iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο κόσμος ολόκληρος αντιπροσωπεύει ένα μεγάλο νοσοκομείο, Ο ουράνιος Ιατρός ήρθε στον κόσμο για τη θεραπεία και τη σωτηρία των αρρώστων. Πόσο βοηθάει η μετάνοια, γιά να εξαφανισθή το κακό! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-icon112252_2998137992413748608_nΆγιος Στυλιανός ο Παφλαγών (5ος-6ος αιων.)
Άγιος Νίκων ο “Μετανοείτε” (998),
Όσιος Ιάκωβος ο αναχωρητής, Κύρρου της Σύριας, μαθητής οσίου Μαρωνος (14 Φεβρουαρίου), (457)
Όσιος Πέτρος Επίσκοπος Ιεροσολύμων (557)
Ακάκιος ο “εν τη κλίμακι”, ο Λατρινος (6ος αιων.)
Όσιος Αλύπιος ”ο κιονίτης”, ο στυλίτης εν Αδριανουπόλει Μ. Ασίας (640)
Άγιος Γεώργιος ο Χιοπολίτης, νεομάρτυς στις Κυδωνίες Μ. Ασίας (1807)
Ανάμνηση των εγκαινίων του ναού του Αγίου Γεωργίου «εν τω Κυπαρίσσω» της Κωνσταντινουπόλεως και του ναού του Αγίου Γεωργίου εν Κιέβω (1054)

Εορτάζουν στις 26 Νοεμβρίου

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Μια μορφή μαρτυρίου – και σημείο της απέραντης αγάπης ενός ανθρώπου για τον πλησίον- είναι το να πάρει κάποιος επάνω του την αμαρτία ενός άλλου. Δεδομένου ότι συνέπεια της αμαρτίας είναι ο θάνατος, όποιος επωμίζεται την αμαρτία κάποιου άλλου σημαίνει ότι στον δικό του θάνατο προστίθεται επιπλέον θάνατος… ”η δε αμαρτία αποτελεσθεισα αποκύει θάνατον”. (Ιακώβου 1, 15).

Στυλιανός ὁ Παφλαγόνας-Stylianus of Paphlagonia-St_Stylianos_the_Hermit_Hand-Painted_Byzantine_Icon_03-500x646Μολαταύτα, ο Θεός ανταμείβει με ανάσταση εκείνους οι οποίοι εξ αγάπης, παίρνουν τον θάνατο ενός άλλου. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αγίων, οι οποίοι ανέλαβαν τις αμαρτίες των συνανθρώπων τους. 

Έτσι, λέγεται για τον Άγιο Αμμωνά: ένας αδελφός έπεσε στην αμαρτία και ήρθε στον Αμμών και του είπε ότι λόγω της αμαρτίας που διέπραξε, πρέπει να φύγει από το μοναστήρι και να επιστρέψει στον κόσμο. Ο Αμμωνάς είπε στον αδελφό ότι θα αναλάβει την αμαρτία του και συμβούλεψε τον αδελφό να παραμείνει στο μοναστήρι. Πραγματι, ο αδελφός παρέμεινε στο μοναστήρι και ο αββας Αμμωνάς πρόσφερε μετάνοια και προσευχές στο Θεό. Μετά από λίγο, ο αββας Αμμωνάς έλαβε μια αποκάλυψη από τον Θεό ότι η αμαρτία συγχωρείται λόγω της αγάπης του για τον αδελφό. 

Όταν ο Άγιος Μακάριος, ο όσιος Συμεών ο «δια Χριστόν σαλος», η Αγία Θεοδώρα και άλλοι άγιοι κατηγορήθηκαν για μοιχεία, δεν υπερασπίστηκαν τους εαυτούς τους αλλά, ανέλαβαν οι ίδιοι την αμαρτία των άλλων, επισύροντας έτσι τη βαριά (και άδικη) τιμωρία για την αμαρτία αυτή και μακροθύμως υπέμειναν τα πάντα έως ότου ο Θεός απεκάλυψε την αθωότητά τους στους ανθρώπους. 
Ο Πρόλογος της Αχριδος – Αύγουστος. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Εκδόσεις ΆΘως.

***

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

…Ο Χριστός είπε αρκετές φορές πως στον κόσμο ήρθε για χάρη των αμαρτωλών, ιδιαίτερα μάλιστα των μεγάλων αμαρτωλών. Όπως ο γιατρός δεν επισκέπτεται τους υγιείς αλλά τους αρρώστους, έτσι κι ο Κύριος επισκέπτεται εκείνους που έχουν προσβληθεί από την αμαρτία, όχι τους δίκαιους.

Ο κόσμος ολόκληρος αντιπροσωπεύει ένα μεγάλο νοσοκομείο, όπου νοσηλεύονται άρρωστοι άντρες και γυναίκες που τους έχει μολύνει η αμαρτία. Σε σύγκριση τώρα με το Χριστό, όλοι οι άνθρωποι είναι άρρωστοι. Είναι αδύναμοι σε σχέση με τη δύναμή Του· άσχημοι σε σύγκριση με το κάλλος Του. Ανάμεσα στους ανθρώπους όμως υπάρχουν οι άρρωστοι κι οι βαριά άρρωστοι, οι αδύνατοι κι οι πιο αδύνατοι, οι άσχημοι κι οι πιο άσχημοι. Οι πρώτοι λογαριάζονται υγιείς, οι τελευταίοι, αμαρτωλοί. Ο ουράνιος Ιατρός δεν ήρθε στον κόσμο για δική Του ικανοποίηση, αλλά για τη θεραπεία και τη σωτηρία των αρρώστων. Έτσι έτρεξε αμέσως σ’ εκείνον που είχε μολυνθεί περισσότερο. Γι’ αυτό το λόγο συνέτρωγε και συνέπινε με αμαρτωλούς, άφησε τους αμαρτωλούς να δακρύζουν στα πόδια Του και μπήκε στο σπίτι του Ζακχαίου.
Ο Ζακχαίος, τη στιγμή που ο Χριστός μπήκε στο σπίτι του, Η καρδιά του είχε αλλάξει σε μια στιγμή. 

Παναγία ΠΑΝΑΓΙΑ Παρηγορητρια_ ιερό ναό αγιου Δημητριου Βύρωνος Αθήνα, 8-9-2020Είχε μετανοήσει για όλες τις αμαρτίες του κι η καρδιά του είχε αλλοιωθεί. Κι η αλλοίωση αυτή της καρδιάς του φαίνεται από τα παρακάτω λόγια του:
«Σταθείς δε Ζακχαίος είπε προς τον Κύριον· ιδού τα ήμιση των υπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοις πτωχοίς, και εί τινος εσυκοφάντησα, αποδίδωμι τετραπλούν» (Λουκ. ιθ’ 8). Του το ζήτησε αυτό κανείς; Όχι, κανένας. Ποιoς τoν κατηγόρησε πως είχε αδικήσει άλλους; Κανένας. Μπροστά στην παρουσία του πάναγνου κι αναμάρτητου Κυρίου, ο Ζακχαίος ένιωσε μόνος του την αμαρτία του. Η παρουσία αυτή τον διέγειρε και χωρίς λόγια κι εξηγήσεις προχώρησε σ’ αυτό το βήμα. Η καρδιά που μετανόησε δεν έχει ανάγκη από λόγια για να προσεγγίσει το Θεό. Ο Θεός αποκαλύπτει άμεσα στο μετανοημένο αμαρτωλό αυτό που πρέπει να κάνει. Φτάνει ο άνθρωπος να μετανοήσει για τις αμαρτίες του με την καρδιά του. Κι αμέσως τότε ο Θεός θα τον σηκώσει με τη δύναμή Του για να παρουσιάσει καρπούς μετανοίας. Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος έδειξε στους ανθρώπους ολόκληρο το δρόμο της αληθινής μετάνοιας: «Μετανοείτε!» Κι αμέσως συνέχισε: «ποιήσατε ουν καρπόν άξιον μετανοίας» (Ματθ. γ΄ 2,8)….

…κανένας θνητός δεν μπορεί να σωθεί από την αμαρτία χωρίς τη βοήθεια του Κυρίου Ιησού.

Προσέξτε με ποιο τρόπο εξομολογήθηκε την αμαρτία του ο Ζακχαίος. Δεν είπε, «Κύριε, είμαι αμαρτωλός!» ή «αμαρτία μου είναι η φιλαργυρία!». Έδειξε πρώτα τους καρπούς της μετάνοιάς του κι έπειτα ομολόγησε την αμαρτία του: ιδού τα ήμιση των υπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοις πτωχοίς. Δεν είναι μια καθαρή ομολογία αυτή πως τα πλούτη ήταν το πάθος του; και εί τινος εσυκοφάντησα, αποδίδωμι τετραπλούν. Δεν είναι μια καθαρή ομολογία αυτή πως είχε αποκτήσει τα πλούτη του με άδικο τρόπο; Δεν είπε πριν απ’ αυτό πως «είμαι αμαρτωλός, Κύριε, μετανοώ». Αυτό το ομολόγησε στον Κύριο μυστικά, με την καρδιά του. Κι ο Κύριος δέχτηκε μυστικά την εξομολόγηση και τη μετάνοιά του. Για τον Κύριο αξίζει περισσότερο ν’ αναγνωρίσει ο άνθρωπος και να εξομολογηθεί την αμαρτία του και να ζητήσει βοήθεια με την καρδιά του, παρά να το πει αυτό με τη γλώσσα του. Η γλώσσα μπορεί και να ξεγελάσει, ν’ απατήσει, η καρδιά όμως όχι.
Μοίρασε αμέσως τη μισή περιουσία του στους φτωχούς. . Κατέβαλε κάθε προσπάθεια για ν’ αποδώσει δικαιοσύνη, να κάνει καλό στους άλλους και προσφέρθηκε ν’ αποζημιώσει στο τετραπλάσιο όλους εκείνους που αδίκησε. Έτσι είναι όλοι όσοι μετανοούν. Εύσπλαχνοι προς τους άλλους κι αυστηροί με τον εαυτό τους.
«Είπε δε προς αυτόν ο Ιησούς ότι σήμερον σωτηρία τω οίκω τούτω εγένετο, καθότι και αυτός υιός Αβραάμ εστιν» (Λουκ. ιθ’ 9). Αυτή ήταν η απάντηση του Κυρίου Ιησού στο Ζακχαίο, σε ανταπόκριση της καρδιακής μετάνοιάς του, ως ανταπόδοση στην πνευματική χαρά και τους καρπούς μετανοίας που επέδειξε. Τα τελευταία λόγια, «ήλθε γαρ ο υιός του ανθρώπου ζητήσαι και σώσαι το απολωλός» (Λουκ. ιθ’ 10), ήταν η απάντηση του Χριστού στους σοφούς επικριτές που οργίστηκαν μαζί Του επειδή πήγε στο σπίτι του αμαρτωλού.

***

εμπαιγμός του Χριστού_Издевательства над Иисусом_Capture---- (1)Αδελφοί μου! Συνειδητοποιείτε ότι τα παραπάνω λόγια εφαρμόζονται σε μας; Προσέξτε τον κοντόσωμο Ζακχαίο. Στη μεγάλη του επιθυμία για να δει τον Κύριο, έγινε μέγας. Ο Χριστός προσεγγίζει κι εμάς τώρα όπως τότε το Ζακχαίο, περιτριγυρισμένος από πλήθη λαού, εν’ αμέτρητο πλήθος από δίκαιους και κατήγορους. Ολόκληρη η ιστορία του ανθρώπου τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια ορύεται εναντίον Του, γύρω Του, μας κατακλύζει. Δεν ακούτε το μούγκρισμα, το βρυχηθμό της; Σέρνει πάνω της ολόκληρο το παρελθόν και το ακουμπάει δίπλα σου. Κι ανάμεσα στο πλήθος των πολλών εκατομμυρίων, βαδίζει ο ταπεινός Κύριος και Σωτήρας μας. Ας σπεύσουμε λοιπόν, ας ανεβούμε ψηλά για να δούμε τον Κύριο. Τίποτ’ άλλο απ’ όσα έχουν υπάρξει ή υπάρχουν, δεν είναι άξια προσοχής. Ας σηκωθούμε από τη λάσπη του δρόμου που βαδίζαμε ως τώρα. Ας σκαρφαλώσουμε σ’ ένα ψηλό δέντρο. Εκείνος θα έρθει να μας συναντήσει. Μακάριος είναι αυτός που θα τον καλέσει η γλυκύτατη φωνή Του. Η φωνή που τη γλυκύτητά της απολαμβάνουν οι άγγελοι μέχρι πλησμονής.
Η μετάνοια είναι πραγματικά το πρώτο σκαλί της κλίμακας που μας οδηγεί στη βασιλεία, του Θεού, είναι ο πρώτος και μοναδικός τρόπος για να κρούσει κανείς την πόρτα του ουρανού. Χτύπα την πόρτα όμως και θα σου ανοίξει.Σ’ όλους αυτούς που μετανοούν κι αγωνίζονται να δουν τον Κύριο, φανερώνεται. (Αποσπάσματα από την ομιλια «Η μετάνοια του Ζακχαίου» του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, )

***

Πόσο με συγκινεί η προσευχή πού έκαναν οι Τρεις Παίδες, όταν βρίσκονταν μέσα στο καμίνι!
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Όταν ζητούμε μετάνοια από τον Θεό γιά τον κόσμο, να βάζουμε και τον εαυτό μας μέσα σ’ αυτούς πού έχουν φταίξει και να μη λέμε: «Βοήθησε τον κόσμο πού είναι αμαρτωλός». Οι Τρεις Παίδες γεννήθηκαν στην αιχμαλωσία, και όμως δεν είπαν «τί φταίμε εμείς;», αλλά είπαν: «Δικαίως πάθαμε, έπρεπε και περισσότερα να πάθουμε».
Μιλούσαν σαν να ήταν από αυτούς πού παρέβησαν τις εντολές του Θεού πριν από την Βαβυλώνια αιχμαλωσία, σαν να ήταν και αυτοί συμμέτοχοι στην αμαρτία, ενώ ήταν αμέτοχοι, αφού δεν είχαν ακόμη γεννηθη.

Πόσο με συγκινεί η προσευχή πού έκαναν, όταν βρίσκονταν μέσα στο καμίνι! «Δίκαιος ει, Κύριε, επί πασιν οίς έποίησας ημιν… Οτι ήμάρτομεν και ήνομήσαμεν…
Και νυν ουκ έστιν ημίν ανοΐξαι τό στόμα ημών. Μη δη παραδωης ημάς εις τέλος… και μη αποστήσης τό έλεος σου αφ’ ημών διά “Αβραάμ τον ηγαπημένον υπό σου».
Δηλαδή, «δίκαια μας τιμωρείς, Κύριε, γιατί αμαρτήσαμε, αλλά μόνο γιά χατίρι του Αβραάμ πού τον αγαπάς, γιατί δέν αμάρτησε, μή μας εγκαταλείπης».

Έβαζαν και τον εαυτό τους μέσα στους αμαρτωλούς, και το πίστευαν, γι’ αυτό έγινε το καμίνι δροσιά. Ενώ τον ειδωλολάτρη πού πήγε να δη το καμίνι, τον πήραν οι φλόγες[1] .

[1] Βλ. Δαν. 3-11, Προσευχή Αζαρίου και Ύμνος των Τριών Παίδων.
Από το βιβλίο του Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β’, σελ. 353 -356, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” , Σουρωτή Θεσσαλονίκηςτρεις παίδες εν καμίνω_Three Holy Youths-Анания, Азария и Мисаил-255707185_dacdebb78e_bΟ Γέροντας συνέχεια μας τόνιζε ότι πολλή μεγάλη σημασία στην πνευματική ζωή έχει ο ευσεβής λογισμός. Έλεγε χαρακτηριστικά ότι ένας ευσεβής λογισμός ισοδυναμεί με μια ολόκληρη αγιορείτικη αγρυπνία!

...Και οι Τρεις Παίδες (Δαν. Κεφ. Γ΄) όταν αδίκως τους έριξαν στην κάμινο, δεν είχαν λογισμούς εναντίον του Θεού, να λένε δηλαδή: «Γιατί, Θεέ μου, ενώ εμείς φυλάμε τους νόμους Σου, Εσύ αφήνεις να μας ρίξουν στην κάμινο;».

Τι έλεγαν όμως; Κατηγορούσαν τον εαυτό τους και δικαιολογούσαν το Θεό και έλεγαν:

«Ευλογητός ει, Κύριε ο Θεός των πατέρων ημών, και αινετός, και δεδοξασμένον το ονομά Σου εις τους αιώνας, 3 ότι δίκαιος ει επί πάσιν, οις εποίησας ημίν,…4 και κρίματα αληθείας εποίησας κατά πάντα, α επήγαγες ημίν,… ότι εν αληθεία και κρίσει επήγαγες ταύτα πάντα, διά τας αμαρτίας ημών. 5 ότι ημάρτομεν και ηνομήσαμεν αποστήναι από σου 6 και εξημάτομεν εν πάσι και των εντολών σου ουκ ηκούσαμεν, ουδέ συνετηρήσαμεν ουδέ εποιήσαμεν καθώς ενετείλω ημίν, ίνα ευ ημίν γεγένηται..» ( Δαν.Γ’-Προσευχή Αζαρίου και ύμνος των Τριών).

Βλέπετε, μας λέει ο Γέροντας, οι τρεις Παίδες τι καλό λογισμό είχαν, που ήταν συνδεδεμένος με την ταπεινοφροσύνη; Ένας καλός και ταπεινόφρων λογισμός κάνει τα λιοντάρια αρνάκια και την επταπλασίως καιομένη κάμινο τη μετατρέπει σε παραδεισένια δροσιά και αναψυχή. Όλα τα προβλήματά μας έτσι πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε: με υπομονή, καλό λογισμό και ταπείνωση, για να μπορεί να μας βοηθά η χάρη του Θεού». (Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου, Ο Γέρων Παϊσιος, Άγιον Όρος, 1994)

***

Παΐσιος ο Αγιορείτης _ св. Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_άγιος Παίσιος ΠαναγίαΠάντως η μετάνοια είναι μεγάλη υπόθεση. Δεν έχουμε καταλάβει ότι ο άνθρωπος με την μετάνοια μπορεί να αλλάξη την απόφαση τού Θεού.
Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό, να έχη τέτοια δύναμη ο άνθρωπος.

Οι Ισραηλίτες, επειδή είχαν ξεφύγει από τις εντολές τού Θεού, έζησαν στην αιχμαλωσία εβδομήντα πέντε χρόνια.
Και τελικά, όταν μετανόησαν, παρουσιάζεται ο βασιλιάς Κύρος, πού τολμά να πή κανείς ότι φάνηκε καλύτερος από τους υιούς του Ισραήλ, οι οποίοι είχαν μολύνει τα ιερά πού είχαν για τις θυσίες. Του άλλαξε το μυαλό ο Θεός και τον έκανε να πιστεύη στον Θεό του Ουρανού.
Έτσι άφησε τους Ισραηλίτες ελεύθερους, τους έδωσε χρήματα, ξυλεία για τον Ναό, τους έφτιαξε το τείχος της Ιερουσαλήμ και έδειξε τέτοια καλωσύνη και τέτοια ευλάβεια, πού δεν έδειξαν κατά κάποιον τρόπο ούτε οι Ισραηλίτες[4]. Και όλα αυτά, γιατί μετανόησε και άλλαξε ο λαός[5]. Πόσο βοηθάει η μετάνοια, γιά να εξαφανισθή το κακό!

4. Βλ. Β´ Έσδρ. 1, 1 κ.ε.
5. Βλ. Α´ Έσδρ. 8, 88-92.
Από το βιβλίο του Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β’,

Πρέπει να ζητούμε πρώτα την Βασιλεία των Ουρανών και αυτή να είναι η μέριμνά μας, και όλα τα άλλα θα μας δοθούν… Να μη σας πιάνη αγωνία και μανία: «Τώρα πρέπει να κάνουμε αυτό, ύστερα εκείνο», γιατί θα σας βρη σε τέτοια κατάσταση ο Αρμαγεδών. Και μόνον η αγωνία στο φτιάξιμο είναι δαιμονικό. Γυρίστε το κουμπί στον Χριστό, γιατί διαφορετικά θα ζήτε δήθεν κοντά στον Χριστό, αλλά εσωτερικά θα υπάρχει όλο το κοσμικό φρόνημα, και φοβάμαι μην το πάθετε σαν τις μωρές παρθένες… Ας προσέξουμε να μην πάθουμε και εμείς σαν την Μάρθα. Ας ευχηθούμε να γίνουμε καλές «Μαρίες».

Ο Άγιος Γεώργιος ο Χιοπολίτης από τα ουράνια σκηνώματα φρόντιζε την αρραβωνιαστικιά του βαζωντας κάθε βράδυ πάνω στο τζάκι της ένα φλουρί, όλο το διάστημα κατά το οποίο εκείνη έμεινε πιστή στον αρραβώνα της.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/11/25/35769/

Εμείς είμαστε οι μοναδικοί αρχιτέκτονες, του μέλλοντός μας… η ουράνια λογική είναι ολότελα διαφορετική από τη λογική του κόσμου τούτου… οι υοί του φωτός έχουν κληθεί να λάμψουν με τη ζωή τους όσο περισσότερο μπορούν, ώστε να σκορπίσουν το φως παντού. Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/27/29062/

Μια μπόρα είναι κι αυτή και θα περάσει… Η μπόρα φέρνει και βροχή, η οποία καθαρίζει την ατμόσφαιρα και πλένει τον τόπο, και βοηθάει για την βλάστηση. Θα γίνει καλό ξεκαθάρισμα και οι πιστοί θα γίνουν πιο πιστοί.. Οι άνθρωποι θα αναγκαστούν να καταφύγουν στον Θεό. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης – Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2020/08/19/49894/

Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Στήλη έμψυχος, της εγκρατείας, στύλος άσειστος, της Εκκλησίας, Στυλιανέ ανεδείχθης μακάριε· ανατεθείς γαρ Θεώ εκ νεότητας, κατοικητήριον ώφθης του Πνεύματος. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Χαίρει έχουσα, η Λακεδαίμων, θείαν λάρνακα, των σων λειψάνων, αναβρύουσαν πηγάς των ιάσεων, και διασώζουσαν πάντας εκ θλίψεων, τους σοι προστρέχοντας Πάτερ εκ πίστεως. Νίκων Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Απολυτίκιον
Ήχος δ΄.

Ο Μάρτυς Γεώργιε ξίφει την κάραν τμηθείς, θεόθεν δεδόξασται, εν ουρανώ και εν γη, της του Χίου το σέμνωμα, άνω γαρ αφθαρσίας στέφει θείω εστέφθη, κάτω δε θείοις ύμνοις, παρ’ ανθρώπων υμνείται αυτού ταίς ικεσίαις Χριστέ ο Θεός, σώσον τας ψυχάς ημών.

Αίνοι Ήχος α΄. Των ουρανίων Ταγμάτων.

Συνωνυμήσας τω πάλαι, Μεγαλομάρτυρι, Γεώργιε τρισμάκαρ, Αθλητά γενναιόφρον, ενήθλησας νομίμως υπέρ Χριστού, εκ ψυχής γενναιότητι, αποσκοπών των βασάνων τας αμοιβάς, και τα γέρα της αθλήσεως. (Δις).

Μεγαλυνάριον

Ένδοξος εν Μάρτυσιν ο κλεινός Γεώργιος ώφθη, τοις αρχαίοις, συ δ’ εν τοις νυν, Γεώργιε νέε, ομώνυμε εκείνω, και σύσκηνε δι’ ο σε τιμώμεν άπαντες.


Ask for repentance in your prayer and nothing else, St. Paisios of Mount Athos

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-icon112252_2998137992413748608_nSaint Stylianos of Paphlagonia The Protector of Children (7th century) 
Saint Alypius the Stylite of Adrianopolis (640)
Saint Nikon “Metanoeite,” the Preacher of Repentance (998)
Saint George the New Martyr of Chios (+1807)
Saint Akakios of Sinai who is mentioned in The Ladder
Dedication of the Churchs of the Greatmartyr George in the district of Cyparission in Constantinople and at the Golden Gates in Kiev 
Saint Innocent of Irkutsk (1731)
Saint Athanasius, “the Iron Staff” and Saint Theodosius of Cherepovets, disciples of Saint Sergius of Radonezh (1388)

Commemorated November 26

Verses:
Wherefore hath Lacedaemon (Sparta) a loss of demons? Nikon hath frightened them away with his wonders

The Venerable Nicon, the Preacher of Repentance
by Saint Nikolai Velimirovi

Nicon was born in Armenia. Awakened by the words of the Lord, Every one that hath forsaken … father or mother … shall receive an hundredfold, and shall inherit everlasting life (Matthew 19:29), Nicon indeed forsook all for the sake of Christ, and went to a monastery, where he was tonsured a monk. When he was perfected in all virtues, he left the monastery and went to preach the Gospel among the people. He ceaselessly cried out, “Repent!” for which he was also called the “the Preacher of Repentance.” As a preacher, he visited all of Anatolia and the Peloponnese. He worked miracles by prayer in the name of Christ and peacefully went to his beloved Lord. He reposed in Sparta in the year 998.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovi
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-november-26-december-9.html

***

St Nikon had a remarkable gift for preaching. When he spoke of virtue and spiritual matters, his listeners were filled with heartfelt compunction and love for God. His words produced such spiritual fruit in those who heard him that he was asked to travel through the eastern regions to preach. He visited Armenia, Crete, Euboea, Aegina, and the Peloponnesus, proclaiming the Gospel of Christ.

“Repent, for the Kingdom of Heaven is at hand.” This was the message of St John the Baptist (Matthew 3:2), and of Christ Himself (Matthew 4:17). This was also the message of St Nikon. Wherever he went, he would begin his sermons with “Repent,” hence he was called “Nikon Metanoeite,” or “Nikon, the Preacher of Repentance.”

At first, people paid little heed to his message. Then gradually he won their hearts through his preaching, his miracles, and his gentle, loving nature. He stressed the necessity for everyone to repent, warning that those who utter a few sighs and groans and think that they have achieved true repentance have deluded themselves. St Nikon told the people that true sorrow for one’s sins is cultivated by prayer, self-denial, almsgiving, ascetical efforts, and by confession to one’s spiritual Father.

After sowing the seeds of piety, St Nikon began to see them bear fruit. People started to change their lives, but he urged them to strengthen their souls in virtue and good works so that they would not be overwhelmed by the cares of this world.Στυλιανός ὁ Παφλαγόνας-Stylianus of Paphlagonia-25bd25ce25bd25ce25b725cf2582

St. Paisios of Mount Athos

-Elder, how can someone be helped to not fall into the same fault?

-If one truly feels pain for his fault, he will not do it again. There must be an inner contrition with sincere repentance in order for a person to be corrected. This is why Saint Mark the Ascetic says, If one does not feel contrition commensurate to his fault, he will easily fall into the same fault again. In other words, if the mistake is minor,the repentance can also be less severe, but if the mistake is major, then more severe repentance will be required. When people do not grasp the severity of their sins and do not experience grief commensurate to their fault, then they can easily fall into the same or even greater fault.

-How can we know if our grief is not commensurate to our fault?

-The proof is if you fall again into the same fault. In addition, when you examine yourselves, don’t just diagnose your situation. You are constantly carrying out bacterial tests; upon discovering a virus, you assess it and say, “I must kill it”but you don’t embark on a healing process. Fine, you have established that you have some disease. At once, you must find a way to treat it. What’s the point of constantly analysing and diagnosing if you don’t try to correct yourselves?
You say to yourselves, “I have this ailment, or that ailment, “but you do nothing to cure yourself and you remain idle, lamenting your condition. You only waste your energy and remain useless. You render your mind and your heart useless.
You get sick from grief over it but do nothing to treat it. Later, when you get well, you start over again: “Why did i get sick then, and how did i get sick?” Of course, you will carefully observe yourselves; you won’t allow your faults to go undetected, but your grief should be contained, only go to a certain point! I’m not suggesting indifference, but you should not go to the other extreme!
You did something that wasn’t right? Did you think about it? Did you see it? Did you recognise it? Did you confess it? Then move on. Don’t get stuck there. Just keep it in mind so you’ll be careful next time you’re faced with a similar situation. Lamenting over our faults is pointless if we don’t also try to correct them. It’s like grieving constantly over someone who’s sick without offering him any help.

-Elder, are we not to grieve even when we rightly suffer because of
our mistake?

-No, you should grieve, but the grief must be commensurate to your fault. If you do not suffer, you will remain happy-go-lucky and careless and will again fall into the same mistake; you will not correct yourself. But if you move from the sadness of repentance into despair, then it means that you have grieved more than you should have. In this case, one needs to give himself a little encouragement and face his faults with a little “positive indifference”.
Taken from Elder Paisios of Mount Athos, Spiritual Counsels Vol 3″Spiritual Struggle”

***

“Ask for repentance in your prayer and nothing else, neither for divine lights, nor miracles, nor prophecies, nor spiritual gifts—nothing but repentance. Repentance will bring you humility, humility will bring you the Grace of God, and God will have in His Grace everything you need for your salvation, or anything you might need to help another soul.”

St. John (Maximovitch) of Shanghai loved children. And that love remained in my heart forever. Above all he loved orphaned children and took special care of them.
iconandlight.wordpress.com/2019/11/25/st-john-maximovitch-of-shanghai-loved-children-and-that-love-remained-in-my-heart-forever-above-all-he-loved-orphaned-children-and-took-special-care-of-them/

Apolytikion Saint Stylianus of Paphlagonia in the Third Tone

A living monument of self restraint, an immovable pillar of the Church you were shown to be, blessed Stylianos, for you were dedicated to God from your youth, and were seen as a dwelling place of the Spirit. Holy Father, entreat Christ our God, to grant us His great mercy.

Troparion of St Nikon tone 3

Lacedaemon doth rejoice with gladness in the godly shrine of thy blest relics, which doth make streams of healings to overflowand doth preserve from affliction and sore distress all them that hasten, O Father, to thee with faith. Righteous Nicon/Nikon ,intercede with Christ God in our behalf that His great mercy may be granted unto us.

Troparion of St. Nikon Tone 3

Sparta rejoices in holding the shrine of thy relics,/ a source of healing for those who run to thee./ Holy Nikon, intercede with Christ our God to grant us His great mercy.

Kontakion of St. Nikon Tone 6

Thou didst despise the world’s delights,/ thou didst show us the path of repentance, emulating the Angelic life./ O Nikon, we praise thee and celebrate thy memory;/ thou art a fountain of healing.


Η Αγία Αικατερίνη δεκαεννιά χρονών ήταν και διακόσιους φιλοσόφους τους αποστόμωσε με την κατά Θεόν γνώση και την σοφία της. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Εισόδια της Θεοτόκου_ Entrance of the Theotokos_entrance-theotokos-Studenica_Απόδοση της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου
Αικατερίνης της πανσόφου Νύμφη του Χριστού (307 ή 313) και των Αγίων 150 Ρητόρων
Πορφυρίου του στρατηλάτου και των συν αυτώ 200 Στρατιωτών
Φαυστίνας Βασιλίσσης, συζύγου βασιλέως Μαξεντίου μετά της Αγ. μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης
Μερκουρίου μεγαλομάρτυρος εν Καισαρεία Καππαδοκίας (250)
Πέτρου του ησυχαστού εξ Αντιοχείας Συρίας (429)
Πέτρου του ησυχαστού εκ Γαλατίας, της Μονής Ἁγ. Φωκά στην Κωνσταντινούπολι (9ος-10ος αἰ.)
των Αγίων 670 Μαρτύρων

Εορτάζει στις 25 Νοεμβρίου

Αικατερίνα και σοφή και παρθένος,
Eκ δε ξίφους και Mάρτυς. Ω καλά τρία!
Eικάδι πέμπτη άορ κατέπεφνεν ρήτορα κούρην.

Αγία Αικατερίνη, η πάνσοφος Νύμφη του Χριστού

ΑικατερίνανΗ ΜΝΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓ.ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ 001Η αγία Αικατερίνη γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. Είχε βασιλική καταγωγή. Ήταν απόγονος των Πτολεμαίων, των βασιλέων της Αιγύπτου, κόρη του ηγεμόνος της Αλεξανδρείας Κώνστα (ή Κέστου) φημισμένη για το κάλλος της και τη σοφία της. Η μητέρα της, ήταν κρυφή χριστιανή εξ αιτίας του διωγμού, που κίνησε ο Μαξιμιανός. 

Ήταν ευφυέστατη και φιλομαθής. Η σοφία και η γνώσις, όλη η επιστήμη του καιρού της είχε γίνει κτήμα της. Ήδη σε ηλικία δέκα οκτώ χρονών ήταν κάτοχος της λατινικής γλώσσας και της ελληνικής φιλολογίας, ενώ γνώριζε πολλές ξένες γλώσσες της εποχής της. Σπούδασε στις εθνικές σχολές της εποχής Φιλοσοφία, Ρητορική, Ποίηση, Μουσική, Μαθηματικά, Αστρονομία και Ιατρική. Μελέτησε τους μεγάλους ποιητές, τον Όμηρο και τον Βιργίλιο, τους φιλοσόφους, τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα, τους Φιλιστίωνα και Eυσέβιο, τα έργα του Iαννή και Iαμβρή των μεγάλων μάγων, του Διονυσίου και της Σιβύλλης και άλλων. Αλλά και τις μεθόδους και τις θεωρίες των ιατρών Ασκληπιού, Γαληνού και Ιπποκράτη. 

Η μητέρα της την οδήγησε σε έναν άγιο ασκητή έξω από την πόλη, όπου βρισκόταν κρυμμένος σε μια ερημική τοποθεσία. Εκείνος την κατήχησε και προσευχόμενη δέχθηκε από τον ίδιο τον Χριστό δακτυλίδι αρραβώνος της Βασιλείας Του. Από εκείνη τη στιγμή ελκύσθηκε η Αικατερίνη από τον Ουράνιο Νυμφίο και αιχμαλωτίσθηκε η καρδιά της από τον θείο έρωτα του Χριστού.

Έγινε πιστή μαθήτρια και απόστολός Του. Κήρυττε παντού με φλόγα στην καρδιά. Με το παράδειγμα και τη διδασκαλία της τράβηξε πολλούς συμπολίτες της στην πίστη του Χριστού, ιδιαίτερα τους διανοουμένους. Το έργο της εξαπλώθηκε ακόμη και στα γύρω μέρη της Αλεξανδρείας.

Ο Μαξέντιος, μεγάλος διώκτης των Χριστιανών, διέταξε να έλθουν όλοι και να προσφέρουν θυσίες στους ψεύτικους θεούς και όποιος δεν θυσίαζε θα τιμωρούνταν σκληρά. Η αγία Αικατερίνη, όταν είδε την ασέβεια των ανθρώπων να τρέχουν φοβισμένοι και παρά τη θέλησή τους να θυσιάζουν στα είδωλα, λυπήθηκε κατάκαρδα. Άρχισε όμως να ενθαρρύνει τους Χριστιανούς να μην αρνηθούν την πίστη τους και παρακινούσε τους ειδωλολάτρες να μην θυσιάσουν. Πολλοί από αυτούς, χάρη στην ευγλωττία και την πειστικότητά της, γύρισαν στην αληθινή πίστη του Χριστού. 

Την συνέλαβαν και την φυλάκισαν. Όταν ο έπαρχος διαπίστωσε την ανωτερότητα των λόγων της Αικατερίνης κάλεσε όλους τους σοφούς και ρήτορες. για ν’ ανοίξουν διάλογο με την αγία, ελπίζοντας ότι θα τη νικήσουν. Πριν αντιμετωπίσει στο θέατρο τους εκατόν πενήντα σοφούς και ρήτορες ήλθε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ και της λέγει:
Μη ταράζεσαι, κόρη. Ο Κύριος θα προσθέση σοφία στην σοφία σου, για να νικήσης τους ρήτορες και όχι μόνο αυτοί, αλλά και πολλοί άλλοι θα πιστέψουν και θα αξιωθήτε όλοι να λάβετε το στεφάνι του μαρτυρίου.

Αυτή τους νίκησε όλους στη συζήτηση, ενώ εκείνοι παραδέχτηκαν την αλήθεια και πίστεψαν στο Χριστό. Ύστερα απ’ αυτό τους ενθάρρυνε, τους σφράγισε με το σημείο του Σταυρού και οι 150 σοφοί ρίχτηκαν στη φωτιά κι έγιναν μάρτυρες Χριστού! Αργά το βράδυ, όταν κάποιοι ευσεβείς Χριστιανοί πήγαν να πάρουν τα λείψανά τους, είδαν με έκπληξη, ότι τα σώματά τους ήταν νεκρά, αλλά ανέπαφα. Τα έθαψαν τότε θαυμάζοντας τη δύναμη του Κυρίου!

Υπέμεινε πολλά βασανιστήρια και φυλακίσεις και απ’ όλα αυτά την γλύτωσε θαυματουργικά ο Κύριος. Ο φιλάνθρωπος Χριστός δεν άφησε μόνη την Αγία. Σαν φιλόστοργος Πατέρας στην φυλακή της έστελνε τροφή μ’ ένα περιστέρι και την δυνάμωνε λέγοντάς της: «Μη δειλιάσης, κόρη, γιατί εγώ είμαι μαζί σου. Θα μείνης ανέγγιχτη από τα μαρτύρια και με την υπομονή σου θα επιστρέψης πολλούς στην ορθή πίστι και θα αξιωθής πολλών αφθάρτων τιμών». Μάλιστα στο διάστημα αυτό πίστεψαν και μαρτύρησαν η γυναίκα του Φαυστίνα, ο στρατηλάτης Πορφυρίωνας και 200 στρατιώτες, τους οποίους γιορτάζουμε την ίδια ημέρα με την αγία Αικατερίνη. Τέλος παρέδωσε την αγία ψυχή της με μαρτυρικό διά ξίφους θάνατο στις 25 Νοεμβρίου του 307 μ. Χ.

Κατά την Παράδοση, μετά από τον αποκεφαλισμό της (αρχές τού 4ου αιώνα) το πάναγνο σώμα της Αγίας μεταφέρθηκε υπό «πτερύγων αγγέλων» στην κορυφή του υψηλότερου όρους του Σινά, στην κορυφή Χωρήβ, ύψους 1990 μέτρων, όπου ο Μωυσής είχε παραλάβει από τον Θεό τις Δέκα Εντολές, το οποίο σήμερα φέρει και το όνομά της. Αφού επί αιώνες το σώμα της έμεινε άταφο, μέχρι τον 6ο αιώνα, ερημίτες μοναχοί της περιοχής μέσω οράματος ειδοποιήθηκαν και κατέβασαν από το όρος το σώμα της Αγίας, το οποίο και εναπόθεσαν σε μαρμάρινη λάρνακα. Το μύρο, που ανάβλυζε και ακόμη αναβλύζει από τη Αγία Κάρα τής αγίας, είναι ένα συνεχές θαύμα.

***

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς _ Святая Екатерина Александрийская_ St Catherine of Alexandria1IMG_03– Λένε, Γέροντα, ότι θα αντικαταστήσουν το ελληνικό αλφάβητο με το λατινικό.

– Άσ’ τα, δεν θα σταθούν αυτά· δεν θα σταθούν. Ευτυχώς που ο Θεός και από το στραβό και από το κακό βγάζει καλό, αλλιώς θα ήμασταν χαμένοι. Δεν χάθηκε η Παράδοση, η γλώσσα τότε που τα είχαν όλα σε χειρόγραφα και δεν υπήρχαν ούτε φωτοτυπικά ούτε τίποτε και θα χαθή τώρα που βγήκαν τόσα μέσα; Όχι, δεν πρόκειται να χαθή, ό,τι και να κάνουν οι άνθρωποι. Βλέπετε και οι Ρώσοι πρόσφυγες πως κράτησαν τα έθιμά τους! Αυτό που τους βοήθησε ήταν που ήξεραν την ποντιακή γλώσσα. Κράτησαν έτσι την Παράδοση μέσα τους…

Πάνε να εξαφανίσουν ένα ορθόδοξο έθνος. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ένα ορθόδοξο έθνος σήμερα είναι μεγάλη υπόθεση! Παλιά είχαμε την φιλοσοφία. Η Αγία Αικατερίνη με βάση την φιλοσοφία αποστόμωσε τους φιλοσόφους. Οι φιλόσοφοι ετοίμασαν τον δρόμο για τον Χριστιανισμό. Το Ευαγγέλιο γράφτηκε στα ελληνικά και διαδόθηκε στον κόσμο. Μετά οι Έλληνες προχώρησαν να φωτίσουν και τους Σλαύους.
Σε μερικούς δεν συμφέρει να υπάρχη η Ελλάδα. «Μας κάνει κακό, λένε. Πρέπει να την εξαφανίσουμε».

***

– Γέροντα, συχνά λέτε ότι πάνε τα πάντα να διαλύσουν. Εννοείτε και την παιδεία;

– Ναι, δεν βλέπετε τι γίνεται; Σχολεία είναι αυτά; Γλώσσα είναι αυτή που διδάσκουν σήμερα στα παιδιά; Ποια είναι η ιστορία μας; Αλλά και στην Θεολογία τι γίνεται; Έχει ένας άθεος πτυχίο της Θεολογίας και τον αφήνουν να διδάσκη θρησκευτικά. Δεν εξετάζουν όμως· θρησκευτικά διδάσκει ή αθεΐα; «Δεν μπορούμε, λένε, να τον βγάλουμε». Αν ένας φιλόλογος πάη να διδάξη μαθηματικά, θα τον αφήσουν;
Άλλος είναι θεολόγος και δεν αφήνει τους ανθρώπους να κοινωνούν, για να μην κολλήσουν έιτζ! Είναι από αυτούς που τους έστειλε στην Θεολογική Σχολή το κομπιούτερ! Αυτή δεν είναι η γνώση του Θεού. Παλιά λέγανε: «Έμαθε τα ιερά γράμματα το παιδί», γιατί ήταν ιερά τα γράμματα. Βλέπεις καθηγητή Θεολογίας να μην πιστεύη, να βρίζη μπροστά στους φοιτητές τους Προφήτες, και να μην τον βγάζουν. Μα τι θέλεις, καλέ μου άνθρωπε, στην Θεολογική Σχολή; Εσύ, τι θεολόγους θα βγάλης;

Πόσο έχουν επιδράσει οι Προτεστάντες, οι Καθολικοί! Το άθεο πνεύμα πόσο μπήκε στον Καθολικισμό! Οι Καθολικοί πάνε σιγά-σιγά να κουτσουρέψουν τους Αγίους. «Η Αγία Αικατερίνη, λένε, δεν ήταν μεγάλη Αγία· ένας μικρός βασιλίσκος ήταν ο πατέρας της. Ο Άγιος Νικόλαος ήταν μικρός Άγιος. Ο Άγιος Γεώργιος μύθος. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ δεν υπήρχε· ήταν μια παρουσία του Θεού. Το ίδιο και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ». Μετά θα πουν: «Ο Χριστός δεν είναι Θεός· ήταν μόνον ένας δάσκαλος μεγάλος». Μετά θα προχωρήσουν και άλλο: «»Ο Θεός είναι μια δύναμη». Και μετά θα πουν: «Ο Θεός είναι η φύση»! Ενώ υπάρχουν γεγονότα χειροπιαστά. Προφήτες, προφητείες, τόσο ζωντανά θαύματα, φθάνουν και μερικοί δικοί μας στο σημείο να πιστεύουν τέτοιες χαζομάρες.

Ήρθε και σ’ εμένα κάποιος να πάρη ευλογία, για να πάη στην Ιταλία να σπουδάση Λειτουργική και να κάνη διατριβή. «Είσαι στα καλά σου; του είπα. Θέλεις να πας στους Ιησουΐτες να κάνης την διατριβή σου και ήρθες να σου δώσω και ευλογία; Αυτοί δεν ξέρουν τι τους γίνεται! Εκεί διδάσκουν Ουνίτες, Ιησουΐτες, δεν ξέρω τι!» Θέλει προσοχή από όλες τις απόψεις. Γιατί έτσι κάνουν· πάνε, σπουδάζουν στην Αγγλία, Γαλλία κ.λπ., πιάνουν τα ευρωπαϊκά μικρόβια και κάνουν μετά διατριβή. Μελετούν λ.χ. τους Έλληνες Πατέρες σε μετάφραση που έκαναν οι ξένοι στην γλώσσα τους. Εκείνοι, είτε επειδή δεν μπορούσαν να αποδώσουν τα νοήματα σωστά είτε από πονηριά, πρόσθεσαν και τα δικά τους τα λανθασμένα. Οι δικοί μας πάλι, οι Ορθόδοξοι, που μάθανε τις ξένες γλώσσες, παίρνουν από ‘κει τα ξένα μικρόβια και τα μεταφέρουν εδώ και μετά τα διδάσκουν κιόλας. Φυσικά, όταν προσέξη κανείς, εύκολα ξεχωρίζει το χρυσό από το κεχριμπάρι.

***

Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς _ Святая Екатерина Александрийская_ St Catherine of Alexandria20170420091512-801a3465Πάντα λέω στα παιδιά που πάνε έξω για σπουδές: «Να πάτε, αφού το θέλετε, αλλά να προσέξετε να μη χάσετε την πίστη σας· να πάρετε μόνον τις γνώσεις τους. Και προπαντός μην ξεχάσετε να γυρίσετε πίσω στην Πατρίδα. Η Ελλάδα σας περιμένει. Έχετε χρέος να την βοηθήσετε. Να είστε κοντά στους Έλληνες, για να μην αναγκάζωνται οι καημένοι να τρέχουν στο εξωτερικό, για να βρουν έναν γιατρό ή έναν ειδικό για μια επιστήμη. Πολύ προσέξτε να μην ψυχρανθή η καρδιά σας. Οι Ευρωπαίοι είναι ψυχροί. Η Αμερική πάλι είναι μόνο για να πλουτίζη κανείς υλικά και να χρεωκοπή πνευματικά».

***

Σήμερα τα φορτώνουν ένα σωρό και τα μπερδεύουν. Τα μπουχτίζουν στα γράμματα χωρίς πνευματικό αντιστάθμισμα. Στα σχολεία τα παιδιά πρέπει πρώτα να μαθαίνουν τον φόβο του Θεού. Μικρά παιδιά να πάνε να μάθουν αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά – ενώ Αρχαία να μη μάθουν – μουσική, το ένα, το άλλο… Τι να πρωτομάθουν; Όλο γράμματα και αριθμούς και εκείνα που είναι να μάθουν για την Πατρίδα τους κ.λπ., δεν τα μαθαίνουν. Ούτε πατριωτικά τραγούδια ούτε τίποτε…. Το έχω δει και σε μεγάλους όχι μόνον σε μικρά παιδιά· φοιτητής να μην ξέρη πόσους κατοίκους έχει η πόλη στην οποία σπουδάζει! Ρώτησα έναν ποιο είναι το μεγαλύτερο βουνό της Ελλάδος, και δεν ήξερε. Ποιος είναι το μεγαλύτερο ποτάμι, τίποτε. Το πιο μικρό, ούτε αυτό. Φοιτητής και να μην ξέρη τίποτε για την Πατρίδα του! Θα ‘ρθούν μετά οι … «φίλοι» μας, οι γείτονες, και θα του πουν: «Αυτή δεν είναι πατρίδα σου· είναι πατρίδα δική μας», και θα τους απαντήση: «Καλά λέτε, έτσι είναι»! Καταλάβατε; Εκεί πάμε! Αν ρωτήσης όμως τα σημερινά παιδιά για το ποδόσφαιρο ή για την τηλεόραση, τα ξέρουν όλα και όλους απ’ έξω.

***

Δηλαδή, Γέροντα, έτσι που έχει διαμορφωθή η παιδεία θα κάνη πολύ κακό.

Τώρα θα σακατευτούν πολλά παιδιά, αλλά και ο Καλός Θεός θα κρίνη ανάλογα. Θα εξετάση σε τι κατάσταση θα ήταν, αν δεν τα επηρέαζαν και δεν τους έκαναν κακό. Όμως και εμείς χρειάζεται να κάνουμε πολλή προσευχή για τα καημένα τα παιδιά, ώστε να επέμβη ο Θεός να τα βοηθήση και να μη σακατευτούν, αλλά να είναι υγιέστατα πνευματικά και να αποκτήσουν αρετές.

***

Μερκούριος_ Saint Mercurius of Caesarea_Меркурий Кесарийский Γεωργιος Τροπαιοφορος23333image10 Γέροντα, σήμερα ακόμη και τα πιστά παιδιά αμφιταλαντεύονται ,γιατί στα σχολεία υπάρχουν καθηγητές που διδάσκουν την αθεΐα.

– Γιατί να αμφιταλαντεύωνται; Η Αγία Αικατερίνη δεκαεννιά χρονών ήταν και διακόσιους φιλοσόφους τους αποστόμωσε με την κατά Θεόν γνώση και την σοφία της. Ακόμη και οι Προτεστάντες την έχουν προστάτιδα της επιστήμης.

Στα θέματα της πίστεως και στα θέματα της πατρίδος δεν χωράνε υποχωρήσεις∙ πρέπει να είναι κανείς αμετακίνητος, σταθερός.

Είναι μεγάλη υπόθεση ο σωστός δάσκαλος, ιδίως στις μέρες μας! Τα παιδιά είναι άγραφες κασσέττες· ή θα γεμίσουν βρώμικα τραγούδια ή βυζαντινή μουσική. Το έργο του δασκάλου είναι ιερό. Έχει μεγάλη ευθύνη και, αν προσέξη, μπορεί να πάρη μεγάλο μισθό από τον Θεό. Να φροντίζη να διδάσκη στα παιδιά τον φόβο του Θεού. Πρέπει να βρουν τρόπο οι εκπαιδευτικοί να περνάνε κάποια μηνύματα στα παιδιά για τον Θεό και για την Πατρίδα. Ας σπείρουν αυτοί τον σπόρο, και ας μην τον δουν να βλαστάνη. Τίποτε δεν πάει χαμένο· κάποια στιγμή θα πιάση τόπο.
Και πάντα με το καλό, με επιείκεια, με αγάπη να φέρωνται στα παιδιά. Να προσπαθούν να ξυπνάνε το φιλότιμό τους. Το παιδί θέλει αγάπη, ζεστασιά. Πολλά παιδιά την στερούνται τελείως στο σπίτι. Αν οι δάσκαλοι αγαπήσουν τα παιδιά, θα τους αγαπήσουν και εκείνα, και τότε θα κάνουν πιο εύκολα το έργο τους.

***

Άγιος Λουκάς Κριμαίας

Μη σκανδαλίζεστε όταν ακούτε αυτά που λένε κατά της πίστεως. Αφού αυτοί που τα λένε δεν καταλαβαίνουν την ουσία της. Εσείς να θυμάστε πάντα την βασική αρχή που γνώριζαν πολύ καλά οι πρώτοι χριστιανοί. Αυτοί θεωρούσαν δυστυχισμένο τον άνθρωπο που γνωρίζει όλες τις επιστήμες, δε γνωρίζει όμως τον Θεό. Και αντίθετα θεωρούσαν μακάριο, αυτόν που γνωρίζει τον Θεό, έστω και να μη γνώριζε απολύτως τίποτα από τα ανθρώπινα.
Να φυλάγετε αυτή την αλήθεια, σαν το μεγαλύτερο θησαυρό της καρδίας σας, να προχωράτε ευθεία και μην κοιτάζετε δεξιά και αριστερά. Ας μη μας κάνουν αυτά που ακούμε κατά της Θρησκείας, να χάνουμε τον προσανατολισμό μας.

Να είστε έτοιμοι ακόμη και για το μαρτύριο, εφόσον πλέετε κόντρα στο ρεύμα. 

Να προσεύχεστε έτσι ώστε να μπει ο Θεός στην καρδιά σας. Παραδείγματος χάριν, έτσι: ”Κύριε, δώσε μου την αγία αγάπη, δίδαξέ με να αγαπώ όλους τους ανθρώπους, και τους κοντινούς και τους μακρινούς, και τους πιστούς και τους ασεβείς, όπως Εσύ Κύριε, αγαπάς όλους μας, αμαρτωλούς και μετανοημένους”. Αμήν. 

Άγιος Μεγαλομάρτυς Μερκούριος και η Αγία Αικατερίνη, η πάνσοφος Νύμφη του Χριστού
https://iconandlight.wordpress.com/2019/11/24/35427/

Ο Άγιος Μερκούριος φονεύει τον ασεβή Ιουλιανό τον Παραβάτη
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/24/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%ba%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%bf%ce%bd%ce%b5%cf%8d%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b1%cf%83%ce%b5%ce%b2%ce%ae-%ce%b9/

Απολυτίκιον. Ήχος δ’.

Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον, και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις. Εν ναώ του Θεού, τρανώς η Παρθένος δείκνυται, και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται. Αύτη και ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν’ Χαίρε της οικονομίας, του Κτιστού η εκπλήρωσις.

Απολυτίκιον Aγίας Αικατερίνης της πανσόφου
Ήχος πλ. α’ Τον συνάναρχον Λόγον.

Την πανεύφημον νύμφην Χριστού υμνήσωμεν, Αικατερίναν την θείαν, και πολιούχον Σινά, την βοήθειαν ημών και αντίληψιν, ότι εφίμωσε λαμπρώς τους κομψούς των ασεβών, του Πνεύματος τη δυνάμει, και νυν ως Μάρτυς στεφθείσα, αιτείται πάσι το μέγα έλεος.

Απολυτίκιον Αγίου Μερκούριου Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε

Ουράνιον Άγγελον, χειραγωγόν ασφαλή, προς δόξαν αρίδηλον, ως του φωτός κοινωνός, Μερκούριε έσχηκας• όθεν τω αθανάτω, Βασιλεί πειθαρχήσας, ήθλησας υπέρ φύσιν, ως γενναίος οπλίτης• διό τους σοι προσιόντας, μάκαρ περίσωζε.

Κοντάκιον.
Ήχος γ’. Η Παρθένος σήμερον.

Την σοφίαν άνωθεν, κομισαμένη του λόγου, των ρητόρων ήλεγξας, τας φληναφίας ευτόνως, κάλλεσι, της παρθενίας ωραϊσμένη, αίμασι, της μαρτυρίας πεποικιλμένη, διά τούτο σε ως νύμφην, Αικατερίνα Χριστός προσήκατο.

Ήχος α’ Των ουρανίων ταγμάτων 

Χαίροις πανένδοξε Μάρτυς Αικατερίνα σεμνή· εν τω Σινά γαρ όρει, εν ω είδε την βάτον, Μωσής μη φλεγομένην, εν τούτω Χριστός, το θεάρεστον σκήνός σου, νύν μεταθείς σε φυλάττει έως καιρού, της δευτέρας παρουσίας αυτού.

Ο Οίκος

Την εκ Θεού σοφίαν λαβούσα παιδόθεν η Μάρτυς, και την έξω καλώς σοφίαν πάσαν μεμάθηκε, γνούσα δε εκ ταύτης την των στοιχείων κίνησίν τε και ποίησιν κατά λόγον, και τον αυτά εξ αρχής διά λόγου ποιήσαντα, αυτώ την ευχαριστίαν εν νυκτί και ημέρα προσέφερε· τα δε είδωλα καθείλε, και τους ταύτα αφρόνως λατρεύοντας, Ρητόρων την γνώσιν καταπτύσασα.


Saint Great-martyr Mercurius of Caesarea, – Call Mercurius to me, that he go and put to death the enemy, Julian, of my Son!

Εισόδια της Θεοτόκου_ Entrance of the Theotokos_entrance-theotokos-Studenica_Saint Catherine the Great Martyr of Alexandria and those who believed in Christ through her and were martyred for His sake: the holy 150 Rhetoricians; the holy Empress, wife of the Emperor Maxentius; and Saint Porphyrius the Commander with 200 Soldiers.
Saint Great Martyr Mercurius of Caesarea, in Cappadocia.
Saint Peter the Hesychast.
Saints 670 Martyrs who were beheaded.
Icon of the Theotokos ‘Daugazpils, in Latvia

Commemorated on November 25

Saint Mercurius came from Cappadocia, and was the son of Gordian, a Scythian. A young man, and a soldier of high rank, he refused to offer sacrifice to the idols, and after torments was beheaded during the reign of Valerian (253–260).

The Vision of St. Basil the Great, and Julian the Apostate

Saint Basil the Great (January 1) once gathered the Christians and told them all to fast for three days. Then they all ascended the mountain of Caesarea named Didymos, because it had two peaks.

On that mountain was a Church of the Most-Holy Theotokos, where all the Christians, when they reached it, began with contrite heart to entreat the merciful Christ and His Most-Pure Mother, not to permit the emperor Julian the Apostate (361-363) to return from his war against the Persians and resume his oppression of Christians.

 Then as they were continuing in prayer, St. Basil saw a multitude of heavenly armies circle the mountain and among them was a woman sitting on a throne with much glory, who said to the Angels that were around:
Call Mercurius to methat he go and put to death the enemy, Julian, of my Son!”
Then the Archbishop of Caesarea saw that the 
Martyr Mercurius came armed with his weapon, and having received the command from that woman who was the Most-Holy Theotokos, he disappeared immediately!

[At this very moment Julian the Apostate, on his Persian campaign, was wounded by the spear of an unknown soldier, who immediately disappeared. The mortally wounded Julian, as he lay dying, cried out, “Thou hast conquered, O Galilean!” (http://ocafs.oca.org/FeastSaintsViewer.asp?SID=4&ID=1&FSID=103383)%5D

The Saint awoke from the vision right away and together with some Clerics he descended immediately to the city of Caesarea, where the Church of the Holy Great Martyr Mercurius was located, in which was found his relic and his weapons, as St. Mercurius was martyred there a hundred years before. Archbishop Basil entered this Church and not seeing the relic or the weapons, he asked the protector of the relics of the Church what occurred. He of course did not know anything. Then the Great Basil understood that it was a true vision and that the most impious Julian would be killed that night.

Immediately, the Holy Metropolitan again ascended the mountain and told the Christians:

Rejoice and be glad today, my bretheren. Our prayer was heard, because the infamous king suffers the appropriate punishment. Therefore giving thanks to God, let’s return to the city…”

The Most Holy Theotokos, through the prayers of Saint Basil, had sent Saint Mercurius to defend the Christians from the apostate Julian. May we also be preserved from God’s foes, overcoming them through the prayers and assistance of Saint Mercurius.Μερκούριος-ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΣ-Saint Mercurius of Caesarea Меркурий Кесарийский--5987950

Holy Great Martyr Catherine.

Saint Catherine, who was from Alexandria, was the daughter of Constas (or Cestus). She was an exceedingly beautiful maiden, most chaste, and illustrious in wealth, lineage, and learning. By her steadfast understanding, she utterly vanquished the passionate and unbridled soul of Maximinus, the tyrant of Alexandria; and by her eloquence, she stopped the mouths of the so-called philosophers who had been gathered to dispute with her. She was crowned with the crown of martyrdom in the year 305. Her holy relics were taken by Angels to the holy mountain of Sinai, where they were discovered many years later; the famous monastery of Saint Catherine was originally dedicated to the Holy Transfiguration of the Lord and the Burning Bush, but later was dedicated to Saint Catherine.

According to the ancient usage, Saints Catherine and Mercurius were celebrated on the 24th of this month, whereas the holy Hieromartyrs Clement of Rome and Peter of Alexandria were celebrated on the 25th. The dates of the feasts of these Saints were interchanged at the request of the Church and Monastery of Mount Sinai, so that the festival of Saint Catherine, their patron, might be celebrated more festively together with the Apodosis of the Feast of the Entry of the Theotokos. The Slavic Churches, however, commemorate these Saints on their original dates. (Holy Transfiguration Monastery, Brookline, MA)

I am Mercurius of the Two Sabers… You should correct this mistake and then you will remain unharmed. ” a miracle of the Saint Great Martyr Mercurius in Cairo with Egyptian president Hosni Mubarak
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/25/i-am-mercurius-of-the-two-sabers-you-should-correct-this-mistake-and-then-you-will-remain-unharmed-a-miracle-of-the-saint-great-martyr-mercurius-in-cairo-with-egyptian-president-hos/

Troparion of the Great Martyr Catherine, in Tone IV:

Thy ewe-lamb Catherine crieth out to Thee with a loud voice, O Jesus: I love Thee, O my Bridegroom, and, seeking Thee, I pass through many struggles; I am crucified and buried with Thee in Thy baptism, and suffer for Thy sake, that I might reign with Thee; I die for Thee, that I might live with Thee. As an unblemished sacrifice accept me, who sacrifice myself with love for Thee. By her prayers save Thou our souls, in that Thou art merciful.

Apolytikion of Great Martyr Mercurius
Fourth Tone

Thy martyr Mercurius, O Lord, in his suffering received an imperishable crown from Thee, our God. For, possessed of Thy might, he cast down the tormentors and set at naught the feeble audacity of the demons. By his prayers do Thou save our souls.

of the feast, in Tone IV:

Today is the prelude of God’s good will and the proclamation of the salvation of man. The Virgin hath manifestly appeared in the Temple of God and proclaimeth Christ unto all to her let us cry aloud: Rejoice, O thou fulfillment of the Creator’s dispensation!

stichera to the great martyr Catherine, Tone I:
Spec. Mel.: “Joy of the ranks of heaven …”:

Rejoice, most glorious and honored martyr Catherine, * for the mount of Sinai, * whereon Moses beheld the bush which burned, yet was not consumed, * doth now keep thy God-pleasing body * which Christ transferred thither, * even until the time of His Second Coming.

stichera to the great martyr Mercurius, Tone IV:
Spec. Mel.: “As valiant among the martyrs …”:

An angel, sent to thee from heaven at the behest of the divine Spirit, healed thy wounds. Yet, after thy healing, O right glorious one, thou didst endure to be treacherously pierced with heated goads, and wast suspended and stretched out, bound to a heavy stone, and thy blood was shed everywhere, O martyr.

Glory …, in Tone II:

Having acquired an immaterial life, and having attained unto the godless tribunal, thou didst stand, wearing the radiance of God like flowers, arrayed in divine might, O victorious and honored Catherine, and thou didst mock the tyrant’s command and didst put an end to the audacious discourse of the rhetors, O much-suffering one.


Ο παράδεισος της Ερήμου, π. Σεραφείμ Ροόυζ

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_walkingwithstseraphim1

Τα τελευταία έτη, ο π. Σεραφείμ Ρόουζ θυμόταν πως ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης Μαξίμοβιτς τον είχε διδάξει να είναι πάντα στραμμένος στον θεϊκό κόσμο. «Είναι προφανές», είπε, «ότι ο επίσκοπος Ιωάννης ζούσε συνεχώς σε ένα διαφορετικό κόσμο. Αυτός, θυμάμαι, είχε μια φορά ένα κήρυγμα για την πνευματική ζωή, την μυστηριακή ζωή, στο οποίο είπε: ”Όλη η αγιότητά μας βασίζεται στο να έχει κάποιος τα πόδια στη γη και, ενώ πατά στη γη, συνεχώς να ανυψώνει τον νου του προς τα άνω“… Εάν είσαι ορθόδοξος χριστιανός, μπορείς να κάνεις αυτό και να σε αποκαλούν οι άνθρωποι τρελό ή να λένε ότι είσαι λίγο ευέξαπτος ή άλλα παρεμφερή. Όμως, παρ’ όλα αυτά, θα έχεις την δική σου ζωή – την οποία εσύ οδηγείς προς τον ουρανό».

***

Ο παράδεισος της Ερήμου
Από το Ημερολόγιο του ησυχαστηρίου του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας στην Πλατίνα της Καλιφόρνιας

«Η προσοχή μας», γράφει ο π. Γερμανός, «βαθμιαία άρχισε να στρέφεται στη ζωή που μας περιβάλλει. Αρχίσαμε να βλέπουμε την πραγματικότητα όπως είναι και να μην εξαρτιόμαστε από την ανθρώπινη γνώμη.
Ο ήχος του ανέμου, οι αλλαγές του καιρού, η επιρροή του στη διάθεση κάποιου, η ζωή των πουλιών και των ζώων του δάσους -ακόμη και η αναπνοή των φυτών και των δένδρων- έδειχναν να έχουν τώρα σημασία. Ειρηνικές ιδέες εμφανίστηκαν. Τα μάτια άρχισαν να προσαρμόζονται να βλέπουν όχι μόνο αυτό που ήταν εξωτερικό και ολοφάνερο, αλλά την ουσία των πραγμάτων. Αν και φίλοι ήρθαν με αγάπη και προσπάθησαν να βοηθήσουν, ήταν πραγματικά περισσότερο βάρος και έκαναν ευθύς εξαρχής λάθη λόγω της επιφανειακής κρίσης, ανησυχώντας για την εφήμερη εξωτερική πλευρά χωρίς να βλέπουν την ουσία.

Ζωσιμά (Βερκόφσκι)-Zosimas Verkhovsky-преп. Зосимы Верховского (1833)- zosima333Και με τι χαρά γέμιζε η καρδιά όταν βασίλευε πάλι σιωπή και ησυχία». Ο γέροντας Ζωσιμάς της Σιβηρίας, του οποίου η ζωή και τα έργα περιλαμβάνονταν μεταξύ των σπερματικών κειμένων που είχαν αρχικά οδηγήσει τους πατέρες στην ησυχαστική ζωή, έγραψε κάποτε για την έρημο: «Πως είναι δυνατόν να περιγραφούν με ακρίβεια όλα τα εσωτερικά πνευματικά συναισθήματα, που είναι τόσο γλυκά, ώστε ακόμη και ένας επιτυχημένος βασιλιάς δεν μπορεί να γευθεί την ίδια χαρά και την Ειρήνη που παρέχει η ζωή της ερήμου! Διότι, όταν ούτε βλέπετε, ούτε ακούτε, ούτε συναναστρέφεστε τον παραστρατημένο κόσμο, βρίσκετε την ειρήνη, και ολόκληρος ο νους σας με τρόπο φυσικό αναφέρεται στον Θεό και μόνο.

Δεν υπάρχει κάτι στη ζωή της ερήμου που θα εμπόδιζε ή θα αποσπούσε κάποιον από το να υπηρετήσει τον Θεό, να αναγνώσει την Αγία Γραφή και να εντρυφήσει με την ψυχή του βαθιά στον Θεό. Τουναντίον, κάθε γεγονός και κάθε αντικείμενο τον εμπνέουν για να οδηγηθεί προς τον Θεό. Το πυκνό δάσος τον περιβάλλει και τον κρύβει από ολόκληρο τον κόσμο. Η πορεία προς τον ουρανό είναι σαφής και καθαρή και προσελκύει το βλέμμα του και «εμπνέει την επιθυμία του να μεταφερθεί σε εκείνη την μακαριότητα.

Και εάν το βλέμμα του γυρίσει προς την γη, για να ατενίσει όλα τα πλάσματα και το σύνολο της φύσης, η καρδιά του δεν είναι λιγότερο εξυψωμένη με γλυκιά αγάπη προς τον Δημιουργό των όλων, με δέος για την σοφία Του, με ευγνωμοσύνη για την φιλευσπλαχνία Του- ακόμη και τον απολαυστικό τραγούδι των πουλιών τον εμπνέει να προσεύχεται δοξολογώντας και υμνώντας. Όλη η δημιουργία οδηγεί το αθάνατο πνεύμα μας στην ένωση με τον Δημιουργό της»!
«Πιστεύω», έγραψε αλλού ο γέροντας Ζωσιμάς, «ότι εάν κάποιος αναχωρήσει για την βαθειά έρημο έχοντας κερδηθεί και πειστεί από την ένθεη αγάπη για τον Χριστό, θα ζήσει αληθινά σαν να βρίσκεται στο Παράδεισο
π. Σεραφείμ Ρόουζ: η ζωή και τα έργα του, τόμος Β’, εκδόσεις «Μυριόβιβλος», σελ. 140-142

***

Γέροντας Ζωσιμάς της Σιβηρίας

«Δεν μπορούμε να κοιτάμε με το ένα μάτι στον ουρανό και με το άλλο στη γη. Έτσι δεν μπορούμε να έχουμε την ψυχή μας κολλημένη και στα επίγεια και στα επουράνια. Ένα από τα δύο πρέπει να διαλέξουμε και να επιζητούμε, ή τον ουρανό ή τη γη».

Αναστατώνεστε με τις εναντίον μου αδικίες, πανουργίες και συκοφαντίες. Αλλά γίνεται τίποτα χωρίς παραχώρηση του Θεού; Η ανεξιχνίαστη πρόνοιά Του είναι πάντα σωτήρια για μας, τόσο στις ευεργεσίες όσο και στις δοκιμασίες. Οι άνθρωποι είναι μόνο τα όργανα εκτελέσεως του θελήματός Του. Γι’αυτό ακόμα κι όταν μας βλάπτουν, πρέπει να τους θεωρούμε μεγάλους ευεργέτες και να προσευχόμαστε γι’αυτούς.
”Πραγματικά η υπομονή στις θλίψεις και τις αδικίες είναι ανώτερη από τις αλυσίδες και τα τρίχινα πουκάμισα. Ο Χριστός δεν μας έδωσε εντολή για τέτοια πράγματα, αλλά μας πρόσταξε να αγαπάμε τους εχθρούς μας και να προσευχόμαστε γι΄ αυτούς. Ναι, πρέπει να τους τιμάμε σαν ευεργέτες μας, γιατί αυτοί, με ζημία των δικών τους ψυχών, συμβάλλουν στη σωτηρία των δικών μας».
Αδικώντας μας και διώκοντάς μας δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να μας σπρώχνουν με τη βία στη Βασιλεία των Ουρανών, παρόλο που έτσι κινδυνεύουν να καταποντιστούν οι ίδιοι στον άδη. Πώς λοιπόν να μην τους ευγνωμονεί κανείς; Και πώς να μην προσεύχεται στον Κύριο να τους ελεήσει;

Η Ουράνια δόξα του αγίου Ιακώβου της Ευβοίας και του οσίου Γέροντος Ευμενίου, Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου
https://iconandlight.wordpress.com/2018/05/22/%CE%B7-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CF%8C%CE%BE%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8E%CE%B2%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF/

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας «Ήθελα να πάω στους Αγίους Τόπους, να εύρω μία σπηλιά…» 
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/21/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%85%CE%B2%CE%BF%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%AE/

Απολυτίκιον Αγίου Ιακώβου του νέου Ασκητού της Μονής του Οσ. Δαυίδ. Ήχος πλ. δ’

Εν σοί Πάτερ, ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα· λαβών γαρ τον σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ και πράττων εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ’ επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, όσιε Ιάκωβε το πνεύμα σου.

Απολυτίκιον Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Λιβισίου τον γόνον, και Ευβοίας το καύχημα, εν εσχάτοις χρόνοις φανέντα, μοναστών φίλον γνήσιον, Ιάκωβον τιμήσωμεν πιστοί, τον νέον ησυχίας εραστήν, τον παρέχοντα ιάσεις παντοδαπάς, τοις ευλαβώς κραυγάζουσι· Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, Δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, Δόξα τον εν εσχάτοις χρόνοις και καιροίς σε αγιάσαντι.

Ήχος πλ. α΄. Χαίροις, ασκητικών.

Χαίροις, ο εν τη ρίζη Σταυρού, αναβλαστήσας ωσεί δένδρον κατάκαρπον, και πόθω του βασιλέως, εν κατανύξει ψυχής, έλαιον εκβλύσας της χρηστότητος. Και γαρ η καρδία σου, συνεθλίβη, Ιάκωβε, ώσπερ ελαία, ότε πείναν ηλόγησας, συμπαθέστατε, των πενήτων συγγόνων σου. Όθεν και κατηξίωσαι, πληθύνειν θεόφωτε, τη προσευχή σου τους άρτους, ίνα εκθρέψης τους κάμνοντας. Χριστόν εκδυσώπει, ταίς ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.


Mother of God, I offer him to you, from now on he’s your child. Take him under your care!”Fr. Rafail Noica recounts a story of Fr. Sophrony from Mount Athos

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Боянская церковь_2591Fr. Rafail Noica:

Father Sophrony Sakharov met a certain monk on Mount Athos, a monk with “profound prayer” as Fr. Sophrony used to say.
He was an old man, of russian origin, from the countryside, a peasant, and he told Fr. Sophrony:
As an infant, he grew up in a very poor family and as a child he was the youngest child in the family, and was sick most of the time.
His father died, and the family was even more affected now that the father was missing, the older brother now had to take responsibility and take the role of the father in the family.

The child wanted to become a monk, but his brother told him: “Brother, stay with us, they can’t receive you there, at the monastery, there you will have to work… you are sickly and out of health… What can you do there? Stay here with us, in our family, you are often sick… We will take care of you.”

But they were so poor, and at some point they couldn’t take care of him anymore. His mother felt overwhelmed, and in her despair, takes the child in her arms and goes to the church and prays holding the child in her arms before the icon of the Mother of God. And she says: “Mother of God, you see that I can’t take care of him anymore… I have no strength, no means, I offer him to you, from now on he’s your child. Take him under your care!”

But I want to quickly add that she didn’t abandon him there. She brought him back home… with this prayer… “Mother of God, take him under your care!”

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы_3OwLBhDkyNQThat very night, the child has a dream, and he sees a woman which shines in light and glory, he immediately notices that she is an empress. Yet, he knows that she is his mother as well, The empress offers him a small piece of something, wrapped in a neckerchief. And she tells him: “Take these to the Emperor.” The boy took the… the neckerchief, and he entered a very big and long hall where at the end, he sees the Emperor sitting on the throne of glory, surrounded by His servants and soldiers. When this child of a peasant sees himself in that royal hall, he becomes scared. He makes a few steps falls flat on his face, because of fear. The Emperor tells someone: “Raise him up and see what’s in his hands and bring it here, see what’s inside.” The servant went, untied the neckerchief and said: “Two broken hearts…” And then, the Emperor rose up and said: “Therefore, you are now my son!” And then the child wakes up.

And from that day forward the child was never sick again. He lived in good health, he grew up, and became a monk of profound prayer at Mount Athos.
And I repeat, Fr. Sophrony [Sakharov] met him.
This is no melodrama, this is not a child’s tale, even if it sounds much more beautiful than all our popular tales,
This is a truth!
Source: Conference “Pentru ce ne pregateste Filocalia”, Bucharest, November 19, 2002

 


Να ζητάμε ταπεινά το έλεος του Θεού. Τότε θα νιώθης τα χάδια τα θεϊκά. Πολλοί άνθρωποι που έσφαλαν και πόνεσαν γιατί πλήγωσαν τον Θεό και όχι γιατί ξέπεσαν στα μάτια των ανθρώπων, αγίασαν. Άγιος Αμφιλόχιος Ικονίου

Εισόδια Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы_1-1cf8cceb4ceb9ceb1-1Άγιος Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου (394)
Άγιος Γρηγόριος επίσκοπος Ακραγαντίνων (680)
Όσιος Αββάς Ισχυρίων Επίσκοπος 4ο αιώνα
Άγιος Ελένος επίσκοπος Ταρσού
Άγιος Μητροφάνης πρώτος επίσκοπος Βορονεζίας (1703)

Εορτάζουν στις 23 Νοεμβρίου

Στίχοι
Σταλείς Αμφιλόχιε νεκρών αμφίοις,
Λόχους σκεδάζεις και νεκρός νοουμένους.
Εικάδι εν τριτάτη θάνατος λάβεν Αμφιλόχιον.

Στίχοι
Εξ Ακραγάντων πρός Θεόν χωρείς Λόγον,
Τον άκρα γης κρίνοντα, παμμάκαρ Πάτερ.

Ο Κύριος λέγει στον επίσκοπον της Εκκλησίας της Φιλαδελφείας:

«ότι ετήρησας τον λόγον της υπομονής μου, καγώ σε τηρήσω εκ της ώρας του πειρασμού της μελλούσης έρχεσθαι επί της οικουμένης όλης, πειράσαι τους κατοικούντας επί της γης. έρχομαι ταχύ•» (Αποκαλ. 3:10)
Επειδή, λέει, εφύλαξες τον λόγο της υπομονής μου, ετήρησες τις εντολές μου με πολλή υπομονή, και εγώ θα σε φυλάξω την ώρα του πειρασμού που πρόκειται να έλθει επάνω σ’ όλη τη γη, εφ’ όλης της οικουμένης. Ο οποίος πειρασμός θα θέσει υπό δοκιμασίαν αυτούς που κατοικούν επάνω στη γη -‘πειράσαι’, θα θέσει υπό δοκιμασίαν τους κατοικούντας επί της γης. Έρχομαι γρήγορα, έρχομαι ταχύ.

***

Oι άγιοι πατέρες της Σκήτης προφήτευσαν για την εσχάτη γενεά.
«Τι εργασθήκαμε εμείς;», λέγει. Και αποκρίθηκε ένας από αυτούς μέγας, ο Αββάς Ισχυρίων, και είπε: «Εμείς τις εντολές του Θεού κάμαμε». Και του αποκρίθηκαν και του είπαν: «Και οι ύστερα από μας, άρα τι κάνουν;». Και είπε: «Μέλλουν να έλθουν στα μισά του δικού μας έργου».
-Και είπαν: «Οι δε μετ΄αυτούς, τι;». Είπε: «Οι της γενεάς εκείνης δεν έχουν καθόλου έργο. Μέλλει δε να έλθη σ΄αυτούς ο πειρασμός. Και όσοι αποδειχθούν εκείνο τον καιρό δόκιμοι, θα αποβούν μεγαλύτεροι και από εμάς και από τους πατέρες μας».
Από το Γεροντικό, Αββά Ισχυρίωνος

Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου_Saint Amphilochius of Iconium_Св Амфилохий Иконийский_წმინდა ამფილოქე იკონიელი_5053Ποτέ να μην απελπιστούμε για τη σωτηρία μας
Άγιος Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου

Κάποιος αδελφός νικήθηκε από το πάθος της πορνείας κι έκαμνε την αμαρτία καθημερινά. Αλλά και καθημερινά επίσης ζητούσε έλεος από τον Κύριο με δάκρυα και προσευχές. Ενεργώντας λοιπόν έτσι, τον ξεγελούσε η κακή συνήθεια κι έκαμνε την αμαρτία. 

Έπειτα, πάλι μετά την αμαρτία, πήγαινε στην εκκλησία και βλέποντας την ιερή και σεβάσμια εικόνα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, έπεφτε μπροστά της με πικρά δάκρυα κι έλεγε:

«Σπλαχνίσου με, Κύριε, και πάρε από πάνω μου αυτόν τον ύπουλο πειρασμό, γιατί με ταλαιπωρεί φοβερά και με τραυματίζει με τις πικρές ηδονές του. Δεν έχω πρόσωπο, Κύριε, ν’ αντικρύσω και να δω την αγία εικόνα Σου και την υπέρλαμπρη μορφή του προσώπου Σου, ώστε να γλυκαθεί και να ευφρανθεί η καρδιά μου!».

Αυτά έλεγε· κι όταν έβγαινε από την εκκλησία, έπεφτε πάλι στον βούρκο. Όμως και πάλι, δεν απελπιζόταν για τη σωτηρία του. Αλλά από την αμαρτία ξαναγύριζε πίσω στην εκκλησία κι έλεγε παρόμοια λόγια προς τον φιλάνθρωπο Κύριο και Θεό: «Εσένα, Κύριε, βάζω εγγυητή ότι, από ’δώ και πέρα, δεν θα ξανακάνω αυτήν την αμαρτία! Μόνο, αγαθέ, συγχώρησέ μου όσες αμαρτίες Σού έκανα από την αρχή μέχρι τώρα!».

Κι αφού έδινε αυτές τις φοβερές υποσχέσεις, πάλι γύριζε στη βαριά αμαρτία του. Κι έβλεπε κανείς, από την μία τη γλυκύτατη φιλανθρωπία και την άπειρη αγαθότητα του Θεού να ανέχεται καθημερινά και να υπομένει τη βαριά παράβαση και την αδιόρθωτη αχαριστία αυτού του αδελφού. Και, από την άλλη, να θέλει από την πολλή Του ευσπλαχνία, ο Θεός, τη μετάνοιά του και την οριστική επιστροφή του. Γιατί αυτό δεν γινόταν για ένα, δύο ή τρία χρόνια, αλλά για δέκα, ίσως και περισσότερα.

Μια μέρα, λοιπόν, καθώς γίνονταν αυτά, αφού έκανε την αμαρτία ο αδελφός, πήγε τρέχοντας πάλι στην εκκλησία, θρηνώντας και στενάζοντας και κλαίγοντας και βιάζοντας την ευσπλαχνία του αγαθού Θεού, να τον λυπηθεί και να τον γλυτώσει από τον βούρκο της ασωτίας.

Καθώς, λοιπόν, ο αδελφός παρακαλούσε τον φιλάνθρωπο Θεό, ο αρχέκακος διάβολος, η καταστροφή των ψυχών μας, είδε ότι τίποτε δεν κάνει, αλλά όσα αυτός έραβε με την αμαρτία, ο αδελφός τα ξήλωνε με τη μετάνοια. Με θράσος, λοιπόν, παρουσιάστηκε φανερά σ’ αυτόν τον αδελφό και, στρέφοντας το πρόσωπό του προς την σεβάσμια εικόνα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, κραύγαζε και έλεγε:

«Τι θα γίνει μ’ εμάς τους δύο, Ιησού Χριστέ;! Η άπειρη συμπάθειά Σου με νικά και με ρίχνει κάτω, όσο δέχεσαι αυτόν τον πόρνο και τον άσωτο! Αυτόν που κάθε μέρα Σού λέει ψέματα και δεν λογαριάζει την εξουσία Σου. Γιατί, λοιπόν, δεν τον καις αλλά μακροθυμείς και τον ανέχεσαι; Εσύ, που πρόκειται να δικάσεις τους μοιχούς και τους πόρνους (πρβλ. Εβρ. 13, 4) και να εξολοθρεύσεις όλους τους αμαρτωλούς της γης (πρβλ. Ψαλμ. 144, 20). 

Τελικά, δεν είσαι Δίκαιος Κριτής! Αλλά όπου νομίσει η εξουσία Σου, κρίνεις άδικα και παραβλέπεις. Εμένα, για εκείνη τη μικρή παράβαση της υπερηφανείας μου, μ’ έριξες από τον ουρανό κάτω. Κι αυτός, εδώ πέρα, που είναι ψεύτης, πόρνος και άσωτος, επειδή έρχεται και προσπέφτει μπροστά Σου, του χαρίζεις ατάραχος την ευμένειά Σου. 
Γιατί, λοιπόν, Σε λένε “Δίκαιο Κριτή”;! Όπως βλέπω, κι Εσύ (όπως κι όλοι, τελικά!) χαρίζεσαι σε πρόσωπα από την πολλή Σου αγαθότητα, παραβλέποντας το δίκαιο!». Κι όλ’ αυτά, ο διάβολος τά ’λεγε από την πολλή πίκρα και κακία του, βγάζοντας φλόγες και καπνό απ’ τα ρουθούνια του.

Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου_Saint Amphilochius of Iconium_Св Амфилохий Иконийский_წმინდა ამფილოქე იკონΑφού τα είπε αυτά ο διάβολος, σώπασε· κι αμέσως ακούστηκε μια φωνή, σαν να ’ρχότανε μέσ’ από το άγιο Βήμα, και να λέει: «Παμπόνηρε και ολέθριε δράκοντα! Δεν χόρτασε η κακία σου, που κατάπιες όλο τον κόσμο;! Αλλά κι αυτόν ακόμη που κατέφυγε στο άπειρο έλεος της ευσπλαχνίας Μου, πασχίζεις τώρα να τον αρπάξεις και να τον καταπιείς;! Μήπως έχεις να παρουσιάσεις αμαρτήματα τόσα, που να ζυγίζουν βαρύτερα από το πολύτιμο Αίμα που έχυσα Εγώ γι’ αυτόν πάνω στον Σταυρό;! 

Μάθε ότι η Σταύρωση και ο Θάνατός Μου ήδη συγχώρεσαν τις αμαρτίες του. Κι εσύ, βέβαια, όταν αυτός πηγαίνει προς την αμαρτία, δεν τον διώχνεις· απεναντίας δε, τον δέχεσαι με χαρά! Και δεν τον αποστρέφεσαι, ούτε τον εμποδίζεις· γιατί ελπίζεις να τον κερδίσεις με το μέρος σου. Εγώ, λοιπόν, που είμαι τέτοιος σπλαχνικός και φιλάνθρωπος Θεός, που έδωσα εντολή στον κορυφαίο Μου απόστολο, τον Πέτρο, να συγχωρεί μέχρι κι εβδομήντα φορές το επτά (Ματθ. 18, 22), –άπειρες φορές, δηλαδή–, αυτόν που αμαρτάνει καθημερινά, άραγε, δεν θα τον συγχωρήσω και δεν θα τον σπλαχνιστώ;! 

Ναι, σου λέω! Κι επειδή καταφεύγει συνέχεια σ’ Εμένα, δεν θα τον αποστραφώ ώσπου να τον πάρω δικό Μου. Γιατί για τους αμαρτωλούς σταυρώθηκα, Εγώ. Γι’ αυτούς, Εγώ, άπλωσα τα άχραντα χέρια Μου, έτσι ώστε όποιος θέλει πραγματικά να σωθεί, να καταφεύγει σ’ Εμένα και να σώζεται. Κανέναν δεν αποστρέφομαι, αλλά ούτε και διώχνω. Ακόμη και μύριες φορές την ημέρα ν’ αμαρτήσει κάποιος και μύριες φορές να ’ρθει σ’ Εμένα, δεν θα φύγει λυπημένος. Γιατί «δεν ήρθα Εγώ στη γη για να καλέσω σε μετάνοια τους ενάρετους και τους δίκαιους, αλλά τους αμαρτωλούς» (Ματθ. 9, 13).

Μόλις ακούστηκαν αυτά τα λόγια, ο διάβολος έμεινε στη θέση του τρέμοντας, χωρίς να μπορεί να κουνηθεί και να φύγει. Κι ακούστηκε η φωνή του Δεσπότου Χριστού: «Άκουσε, απατεώνα! Σχετικά και μ’ αυτό που είπες, ότι δηλαδή δήθεν Εγώ είμαι άδικος. Εγώ, είμαι δίκαιος σε όλους. Και σ’ όποια κατάσταση βρω κάποιον, σύμφωνα μ’ αυτή τον κρίνω (πρβλ. Ιεζ. 33, 18–20). 

Δες, λοιπόν· αυτόν τον βρήκα τώρα σε μετάνοια και σ’ επιστροφή, πεσμένο μπροστά στα πόδια Μου και νικητή σου. Θα τον πάρω λοιπόν και θα σώσω τη ψυχή του, μόνο και μόνο επειδή δεν απελπίστηκε για τη σωτηρία του. Κι εσύ, βλέποντας αυτήν την τιμή που του κάνω, να σουβλιστείς από τον φθόνο σου και να καταντροπιαστείς!».

Κι όπως ήταν ο αδελφός πεσμένος μπρούμυτα κάτω και θρηνούσε, παρέδωσε τη ψυχή του στον Χριστό· κι αμέσως, ήρθε οργή μεγάλη σαν φωτιά κι έπεσε πάνω στον σατανά και τον κατέκαιγε.

Απ’ αυτό, λοιπόν, το φοβερό και φρικτό γεγονός ας μάθουμε, αδελφοί, για την άμετρη ευσπλαχνία και φιλανθρωπία του Θεού. Καθώς και το πόσο καλό και αγαθό Κύριο έχουμε. Και ποτέ να μην απελπιστούμε για τη σωτηρία μας ή να αμελήσουμε γι’ αυτήν.
Άγιος Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου «Ευεργετινός», τόμ. Α΄, υπόθεση Α΄·
(Ι) Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», σελ. 31–34, Θεσ/νίκη 2001
(ΙΙ) Έκδοσις Ματθαίου Λαγγή, σελ. 34–40, Αθήνα, Ιούλιος 1996.Δαβίδ Προφήτης_David King prophet_ Давид Пророк-Προσευχή_ΜΕΤΑΝΟΩΝ-2333

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Η μετάνοια για τον αγωνιζόμενο είναι
ένα εργόχειρο που δεν τελειώνει ποτέ.
Τους πεθαμένους τους κλαίνε,
τους θάβουν, τους ξεχνούν.
Τις αμαρτίες θα τις κλαίμε συνέχεια,
μέχρι να πεθάνουμε.

Να αναγνωρίζης ότι στενοχώρησες τον Πατέρα σου και να κλαίς γι᾿ αυτό. Τότε θα νιώθης τα χάδια τα θεϊκά.

Από την στιγμή που αισθάνεσαι ότι δεν είσαι εντάξει και λές ταπεινά «ήμαρτον, Θεέ μου», ο Θεός συγχωρεί, βοηθάει και χαριτώνει, και αν σε βρη στην κατάσταση αυτήν ο θάνατος, θα σωθής.

Να ξέρης, ο πνευματικός άνθρωπος, όταν αισθάνεται ότι είναι χάλια, δέχεται την θεία Χάρη, γιατί είναι ένα ξέπλυμα αυτή η συναίσθηση που έχει για την αμαρτωλότητά του.

Όταν ο άνθρωπος έχη μεγάλη ταπείνωση, αναγνωρίζη το σφάλμα του, αισθάνεται την ενοχή του σε μεγάλο βαθμό και υποφέρη, τότε ο Χριστός θα φερθή με επιείκεια και θα τον συγχωρήση. «Παιδί μου, θα του πή, μην το σκέφτεσαι πιά· πάει, έληξε».

Η καλή αναγνώριση του εαυτού μας συγκινεί τον Θεό και μας δίνει βοήθεια θεϊκή και χαρά παραδεισένια. Αν μας βοηθούσε και η μη αναγνώριση, ο Θεός ούτε και αυτήν θα μας την ζητούσε.

Το να συναισθανθή κανείς την αμαρτωλότητά του, είναι μεγάλη δύναμη, μεγάλη υπόθεση. Μετά σιχαίνεται τον εαυτό του, ταπεινώνεται, αποδίδει όλα τα καλά στην φιλανθρωπία και στην αγαθότητα του Θεού και αισθάνεται μεγάλη ευγνωμοσύνη. Γι᾿ αυτό ο Θεός αγαπάει περισσότερο τους αμαρτωλούς που αναγνωρίζουν την αμαρτωλότητά τους, μετανοούν και ζουν με ταπείνωση, παρά εκείνους που αγωνίζονται πολύ, αλλά δεν αναγνωρίζουν την αμαρτωλότητά τους και δεν έχουν μετάνοια.

Η πνευματική ζωή δεν θέλει χρόνια. Σε ένα δευτερόλεπτο μπορεί να βρεθή κανείς από την κόλαση στον Παράδεισο, αν μετανοήση. Ο άνθρωπος είναι τρεπτός. Μπορεί να γίνη άγγελος, μπορεί να γίνη διάβολος. Πά πά πά, τί δύναμη έχει η μετάνοια! Απορροφά την θεία Χάρη. Έναν λογισμό ταπεινό να φέρη στον νού του ο άνθρωπος, σώθηκε. Έναν λογισμό υπερήφανο να φέρη, αν δεν μετανοήση και τον βρη ο θάνατος, πάει, χάθηκε. Βέβαια, ο ταπεινός λογισμός πρέπει να συνοδεύεται και από τον εσωτερικό αναστεναγμό, την εσωτερική συντριβή.

Γέροντα, ο Αββάς Ισαάκ γράφει: « Πάσα μετάνοια γινομένη άνευ της προαιρέσεως ούτε χαράν περιέχει, ούτε λογίζεται άξια ανταμοιβής ». Πώς μπορεί να μετανοή κανείς χωρίς την προαίρεσή του;

– Αναγκάζεται να μετανοήση, μια που ξέπεσε στα μάτια των άλλων, αλλά δεν έχει ταπείνωση. Έτσι το καταλαβαίνω.

– Δηλαδή υπάρχει μετάνοια χωρίς την προαίρεσή μας; 
– Ναι, είναι η αναγκαστική μετάνοια. Σου ζητάω δηλαδή να με συγχωρέσης για ένα κακό που σου έκανα, για να γλυτώσω από τις συνέπειες, αλλά εσωτερικά δεν αλλάζω. Ο διαβολεμένος άνθρωπος κάνει δήθεν ότι μετάνιωσε και πηγαίνει με πονηριά, βάζει μετάνοιες με προσποιητή καλωσύνη, για να πλανέση τους άλλους. Αλλά και το να πάη κανείς να πη τις αμαρτίες του στον πνευματικό ,γιατί φοβάται μήπως πάη στην κόλαση, κι αυτό δεν είναι μετάνοια. Γιατί δεν είναι ότι μετανοεί για τις αμαρτίες του, αλλά το θέμα είναι να μην πάη στην κόλαση!

Μετάνοια πραγματική είναι πρώτα να συναισθανθή ο άνθρωπος το σφάλμα του, να πονέση, να ζητήση συγχώρεση από τον Θεό και μετά να εξομολογηθή. Έτσι θα έρθη η θεία παρηγοριά. Για αυτό πάντα συνιστώ μετάνοια και εξομολόγηση. Μόνον εξομολόγηση ποτέ δεν συνιστώ. 

***

Να ζητάμε ταπεινά το έλεος του Θεού για την διόρθωσή μας

Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва_molitvi o usopshix3Γέροντα, όταν οι Πατέρες λένε ότι μετάνοια είναι να αποφασίση κανείς να μην ξανακάνη τα προηγούμενα αμαρτήματα και να λυπάται γι’ αυτά, σημαίνει ότι διαρκώς πρέπει να τα θυμάται;
Όχι, δεν θυμάται κάθε αμαρτία χωριστά, αλλά έχει συνέχεια στην συναίσθηση της αμαρτωλότητός του. Μέχρις ενός σημείου πρέπει να σκέφτεται κανείς ένα σφάλμα του και ύστερα να ζητά ταπεινά το έλεος του Θεού και, αν δεν υπάρχη υπερηφάνεια, ο καλός Θεός θα βοηθήση. Ιδίως όταν κάποιος είναι ευαίσθητος, καλύτερα είναι να ξεχνά παλιές αμαρτίες του, αφού έχουν τακτοποιηθή με την μετάνοια και την εξομολόγηση. Μπορεί το ταγκαλάκι να του θυμίζη παλιές του αμαρτίες και να τον ζαλίζη με λογισμούς , για να του τρώη την ώρα και να τον περισπά από την προσευχή. Ένας όμως που δεν είναι ευαίσθητος και βλέπει να γεννιέται μέσα του υπερηφάνεια, τότε καλά είναι να φέρνη στον νου του τις αμαρτίες του, για να ταπεινώνεται.

– Γέροντα, μπορεί κάποιος να έχη συναίσθηση της αμαρτωλότητός του και να μην έχη μετάνοια;

– Ναι, αν δεν έχη ταπείνωση. Όταν στην μετάνοια ανακατεύεται ο εγωισμός , συνέχεια ο άνθρωπος σκέφτεται: «πώς το έκανα αυτό, πώς το είδαν οι άλλοι, τι ιδέα θα σχηματίσουν;» και βασανίζεται. Το «πώς το έκανα πάλι» και το «πώς κατήντησα» έχει εγωισμό∙ δεν έχει μετάνοια. Πρέπει να καταλάβη ότι έσφαλε και να ζητήση ταπεινά το έλεος του Θεού. «Θεέ μου, να πη, έσφαλα, συγχώρεσέ με. Τέτοιος παλιάνθρωπος είμαι. Λυπήσου με. Αν δεν με βοηθήσης, χειρότερος μπορώ να γίνω, καλύτερος δεν μπορώ να γίνω. Μόνος μου δεν πρόκειται να διορθωθώ», και να προσπαθήση να μην το ξανακάνη. Πολλοί άνθρωποι που έσφαλαν και πόνεσαν γιατί πλήγωσαν τον Θεό και όχι γιατί ξέπεσαν στα μάτια των ανθρώπων, αγίασαν.
Όταν κάποιος ζη κοσμικά και κόβη μετά τις σχέσεις του με το κοσμικό πνεύμα, έλκεται πολλές φορές από αυτό, χωρίς να το θέλη. Δεν πρέπει όμως να απογοητεύεται. Νομίζω, σ’ αυτήν την περίπτωση πρόοδος είναι και το ότι αρχίζει η καλή ανησυχία, που ελέγχει την ψυχή του για τα σφάλματα που έκανε και για ό,τι έπρεπε να κάνη, αλλά δεν έκανε. Σιγά-σιγά γίνεται μια πάλη, ταπεινώνεται ακουσίως ο άνθρωπος και απελπίζεται με την καλή απελπισία, δηλαδή απελπίζεται από το εγώ του. Τότε όλα τα αποδίδει στην Χάρη του Θεού και πιστεύει αληθινά εκείνο που είπε ο Κύριος: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». Αν στην συνέχεια αγωνισθή φιλότιμα , με πολλή ταπείνωση, ελπίζοντας στην παντοδυναμία του Θεού, ο καλός Θεός θα τον ελεήση.
Από το βιβλίο: «Αγίου Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Γ’ – Πνευματικός Αγώνας

Ο Καλός Θεός να μας φωτίση
και να μας δώση καλή μετάνοια σ’ όλους,
για να αξιωθούμε όλοι οι άνθρωποι
τον Καλό Παράδεισο. Αμήν.

Τώρα μια μπόρα θα είναι, μια μικρή κατοχή του αντίχριστου σατανά. Να ζητούμε μετάνοια για όλον τον κόσμο.. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/07/%cf%84%cf%8e%cf%81%ce%b1-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%cf%80%cf%8c%cf%81%ce%b1-%ce%b8%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%ae-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%87/

Άγιος Αμφιλόχιος Ικονίου, Ένας που επιδιώκει την σωτηρία της ψυχής του όλα τα βλέπει «σκύβαλα» και δεν επιδιώκει αξιώματα.
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/22/20241/

Απολυτίκιον Αγίου Αμφιλοχίου Ικονίου
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Σοφίας την έλλαψιν ως καθαρός μυηθείς, δογμάτων ορθότητος φωτοειδείς αστραπάς εκλάμπεις τοις πέρασι• συ γαρ την εν Τριάδι ομοούσιον φύσιν εκήρυξας, ασυγχύτως καθελών τας αιρέσεις. Διό σε, ιεράρχα Αμφιλόχιε, Χριστός εδόξασε.

Απολυτίκιον Αγίου Γρηγορίου Ακραγαντίνων
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.

Γρηγορών εκ σπάργανων φερωνύμως Γρηγόριε, εν τοις δικαιώμασι Πάτερ του των όλων δεσπόζοντος, επλήσθης ουρανίων δωρεών, ως γρήγορος ποιμήν των ευσεβών διά τούτο προς λειμώνας αειθαλείς, Ιθύνεις τους βοώντας σοι δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου, πάσιν ιάματα.

Τού Αγίου Αμφιλοχίου Ήχος δ’
Έδωκας σημείωσιν

Γνώμην αυτεξούσιον, και λογισμόν αυτοκράτορα, των παθών κληρωσάμενος, τω κρείττονι δέδωκας, νουνεχώς παμμάκαρ, την ηγεμονίαν, κατά τού χείρονος ζυγώ, δικαιοτάτω Πάτερ χρησάμενος. εντεύθεν επιτήδειος, προς θεοπτίαν γεγένησαι, και Θεού κατανόησιν, ιεράρχα θεόπνευστε.

Τού Αγίου Γρηγορίου
Ωδή ς’ 
Ως τόν Προφήτην ερρύσω

Ιχνηλατών τού Δεοπότου, πολιτείαν την άμωμον ένδοξε, αδίκως θλιβόμενος, και συκοφαντούμενος, αταπείνωτος, έμεινας Γρηγόριε.
 
Οι τη κακία συζώντες, σε τον άκακον άρνα ως άγριοι, θήρες διαρπάζοντες, φρουρά κατεδίκασαν, τον φρουρούμενον, Πάτερ θεία χάριτι.

 Ωδή ζ’
Ό δι’ Αγγέλου Παίδας

Υπομονή σου Πάτερ, ο Δεσπότης προσέχων, θαυματουργίαις μείζοσι, σέ ιερώς λαμπρύνει, των νοσημάτων, την αχλύν απελαύνοντα.

Θεοτοκίον
Μητροπρεπώς τον πάντων, απεκύησας Κτίστην, και εν χερσίν εβάστασας, χερουβικός ως θρόνος, τον συνοχέα, τού παντός Απειρόγαμε.

Ωδή η’ 
Ο στεγάζων εν ύδασι

Απολύεται μάστιγος, δαιμονικής φοβεράς, προσευχή σου Μάκαρ, η τη κακία παρανόμων ανδρών, συκοφαντήσασά σε τον δίκαιον κόρη, και συνόδου μέσον σε δοξάζει, ο αγωνoθέτης, Χριστός εις τούς αιώνας.
 
Σκοτεινής αμαυρώσεως, οι πονηρά κατά σού, βουλευθέντες Πάτερ, αποπληρούνται και εκλάμπει η σή, φωταυγής βίωσις, εναντίον Γρηγόριε Πατέρων, ων τη παρουσία, άνθρακας κατέχων, χερσίν εθαυματούργεις.

Εξαποστειλάριον της Εορτής
Εν πνεύματι τώ Ιερώ

Τού ιερού σε σήμερον, Θεοτόκε Παρθένε, δέχεται τα ενδότερα, χερσίν Αρχιερέως, εν οίς τριών από χρόνων, έως δύο και δέκα, διέμεινας τρεφομένη, χειρί θείου Αγγέλου, ως αγία κιβωτός, τού πάντα τεκτηναμένου.


I was crucified for sinners and for their salvation; For this reason, then, I neither turn away nor reject anyone, even if he should fall many times a day and many times return to Me; by Saint Amphilochius, Bishop of Iconium

Εισόδια Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы_1-1cf8cceb4ceb9ceb1-1Afterfeast of the Entry of the Most Holy Theotokos into the Temple
Saint Amphilochius of Iconium, first cousin to St Gregory the Theologian and a close friend of St Basil the Great (394–403).
St. Gregory, bishop of Agrigentum Sicily (680).
St. Sisinius the confessor, bishop of Cyzicus (ca. 325).
Venerable Ischyrion, bishop in Egypt and hermit of Scete.(4rd century)
St. Helenus of Tarsus, bishop
Virgin-martyr Lucretia, in Mérida in the west of Spain (306)
Saint Metrophanes (in schema Macarius), Bishop of Voronezh (1703)
New Hieromartyr Eleazar Spyridonov of Eupatoria, Priest, first rector of the Greek Church of St. Elijah (Yevpatoria) in Crimea (1937)
New Hieomartyr Archimandrite Gregory (Peradze) of Georgia, who suffered in Auschwitz, Poland (1942)

Commemorated on November 23

Abba Ischyrion of Scete

The Holy Fathers were making predictions about the last generation. They said, “What have we ourselves done?” One of them, the great Abba Ischyrion replied, “We ourselves have fulfilled the commandments of God.” The others replied, “And those who come after us, what will they do?” He said, “They will struggle to achieve half our works.” They said, “And those who come after them, what will happen?” He said, “The men of that generation will not accomplish any works at all and temptation will come upon them; and those who will be approved in that day will be greater than either us or our fathers.”
The Sayings of the Desert Fathers, translated by Benedicta Ward.

***

Saint Nikolai Velimirovič

Γρηγόριος Ακραγαντίνων_Gregory of Agrigentum_Григорий, епископ Акрагантийский_ih3424God permits misfortune to befall the righteous, that He might glorify them more greatly. The overcoming of misfortune reveals both the glory of God and the glory of the righteous. St. Gregory of Agrigentum was, in all things, righteous and pleasing to God. But God permitted misfortune to befall him, similar to that misfortune that once overtook St. Athanasius and St. Macarius. Two priests, Sabinus and Crescens, for whom Gregory had done much good, could not at all tolerate Gregory’s virtuousness. For such is the nature of vice, that it cannot tolerate virtue. Consequently, Sabinus and Crescens found a notorious prostitute and bribed her to malign Gregory by saying that he had had immoral relations with her. So it was that when Gregory was in church, the woman crept into his bedroom, and just as Gregory came out of church with the people, she emerged from his room. The two priests began to revile Gregory as a libertine. However, Gregory was composed and prepared for every suffering. They confined him in prison and then transferred him to Rome. The pope believed the slanderers and kept Gregory in prison for two and a half years, without a trial or a verdict. A council was then convened to try Gregory’s case, but God judged before man could judge. The woman went insane and was brought mad before the council. She was unable to answer any questions. Gregory, the miracle-worker, prayed to God for her and she was healed, for the evil spirit came out of her. Then, through her tears, she confessed that she had been bribed to malign the man of God, and that immediately after she had committed the slander, the evil spirit had entered her and held her in its power. Sabinus and Crescens, along with the other maligners-more than a hundred in number-found their faces suddenly turned as black as coal, and they were punished with exile. St. Gregory was returned to his diocese and was received with great exultation by his people.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://livingorthodoxfaith.blogspot.com/2010/04/prologue-november-23-december-6.html

***

Never lose hope in your Salvation
by Saint Amphilochius, Bishop of Iconium

A certain brother, overcome by the passion of wantonness, sinned every day. However, each time, with tears and prayers, he would fall before the Master and Lord and receive forgiveness from Him. And as soon as he had repented, the next day, being misled again by shameful habit, he would fall to sin.

Afterwards, having sinned, he would go to the Church, where he would prostrate himself before the honourable and revered Icon of our Lord Jesus Christ and tearfully confess to Jesus: Lord, have mercy upon me and take away from me this fearful temptation, for it troubles me fiercely and wounds me with the bitter taste of the pleasures. I, my Master, cleanse my person once more, that I may gaze upon Thine Icon and see Thy holy form and the sight of Thy face, brighter than the sun, that my heart might be sweetened and thankful.”

And though his lips had just whispered these words, no sooner would he leave the Church than he would fall once again to sin.

Despite this, however, he did not despair of his salvation, but, returning from his sinful deed, would cry out in the Church the same words to God – to the Lord, who loves mankind – adding the following:     “My Lord, I swear to Thee on my word that I shall no longer commit this sin. Only forgive me, Good and Most Merciful Lord, whatever sins I have committed, from the beginning to this moment.”

No sooner would he utter these awe-inspiring words, than he would find himself the captive of this evil sin. Let no one cease to marvel at the sweet love of God towards mankind and at His boundless goodness, with which He each day tolerated the uncorrected and evil transgression and ingratitude of the brother. Indeed, God, because of the greatness of His mercy, persistently accepted the repentance of that sinful brother and his inevitable return. For this happened not for one or two or three years, but for more than ten years.

Do you see, my brother, the measureless forbearance and boundless love of the Master? How He continually endures, showing to us kindness, tolerating our terrible transgressions and sins? And what evokes astonishment and wonderment with regard to the rich mercies of God is that He did not become wrathful with the brother in question, though the brother, agreeing not to fall to sin again, continually broke his word.

At any rate, one day when all that we have described again occurred, the brother, having fallen to sin, rushed to the Church, lamenting, groaning, and crying with anguish, to invoke the mercy of God, that He might have compassion on him and take him from the sin of immorality.

***

Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου_Saint Amphilochius of Iconium_Св Амфилохий Иконийский_წმინდა ამფილოქე იკონNo sooner had he called on God, the Lover of man, than the Devil, that evil of old and destroyer of souls, seeing that he could gain nothing, since whatever he accomplished by sin, the brother expunged by his repentance, became infuriated and appeared visibly before the brother. Facing the Icon of Christ, the Devil said to our compassionate Saviour: “What will become of the two of us, Jesus Christ? Your sympathy for this sinner defeats me and takes the ground I have gained, since You keep accepting this dissolute man and prodigal, who daily mocks You and scorns Your authority. Indeed, why is it that You do not burn him up, but rather, tolerate and put up with him? …Is it because one day You intend to condemn all of the adulterers and the dissolute, and You will destroy all sinners?

Actually, You are not a just Judge. But by him Your power is sometimes applied leniently and overlooks things. So, while I was cast from the heavens down to the abyss for a little breach of pride, to this fellow here, even though an immoral man and a prodigal, You calmly show Your sympathy, just because he throws himself down in front of Your Icon.

In what way can You be called a just Judge, then? But, as I see it, You receive individual people with great kindness, but ignore justice in general.”

The Devil said all of this, poisoned with great bitterness, whilst there poured forth from his nostrils a black flame.

Having said these things, he fell silent. A voice was heard in response, coming forth from the Divine sanctuary, saying the following:

O all-cunning and ruinous dragon, are you yet not satisfied with your evil and destructive desire to gobble up the world? Now you have even the nerve to try to do away with this man, who has come with contrition to entreat the mercy of My compassion – to devour him, too? Can you offer up enough sins that, by them, you can tilt the balance of justice against the precious blood which I shed on the Cross for this man? Behold My murder and death, which I endured for the forgiveness of his sins.

You, when he turns again to sin, do not turn him away, but receive him with joy, neither chastising him nor preventing him from committing sin, out of the hope that you might win him over. Yet, I, Who am merciful and love mankind, Who counselled My laudable Apostle Peter, to forgive sins seven times seventy (Matt. 18:22), do I not show him mercy and compassion? Indeed – simply because he flees to Me – I will not turn him away until I have won him over. Furthermore, I was crucified for sinners and for their salvation; My immaculate hands were nailed to the Cross, that those who so wish might take refuge in Me and be saved. For this reason, then, I neither turn away nor reject anyone, even if he should fall many times a day and many times return to Me; such a person will not leave My Temple saddened, for I came not to call the righteous, but to call sinners to repent.”

During the time that this voice was heard, the Devil was fixed in his place, trembling and unable to run away. The voice then again began to say: “We have heard from all that you say, O Seducer, that I am not just; to the contrary, I am just beyond all. In whatever moral state I find a person, in that state I judge him. Look at this man, who a few moments ago repented, having returned from sin and having fallen at My feet with a sincere resolution to abandon sin, and thereby having conquered you.

Therefore, I will accept him immediately and save his soul, since he did not lose hope in his hard toil for salvation.

Look how much he merits by his repentance before Me, for which he is honoured. As for you, let your hatred be shred to pieces and you disgraced.”     While this was being said, the repentant brother had thrown himself before the Icon of the Saviour. With his face to the ground and lamenting, he surrendered his spirit to the Lord. At the same time that the repentant brother departed to the Lord, a great tempest fell upon Satan, like a fire from Heaven, and devoured him. From this incident, my brothers, let us learn of the limitless compassion of God and of His love of man – what a good Master we have! – that we might never again be disheartened by our sins, but rather look after our salvation with zeal.

from the Evergetinos
http://focusunsw.blogspot.gr/search?updated-max=2016-04-22T10:14:00%2B10:00&max-results=8

Troparion of the Feast:

Today is the prelude of God’s good will and the proclamation of the
salvation of man. The Virgin hath manifestly appeared in the Temple of God
and proclaimeth Christ unto all. To her let us cry aloud: Rejoice, O thou
fulfillment of the Creator’s dispensation!

Apolytikion of Gregory, Bp. of Agrigentum
First Tone

O God of our Fathers, ever dealing with us according to Thy gentleness: take not Thy mercy from us, but by their entreaties guide our life in peace.

Kontakion of Gregory, Bp. of Agrigentum
Fourth Tone

With the Holy Spirit’s rays, which shine a great light, doth the Church illuminate the way of them that celebrate thy joyous falling asleep today, O righteous Father, supremely blest Gregory.

St. Amphilochius, in Tone IV:
Spec. Mel.: “Thou hast given a sign …”:

Having inherited a mind with free will * and an intellect with absolute power over the passions, * O most blessed father, * thou didst impart intelligent mastery to thy higher part, * that, weighed with a scale most true, * it might go higher. * Wherefore, thou art admitted to divine vision * and the knowledge of God, * O divinely inspired hierarch.

ODE VI, Canon of St. Gregory
Irmos: As Thou didst deliver the prophet from the uttermost depths of the abyss, O Christ God, deliver me also from my sins, in that Thou lovest mankind, and guide Thou my life, I pray.

Following in the steps of the Master with a blameless life, O glorious one, unjustly oppressed and slandered, thou didst remain impervious to thine ill treatment.

Seizing thee like savage beasts, as thou wert an innocent lamb, O father, those who lived together in wickedness condemned thee to prison; but thou wast preserved by divine grace.

ODE VII, Canon of St. Gregory
Irmos: O God of our fathers, Who saved the children from the fire by the Angel and transformed the thundering furnace into dew: Blessed art Thou!

Taking heed of thy patience, O father, the Master sacredly adorned thee with yet greater miracles, and thou drivest away the gloom of infirmities.

ODE VIII, Canon of St. Gregory
Irmos: O Thou Who coverest thy chambers with waters, Who settest a
bound of sand for the sea and sustainest all things: Thee doth the sun
hymn, Thee doth the moon glorify, and to Thee doth all creation offer
hymnody, as to the Creator of all, forever.

The maiden who slandered thee, a righteous man, because of the wickedness
of all-iniquitous men, is freed from the dreadful wounding of the demons by
thy supplication, O blessed one, and in the midst of the council God, the Judge
of the contest, glorified thee for all ages.

Those who through wickedness taught against thee are filled with gloomy
darkness, O father Gregory, and thy radiant life shined forth before the fathers,
in whose presence thou didst work a miracle, holding a burning coal in thy
hand.


Άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης, Αυτή ήταν η μητέρα μου… αγία γυναίκα, μου έμαθε να προσεύχομαι, να κάνω μετάνοιες και νηστείες. Τρεις μέρες πριν, ο φύλακας Άγγελός της, την ειδοποίησε για τον θάνατό της.

Εισόδια της Θεοτόκου_ Entrance of the Theotokos_entrance-theotokos-Studenica_Όσιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας
Η Είσοδος του Οσίου Πατρός ημών στα Άγια των Αγίων, στην Βασιλεία των Ουρανών

Εορτάζει στις 22 Νοεμβρίου

Ευβοίας το κλέος, Ιάκωβος, θέλγει
ως μέλι ηδύ την του κτίστου καρδίαν.
Εικάδη τε πρώτη ένθους, Ιάκωβος, ες πόλον έβη.

Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. μάθετε απ᾿ εμού, ότι πράός ειμι και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών· (Ματθαίος 11:28-29).

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης.
Παιδικές και νεανικές αναμνήσεις

Ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου του 1920 στο χωριό Λιβίσι (Kayaköy -Καρμυλησσός)-Μάκρης, στην Λυκία της Μικράς Ασίας, απέναντι από τη Ρόδο. Οι γονείς του ήταν ο Σταύρος Τσαλίκης, τεχνίτης οικοδόμος καταγόταν από τη Ρόδο και μητέρα του η Θεοδώρα από αρχοντική και εύπορη οικογένεια του Γεωργίου και της Δέσποινας Κρεμμυδά.

Η οικογένεια της μητέρας του ήταν ιερατικό γένος με επτά γενεές ιερέων και Ιερομονάχων, έναν αρχιερέα και έναν άγιο , όπως συνήθιζε να μας λέει. Ήταν γνωστοί στο Πατριαρχείο, ως ευεργέτες των σχολείων της Μάκρης, με σπουδαία εκκλησιαστική παράδοση. Ένας από αυτούς ήτο άγιος ασκητής στα Ιεροσόλυμα.
Και αργότερα θυμότανε πάντα εκείνα πού του έλεγε η συγχωρεμένη η μάνα του, ότι εκεί ασκητέψανε πρόγονοι του… ο Δημήτριος με τον Ηλία γίνανε και φύλακες του Παναγίου Τάφου!

Η μάνα του Θεοδώρα, όταν ήθελε να παρακαλέσει την Παναγία, εγύριζε κατά τα βουνά του Κύκκου και φώναζε: «Παναγία μου του Κύκκου. Φύλαγε τα παιδιά του κόσμου και τα δικά μου».

Με την Μικρασιατική καταστροφή οι Τούρκοι έδιωχναν τους εναπομείναντες Έλληνες και έτσι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα αγιασμένα χώματα της Μ. Ασίας.. Η οικογένεια πήγε στην προκυμαία στο Κορδόνι και εκεί αφού τους λεηλάτησαν οι Τούρκοι, επιβιβάστηκαν σε διερχόμενο πλοίο.

«Ήμουν ενάμισι χρονών παιδάκι, μ’ έκρυψε η μάννα μου στην ποδιά της. Με σκέπασε να μην με σφάξουν οι Τούρκοι. Φύγαμε με σφαγή και με πολλή δυσκολία. Και είχε πάρει η μητέρα μου ένα σακκουλάκι με μια οκά σησάμι και λίγο ρακί, λέει: «Να δίνω τα παιδιά μου λίγο σησαμάκι στο στόμα τους». Τι (άλλο) να πάρη; Γιατί (προηγουμένως) έγινε εξορία, πέθαναν οι παππούδες μας στην Άγκυρα και ήταν αγιασμένα μέρη.»

«Όταν κατεβήκαμε στο λιμάνι του Πειραιά», αφηγείτο ο ίδιος ο Γέροντας, «παρόλη τη νηπιακή μου ηλικία, θυμάμαι ότι ακούσαμε για πρώτη φορά στην ζωή μας κάποιους Έλληνες να βλαστημάνε τα Θεία. Τότε η γιαγιά μου είπε: «Πού ήρθαμε εδώ; Καλύτερα να γυρίσουμε πίσω να μας σκοτώσουν οι Τούρκοι, παρά να ακούμε τέτοια λόγια. Στον τόπο μας δεν ξέραμε τέτοια αμαρτία».

***

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -πολυχρονιας7Ο Γέροντας Ιάκωβος από τη γιαγιά του, Δέσποινα, και τη μητέρα του πήρε την πίστη, την προσευχή, την  νηστεία, την ελεημοσυνη, την αγάπη για τα ιερά, έμαθε να σέβεται τους ιερείς, να κάνει πολλές μετάνοιες. Το αγαπημένο του παιχνίδι σαν παιδί  ήταν ένα θυμιατούρι, έτσι το λέγανε στο Λιβίσι, με το οποίο λιβάνιζε με πολλή σοβαρότητα, ψελλίζοντας «αλούγια, αλούγια» (αλληλούια). Είχε βρει ένα μικρό κεραμίδι με κοίλωμα. Έβαζε μέσα καρβουνάκι από την πυροστιά που μαγειρεύανε και τό ᾽φερνε γύρω στο σπίτι.

Δεν έβγαινε να παίξει στον δρόμο με τα προσφυγόπουλα της γειτονιάς γιατί δεν μπορούσε να ακούει τα παιδάκια του χωριού να λένε τις κακές λέξεις, έστω κι αν δεν τις καταλάβαινε. Του άρεσε να πηγαίνει κάθε απόγευμα με τη γιαγιά και τη μητέρα του ν’ ανάβουνε τα καντηλάκια και να ακούει από τη γιαγιά του τους βίους των Αγίων και ιστορίες για τους ιερείς και μοναχούς της οικογένειάς τους, για τον Ηλία και το Δημήτριο, που έγιναν μοναχοί στον Πανάγιο Τάφο.

Έλεγε με τη χαρακτηριστική μικρασιατική προφορά του, «από μικρό παιδί έβαζα το μαύρο μαντίλι της μητέρας μου στο κεφάλι μου, έπαιρνα και το λιβανιστήρι και νόμιζα ότι ήμουν ιερέας. » Όλοι τον αποκαλούσαν «Καλόγερο» ή «πατέρα Ιάκωβο» από παιδάκι.

«Εγώ, με συγχωρείτε, όταν χάραξα αυτόν τον δρόμο από παιδί, δεν έδινα σημασία που μου λέγανε τα παιδιά «καλόγερο Ιάκωβο» ή ότι να! αυτό το παιδί είναι από τους παλαιούς ή ότι ο Ιάκωβος είναι ανίκανος, γι’ αυτό θα πάη στο Μοναστήρι. Εγώ είχα την κλίση μου στα ιερά.

«Όταν ζούσα στον κόσμο, ήμουν ευσεβής, τώρα που έγινα μοναχός δεν είμαι.
Όταν ήμουν παιδί, με φώναζαν και σταύρωνα τους αρρώστους και τις ετοιμόγεννες που δυσκολεύονταν να γεννήσουν».

Από επτά ετών είχε μάθει απέξω την θεία Λειτουργία χωρίς να γνωρίζει γράμματα.

Η μητέρα του η κυρα-Δωρούλα ήταν μια ευλαβέστατη γυναίκα ο ίδιος την αποκαλούσε οσία γυναίκα, ασκήτρια. Περνούσε τη ζωή της με υπομονή στις θλίψεις, συνεχή νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή, χαμαικοιτία. Μικρασιάτισσα. Γυναίκα της Ανατολής. Είχε μάθει τα παιδιά της να τηρούν τις νηστείες και να πηγαίνουν στην εκκλησία. Ο Γέροντας έλεγε, όταν κάποια φορά που ήταν παιδί δυσανασχέτησε, επειδή πάλι έβρεχε, και είπε  ”Μάνα, πάλι βρέχει!”,  η μητέρα του τον μάλωσε, λέγοντάς του: «Παιδί μου, Θεός είναι, ό,τι θέλει κάνει. Εμείς δεν λέμε τίποτε μόνο προσευχόμαστε».

***

Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης οΠαρασκευὴ ἡ Ὁσιομάρτυς _St. Paraskevi the Great_ Святая Параскева Пятница _ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2Έξω από το χωριό τους υπήρχε σε κάποιο λόφο το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής. Εκεί πήγαινε ο μικρός Ιάκωβος και προσηύχετο στην Αγία. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα σε αυτό το εκκλησάκι το οποίο είχε μετατραπεί σε σχολείο για τα προσφυγόπουλα και τα άλλα παιδιά του χωριού. Αργά το απόγευμα κάθε μέρα μετά το σχολείο ξαναπήγαινε και άναβε τα καντηλάκια. Πήγαινε μόνο του και του άρεσε να μένει μέχρι το νύχτωμα.

«Ούτε φοβόμουν μόνος, ούτε λογισμός δειλίας μ’ ενόχλησε ποτέ.
Έβλεπα τότε την Αγία σαν μοναχή, να βγαίνει από το Ιερό, να διασχίζει το ναό της και έξω στην αυλή να σκύβει και να πλένει τα καντήλια της…

Ένα βράδυ καθώς πήγαινα ως συνήθως στο εξωκλήσι και ενώ βρισκόμουν λίγα μέτρα μακριά από την εκκλησία, βλέπω την Αγία σαν μοναχή να στέκεται απ’ έξω και να μου λέει:
– Έλα εδώ, Ιάκωβε, να σου μιλήσω!
Εγώ δείλιασα, κόπηκαν τα πόδια μου και της λέω:
– Φοβούμαι να έρθω κοντά σου. Πες μου από εδώ που στέκομαι, τι θέλεις να μου πεις. Κοντά σου φοβούμαι να έρθω.
Τότε μου λέει η Αγία:
– Γιατί με φοβάσαι; Εσύ τόσο καιρό έρχεσαι και περιποιείσαι την εκκλησία μου και μου ανάβεις τα καντήλια μου! Θέλω πολλά να σου πω. Ζήτησέ μου τι χάρη θέλεις από μένα, τι χάρισμα να σου δώσω.
Τότε της λέω:
– Να ρωτήσω την μητέρα μου και θα σου πω, και αμέσως γύρισα και έφυγα τρέχοντας για το σπίτι μου.
Λέω στην μητέρα μου ότι είδα την Αγία Παρασκευή και μου ζήτησε να της πω τι χάρη θέλω να μου κάνει.
– Είδες παιδί μου την Αγία Παρασκευή; Πως την είδες; Τι συνέβη ακριβώς; Με ρώτησε η μητέρα μου.
Αφού λοιπόν της εξήγησα λεπτομερώς τα γεγονότα, μου είπε:
– Παιδί μου, να ζητήσεις από την Αγία την τύχη σου να σου δώσει.
Το άλλο βράδυ πήγα στο εξωκκλήσι και βλέπω πάλι την Αγία σαν μοναχή να με περιμένει έξω από το ναό της. Στέκομαι λίγο μακριά και της λέω:
– Την τύχη μου θέλω να μου δώσεις.
Τότε η Αγία μου λέει:
– Η τύχη σου…; Στη ζωή σου θα δεις δόξες και τιμές πολλές και το χρυσάφι θα περνάει από τα χέρια σου (και έκανε μια κίνηση με το χέρι της η Αγία δείχνοντας τη μεγάλη ποσότητα, την αφθονία), αλλά δεν θα σ’ αγγίζει.
Και πράγματι, έλεγε ο γέροντας, αμέτρητα χρήματα πέρασαν από τα χέρια μου, αλλά όλα πήγαν στον προορισμό τους, στους πάσχοντες, στους φτωχούς, στους έχοντες ανάγκη. Και άλλα πολλά μου είπε η Αγία Παρασκευή και πάλι τρέχοντας γύρισα στο σπίτι μου».

***

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος- св вмч Георгий победоносец- St. George the Trophy-bearer Μονῆς τῆς ΧώραςcΈλεγε ο όσιος Ιάκωβος: «Μας δίδαξαν οι γονείς μας την εκκλησία, την νηστεία, την προσευχή. Πενήντα ημέρες την μεγάλη Σαρακοστή, δεν είχαμε να φάμε, και το ψωμί ήταν λίγο δύσκολο την εποχή εκείνη, διότι εμείς ήμασταν μικρασιάτες πρόσφυγοι.

Η μητέρα μου με έμαθε νηστεία παιδιόθεν. Δεν κάνω τον υποκριτή ότι , παιδιά μου, νηστεύω, αλλά αυτό με εδίδαξαν οι γονείς μου και μέχρι σήμερα αυτά τηρώ, τέκνα μου. Δεν με έβλαψε ποτέ η νηστεία και ας έχω ασθένειες επάνω μου …;Μην ακούτε, που λένε δεν είναι η νηστεία τίποτε κι ότι τα λένε οι καλόγεροι. Δεν τα λένε οι καλόγεροι ,παιδιά μου, με συγχωρείτε, τα λέει ο Θεός.
Η πρώτη εντολή του Θεού ήταν νηστεία, καθώς και ο Χριστός μας ενήστευσε. ..Και τα δαιμόνια και οι αρρώστιες και όλα τα πάθη με την νηστεία και την προσευχή αποβάλλονται » .

Βοηθούσε τον παπά, στο Ιερό, τον παπα-Θοδόσης, (τον πατήρ Δημήτριο Θεοδοσίου), που πήγαινε στη Φαράκλα και λειτουργούσε κάθε δεύτερη Κυριακή, άρχισε να πηγαίνει από νωρίς και στο αναλόγιο. Επειδή μάλιστα το χωριό δεν είχε δικό του παπά, τα κλειδιά του ναού, του αγίου Γεωργίου, τα είχε από μικρός ο Ιάκωβος, τις Κυριακές πήγαινε απ’ τη νύχτα στην εκκλησία, πολύ πριν από τον παπά,  μέχρι να έλθει ο κόσμος έκανε συνέχεια μετάνοιες στρωτές. Πήγαινε και στο αναλόγιο και βοηθούσε στο ψάλσιμο. Μια φορά κάποιος από φθόνο του πονηρού σχολίασε που δεν φορούσε παπούτσια σαν φτωχός που ήταν, όπως όλοι εκείνα τα χρόνια. Κι αυτός ντράπηκε και είπε ότι δεν θα ξαναπάει στο ψαλτήρι. Του εμφανίσθηκε όμως ο άγιος Γεώργιος και του είπε ότι αυτός θέλει να πηγαίνει και να του ψέλνει όπως είναι, κι έτσι συνέχισε να πηγαίνει.  

Μια φορά, μου είπε ο παπάς: «Δεν έρχεσαι, Ιάκωβε, να με βοηθήσης στις ακολουθίες σε κάτι γειτονικά χωριά;». Είχε κάτι κόλλυβα να διαβάση. «Πανιερώτατε, λέω, να ρωτήσω την μητέρα μου» –αγία γυναίκα. «Ναι, να πας», είπε.
Πήγαμε τελικά σε κάτι άλλα χωριά, λειτουργήσαμε. Στον δρόμο βλέπαμε κάτι αχλαδιές και οι αχλάδες πεσμένες κάτω και τις τρώγαν τα ζώα. Είχαμε τέτοια παιδεία από τους γονείς μας, να μην πάρουμε ούτε μια αχλάδα, ας ήτανε από κάτω. «Ξέρετε τι θα πούνε;» μας λέγανε, «το «κακοαναθρεμμένο παιδί». Αν πάρης μια αχλάδα, θα πούνε «το παιδί αυτό πήρε ένα ταγάρι, ένα καλάθι»». Περνούσαμε και –παιδί τότε εγώ– ζήλευα μια αχλάδα, περνούσαν τα ζώα και τρώγανε, αλλά σκεφτόμουν «ναι, αλλά τι μου είπαν η μητέρα και ο πατέρας;» και έτσι έλεγα, «ας το στερηθώ».

Κάποτε, βρήκα στον δρόμο μια χαλασμένη τριχιά από κάποιο γάϊδαρο τριμμένη, πετάμενη, άχρηστη και την πήρα να παίξω, και η αγία μητέρα μου με μάλωσε πολύ!
– Να πας την τριχιά εκεί που την βρήκες. Ξένα πράγματα δεν αγγίζουμε.
– Μα, ήταν πεταμένη.
– Ας ήταν, δεν σου ανήκει, να την πας.
Και την πήγα. Αυτή ήταν η μητέρα μου, έτσι μας έμαθαν.

Η μητέρα μου έτσι μας έμαθε να προσευχώμεθα και έτσι είχα μάθει και έκαμνα μετάνοιες και από παιδί και εδώ που ήρθα καλόγερος στο Μοναστήρι και το Πάσχα έκαμνα μετάνοιες.;». Στο χωριό μου κάθε 15 ημέρες ερχόταν ο παπάς και μας λειτουργούσε. Εμένα μου άρεζε και πήγαινα πρωί-πρωί να περιμένω (τον παπά) στην καρυδιά από κάτω να κρατώ το σχοινί (της καμπάνας) και έλεγα (με το μυαλό μου), «Ας μ’ έλεγε αυτός ο παπάς να χτυπήσω την καμπάνα, ας με έπαιρνε να με κάνη παιδί του, να με βάλη το ράσο. Ποιος να παρουσιαστή, ένας μορφωμένος να με πάη στον Δεσπότη, να του πη ότι εγώ θέλω να γίνω μοναχός και να με βάλη το ράσο έστω την νύχτα να το φορώ;». Και εκεί έκαμνα μετανοίας και πάντα μου άρεζε η Εκκλησία και με έβλεπε ο παπάς και μου λέει: «Ιάκωβε, δεν κάνουμε τώρα μετάνοιες, διότι ανέστη ο Κύριος». «Πάτερ μου, του λέγω, η μητέρα μου μου έμαθε να κάνω μετάνοιες και νηστείες».

Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -_102484756457064_340268_45Η μητέρα μου έκανε μετάνοιες, δεήσεις, προσευχές, νηστείες. Έτσι γιατρευόμασταν τότε. Από μικρό, με είχε μάθει η μαννούλα μου να τηρώ την τάξη της Εκκλησίας, νηστείες, μετάνοιες. Μικρό παιδάκι, άνοιγα (την πόρτα) χωρίς να με παίρνουν είδηση στις 12 με 1 (η ώρα) το βράδυ και πήγαινα στην ερημιά. (Άλλες φορές) έκανα «Λειτουργίες» με τα μικρά παιδάκια. Με φώναζαν «ο παπα-Ιάκωβος». Χαρά μου ήταν να πω το «Χριστός Ανέστη» και να ηχήση σ’ όλη την πλάση. Πήγαινα σε ξωκκλήσια. Άναβα τα καντήλια, τα περιποιόμουν, σκούπιζα. Είδα την αγία Παρασκευή. Ήμουν απλό παιδί. Ούτε νερό δεν έπινα χωρίς την ευχή της μητέρας μου. Πριν κοινωνήσω φίλαγα το χέρι του πατέρα, της μητέρας, (και σαν στρατιώτης) του Διοικητού μου. «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου».

Ο σεβασμός του ήταν τέτοιος που μας έλεγε, «ποτέ τα παιδιά δεν κάθονταν στις θέσεις των γονιών τους από σεβασμό, ακόμη κι όταν απουσίαζαν οι γονείς τους».

Η Αγία Παρασκευή αρχές του 1940 εμφανίστηκε και του είπε θλιμμένη ότι θα γίνει πόλεμος και πράγματι ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος.
Πριν τελειώσει η Κατοχή, ο Ιάκωβος απέκτησε από τις θείες του ένα δωμάτιο, το οποίο μετέτρεψε σε μικρό εκκλησάκι.
Και αυτή την εποχή δοκιμάστηκε η υγεία του, ενώ έχασε και τη μητέρα του το 1942, που πολύ την αγαπούσε. Ειδοποιήθηκε τρεις μέρες πριν, από Άγγελο Κυρίου, για τον θάνατό της. «Ιακωβάκι μου» του είχε πει, «εγώ μετά τρεις μέρες θα φύγω… θα πεθάνω… εσύ παπάς να γίνεις και τα αδέλφια σου το χέρι να σου φιλήσουν. Προστάτεψε την αδελφή σου, αποκατάστησέ την και μετά πηγαίνεις στον προορισμό σου με την ευχή μου!» 

Αρκετό καιρό πριν αρρωστήσει η μητέρα του, του προείπε: – «Εσύ, Ιακωβάκι μου, θα γίνεις ιερέας και η πρώτη που θα πάρει αντίδωρο από το χέρι σου θα είναι η αδελφή σου». Όπως κι έγινε.

Η λύπη του ήταν αφόρητα μεγάλη, έκλαιγε απαρηγόρητα πάνω από τον τάφο της. Ώσπου του εμφανίστηκε και τον παρηγόρησε. 

Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -_85f6bcf185a24dab70c2cae67716a6b1Έλεγε ο Γέροντας:
Όταν ο Ιερέας βγάζει μερίδες και μνημονεύει τα ονόματα των πιστών στην Ιερά Πρόθεση κατεβαίνει Άγγελος Κυρίου και παίρνει την μνημόνευση αυτή και την πηγαίνει και την εναποθέτει στο Θρόνο του Δεσπότου Χριστού ως προσευχή γι` αυτούς που μνημονεύθηκαν. Σκεφθείτε λοιπόν τι αξία έχει να σας μνημονεύσουν στην Αγία Πρόθεση.

Κάποια φορά είχα ξεχάσει να μνημονεύσω στους κεκοιμημένους τη μητέρα μου, που ήταν  αγία γυναίκα.
Όταν τελείωσα την Θεία Λειτουργία, και πήγα στο κελλάκι μου, Εκεί που καθόμουν, ήλθε η ψυχή το πνεύμα της μητέρα μου και μου είπε με παράπονο.
– Πάτερ Ιάκωβε δε με μνημόνευσες σήμερα.
– Πως μητέρα δεν σε μνημόνευσα. Κάθε μέρα σας μνημονεύω και μάλιστα την καλύτερη μερίδα σας βγάζω τις είπα.
– Όχι παιδί μου, σήμερα με ξέχασες και η ψυχή μου δεν αναπαύεται τόσο όσο τις άλλες μέρες που με μνημονεύεις, μου απάντησε.
Σκεφθείτε τι μεγάλος κέρδος και ωφελεία δέχεται η ψυχή όταν τη μνημονεύει ο ιερέας.

Είδα και την ψυχή του πατέρα μου, έλεγε ο Γέροντας, να κάθεται έξω από ένα απλό σπιτάκι σαν κελλάκι και του λέω.
– Πατέρα μου, εσύ που ήσουν και χτίστης, δεν έχτιζες ένα μεγαλύτερο σπίτι να μένεις άνετα, αλλά κάθεσαι σε ένα τέτοιο σπιτάκι;
Τότε τι μου λέει.
– Παιδί μου, εσύ με τις προσευχές σου και τις ελεημοσύνες σου μου έκτισες το σπιτάκι αυτό και το έχω και μένω.

***

Αγίου Λουκά Κριμαίας

Για να έχουμε όμως την χαρισματική αυτή δύναμη προς απόκτηση της πνευματικής τελειότητας πρέπει να είμαστε κλήματα του Αληθινού Αμπελιού, να είμαστε πάντα ενωμένοι με τη ρίζα του Αμπελιού, που είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός και τον κορμό του, που είναι η Εκκλησία του Χριστού.
Πρέπει πάντα να τρεφόμαστε από το χυμό της ρίζας του Αμπελιού και του κορμού του για να μην μείνουμε άκαρποι, για να μην μας κόψει ο Αμπελουργός, ο Θεός, για να μην ξεραθούμε και να μην ριχτούμε στη φωτιά, όπως αυτό γίνεται με τους αιρετικούς, οι οποίοι εξαιτίας της υπερηφάνειας αποκόπτονται από τον κορμό του Αληθινού Κλήματος, την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Αν όλοι εμείς οι μεγάλοι πρέπει όλη τη ζωή μας να είμαστε στενά ενωμένοι με το Αληθινό Κλήμα, τον Κύριο μας Ιησού Χριστό και να τρεφόμαστε με το ζωοποιό χυμό από τη Θεία Ρίζα, το ίδιο αυτό ισχύει και για τα μικρότερα κλήματα του Αμπελιού, τα πιο μικρά πράσινα φύλλα και τα μικρά τρυφερά άνθη, που ανθίζουν στο άγιο Κλήμα. Αυτά τα άνθη, τα φύλλα και τα μικρά κλήματα είναι τα παιδιά μας, τα οποία φροντίζουμε με τρυφερότητα, τα οποία αγαπάμε σαν την καρδιά μας.

Έχουν μεγάλο χρέος και ευθύνη ενώπιον του Θεού εκείνοι οι χριστιανοί, οι οπαίοι δεν εκτελούν το ιερό καθήκον τους να προστατεύουν τα μικρά τους παιδιά, και όχι μόνο τα παιδιά αλλά και τα βρέφη, από τους εχθρικούς ανέμους, οι οποίοι μπορούν να τα αποκόψουν από το Κλήμα του Χριστού και να τα πάνε πολύ μακριά και να τα ρίξουν στη σκόνη και στο βόρβορο, όπου θα τα πατήσουν με τα πόδια τους οι εχθροί της ανώτατης αλήθειας και του αγαθού.

Ο Ιωακείμ και η Άννα, οι γονείς της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το είχαν καταλάβει πολύ καλά. Μόνο τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής της μικρής, η οποία είχε εκλεχτεί από τον Θεό για να υπηρετήσει το μέγα μυστήριο της ενσάρκωσης του Υιού του Θεού, οι γονείς απολάμβαναν την χαρά της ζωής μαζί της και της θερμής αγάπης της. Μόλις αύτη βγήκε από τη νηπιακή ηλικία την οδήγησαν στο Ναό της Ιερουσαλήμ και την άφησαν εκεί, εμπιστεύοντας την αγωγή της στον ίδιο τον Θεό.

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы_10_11_11-2Όχι μόνο ο Ιωακείμ και η Άννα αφιέρωσαν τον καρπό του καθαρού τους γάμου στον Θεό αλλά και πριν και μετά από αυτούς το ίδιο έκαναν οι αγίες και σοφές μητέρες, τα ονόματα των οποίων εσείς οι σημερινές μητέρες πρέπει να τα θυμάστε. Η αγία Άννα, η οποία ήταν στείρα, προσευχήθηκε θερμώς στον Θεό, δίνοντάς Του τον όρκο να αφιερώσει σ’ Αυτόν το παιδί της, αν έλυνε την ατεκνία της και θα της έδινε αγόρι. Ο Κύριος ακουσε την προσευχή της Άννας και αυτή έγινε μητέρα του μεγάλου προφήτη Σαμουήλ. Να θυμάστε οι μητέρες και το όνομα της αγίας Μάρθας, της μητέρας του μεγάλου οσίου του Συμεών του Στυλίτου, τον οποίο, όπως και η αγία Άννα τον Σαμουήλ, τον είχε αφιερώσει η Μάρθα στον Θεό ακόμη πριν γεννηθεί. Στην πολύ νεαρή ηλικία ανέβηκε ο μέγας Συμεών στο στύλο και παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του σαν μία άσβηστη λαμπάδα ενώπιον του Θεού. Να θυμάστε, ευσεβείς σημερινές μητέρες, πόσο μεγάλο και ιερό ενώπιον του Θεού είναι το καθήκον σας να καλλιεργείτε στα παιδιά σας τον φόβο του Θεού και να τα διαπαιδαγωγείτε στην αδιάσπαστη και αδιάκοπη ενότητα με το Αληθινό Κλήμα, τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Μόνο από σας, μητέρες και πατέρες, τα παιδιά σας μπορούν να μάθουν το νόμο του Θεού, τον οποίο δεν τους διδάσκουν στα σχολεία. Και μόνο τότε θα μπορέσουν να τον μάθουν αν, εσείς οι ίδιοι, θα μελετάτε με προθυμία το νόμο αυτό στις εκκλησίες του Θεού, μαθαίνοντας τον από τους υπηρέτες του Θεού, τους ιερείς και τους επισκόπους. Να πηγαίνετε στους ιερούς ναούς τα παιδιά σας για να αναπνέουν, έστω και για λίγο, τον αέρα του γεμάτου όχι μόνο με θυμίαμα αλλά και μυστική χάρη των μεγάλων μυστηρίων, πού τελούνται σ’ αυτόν, και τις προσευχές πολλών ανθρώπων. Δώδεκα ολόκληρα χρόνια τρεφόταν μέσα στην ιερότητα του Ναού της Ιερουσαλήμ ή Ύπεραγία και Αχραντος Παρθένος, ή «τιμιωτέρα των Χερουβείμ, και ενδοξότερα άσυγκρίτως των Σεραφείμ». Οι παντοδύναμες ενώπιον του Θεού πρεσβείες Της να σας βοηθήσουν στο μεγάλο αυτό έργο της αγωγής των παιδιών σας. Αμήν.
Αγίου Λουκά Κριμαίας ”Λόγοι και Ομιλίες” Εκδ.”Ορθόδοξη Κυψέλη”

***

Πολλή η αμαρτία στο κόσμο, πολλή η ασέβεια και πολλή η απιστία. Πολλοί έρχονται, πάτερ Ιάκωβε, αλλά λίγα είναι τα τέκνα μου. Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος ο Ομολογητής
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/26/%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%bb%ce%ae-%ce%b7-%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%af%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%bb%ce%ae-%ce%b7-%ce%b1%cf%83%ce%ad%ce%b2%ce%b5/

Ευχόμεθα και δεόμεθα, πάντοτε να βάζη ο Θεός το χέρι Του και στην Εκκλησία μας και στο κράτος και στον κόσμο, διότι οι μέρες είναι πολύ πονηρές και πολύ δύσκολα χρόνια. Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης της Ευβοίας
https://iconandlight.wordpress.com/2019/11/22/%ce%bf-%ce%ba%ce%ac%ce%b8%ce%b5-%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82-%ce%ad%cf%87%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%85%cf%81%cf%8c-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%bb%ce%bb/

Άγιος Ιάκωβος της Ευβοίας, ένας πατέρας γεμάτος αγάπη, ένας εραστής της ησυχίας και της προσευχής
https://iconandlight.wordpress.com/2019/11/21/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b9%ce%ac%ce%ba%cf%89%ce%b2%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%cf%85%ce%b2%ce%bf%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%ad%cf%81%ce%b1/

Χρεωστούμε ευγνωμοσύνη στους πνευματικούς μας πατέρες… π. Ζαχαρίας Ζάχαρου
https://iconandlight.wordpress.com/2016/02/27/%CF%87%CF%81%CE%B5%CF%89%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%BD%CF%89%CE%BC%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1/

Η παιδική ηλικία του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη (Α)
https://iconandlight.wordpress.com/2014/11/04/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8E%CE%B2%CE%BF%CF%85/

Η παιδική ηλικία του Γέροντος Ιακώβου (Β)
https://iconandlight.wordpress.com/2014/11/05/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8E%CE%B2%CE%BF%CF%85-2/

Ο Άγιος Δαυΐδ, παιδιά μου, είναι πολύ θαυματουργός. Συχνά τον βλέπω οφθαλμοφανώς, ζωντανό! Πόσες φορές μίλησα μαζί του! Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/10/31/%cf%83%cf%85%cf%87%ce%bd%ce%ac-%ce%b2%ce%bb%ce%ad%cf%80%cf%89-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf-%ce%b4%ce%b1%cf%85%ce%90%ce%b4-%ce%bf%cf%86%ce%b8%ce%b1%ce%bb%ce%bc%ce%bf%cf%86%ce%b1%ce%bd/

Ο συλλειτουργός των Αγγέλων, ο άγιος με τους χερουβικούς οφθαλμούς, Άγιος Ιάκωβος της Ευβοίας
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/27/25985/

Οι Άγιοι Ιάκωβος της Ευβοίας και Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ – περί Νηστείας
https://iconandlight.wordpress.com/2018/02/21/21766/

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας «Ήθελα να πάω στους Αγίους Τόπους, να εύρω μία σπηλιά…» 
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/21/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%85%CE%B2%CE%BF%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%AE/

Απολυτίκιον. Ήχος δ’.

Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον, και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις. Εν ναώ του Θεού, τρανώς η Παρθένος δείκνυται, και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται. Αύτη και ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν’ Χαίρε της οικονομίας, του Κτιστού η εκπλήρωσις.

Απολυτίκιον Αγίου Ιακώβου της Ευβοίας. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Λιβισίου τον γόνον, και Ευβοίας το καύχημα, εν εσχάτοις χρόνοις φανέντα, μοναστών φίλον γνήσιον, Ιάκωβον τιμήσωμεν πιστοί, τον νέον ησυχίας εραστήν, τον παρέχοντα ιάσεις παντοδαπάς, τοις ευλαβώς κραυγάζουσι• Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, Δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, Δόξα τον εν εσχάτοις χρόνοις και καιροίς σε αγιάσαντι.

Ήχος α΄. Των ουρανίων ταγμάτων.

Φωταγωγόν θεοφόρον, ανευφημήσωμεν, εν ταπεινώσει θεία, ενδυθέντα αρρή­τως, του κτίστου ευσπλαγχνίαν τρισσοφαή, και αγάπης την κένωσιν, της θεαυ­γούς Ιωνίας δένδρον τερπνόν, τον λαμπρότατον Ιάκωβον.

Τελειοτάτη πτωχεία, και καθαρότητι, της ιεράς σου μάμμης, και μητρός προ­σεδέξω, την δρόσον ευλαβείας και θεαυγές, ωσεί κρίνον εξήνθησας, εν τη Φαρά­κλα Ευβοίας ασκητικώς, θεοδόξαστε Ιάκωβε.

Βλαστέ σεπτής Θεοδώρας, πάτερ Ιάκωβε, ταύτην εκτήσω πρώτην, οδηγόν προς τα κρείττω, νηστείαις, αγρυπνίαις και προσευχαίς, και ηθών τελειότητι· όθεν εδέ­ξω χαρίσματα εκ Θεού, μιμησάμενος τον βίον αυτής.

Εις την λιτήν, ιδιόμελα.
Ήχος α΄.

Οχυρούμενος των αύλων τη στραταρχία, εκτήσω αντιλήπτορας φαεινούς, ενισχύο­ντας σε εις οδούς σκληράς. Όθεν τον ιερομάρτυρα Χαραλάμπην, τον τροπαιούχον Γεώργιον, και την οσιομάρτυρα Παρασκευήν, προσδέδεξαι συνεκδήμους και ιάτορας, εν ταίς εμπόνοις αριστείαις σου. Κοινωνός τοίνυν οφθείς, της επουρανίου ιεραρχίας, τον τρισάγιον ύμνον συνέψαλες, τω αγίω Νεκταρίω. Και νυν πρέσβευε, Ιάκωβε αοί­διμε, υπέρ των πιστώς ανυμνούντων σε.

Ήχος πλ. α΄. Χαίροις, ασκητικών.

Χαίροις, καθαροτάτω νοΐ, συλλειτουργών ταίς παμφαέσι δυνάμεσι, και νέμων της αφθαρσίας, το ειρηνόδωρονφώς, και του αναστάντος, τα χαρίσματα. Διό εις τα άγια, των αγίων εισέδυσας, εν ευφροσύνη, θεωρών τα απόρρητα, και τοις καλ­λεσι, Χερουβείμ ευφραινόμενος. Όθεν κλυτέ Ιάκωβε, Δαβίδ ομοδίαιτον, και ερα­στον Ιωάννην, ακαταλήκτως εξέπληττες, του Λόγου μεθέξει, προσλαβών την ε­ξουσίαν, απάσης κτίσεως.

ᾨδὴ ζ΄. Δροσοβόλον μεν.

Γαλουχία θειοτάτη αναδέδειξαι, άγγελος νηπιόθεν σοφέ, φωτιζόμενος και φωτί­ζων, λάμψεσι Χριστού, τον κόσμον βοώντα εμμελώς· Ευλογητός ει ο Θεός, ο των πατέρων ημών.

Υπερβάλλων ταπεινώσεως τη χάριτι, έγνωκας παντευχίαν κλεινήν, Γεωργίου τροπαιοφόρου, ώπερ θεαυγώς, γυμνόπους ανέμελπες σοφέ· Ευλογητός ει αθλητά, του ευεργέτου Χριστού.

Ιδιόμελον. Ήχος πλ. β΄.

Εν νηπτική ησυχία και καθαρότητι, ενώπιον του θείου θρόνου γονυπετών, πτε­ρυγας εκτήσω αγγελικάς. Χαίρων τοίνυν μετά χαιρόντων, και κλαίων μετά κλαιό­ντων, κήπος γέγονας αρωμάτων θεουργικών, ευωδίαν εκχέων, τοις εγγύς και τοις μακράν. Όθεν, Ιάκωβε πανάριστε, διανύων τας αποστάσεις θαυμαστώς, υπερέ­βης εν Πνεύματι, και χρόνον και χώρον. Διό εν ημέρα των Εισοδίων, εισώδευσας εις τας ερατεινάς σου μονάς, δωρούμενος ημίν το μέγα έλεος.


Christ is always in me. St. Elder Iakovos Tsalikis

Εισόδια της Θεοτόκου_ Entrance of the Theotokos_entrance-theotokos-Studenica_Holy Elder Iakovos Tsalikis of Evia reposed in the Lord on November 21 on the Feast of Hesychasm in the Entrance of the Theotokos

Commemorated on November 22

Come unto me, all ye that labour and are heavy laden, and I will give you rest. 29 Take my yoke upon you, and learn of me; for I am meek and lowly in heart: and ye shall find rest unto your souls. 30 For my yoke is easy, and my burden is light. Matthew 11:28-30

A Saint of our days
-Elder Iakovos (Tsalikis)

The blessed father Iakovos (Tsalikis) born on November 5 in 1920 Livisi in Asia Minor.
His childhood years were very difficult, as this area is notoriously dominated by the Turks. When he was two years all Livisianoi ordered to leave the area. Approximately 2000 women, children and old men (since all men were led prisoners to forced-together and the father of the late James, Stavros) brought the sad procession. Frightened eyes, legs stagger, dark heart without hope. The little Jacob was holding in her arms the mother. His brothers, George and Tasoula, was only four years and forty days. Without the slightest financial supplies, since the few things they could get their seized the Turks began a harrowing journey that lasted a week or more. Finally arrived in Itea. Head of the family was now the grandmother of James, Mama Despina. Woman with fiery faith, unfailing patience and capacity. Since it took the shining example and taught to love God and people James. Finally in 1925 carried the Livisianous refugees at a site in northern Evia, in the village Farakla.

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -πολυχρονιας7At 1924,the tormented family of Elder, finally transferred to North Evia, in the village ”Farakla”.

Our Elder, said that in the house, three things were dominated:

Love, fasting and charity. Those 3 things was a basic status in the family. Love was diffuse the house. As for charity, no one passed by the house, that does not take care of his mother-grandma Theodora-as we call her.When even some girls were in marriageable age, she helps as long as possible. Charity was always basic in the whole situation,and it is a fact that most of times was secret-nobody knew. This is why the Elder gave emphasis to those 3 things-love, fasting and charity…

Very importance to the spiritual development of the offspring,has the mental state,and,generally the way of living of their ancestors.

”The root is very important” often the Elder said. He was fortunate to feel this root as his first and most important educator,in the life of faith and piety, in the face of his mother, Theodora-that she was embellished with virtues of charity, of continence, of fasting of hardworking, and tidiness.

***

St. Elder Iakovos Tsalikis said: People are blind and don’t see what takes place in church during the Divine Liturgy.Once I was serving and I couldn’t make the Great Entrance because of what I saw. I suddenly felt someone pushing me by my shoulder and guiding me toward the holy prothesis.
I thought it was the chanter, and said to myself: “The blessed one, such irreverence? He entered through the Beautiful Gate and is pushing me?”
I turned around and saw a huge wing that the archangel had laid on my shoulder, and that he was guiding me to make the Great Entrance.
What amazing things take place in the altar during the Divine Liturgy!

“Today that you have communed,” he said to one of his spiritual children, “do you see how you feel? This is how I always feel. Christ is always in me.”

***

Ιάκωβος Εύβοιας_ St. Iakovos of Evia_Св Иаков Тсаликис Эвбейский-Δαυιδ-2318Giorgios Ioannidis, a physical therapist from the city of Volos, told, among other things, this story:
“Leaving the Monastery of St. David, where I had been on pilgrimage with my family in September 1997, when I was at the gate I felt a strong desire to go and venerate Elder Iakovos’ grave again. I felt it, like someone who realizes he forgot something important and wants to go back to get it.
“I went back with my son, and about a yard away from the elder’s grave I saw a prayer rope lying on the ground. I picked it up and held it up so whichever of the pilgrims lost it would see it, so I could return it to him.
“But then I heard a voice from behind me saying, ‘What are you looking for? The prayer rope is for you.’
“I turned around, and a few feet away I saw the living Elder Iakovos, smiling at me. I saw him clear as day. I noticed his moist eyes, the lines on his face, and his beard.
“I realized something extraordinary, and it stunned me. The appearance in front of me of the living Elder Iakovos, in the literal sense, was decisive for me, imprinting certainly in the Divine presence.”

***

A Canticle From the Soul of the Theotokos
of St. Nikolai Velimirovich

My soul doth magnify the Lord” (Luke 1:46).

Brethren, we have in total only a few words spoken by the Most-holy Theotokos recorded in the Gospels. All of her words pertain to the magnification of God. She was silent before men but her soul conversed unceasingly with God. Every day and every hour, she found a new reason and incentive to magnify God. If only we were able to know and to record all her magnifications of God throughout her whole life, oh, how many books would it take! But, even by this one magnification, which she spoke before her kinswoman Elizabeth, the mother of the great Prophet and Forerunner John, every Christian can evaluate what a fragrant and God-pleasing flower was her most holy soul.

This is but one wonderful canticle of the soul of the Theotokos, which has come down to us through the Gospel. However, such canticles were without number in the course of the life of the Most-blessed One. Even before she heard the Gospel from the lips of her Son, she knew how to speak with God and to glorify Him in accordance with the teaching of the Gospel. This knowledge came to her from the Holy Spirit of God, whose grace constantly poured into her like clear water into a pure vessel. Her soul magnified God with canticles throughout her whole life, and therefore God magnified her above the Cherubim and the Seraphim. Likewise, small and sinful as we are, the same Lord will magnify in His Kingdom us who magnify her, if we exert ourselves to fill this brief life with the magnification of God in our deeds, words, thoughts and prayers.

O Most-holy, Most-pure and Most-blessed Theotokos, cover us with the wings of thy prayers. To thee and thy Son and our Lord be glory and praise forever. Amen.

***

Blessed St. Fr. Iakovos of Evia pray to God for us! Pray that we labor in the fast with joy, and let God’s light illumine our hearts. Pray that our days are filled with humility, and that we learn to love others in charity, just as God loves us. Pray that we can learn to live out our Christian vocation in all times and places, and in all circumstances.

Saint Iakovos (Tsalikis) of Evia and the multiplication of the offering bread and the pasta
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/22/saint-iakovos-tsalikis-of-evia-and-the-multiplication-of-the-offering-bread-and-the-pasta/

Fasting is a commandment of God, and our Christ fasted. Saint Iakovos (Jacob, James) Tsalikis of Evia
https://iconandlight.wordpress.com/2018/02/21/21768/

Apolytikion Entrance of the Theotokos in the Fourth Tone

Today is the prelude of God’s pleasure and the proclamation of man’s salvation. The Virgin is clearly made manifest in the temple of God and foretells Christ to all. Let us also cry out to her with mighty voice, “Hail, fulfillment of the Creator’s dispensation.”

Apolytikion St. Iakovos of Evia in the Plagal of the Fourth Tone

In thee the image was preserved with exactness, O Father; for taking up thy cross, thou didst follow Christ, and by thy deeds thou didst teach us to overlook the flesh, for it passeth away, but to attend to the soul since it is immortal. Wherefore, O righteous Iakovus, thy spirit rejoiceth with the Angels.