iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Η Περπέτουα είδε μπροστά της τον Παράδεισο και πλήθος λευκοντυμένων μαρτύρων που ήλθε να την υποδεχθεί.

Περπετουα-Φιλικιτατη_Perpetua and Felicity Carthage _7897899unnamedΠροεόρτια Υπαπαντής
Μάρτυρος Τρύφωνος Λαμψάκου (†250),
Μαρτύρων Περπετούας και των συν αυτή (†202), Ρευκάτου, Σατορνίλλου, Σατίρου, Σεκούνδου και Φηλικιτάτης εν Καρθαγένη μαρτυρησάντων
Θεΐωνος και των δύο παίδων, Καρίωνος,
Νεομάρτυρος Αναστασίου του εκ Ναυπλίου (†1655)
Οσίων Πέτρου του εν Γαλατία, Αντωνίου του ερημίτου και Τιμοθέου του ομολογητού
Οσίας Μπριντζίτας, προστάτιδος της Ιρλανδίας
Αυταδέλφων Γεωργίου επισκόπου, Δαβίδ και Συμεώνος του νέου Στυλίτου, των εκ Μυτιλήνης
Αδριανού, Πολυεύκτου, Πλάτωνος και Γεωργίου των εν Μεγάροις μαρτύρων
Μνήμη των εγκαινίων του ναού του Σωτήρος Χριστού εν Αρμουλαδή

Εορτάζουν την 1 Φεβρουαρίου

Από το συναξάρι
– Τη αυτή ημέρα, μνήμη των αγίων Σατύρου, Σατουρνίνου, Σεκούνδου, Ρεουκάτου, Περπέτουας και Φηλικιτάτης, εν Καρθαγένη μαρτυρησάντων

Περί το 203, στην ρωμαϊκή Βόρειο Αφρική, μια περιοχή όπου ο χριστιανισμός είχε ευρέως εξαπλωθεί, συνελήφθησαν στην πόλη Θουβουρβώ, οι νεαροί κατηχούμενοι: Περπέτουα, Ρεουκάτος, Φηλικιτάτη, Σατουρνίνος και Σεκούνδος. Η Φηλικιτάτη ήταν δούλη, σύντροφος του Ρεουκάτου.

Η Περπέτουα, ηλικίας είκοσι δύο ετών, ήταν ευγενικής καταγωγής, μητέρα ενός βρέφους που θήλαζε ακόμη. Όταν οδηγήθηκε με τους υπόλοιπους στην Καρθαγένη (Καρχηδόνα), ο πατέρας της προσπάθησε κατά την προανάκριση να την πείσει να μην ομολογήσει την πίστη της, εκείνη όμως αρνήθηκε και την οδήγησαν στην φυλακή, όπου ζήτησε να κρατήσει το παιδί της. Η αποπνιχτική ατμόσφαιρα του κελλιού, όπου είχαν στοιβάξει τους κρατούμενους, έγινε για την νεαρή γυναίκα αληθινό παλάτι, όπου περίμενε την επίσκεψη του Βασιλέως Χριστού. Ο Θεός τότε της αποκάλυψε σε όραμα τι την περίμενε, την ίδια και τους συναθλητές της. Είδε μια στενή, χάλκινη κλίμακα που εκτεινόταν από την γη στον ουρανό. Στις δύο πλευρές της ήσαν μπηγμένα κάθε είδους φονικά όργανα και στην βάση της βρισκόταν όφις τρομερός που τρομοκρατούσε όσους επιθυμούσαν να ανέβουν την κλίμακα. Ο κατηχητής τους Σάτυρος, που είχε παραδοθεί αυτοβούλως στις αρχές ώστε να βρίσκεται μαζί τους, προχώρησε πρώτος και έφθασε στην κορυφή τής κλίμακας, απ’ όπου φώναξε: «Περπέτουα, σε περιμένω, πρόσεξε να μη σε δαγκάσει το φίδι!». Εκείνη απάντησε: «Εν ονόματι τού Ιησού Χριστού δεν θα με βλάψει». Συνέθλιψε με την φτέρνα το κεφάλι του φιδιού και με μιας έφθασε στην κορυφή τής σκάλας, όπου φανερώθηκε μπροστά της ο Παράδεισος της τρυφής, και πλήθος λευκοντυμένων μαρτύρων ήλθε να την υποδεχθεί.

Οι άγιοι μάρτυρες παρουσιάσθηκαν κατόπιν ενώπιον του δικαστηρίου, όπου με μεγάλη χαρά δέχθηκαν την καταδικαστική απόφαση να θηριομαχήσουν και περίμεναν την ημέρα των εορταστικών εκδηλώσεων ενδυναμωμένοι από θεία οράματα που τους διαβεβαίωναν για την νίκη τους επί του διαβόλου και για την είσοδό τους στις ουράνιες μονές. Μπροστά σε τούτο το θέαμα η Περπέτουα αναφώνησε: «Δόξα τω Θεώ! Ήμουν ανέκαθεν άνθρωπος πρόσχαρος και με εύθυμη διάθεση. Στο εξής θα είμαι ακόμη περισσότερο!»

Η Φηλικιτάτη, έγκυος στον όγδοο μήνα, ένιωθε μεγάλη θλίψη στην σκέψη ότι θα ανέβαλλαν την θανάτωσή της εξαιτίας τής κατάστασής της. Διά των προσευχών των μαρτύρων, ο Θεός μερίμνησε ώστε να την πιάσουν οι ωδίνες τού τοκετού τρεις ημέρες πριν τις εορταστικές εκδηλώσεις. Ένας δεσμοφύλακας που την έβλεπε να βογγά από τους πόνους την ενέπαιξε, διαβεβαιώνοντάς την πως την περίμεναν ασύγκριτα μεγαλύτερες οδύνες. Η αγία τού απάντησε: «Τώρα, είμαι εγώ που υποφέρω ό,τι υποφέρω. Τότε όμως, κάποιος άλλος εντός μου θα υποφέρει για χάρη μου και γι’ Αυτόν θα μαρτυρήσω!» Έφερε στον κόσμο μια κόρη την οποία εμπιστεύθηκαν στην φροντίδα μιας χριστιανής και ευθύς προετοιμάσθηκε για τον τελικό αγώνα.

Την παραμονή της εκτέλεσης η φυλακή άνοιξε στους επισκέπτες και οι μελλοθάνατοι παρέθεσαν γεύμα κηρύττοντας στο πλήθος τα θαυμαστά τού Θεού. Έφθασε τέλος η μέρα και οι άγιοι μάρτυρες πορεύθηκαν με πρόσωπα που έλαμπαν προς το αμφιθέατρο. Ο Θεός προσέφερε στον καθένα το είδος του θανάτου που επιθυμούσε για να συμμερισθεί τα πάθη του Χριστού. Στην αρχή του θεάματος ο Σατουρνίνος και ο Ρεουκάτος δέχθηκαν την επίθεση μιας λεοπάρδαλης και στην συνέχεια τους καταξέσχισε μια αρκούδα. Ο Σάτυρος που φοβόταν τις αρκούδες έμεινε κατ’ αρχήν άθικτος από τα θηρία και τέλος, αφού το ζήτησε ο ίδιος, μία λεοπάρδαλη τον κατασπάραξε, προσφέροντάς του το τέλειο Βάπτισμα μέσα στο ίδιο του το αίμα.

Οι δύο νεαρές γυναίκες υποχρεώθηκαν πριν βγουν στην αρένα να φορέσουν την στολή των ιερειών της Δήμητρας. Μπροστά στην γεμάτη παρρησία και σθένος άρνηση της Περπέτουας οι αρχές υποχώρησαν έστειλαν τις δύο γυναίκες στην αρένα σχεδόν γυμνές, ντυμένες με δίχτυα. Το πλήθος όμως εξέφρασε τότε τον αποτροπιασμό του, βλέποντας ότι η μία ήταν κόρη, σε τρυφερή ηλικία, ενώ της άλλης οι μαστοί έσταζαν γάλα καθώς μόλις είχε γεννήσει. Οι αρμόδιοι απομάκρυναν τότε τις δύο μάρτυρες, τις έντυσαν με χιτώνες, τις έφεραν εκ νέου στην αρένα και εξαπέλυσαν εναντίον τους μια μανιασμένη αγελάδα. Η Περπέτουα δέχθηκε πρώτη ένα κτύπημα από τα κέρατα του ζώου και έπεσε στο χώμα. Αμέσως ανακάθησε, συμμάζεψε το φόρεμα και σκέπασε τον μηρό της, μεριμνώντας περισσότερο για την σεμνότητα από ό,τι για τους πόνους. Κατόπιν ζήτησε μια βελόνα, έσφιξε τα σχισμένα της ενδύματα και έδεσε τα μαλλιά της, γιατί δεν άρμοζε στην μάρτυρα του Χριστού να εμφανιστεί με ακατάστατα μαλλιά, ώστε να μην φανεί ότι πενθεί την ώρα τής νίκης της.

Στην συνέχεια οι δύο γυναίκες οδηγήθηκαν εκτός του αμφιθεάτρου για να τους δοθεί το χαριστικό πλήγμα μαζί με τους άλλους μάρτυρες. Ο όχλος, όμως, που διψούσε για αίμα απαίτησε να θανατωθούν οι μάρτυρες εντός της αρένας. Οι άγιοι προσήλθαν μόνοι τους στο κέντρο του αμφιθεάτρου, αντάλλαξαν μεταξύ τους τον ασπασμό τής ειρήνης και παραδόθηκαν σιωπηλά στο ξίφος, σαν να είχαν ήδη μεταφερθεί στον ουρανό. Όπως προείδε στο όραμά της η Περπέτουα, το ξίφος τού μονομάχου δεν βρήκε με την πρώτη το καίριο σημείο και την έπληξε στα πλευρά. Τότε πήρε η ίδια το τρεμάμενο χέρι του δημίου και κατηύθυνε το ξίφος στον λαιμό της.

Θυσιασμένοι έτσι σαν αθώα πρόβατα για τον Χριστό, τον Αμνό τού Θεού, οι άγιοι αυτοί μάρτυρες εισήλθαν στην αιώνια δόξα.

[Το θαυμάσιο Μαρτύριό τους είναι ένα από τα σπάνια κείμενα για τους μάρτυρες της Β. Αφρικής που σώζεται στα ελληνικά• βλ. Τα Μαρτύρια των αρχαίων Χριστιανών, ΕΠΕ, Θεσσαλονίκη 1978, σσ. 252-293]
(Πηγή: «Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας», υπό ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος, Φεβρουάριος, σ. 10-13)

Απολυτίκιον αγίας Περπέτουας.
Ήχος γ’. Θείας Πίστεως.

Θείας πίστεως, έγνως τον πλούτον, και κατέλιπες, ειδώλων πλάνην, Περπετούα θεολήπτω φρονήματι• και συν πεντάδι Μαρτύρων αθλήσασα, μαρτυρικής ηξιώθης λαμπρότητος• μεθ’ ων πρέσβευε, Κυρίω τω σε δοξάσαντι, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Απολυτίκιον Ήχος δ’

Οι Μάρτυρές σου Κύριε, εν τη αθλήσει αυτών, στεφάνους εκομίσαντο της αφθαρσίας, εκ σου του Θεού ημών, σχόντες γάρ την ισχύν σου, τους τυράννους καθείλον, έθραυσαν και δαιμόνων, τα ανίσχυρα θράση, Αυτών ταις ικεσίαις Χριστέ ο Θεός, σώσον τας ψυχάς ημών.

Και Προεόρτιον
Ήχος α’ Χορός Αγγελικός

Ουράνιος χορός, ουρανίων αψίδων, προκύψας επί γης, και φερόμενον βλέπων, ως βρέφος υπομάζιον, προς ναόν τον πρωτότοκον, πάσης κτίσεως, υπό Μητρός απειράνδρου, προεόρτιον, νύν συν ημίν μελωδούσι, φρικτώς εξιστάμενοι.


Holy Martyr Perpetua entered into heaven and saw the most beautiful mansions of heaven and was very ecstatic.

Χριστός Άμπελος η αληθινή_Jesus Christ is the true Vine Icon__Christ-the-True-VineHoly Martyrs Perpetua and Felicity, and those with them at Carthage (203)
Holy Martyr Tryphon (250)
Our Holy Mother Brigid of Kildare (524)

Commemorated February 1

The Holy Martyrs Perpetua, Felicitas and Satyrus, and others with them,

As Christians, they were all cast into prison during the reign of Emperor Septimus Severus. Saint Perpetua, who was of noble birth, encouraged all the other prisoners not to be afraid to suffer for Christ. In a dream, Perpetua saw a ladder imbedded with sharp knives, swords, spears, fishhooks, nails and other death-bearing instruments extending from heaven to earth. At the bottom of the ladder there lay a loathsome serpent. She saw how Satyrus ran up to the top of the ladder first, unharmed, and from the top cried out to Perpetua: “Perpetua, I am waiting for you; come, but be careful of the serpent!” Encouraged by this, Perpetua stood on the head of the serpent as on the first rung of the ladder and, step by step, quickly raced to the top. When she reached the top, Perpetua entered into heaven and saw the most beautiful mansions of heaven and was very ecstatic. When she related her dream, all the prisoners interpreted that imminent death soon faced them, the first of them being Satyrus, which shortly came true. Satyrus was slain first, then Perpetua and all others one by one. As lambs slain for Christ the Lamb of God, they received from Christ, the eternal reward in the kingdom of Light. They all suffered for Christ between the years 202-203 A.D.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://prologue.orthodox.cn/February1.htm

All were arrested under Emperor Valerian’s persecution and sent to Carthage. Perpetua had a young child still at the breast, which she asked to take with her. Felicity, who was eight months pregnant, was concerned that her martyrdom might be postponed because of her pregnancy, but at the prayers of her friends, she went into labor three days before the games. As she groaned in labor, a jailer mocked her, telling her that the pain she felt was nothing to the pain that she would feel in the arena. The Saint replied, ‘Here I suffer for myself; then there will be Another with me, who will suffer with me; and my sufferings will be for Him!’ When she gave birth, she entrusted her newborn child to the care of a Christian couple and prepared for her end. Walking to the center of the arena, the two spiritual sisters exchanged the kiss of peace and gave up their souls to God.Περπετουα-Φιλικιτατη_Perpetua and Felicity Carthage _7897899unnamed

Hymn of praise
CHRIST – the Golden Tree

A golden-branched tree grew
With three golden branches,
On it, there are white birds,
White; as white as snow.
And the birds fell
Down deep,
The glowing golden tree remained,
The tall tree.
In the depths, death and darkness,
Dark and becoming darker,
Malice and hunger; sorrow and grief,
Insanity, delirium.
The birds in the blackness of pitch all were immersed;
Never again able
To soar to the heights.
The golden tree took pity on the unfortunate birds,
And a secret conversation began among the branches.
Then one branch bent over to the terrible abyss,
And raised the nest of the birds to the top of the mountain.
Thus, Christ the golden-branch bent toward the earth
And raised fallen man to the glory of the Trinity.
And now, the golden tree grows with three golden branches,
On it are white birds; white, white as snow.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://prologue.orthodox.cn/February1.htm

***

Although the Holy Fathers praised monasticism as the angelic state, and although many of the greatest saints lived their lives and attained perfection in the deaf and lifeless desert, nevertheless, the Orthodox Church does not recommend tonsuring to all the faithful. “Neither all those in the desert were saved nor all those in the world were lost,” said one saint. To a city dweller who, with no inclination for monasticism, desired to enter the monastery, St. Niphon said: “My child, a place neither saves nor destroys a man, but deeds save or destroy. For him who does not fulfill all the commandments of the Lord, there is no benefit from a sacred place or from a sacred rank. King Saul lived in the midst of royal luxury and he perished. King David lived in the same kind of luxury and he received a wreath. Lot lived among the lawless Sodomites and he was saved. Judas was numbered among the apostles and he went to Hades. Whoever says that it is impossible to be saved with a wife and children deceives himself. Abraham had a wife and children, three-hundred-eighteen servants and handmaidens, much gold and silver but, nevertheless, he was called the Friend of God. Oh, how many servants of the Church and lovers of the desert have been saved! How many aristocrats and soldiers! How many artesians and field-workers! Be pious and be a lover of men and you will be saved!”
http://prologue.orthodox.cn/January31.htm

Troparion — Tone 4
Your holy martyrs, O Lord, / through their sufferings have received incorruptible crowns from You, our God. / For having Your strength, they laid low their adversaries, / and shattered the powerless boldness of demons. / Through their intercessions, save our souls!


Ο άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος διώκει την επιδημία της πανούκλας από την Ζάκυνθο

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_2011061Ανάμνηση θαύματος του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου απαλλαγής νήσου Ζακύνθου εκ της πανώλης, εν έτει 1689
Οσία Πελαγία του Ντιβέγιεβο, η διά Χριστόν Σαλή (+ 1884) μαθήτρια του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ
Άγιοι Τρεις Ιεράρχες

Εορτάζουν στις 30 Ιανουάριου

Ο άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος διώκει την επιδημία της πανούκλας

”Τω δόρατι της σης, δεξιάς Αθλοφόρε, ταχέως την δεινήν, εξηκόντισας νόσον, τοις λοίμης Γεώργιε, ρώσιν πάσι δωρούμενος·”

Ιστορικά η μέρα αυτή, η προτελευταία του πρώτου μήνα του χρόνου, ήταν αφιερωμένη στο νησί μας και σ’ έναν άλλο, μεγάλο Άγιο, από τους πιο αγαπητούς του λαού μας, αλλά και όλης της χριστιανοσύνης, τον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο, τον οποίο τιμούσε ξανά η Ζάκυνθος, ξέχωρα από τις γιορτές της μνήμης του και της μετακομιδής του λειψάνου του, σε ανάμνηση της σωτηρίας του νησιού από την επιδημία της πανούκλας, που πολλές φορές στο παρελθόν είχε απειλήσει τους κατοίκους του και ήταν αιτία να χαθούν πολλές ανθρώπινες ψυχές.

Και να πως έχει η ιστορία.

Γεώργιος ο Γοργος- Τροπαιοφόρος_ св вмч Георгий победоносец_St. George the Trophy-bearer_წმინდა გიორგი გმი23Όταν το 1669, μετά την πτώση του Χάνδακα και την υποταγή του στους Τούρκους, ήρθαν στον τόπο μας οι Κρήτες πρόσφυγες, έφεραν μαζί τους, μεταξύ των άλλων πολυτίμων, και την εικόνα του Αγίου Γεωργίου του Καμαριώτη, την οποία στην αρχή την κατέθεσαν στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου του Κόλα, η οποία προσεισμικά βρισκόταν στην αρχή του Ψηλώματος, στην οδό Φιλικών, εκεί όπου σήμερα ένα μικρό προσκυνητάρι, στην άκρη μιας πολυκατοικίας, θυμίζει την ύπαρξή της.

Κάποιοι ιερόσυλοι, όμως, ένα βράδυ την έκλεψαν, αφήρεσαν τα πολυτελή της αναθήματα και την έριξαν μέσα σ’ ένα τράφο. Η κλοπή αυτή έγινε, σύμφωνα με τον λόγιο, ιερωμένο Νικόλαο Γαβριηλόπουλο, ο οποίος μας διέσωσε και το περιστατικό, «εις τους χιλίους εξακοσίους ογδοήντα οκτώ (1688), Νοεμβρίου δεκατρείς, ημέρα Τρίτη, οπού ήτον εορτή του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου».

Ο ίδιος κληρικός, σε άλλο σημείο του χρονικού του, μας εξιστορεί τη συνέχεια: «Δύο δε νέοι προς το ξημέρωμα πηγαίνοντας να κυνηγήσουν, κατά τύχην απέρασαν από την στράτα των Αγίων Αναργύρων και καθώς εδιάβαιναν κοιτάζοντας από το ένα εις το άλλο μέρος βλέπουν την Εικόνα του Αγίου Γεωργίου εις τον τράφον, όλην καταλασπωμένην και καταφρονεμένην, ωσάν να ήτον τίποτες πράγμα άχρηστον. Γυρίζουν παρευθύς οπίσω, τρέχουν εις την εκκλησίαν του Αγίου Δημητρίου, λέγουν του εφημερίου πως ευρέθη η Εικόνα και καταλεπτώς του διηγούνται τον τρόπον και τον τόπον οπού την ηύραν».

Διαβάζοντας το ίδιο κείμενο γνωρίζουμε πως στη συνέχεια συνάχθηκε όλο το ιερατείο, με επικεφαλής τον Πρωτοπαπά του νησιού και με λαμπάδες και θυμιάματα πήγαν στον τόπο που ήταν πεταμένη η εικόνα, την πήραν και την μετέφεραν με επισημότητα στο Φόρο (την πλατεία Αγίου Μάρκου), όπου εκεί διάβασαν αφορεσμό για τους ιερόσυλους.Τέλος την μετέφεραν στο ναό της, όπου την τοποθέτησαν στη θέση της.

Λίγες μέρες αργότερα, στις 24 του ίδιου μήνα με την κλοπή, ο Ιερώνυμος Ρενιέρης, ένας από τους «Καταστιχατόρους» της Γαληνοτάτης, καλεί στο σπίτι του, στην σκοντράδα του Αγίου Δημητρίου του Κόλα, τους Σανιτάδες (Υγειονόμους) και τους εμπιστεύεται πως πολλοί από τους στρατιώτες του είχαν πανούκλα. Η αρρώστια γρήγορα επεκτάθηκε σ’ όλη τη συνοικία, αλλά και την πόλη.

Η επιδημία αυτή αποδόθηκε σε θεία τιμωρία για την κλοπή και την βεβήλωση της εικόνας και όλοι με προσευχές και νηστείες παρακαλούσαν τον Μεγαλομάρτυρα να τους απαλλάξει από το θανατικό και όπως μας γράφει ο συντάκτης του σχετικού χρονικού: «όλες οι γειτονιές εις τες τριάντα του Ιανουαρίου εις τους χιλίους εξακοσίους ογδοήντα εννέα (1689) έμειναν παντελώς ελεύθερες από κάθε υποψίαν κακού». Όταν αυτό έγινε, θεωρήθηκε θαύμα του Αθλοφόρου κι έτσι καθιερώθηκε η σχετική γιορτή. Ακολουθία της έγραψε ο ίδιος ο Νικόλαος Γαβριηλόπουλος, που τυπώθηκε στην Βενετία το 1710.

Από την πολιτεία, επίσης, θεσπίσθηκε να γίνεται την 30η Ιανουαρίου κάθε χρόνο κι επίσημη λιτανεία της εικόνας του Καμαριώτη.. Παράλληλα ανοικοδομήθηκε και εκκλησία, για να στεγαστεί η θαυματουργή εικόνα, σε οικόπεδο που παραχώρησε γι’ αυτό το σκοπό, ο ευγενής Γιάκουμος Κομούτος, ο οποίος έκτισε και το ναό σε μνήμη των γονέων του… γνωστή σαν Άγιος Γεώργιος του Κουμούτου, βρισκόταν κοντά στην πλατεία Αγίου Μάρκου…

Ο αναθηματικός αυτός ναός του Αγίου Γεωργίου των Κομούτων ή Καμαριώτης, φέρει το εξής επίγραμμα: «Γεώργιον τε οία ναόν σοι πόλις, ανατίθησι της ξένης σωτηρίας».

Απόσπασμα από δημοσίευση του Διον.Φλεμοτόμου, στην Ημέρα τση Ζάκυθος
https://www.imerazante.gr/2013/01/31/59443Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος- св вмч Георгий победоносец- St. George the Trophy-bearer3435134sdetail1Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας
Η βόηθεια του Θεού δεν εμποδίζεται ούτε από ανθρώπους, ούτε από δαίμονες. Δεν είναι τίποτε δύσκολο για τον Θεό, ούτε για έναν Αγιο. Το εμπόδιο σ εμάς τους ανθρώπους είναι η ολιγοπιστία, με την οποία εμποδίζουμε τις μεγάλες θείες δυνάμεις να μας πλησιάσουν….
Πως διήλθαν οι Εβραίοι δια της Ερυθράς θαλάσσης; Αναφέρεται στην προς Εβραίους επιστολή• «Πίστει διέβησαν την Ερυθράν θάλασσαν ως δια ξηράς, ης πείραν λαβόντες οι Αιγύπτιοι κατεπόθησαν» (Εβραίους, ΙΑ 29). Διήλθαν λοιπόν δια της πίστεως.
Η πίστη είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός στη γη και πρέπει να τη φυλάγουμε πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_ΖακυνθοςΜΟΥΣ.ΖΑΚΥΝΘΟΥ ΛΕΠΤ–Γέροντα, όταν πιστεύη κανείς, μπορεί με την προσευχή του να αλλάξη την πορεία μιας καταστάσεως;

 Αν έχη μεγάλη πίστη, πολλά πράγματα μπορεί να αλλάξη. Ακόμη και μέσα σε χείμαρρο αν έχη χτίσει το σπίτι του και ο χείμαρρος κατεβάση πολύ νερό, αν πιστεύη πολύ και παρακαλέση με θέρμη τον Θεό, ο χείμαρρος θα γυρίση ανάποδα.
Πρέπει όμως να έχη τέτοια πίστη πού, αν ακούση, ας υποθέσουμε, ότι έγινε θαύμα, άδειασε η θάλασσα και την οργώνουν με τρακτέρ και κουβαλούν τα ψάρια με φορτηγά, να το πιστέψη. Ούτε καν θα πάη να δή.
Ακόμη και σε εκατό μέτρα απόσταση να μένη από την θάλασσα και να μην την βλέπη από ᾿κεί που βρίσκεται, δεν πάει να διαπιστώση αν είναι αλήθεια, γιατί δεν αμφιβάλλει.
Ξέρει ότι όλα είναι δυνατά για τον Θεό, ότι η θεία δύναμη δεν περιορίζεται, και γι᾿ αυτό δεν ενδιαφετεται παραπάνω.
Τόση πίστη έχει. Μόνον ο αληθινά πιστός ζη αληθινά και είναι πραγματικά άνθρωπος του Θεού.Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος- св вмч Георгий победоносец- St. George the Trophy-bearer σχεδιο

Απολυτίκιον Αγίου Γεωργίου Τροπαιοφόρου Ήχος δ’

Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ήχος α΄. Των ουρανίων ταγμάτων
Στίχος: Δίκαιος ως φοίνιξ ανθήσει.

Αθλητικώς συνεπλάκης, τοις παλαμναίοις εχθροίς˙ τη του Χριστού αγάπη, πτερωθείς τη καρδία˙ Γεώργιε τρισμάκαρ˙ όθεν ημίν, τερατουργείς τα ιάματα˙ και ως εκ κρίνη εκχέεις πόμα ζωής, τοις διψώσι τα ιάματα.

Ήχος δ’. Ως γενναίον εν Μάρτυσι.

Νίκης αίρει σοι τρόπαια, στεφανίτα Γεώργιε, Ζακυνθίων άπασα πόλις σήμερον, και γαρ αυτήν ηλευθέρωσας, λοιμού σαίς δεήσεσι, ρώσιν πάσιν παρασχών, και υγείαν και δύναμιν, και νυν πρέσβευε, εκ φθοράς και κινδύνων λυτρωθήναι, τους εκ πόθου εκτελούντας, την ιεράν σου πανήγυριν.

Κρότει τέρπου και χόρευε, νήσος άπασα σήμερον, Ζακυνθίων χαίρουσα και κατήφειαν, πόρρω ταχέως απέλασον, την ρώσιν γαρ είλφας, εκτινάξασα δεινήν, λοίμης κάκωσιν δύσμορφον, ταίς δεήσεσι, του στερρού Γεωργίου ον γεραίρειν, καθεκάστην μη ελλείπης, ως σον προστάτην και φύλακα.

Ήχος πλ. α΄. Χαίροις ασκητικών.
Στίχος: Τοις αγίοις τοις εν τη γη.

Μέγα και θαυμαστόν αληθώς, της σης αρρήτου μαρτυρίας κηρύττεται˙ το κλέος, ένδοξε μάρτυς, ως γαρ λαμπρός αριστεύς˙ το κλέος, διατρέχεις πάσαν αξιάγαστε, την κτίσιν Γεώργιε˙ και ταις θείαις κοσμούμενος, θαυματουργίαις και τας νόσους ιώμενος ˙ και τους πάσχοντας, θεραπεύων πρεσβείαις σου˙ όθεν ως αντιλήπτορα, θερμόν σε γινώσκομεν˙ και ευεργέτην παμμάκαρ, τους αιχμαλώτους ρυόμενον˙ Χριστόν ικετεύων, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι το μέγα έλεος.

Δόξα. Του Αγίου Γεωργίου. Ήχος πλ. α’

Υπέρμαχος και ρύστης ανεδείχθης Γεώργιε, της Ζακύνθου ως ταύτην παρ’ ελπίδα ρυσάμενος, της δεινής και λοιμώδους ανάγκης, ήνπερ τη ση αμάχω πρεσβεία τελείως ηφάνισας, ευρωστίαν τοις πάσιν αφθόνως παρεχόμενος· όθεν και νυν δυσωπούμέν σε, μη εξαλλείπης σαίς δεήσεσι, φυλάττειν ταύτην απήμονα, εκ πάσης βλάβης του αντικειμένου.

Κάθισμα. Του Αγίου Γεωργίου. Ήχος α’. Τον τάφον Σου Σωτήρ.

Τω δόρατι της σης, δεξιάς Αθλοφόρε, ταχέως την δεινήν, εξηκόντισας νόσον, τοις λοίμης Γεώργιε, ρώσιν πάσι δωρούμενος· όθεν πάσά σε, νήσος Ζακύνθου γεραίρει, ικετεύουσα, πάσης ανάγκης ρυσθήναι, ταις σαίς παρακλήσεσι.

Ωδή α’. Ήχος β΄. Εν βυθώ κατέστρωσέ ποτε.

Ιοβόλος νόσος εφ’ ημάς, ήκεν η δυσίατος, της λοιμικής απειλούσα τους άπαντας· αλλά συ Γεώργιε, ως ακέστωρ σοφός εξήλειψας, ταύτην παραδόξως, και ημίν την ρώσιν εχορήγησας.

Ωδή δ’,  Ελήλυθας εκ παρθένου.

Ιδού φαιδρώς, χείρας πάντες κροτούτες Ζακύνθιοι, σκιρτώμεν επάδοντες, ευχαριστήρια ασματα, Γεωργίω Μάρτυρι, τω ρυσαμένω ημάς της θανασίμου οργής.

Έχοντες νυν, σε προστάτην θερμόν ω Γεώργιε, ουδ’ όλως δυνήσεται, νόσος λοιμώδης καθάψασθαι, Ζακυνθίων πώποτε· διό σε ύμνοις ασμάτων καταστέφομεν.

Ο Οίκος.

Την προστασίαν των πιστών, και Θεοτόκον Κόρην, συν Γεωργίω τω λαμπρώ αινέσωμεν προφρόνως. Αυτοί γαρ, τη κραταιά αυτών πρεσβεία, την νήσον ταύτην παραδόξως, της λοιμώδους ανάγκης ηλευθέρωσαν· όθεν αυτούς ευχαριστούντες, ως αντιλήπτορας, και φρουρούς, προβαλλόμεθα πρέσβεις προς τον Σωτήρα· ημάς φυλάττειν αεί ικετεύοντες.


St. George the Great-martyr, the Trophy-bearer intercede for all of us! Commemoration of the deliverance of the island of Zakynthos from the plague by Saint George the Great-Martyr (1689)

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_2011061Commemoration of the deliverance of the island of Zakynthos from the plague by Saint George the Great-Martyr (1689)
Synaxis of the Ecumenical Teachers and Hierarchs: Basil the Great, Gregory the Theologian, and John Chrysostom
Finding of the Wonderworking Icon of Mother of God Evangelistria of Tinos (1823)
Saint Pelagia Ivanovna of Diveyevo, fool for Christ’s and the disciple of St. Seraphim of Sarov (1884)

Commemorated on January 30

The Great Martyr of Christ, George, is especially honored this day in Zakynthos, because he is linked to the salvation of the island from the plague that took place in the year 1689.

In 1669 Cretan refugees came to the island of Zakynthos after Heraklion fell to the Turks, among whom was Ioannis Papadopoulos who brought with him an old icon of Saint George, which was placed inside the Church of Saint Demetrios of Kola. Sacrilegious thieves, however, stripped it of its silver trim and threw the icon in a trough on November 13, 1688.

According to the scholar and priest Nicholas Gavriilopoulos, two young men at dawn were going hunting, and on their way they came upon the icon in the trough. They ran back to the Church of Saint Demetrios and told the parish priest where they found it and how. The Protopriest and other priests from the island went to the spot of the discovery with candles and incense and brought it to Foros (Saint Mark Square), where an excommunication was read towards those who committed this sacrilege. Finally it was then transferred back to the church again.

Some days later, on November 24th, throughout the entire district a plague spread, which they considered a divine punishment for the sacrilege. For atonement the people resorted to fasting and prayer. By January 30, 1689 they were completely free of the plague. This was considered a miracle of Saint George, and thus the feast was established. A Service was written by Nicholas Gavriilopoulos himself, and it was printed in Venice in 1710. The state also ordered on February 7, 1689 that every year a procession was to take place on January 30th.

It was decided to build a church in honor of Saint George to house the miraculous icon. This Church of Saint George the Kamariotis of Koumouton, built by the nobleman Yakumo Komoutos on his land in memory of his parents, and which was near Saint Mark Square at the beginning of Mantzarou Road, bore the following inscription: “George, by this church in your city, we foreigners entrust to you our salvation.”

***

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_ΖακυνθοςΜΟΥΣ.ΖΑΚΥΝΘΟΥ ΛΕΠΤThere is nothing impossible unto those who believe; lively and unshaken faith can accomplish great miracles in the twinkling of an eye. Besides, even without our sincere and firm faith, miracles
are accomplished, such as the miracles of the sacraments; for God’s Mystery is always accomplished, even though we were incredulous or unbelieving at the time of its celebration. “Shall their unbelief make the faith of God without effect?” (Rom. 3:3).
Our wickedness shall not overpower the unspeakable goodness and mercy of God; our dullness shall not overpower God’s wisdom, nor our infirmity God’s omnipotence.
St. John of Kronstadt, My Life in Christ

“Today, increased knowledge and trust in logic has, unfortunately, shaken our faith to its foundfations and filled our souls with question marks and doubts. This is why we don’t have miracles anymore, because a miracle cannot be explained logically, it can only be experienced. But faith in God will bring down divine power and overturn all human expectations. It will perform miracles, resurrect the dead and astonish science. From the outside, all things pertaining to the spiritual life seem upside down. Indeed, the mysteries of God will be impossible to know and will appear strange and contrary to nature as long as we don’t overturn our secular mindset and see everything with spiritual eyes. Those who believe that they can come to know God’s mysteries through mere scientific theory, without a spiritual life, resemble a fool who thinks he can look through a telescope and see Paradise.”
Elder Paisios of the Holy Mountain
(from pg. 244-255 of With Pain and Love for Contemporary Man, Published by the Holy Monastery of St. John the Theologian, Souroti, Greece)

***

Homily
Saint Nikolai Velimirovič
About the victorious faith

“And the victory that conquers the world in our faith” (I John 5:4).

Γεώργιος ο Γοργος- Τροπαιοφόρος_ св вмч Георгий победоносец_St. George the Trophy-bearer_წმინდა გიორგი გმი23Christ the Lord conquered the world. That, brethren, is also our victory. The apostles conquered the world and that is our victory. The saintsvirgins and martyrs conquered the world and that is our victory. Brethren, there is nothing more powerful in the world than the Christian Faith. The swords that struck this Faith became blunt and broken but the Faith remained. The kings who fought against this Faith were smothered under the anathema of crimes. The kingdoms that waged war against this Faith are destroyed. The towns that rejected this Faith lay demolished in their ruins. The heretics who corrupted this Faith perished in soul and body and under anathema departed from this world, and this Faith remained.

Brethren, when the world pursues us with its temptations: the temptation of external beauty, the temptation of riches, the temptation of pleasure, the temptation of transient glory; with what shall we resist and by what shall we be victorious if not by this Faith? In truth, by nothing except by this invincible Faith which knows about something better than all the wealth of this world.

When all the temptations of this world reveal the opposite side of their faces, when beauty turns into ugliness, health into sickness, riches into poverty, glory into dishonor, authority into humiliation and all blossoming physical life into filth and stench–by what shall we overcome this grief, this decay, this fifth and stench, and to preserve oneself from despair, if not by this Faith? In truth, by nothing except this invincible Faith which teaches us eternal and unchangeable values in the Kingdom of Christ. 

When death shows its destructive power over our neighbors, over our relatives and our families, over our flowers, over our crops, over the works of our hands and, when it turns its irresistible teeth even on us, by what shall we conquer the fear of death and by what shall we unlock the doors of life, stronger than death, if not by this Faith? In truth, by nothing except this invincible Faith, which knows about the resurrection and life without death.

O Lord Jesus, the Conqueror of the world, help us also to conquer the world with faith in You.

To Thee be glory and praise forever. Amen.
http://prologue.orthodox.cn/January15.htmΆγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος- св вмч Георгий победоносец- St. George the Trophy-bearer  σχεδιοTroparion of St George the Trophy-bearer Tone 4

As the deliverer of captives/ and the protector of the poor,/ as the physician of the feeble and combatant of kings,/ holy champion and great martyr George,/ intercede with Christ our God to save our souls.

Kontakion. of St George the Trophy-bearer Fourth Tone
Thou Who wast raised up

Having been cultivated well by the Lord God, * as the most honored cultivator of piety * thou hast now gathered sheaves of virtues for thyself; *for, as thou didst sow with tears, * thou dost reap with rejoicing; * with thy blood thou didst contest * and thou now hast received Christ. * And by thine intercessions, O Saint George, * thou grantest all the forgiveness of trespasses.

There is nowhere on the earth, nor on the sea, nor in the city, nor the desert, in which the sounds of your wonders has not reached, O Martyr, forming an overflowing sea, for your wondrous name is praised throughout the whole earth.

All of the peoples of the nations praise, bless and hymn, crying out together: Rejoice, O savior, the joy of the faithful, rejoice, you who are the boast of Champions, O supremely-wondrous George.
Excerpts from the Matins Canon of St. George the Great Martyr and Trophy-bearer

May God richly bless those who suffer for their faith, and persevere unto the end.

St. George the Great-martyr, the Trophy-bearer, the Victorious, the Wonderworker intercede for all of us and Have mercy on us now,
By your prayers, protect us
Before the throne of Christ God,
Our Almighty Savior;! 


Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ είπε για την οσία Πελαγία Ιβάνοβνα του Ντιβέγιεβο, « η γυναίκα αυτή θα γίνει ένα μεγάλο αστέρι, που θα φωτίσει όλο τον κόσμο.….»!

Πελαγία Ιβάνοβνα Ντιβίγιεβο _ Pelagia Ivanovna of Diveyevo_ Святая блаженная Пелагия Дивеевская-de-la-diveevo-1 81Οσία Πελαγία, η διά Χριστόν Σαλή του Ντιβέγιεβο (+ 1884), μαθήτρια του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Εορτάζει στις 30 Ιανουαρίου
στις 14 Ιουνίου – Σύναξη των Αγίων του Ντιβέγιεβο
και στις 10 Σεπτεμβρίου – Σύναξη των Αγίων του Nizhny Novgorod

Ανάμνηση θαύματος του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου απαλλαγής νήσου Ζακύνθου εκ της πανώλης, εν έτει 1689
Άγιοι Τρεις Ιεράρχες
Εορτάζουν στις 30 Ιανουάριου

«ημείς μωροί δια Χριστόν …» Α’ Κορ. δ. 10
«τα μωρά του κόσμου εξελέξατο (ο Θεός), ίνα καταιχνύνη τους σοφούς» (Α’ Κορ. 1, 27).
«Μακάριοι έστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι… Χαίρετε και αγαλλιάσθε ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς· ούτω γαρ εδίωξαν τους προφήτας τους προ υμών». (Ματθ.5, 10-12)

Η Οσία Πελαγία Ιβάνοβνα Σερεμπρενίκοβα, γεννήθηκε το 1809 στο Αρζαμάς, πόλη της κεντρικής Ρωσίας, στην οικογένεια του εμπόρου Ιβάν Ιβάνοβιτς Σουρίν. Σε μικρή ηλικία η Πελαγία έμεινε ορφανή από πατέρα και η μητέρα της αναγκάσθηκε να παντρευτεί για δεύτερη φορά έναν άνθρωπο άξεστο και σκληρό, τον Αλέξιο Νικήτητς Κορόλεφ, ο οποίος είχε και δικά του παιδιά από προηγούμενο γάμο. Από τότε η διαβίωση της Πελαγίας στο πατρικό της σπίτι έγινε μαρτυρική.

Σε μικρή επίσης ηλικία η Πελαγία αρρώστησε σοβαρά και έμεινε στο κρεββάτι για μεγάλο διάστημα. Όταν συνήλθε ήταν ένας διαφορετικός άνθρωπος, με διαταραγμένη ψυχολογική συμπεριφορά. Άρχισε να κάνει διάφορες ανοησίες, με αποτέλεσμα να δέχεται τιμωρίες και ξυλιές. Στην πραγματικότητα από τότε είχε αρχίσει την άσκηση της διά Χριστόν σαλότητος, αλλά αυτό τότε δεν το αντιλήφθηκε κανείς.

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_15396190135_936b052f59_kΌταν η Πελαγία ήρθε σε ηλικία γάμου, παρά τις αντιρήσεις της, σε ηλικία 19 ετών παντρεύθηκε τον Σέργιο Βασίλιεβιτς Σερεμπένικωφ. Ο νεαρός σύζυγος, θέλοντας ενδεχομένως να την βοηθήσει στην παράξενη συμπεριφορά της, την πήγε μαζί με την μητέρα της να προσκυνήσουν στο Σάρωφ και να πάρουν την ευλογία του μεγάλου Στάρετς οσίου Σεραφείμ. Εκεί ο Άγιος, μόλις αντίκρυσε την Πελαγία, της έκανε μία εδαφιαία μετάνοια και της έδωσε ένα κομποσχοίνι, αποκαλώντας την Μάτουσκα (Μητέρα). Όταν έφυγαν, ο Άγιος πλησίασε τον συμμοναστή του Ιβάν Ταμπάρτσεφ και του είπε: «Πάτερ Ιβάν, πίστεψέ το, η γυναίκα αυτή που είδες θα γίνει ένα μεγάλο αστέρι, που θα φωτίσει όλη την Ρωσία κι όλο τον κόσμο.….»!

Από την επίσκεψη αυτή και μετά η συμπεριφορά της Πελαγίας έγινε ακόμη πιο ασύμβατη με τα κοινωνικά πρότυπα. Αργυπνούσε τις νύχτες προσευχομένη, κοιμόταν σ’ ένα φέρετρο, ζητιάνευε μισόγυμνη στους δρόμους, μοίραζε τα χρήματα της οικογένειας στους φτωχούς. Έτσι ο άνδρας της την έδιωξε από το σπίτι και υποχρεώθηκε να επιστρέψει στο πατρικό της, όπου όμως την περίμεναν νέες περιπέτειες. Τα παιδιά του πατριού της την μισούσαν, ο ίδιος την έδερνε και η μικρή του κόρη έβαλε κάποιον να την πυροβολήσει και όταν αυτός αστόχησε άκουσε την Πελαγία να του λέει, ότι πυροβόλησε τον εαυτό του! (Πράγματι μετά από λίγο ο παρ’ ολίγον δράστης αυτοκτόνησε!). 

Μετά από όλα αυτά η ταλαιπωρημένη μητέρα της Πελαγίας επισκέφθηκε και πάλι τον όσιο Σεραφείμ και του περιέγραψε την κατάσταση. Φωτιζόμενος από το Άγιο Πνεύμα ο Στάρετς διείδε την διά Χριστόν σαλότητα της μακαρίας και της είπε: 

Πελαγία Ιβάνοβνα Ντιβίγιεβο _ Pelagia Ivanovna of Diveyevo_ Святая блаженная Пелагия Дивеевская-de-la-diveevo-11– «Πως μπορέσατε; αναφώνησε ο γέροντας. Πως το κάνατε αυτό το πράγμα; Αφήστε την ελεύθερη. Αφήστε την ελεύθερη. Αφήστε την να κάνει αυτό που θέλει. Αν δεν την αφήσετε, ο Θεός θα σας τιμωρήσει σκληρά. Αφήστε την μόνη της, μην την πειράξετε. Αφήστε την μόνη της».

Ο άνθρωπος του Θεού χαμογέλασε άθελά του, καθώς άκουσε τις φαινομενικές σωστές και λογικές δικαιολογίες της μητέρας της. Της είπε :
– «Μητερούλα, ο Κύριος δεν καλεί τις αδύναμες σε τόσο δύσκολο δρόμο. Σε τέτοιους αγώνες καλεί μόνο εκείνους που είναι δυνατοί σωματικά και ψυχικά. Γι’ αυτό μη την αλυσοδένετε, μη την εμποδίζετε. Διαφορετικά θα ‘χετε να κάνετε με το Θεό γι’ αυτό».

Από τότε η μακαρία περνούσε τις παγωμένες νύχτες στο προαύλιο της εκκλησίας, με θερμές προσευχές και αστήρευτα δάκρυα, ντυμένη με κουρέλια, καλώντας με απεγνωσμένες κραυγές τους πιστούς σε μετάνοια.

Μ’ αυτό τον τρόπο ζωής πέρασαν 4 χρόνια. Όταν το 1833 κοιμήθηκε ο όσιος Σεραφείμ, η προορατική αδελφή της Μονής Ντιβίγιεβο Γερόντισσα Ιουλιανή Γρηγορίεβνα, συνάντησε την Σαλή Πελαγία στον δρόμο και ζήτησε από την μητέρα της να της επιτρέψει να την πάρει στο μοναστήρι. Πριν φύγει από το πατρικό της η Πελαγία, απόλυτα λογική, έκανε σ’ όλους μία μεγάλη μετάνοια λέγοντας: «Για την αγάπη του Χριστού συγχωρέστε με, δεν θα ξαναγυρίσω κοντά σας ώσπου να πεθάνω»!

Στο Ντιβίγιεβο η Πελαγία συνέχισε τις σαλότητες με αποτέλεσμα άλλες μοναχές να την σέβονται, άλλες να την φοβούνται, άλλες να την κοροϊδεύουν και άλλες να την χτυπούν! Σαν αποτέλεσμα αυτής της υπέρτατης ταπείνωσης η μακαρία ελεήθηκε από τον Θεό με αγιοπνευματικά χαρίσματα. Θεράπευσε λ.χ. τον καλλιτέχνη Μ. Π. Πετρώφ του οποίου το χέρι είχε παραλύσει, έσβησε από μακρυά μία πυρκαγιά, άρχισε να εμφανίζεται «καθ’ ύπνον» σε ασθενείς και να τους θεραπεύει! Προφήτευσε ακόμη την επανάσταση που θα κατέστρεφε την Αγία Ρωσία και την δολοφονία του Τσάρου Αλεξάνδρου Β’, για τον οποίο έκλαιγε συνεχώς.

Έδειξε στοργικό ενδιαφέρον για την ηγούμενη Μαρία, στους αγώνες που έκανε και στη μέριμνά της να διοικήσει το μοναστήρι. Φανέρωσε το ζήλο της για την αλήθεια, που ποδοπατήθηκε και βεβηλώθηκε, κι αποφάσισε να συνεφέρει τον επίσκοπο. Όλα αυτά δείχνουν καθαρά την σταθερή κι ακριβή εκπλήρωση του αιτήματος του Γέροντα: “Πήγαινε, πήγαινε στο Ντιβέγιεβο. Να φροντίζεις τα ορφανά μου. ….”. Πρόσεχε τα “ορφανά” και τα ετοίμαζε για την αιωνιότητα.

Πελαγία Ιβάνοβνα Ντιβίγιεβο_Pelagia Ivanovna of Diveyevo_Св Пелагия Дивеевская_icon_-sv.-blzh.-Pelagiya-Diveevskaya-2ε ένα προσκύνημα με άλλες προσκυνήτριες στο Βορονέζ, ο άγιος αρχιεπίσκοπος Αντώνιος), στην Πελαγία Ιβάνοβνα γύρισε και είπε:
– Εσύ, δούλη του Θεού, μείνε εδώ!
Μίλησε κατά μόνας μαζί της τρεις ώρες.
( Και φεύγοντας) της είπε: Δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω για σένα. Αν ο Σεραφείμ ξεκίνησε την πορεία σου, εκείνος και θα την ολοκληρώσει.

Μετά από 20 χρόνια τέτοιας μαρτυρικής βιοτής (το 1853), εμφανίσθηκε ο όσιος Σεραφείμ και της έδωσε εντολή να μείνει έγκλειστη στο κελλί της. 

Κάποτε είπε στην συντρόφισσα της, την Άννα Γερασίμοβνα :

– Πριν από λίγο ήταν μαζί μου ο μπάτιουσκα Σεραφείμ. Μου είπε να ησυχάσω, να μένω περισσότερο στο κελλί μου, να μην βγαίνω έξω.

Και ησύχασε. Σπάνια μπορούσε κανείς να συζητήσει μαζί της. Από τότε μιλούσε λίγο και κοφτά. Καθόταν περισσότερο στο κελλί της. Όπως κι ο άγιος Αρσένιος ο Μέγας, απόφευγε τους ανθρώπους και κλεινόταν στον εαυτό της. Αυτή την εποχή οι πνευματικοί αγώνες της έγιναν διαφορετικοί.”

Εκεί η μακαρία έζησε άλλα 31 χρόνια, προσευχομένη αδιαλείπτως, αποφεύγοντας τους ανθρώπους.Πελαγία Ιβάνοβνα Ντιβίγιεβο_Pelagia Ivanovna of Diveyevo_Св Пелагия Дивеевская_icon_-sv.-blzh.-Pelagiya-Diveevskaya-5Προείδε τον θάνατό της επτά χρόνια πριν και τον υποδέχθηκε προετοιμασμένη με τα Άχραντα Μυστήρια. Τα τελευταία της λόγια προς την γερόντισσα Άννα ήταν “θα πεθάνω μαμά. Κι όποιος θα με θυμηθεί, θα τον θυμηθώ και εγώ. Αν έχω παρρησία,θα εύχομαι για όλους. ” Πριν από το κοίμηση της υποσχέθηκε ότι: «όλους που ζητάνε βοήθεια από μένα και με παρακαλάνε να προσεύχομαι γι᾿ αυτούς όλους θα τους βοηθώ…»

Μετά την κοίμησή της στο μοναστήρι ακούγονταν λόγια για θαυματουργικές εμφανίσεις της Πελαγίας Ιβάνοβνα…
Η μητέρα Μαυρικία μου είπε πως από την ημέρα που κοιμήθηκε η μακαρία Πελαγία Ιβάνοβνα, συλλογιζόταν συχνά πόσο εύκολα και άφοβα θα πρέπει να πέρασε τα τελώνια. Στο νου της κυριαρχούσε συνέχεια αυτή η σκέψη. Τη δωδέκατη μέρα από την κοίμησή της πήγε στο κελλί όπου η Πελαγία έζησε σαρανταπέντε χρόνια. Μόλις μπήκε μέσα είδε την Πελαγία Ιβάνοβνα σαν παιδί. Θεώρησε πως ήταν η ψυχή της Πελαγίας και είπε :
– Μάτιουσκα Πελαγία Ιβάνοβνα, στοχάζομαι πόσο καλά θα πρέπει να’σαι εκεί.
Η Πελαγία Ιβάνοβνα είπε τρεις φορές:
Με τον Ελισαίο, με τον Ελισαίο, με τον Ελισαίο.
Η μητέρα Μαυρικία γύρισε τότε στην Άννα Γερασίμοβνα, που’ταν κι αυτή στο κελλί και της είπε:
– Ποιός είναι αυτός που λέει η Πελαγία Ιβάνοβνα;
– Ο Ελισαίος ήταν προφήτης, απάντησε εκείνη. Ο αγαπημένος μαθητής του Ηλία, του προφήτη του Θεού.

***

Πελαγία Ιβάνοβνα Ντιβίγιεβο_Pelagia Ivanovna of Diveyevo_Св Пелагия Дивеевская_icon_-blj_PelagiyaΣτη θέση του απλού ξύλινου Σταυρού, πάνω στον τάφο της μακαριστής γερόντισσας, υψώθηκε σύντομα ένα μνημείο από χυτοσίδηρο. Πάνω του ήταν χαραγμένα αυτά τα λόγια:
….«Μακάριοι έστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού. Χαίρετε και αγαλλιάσθε ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς· ούτω γαρ εδίωξαν τους προφήτας τους προ υμών». (Ματθ.5, 10-12) Εσύ που τα υπέμεινες όλα εδώ και νίκησες με την δύναμη και την αγάπη σου για το Θεό, υπέμεινε την πνευματική αδυναμία μας και με τον σταυρό των αγώνων σου , μεσίτεψε για μας.
Ο “Σεραφείμ του Σεραφείμ”, η Πελαγία του μοναστηριού του Αγίου Σεραφείμ, της Αγίας Τριάδος του Ντιβέγιεβο, ανέλαβε το σταυρό για τη χάρη του Χριστού, έζησε στη γη ολοκληρωτικά κατά Θεόν, και ζει τώρα στους ουρανούς αιώνια με το Θεό.
«Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών». Στον αγκαθοστρωμένο δρόμο των αγώνων σου δεν εγκατέλειψες κανέναν που κατέφυγε σε σένα. Εκεί τώρα, στη μακαριότητα της αιώνιας δόξας του Θεού, μη ξεχνάς το μοναστήρι που τόσο αγάπησες. »
Οσία Πελαγία Ιβάνοβνα η διά Χριστόν Σαλή, μετφρ. Πέτρου Μπότση, Αθήνα 1996

Ανάμνηση θαύματος του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου απαλλαγής νήσου Ζακύνθου εκ της πανώλης, εν έτει 1689
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/30/21584/

Οσία Πελαγία Ιβάνοβνα του Ντιβέγιεβο, Πριν από λίγο ήταν μαζί μου ο μπάτιουσκα Σεραφείμ. Μου είπε να ησυχάσω..
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/29/27160/

Οι συναντήσεις της οσίας Πελαγίας του Ντιβέγιεβο με τον Μπάτουσκα Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/29/21610/

Οσία Πελαγία του Ντιβέγιεβο η διά Χριστόν Σαλή και Οσία Αθανασία Λογκάτσεβα
https://iconandlight.wordpress.com/2015/01/29/%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B2%CE%AD%CE%B3%CE%B9%CE%B5%CE%B2%CE%BF-%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83/Πελαγία Ιβάνοβνα Ντιβέγιεβο_Pelagia Ivanovna of Diveyevo_Св Пелагия Дивеевская_Ris12Απολυτίκιον Οσίας Πελαγίας Ιβάνοβνα του Ντιβέγιεβο. 
(Ποίημα Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια)
Ήχος πλ. α’ Τον Συνάναρχον Λόγον

Διαπλεύσασα πέλαγος πολυκύμαντον του επιγείου σου βίου εν ηρεμία, σεμνή, ψυχική και γεννηθείσα κόσμω θέατρον είληφας χάριν δαψιλή, Πελαγία, εμπαιγμούς και ύβρεις καθυπομείναι ως θείαν δρόσον υψόθεν, θερμή αρτίως κόσμου πρέσβειρα.

Κοντάκιον.
Ήχος δ’ Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ…

Ταις εν Χριστώ οδοίς σαλότητος άρτι ακολουθήσασα πιστώς, Πελαγία, δοχείον ταπεινώσεως επώφθης σεπτόν· όθεν συ Νυμφίω σου ποθεινώ ηξιώθης εν Εδέμ αγάλλεσθαι, θρέμμα θείον Ρωσίδος, Ω και πρεσβεύεις δούναι σε λαμπρώς ανευφημούσιν αγίαν ταπείνωσιν.

Μεγαλυνάριον.
Ίνα τη ψυχή σου εις ουρανούς ανυψώσης, Μήτερ, κατευτέλισας σε αυτήν και της εν Κυρίω μωρίας ανεδείχθης αρτίως, Πελαγία, θείον υπόδειγμα.Πελαγία Ιβάνοβνα Ντιβέγιεβο_Pelagia Ivanovna of Diveyevo_Св Пелагия Дивеевская_2016-01-06_16-54-32 (1)ΛΕΙΨΑΝΟθηκες Πελαγία Ιβάνοβνα Ντιβίγιεβο_Pelagia Ivanovna of Diveyevo_Св Пелагия Дивеевская_και Παρασκευης-ICUAs


St. Seraphim of Sarov said, “this woman whom you see will be a great luminary for the whole world…. She is Pelagia Ivanovna, from Arzamas.”

Πελαγία Ιβάνοβνα Ντιβίγιεβο _ Pelagia Ivanovna of Diveyevo_ Святая блаженная Пелагия Дивеевская-de-la-diveevo-1 81Synaxis of the Ecumenical Teachers and Hierarchs: Basil the Great, Gregory the Theologian, and John Chrysostom
Finding of the Wonderworking Icon of Mother of God Evangelistria of Tinos (1823)
Commemoration of the deliverance of the island of Zakynthos from the plague by Saint George the Great-Martyr (1689)
Saint Pelagia Ivanovna of Diveyevo, fool for Christ’s and disciple of St. Seraphim of Sarov (1884)

Commemorated on January 30

We are fools for Christ’s sake..” (I Cor. 4: 10)
“God has chosen the foolish things of the world to confound the wise, and God has chosen the weak things of the world to confound those who are mighty. ” (1 Cor 1:27)

Πελαγία Ιβάνοβνα Ντιβίγιεβο_Pelagia Ivanovna of Diveyevo_Св Пелагия Дивеевская_icon_-sv.-blzh.-Pelagiya-Diveevskaya-2In the world Pelagia Ivanovna Serebrennikova. She was born in Arzamas and already from childhood was nicknamed “fool” for her unusual behaviour. As a young married woman she visited St. Seraphim, who conversed privately with her for a long time. On parting, the Elder bowed to her and said, “Go, Matushka, to Diveyevo and defend my orphans. God win glorify you there.” And he handed her a prayer rope. As she walked away, a young monk standing outside the elder’s cell asked him who she was. “Trust God, Fr. John,” replied the Saint, “this woman whom you see will be a great luminary for the whole world…. She is Pelagia Ivanovna, from Arzamas.”
On returning home, Pelagia Ivanovna began acting as though she had gone mad, running around Arzamas and shouting inanities. For several years she endured unspeakable torments from her relatives
In Diveyevo Pelagia Ivanovna continued her tormenting struggle.
Some sisters venerated her, others abused her as a mad woman possessed by a clairvoyant demon.
Gradually, Pelagia Ivanovna began to manifest other spiritual gifts, especially the gift of directing souls.
ὁσ. Σεραφείμ ΣάρωφAfter 20 years of asceticism, Blessed Pelagia, at the command of Seraphim who appeared to her in a dream, shut herself up in a cell, began to avoid people, became silent, sat and slept always on the floor near the entrance door, and spent her nights in prayer. She fed mainly on black bread from which she rolled little balls which served her instead of beads for the Jesus prayer. She never washed her body or cut her nails.
Pelagia Ivanovna once slapped a bishop who insisted that she should take a gift.
The painter, M. P. Petrov, was a living example of that grace-filled action through which she directed people’s hearts to the way of salvation.
“She pulled me from the depths of hell,” he said later.
She saw the whole life of any person and prophesied with clairvoyance. She appeared in dreams and performed healings. She quenched a fire at a distance. The sisters of the community, and Mother Abbess herself, took counsel with the clairvoyant blessed one. The fame of her clairvoyance spread everywhere and the blessed one was visited by many people from all ends of Russia.
Before her repose on January 30, 1884 (O.S.), she was granted to receive the Holy Mysteries from angels, as witnessed by Mother Anna. After her repose she was seen in a vision, kneeling before the Most Holy Mother of God together with St. Seraphim. Blessed Parasceva Semyonovna called her “a second Seraphim,” and she became known as “Seraphim’s Seraphim.”
Before her death she promised that those who remember her she would remember and pray for.Πελαγία Ιβάνοβνα Ντιβέγιεβο_Pelagia Ivanovna of Diveyevo_Св Пелагия Дивеевская_2016-01-06_16-54-32 (1)


Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος έφερε μέσα στην καρδιά του το Θεό και γραμμένο με χρυσά γράμματα: ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ.

Ιγνάτιος ο Θεοφόρος _Christ and child St. Ignatios_ Христос и ребенок Св. Игнатий Богоносец 386606_327648280579362_790207224_n

Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, επίσκοπος Αντιοχείας, ανακομιδή των ιερών Λειψάνων του.
Άγιοι Σάρβηλος και Βεβαία οι εν Εδέσση Μάρτυρες
Άγιος Βαρσιμαίος Εδέσσης ο Oμολογητής
Όσιος Αφραάτης
Όσιος Ακεψιμάς
Αγία Φλώρα (St Flora) η λαϊκή μαγείρισσα, στη Μονή της αγίας Μπριγκίτας του Kildare Ιρλανδίας (+523)
Όσιος Ιγνάτιος ο Σιναΐτης
Άγιος Ανδρέας Ρουμπλιόβ ο Εικονογράφος (1430)

Εορτάζουν στις 29 Ιανουαρίου

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Στο βίο του αγίου  Ιγνατίου του Θεοφόρου, επισκόπου Αντιοχείας, πού στεφανώθηκε με το φωτοστέφανο του μαρτυρικού θανάτου στη Ρώμη, στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού, διαβάζουμε  αυτά τα λόγια: «Όταν τον έπαιρναν για να τον καταβροχθίσουν τα άγρια θηρία και εκείνος είχε ασταμάτητα το όνομα του  Ιησού στα χείλη του, οι ειδωλολάτρες τον ρώτησαν γιατί θυμόταν το όνομα εκείνο αδιάλειπτα. Ο Άγιος απάντησε ότι είχε το όνομα του  Ιησού Χριστού γραμμένο μέσα στην καρδιά του κι ότι ομολογούσε με τα χείλη  Εκείνον πού πάντα έφερε μέσα στην καρδιά του. Όταν τα άγρια θηρία είχαν καταβροχθίσει τον Άγιο, η καρδιά του, με το θέλημα του Θεού, διατηρήθηκε ανέπαφη ανάμεσα στα κόκαλα του. Οι άπιστοι τη βρήκαν και τότε θυμήθηκαν όσα είχε πει ο Άγιος. Έτσι, έκοψαν την καρδιά εκείνη στα δύο, θέλοντας να μάθουν αν ήταν αληθινό ο,τι τους είχε λεχθεί. Στο εσωτερικό των δυο κομματιών της καρδίας βρήκαν μιαν επιγραφή γραμμένη με χρυσά γράμματα: ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Έτσι ο άγιος  Ιγνάτιος ήταν θεοφόρος και στο όνομα και στην πράξη, έχοντας πάντα και φέροντας μέσα στην καρδιά του το Θεό μας Χριστό, με το όνομά Του γραμμένο με το λογισμό του νου σαν με κάλαμο».

Ιγνάτιος ο Θεοφόρος-_ Св. Игнатий Богоносец епископ Антиохийски_ St. Ignatius of Antioch__234556Ο άγιος Ιγνάτιος ήταν μαθητής του αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου και είχε το προνόμιο, όντας παιδί, να δει τον Κύριο  Ιησού Χριστό προσωπικά.  Ήταν το ευλογημένο εκείνο παιδί, για το οποίο λέγεται στο Ευαγγέλιο ότι ο Κύριος το έβαλε στο μέσο των Αποστόλων, πού συζητούσαν για πρωτεία, το πήρε στην αγκαλιά του και είπε: «Αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών.  Όστις ουν ταπεινώσει εαυτόν ως το παιδίον τούτο, ούτος εστίν ο μείζων εν τη βασιλεία των ουρανών»(3).

Σίγουρα ο άγιος  Ιγνάτιος διδάχτηκε την προσευχή του Ιησού από τον άγιο Ευαγγελιστή και την εφάρμοζε κατά την περίοδο εκείνη της ακμής του Χριστιανισμού, όπως όλοι οι άλλοι Χριστιανοί. Την εποχή εκείνη όλοι οι Χριστιανοί μάθαιναν την προσευχή του Ιησού, πρώτα για τη μεγάλη σημασία της ίδιας της προσευχής, όπως και για το ότι σπάνιζαν τότε και ήταν πανάκριβα τα χειρόγραφα ιερά βιβλία, γιατί λίγοι ήταν οι γραμματισμένοι (οι πιο πολλοί από τους Αποστόλους ήταν αγράμματοι) και γιατί η προσευχή του  Ιησού ήταν εύκολη, πρόσφερε ικανοποίηση και επενεργούσε με μια πολύ ειδική ενέργεια και δύναμη.

Αυτός ο τρόπος προσευχής, το να προσεύχεται δηλαδή κανείς λέγοντας την προσευχή του Ιησού, είναι θείος θεσμός, πού θεσπίστηκε όχι μέσω Αποστόλου ή Αγγέλου, αλλά από τον Υιόν του Θεού, πού είναι Θεός ο ίδιος. Μετά τον μυστικό δείπνο, ανάμεσα σ’ άλλες υψηλές, ύστατες εντολές και οδηγίες, ο Κύριος Ιησούς Χριστός θέσπισε την προσευχή στο όνομα Του. Έδωσε αυτό τον τρόπο προσευχής σαν μια νέα, εξαίρετη και ανεκτίμητη δωρεά. Οι Απόστολοι γνώριζαν ήδη μερικώς τη δύναμη του ονόματος του Ιησού, μ’ αυτό θεράπευσαν ανίατες αρρώστιες και υπέταξαν δαίμονες, και μ’ αυτό τους κατανίκησαν, τους έδεσαν και τους εξέβαλαν. Αυτό το πανίσχυρο και θαυμαστό όνομα ο Κύριος μας αφήνει εντολή να το χρησιμοποιούμε στην προσευχή. Υποσχέθηκε ότι τέτοια προσευχή θα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. «Ό,τι αν αιτήσητε τον πατέρα», είπε στους αγίους Αποστόλους, «εν τω ονόματι μου, τούτο ποιήσω, ίνα δοξασθή ο πατήρ εν τω υίω. Εάν τι αιτήσητε εν τω ονόματι μου, εγώ ποιήσω» (Ίωάν. 14,13). « Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι όσα αν αιτήσετε τον πατέρα εν τω ονόματι μου, δώσει υμίν. Έως άρτι ουκ ητήσατε ουδέν εν τω ονόματί μου αιτείτε και λήψεσθε, ίνα η χαρά υμών η πεπληρωμένη» ( Ίωάν. 16,23-24).

Στα Ευαγγέλια, στις Πράξεις και τις Επιστολές των Αποστόλων βλέπουμε την απέραντη πίστη των αγίων Αποστόλων στο όνομα του Κυρίου Ιησού, όπως και τον απέραντο σεβασμό τους γι’ αυτό. Στο όνομα του Κυρίου Ιησού έκαναν τα πιο εκπληκτικά θαύματα. Από το βιβλίο «ΥΙΕ ΜΟΥ ΔΟΣ ΜΟΙ ΣΗΝ ΚΑΡΔΙΑΝ…», Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ, Ορθόδοξη αναφορά στην καρδιακή ή νοερά προσευχή του Ιησού, Γ΄ έκδοση, (πρόλογος, εισαγωγή, μετάφραση), Αρχιμ. Επιφανίου (Ευθυβούλου) Χαραλ. Ασσιώτη, έκδοση του «Ορθόδοξου Πνευματικού Κέντρου Λεμεσού

Ιγνάτιος ο Θεοφόρος_ Св. Игнатий Богоносец епископ Антиохийский_ St. Ignatius of Antioch__52627.bΟ άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει:
«Σας παρακαλώ, αδελφοί, μην παραβείτε και μην καταφρονήσετε ποτέ τον κανόνα της προσευχής…
Ο μοναχός οφείλει, είτε τρώει είτε πίνει είτε κάθεται είτε εκτελεί διακόνημα είτε βαδίζει στον δρόμο είτε κάνει οτιδήποτε άλλο, να κράζει ακατάπαυστα το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με»
Έτσι, το όνομα του Κυρίου Ιησού, καταβαίνοντας στο βάθος της καρδιάς, θα ταπεινώσει τον δράκοντα, που έχει την κατοχή της καρδιάς, και θα σώσει και θα ζωοποιήσει την ψυχή.

Να επιμένεις, λοιπόν, αδιάκοπα στην επίκληση του ονόματος του Κυρίου Ιησού, για να καταπιεί η καρδιά τον Κύριο και ο Κύριος την καρδιά και να γίνουν τα δύο ένα» (βλ. Οσίων Καλλίστου και Ιγνατίου των Ξανθοπού, Μέθοδος και κανών…, κα΄). Από το βιβλίο: «ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ», Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Τόμος γ΄

***

Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, Επιστολή προς Εφεσίους

XV. Είναι καλύτερα να μη μιλάει κανείς και να είναι, παρά να μιλάει και να μη είναι. Είναι καλή η διδασκαλία, όταν αυτός που διδάσκει τα εφαρμόζει. Ένας λοιπόν είναι ο δάσκαλος, ο οποίος «είπε και έγινε», και εκείνα που έκανε χωρίς να μιλάει, είναι έργα αντάξια του Πατέρα του. 2. Αυτός που έχει πραγματικά λόγο του Ιησού, μπορεί να ακούει και την ησυχία του, για να είναι τέλειος, ώστε ανάλογα με αυτά που λέει να πράττει, και με όσα σιωπά να αναγνωρίζεται. 3. Τίποτα δεν διαφεύγει την προσοχή του Κυρίου, αλλά και οι κρυφές μας σκέψεις είναι κοντά του. Ας κάνουμε λοιπόν τα πάντα, σαν να κατοικεί αυτός μέσα μας, για να γίνουμε οι ναοί του, και αυτός να είναι ο Θεός μας μέσα μας, πράγμα το οποίο και είναι και θα φανεί μπροστά μας, από αυτά που κάνουμε αγαπώντας αυτόν δίκαια.

Γράφει στην προς Ρωμαίους Επιστολή του. Kαλόν εμοί αποθανείν διά Iησούν Xριστόν. Eκείνον ζητώ τον υπέρ εμού αποθανόντα και αναστάντα. Mη εμποδίσητέ με εις ζωήν φθάσαι. Iησούς γάρ εστιν η ζωή των πιστών. Mη θελήσητέ με αποθανείν. Θάνατος γάρ εστιν η άνευ Xριστού ζωή. Ζων γράφω υμίν, ερών του διά Xριστόν αποθανείν. O εμός έρως εσταύρωται. Oυκ έστιν εν εμοί πυρ φιλούντι. Ύδωρ δε ζων, αλλόμενον εν εμοί έσωθέν μοι λέγει… Άρτον του Θεού θέλω. Άρτον Oυράνιον, άρτον ζωής, ό εστι σαρξ του Xριστού. Kαι πόμα θέλω το πόμα αυτού, ό εστιν αγάπη άφθαρτος, και αένναος ζωή. Πιστεύσατέ μοι, ότι τον Iησούν φιλώ τον υπέρ εμού παραδοθέντα».Ιγνάτιος ο Θεοφόρος_ Св. Игнатий Богоносец епископ Антиохийски_ St. Ignatius of Antioch__291722-child1Γέροντας Ιγνάτιος Καπνίσης

Όλοι οι Άγιοι Πατέρες καταλήγουν στο: Τέλειος Χριστιανός θα πει ταπεινός άνθρωπος.

Η ταπείνωση από μόνη της ανεβάζει από την άβυσσο στον ουρανό τον αμαρτωλό.

Ο Κύριος σε όλη Του την Ζωή εδίδαξε και εφήρμοσε την ταπείνωση.

Πως γινόμαστε ταπεινοί;
Όταν δεν συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους αλλά ΜΟΝΟ με το Θεό.
Όταν δεν λησμονούμε ότι από την Γέννηση μέχρι τη Σταύρωση ο Χριστός μας κήρυξε με τα έργα Του και τη διδασκαλία Του την Ταπείνωση.
Ταπείνωση είναι η συντριβή της καρδιάς, η αληθινή μετάνοια, η μίμηση της ταπεινώσεως του Χριστού μας.
Τίποτε άλλο δεν ξεχωρίζει τους αληθινούς χριστιανούς και μαθητές του Χριστού από την αληθινή ταπείνωση.

Ο Άγιος Ιγνάτιος έτρεχε στο μαρτύριο, η φωτιά που έκαιγε μέσα του για τον Κύριό μας ήταν έρωτας θεϊκός ,τέτοιος ποὺ ήθελε να βρίσκεται συνεχώς ενωμένος μ’ αυτόν. Και χίλιες καρδιές να έχη κανείς, δεν φθάνουν για να τις δώση στον Χριστό. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης – Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/12/19/36871/

Η ψυχή που έχει γίνει ένα με τον Θεό έχει πραότητα και ταπείνωση, είναι πάντοτε προσευχόμενη και ζει αδιαλείπτως μέσα της, την παρουσία του Θεού. Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα
https://iconandlight.wordpress.com/2018/12/18/25575/

Απολυτίκιον Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου. Ήχος γ’. Θείας πίστεως

Θείω έρωτι, επτερωμένος, του σε ψαύσαντος, χερσίν αχράντοις, Θεοφόρος ανεδείχθης Ιγνάτιε και εν τη Δύσει τελέσας τον δρόμον σου, προς την ανέσπερον λήξιν εσκήνωσας. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Απολυτίκιον Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου.
Ήχος δ’.

Και τρόπων μέτοχος, και θρόνων διάδοχος, των Αποστόλων γενόμενος, την πράξιν εύρες θεόπνευστε, εις θεωρίας επίβασιν, διά τούτο τον λόγον της αληθείας ορθοτομών, και τη πίστει ενήθλησας μέχρις αίματος, Ιερομάρτυς Ιγνάτιε, Πρεσβεύε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Δόξα… του Αγίου Ήχος α’
Του Στουδίτου

Ω της στερράς και αδαμαντίνου σου ψυχής, αξιομακάριστε Ιγνάτιε! συ γαρ προς τον όντως σον εραστήν, ανένδοτον έχων την έφεσιν, έλεγες· Ουκ έστιν εν εμοί πυρ φιλόϋλον, ύδωρ δε μάλλον ζων, και λαλούν εν εμοί, ένδοθέν μοι λέγον· Δεύρο προς τον Πατέρα· όθεν θείω Πνεύματι πυρπολούμενος, θήρας ηρέθισας κόσμου σε θάττον χωρίσαι, και προς τον ποθούμενον παραπέμψαι Χριστόν· ον ικέτευε, σωθήναι τας ψυχάς ημών.