παλαιότερα δέντρα εξακολουθούν να φαίνονται.
Το Αλ Ματαρίγια που βρίσκεται κοντά στο Αμ Σιαμς, είναι περίπου μόνο 10 χιλιόμετρα μακριά από το Κάϊρο. Σήμερα είναι ένα προάστιο αυτής της τεράστιας πόλης, αλλά κατά τη εποχή που ο Ιωσήφ τράπηκε σε φυγή προς την Αίγυπτο μαζί με την Παναγία και τον Ιησού, δεν ήταν παρά μόνο ένα χωριό. Αφού βρήκαν καταφύγιο σε διάφορα μέρη της Αιγύπτου, έφθασαν και στο Αλ Ματαρίγια.

Στο Αλ Ματαρίγια η Άγια Οικογένεια βρήκε προφύλαξη κάτω από ένα δέντρο, γνωστό σήμερα ως το Δέντρο της Παναγίας. Εκεί, ο Ιησούς ανάβλυσε μια πηγή με νερό, από την οποία ήπιε, και ευλόγησε. Η Παναγία έπλυνε τα ρούχα του μικρού Ιησού και πέταξε το νερό στο έδαφος. Σε εκείνο το σημείο ένα μυρωδάτο φυτό φύτρωσε. Tο μυρόξυλο του φυτού, προστίθεται σε όλα τα είδη των αρωμάτων και χρησιμοποιείται επίσης στο να γίνει το ιερό μύρο, για βαπτίσεις. Μια εκκλησία κτίστηκε στο Αλ Ματαρίγια προς τιμήν της Θεοτόκου. Πρόκειται για ένα αρχαίο ναό που ανακαινίστηκε και έχει μεγάλη φήμη. Οι άνθρωποι επισκέπτονται την εκκλησία και το δέντρο και δέχονται την ευλογία της Παναγίας. Το Αλ Ματαρίγια, έχει καταστεί ένα από τα πιο σημαντικά θρησκευτικά κέντρα στην Αίγυπτο.
http://noctoc-noctoc.blogspot.gr/2008/07/tree-of-virgin-mary-in-egypt.htmlΔέντρο της Παναγίας στην Αίγυπτο_tree of the virgin Mary in Matariya Egypt-φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет_11186881579_n-5

Στο πρόσωπο του Χριστού ο κάθε αδικημένος

Ει εμέ εδίωξαν …Μόσχου Λαγκουβάρδου

Όπου άνθρωπος ταλαίπωρος. Εκεί και ο Χριστός. επίσκοπος Αυγουστίνος Ν. Καντιώτης

Το εξόριστο βρέφος δεν είναι ένας άνθρωπος που κινδυνεύει, αλλά ο Θεός που σώζει. Είναι ο ρυθμιστής της ζωής του κόσμου και της δικής μας. Στα χέρια του είναι η ζωή μας

Ωδή ε’  Ο Ειρμός

«Θεός ων ειρήνης, Πατήρ οικτιρμών, της μεγάλης Βουλής σου τον Άγγελον, ειρήνην παρεχόμενον απέστειλας ημίν, όθεν θεογνωσίας, προς φως οδηγηθέντες, εκ νυκτός ορθρίζοντες, δοξολογούμέν σε Φιλάνθρωπε».

Ως θείαν Nεφέλην, την μόνην Αγνήν, εν τοις κόλποις τον Ήλιον κρύπτουσαν, εις Αίγυπτον μετήγαγες, εκ πόλεως Δαυϊδ, το ταύτης λύσαι σκότος, της ειδωλομανίας, Ιωσήφ μυστηρίου, υπέρ κατάληψιν διάκονε.

Ωδή η’ «Θαύματος υπερφυούς η δροσοβόλος

Τέτρωσαι τω γλυκυτάτω Μάκαρ πόθω, και ως Άγγελος τω σαρκωθέντι, παρεστώς προστάξεσι, καθυπείκεις ταις θεϊκαίς, δι’ Αγγέλου εξ Αιγύπτου μηνυόμενος, προς γην Ισραήλ επανελεύσεσθαι, μετ’ αυτού τού Παιδίου και της Μητρός αυτού, οις συνεπανήλθες, τον Κύριον δοξάζων.

Ποίημα Ρωμανού του Μελωδού.
προεόρτιον χριστουγέννων
Ήχος πλ. β’ Αυτόμελον κατ’αλφάβητον

Ο τερατουργών, και την Αίγυπτον μαστίζων, ύων τε λαώ, τω αγνώμονι το Μάννα, σαρκούται και θηλάζει, και παιδίον ορώμενος, φεύγει τον Ηρώδην, ως επί νεφέλης τη Παρθένω, Μητρί οχούμενος, ως Ησαΐας προορά, ο θεοπτικώτατος.

Παιδίον ο προών, Βασιλεύς ο των αιώνων, τίκτεται εκών, και υιός ημίν εδόθη· Ακούσατε τα Έθνη, Ισραήλ ενωτίσθητι, γνώτε και ηττάσθε· μεθ’ ημών γαρ, ος λεπτυνεί και εκλικμήσει, εκ γης άπασαν, και βασιλείαν και αρχήν, αυτώ μη υπείκουσαν.

Χλόην εμμανώς, των Νηπίων εκθερίζει, υπό των σοφών, εμπαιχθείς Ηρώδης Μάγων· και χείρα μιαιφόνον, κατά σου αίρειν ώετο· αλλ’ επιδημείς τοις Αιγυπτίοις, σκότος το βαθύτατον διώκων, μεθ’ ων ψάλλομεν· Ευλογημένος ο τεχθείς, Θεός ημών δόξα σοι

Ω μακαριστή, της θεόπαιδος κοιλία, ήτις νοητώς, ουρανού μείζων εδείχθη! ον ου χωρεί γαρ ούτος, συ κατέχεις βαστάζουσα. Ω μακαριστοί μαστοί Παρθένου, ούσπερ θηλάσειεν ο τρέφων, πνοήν άπασαν, Χριστός ο μήτρα σαρξ παγείς, ανάνδρου Νεάνιδος.

The Commemoration of the Flight into Egypt by Saint Nikolai Velimirovich

φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет Икона _Flight into Egypt-nativity_fygieisaigyptonThe Synaxis of the Most Holy Theotokos
Commemoration of the Flight into Egypt
Saint Euthymius the Confessor, Bishop of Sardis
Saint Constantine of Synnada in Phrygia, a Jew who believed in Christ.
Holy Martyrs Jonas and the 50 Monks and 65 Laymen who were martyred by the Lutherans in Pechenga
New Hieromartyr Andrew, Bishop of Ufa

Commemorated December 26

St Gregory the Theologian

If He flees into Egypt, joyfully become a companion of His exile. It is a grand thing to share the exile of the persecuted Christ. If He tarry long in Egypt, call Him out of Egypt by a reverent worship of Him there. Travel without fault through every stage and faculty of the Life of Christ. Be purified; be circumcised; strip off the veil which has covered you from your birth. After this teach in the Temple, and drive out the sacrilegious traders. Submit to be stoned if need be, for well I know you shall be hidden from those who cast the stones; you shall escape even through the midst of them, like God. If you be brought before Herod, answer not for the most part. He will respect your silence more than most people’s long speeches. If you be scourged, ask for what they leave out. Taste gall for the taste’s sake; drink vinegar; seek for spittings; accept blows, be crowned with thorns, that is, with the hardness of the godly life; put on the purple robe, take the reed in hand, and receive mock worship from those who mock at the truth; lastly, be crucified with Him, and share His Death and Burial gladly, that you may rise with Him, and be glorified with Him and reign with Him. (St Gregory the Theologian, On Theophany, or the Nativity of Christ, Oration 38, XVIII.)

The Commemoration of the Flight into Egypt
Saint Nikolai Velimirovich

Η φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет _Flight into Egypth-fygi-stin-aigyptoThe wise men (astrologers) from the East, having worshiped the Lord in Bethlehem, were directed to return to their home another way by command of an angel. Herod, that wicked king, planned to slaughter all the children in Bethlehem, but God saw Herod’s intention and sent His angel to Joseph. The angel of God appeared to Joseph in a dream and commanded him to take the young Child and His Mother and flee to Egypt. Joseph did this. Taking the Divine Child and His Most-holy Mother, he traveled first to Nazareth (Luke 2:39), where he arranged his household matters, and then, taking his son James with them, went off to Egypt (Matthew 2:14). Thus the words of the prophet were fulfilled: Behold, the Lord rideth upon a swift cloud, and shall come into Egypt (Isaiah 19:1). In old Cairo today, the cave where the holy family lived can be seen. Likewise, in the village of Matarea near Cairo, the tree under which the Most-holy Theotokos rested with the Lord Jesus, as well as a miraculous spring of water under this tree, are visible. After having lived for several years in Egypt, the holy family returned to Palestine, again in response to a command of an angel of God. Thus another prophecy was fulfilled: Out of Egypt have I called my Son(Hosea 11:1). Herod was dead and his wicked son Archelaus-a worthy successor of him in evil-sat on his bloodstained throne. Hearing that Archelaus was reigning in Jerusalem, Joseph returned to Galilee, to his town of Nazareth, where he settled in his own home. Herod’s second son, Herod the Younger, who was somewhat less evil than his brother Archelaus, then reigned in Galilee.


A story of the Divine Christ-child: When the holy family fled before Herod’s sword to Egypt, robbers leapt out on the road with the intention of stealing something. The righteous Joseph was leading the donkey, on which were some belongings and on which the Most-holy Theotokos was riding with her Son at her breast. The robbers seized the donkey to lead it away. At that moment, one of the robbers approached the Mother of God to see what she was holding next to her breast. The robber, seeing the Christ-child, was astonished at His unusual beauty and said in his astonishment: “If God were to take upon Himself the flesh of man, He would not be more beautiful than this Child!” This robber then ordered his companions to take nothing from these travelers. Filled with gratitude toward this generous robber, the Most-holy Virgin said to him: “Know that this Child will repay you with a good reward because you protected Him today.” Thirty-three years later, this same thief hung on the Cross for his crimes, crucified on the right side of Christ’s Cross. His name was Dismas, and the name of the thief on the left side was Gestas. Beholding Christ the Lord innocently crucified, Dismas repented for all the evil of his life. While Gestas reviled the Lord, Dismas defended Him, saying: This man hath done nothing amiss. (Luke 23:41). Dismas, therefore, was the wise thief to whom our Lord said: Verily I say unto thee, Today shalt thou be with Me in Paradise (Luke 23:43). Thus the Lord granted Paradise to him who spared Him in childhood.


Η φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет _Flight into EgyptΦυγὴ Στὴν Αἴγυπτο. 2jpgA story of the Divine Christ-child: Both great prophets, Isaiah and Jeremiah, prophesied that the Lord would come to Egypt and that His presence would shake the pagan temples and destroy the idols. Isaiah wrote: Behold, the Lord rideth upon a swift cloud and shall come into Egypt: and the idols of Egypt shall be moved at His presence (Isaiah 19:1, cf. Jeremiah 43:12-13). When the divine refugees came to the city of Hermopolis (Cairo), they approached a pagan temple, and all the idols in that temple suddenly fell down and were shattered. St. Palladius writes of this in his Lausiac History: “We saw the pagan temple there, in which all the carved idols fell to the ground at the coming of the Savior.” In a certain place called Sirin there were 365 idols. When the Most-holy Virgin entered that temple with the Divine Child in her arms, all these idols fell down and were shattered. All the idols throughout Egypt fell in the same manner. The Holy Prophet Jeremiah, living in Egypt in old age, had prophesied to the pagan priests of Egypt that all the idols would fall and all the graven images would be destroyed at the time when a Virgin Mother with a Child, born in a manger, would come to Egypt. The pagan priests remembered well this prophecy. In accordance with it, they carved out a representation of a Virgin as she lay on a bed and, next to her in a manger, her young Child wrapped in swaddling clothes; and they venerated this representation. King Ptolemy asked the pagan priests what this representation meant, and they replied that it was a mystery, foretold by a prophet to their fathers, and that they were awaiting the fulfillment of this mystery. And, indeed, this mystery was fulfilled, and revealed not only in Egypt but also in the entire world.


A story of the Divine Christ-child: When the Most-holy Virgin, with her Divine Child and the righteous Joseph, drew near to the city of Hermopolis (Cairo), they saw a tree before the gate of the city. The travelers from afar were weary from their journey and approached this tree to rest a while, even though the tree was very tall and did not offer adequate shade. The Egyptians called this tree “Persea” and worshiped it as a god, for they believed that some divinity was hidden in the tree. In reality, an evil spirit dwelt in this tree. As the holy family approached the tree, the tree shook fiercely, and the evil spirit, terrified by the approaching Christ-child, fled. Then the tree bent its top down to the ground and worshiped its Creator like a rational creature. Thus the bent tree cast a great shadow, under which the weary travelers rested. From that day, the tree received miraculous healing powers from Christ the Lord to heal every infirmity of men. Afterward, the holy sojourners went to the village of Matarea. Near the village they saw a fig tree, and, while Joseph went into the village on business, the Most-holy Virgin took refuge under the fig tree with the Lord. And, oh, what a miracle: the tree lowered its crown down to the ground to create a shadow for the travelers, and its lower half split open in such a way that the Mother with the Child could enter and rest. And what is even more miraculous: a living spring of water suddenly opened up near the fig tree. Joseph found a hut in the vicinity, where they settled. There they lived and drank water from that miraculous spring. This was the only spring of living water to be found in Egypt, for all the other water in Egypt comes from the Nile River, which branches off into innumerable canals. And thus, like brought forth like: the Lord Jesus, the Immortal and Heavenly Spring of living water, by His presence called forth this spring of living water from the earth. From The Prologue From Ochrid by Bishop Nikolai VelimirovichΦυγὴ Στὴν Αἴγυπτο-Бегство в Египет70360

Apolytikion of Holy Nativity in the Fourth Tone

Thy Nativity, O Christ our God, hath shined the light of knowledge upon the world; for thereby they that worshipped the stars were instructed by a star to worship Thee, the Sun of Righteousness, and to know Thee, the Dayspring from on high. O Lord, glory be to Thee.

Apolytikion of Synaxis of the Theotokos
Fourth Tone

Thy Nativity, O Christ our God, hath shined the light of knowledge upon the world; for thereby they that worshipped the stars were instructed by a star to worship Thee, the Sun of Righteousness, and to know Thee, the Dayspring from on high. O Lord, glory be to Thee.

Χριστούγεννα με τους αγίους Πατέρες μας Ιάκωβον της Ευβοίας και Ευμένιον Σαριδάκη

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-icon112252_2998137992413748608_n«Τα σύμπαντα σήμερον, χαράς πληρούνται•
Χριστός ετέχθη εκ της Παρθένου».

«Δόξα εν υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία…» (Λουκ. β΄, 14).

Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου
Φυγή Ιησού Χριστού στην Αίγυπτο
Άγιος Ευθύμιος ο Ομολογητής, επίσκοπος Σάρδεων
Όσιος Κωνσταντίνος «ο εξ Ιουδαίων»
Σύναξη της Παναγίας της Βηθλεεμίτισσας

Εορτάζει στις 26 Δεκεμβρίου

Ο Όσιος Ιάκωβος
μεταδίδει τη χαρά των Χριστουγέννων στην άλογη κτίση.*

Γράφει ο Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας

Οι χαριτωμένοι άνθρωποι, οι άνθρωποι του Θεού, μεταδίδουν τα συναισθήματά τους, τη χαρά και τη λύπη τους σε όλη την κτίση. Η άλογη κτίση συγχαίρει και συνοδυνάται με αυτούς. Οι προπτωτικές καταστάσεις επαναλαμβάνονται, για να μας διαβεβαιώσουν ότι υπάρχει Θεός, ότι υπάρχει ατελεύτητη μακαριότητα, την οποίαν έχασαν οι προπάτορες με την παρακοή στο θέλημα του Θεού και την πτώση στην αμαρτία, και ότι από εδώ στη γη μπορούν να απολαύσουν πάλι την ευφροσύνη των ουρανών οι “καθαροί την καρδίαν”. Οι χαριτωμένοι άνθρωποι μεταδίδουν τη χαρά και στα πουλιά και στα ζώα και στα δένδρα, σε ολάκερη την κτίση.

Ο Γέροντας Ιάκωβος, ο απλός και αγράμματος ασκητής, ο πνευματοφόρος ηγούμενος της Μονής του Οσίου Δαβίδ, είχε ελκύσει τη χάρη του παναγίου Πνεύματος με την αδιάλειπτη προσευχή και σύντονη άσκησή του· με την αφειδόλευτη αγάπη του και την συμπόνια του προς κάθε ένα που έπασχε, που είχε ανάγκη, που λύγιζε από το φορτίο των βιοτικών μεριμνών και των θλίψεων. Η πανταχού παρουσία του Θεού τον γέμιζε τόσο, που δεν αισθανόταν ποτέ μοναξιά. Είχε μια πληρότητα καρδιάς, που τον χαροποιούσε και τον μετέφερε σε άλλους κόσμους, μακρινούς, αΰλους, φωτεινούς, γεμάτους χαρά και αγαλλίαση, που παρέχει και μόνη η αίσθηση της παρουσίας του γλυκυτάτου Ναζωραίου.

Ιάκωβος της Εύβοιας_ st. elder iakovos of evia_Старец ИаΧριστούγεννα! Ημέρα χαράς και συμπανηγυρισμού της γης και του ουρανού. Άγγελοι υμνούν τον τεχθέντα Βασιλέα. Βοσκοί και Μάγοι προσκυνούν τον μονογενή υιό της Παρθένου, τον τέλειο Θεό, που καταδέχθηκε να γίνει και τέλειος άνθρωπος. Μυστήριον ξένον και παράδοξον τελεσιουργείται στο απέριττο σπήλαιο της Βηθλεέμ. Το ανθρώπινο γένος αναγενάται. Ο πεσών Αδάμ ανακαλείται. Χαρά σε όλη την κτίση !

Χριστούγεννα στη Μονή του Οσίου Δαβίδ με Λειτουργό τον άγιο Γέροντα ήταν μια μοναδική εμπειρία. Γι’ αυτό και το περιστατικό που διηγούνται κάποιοι φοιτητές που βρέθηκαν εκεί τέτοια μέρα είναι συγκλονιστικό. Με όλα τα χρώματα του λόγου και αν προσπαθήσουμε να το ζωγραφίσουμε δεν μπορούμε να αποδώσουμε την ομορφιά του. Θα το προσπαθήσουμε όμως για να μεταδώσουμε κι’ εμείς τη χαρά των Χριστουγεννιάτικων στιγμών του Γέροντα Ιακώβου.

Μετά την αγρυπνία των Χριστουγέννων αποσύρθηκαν μοναχοί και επισκέπτες για λίγη ξεκούραση στα κελλιά τους. Ο χειμωνιάτικος καιρός και το κρύο μάζευαν όλους σε ζεστούς χώρους. Στο μοναστήρι βέβαια τα κελλιά δεν είχαν θέρμανση, πολύ δε περισσότερο το κελλάκι του Γέροντα. Στην τραπεζαρία υπήρχε μόνο μια σόμπα, που σκόρπιζε θαλπωρή στους ασυνήθιστους από το κρύο προσκυνητές. Και αυτή όμως δεν ήταν απαραίτητη γιατί ο Χριστός θέρμαινε τις ψυχές αυτών που Τον αγαπούσαν “υπέρ πατέρα και μητέρα” και που γι’ Αυτόν εγκατέλειψαν τα πάντα· ιδιαιτέρως την ημέρα αυτή των Χριστουγέννων, που οι φίλοι του θείου Βρέφους κάνουν φάτνη την καρδιά τους για να τον υποδεχθούν και να ζεσταθούν από τη ζωντανή παρουσία Του. Οι δύο φοιτητές ξεκουράστηκαν λίγο, αλλά τα κελλιά τους δεν τους κρατούσαν. Βγήκαν έξω για ένα περίπατο στο δάσος. Οδήγησαν τα βήματά τους προς το Αγιονέρι, μια περιοχή με πολλά πλατάνια και ένα ποτάμι που έτρεχε με ταχύτητα τα γάργαρα νερά του. Καθώς περπατούσαν άκουσαν κάποιον να ψάλλει πολύ γλυκά “Χριστός γεννάτε δοξάσατε. Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε”. Πλησίασαν προς το μέρος, από όπου Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -_1024847564_340268_4_nb67c8dc88ερχόταν η ψαλμωδία. Η φωνή τους φάνηκε γνώριμη. Δεν είχαν αμφιβολία. Ήταν ο Γέροντας Ιάκωβος. Ο άνθρωπος του Θεού, ο οποίος δεν είχε πάει να ξεκουραστή. Προτίμησε να μεταφέρει το χαρούμενο μήνυμα της σαρκώσεως του Θεανθρώπου Ιησού στην άλογη φύση. Πήγε και γονάτισε μέσα στην κουφάλα ενός γέρικου πλατάνου και προσευχόταν με τα χέρια υψωμένα, άδοντας και ψάλλοντας το Απολυτίκιο και τις Καταβασίες της εορτής των Χριστουγέννων. Το πιο θαυμαστό όμως που αντίκρυσαν ήταν ότι όλα τα πουλιά του δάσους μαζεύτηκαν και πετούσαν πάνω από το πλατάνι, που βρισκόταν ο άνθρωπος αυτός. Δεν υπήρχε πουθενά αλλού πουλί. Τα γύρω δένδρα γυμνά και άδεια. Όλα τα πουλιά του δάσους μαζεύτηκαν πάνω στο πλατάνι ” των Χριστουγέννων”, που νόμιζες πως είχε φύλλα, καθότι ως φυλλοβόλα δένδρα την εποχή αυτή τα πλατάνια είχαν ρίξει όλα τους τα φύλλα στη γη και παρέμεναν γδυτά.

Όταν ο Γέροντας είδε τους δύο φοιτητές κατέβασε τα δεητικά χέρια του και σταμάτησε την ψαλμωδία. Τότε σταμάτησαν την συμφωνία και τα πουλιά και άρχισαν να πετούν και να απομακρύνονται. Η χοϊκή παρουσία των νέων τα έδιωχνε, τους χάλασε τη μυστική χριστουγεννιάτικη χορωδία. Σηκώθηκε ο άνθρωπος του Θεού και απευθυνόμενος στους δύο νέους τους λέει:

– Να καλά μου παιδιά! Ήταν τόση η χαρά μου από την γέννηση του Χριστού, που δεν άντεχα να την έχω μόνος μου και είπα, δεν πηγαίνεις χαζέ Ιάκωβε μέσα στο δάσος να ψάλλης “Χριστός γεννάτε δοξάσατε”; Και όπως έψελνα, ήλθαν όλα αυτά τα πουλιά και έψελναν και αυτά μαζί μου !

Βλέπετε ο απλός Γέροντας Ιάκωβος ήταν αναγγενημένος, αφού είχε μιμηθεί το Χριστό μας και τα στίγματα της αγάπης του βάσταζε στην καρδιά του. Γι’ αυτό και αν και ζούσε στη γη προαπολάμβανε της χαράς των ουρανών. Ζούσε τη μυστική χαρά του Παραδείσου.


Επιστολή του π. Ευμενίου Σαριδάκη σταλείσα την 29 Δεκεμβρίου του 1969 από την Αθήνα προς τον αγαπητόν εν Χριστώ αδελφόν Αντώνιο.

Ευμένιος Σαριδάκη_Elder Eumenius Saridakis_Св. старец Евмени Саридакис_707_55033047320075_n (1)Εύχομαι το ουράνιον βρέφος, που εγεννήθηκε εις το φτωχικό και πενιχρό σπήλαιον της Βηθλεέμ μέσα σε φάτνη των αλόγων ζώων, να γεννηθή εις τας καρδίας όλων μας και να μας απαλλάξη και ελευθερώση όλους μας από την δουλεία και αιχμαλωσία των αμαρτωλών παθών και να μας οδηγήση εις την στενή και τεθλιμένη οδό την άγουσα εις ζωήν αιώνιον’ και με ευλογία Θεού να περάσουμε το νέο έτος, με πολλές αρετές και με πολλά θεϊκά δώρα’ αμήν…

Οι τρισμακάριοι παληοί και αγιασμένοι πατέρες ήτανε στην ψυχή και το σώμα καθαροί και είχανε κάνει την καρδιά τους θρόνο της Αγίας Τριάδος. Σε μένα που είμαι όλων αμαρτωλότερος, ελεεινότερος και ακάθαρτος στην ψυχή και το σώμα είναι ποτέ δυνατόν να μου εμπιστευθή ο Θεός αυτά που εμπιστεύετε στους Αγίους του; Οι πολλές μου αμαρτίες υπερβαίνουν την άμμο της θαλάσσης και τις σταγόνες του ωκεανού. Δεν είμαι άξιος διά άγια δώρα…

Λατρευτός και προσκυνητάς ζητά ο Χριστός μας. Για μας είναι το καλλίτερο να αγωνιζόμαστε αδιάλειπτα μέρα και νύκτα χωρίς καμμιά διακοπή, να είμαστε πάντα κοντά στον Χριστόν μας. Να ταπεινωθούμε ενώπιον του Θεού και να γίνομε υπήκοοι εις το πανάγιόν του θέλημα μέχρι θανάτου….

Με αγάπη Χριστού
ο ελάχιστος των ελαχίστων
και τελευταίος πάντων των επί γης ανθρώπων
αμαρτωλός Σωφρόνιος*

Εύχεσθε και υπέρ εμού του αμαρτωλού και αναξίου όλου του κόσμου˙ αμήν.

* Ήταν το όνομα που έλαβε ως μοναχός.

Μετά την καταιγίδα έρχεται η γαλήνη. Μετά τη λύπη η χαρά και πρέπει να λέμε: «Ει ο Θεός μεθ’ ημών τις καθ’ ημών;».

Ο Θεός μας σώζει δωρεάν και όχι γιατί το αξίζομε.

Να μην βάνεις ποτέ κακούς λογισμούς στο νου σου.

Η ταπείνωση φυλάσσει το θησαυρό και η υπερηφάνεια τον σκορπά. Όσο ταπεινώνεται ο άνθρωπος, τόσο αγιάζεται.

Ολόκληρη η Αγία Τριάς αναπαύεται στην καρδίαν μας, όταν την καθαρίσωμε και την αφιερώσωμε και την κάμωμε δώρον του Χριστού μας.

Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, δι’ ευχών των Οσίων Πατέρων ημών Ιακώβου και Ευμενίου, ελθέ εις τας καρδίας ημών και πλήρωσον αυτάς πίστεως, προσευχής και αγάπης, ελθέ μεθ’ ημών και αγίασον ημάς.Ευμένιος Σαριδάκη_Elder Eumenius Saridakis_Св. старец Евмени Саридакис_evmenio-3Τροπάριον στην Υπεραγία Θεοτόκο Βηθλεεμίτισσα
Ήχος β’ Πάντων προστατεύεις, Αγαθή

Πάντα επευλόγει τους πιστώς σπεύδοντας μορφήν προσκυνήσαι, Μήτερ Θεού, την σεπτήν, πέλουσαν ιάσεων, Βηθλεεμίτισσα, ποταμόν πολυχεύμονα και σκέπε απαύστως τους λαμπρώς δοξάζοντας Υιόν σου πάνσεπτον, τον μη χωρισθέντα πατρώων κόλπων και λαβόντα αφράστως εκ των σων αιμάτων σάρκα βρότειον.

Τροπάριον του θαυμαστού τούτου γεγονότος -Αγίου Ιακώβου της Ευβοίας.
Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Χαριτόβρυτε πάτερ,
σεπτέ Ιάκωβε,
ένδον κορμού της πλατάνου
άδων την γένναν Χριστού
εν αυτής τοις κλώνοις άπαντα συνήθροισας
σμήνη του δάσους των πτηνών
την χαράν μεταδιδούς
γεννήσεως του Σωτήρος
αλόγω κτίσει υμνούση
συν σοι το άρρητον μυστήριον.

Απολυτίκιον Οσίου Γέροντος Ευμενίου Σαριδάκη.
Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Παρακλήτορα θείον των εν τοις κλύδωσι, τον αρωγόν εν ανάγκαις και ποδηγόν απλανή προς ευσέβειαν λαού εγκωμιάσωμεν ύμνοις, Ευμένιον, παθών ως ομόζηλον Ιώβ, πνευμάτων κακών διώκτην και ευμενέστατον πρέσβυν ημών προς Κύριον τον εύσπλαγχνον.

Κάθισμα  Ήχος πλ. β’

Ελπίς τού κόσμου αγαθή

Εκ τής Περσίδος Βασιλείς, χρυσόν σμύρναν καί λίβανον, τώ κυηθέντι Βασιλεί, καί Θεώ προσήξαν πάλαι, ημείς δέ νύν προεορτάζοντες αυτού τήν Γέννησιν, ευσεβοφρόνως εκ ψυχής, πίστιν ελπίδα αγάπην, προσφέρωμεν αυτώ, τήν Παρθένον υμνούντες.

Και νυν…  Ήχος πλ. β’ Γερμανού

Χορεύουσιν Άγγελοι πάντες εν ουρανώ, και αγάλλονται σήμερον, σκιρτά δε πάσα η κτίσις, διά τόν γεννηθέντα εν Βηθλεέμ, Σωτήρα Κύριον, ότι πάσα πλάνη των ειδώλων πέπαυται, και βασιλεύει Χριστός εις τούς αιώνας.

Δόξα… Ήχος β’
Τά σύμπαντα σήμερον, χαράς πληρούνται. Χριστός ετέχθη εκ τής Παρθένου.

The Nativity of Christ is the beginning of His way to Calvary, let us today accept His love and respond to it not only with our heart but with all our life; be worthy of such a love, such gift of self. Anthony Bloom of Sourozh

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-icon112252_2998137992413748608_nSERMON preached on Christmas day,
7th January 2001
Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

In the Name of the Father, the Son and the Holy Spirit. Amen.

At the Nativity of Christ we rejoice always at the thought that God, who was so far away from us, who was almost alien, the great, almighty one has become one of us. But we forget very often that in becoming one of us He paid a heavy price for His love, for His desire to give us a new life; because He was born into this world the Immortal, in order that, having put on our humanity He could die our human death, and have united in Him the divinity and the humanity that could save us from death, an eternal death, and grant to us life eternal.

And, therefore, let us today accept His love and respond to it not only with our heart but with all our life; be worthy of such a love, such gift of self.

If one of us gives his life for anyone, we try not only to remember the person but to be worthy of this sacrifice. The Nativity of Christ is the beginning of His way to Calvary. Let us not forget this, and let us be worthy of the love that it expresses. Amen.


Apolytikion of Holy Nativity in the Fourth Tone

Thy Nativity, O Christ our God, hath shined the light of knowledge upon the world; for thereby they that worshipped the stars were instructed by a star to worship Thee, the Sun of Righteousness, and to know Thee, the Dayspring from on high. O Lord, glory be to Thee.

Tone 8. Anatolius
Glory to the Father and to the Son and to the Holy Spirit,

The blood, fire, and pillars of smoke are the miracles of the
earth which Joel foresow; for the blood is the Incarnation, the
fire is the Divinity, and the pillars of smoke are the Holy
Spirit which descended on the Virgin and scented the world.
Wherefore, great is the mystery of thine Incarnation, O Lord,
glory to thee.

The hymnographer Anatolius links Joel’s prophecy to the Nativity of the Lord.In the Praises at Matins on the Sunday following the Nativity, he refers to Joel 3: 2-3, saying that the blood refers to the Incarnation, the fire to the Divinity, and the pillars of smoke to the Holy Spirit. http://www.imgap.gr/file1/AG-Pateres/AG%20KeimenoMetafrasi/PD/34.%20Ioil.htm https://www.ellopos.net/elpenor/greek-texts/septuagint/chapter.asp?book=34&page=3

Misha’s gift ,Christmas is the feast of warmth and of warm human hearts.

Don’t be afarid. Don’t doubt. My Son will be victorious, the world belongs to Christ! Mother of God said to St. Valeriu of Romania

Both now. Tone 4.
By Anatolios.

Your made you dwelling in a cave, Christ our God, a manger received you, while Shepherds and Magi worshipped you. Then was the proclamation of the Prophets fulfilled; and the Angelic Powers marvelled, as they cried out and said, ‘Glory to your condescension, only lover of humankind!’