iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Συγχωρείτε εκείνους που σφάλουν ενώπιον σας, συγχωρείτε, διότι διαφορετικά δεν θα συγχωρηθείτε. Η Βασιλεία του Θεού είναι βασιλεία αμοιβαίας αγάπης. Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh)

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ-Paradise-kingdom of Godw-Царство Божие (Небесное)-bs06_wVIdnO7BFsAnthony Bloom (Metropolitan of Sourozh)

Κυριακή της Συγχώρεσης – Εσπερινός

Το σημερινό Ευαγγέλιο, καθώς απόψε ξεκινά η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, μας μιλάει με λόγια θείας ελπίδας αλλά και προειδοποιεί: Συγχωρείτε εκείνους που σφάλουν ενώπιόν σας, συγχωρείτε, διότι διαφορετικά δεν θα συγχωρηθείτε. Η Βασιλεία του Θεού είναι βασιλεία αμοιβαίας αναγνώρισης, αμοιβαίας αποδοχής και αγάπης, στοιχείων που συμπίπτουν με τη χαρά της κοινωνίας, αλλά και της ετοιμότητας να σηκώνουμε ο ένας τα βάρη του άλλου…

Εδώ ακριβώς αρχίζει η συγνώμη: τη στιγμή κατά την οποία, αναγνωρίζοντας το εύθραυστο των άλλων, όπως αναγνωρίζω και το δικό μου, την ανάγκη τους για προστασία και βοήθεια, για ευσπλαχνία, είμαι προετοιμασμένος να φέρω μαζί τους το φορτίο της αδυναμίας τους, το ευάλωτο της αμαρτωλότητάς τους. Η συγνώμη αρχίζει τη στιγμή που αποφασίζω να ανέχομαι τους αδελφούς μου, χωρίς να περιμένω να αλλάξουν, να τους ανέχομαι όπως είναι, να κάνω ελαφρότερο το φορτίο τους, ώστε κάποτε η αλλαγή τους να καταστεί εφικτή.

Αδάμ_Adam_Адам_784532Η προϋπόθεση πάντως της συγνώμης βρίσκεται μέσα μου: είναι η προθυμία μου να αναλάβω αυτόν τον σταυρό, αυτό το φορτίο, ώστε οι άλλοι να θεραπευθούν ή τουλάχιστον να προστατευ­θούν απέναντι στο κακό. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να το κάνει ο καθένας, δεν χρειάζεται παρά μία στιγμή κατανόησης, αποφασιστικότητα και καλή θέληση. Όλοι μας έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που δύσκολα ανεχόμαστε, που είναι αιτία ταλαιπωρίας, δυστυχίας και θυμού· μπορούμε να ακυρώσουμε αυτό το θυμό και να ξεπεράσουμε τη δυστυχία αν κάνουμε το καθήκον μας, το καθήκον της ζωής μας, το έργο μας, που είναι να κουβαλάμε μαζί τους το φορτίο, να είμαστε αυτοί που, πληγωμένοι και προσβεβλημένοι και αποδιωγμένοι, θα στραφούμε στον Κύριο και θα πούμε: «Κύριε, συγχώρησε, γιατί δεν μνησικακώ, θέλω να γίνω και να παραμείνω στέρεος μ’ αυτόν τον άνθρωπο στην αδυναμία του και στην αμαρτωλότητά του. Δεν θα σταθώ κριτικά απέναντι του, κι αν εγώ δεν είμαι ακόμη ικανός να το κάνω, κάνε το Εσύ για μένα: μη μου καταλογίσεις την κρίση, μη μου καταλογίσεις την κατάκριση που με τραχύτητα πρόφερα, μην υποστηρίξεις τον θυμό μου. Στάσου δίπλα σ’ αυτόν που έσφαλε, επειδή αυτός ή αύτη έχει ανάγκη βοηθείας, συγχώρησης και θεραπείας γι’ αυτό ακριβώς το λόγο».
Εκεί αρχίζει η συγνώμη, κι αν δεν αρχίσει εκεί δεν θα μπορέσει να εξελιχθεί σε τίποτα άλλο. Σηκώνουμε το φορτίο ο ένας του άλλου, αποδεχόμαστε την αλληλεγγύη με εκείνους που έσφαλαν και σφάλλουν, τους αγαπούμε «εν καινότητι» ζωής και μόνον τότε η συγχώρηση γίνεται αυτή που πρέπει να είναι: μια πράξη μεσιτείας ενώπιων του Θεού, μια πράξη που γιατρεύει και μεταμορφώνει. Αυτή την αρχή της συγνώμης όλοι μπορούμε να την κάνουμε, είναι μέσα στις δυνάμεις μας να αναλάβουμε αυτό το έργο. Ας κάνουμε λοιπόν ό,τι μπορούμε, και ας αφήσουμε το Θεό να πραγματοποιήσει μέσα μας, για μας, καταμεσής της ζωής μας, αυτό που ξεπερνά τη καλή μας θέληση…

(π. Anthony Bloom «Στο φως της Κρίσης του Θεού», Εν πλω, 2009)Ο Χριστός Ελκόμενος επί Σταυρού_24203_st.-nicholas-in-prilep-_Greek-Byzantine-Orthodox-Icon_Κυριακή της Συγχώρεσης – Εσπερινός
Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh) 
21η Φεβρουαρίου 1999

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Έχουμε φτάσει στο κατώφλι της Σαρακοστής. Αρχίζουμε να προχωράμε κατά μήκος ενός δρόμου που θα μας οδηγήσει στο Γολγοθά· ούτως ώστε μια μέρα, στο τέλος της Μ. Τεσσαρακοστής, θα βρεθούμε να στεκόμαστε ενώπιον του Εσταυρωμένου –που σταυρώθηκε για χάρη μας, για τη σωτηρία του καθενός μας. Ξεκινάμε ένα ταξίδι το οποίο πρέπει να τελειώσει με τον Θεό να είναι σε θέση να μας συγχωρέσει, και να μας πεί, «Πορεύεσθε εν ειρήνη». Αλλά για να το επιτύχουμε αυτό θα πρέπει να αρχίσουμε να συγχωρούμε ο ένας τον άλλον.

Συγχωρώ δεν σημαίνει ξεχνώ ο,τι έχει συμβεί, αλλά επωμίζομαι το βάρος της αδυναμίας ενός άλλου ανθρώπου, ή μερικές φορές το κακό ενός άλλου ανθρώπου. Λέει ο Απόστολος Παύλος: «Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε». Και αυτά τα φορτία είναι πολύ συχνά η αποτυχία του καθενός από εμάς να φανούμε αντάξιοι της κλήσης μας· η ανικανότητά μας ν’ αγαπάμε, να αποδεχόμαστε, να υπηρετούμε, να βοηθάμε ο ένας τον άλλο στο δρόμο που οδηγεί στον Θεό. Έτσι ας κρίνουμε την ψυχή μας, τη ζωή μας· να κρίνουμε δίκαια και τίμια, και να ζητήσουμε συγχώρεση όχι μόνο από τον Θεό – αυτό υπό μίαν έννοια μας φαίνεται τόσο συχνά πιο εύκολο από το να ζητήσουμε συγχώρεση από τον πλησίον μας. Αλλά ας ζητήσουμε συγχώρεση από αυτούς που έχουμε προσβάλλει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά και από εκείνους που δεν βοηθήσαμε στο ταξίδι τους προς τον Θεό. Είμαστε όλοι αδύναμοι, όλοι χρειαζόμαστε στήριξη. Στηρίζουμε ο ένας τον άλλον; Ή διαλέγουμε αυτούς που θέλουμε να στηρίξουμε, επειδή τους συμπαθούμε, επειδή το να τους στηρίζουμε είναι για μας χαρά, επειδή αυτό σημαίνει ότι αυτοί επίσης ανταποκρίνονται από ευγνωμοσύνη, από φιλία;

Αδάμ_Adam_Адам_αδαμ--Ας στραφούμε στον καθένα από αυτούς που θα μας συναντήσουν σήμερα κατά πρόσωπο, και όταν πούν «συγχωρέστε με» ας αναρωτηθούμε: «Τι έχω για να συγχωρεθεί;» Και να υποκλιθούμε μπροστά στο άλλο πρόσωπο και να ανταποκριθούμε με τον ίδιο τρόπο, διότι ποιος από εμάς υπήρξε για τους άλλους φως στην πορεία του προς τον Θεό, στήριγμα σε στιγμές αδυναμίας;

Ας αρχίσουμε τώρα την πορεία μας προς τον Γολγοθά, έτσι ώστε όταν σταθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Χριστό να μην είμαστε σαν το πλήθος εκείνων των ανθρώπων, οι οποίοι ήλπισαν ότι ο Χριστός θα κατέβει από το σταυρό και ότι θα είναι εύκολο να γίνουν μαθητές Του. Ας σταθούμε στο πλήθος όπως στάθηκε η Μητέρα του Θεού και ο Άγιος Ιωάννης. Και ας μη βρούμε σοβαρούς λόγους για να μην συγχωρέσουμε.

Θυμάμαι έναν άνθρωπο ο οποίος μου είπε «μπορώ να συγχωρέσω κάθε άνθρωπο ο οποίος έχει αμαρτήσει απέναντι μου, μπορώ ακόμα και να τους αγαπώ, αλλά μισώ τους εχθρούς του Θεού». Και σκέφτηκα κάτι από τη ζωή ενός αγίου, όπου ένας ιερέας προσευχόταν στον Θεό να τιμωρήσει αυτούς που Τον πρόδωσαν με την ζωή τους, αν όχι με τα λόγια τους. Και ο Χριστός παρουσιάστηκε σ’ αυτόν και είπε: «Ποτέ να μην προσεύχεσαι για την τιμωρία ή για την απόρριψη οποιουδήποτε ανθρώπου. Αν μόνο ένας αμαρτωλός υπήρχε στον κόσμο, θα διάλεγα να ενδυθώ ξανά την ανθρώπινη σάρκα, και να πεθάνω ξανά επάνω στον Σταυρό μόνο γι’ αυτόν τον αμαρτωλό.»

Είναι αυτή η στάση μας απέναντι στον άλλο; Είναι αυτή η στάση μας στον απέραντο κόσμο, τόσο τραγική, τόσο κακή, και τόσο γεμάτη από πόνο στην αναζήτηση της για ολοκλήρωση, για πληρότητα; Ο Θεός θα συγχωρέσει – ας συγχωρέσουμε ο ένας τον άλλον. Και να θυμάστε, αν δεν συγχωρούμε τον αδερφό μας, δεν είναι μόνο αυτός που φεύγει με πόνο και δάκρυα στην καρδιά του, αλλά εμείς είμαστε πληγωμένοι, διότι αν δεν συγχωρούμε, εμείς οι ίδιοι δεν θεραπευόμαστε. Το κακό που συνέβη σ’ εμάς παραμένει σ’ εμάς, βλάπτοντας την ψυχή μας, καταστρέφοντάς μας.

Ας μάθουμε να συγχωρούμε, έτσι ώστε οι άλλοι να μπορούν να θεραπευθούν αλλά να μπορούμε και οι ίδιοι να θεραπευθούμε. Ας προσευχηθούμε τώρα μαζί, με μια ψυχή, μ’ ένα νού· και όταν θα έρθουμε να γονατίσουμε μπροστά στην εικόνα του Χριστού και της Θεοτόκου, να στραφούμε ο ένας προς τον άλλο έτοιμοι να συγχωρεθούμε και να συγχωρέσουμε, με όποιο κι αν είναι για μας το τίμημα. Αμήν.ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ-Paradise-kingdom of Godw-Царство Божие (Небесное)-(Небесное)

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Γέροντα, που οφείλεται η δικαιολογία;

Στον εγωισμό. Η δικαιολογία είναι πτώση και διώχνει την Χάρη του Θεού. Πρέπει όχι μόνο να μη δικαιολογήται κανείς, αλλά και να αγαπήση την αδικία που γίνεται εις βάρος του.
Αυτή η δικαιολογία μας έβγαλε από τον Παράδεισο. Έτσι δεν το έπαθε ο Αδάμ; Όταν τον ρώτησε ο Θεός: «μήπως έφαγες από το δένδρο που σου είπα να μη φας;», εκείνος δεν είπε: «ήμαρτον, Θεέ μου, ναί, έσφαλα», αλλά δικαιολογήθηκε. «Η γυναίκα που μου έδωσες, είπε, αυτή μου έδωσε και έφαγα». Σαν να έλεγε: «Εσύ φταίς που έπλασες την Εύα»! Μήπως ήταν υποχρεωμένος ο Αδάμ σ᾿ αυτό το θέμα να ακούση την Εύα; Ρωτάει ο Θεός και την Εύα κι εκείνη απαντάει: «Το φίδι με απάτησε».
Αν έλεγε ο Αδάμ: «ήμαρτον, Θεέ μου, έσφαλα» και αν έλεγε και η Εύα: «εγώ έσφαλα», όλα θα τακτοποιούνταν. Αλλά αμέσως δικαιολογία-δικαιολογία.
Αγ. Παισίου Αγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Γ’ «Πνευματικός Αγώνας»ΔΑΥΙΔ ΜΕΤΑΝΟΩΝ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ_David King prophet_ Давид Пророк-8_1

Η Αγία Τεσσαρακοστή: πορεία προς τον Γολγοθά
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Καλή Σαρακοστή και καλό Τριήμερο1. Πιστεύω αυτήν την Σαρακοστή να μην έχετε πολλές δουλειές και να συμμετάσχετε ψυχικά στο Πάθος του Κυρίου, δουλεύοντας περισσότερο πνευματικά. Από την στιγμή που αρχίζει το Τριώδιο2 , πρέπει να αρχίζη κανείς να οδεύη προς τον Γολγοθά. Καί, αν αξιοποιήση πνευματικά αυτήν την περίοδο, όταν πεθάνη, θα οδεύση η ψυχή του προς τα άνω, χωρίς να εμποδίζεται από «διόδια» και τελώνια 3. Κάθε χρόνο έρχονται αυτές οι άγιες ημέρες, αλλά και κάθε χρόνο μας φεύγει και ένας χρόνος· και αυτό είναι το θέμα. Τον αξιοποιήσαμε πνευματικά ή τον σπαταλήσαμε στα υλικά;

Μαζί με όλες τις άλλες κοσμικές αλλοιώσεις της εποχής μας, έχει χάσει την έννοιά του και το Τριήμε­ρο, γιατί οι κοσμικοί κάθε εβδομάδα έχουν τριήμερο – Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή – με ζωή κοσμική. Ευτυχώς που διατηρείται και η πραγματική πνευμα­τική έννοια του Τριημέρου στα μοναστήρια και σε λί­γες χριστιανικές οικογένειες στον κόσμο, και έτσι κρα­τιέται ο κόσμος. Η πολλή προσευχή και η νηστεία που γίνεται κάθε χρόνο σ’ αυτό το Τριήμερο, στην αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, φρενάρει τον κόσμο από πολλά πνευματικά ολισθήματα, που γίνονται συνήθως στα κοσμικά τριήμερα.

– Γέροντα, ποιό είναι το νόημα του Τριημέρου;

Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -_102484756457064_340268_45– Το Τριήμερο της Σαρακοστής έχει περισσότερο το νόημα να συνηθίση κανείς στην νηστεία, στην εγκράτεια. Ύστερα, όταν θα κάνη κάθε μέρα ενάτη4, θα το θεωρή πανηγύρι. Στο Κοινόβιο μετά το Τριήμερο τρώγαμε μια σούπα νερόβραστη στις τέσσερις το απόγευμα και το θεωρούσαμε μεγάλη ευλογία. Μετά το Τριήμερο τί ευλογία να τρώμε κάθε μέρα!
Βοηθάει το Τριήμερο στην αρχή, για να νηστέψη κανείς όλη την Σαρακοστή. Αν όμως κάποιος δεν μπορή να κρατήση το Τριήμερο, ας φάη λίγο παξιμάδι το βράδυ ή ας κρατήση ενάτη. Είναι καλύτερα να οικονομηθή, γιατί, αν ζαλίζεται και δεν μπορή να κάνη τίποτε από πνευματικά, τί πνευματικό κέρδος βγάζει μετά;

– Γέροντα, πώς θα μπορέσω την Σαρακοστή να αγωνισθώ περισσότερο στην εγκράτεια;
– Οι κοσμικοί τώρα την Σαρακοστή προσέχουν κατά κάποιον τρόπο την εγκράτεια, ενώ εμείς οι μοναχοί πάντα πρέπει να προσέχουμε. Το κυριώτερο όμως που πρέπει να προσέξη κανείς είναι τα ψυχικά πάθη και μετά τα σωματικά. Γιατί, αν δώση προτεραιότητα στην σωματική άσκηση και δεν κάνη αγώνα, για να ξερριζωθούν τα ψυχικά πάθη, τίποτε δεν κάνει. Πήγε μια φορά σε ένα μοναστήρι ένας λαϊκός στην αρχή της Σαρακοστής και κάποιος μοναχός του φέρθηκε απότομα, σκληρά. Εκείνος όμως ο καημένος είχε καλό λογισμό και τον δικαιολόγησε. Ήρθε μετά και μου είπε: «Δεν τον παρεξηγώ, Πάτερ· ήταν, βλέπεις, από το τριημέρι!». Αν το τριημέρι που έκανε ήταν πνευματικό, θα είχε μια γλυκύτητα πνευματική και θα μιλούσε στον άλλον με λίγη καλωσύνη. Αλλά αυτός ζόριζε εγωιστικά τον εαυτό του να κάνη Τριήμερο, και γι’ αυτό όλα του έφταιγαν.

– Γέροντα, τί να σκέφτωμαι την Σαρακοστή;

– Το Πάθος, την θυσία του Χριστού να σκέφτεσαι. Αν και εμείς οι μοναχοί πρέπει συνέχεια να ζούμε το Πάθος του Χριστού, γιατί μας βοηθούν σ’ αυτό κάθε μέρα τα διάφορα τροπάρια, όλες οι Ακολουθίες.
Την Μεγάλη Τεσσαρακοστή μας δίνεται η μεγαλύτερη ευκαιρία για να αγωνισθούμε και να συμμετέχουμε εντονώτερα στο σωτήριο Πάθος του Κυρίου μας, με μετάνοια και με μετάνοιες, με εκκοπή των παθών και με ελάττωση των τροφών, από αγάπη προς τον Χριστό.
Ας αξιοποιήσουμε, όσο μπορούμε, το πνευματικό αυτό στάδιο με τις πολλές προϋποθέσεις και δυνατότητες που μας δίνονται, για να πλησιάσουμε περισσότερο στον Εσταυρωμένο Χριστό, για να βοηθηθούμε από Αυτόν και να χαρούμε την Αγία Ανάσταση αλλοιωμένοι πνευματικά, αφού θα έχουμε ζήσει πνευματικώτερα την Μεγάλη Σαρακοστή.
Εύχομαι καλή δύναμη την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, για να ανεβήτε στον Γολγοθά κοντά στον Χριστό, μαζί με την Παναγία και τον Προστάτη σας Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, και να συμμετάσχετε στο φρικτό Πάθος του Κυρίου μας. Αμήν.

[1] Τριήμερο: Τρείς ημέρες αποχή από τροφή και νερό· συνή­θως γίνεται τις τρεις πρώτες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
[2] Τριώδιο: Εκκλησιαστική περίοδος που ξεκινάει την Κυ­ριακή Τελώνου και Φαρισαίου και τελειώνει το Μέγα Σάββατο.
[3] Βλ. Γρηγορίου μοναχού, μαθητή Αγ. Βασιλείου του Νέου, Ο τελωνισμός των ψυχών κατά την ώρα του θανάτου: Τα είκοσι τρία βασικά τελώνια, Ι. Ησυχαστήριον Αγ. Αθανασίου του Με­γάλου και Αγ. Νεομαρτύρων Ακυλίνης, Κυράννης και Αργυρής, Γαλήνη Όσσης Λαγκαδά.
[4] Κάνω ενάτη: Τρώω νηστήσιμη τροφή μετά την ενάτη βυζα­ντινή ώρα, δηλαδή μετά τις 3 μ.μ.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί Προσευχής, εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2012, σελ. 199-200.Σταυρός_Ανάσταση_Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ-St. John The Baptist Monastery-Essex-England-Монастырь святого Иоанна Крестителя (Эссекс-RastignΗ δύναμη της συγχωρήσεως για τις πληγές που μας προξένησαν εκπορεύεται από το Πνεύμα το Άγιο. Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2014/11/06/%ce%b7-%ce%b4%cf%8d%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%83%cf%85%ce%b3%cf%87%cf%89%cf%81%ce%ae%cf%83%ce%b5%cf%89%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b9%cf%82-%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%b3%ce%ad/

Θα σε κουβαλήσω, όπως ένα σταυρό, μέχρι Τη Βασιλεία Του Θεού.. Anthony Bloom Μητρ. Σουρόζ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/12/17/20579/

Αν ο κόσμος μας αγαπούσε, όπως εσείς μας αγαπάτε, πιστέψτε με, θα γινόμαστε άγιοι. Αυτό σημαίνει αγάπη! Μπροστά στην αγάπη ούτε νόμοι, ούτε η δύναμη, ούτε το κακό δε θα σταθούν.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/03/08/%ce%b1%ce%bd-%ce%bf-%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%8d%cf%83%ce%b5-%cf%8c%cf%80%cf%89%cf%82-%ce%b5%cf%83%ce%b5%ce%af%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%82/

Ο παππούλης μας μας είπε να τους συγχωρούμε όλους, ό,τι και να μας κάνουν… Αναμνήσεις από τα κάτεργα της Σιβηρίας
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/28/%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%80%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CF%80%CE%B5-%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%B3%CF%87%CF%89%CF%81/

Ήχος πλ. β’

Παράδεισε πάντιμε, το ωραιότατον κάλλος, θεόκτιστον σκήνωμα, ευφροσύνη άληκτε, και απόλαυσις, δόξα των Δικαίων, Προφητών τερπνότης, και Αγίων οικητήριον, ήχω των φύλλων σου, Πλάστην τον των όλων ικέτευε, τας πύλας υπανοίξαί μοι, ας τη παραβάσει απέκλεισα· και αξιωθήναι, του ξύλου της ζωής μεταλαβείν, και της χαράς, ης το πρότερον, εν σοι κατετρύφησα.

Δόξα… Ήχος πλ. β’

Εκάθισεν Αδάμ, απέναντι του Παραδείσου, και την ιδίαν γύμνωσιν θρηνών ωδύρετο. Οίμοι, τον απάτη πονηρά πεισθέντα και κλαπέντα, και δόξης μακρυνθέντα! οίμοι, τον απλότητι γυμνόν, νυν δε ηπορημένον! Αλλ’ ω Παράδεισε, τρυφής απολαύσω, ουκέτι όψομαι ουκέτι σου της τον Κύριον και Θεόν μου και Πλάστην· εις γην γαρ απελεύσομαι, εξ ης και προσελήφθην. Ελεήμον Οικτίρμον βοώ σοι· Ελέησόν με τον παραπεσόντα.

Στιχηρά Ιδιόμελα του Τριωδίου Ήχος πλ. α’

Το στάδιον των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε, αναζωσάμενοι τον καλόν της Νηστείας αγώνα· οι γαρ νομίμως αθλούντες, δικαίως στεφανούνται, και αναλαβόντες την πανοπλίαν του Σταυρού, τω εχθρώ αντιμαχησώμεθα, ως τείχος άρρηκτον κατέχοντες την Πίστιν, και ως θώρακα την προσευχήν, και περικεφαλαίαν την ελεημοσύνην, αντί μαχαίρας την νηστείαν, ήτις εκτέμνει από καρδίας πάσαν κακίαν. Ο ποιων ταύτα, τον αληθινόν κομίζεται στέφανον, παρά του Παμβασιλέως Χριστού, εν τη ημέρα της Κρίσεως.


Let us learn to forgive, so that others may be healed; but also that we may be healed ourselves. Anthony of Sourozh

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ-Paradise-kingdom of Godw-Царство Божие (Небесное)-bs06_wVIdnO7BFForgiveness Sunday Vespers
Anthony of Sourozh
21st February 1999

In the name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

We have come to the threshold of Lent. We are starting to move along a road that will lead us to Golgotha, to Calvary; so that one day, at the end of Lent, we will find ourselves standing before Christ crucified – crucified for our own sake, for the sake of each of us. We are starting on a journey that must end with God being able to forgive us, and to say, ‘Go in peace’. But to achieve this we must begin to forgive one another.

To forgive does not mean to forget what has happened between us, but to shoulder the weight of another person’s frailty, or at times of another person’s evil. St. Paul says, ‘Learn to carry one another’s burdens.’ And these burdens are very often the failure of each of us to be worthy of our calling; our incapacity to love one another, to accept one another, to serve one another, to help one another on the way that leads to God. And so let us, each of us, pass a judgement on our whole soul, on our whole life; judge ourselves justly and honestly, and ask forgiveness not only from God – this in a sense seems to us so often much easier than to ask forgiveness from our neighbour. But let us ask forgiveness from those whom we have offended in one way or another, but also from all those to whom we have not been a help on their journey to God. We are all frail, we are all in need of support. Do we give this support to one another? Or do we choose those whom we want to support because we like them, because supporting them is a joy, because supporting them means that they also respond to us by gratitude, by friendship?

Αδάμ_Adam_Адам_αδαμ--Let us turn to each of those who will meet us face to face today, and when they say ‘forgive’ let us ask ourselves, ‘What have I got to be forgiven for?’ and bow down before the other person and respond in the same way, because who of us has been for others a light on his way to God, a support at moments of frailty?

Let us begin now our road to Calvary, so that when we stand face to face with Christ we should not be like those in the crowd, who hoped that Christ would come down from the cross and that it would be easy to be His disciples. Let us not stand in the crowd otherwise than the Mother of God and St. John. And let us not find good reasons not to forgive.

I remember a man who said to me, ‘I can forgive every person who has sinned against me, I can even love them, but I hate the enemies of God.’ And I thought of something which is told to us in the life of one of the saints, in which a priest was praying to God to punish those who betrayed Him by their lives if not by their words. And Christ appeared to him and said, ‘Never pray for the punishment or the rejection of any one. If there was only one sinner in the world, I would choose to be incarnate again, and again to die upon the cross for this only sinner.’

Is that our attitude to each other? Is that our attitude to the vast world, so tragic, so evil, and so full of pain in its search for completeness, for fullness? God will forgive it – and let ourselves forgive one another. And remember, that if we do not forgive our brother, it is not only he who goes away with pain and tears in his heart, but we are wounded, because if we do not forgive, we are ourselves not healed. The evil that occurred to us at the hands of another person remains with us, damaging our soul, destroying us.

Let us learn to forgive, so that others may be healed; but also that we may be healed ourselves. Let us pray now together, with one soul, with one mind; and when we come and bow down before the icon of Christ and of the Mother of God, turn to one another with the readiness to be forgiven and to forgive, whatever the cost to us. Amen.
http://www.mitras.ru/eng/eng_208.htm
https://azbyka.ru/otechnik/Antonij_Surozhskij/sermons/272ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ-Paradise-kingdom of Godw-Царство Божие (Небесное)-(Небесное)

Tone VI:

O all-precious Paradise, unsurpassed in goodness, * the tabernacle built by God, * unending gladness and delight, the glory of the righteous, * the beauty of the prophets, * and dwelling-place of the saints, * with the sound of thy rustling leaves pray to the Creator of all: * That He open unto me * the gates which I have closed by my transgression, * and that He may deem me worthy to partake of the Tree of Life ** and of the joy which before I delighted in, when in thee.

Glory …, Tone VI:

Adam sat before Paradise * and, lamenting his nakedness, he wept: * ‘Woe is me! By evil persuasion I have been deceived and led astray, * and am now exiled from glory. * Woe is me! * lacking noetic acuity I am now naked, and in need. * O Paradise, no more shall I take pleasure in thy joys; * no more shall I look upon the Lord my God and Maker, * for I shall return to the earth from whence I was taken. * O merciful and compassionate Lord, I cry unto Thee: ** Have mercy upon me who hath fallen.’

Tone V

The arena of the virtues hath been opened, * let all who wish to struggle now enter therein, * girding themselves for the noble struggles of the Fast; * for those that strive lawfully are justly crowned. * Taking up the armor of the Cross, * let us make war against the enemy. * Let us have as our invincible rampart – the Faith, * and as our breastplate – prayer, * and as our helmet – almsgiving; * and in place of a sword let us make use of fasting * which doth cut away every evil from our heart. * If we do this, we shall receive the true crown from Christ the King of all, ** at the day of Judgment.


Οι Μοναχοί όλα τα πλάσματα του Θεού τα θεωρούν παιδιά και αδέλφια τους και με πόνο προσεύχονται, για να φθάσουμε όλοι οι άνθρωποι στον προορισμό μας, κοντά στον Θεό. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ερημίτης_Hermit_отшельник-еремит_askites_Σάββας ο Ηγιασμένος- ΣΑΒΒΑ κοιμηση_0_10d9c5_bc128601_orig - CopyΤω Σαββάτω της Τυρινής, μνείαν επιτελούμεν πάντων των εν ασκήσει λαμψάντων αγίων Ανδρών τε και Γυναικών.

Στίχοι
Ψυχαίς Δικαίων, ων αεί μνήμη μένει,
Χοάς μενούσας, προσκομίζω τους λόγους.

«Μετά οσίου όσιος έση και μετά ανδρός αθώου αθώος έση, και μετά εκλεκτού εκλεκτός έση» (Ψς 17, 26-27).

Ο μοναχός είναι ικέτης για όλον τον κόσμο, θρηνεί για όλον τον κόσμο, και σε αυτό έγκειται το κύριο έργο του. Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Τώρα που μειώθηκε ο αριθμός των πνευματικών καθοδηγητών, η ανάγνωση των συγγραμμάτων των αγίων Πατέρων έγινε κεφαλαιώδης οδηγός για όλους εκείνους που επιθυμούν την σωτηρία ή ακόμη την χριστιανική τελειότητα. Αφομοίωσε με την ανάγνωση των συγγραμμάτων τους τις σκέψεις και το πνεύμα των Αγίων Πατέρων. (άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

Στάρετς Σεραφείμ (Baradell) της Ιεράς Μονής Βαλαάμ της Ρωσίας,
μαθητής του Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

Πολλοί έρχονται να βρουν καταφύγιο. Κόσμος που είναι τελείως απεγνωσμένος. Η αποστολή μας εδώ είναι βέβαια η νυκτερινή προσευχή για τον κόσμο, αλλά και να δεχόμαστε κάθε άνθρωπο όπως κι αν είναι. Χωρίς να τον κρίνουμε. Νομίζω ότι το βλέμμα μας, αν είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου του Θεού, πρέπει να βλέπει πάνω από όλα. Αυτό που είναι πιο πολύτιμο: Τον άνθρωπο που υποφέρει. Να βλέπουμε σε κάθε άνθρωπο, κάθε υπόσταση, κάθε ον τον πόνο του. Και κάθε, μα κάθε άνθρωπος έχει τον πόνο του, τον σταυρό του΄.

Ασφυκτιούμε από την κοσμική αγάπη, αλλά την αληθινή αγάπη, την ευαγγελική αγάπη, που συγχωρεί, που ξέρει να υπομένει, που ξέρει να είναι τρυφερή, δεν την συναντούμε πολύ συχνά.  Κι αυτή την αγάπη είναι που διψάει, που έχει ανάγκη ο κόσμος, έστω κι ασυνείδητα.

Και με ρωτήσατε: Τι είναι ο μοναχός;

Αυτό που θα έπρεπε να είναι ο μοναχός είναι η ενσάρκωση αυτής της αγάπης. Της αγάπης που συμπαθεί, της αγάπης που συγχωρεί, της αγάπης που δέχεται, της αγάπης που γιατρεύει.”

Στάρετς Σεραφείμ (Baradell) της Σκήτης των Αγίων Πάντων της Μονής Βαλαάμ στην λίμνη Λάντογκα της Ρωσίας

Δικαίος της Σκήτης των Αγίων Πάντων της Μονής Βαλαάμ, Γάλλος στην καταγωγή, μαθητής του Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ, ο οποίος έλαβε τη μοναχική του κουρά στην Ιερά Μονή του Προδρόμου του Έσσεξ της Μεγάλης Βρετανίας. Μετά την κοίμηση του Γέροντά του, αναχώρησε από το μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου του Έσσεξ της Αγγλίας, για την Ρωσία όπου εγκαταβίωσε για ένα διαστημα στην Σκήτη της Παναγίας Σμολένσκ του Βαλαάμ και έπειτα στην Σκήτη των Αγίων Πάντων. Το βίντεο είναι απόσπασμα από το γαλλικό ντοκιμαντέρ με τίτλο “Αρχιπέλαγος Βαλαάμ”. Ο πατέρας Σεραφείμ καθοδηγεί και παρηγορεί με τον γλυκύ του λόγο πολλούς ρώσους λαϊκούς και κληρικούς που τον επισκέπτονται καθημερινά. Σήμερα λόγω ασθενειών έχει αποσυρθεί και δύσκολα τον συναντάει κανείς.Προσευχή_PRAYER- Моление-2g0Mc1s1jq03o4_1280Είπε ο Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ: «Το σημαντικότερο έργο του μοναχού είναι η εσωτερική παράστασή του ενώπιον του Θεού, η προσευχή. Όλη η ζωή του οικοδομείται επάνω στην πέτρα των εντολών του Χριστού. Προσευχήθηκε (ο ασκητής Παρθένιος ο Ρώσος) στην Θεομήτορα να του αποκαλύψει το νόημα του μεγάλου τούτου σχήματος. Όταν Αυτή του φανερώθηκε είπε: «Ο μεγαλόσχημος είναι ευχέτης υπέρ όλου του κόσμου…» Η προσευχή των Μοναχών στηρίζει όλο τον κόσμο.

Και ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης γράφει: Ο μοναχός είναι ικέτης για όλον τον κόσμο, θρηνεί για όλον τον κόσμο, και σε αυτό έγκειται το κύριο έργο του. Χάρη στους μοναχούς δεν παύει ποτέ η προσευχή στην γη. Και με αυτό ωφελείται όλος ο κόσμος, γιατί ο κόσμος στέκεται με την προσευχή, και όταν χαλαρώσει η προσευχή, τότε θα χαθεί ο κόσμος. Ο προφήτης Μωϋσής προσευχήθηκε νοερώς, και ο Κύριος είπε σ’ αυτόν, Μωϋσή, τι βοάς προς Με, και έσωσεν ο Κύριος τους Ισραηλίτας εκ του ολέθρου (Εξ. ιδ´ 15). Ο Μέγας Αντώνιος βοηθούσε τον κόσμο με την προσευχή και όχι με τα χέρια του. Ο Όσιος Σέργιος με την νηστεία και την προσευχή βοήθησε τον Ρωσικό λαό να απελευθερωθή από τον ταταρικό ζυγό. Ο Όσιος Σεραφείμ προσευχήθηκε νοερώς, και το Άγιον Πνεύμα κατέβηκε επάνω στον Μοτοβίλωφ. Αυτό ακριβώς είναι το κύριο έργο των μοναχών.

Ο κόσμος στηρίζεται στις προσευχές των Αγίων. Και ο μοναχός κλήθηκε να προσεύχεται για τον κόσμο με όλο του το είναι. Αυτή είναι η διακονία του και για αυτό μην τον επιβαρύνετε με κοσμικές μέριμνες

Ένας άγιος είναι φαινόμενο εξαιρετικά πολύτιμο για όλη την ανθρωπότητα. Οι άγιοι, μέσα από το γεγονός της υπάρξεώς τους, έστω και αφανούς στον κόσμο αλλά φανερής στον Θεό, φέρνουν στη γη πάνω σε όλη την ανθρωπότητα την ευλογία του Θεού. Ο κόσμος στέκεται με τις προσευχές των Αγίων και όταν εξασθενήσει η προσευχή τότε θα απολεσθεί.

Ο Άγιος Βαρσανούφιος μαρτυρεί ότι στην εποχή του η προσευχή τριών ανδρών συγκρατούσε τον κόσμο από την καταστροφή. Χάρη στους άγνωστους στον κόσμο αγίους μεταβάλλεται η ροή των ιστορικών και κοσμικών γεγονότων.
Κατά συνέπεια κάθε άγιος είναι φαινόμενο κοσμικού χαρακτήρα, η σπουδαιότητα του οποίου εξέρχεται από τα όρια της επίγειας Ιστορίας και εκτείνεται στον κόσμο της αιωνιότητας. Οι άγιοι είναι το αλάτι της γης, η έννοια της ύπαρξης της, ο καρπός χάριν του οποίου η γη φυλάσσεται.

Και όταν η γη παύσει να γεννά αγίους τότε θα αφαιρεθεί από αυτήν η δύναμη, που συγκρατεί τον κόσμο από την καταστροφή.

Ο Στάρετς π. Σεραφείμ (Μπαράελ) της Σκήτης των Αγίων Πάντων της Μονής Βαλαάμ
https://www.youtube.com/watch?v=vm9fkyUFeIsασκητές_askites_gerontiko345Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Είπα σε κάποιον νέο έγγαμο που έλεγε ότι ο μοναχισμός δεν είναι μυστήριο αλλά μόνο ο γάμος, ότι ο μοναχισμός είναι από τα μυστήρια της θριαμβεύουσας Εκκλησίας, διότι από αυτή την ζωή ζη την Αγγελική ζωή.

– Γέροντα, ποιό είναι το έργο του μοναχού;
Έργο του μοναχού είναι να γίνη δοχείο του Αγίου Πνεύματος. Να κάνη την καρδιά του ευαίσθητη σαν το φύλλο του χρυσού των αγιογράφων. Όλο το έργο του μοναχού είναι αγάπη, όπως και το ξεκίνημά του γίνεται από αγάπη προς τον Θεό, η οποία έχει και την αγάπη προς τον πλησίον. Ο μοναχός μελετάει την δυστυχία της κοινωνίας, πονάει η καρδιά του και προσεύχεται συνεχώς καρδιακά για τον κόσμο. Έτσι ελεεί τον κόσμο με την προσευχή. Υπάρχουν μοναχοί που βοηθούν τους ανθρώπους περισσότερο από όσο θα τους βοηθούσε όλος ο κόσμος μαζί. Ένας κοσμικός λ.χ. προσφέρει δύο πορτοκάλλια ή ένα κιλό ρύζι σε κάποιον φτωχό, πολλές φορές μόνο για να τον δούν οι άλλοι, και κατακρίνει μάλιστα, γιατί οι άλλοι δεν έδωσαν. Ο μοναχός όμως βοηθάει με τόννους σιωπηλά με την προσευχή του.

Απορώ πώς δεν μπορούν να καταλάβουν την μεγάλη αποστολή του Μοναχού!!! Ο Μοναχός φεύγει μακριά από τον κόσμο, όχι γιατί μισεί τον κόσμο, αλλά επειδή αγαπάει τον κόσμο και κατ’ αυτόν τον τρόπο θα τον βοηθήση περισσότερο δια της προσευχής του σε πράγματα που δεν γίνονται ανθρωπίνως παρά μόνο με θεϊκή επέμβαση.
Έτσι σώζει ο Θεός τον κόσμο. Ο Μοναχός δεν λέει ποτέ: «να σώσω τον κόσμο», αλλά προσεύχεται για την σωτηρία όλου του κόσμου, παράλληλα με την δική του. Και όταν ο Καλός Θεός ακούση την προσευχή του και βοηθήση τον κόσμο, πάλι ο μοναχός δεν λέει «εγώ έσωσα τον κόσμο», αλλά «ο Θεός έσωσε τον κόσμο». Ο μοναχός πρέπει να φθάσει σε τέτοια κατάσταση που να πη: «Θεέ μου, μη με κοιτάς, μη με ελεής εμένα, αλλά τον κόσμο». Όχι γιατί δεν έχει ανάγκη ο ίδιος του ελέους του Θεού, αλλά γιατί έχει πολλή αγάπη για τον κόσμο.

Οι Μοναχοί λοιπόν είναι με λίγα λόγια οι Ασυρματιστές της Μητέρας Εκκλησίας…

Πολλοί κηρύττουν, λίγοι εμπνέουν εμπιστοσύνη, γιατί η ζωή τους δεν ανταποκρίνεται στα λόγια τους.
Ο μοναχός δεν κάνει κηρύγματα δυνατά να τον ακούσουν οι άλλοι, αλλά κηρύττει σιωπηλά με την ζωή του τον Χριστό και βοηθάει με την προσευχή του. Ζει το Ευαγγέλιο και η Χάρις του Θεού τον προδίδει. Έτσι κηρύττεται το Ευαγγέλιο κατά τον θετικώτερο τρόπο, πράγμα πού διψάει ο κόσμος, ιδίως ο σημερινός. Και όταν μιλάη ο μοναχός, δεν λέει απλώς μιά σκέψη• λέει μιά εμπειρία. Αλλά και μιά σκέψη να πει, και αυτή είναι φωτισμένη…
Ο σωστός μοναχός είναι το φως του κόσμου. Τί λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος; «Οι Άγγελοι είναι φως για τους μοναχούς και οι μοναχοί είναι φως γιά τους κοσμικούς».

Γιατί αυτό πού βοηθάει τους κοσμικούς πού ταλαιπωρούνται για μάταια πράγματα είναι η αγιότητα, η οποία με την απλότητα της τους διδάσκει να συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής, για να τους φύγη το πλάκωμα από την καρδιά…

***

Ηλία Προφήτη_Prophet Elijah-Elias_Илия пророк_CS4LF4uUcAEK6SCΟ σκοπός του Μοναχού δεν είναι ούτε και να καταγίνεται με πολλά εργόχειρα και να μαζεύη πολλά χρήματα, για να βοηθάη τους φτωχούς, διότι αυτό είναι ξεπεσμός πνευματικός, ενώ θα μπορούσε να βοηθήση με τόνους και όχι με κιλά, (όταν λόγου χάρη υπάρχη ανομβρία, δια της προσευχής του να γεμίση του κόσμου τα αμπάρια). Έτσι ο Θεός ανιστά από γης πένητα και από κοπρίας εγείρει πτωχόν[1]. Μην ξεχνάμε τι έκανε ο Προφήτης Ηλίας.
Οι Μοναχοί λοιπόν δεν αφήνουν την έρημο, για να πάνε στον κόσμο να βοηθήσουν ένα φτωχό ούτε για να επισκεφθούν έναν άρρωστο στο Νοσοκομείο και να του προσφέρουν ένα πορτοκάλι ή μια παρηγοριά (αυτό που συνήθως γίνεται από τους λαϊκούς, πράγμα που θα τους το ζητήση ο Θεός). Οι Μοναχοί εύχονται για όλους τους αρρώστους να λάβουν την διπλή τους υγεία, και ο Καλός Θεός σπλαγχνίζεται το πλάσμα Του και βοηθάει να γίνουν καλά, και να βοηθήσουν και αυτοί άλλους, εργαζόμενοι σαν καλοί Χριστιανοί… 

Οι Μοναχοί που ενδιαφέρονται για την σωτηρία των ψυχών των ανθρώπων, είναι πιο στοργικοί Πατέρες και από τους κατά σάρκα πατεράδες και περισσότερα παιδιά έχουν από τον μεγαλύτερο πολύτεκνο, διότι όλα τα πλάσματα του Θεού τα θεωρούν παιδιά και αδέλφια τους και με πόνο προσεύχονται, για να φθάσουμε όλοι οι άνθρωποι στον προορισμό μας, κοντά στον Θεό.
Επειδή δεν είναι εύκολο να καταλάβουν ορισμένοι την πνευματική αναγέννηση που κάνουν οι Μοναχοί στους ανθρώπους, θα αναφέρω και πώς συντελούν ακόμη και στην σαρκική παιδοποιΐα. Ενώ οι ίδιοι παρθενεύουν ακόμη και από λογισμούς, όταν όμως έχουν παρρησία στον Θεό, λύνουν την στείρωση πολλών μητέρων, τόσο εν τη ζωή όσο και κεκοιμημένοι. Επομένως οι Μοναχοί γεννούν και πεθαμένοι, όταν είναι Άγιοι.

Φυσικά, οι Μοναχοί δεν βοηθάνε από τον Άμβωνα με το να κηρύξουν το Ευαγγέλιο, για να διαφωτισθούν οι μικροί και οι μεγάλοι, διότι οι Μοναχοί ζούνε το Ευαγγέλιο. Έτσι κηρύττεται το Ευαγγέλιο με τον θετικότερο τρόπο του παραδείγματος, πράγμα που διψάει ο κόσμος, ιδίως ο σημερινός, διότι όλοι λίγο-πολύ μορφωθήκανε στην εποχή μας και έτσι μπορούν να λένε και μεγάλες αλήθειες – απ’ αυτές που διαβάσανε – που δεν έχουν όμως καμιά σχέση με τους περισσότερους Αμβωνιώτες, οι οποίοι συνέχεια φορτώνονται στην πλάτη τους από τα «Ουαί».

Με λίγα λόγια, οι Μοναχοί δεν είναι απλώς φαναράκια που φωτίζουν στους δρόμους των πόλεων, για να μη σκοντάφτουν οι άνθρωποι, αλλά οι απομακρυσμένοι Φάροι επάνω στα βράχια, που κατευθύνουν τα καράβια του κόσμου με τις αναλαμπές τους, και από το πέλαγος προσανατολίζονται τα καράβια, για να φθάσουν στον προορισμό τους, στον Θεό….

Γι’ αυτό ο μοναχός πρέπει να βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με τον Θεό, να παίρνη σήματα και να δείχνη στους ανθρώπους τον δρόμο προς τον Θεό.

Δεν μπορώ όμως να καταλάβω αυτό που κάνουν μερικοί Κληρικοί και Λαϊκοί, που μάχονται τον Μοναχισμό! Ενώ και ο Στρατός τις Διαβιβάσεις τις θεωρεί αρτηρίες του Σώματος του Στρατού, και η Εκκλησία μας το ίδιο παραδέχεται για τον Μοναχισμό, αυτοί οι ευλογημένοι άνθρωποι που μάχονται τον Μοναχισμό, θα ήθελα να μάθω, σε ποια Εκκλησία ανήκουν; (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου «Επιστολές» Ι. Η ”Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή)Προσευχή_PRAYER- Моление-3-sf-proorocita-ana-mama-sf-prooroc-samuel-sec-ix-i-hr-2-1 Ο μοναχός ενδιαφέρεται για την σωτηρία την δική του και για την σωτηρία όλων των ζώντων και όλων των κεκοιμημένων. Για τον μοναχό η πραγματική, η θεϊκή αγάπη βρίσκεται μέσα στον πόνο για την σωτηρία της ψυχής του και στον πόνο για την σωτηρία όλου του κόσμου. Η αφιερωμένη ψυχή του μονάχου συντελεί να σωθούν όχι μόνον οι οικείοι του, άλλα ακόμη και οι συγχωριανοί του. Γι’ αυτό υπήρχε μία καλή παράδοση στην Μικρά Ασία, να υπάρχει έστω και ένας μοναχός από κάθε συγγένεια, για να πρεσβεύει για όλους. Στα Φάρασα, όταν γινόταν κανείς μοναχός, πανηγύριζε όλο το χωριό, «θα βοηθήσει, έλεγαν, και το χωριό ακόμη».

Ο σκοπός των μονών είναι πνευματικός και δεν πρέπει να υπάρχει το κοσμικό στοιχείο αλλά το ουράνιο, για να πλημμυρίζουν οι ψυχές από παραδεισένιες γλυκύτητες. Προσπαθήστε να μη χάνεσθε με χαμένα πράγματα, για να μη χάσετε τον Χριστό. Προσπαθήστε να διακρίνετε το κοσμικό πνεύμα που, όταν μπαίνη στο Μοναχισμό, στενοχωρεί τον ίδιο τον Χριστό, και να το αποβάλλετε σαν ξένο πνεύμα.

Δυστυχώς το κοσμικό πνεύμα από τον κόσμο έχει μπη και σε πολλά Μοναστήρια, γιατί μερικοί Πατέρες της εποχής μας διοχετεύουν τον Μοναχισμό από το κοσμικό κανάλι και δεν οδηγούνται οι ψυχές στο πατερικό πνεύμα της Χάριτος. Βλέπω ένα πνεύμα που επικρατεί σήμερα στα Μοναστήρια αντίπατερικό, να μη δέχωνται το καλό, το πατερικό, να μη ζουν δηλαδή πατερικά και να ισοπεδώνουν τα πνευματικά υψώματα εν ονόματι της υπακοής, της κοπής του θελήματος, και να κάνουν τα κοσμικά τους ανάλογα θελήματα. Έτσι δεν κάνουν προκοπή, γιατί έχουν κοινοβιασμένο και τον πειρασμό, το κοσμικό πνεύμα. Τις εντολές του Θεού δεν έχουμε δικαίωμα να τις ερμηνεύουμε όπως μας συμφέρει, ούτε και τον Μοναχισμό έχουμε δικαίωμα να τον παρουσιάζουμε όπως θέλουμε. Άλλο είναι το να αναγνωρίζουμε τις αδυναμίες μας και να ζητούμε ταπεινά το έλεος του Θεού. Το μεγαλύτερο κακό για μένα είναι το ότι μερικοί θεωρούν πρόοδο το κοσμικό αυτό πνεύμα. Ενώ θα έπρεπε να το αισθανθούν ως πτώση και να το εμέσουν, για να καθαρισθούν πνευματικά και να έρθη αμέσως το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα είναι που αγιάζει, πληροφορεί και στηρίζει τις ψυχές.

Πόσα πράγματα χάνονται και στον Μοναχισμό, όπως στον κόσμο χάνονται η τιμή, ο σεβασμός, και τα λένε κατεστημένα! γι’ αυτό πονάω και πάω να σκάσω. Μου έρχεται να πάρω τα βουνά… Αξίζει τώρα να πεθάνη κανείς, να δώση μια ομολογία, να κάνη μια θυσία, μόνο για να μη βρίζονται οι Άγιοι Πατέρες.
Δεν σκεφτόμαστε λίγο τους Οσίους Πατέρες, τους οποίους διαβάζουμε συνέχεια, που ζούσαν και πως ζούσαν; Ο Κύριος είπε: “Αι αλώπεκες φωλεούς έχουσιν, ο δε Υιός του ανθρώπου ουκ έχει που την κεφαλήν κλίνη” . Φοβερό! Και βλέπεις πως προσπαθούσαν να μιμηθούν τον Χριστό μέσα στις σπηλιές! Ένιωθαν την χαρά του Χριστού, γιατί μιμούνταν τον Χριστό σε όλα. Όλο το ενδιαφέρον τους ήταν εκεί. Οι Άγιοι Πατέρες έκαναν την έρημο πνευματική πολιτεία και σήμερα την κάνουμε κοσμική πολιτεία. Η Εκκλησία του Χριστού φεύγει στην έρημο να σωθεί, και εμείς την έρημο την κάνουμε κοσμική πολιτεία, για να σκανδαλισθούν οι άνθρωποι και να μη βοηθηθούν, και μετά να μην έχουν από που να πιασθούν. Αυτόν τον μεγάλο κίνδυνο βλέπω αυτά τα δύσκολα χρόνια που περνούμε. Ενώ πρέπει για έναν λόγο παραπάνω σήμερα να ζούμε πιο μοναχικά, για να έχουμε θεϊκές δυνάμεις, δυστυχώς αλλοιωνόμαστε από το κοσμικό πνεύμα και αποδυναμωνόμαστε. Δηλαδή διώχνουμε το πνεύμα μας, και μένει το πτώμα μας.

Προσευχή_PRAYER- Моление-3333333Το κοσμικό φρόνημα ξέρετε πόσο καταστρέφει; Αν φύγει αυτό το πνευματικό από τον Μοναχισμό, δεν μένει τίποτε. Γιατί “αν το άλας μωρανθή” , δεν κάνει ούτε για κοπριά. Ενώ τα σκουπίδια γίνονται κοπριά, το αλάτι δεν γίνεται κοπριά. Αν το βάλεις στο φυτό, θα το κάψει. Σήμερα είναι μια εποχή που πρέπει να λάμπη ο Μοναχισμός. Σ’ αυτήν την σαπίλα είναι που χρειάζεται το “αλάτι”. Αν τα Μοναστήρια δεν έχουν κοσμικό φρόνημα και έχουν πνευματική κατάσταση, αυτό θα είναι η μεγαλύτερη προσφορά τους στην κοινωνία. Δεν θα χρειάζεται ούτε να μιλούν ούτε να κάνουν τίποτε άλλο, γιατί θα μιλούν με την ζωή τους. Από αυτό έχει ανάγκη σήμερα ο κόσμος.

Τα απλά κτίρια και τα ταπεινά αντικείμενα μεταφέρουν τους Μοναχούς νοερώς στις σπηλιές και στα απέριττα Ασκητήρια των Αγίων Πατέρων μας, και έτσι ωφελούνται πνευματικά. Ενώ τα κοσμικά θυμίζουν κόσμο και κάνουν τους Μοναχούς κοσμικούς στην ψυχή… Το μοναχό τον βοηθάει μια εργασία πού του θυμίζει τη ζωή των Πατέρων της Θηβαΐδος, το Ευαγγέλιο… Έτσι, όσο πιο φτωχό είναι το κελί του, τόσο πιο πολλή βοήθεια έχει. Είναι καλύτερο, για παράδειγμα, να χρησιμοποιούμε κορμούς δέντρων αντί για καθίσματα και τραπέζια πού θυμίζουν κοσμικά σαλόνια…

Οι ‘Aγιοι Πατέρες μας την έρημο την είχαν αγιάσει, την είχαν μεταβάλλει σε πνευματική πολιτεία, ενώ εμείς, δυστυχώς, την μεταβάλαμε σε κοσμική πολιτεία.
Η κάθε κοσμική τάξις στον Μοναχισμό είναι και μία μεγάλη αταξία Πνευματική.

Αυτά τα δύσκολα χρόνια οι άνθρωποι δεν έχουν τόσο ανάγκη από υλική τροφή, όσο από πνευματική. Δεν έχει ανάγκη δηλαδή ο κόσμος από ψωμί αν και αυτό δυστυχώς σε λίγο δεν θα υπάρχει δυνατότητα να το προσφέρουν αλλά από πνευματική βοήθεια. Να κοιτάξουμε να βοηθήσουμε με την προσευχή όλο τον κόσμο. Να βοηθήσουμε μια οικογένεια λ. χ. να μη διαλυθεί, μια μάνα να μεγαλώσει σωστά τα καημένα τα παιδιά της. Να συγκρατήσουμε λίγο αυτούς που έχουν ευλάβεια.

Ξέρεις πόσο παρακαλώ να παρουσίαση ο Θεός ανθρώπους σωστούς, που να μπορούν να βοηθούν τον κόσμο; Οι καημένοι οι άνθρωποι αρκεί λίγο να τους πονάς και να μην τους εκμεταλλεύεσαι· τίποτε άλλο δεν θέλουν. Στον κόσμο βρίσκονται σε συνεχή πόλεμο και νιώθουν ανασφάλεια. Όταν πηγαίνουν σε ένα μοναστήρι που ζη σωστά, βοηθιούνται, γιατί νιώθουν ασφάλεια και αυτό τους δίνει κουράγιο, για να συνεχίσουν τον αγώνα τους.

Ο σκοπός μας είναι με την προσευχή και το παράδειγμά μας να βοηθηθούν οι άνθρωποι, για να αναγεννηθούν πνευματικά. Όταν φεύγη από τον κόσμο κανείς και μπαίνη στο μοναστήρι, γίνεται Πατήρ ή Μήτηρ, δηλαδή πνευματικός Πατέρας ή πνευματική Μητέρα. Μια κοπέλα, όταν γίνεται μοναχή, «νυμφεύεται»· γίνεται νύμφη Χριστού, μητέρα πνευματική, και βοηθάει για την πνευματική αναγέννηση των ανθρώπων.

Εάν δεν διορθωθεί ο καθένας μας, για να πληθύνει το καλό, πώς μπορεί να επικρατήσει με καλό τρόπο;
Μην καταπιέζετε εγωιστικά τον εαυτό σας, πάνω από τις δυνάμεις σας, και δημιουργείτε άγχος. Ο Χριστός είναι στοργικός Πατέρας και όχι τύραννος. Τον φιλότιμο αγώνα μας χαίρεται ο Χριστός.

Ο Καλός Πατέρας τρέφει τα παιδιά Του, από την γη ακόμη που βρίσκονται, με παραδεισένιες τροφές, και σκιρτάνε αγαλλόμενα -αναστάσεως ημέρα…, αφού φυσικά περάσανε την Μεγάλη Τεσσαρακοστή με αγώνες, την Μεγάλη Παρασκευή στον Σταυρό και, αναστηθήκανε Πνευματικά και ζουν πια την Διακαινήσιμο συνέχεια. Δηλαδή δεν εορτάζουν μια φορά τον χρόνο Ανάσταση, αλλά συνέχεια Πάσχα, Κυρίου Πάσχα. (Πηγή: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου «Λόγοι» τ. Α’, τόμος Β΄εκδόσεις «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»)Σεραφείμ προσεύχεται με τις αδελφές του Mill του μοναστηριού. sv.-prp.-Marfa-Diveevskaya-3Τις διάφορες θεωρίες των θεολόγων να τις περνάτε από το ΠΑΤΕΡΙΚΟ κόσκινο. Πρέπει να τις κοσκινίζετε με βάση τους ΠΑΤΕΡΕΣ και ό,τι είναι σκουπίδια ή πίτουρα να τα πετάτε. Να ψάχνετε με βάση τους ΠΑΤΕΡΕΣ. Προσέξτε ένα παράδειγμα. Υπάρχει το μπακίρι, ο μπρούντζος και ο χρυσός. Ακόμη και μπακίρι καλό και άσχημο, μπρούντζος καλός και άσχημος, χρυσός 12 καρατίων και χρυσός 24 καρατίων. Εσείς να διαλέγετε το χρυσό των 24 καρατίων. Και τα άλλα χρειάζονται, αλλά όλοι να προτιμάτε το χρυσό. (Πρεσβ. Διονυσίου Τάτση, Ο Γέροντας Παΐσιος Βιογραφικά στοιχεία – Διδαχές – Επιστολές – Περιστατικά – Κείμενα, σελ. 146-147).

Οι Μοναχοί θα πρέπη να γίνουν όλο φως, γι’ αυτό και θα πρέπη να ακολουθήσουν την πορεία της δαδιάς, του πεύκου, πώς μεταβάλλει τις ίνες του (τις αγκίδες) σε δαδί. Το πεύκο θα πρέπη να αναπτυχθή σε βραχώδη τόπο και προσήλιο και, αφού πελεκηθή η φλούδα του και δακρύση, τα δάκρυα εκείνα της ρετσίνης, που θα ποτίζουν συνέχεια τον κορμό, με τις θερμές ακτίνες του ηλίου, σιγά-σιγά μεταβάλλουν ολόκληρο το πεύκο σε καλό δαδί, και προσφέρει το φως του και τα προσανάμματα, για να ανάβουν τις φωτιές τους οι άνθρωποι.
Το πελέκημα, φυσικά, σκοπό έχει να διώξη τον φλοιό του παλαιού ανθρώπου και όχι να πληγώνη αδιάκριτα ανθρώπους και να αχρηστεύη.

– Είπατε, Γέροντα, ότι το κοσμικό πνεύμα μπαίνει στον Μοναχισμό και χάνεται η πνευματική αντιμετώπιση. Θα διασωθή το σωστό πνεύμα του Μοναχισμού;
Μια μπόρα είναι, δεν θα αφήσει ο Θεός.

– Γέροντα, μου πέρασε ο λογισμός: “Υπάρχουν ακόμη συνοδείες που πορεύονται πνευματικά;”
– Αυτό έλειπε ακόμα, να μην υπάρχουν. Τότε θα μας πήγαινε η Παναγία συνοδεία στην φυλακή… Υπάρχουν μοναχοί που ζουν πολύ πνευματικά, αθόρυβα. Υπάρχουν ψυχές σε κάθε Μοναστήρι, σε κάθε Μητρόπολη κ. λπ. Οι μεμονωμένες ψυχές, αυτές είναι που συγκινούν τον Θεό και μας ανέχεται.

Ταις πρεσβείαις πάντων των Οσίων Πατέρων και Μητέρων ημων των εν ασκήσει λαμψάντων εν πάση τη οικουμένη, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς.Προσευχή_PRAYER- Моление-3816659Χρεωστούμε ευγνωμοσύνη στους πνευματικούς μας πατέρες… π. Ζαχαρίας Ζάχαρου
https://iconandlight.wordpress.com/2016/02/27/%CF%87%CF%81%CE%B5%CF%89%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%BD%CF%89%CE%BC%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1/

Αββάς Ποιμήν, ο Μέγας της διακρίσεως πατήρ. Ένας πνευματικός αιμοδότης της Μητέρας Εκκλησίας μας, Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/08/26/30757/

Ο μοναχός, ζει το Ευαγγέλιο και η Χάρις του Θεού τον προδίδει. Όσο μπορείτε, να κινήσθε στην αφάνεια. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/08/20/24887/

Πνευματική καθοδήγηση και υπακοή. π.Νικόλαος Σαχάρωφ, ανεψιός του π. Σωφρονίου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2014/03/28/%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%AE%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%85%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AE-%CF%80-%CE%BD%CE%B9/

Ο Θεός μας εξέλεξε προ καταβολής κόσμου για την αγιότητα. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/26/%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%B5-%CF%80%CF%81%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%AE%CF%82-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF-2/

Η προσευχή των Μοναχών στηρίζει όλο τον κόσμο. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2019/03/08/27197/μοναχος προσευχομενος_praying monk_Молитва монаха_pn_FIRSOV_024_bigΑπολυτίκιον  Ήχος δ’

Ο Θεός των Πατέρων ημών, ο ποιων αεί μεθ’ ημών κατά την σην επιείκειαν, μη αποστήσης το έλεός σου αφ’ ημών, αλλά ταις αυτών ικεσίαις, εν ειρήνη κυβέρνησον την ζωήν ημών.

Απολυτίκιον. Ήχος α’ . Της ερήμου πολίτης.

Τας Οσίας Γυναίκας ομοφώνως τιμήσωμεν, τας εν πάση κτίσει λαμψάσας, αρετών τελειότητι, χορόν Ασκητριών των θαυμαστών, και Οσιομαρτύρων την πληθύν, τας γνωστάς και ανωνύμους πάσας ομού, από ψυχής κραυγάζοντες. Δόξα τω ενισχύσαντι υμάς, δόξα τω θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δι΄υμών, πάσιν ιάματα.

Ήχος πλ. δ’ Το προσταχθέν μυστικώς

Ταις των πατέρων αστραπαίς καταυγασθέντες, ως εις Παράδεισον τερπνόν νυν εισιόντες, της τρυφής του χειμάρρου καταπολαύσωμεν, και τούτων τας αριστείας θαμβητικώς, σκοπούντες αμιλληθώμεν ταίς αρεταίς, τω Σωτήρι κραυγάζοντες· Ευχαίς αυτών ο Θεός, μετόχους ημάς ποίησον, ουρανών Βασιλείας σου.

Ήχος πλ. β’ . Όλην αποθέμενοι.

Όλην την διάνοιαν, προς το αμήχανον κάλλος, του Χριστού πτερώσασαι, εν σαρκί ως άσαρκοι εβιώσατε, αι μεν εν όρεσι, και εν ερημίαις, αι δεν ένδον εν ταις πόλεσι, νοΐ θεόφρονι, και εν ταις Μοναίς ώσπερ άγγελοι, Ασκήτριαι μακάριαι, είτα αι καλώς εναθλήσασαι  ˙  όθεν υμάς άμα, γεραίρομεν ασμάτων εν ωδαίς, και τα σεπτά υμών σκάμματα, πόθω μακαρίζομεν.

Ήχος πλ. α’ . Χαίροις ασκητικών.
Στίχ. Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού.

Χαίροις η θεοφόρος πληθύς˙ σεμναί Γυναίκες Παρακλήτου κειμήλια˙ αι όρεσι και σπηλαίοις, αγωνισθείσαι στερρώς, και σαρκός το χαύνον εκλαθόμεναι˙ αι μέσον των πόλεων, ισαγγέλως βιώσασαι˙ αι εν Μοναίς δε, οσιότητι λάμψασαι, και ασκήσεως, τοις λοιποίς προτερήμασιν˙ όργανα πολυτίμητα, χαρίτων του Πνεύματος˙ των δωρεών των αΰλων, αι μυροθήκαι αι έμψυχοι. Χριστόν δυσωπείτε, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Ήχος γ΄.

Το στάδιον της εναρέτου πολιτείας, καλώς διανύσασα, εις το στάδιον δρομαίως εξεχύθης της αθλήσεως, νίκας περιφανείς επιτελέσαι, Πολυχρονία πάντιμε· όθεν το αόρατο κράτος, των εναντίων ετροπώσω, Παρακλήτου τη χάριτι, του ισχύσαντός σε εν τοις σκάμμασι, και απεκδύσαντός σου τον χιτώνα, της φυσικής ασθενείας· πρέσβευε ούν καλλιμάρτυς αθλήτρια, Χριστώ τω ποθεινοτάτω Νυμφίω σου, ενδύσαι ημάς συνέσεως ιμάτιον, και παραλαβείν πανασπίλους, εις Βασιλείαν την ουράνιον.

Δόξα. Ήχος πλ. α΄.

Πάσαν δόξαν κενήν φεύγων, και αγρυπνών ως άσαρκος, λειμώνα πανευώδη εποίησας την καρδίαν σου, εν χαρά θεορρύτω. Και γαρ των συκοφαντών, υπομένων τας εφόδους εν ευχαριστία, ηδάφισας του Βελίαρ τας πυργοβάρεις, και κοινωνός γέγονας θεικής φύσεως. Όθεν των βροτών, την πικρότητα εγλύκανας, Δαβίδ του κλεινού, οφθείς συνόμιλος και ομοδίαιτος, και Ιωάννου του ομολογητού, φιλήτωρ ομόψυχος. Διό την ηδίστην και λεπτοτάτην αύραν, του Παρακλήτου προσδεχθείς, Ιάκωβε θείε, και ημών παρακλήτωρ εφάνης, τοις βοώσι· Κύριε δόξα σοι.


Prayer keeps the world alive and when prayer fails, when the earth ceases to produce saints, then the world will perish… Saint Silouan the Athonite

Ερημίτης_Hermit_отшельник-еремит_askites_Σάββας ο Ηγιασμένος- ΣΑΒΒΑ κοιμηση_0_10d9c5_bc128601_orig - CopyOn Saturday of Cheese Fare Week we commemorate all the Saints, both Fathers and Mothers of the Lord, known by name and unknown, “who brightly shone forth living ascetically”.

Verses
To the souls of the Righteous, whose memory abideth
Forever, do I offer these my words as abiding oblations

“I saw in Egypt,” testifies Rufinus, “fathers who live on the earth but lead a heavenly life … new prophets, of whose worth there is the testimony of their gift of signs and miracles. None of them is anxious over food and clothing, for they know that after all these things do the Gentiles seek (Matt. 6:32). They seek justice and the Kingdom of God, and all this, according to the promise of the Savior, will be added to them. Their faith is such that it can move mountains. Thus certain of them by their prayers stopped river torrents that were about to inundate neighboring villages, crossed over Waters as on dry land, subdued wild beasts, and performed numberless miracles; so that there is no doubt that it is by their virtues that the world stands.” “The heavens, speckled with a multitude of stars, are not as bright,” says Chrysostom, “as the Egyptian desert, which displays everywhere the huts of monks … It is better than paradise, where we see in human form numberless choirs of angels, throngs of martyrs, assemblies of virgins; we see the whole tyranny of the devil overthrown, and the Kingdom of Christ shines.”Προσευχή_PRAYER- Моление-3-sf-proorocita-ana-mama-sf-prooroc-samuel-sec-ix-i-hr-2-1

Saint Silouan the Athonite

The saints embrace the whole world with their love.
“A single saint is an extraordinarily precious phenomenon for all mankind. By the mere fact of their existence – unknown, maybe to the world but known to God – the saints draw down on the world, on all humanity, a great benediction from God…”
“Because of these people, I believe the Lord preserves the world, for they are precious in His sight, and God always listens to His humble servants and we are all right because of their prayers.”
“Prayer keeps the world alive and when prayer fails, then the world will perish… ‘Nowadays,’ perhaps you will say, ‘there are no more monks like that to pray for the whole world,’ But I tell you that when there are no more men [or women] of prayer on the earth, the world will come to an end and great disasters will befall.. . . when the earth ceases to produce saints, the strength that safeguards the earth from catastrophe will fail. They have already started.”
(Saint Silouan the Athonite, pg. 222, 223.)ασκητές_askites_gerontiko345

Father Seraphim Baradell, a disciple of Elder Sophrony of Essex, of Valaam monastery

Father Seraphim talks about the goal of the monk – to become the incarnation of Love.
This is a part of the french documentary about the russian monastery Valaam: “Valaam, l’archipel des moines” or in English: “Valaam, the archipelago of monks”

Father Seraphim is an orthodox monk and a disciple of Elder Sophrony (Sakharov) of Essex, who himself is best known as the disciple and biographer of St. Silouan of Mount Athos.

Glorification is the vision of God in which the equality of all men and the absolute value of each man is experienced. God loves all men equally and indiscriminately, regardless of even their moral status. And the saint is able to love like God loves. An expression of this love, is perfect compassion, where we can experience the sorrowful cosmic unity with the whole humankind, which is expressed well by Saint Silouan the Athonite:

“He who has the Holy Spirit in him, to however slight a degree, sorrows Day and Night for all mankind. His heart is filled with pity for all God’s creatures, more especially for those who do not know God, or who resist Him and therefore are bound for torment. For them, more than for himself, he prays Day and Night, that all may repent and know the Lord.”

Not even the lamentation of a widow who has lost her only son can be compared with the lamentation of these saintly ascetics. The pain of their soul becomes metaphysical, and the cry of their distress resounds in all the deserts of this world and becomes the most powerful prayer.

***

Fr Seraphim (Black)

Πανσέμνη-Θεοφάνης_Προσευχή_14251540990_ec78d51d22_kThe true spiritual father/mother equally does not draw those entrusted to them to themselves, but rather as St. John the Baptist, prefers to diminish and ultimately lay down his life for the Truth, for Christ.

Andreas made a point earlier on that neither Father Symeon nor Father Zacharias liked to be called geronda or staretz.

This was equally true of Father Sophrony in all the years that I knew him. He never permitted any of us to address him as ‘Elder’.

It was only after his repose in the Lord (+1993) that people were free to apply these appelations.

Speaking personally, regarding myself; Fr. Sophrony’s concern was that I learn the way of Christ, amongst which was a constant emphasis on humility.

“Monasticism as a gift of the Holy Spirit”
‘…Monastic ascetic struggle is dedicated wholly to the acquistion of the perfection that the Heavenly Father seeks from the children of His Kingdom. Thus, the theme of monasticism leads inevitably to consideration of Christian perfection, as Christ revealed it through His word and the example of His Life.
‘Christian perfection surpasses human measure. It is not an attribute of created nature, but a gift of the Holy Spirit. Perfection was manifested in the human nature assumed by Christ from the holy Virgin, yet it remains unattainable to us within the limits of earthly life. However, Christ desires this perfection for man, created by Him, and sets it forth as a commandment (Matt. 5:48).
‘Perfection is above all perfection in divine love. Fr. Sophrony identifies it with the ‘greater love’ (cf. John 15: 12-15) of Christ’s sacrifice.

He admires more than anything the example of Christ making his way alone to Golgotha, and enduring extreme sufferings to deliver mankind from death and bestow eternal, divine life upon all. Fr. Sophrony envisages as the ‘ultimate perfection’ the perfection of Christ’s love, which overturns the pyramid of all created being and places Him at its inverted summit. Thus, Christ takes away the sin of all humans and takes upon Himself the curse of death, which had wounded them. This perfection flows from the incomprehensible love of Christ (cf. Eph. 3:18-19). It is the ‘one eternal Act’ of Christ’s decent to the lowest places of the earth and His ascent ‘above the heavens.’ In a single act the ‘only-begotten Son, co-eternal with the Father embraces heaven and earth and the nether regions’ (Eph. 4:8-13). The descent and ascent of Christ are the source of all the gifts of the Holy Spirit, and in those who follow Christ, they are the confirmation of the Spirit’s presence. These charisms are heavenly gifts (cf. Jas. 1:17) and they lead those who partake of them with humility to the perfection of the ‘stature of the fulness of Christ’ (Eph. 3:13).

***

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-Προσευχη_im3351589655Eldership is a special gift of grace, a charisma exercised under the direct guidance of the Holy Spirit, a special kind of sanctity. An elder never imposes himself on anyone; one always submits to him voluntarily. Such a high calling cannot but be bound up with a high moral level, with purity of heart, with personal sanctity. “He must have the manner of the Lord. From his manner may be distinguished the false prophet and the (true) prophet,” says one of the oldest works of Christian literature, the Didache (The Teaching of the Twelve Apostles)

While the grace-filled elder is the bearer of God’s will, the pseudo-elder overshadows God…Humility always accompanies sanctity. (The Acquisition of the Holy Spirit in Ancient Russia [Ivan M. Kontzevitch, St. Herman of Alaska Brotherhood, Translation from the Russian by Olga Koshansky] )

***

Examples of courage and patience displayed by martyred Christian women-thousands upon thousands of them-have shone with radiant glory on all the pages of the history of the Christian Church. However, as amazing as these examples of voluntary martyrs are, the examples of ascetics, known and unknown, are not a bit less amazing, for asceticism is nothing less than prolonged martyrdom.

Θεοδώρα της Σύχλας_St Theodora of Sihla_Святой Феодоры из Сихлы_Sfânta Teodora de la Sihla_St.-Theodora-da-la-Shila-RazvanGasca01Paul, the Bishop of Monemvasia, has given to posterity an instructive example of women ascetics. While he was still a layman and a collector of the royal tax, it happened that he stayed in a certain monastery. Seeing ravens landing on the fruit trees, breaking off branches with fruit and carrying them away, Paul wondered at this, and followed them with the monks to see where they were taking the fruit. Going thus, they came upon an impassable forest. The ravens landed at the bottom, deposited the broken fruit branches, and quickly returned. Paul and the monks investigated, and discovered a cave in which three women ascetics were living. The oldest one related their life story to them: She was of noble birth, from Constantinople. When her husband died, another nobleman wanted to take her as his wife by force. However, she decided that after the death of her first husband she would spend the remainder of her life in chastity. Therefore she distributed her wealth to the poor and fled to this deserted place with two of her maidservants. They lived there for eleven years in fasting and prayer, seeing no one and seen by no one but God. God the Provider arranged for the birds to bring them fruit for nourishment. Then they asked the abbot to bring them Holy Communion. Three days after they had received Holy Communion, all three of these holy women reposed, and the monks honorably buried them. (The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič)
http://prologue.orthodox.cn/September10.htm

***

We need to pray fervently so that God will find us worth of this great gift. The St. Symeon writes, “With prayer and tears, keep pleading with God to send you a holy and passionless guide,” a guide for our journey to the heavenly kingdom.

Prayer to Find a Spiritual Father: “O Lord, who desirest not the death of a sinner but that he should turn and live, Thou who didst come down to earth in order to restore life to those lying dead through sin and in order to make them worthy of seeing Thee the true light as far as that is possible to man, send me a man who knows Thee, so that in serving him and subjecting myself to him with all my strength, as to Thee, and in doing Thy will in his, I may please Thee the only true God, and so that even I, a sinner, may be worthy of Thy Kingdom”.

St.Symeon the New Theologian (SC 129,186-188).

Apolytikion of Cheesefare Saturday, Fourth Tone

O God of our Fathers, even dealing with according to Thy gentleness: take not Thy mercy from us, but by their entreaties guide our life in peace.

Tone 8 (Repeat: “Come, all faithful …”)

Rejoice, Egypt, land of faith! Rejoice, holy Libya, and the Thebaid chosen by God!
Rejoice, every place and country that have brought forth citizens of the Kingdom of Heaven, raising them in abstinence and labor, offering them to God as perfect in love.
They are stars guiding our souls, and by the brightness of their wonders and the miracles they wrought, they have shed their spiritual light over all the earth. O all-blessed fathers, pray for our souls!

Who among men can speak of the perfection of your lives, holy fathers? What tongue can utter the sanctity of your efforts: the sufferings in virtue, the control of the flesh;
the struggles with passions, in vigils, in prayers and in tears? Truly ye were angels while ye lived in the world. Ye laid low the highest powers of evil. Ye performed miraculous and wonderful signs. Therefore pray with us, O most blessed fathers, to gain for our souls eternal joy!

After the 1st reading from the Psalter (16th Kathisma), the Sessional hymns:
(Tone VIII):

Illumined by the brilliant lightning of the Fathers, * let us now enter as if into a beautiful Paradise, * and delight beside the river of sweetness therein. * Beholding with wonder their valor, * let us strive to equal them in the virtues, * crying aloud unto the Savior: * O God, by their intercessions ** make us partakers of Thy heavenly Kingdom.

Glory …,
Wandering as it were among flowers of the virtues * in the meadow of God-bearing ascetics, * we are filled with the breath of sweet fragrance. * For by suffering they became hardened against temptations, * and by abstinence they subjected the flesh to the spirit, * living the life of angels here on earth; ** wherefore they have been deemed worthy of glory.

Aposticha, Tone 2

Let us cleanse ourselves, brethren, from all defilement of flesh and spirit, let us light the lamps of our souls by our love for the poor, not devouring one another by curses. For the time is nigh when the Bridegroom shall come to reward all according to their works. In the coming of the wise virgins, may we enter with Christ, crying to Him with the voice of the thief: Remember us, O Lord, when Thou comest into Thy Kingdom

Glory …, In Tone VI:

   Standing on the right hand of the Savior, * O great sufferer and Martyr Polychronia, * adorned with the raiment of virtues, * the oil of purity and the blood of Martyrdom, * thou didst joyfully raise thy lamp unto Him and cry aloud: * ‘I was seeking, O Christ God, the sweet smell of Thy myrrh, * since I am smitten with love for Thee, * cast me not away, * O my heavenly Bridegroom’. * Through her intercessions send down upon us Thy mercies, * O All-powerful Savior.

By the intercessions of all Thine Ascetic Saints Fathers and Mothers,
O Christ our God, have mercy on us. Amen

The Goal of a Christian Monk: ‘Incarnation of Love’

 


Οι καημένοι οι κοσμικοί ντύνονται όπως είναι μέσα τους. Αναφέρει η προφητεία ότι θα έρθη εποχή που δεν θα διακρίνωνται οι άνθρωποι αν είναι άνδρας ή γυναίκα. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

ΑΣΚΗΤΗΡΙΟ-προσευχομενος_praying _Молитва _4533c59b91ca66294f300648a282 4Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Μετά την μπόρα την δαιμονική θά ‘ρθει η λιακάδα η Θεϊκή. 

Ο κόσμος καίγεται! Το καταλαβαίνετε; Έπεσε πολύς πειρασμός. Τέτοια πυρκαγιά έχει βάλει ο διάβολος, που ούτε όλοι οι πυροσβέστες αν μαζευθούν, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε, αναγκάζονται οι άνθρωποι να στραφούν στον Θεό και να Τον παρακαλέσουν να ρίξει μια βροχή γερή, για να σβήσει. Έτσι και για την πνευματική πυρκαγιά που άναψε ο διάβολος, μόνον προσευχή χρειάζεται, για να βοηθήσει ο Θεός.

Όλος ο κόσμος πάει να γίνη μια περίπτωση. Γενικό ξεχαρβάλωμα! Δεν είναι να πης: “Σ’ ένα σπίτι χάλασε λίγο το παράθυρο ή κάτι άλλο, ας το διορθώσω”. Όλο το σπίτι είναι ξεχαρβαλωμένο. Έχει γίνει χαλασμένο χωριό. Δεν ελέγχεται πια η κατάσταση, μόνον από πάνω, ό,τι κάνει ο Θεός. Τώρα είναι να δουλεύη ο Θεός με το κατσαβίδι, με χάδια, με σκαμπίλια, να το διορθώση. Μια πληγή έχει ο κόσμος που κιτρίνισε και θέλει σπάσιμο, αλλά ακόμη δεν ωρίμασε καλά. Πάει να ωριμάσει το κακό, όπως τότε στην Ιεριχώ που ήταν για απολύμανση. (Λόγοι Ά Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο”)

Ο Θεός ας αξιοποιήση το κακό σε καλό σαν Καλός Θεός.

Όσο απομακρύνεται κανείς από τον Θεό, τόσο πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα. Μπορεί να μην έχη κανείς τίποτα, άμα έχη τον Θεό, δεν θέλει τίποτε! Αυτό είναι! Ενώ, αν τα έχη όλα, άμα δεν έχη τον Θεό, είναι μέσα του βασανισμένος. Γι’ αυτό, όσο μπορεί κανείς, να πλησιάση τον Θεό, Μόνον κοντά στον Θεό βρίσκει κανείς την πραγματική και αιώνια χαρά.
Μάλλον δίνομε εξετάσεις εμείς οι άνθρωποι τώρα σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια τί κάνομε ο καθένας.
Μη σας πιάνη όμως φοβία. Να κάνετε τον σταυρό σας και να μη φοβάσθε. Έχω υπ’ όψιν μου ανθρώπους που κάνουν την ζωή τους μαρτύριο, γιατί φοβούνται τα πάντα∙ και είναι Χριστιανοί, βαπτισμένοι, μυρωμένοι, κοινωνούν, διαβάζουν το Ευαγγέλιο, τα έχουν μάθει απ’ έξω τα ρητά. Δεν βλέπουν τι δύναμη έχει η Χάρις του Θεού; «Οτιδήποτε θανάσιμο κι αν πιήτε, δεν θα σας βλάψη», είπε ο Χριστός και, «σας δίνω εξουσία να πατάτε πάνω στα φίδια και στους σκορπιούς χωρίς να παθαίνετε κακό».
Αν ο άνθρωπος έχη την Χάρη του Θεού δεν φοβάται τίποτε. Γι’ αυτό πάντα να ζητάμε την Χάρη του Θεού κάνοντας τον σταυρό μας.

ΛΙΤΑΝΕΙΑ_λιτανεία_παιδιά_προσευχή_Крестный ход _0d6fcdd326bf120214f4b5b7b6c66c55 - CopyΘα φάει ένα σκούπισμα όλη αυτή η κατάσταση, αλλά θα περάσουμε μια μπόρα. Ο κόσμος έχει ξεσηκωθεί, και εμείς πρέπει να ξεσηκωθούμε με πολλή προσευχή.

Τώρα μια μπόρα θα είναι, μια μικρή κατοχή του αντίχριστου σατανά. Θα φάει μετά μια σφαλιάρα από τον Χριστό, θα συγκλονισθούν όλα τα έθνη και θα έρθει η γαλήνη στον κόσμο για πολλά χρόνια. Αυτήν την φορά θα δώση ο Χριστός μια ευκαιρία, για να σωθή το πλάσμα Του, θα αφήση το πλάσμα του ο Χριστός; Θα παρουσιασθή στο αδιέξοδο των ανθρώπων, για να τους σώση από τα χέρια του Αντίχριστου. Θα επιστρέψουν στο Χριστό και θα έρθη μια πνευματική γαλήνη σε όλην την οικουμένη για πολλά χρόνια. Μερικοί συνδυάζουν με αυτήν την επέμβαση του Χριστού την Δευτέρα Παρουσία. Εγώ δεν μπορώ να το πω. Ο λογισμός μου λεει ότι δεν θα είναι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όταν έρθει ως Κριτής, αλλά μια επέμβαση του Χριστού, γιατί είναι τόσα γεγονότα που δεν έχουν γίνει ακόμη. Θα επέμβη ο Χριστός, θα δώση μια σφαλιάρα σε όλο αυτό το σύστημα, θα πατάξη όλο το κακό και θα το βγάλη σε καλό τελικά.

Πόσο ο Θεός μας αγαπά!

Οι ακρίδες, οι πόλεμοι, η ανομβρία, οι αρρώστιες είναι μάστιγα. Όχι ότι ο Θεός θέλει να παιδαγωγήση έτσι τον άνθρωπο, αλλά είναι συνέπεια της απομακρύνσεως του ανθρώπου από τον Θεό. Όλα αυτά συμβαίνουν, γιατί ξεφεύγει ο άνθρωπος από τον Θεό. Έρχεται η οργή του Θεού, για να θυμηθή ο άνθρωπος τον Θεό και να ζητήση βοήθεια.. δεν είναι ότι ο Θεός τα κανονίζει έτσι και βγάζει μια διαταγή να έρθη κάποια συμφορά στον άνθρωπο, αλλά ο Θεός βλέπει μέχρι που θα φθάση η κακία των ανθρώπων και ότι δεν θα αλλάξουν, και γι’ αυτό επιτρέπει να συμβή μια συμφορά, για να συνετισθούν. Όχι ότι τα κανόνισε έτσι ο Θεός.

***

Να εύχεσθε για την γενική εξωφρενική κατάσταση όλου του κόσμου, να λυπηθή ο Χριστός τα πλάσματά Του, γιατί βαδίζουν στην καταστροφή. Να επέμβη θεϊκά στην εξωφρενική εποχή που ζούμε, γιατί ο κόσμος οδηγείται στην σύγχυση, στην τρέλλα και στο αδιέξοδο. Τί μας περιμένει δεν ξέρουμε. Όλη αυτή η κατάσταση που επικρατεί, το δείχνει.
Γι’ αυτό, για έναν λόγο παραπάνω τώρα, πρέπει να στηριχθούμε πιο πολύ στην προσευχή και να πολεμήσουμε το κακό με την προσευχή. Η μόνη λύση αυτή είναι. Να παρακαλούμε τον Θεό να λυπηθή τα πλάσματα Του – αν και δεν είμαστε για να μας λυπηθή.

προσευχή_praying_Молитва__prayer_proseyhi_%d0%bc_praying-in-greek-church-monparnas-by-theodoros-ralli-1876Μερικοί βέβαια έχουν τον λογισμό: «Αφού οι προφητείες θα εκπληρωθούν οπωσδήποτε, τί θα ωφελήση η προσευχή;». Ο Θεός βλέπει ότι έτσι θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά εμείς κάνουμε προσευχή, για να είναι πιο ανώδυνο ένα κακό και να μην πάρη έκταση.

Τα πράγματα είναι σοβαρά. Και μέχρι τώρα που δεν τινάχθηκε ο κόσμος στον αέρα, θαύμα είναι.
Χρειάζεται πολλή προσευχή, πολλή προσευχή.

Παλιότερα που δεν υπήρχαν αυτές οι μεγάλες ευκολίες, και η επιστήμη δεν είχε προχωρήσει τόσο, αναγκάζονταν οι άνθρωποι σε όλες τις δυσκολίες να καταφεύγουν στον Θεό, και ο Θεός βοηθούσε. Τώρα, επειδή η επιστήμη προχώρησε, τον Θεό Τον βάζουν στην άκρη. Πάνε χωρίς Θεό σήμερα. Υπολογίζουν: “Θα κάνουμε τούτο, θα κάνουμε εκείνο”. Σκέφτονται την πυροσβεστική, σκέφτονται τις γεωτρήσεις, το ένα, το άλλο… Αλλά χωρίς Θεό τι θα κάνουν οι άνθρωποι; Οργή Θεού θα φέρουν. Βλέπεις, όταν δεν βρέχη, δεν λένε: “Θα κάνουμε προσευχή”, αλλά “θα κάνουμε γεώτρηση”. Και το κακό είναι ότι με αυτά τα μέσα που υπάρχουν, σιγά-σιγά όχι μόνον οι άπιστοι σκέφτονται έτσι, αλλά ακόμη και οι πιστοί αρχίζουν να ξεχνούν την δύναμη του Θεού. Το καλό είναι που μας ανέχεται ο Θεός. Αλλά την Πρόνοια του Θεού ούτε καν την καταλαβαίνουν οι άνθρωποι.

Να παρακαλούμε να δίδη ο Θεός μετάνοια στον κόσμο, για να αποφύγουμε την δικαία οργή του Θεού. Η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί ν’ αντιμετωπισθή διαφορετικά παρά μόνο με μετάνοια και τήρηση των εντολών Του.

Πρέπει να ξέρουμε ότι οι πιστοί που τηρούν τις εντολές του Θεού δέχονται την Χάρη του Θεού, και ο Θεός -πώς να πη κανείς;- είναι υποχρεωμένος να τους βοηθάη μέσα σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια.

– Γέροντα, γιατί δεν βρίσκεται το φάρμακο του καρκίνου; Δεν επιτρέπει ο Θεός ή οι άνθρωποι δεν επικαλούνται την θεία βοήθεια;
Το κακό είναι ότι και να βρεθή το φάρμακο για τον καρκίνο, θα βγη άλλη αρρώστια. Ήταν η φυματίωση, βρήκαν το φάρμακο για την φυματίωση, παρουσιάσθηκε τώρα αυτή. Και αν βοηθήση σ’ αυτή, θα βγη άλλη αρρώστια. Οι ίδιοι οι άνθρωποι θα γίνουν αιτία να παρουσιασθή κάποια άλλη μετά, και δεν έχει τελειωμό!

Να ξέρετε πως ό,τι επιτρέπει ο Θεός, ακόμη και να εξοντωθούν π.χ. άνθρωποι, είναι φιλάνθρωπο, γιατί ο Θεός έχει “σπλάγχνα”.
Τι έχει κάνει ο Θεός με έναν Του λόγο! Τι αρμονία, τι ποικιλία! Όπου και να στραφή κανείς βλέπει την σοφία και το μεγαλείο του Θεού… Ο Καλός Θεός όλα θα τα οικονομήσει με τον καλύτερο τρόπο, αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή και προσοχή… Δουλεύει ο διάβολος, αλλά δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να πρόκυψη από αυτό καλό… Γι’ αυτό μή στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, πού κυβερνά τα πάντα… (Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου , “Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο, Λόγοι Α’” , Κεφ. 6., Έκδοσις Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1998)

Να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη. Αν έχη κανείς εμπιστοσύνη στον Θεό, ξέρετε τι γίνεται; Μικρό πράγμα είναι να έχη κανείς σύμμαχο τον Θεό; Για τον Θεό δεν υπάρχει ούτε δύσκολο θέμα ούτε δύσκολη λύση. Όλα είναι απλά για τον Θεό. Δεν χρησιμοποιεί μεγαλύτερη δύναμη για τα υπερφυσικά και μικρότερη για τα φυσικά αλλά την ίδια δύναμη για όλα. Το κυριώτερο είναι ο άνθρωπος να γαντζωθή στον Θεό. «Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι ».

***

Εσωτερική αταξία και εξωτερική εμφάνιση
Οι καημένοι οι κοσμικοί ντύνονται όπως είναι μέσα τους

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

– Δώστε μου, Γέροντα, μία ευχή.

Ισιδώρα η δια Χριστόν Σαλή της Ταβέννης_ Saint Isidora the Simple of Tabenna_ святая Исидо́ра Тавеннийская _For Christ_ESSEX_Εύχομαι να γίνης πνευματικό καρναβάλι σαν την Αγία Ισιδώρα* την σαλή· να αποκτήσης την καλή υποκρισία. Βλέπεις, οι καημένοι οι κοσμικοί γιορτάζουν κάθε μέρα την κοσμική τους υποκρισία και ντύνονται όπως είναι μέσα τους. Παλιά, καρναβάλια γίνονταν οι άνθρωποι μία φορά τον χρόνο, μόνον τις Αποκριές. Τώρα οι περισσότεροι συνέχεια καρναβάλια είναι. Δηλαδή, παλιά έβλεπε κανείς καρναβάλια μία εβδομάδα, μόνον τις Αποκριές. Τώρα βλέπει κάθε μέρα… Καθένας ντύνεται όπως του λέει ο λογισμός! Έχουν γίνει τελείως παράξενοι. Παλάβωσαν! Λίγοι είναι οι συμμαζεμένοι άνθρωποι, οι σεμνοί, είτε άνδρες είτε γυναίκες είτε παιδιά. Ιδίως οι γυναίκες είναι τελείως χάλια. Σήμερα που κατέβαινα στην πόλη είδα κάποια με μία κορδέλα τόοοσο φαρδιά, σαν επίδεσμο, κάτι μπότες μέχρι επάνω και ένα κοντό φόρεμα. Μου είπαν: «Είναι της μόδας»! Άλλες περπατούν με κάτι τόοοσο λεπτά τακούνια! Λίγο να στραβοπατήσουν, στον ορθοπεδικό θα πάνε… Τα δε μαλλιά, μην τα ρωτάς! Μία άλλη –ο Θεός να με συγχωρέση – τί άνθρωπος ήταν; Ένα πρόσωπο άγριο, με το τσιγάρο στο στόμα, φού, φού, τα μάτια κόκκινα!… Τώρα λένε ότι έχουν σαν αρχή να μην καπνίζουν στο σπίτι, όταν έχουν μικρά παιδιά. Τα παιδιά εν τω μεταξύ, τα καημένα, έχουν γεννηθή… καπνιστές ρέγγες! Και από τους καφέδες οι άνθρωποι παθαίνουν· κάνουν κάτι γκριμάτσες… Έχει φύγει η Χάρις του Θεού. Τέλεια εγκατάλειψη!

Θυμάμαι, όταν ήμουν στο Σινά, ήταν και εκεί… μην τα συζητάς! Πόσο πονούσα, όταν έβλεπα τις τουρίστριες που έρχονταν στο Μοναστήρι! Τί χάλια ήταν! Σαν να έβλεπα ωραίες εικόνες, βυζαντινές, πεταγμένες στα σκουπίδια, μόνον που αυτές είχαν πεταχθή μόνες τους.

***

Μία φορά είδα μία που φορούσε κάτι σαν φαιλόνι και είπα: «Δόξα τω Θεώ, να και μία που φοράει κάτι συμμαζεμένο· τέλος πάντων φαιλόνι-ξεφαιλόνι, τουλάχιστον δεν είναι σαν τις άλλες». Ύστερα, όταν γύρισε μπροστά, τί να δώ; Ήταν όλα ανοικτά!

Που έφθασε ο κόσμος!… Μου έστειλαν μία φωτογραφία μίας νύφης, για να κάνω προσευχή να πάη καλά ο γάμος της. Φορούσε ένα νυφικό τελείως χάλια. Τέτοιο ντύσιμο είναι ασέβεια στο Μυστήριο, στον ιερό χώρο της Εκκλησίας. Πνευματικοί άνθρωποι και δεν σκέφτονται! Τί να κάνουν οι άλλοι; Γι’ αυτό λέω, αν και τα Μοναστήρια δεν κρατήσουν, δεν υπάρχει φρένο πουθενά· είναι ξέφρενοι οι άνθρωποι σήμερα.

Πάντως τα πιο παράξενα πράγματα βλέπεις και ακούς σήμερα. Μου είπε ένας –έκανα τον σταυρό μου, όταν το άκουσα – ότι σήμερα είναι της μόδας οι τεμπέληδες να τρίβουν τα ρούχα τους εδώ κι εκεί και ύστερα να κόβουν και να ράβουν μπαλώματα με μία σακκορράφα. Καλά, ένας εργατικός είναι φυσιολογικό να είναι έτσι, αλλά ένας τεμπέλης!…

Παΐσιος ο Αγιορείτης _ св. Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_Svjatojj_prepodobnyjj_ (2)αγιος παισιος μεταμορφωσ– Είναι σωστό, Γέροντα, που βάζουν μερικοί στις μπλούζες στάμπα με Αγίους;
– Αν είναι σε μπλούζες ή σε σακκάκια, καλά, δεν πειράζει. Εκεί που να βάζουν έναν διάβολο, καλύτερα αυτά. Αλλά, αν είναι σε παντελόνια, δεν ταιριάζει• είναι ανευλάβεια.

– Γέροντα, όλη αυτή η αταξία είναι και από την επίδραση των ξένων;

– Έμ, από που είναι; Γι’ αυτό λέγανε στα χρόνια μου: «Οι άνθρωποι από την Σμύρνη είναι…» Ήταν παραθαλάσσιο μέρος και πήγαιναν πολλοί ξένοι. Ο Άγιος Αρσένιος ήταν πολύ αυστηρός σ΄ αυτά. Ήταν εκεί στα Φάρασα μία νεόνυμφη και φορούσε μία μανδήλα παρδαλή, σμυρνιώτικη. Ο Άγιος επανειλημμένως της έκανε παρατηρήσεις, για να την πετάξη και να ντύνεται σεμνά όπως όλες οι Φαρασιώτισσες. Εκείνη δεν άκουγε. Μία μέρα που την είδε ο Άγιος Αρσένιος να φοράη πάλι την παρδαλή μανδήλα, της είπε αυστηρά: «Φράγκικες αρρώστιες στα Φάρασα δεν θέλω. Αν δεν συμμορφωθής, να το ξέρης, τα παιδιά που θα γεννάς, αφού θα βαπτίζωνται, θα φεύγουν αγγελούδια και συ δεν θα χαρής κανένα». Και επειδή ούτε τότε συμμορφώθηκε, της πέθαναν δυο αγγελούδια. Τότε μόνο συνήλθε, πέταξε την παρδαλή μανδήλα και πήγε στον Άγιο Αρσένιο και ζήτησε συγχώρεση.

– Γέροντα, τα σκούρα ρούχα βοηθούν στην πνευματική ζωή έναν που θέλει να γίνη μοναχός;

– Ναί, τα σκούρα ρούχα πολύ βοηθούν. Φεύγει έτσι κανείς από τον κόσμο, ενώ με τα χρωματιστά μένει γαντζωμένος στον κόσμο. Και αυτός που λέει: «Θα πάω στο Μοναστήρι και εκεί θα φορέσω μαύρα. Θα πάω στο Μοναστήρι και εκεί θα κάνω κανόνα», μαύρα πράγματα θα κάνη και εκεί, όταν πάη. Όταν είναι στον κόσμο και κάνη με χαρά αυτό που κάνουν οι μοναχοί και το λαχταρά, αυτός και στον κόσμο χαίρεται πνευματικά και στην καλογερική μετά θα ανεβαίνη δυό-δυό και τρία-τρία τα σκαλιά.

– Μερικές φορές, Γέροντα, παιδιά που θρησκεύουν και ντύνονται σεμνά έχουν πολύ πόλεμο από τους μεγάλους.

– Αν το πιστεύουν και το κάνουν αυτό με την καρδιά τους, βάζουν και τους μεγάλους στην θέση τους. Είχα γνωρίσει μία κοπέλα που φορούσε μαύρα και μανίκια μέχρι κάτω. Είχε μία ευλάβεια! Της λέει μία φορά μία μοντέρνα γριά: «Δεν ντρέπεσαι, κοπέλα εσύ, να φοράς μαύρα και μανίκια μακριά;». «Αφού δεν βλέπουμε παραδείγματα από σας, της απάντησε εκείνη, τουλάχιστον να φορέσουμε εμείς μαύρα» και την έβαλε στην θέση της.

***

ΣΟΛΟΜΩΝ-solomon--15-vek--gretsiyaΚάποτε, για να δοκιμάσουν τον σοφό Σολομώντα, του πήγαν μία ομάδα αγοριών και μία ομάδα κοριτσιών, όμοια ντυμένα κατά πάντα, για να τα ξεχωρίση. Εκείνος τα οδήγησε σε μία βρύση και τα έβαλε να πλυθούν. Από τον τρόπο που πλένονταν, τα ξεχώρισε· τα κορίτσια έρριχναν με προσοχή το νερό στα μάτια, συνεσταλμένα, ενώ τα αγόρια το πετούσαν στο πρόσωπό τους και έκαναν θόρυβο με τις παλάμες τους.

Σήμερα οι άνδρες έχουν μιμηθή τόσο πολύ τις γυναίκες που πολλές φορές δεν διακρίνονται. Την παλιά εποχή στα πεντακόσια μέτρα μπορούσες να διακρίνης αν είναι άνδρας ή γυναίκα. Τώρα ούτε από κοντά δεν μπορείς μερικές φορές να ξεχωρίσης τί είναι· δεν καταλαβαίνεις· γυναίκα είναι; άνδρας είναι; Γι’ αυτό αναφέρει η προφητεία ότι θα έρθη εποχή που δεν θα διακρίνωνται οι άνθρωποι αν είναι άνδρας ή γυναίκα.

Πηγή: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου- Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο, Λόγοι Α’, Κεφάλαιο 5ο, Έκδοσις Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 1998

*. Η Αγία Ισιδώρα έζησε στο Μοναστήρι των Ταβεννησιωτών, το οποίο είχε ιδρύσει ο Όσιος Παχώμιος στις αρχές του 4ου αιώνος. Υποκρινόταν την «διά Χριστόν»σαλή, ταπείνωνε και εξευτέλιζε τον εαυτό της. Φορούσε ένα κουρέλι στο κεφάλι της, ενώ οι άλλες μοναχές φορούσαν κουκούλι. Ποτέ δεν φόρεσε παπούτσια. Αν και πολλές φορές δέχθηκε ύβρεις και χτυπήματα, ποτέ δεν γόγγυσε ούτε ύβρισε κανέναν. Η αγιότητα του βίου της αποκαλύφθηκε με όραμα στον μεγάλο ασκητή Πιτηρούν, ο οποίος επισκέφθηκε το Μοναστήρι και φανέρωσε ενώπιον όλης της Αδελφότητος ότι η Ισιδώρα, την οποία θεωρούσαν σαλή, ήταν Αμμάς, δηλαδή πνευματική μητέρα.

Το κολιμπρί – Στην εποχή μας λείπουν τα παραδείγματα. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/03/01/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%AF-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B1/

Το να σκέφτεσαι συνέχεια την δυσκολία που περνάει η Ελλάδα σημαίνει ότι πονάς την πατρίδα και ζητάς την επέμβαση του Θεού, ο Οποίος είναι ο μόνος που…. μπορεί να βοηθήσει. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/23/%CE%B7-%CE%B5%CE%BF%CE%BA-%CE%B8%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CF%85%CE%B8%CE%B5%CE%AF-%CE%B5%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%AD%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CF%81%CE%B9/

Ο Θεός δεν μπορεί να ηττηθεί, αναθέσατε τη μάχη σας στον Έναν, τον Ισχυρότερο από εσάς και ο Ένας αυτός ισχυρότερος θα πολεμήσει νικηφόρα για εσάς. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/28/%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF-%CE%BD%CE%B1-%CE%B7%CF%84%CF%84%CE%B7%CE%B8%CE%B5%CE%AF-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B8%CE%AD%CF%83%CE%B1%CF%84%CE%B5/

Τον πνευματικό χειμώνα τον περνάμε με υπομονή και την υπομονή την δίνει η ελπίδα της πνευματικής ανοίξεως. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/03/06/%CE%BF-%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%82-%CE%B3%CE%BB%CF%85%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B9%CF%82/

Με όλα αυτά τα βλάσφημα, χωρίζει η ήρα από το σιτάρι, κοσκινίζεται ο κόσμος. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/02/08/%CE%BC%CE%B5-%CF%8C%CE%BB%CE%B1-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CE%BB%CE%AC%CF%83%CF%86%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%AE%CF%81%CE%B1-%CE%B1/

Μεγαλυνάρια.

Γλυκύτατον έαρ και ποθεινόν, εφάνης παμμάκαρ, εν χειμώνι των πειρασμών· πάσι γαρ παρέχεις, θερμήν παραμυθίαν, χαράν τε και ελπίδα, Πάτερ Παΐσιε.

Πάτερ την Παρθένον εωρακώς, πολλάκις εν βίω, ανεβόας εξεστηκώς· Μήτερ του Θεού μου, Παντάνασσα Μαρία, τη σκέπη σων πτερύγων, σκέπε τον κόσμον σου.


The little hummingbird – In our era there is a dearth of living examples. Saint Paisios of Mount Athos

Κολίμπρι_Colibri _ Колибри-Green-Violet-ear-Hummingbird-Colibri-thalassinus_BiNT-0368The Great Forest Fire and the little hummingbird

One day a terrible fire broke out in a forest – a huge woodlands was suddenly engulfed by a raging wild fire. The elephant and the tiger, the beaver and the bear all ran, and above them the birds flew in a panic. Frightened, all the animals fled their homes and ran out of the forest. As they came to the edge of a stream they stopped to watch the fire and they were feeling very discouraged and powerless. They were all bemoaning the destruction of their homes. Every one of them thought there was nothing they could do about the fire, except for one little hummingbird. Dukdukdiya, the little hummingbird, would not abandon the forest. She flew to the stream, and picked up a single drop of water in her beak. Then the tiny bird flew into the forest and dropped the water on the fire.

Back and forth Dukdukdiya flew, from the stream to the fire, bringing a drop of water onto the flame each trip. The other animals watched Dukdukdiya’s tiny body fly against the enormous fire, and they were frightened for their friend. Many of them called out to her, warning against the dangers of the smoke and the heat. “Don’t bother, it is too much, you are too little, your wings will burn, your beak is too tiny, it’s only a drop, you can’t put out this fire.”

‘What can I do?’ cried the rabbit. ‘This fire is too hot.’
‘There is too much smoke!’ howled the wolf.
‘My wings will burn! My beak is too small!’ sobbed the owl.
But the little hummingbird persisted. To and fro, she picked up more and more water, one beakful at a time, and dropping it, bead by bead, onto the burning forest.
Finally the great bear said ‘Little Dukdukdiya, what are you doing?’
Without stopping, Dukdukdiya looked down at all her friends. She said, ‘I’m doing what I can.’
Like the hummingbird (Colibri), we each must do what we can.

This story has origins among the Quechan people of South America, as well as the Haida people of the North Pacific.Κολίμπρι_Colibri bird_hummingbird_Колибри-σχεδιο-2347657556St. Paisius the Athonite

 The world is burning! Do you realize that? The devil has lit such a conflagration that even if all the firemen were to gather together, they could never extinguish this fire. In a spiritual fire nothing remains undamaged. The only thing left for us is to pray that God have mercy upon us.
The entire world is coming to a single end. Universal destruction. We cannot say: “A window or something like that is slightly broken in the house, let me fix it.” The entire house has fallen apart. The state of affairs has already spun out of control. Only God can do something from above.

Χριστος αγ Παισιου_φωτο-14God extracts benefit even from the evil which the devil attempts to do to us; God turns this evil into good.

God is now allowing a great upheaval to take place. Hard times are coming. Terrible trials await us. Let us treat this matter seriously and let us live in a spiritual manner. Circumstances force us and will continue to force us to engage in spiritual labor. However, this spiritual endeavor will be of value only if we do it joyously, of our own accord, and not because we have been forced to it by sorrows. Many saints would have wished to live in our times, in order to engage in spiritual feats.

If someone living in this world engages in spiritual endeavor and keeps his life pure, – that has great value.

– Geronda, if some kind of natural disaster occurs as a result of God’s wrath, and righteous people entreat God for mercy, does God hear their prayers?
– Do you know what this is all about? People are not repentant, and for this reason God does not heed the prayers of the righteous. If, after angering God, we acknowledge our guilt – that is a totally different matter, for God shows mercy upon us and helps us. But if a person does not acknowledge that he had angered God and continues to do his own thing, – how can God heed the prayers of the righteous? In order for God to forgive a person who has committed a sin, the latter must acknowledge that sin. Moreover, if it is spiritual people who sin, then there are no extenuating circumstances. If the sin is committed by spiritual people, that is not a joke.
Some people, without knowing how spiritual laws operate, pray with painful fervor but are not heeded, because the misfortune that is taking place represents God’s wrath. Others, on the other hand, do not pray at all during a disaster, because they acknowledge the fairness of God’s wrath, the purpose of which is to bring mankind to its senses.
Let us ask God to grant the world repentance and that we may escape His righteous anger. God’s imminent wrath cannot be avoided safe through penitence and the keeping of His commandments.

We must first of all seek the Heavenly Kingdom. This should be our primary concern, while all the rest will be added. If man forgets about this in his life here, he is losing the time he has been given, he is wasting it in vain. If he does not forget and is preparing himself for the other life, then his life on earth has meaning. If one thinks of the other life, then many things change.

***

We do not have enough living examples in our era
St. Paisius the Athonite

Παΐσιος ο Αγιορείτης _ св. Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_Svjatojj_prepodobnyjj_ (2)αγιος παισιος μεταμορφωσ1Why does St. Cyril of Jerusalem say that the martyrs of the end times will be higher-standing than all the martyrs?

Because previously there were many giants of the spirit, while in our era there is a dearth of living examples, – I am speaking about the Church and monasticism in general. In our times words and books have multiplied, but living experience has become impoverished. We only admire the saints of our Church without understanding how great was their labor. In order to understand it we must labor ourselves, we must get to love the saints and make an effort to be like them. The good God will naturally take into consideration the character of our times and the conditions in which we have to live, and will ask an accounting from us accordingly. Thus, if we undertake even the smallest spiritual effort, we will be rewarded more than the early Christians.

A spirit of asceticism prevailed in ancient times. Each person tried to imitate the other. Under such circumstances neither evil, nor negligence could hold out. There was an abundance of goodness, there was a spirit of asceticism, and thus a negligent person could not persist in his laxness. He was pulled along by the general stream of Godliness. But today, if a person wishes to live honestly, spiritually, – he has a very hard time, there is no place for him in the world. And if he is inattentive, he will roll downhill, he will be carried away by the current of worldliness.

In former times there was an abundance of goodness, an abundance of virtue, there was a sufficient number of good examples, and evil drowned amid the vastness of good. The comparatively small amount of illicitness that existed in the world and in the monasteries was inconspicuous and did not do much harm to people. But what do we see nowadays? There is an abundance of bad examples, while the miniscule amount of goodness that is left is not valued a single jot. In other words, the complete opposite is taking place now: a small amount of good is being drowned in a mass of evil, and evil is at the helm.

If one or several persons possess an ascetic spirit, it is of great help to others, because if a person is perfecting himself spiritually, not only will he benefit from this himself, but also those who watch his endeavors. The same thing happens with a lax person – he influences others in like manner. And if one person becomes debilitated, and then another, gradually and unnoticeably nothing good is left around us. For this reason an ascetic spirit helps greatly amid the laxness that reigns all around us. We must be extremely attentive in this respect, because modern-day people, unfortunately, have reached the point at which they even accept laws that engender laxness and moral turpitude. Even ascetics are being forced to submit to these laws. Therefore, those who are engaged in spiritual labor should not only not fall under the influence of the spirit of worldliness, but should also refrain from comparing themselves with the people of this world. In comparing themselves to worldly people, Christians begin to feel themselves quite saintly, and proceed to become lax, and as a result they become worse than the ones to whom they were comparing themselves. Our points of comparison in spiritual life should be the saints and not the people of this world. It would be well for us to do the following in regard to every virtue: find a saint who was distinguished by this virtue and read his life very attentively. Then we will see that we have not achieved anything yet, and we will continue our spiritual life in humility. Runners competing in a stadium do not turn around to look at those who are lagging behind, for if they look at the last ones, they will become last themselves. If I try to follow the example of those who are succeeding, my conscience becomes finer, while if I look back at those who are in the rear, I find all kinds of excuses for myself and decide that my own sins are not so terrible in comparison with theirs. I calm myself with the thought that there are people worse than I am. In this manner I choke off my conscience, or in other words, I end up with an unfeeling heart.

from the book With Pain and Love for Contemporary Man, the first book of the Spiritual Counsels of elder Paisius the Athonite (1924 – 1994)

 


Πού βρίσκεται η αγάπη; Αντώνιος του Σουρόζ

Παναγία «Γλυκοφιλοῦσα»_Mother of God «Sweetly loving»_εκκλησία της Πόρπης _(Tokali Kilise_Buckle Church)_ церкви Токалы _Göreme (Κόραμα) Гёреме _ Καππαδοκία 52Αγάπη είναι….
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Αγάπη είναι….

Αγάπη είναι να ακούσεις με πόνο την στενοχώρια του άλλου.

Αγάπη είναι κι ένα βλέμμα πονεμένο κι ένας λόγος που θα πεις με πόνο στον άλλον, όταν αντιμετωπίζει κάποια δυσκολία.

Αγάπη είναι να συμμερισθείς τη λύπη του, να τον αναπαύσεις στη δυσκολία του.

Αγάπη είναι να σηκώσεις έναν βαρύ λόγο που θα σου πει.
όταν αγαπάς τον πλησίον σου με αγάπη μητρική, δικαιολογείς τις αδυναμίες του και δεν βλέπεις τα σφάλματά του, μα κι αν τα δεις, τα συγχωρείς. Τότε η καρδιά σου πλημμυρίζει από αγάπη, γιατί γίνεσαι μιμητής του Χριστού που μας ανέχεται όλους.

Αγάπη με πόνο είναι να σφίξης στην αγκαλιά σου έναν αδελφό σου που έχει δαιμόνιο και το δαιμόνιο να φύγη. Γιατί η «σφιχτή» αγάπη, η πνευματική αγάπη με πόνο, δίνει παρηγοριά θεϊκή στα πλάσματα του Θεού, πνίγει δαίμονες, ελευθερώνει ψυχές και θεραπεύει τραύματα με το βάλσαμο της αγάπης του Χριστού που χύνει.

Ο Χριστός με την αγάπη κάνει όλος ο Παράδεισος να φέγγει μέσα μας.

***

Αντώνιος του Σουρόζ

Θυμάμαι όταν ήμουν πρωτοετής φοιτητής: Ήμουν στο χειρουργικό τμήμα και είχαμε ένα νεαρό παιδί που πέθαινε από ένα τεράστιο απόστημα στο πόδι. Τον είχαν βάλει σε ξεχωριστό δωμάτιο λόγω της φριχτής μυρωδιάς. Τον επισκέφτηκα μαζί με την προϊσταμένη. Ο νέος, ήταν κάπου 16-17 ετών, γύρισε προς την μεσόκοπη γυναίκα και της είπε:

– Προϊσταμένη, θα πεθάνω πριν από το επισκεπτήριο. Δεν θα προλάβω να αποχαιρετήσω τη μητέρα μου και να με φιλήσει πριν πεθάνω. Φίλησέ με εσύ αντί γι’ αυτήν. Η προϊσταμένη έκανε βήματα πίσω και είπε:

– Δεν μας επιτρέπεται να φιλάμε τους ασθενείς» και βγήκε από το δωμάτιο… Εγώ τον πλησίασα και του είπα:

Δεν είμαι μητέρα, αλλά μπορώ να είμαι αδελφός σου και τον φίλησα. Τον αποχαιρέτησα και βγήκα από το δωμάτιο. Εκεί στεκόταν η προϊσταμένη και έκλαιγε.

– Ήταν λάθος μου είπε, λάθος μου, αλλά η μυρωδιά ήταν τέτοια που μου ήρθε εμετός, δεν μπορούσα να τον φιλήσω, όπως μου το ζήτησε για να πεθάνει εν ειρήνη. Καταλαβαίνετε πού βρίσκεται η αγάπη; Αν η γυναίκα αυτή είχε μπορέσει εκείνη τη στιγμή να υπερβεί το συναίσθημα της αηδίας και να πει: «Ό,τι και να μου συμβεί, αυτό το παιδί χρειάζεται ένα φιλί από μια μητέρα και θα του το δώσω. Ό,τι και να συμβεί σε μένα δεν έχει σημασία καμμία, σημασία έχει αυτό το παιδί»

Η εμπειρία ενός Στάρετς

Παναγία ΚΑΡΔΙΩΤΙΣΣΑ_Icon of the Virgin Mary of Kardiotissa_Божией Матери Икона–Byzantine Orthodox Icon_1318435035_Να που κάθε συνάντηση με τον Θεό ή με τον άνθρωπο είναι πέρα από τυπικές προϋποθέσεις: Όταν ζητούμε τον Θεό πρέπει ν’ αγαπούμε τον πλησίον μας κι όταν ζητούμε τον πλησίον μας πρέπει ν’ αγαπούμε τον Θεό.

Σε μια από τις επιστολές του, ένας Ρώσος στάρετς (γέροντας) περιγράφει πως του ζητήσανε κάποτε να απαντήσει στο ερώτημα: «Πώς γίνεται οι υποτακτικοί σου να δουλεύουν τόσο σκληρά και τόσο καλά χωρίς εσύ να στέκεσαι από πάνω τους, ενώ αυτοί που εμείς επιβλέπουμε να προσπαθούν πάντα να μας ξεγελάσουν;»

Κι ο άγιος αυτός άνθρωπος απάντησε: «Όταν έρχομαι το πρωί να τους δώσω τη δουλειά τους, με πλημμυρίζει μια συμπόνια γι’ αυτούς. Έχουν αφήσει το χωριό τους, τις οικογένειες τους για ένα μηδαμινό μεροκάματο — πόσο φτωχοί πρέπει να είναι! Κι αφού τους μοιράσω τη δουλειά γυρίζω στο κελλί μου κι αρχίζω να προσεύχομαι για τον καθένα χωριστά, λέγοντας στον Κύριο: “Κύριε, μην ξεχνάς τον Νικόλα, είναι τόσο νέος. Άφησε το νεογέννητο παιδί του για να βρει δουλειά επειδή είναι πάμπτωχοι και δεν έχει άλλο μέσο να το θρέψει. Μην τον ξεχνάς και φύλαγέ τον από τις κακές σκέψεις. Μην ξεχνάς και τη γυναίκα του και προστάτευέ την”.

Αυτά λέω στην προσευχή μου και καθώς νιώθω την παρουσία του Θεού περισσότερο έντονη, φθάνω στο σημείο να μην προσέχω πια τίποτα γύρω μου. Η γη εξαφανίζεται. Μένει μόνον ο Θεός. Και τότε ξεχνώ τον Νικόλα, τη γυναίκα του, το παιδί του, το χωριό του, τη φτώχεια του και μεταφέρομαι στον Θεό.

Και τότε βαθιά στην αγκαλιά του Θεού, ανακαλύπτω την άγια αγάπη Του που περιλαμβάνει και τον Νικόλα, τη γυναίκα του, το παιδί τους, τη φτώχεια τους, τις ανάγκες τους, κι αυτή η άγια αγάπη είναι ο χείμαρρος που με ξαναφέρνει πίσω στη γη και στην ανάγκη να προσευχηθώ γι’ αυτούς.

Το ίδιο πράγμα επαναλαμβάνεται: Η παρουσία του Θεού γίνεται εντονότερη, η γη υποχωρεί. Και μεταφέρομαι ξανά στο βάθος των πραγμάτων όπου βρίσκω τον κόσμο που τόσο πολύ αγαπά ο Θεός»….

προϋπόθεση για μια ζωή προσευχής είναι μια ζωή σύμφωνη με το Ευαγγέλιο. Μια ζωή που καθιστά τις εντολές και τις νουθεσίες του Ευαγγελίου δεύτερη φύση μας.

Δεν αρκεί να τις υπάκουμε όπως ο δούλος υπακούει τις επιθυμίες του κυρίου του. Πρέπει να θέλουμε να υπακούουμε μ’ όλη μας την καρδιά, όπως ένα παιδί, σαν τέκνα της Βασιλείας τα οποία ζητούν ειλικρινά αυτό για το οποίο προσεύχονται, όταν προφέρουν το «αγιασθήτω το όνομά σου, ελθέτω η βασιλεία σου, γενηθήτω το θέλημά σου».
(Μητροπ. Αντωνίου του Σουρόζ, «Θέλει τόλμη η Προσευχή», εκδ. Ακρίτας, σ. 26-29.)

Αββά Ιουστίνου Πόποβιτς: να προσεύχεσαι στον Θεό για κάθε άνθρωπο πού επισκέφτηκες, συνάντησες ή αποχαιρέτησες.

Ο Ελάχιστος,Φώτη Κόντογλου
https://iconandlight.wordpress.com/2014/10/16/%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%AC%CF%87%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82%CF%86%CF%8E%CF%84%CE%B7-%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%BB%CE%BF%CF%85/

Ωδή α’, Ποίημα του Κυρίου Ανδρέου Κρήτης. Ήχος δ’
Ο Ειρμός «Άσομαί σοι Κύριε ο Θεός μου,

Μωσής ο θειότατος εν Σιναίω, δι’ εγκρατείας τω Θεώ, πρόσωπον προς πρόσωπον, λαλείν κατηξίωται· Αυτόν πιστοί ζηλώσωμεν.

Ιλάσθητι Κύριε τω λαώ σου, και επιβλέψας ως Θεός, ιλέω σου όμματι, επίσκεψαι άπαντας, τω πλήθει του ελέους σου.

Μαρτυρικόν. Ήχος α’

Ω της καλής υμών πραγματείας Άγιοι! ότι αίματα εδώκατε, και ουρανούς εκληρονομήσατε, και προσκαίρως πειρασθέντες, αιωνίως αγάλλεσθε, όντως καλόν υμών το εμπόρευμα! Φθαρτά γαρ καταλιπόντες, τα άφθαρτα απελάβετε, και συν Αγγέλοις χορεύοντες, υμνείτε απαύστως Τριάδα ομοούσιον.

Θεοτοκίον . Ήχος πλ. α’ Τον συνάναρχον Λόγον

Των εν σοι τας ελπίδας, Παρθένε άχραντε, ανενδότως εχόντων σκέπη υπάρχουσα, εκ ποικίλων πειρασμών, και περιστάσεων, και κινδύνων χαλεπών, ελευθέρωσον αυτούς, πρεσβεύουσα τω Υιώ σου, συν τοις αυτού Αποστόλοις, και σώσον πάντας τους ανυμνούντάς σε.