Iconography and Hand painted icons

My brother Great-Martyr Panteleimon, do you think you are more compassionate than me? Learn that it is my will in which it happens many times for the body to suffer in order for the soul to be saved.

Παντελεήμων ο Ιαματικός ¬¬_ St Pantaleon all-compassionate_ Святой Пантелеймон целителяSts. George and Panteleimon the Great MartyrsSaint Panteleimon the Great Martyr and Unmercenary Healer (305)
The blind man who confessed Christ and was martyred with St. Pantileimon.
St. Anthusa the Confessor, abbess of Mantinea in Asia Minor and her 90 monastic sisters (759)
Blessed Nicholas Kochanov, fool-for-Christ at Novgorod. (1392)
New Martyr Christodoulos of Cassandra, at Thessaloniki (1777)
Repose of Abbess Pulcheria of Viatka Nativity Convent (1890).
Repose of Abbot Sava (Ostapenko) of the Holy Dormition Pskov-caves monastery (1980)

Commemorated on July 27

Sickness and Pain Are A Gift of God

Παντελεήμων_St. Panteleimon the Unmercenary Healer_ Пантелеймон Целитель бессребреник_23234In the Kalyva of Saint Chrysostomos of the Skete of Koutloumousiou of the Monastery of Saint Panteleimon on Mount Athos, there lived years ago Monk Daniel who for 20 years was sick and had headaches and backaches, kidney and heart problems, leg problems and pain sometimes throughout his entire body.

Many times he travelled to doctors and received numerous X-ray examinations and radiographies, but the outcome was always the same. The doctors could not find any physical explanation for his sickness. Yet Monk Daniel continued to suffer his sicknesses and there was not a physician or scientist to be found that could help him.

One 27th of July, during the vigil of Saint Panteleimon, brother Daniel prayed with tears in his eyes and pleaded with Saint Panteleimon saying: “Saint of God and protector of our Skete, you who are a physician and for the love of Christ was martyred and spilled your blood, show your love and plead to the Master Christ to grant me health, so that with health I could glorify His name and psalmodize during the vigils.”

Having said this, Monk Daniel grew a bit tired and took some sleep. He then in a vision saw Saint Panteleimon kneeling before the throne of God pleading for the health of Daniel. Monk Daniel heard the Master Christ say to Saint Panteleimon: “My brother Great-Martyr Panteleimon, do you think you are more compassionate than me? Do you think you love humanity more than me? I understand that out of love for me you spilled your blood, but did I not also spill mine and daily spill my blood for the salvation of people’s souls? Learn that it is my will in which it happens many times for the body to suffer in order for the soul to be saved. This is how I want many people to be saved.”

When brother Daniel heard this he awoke and glorified the name of God, thanked Saint Panteleimon for his effort and mediation, and immediately, as the same monk related, a great burden was lifted off of him and related that we must endure with patience, joy and thanksgiving the cross and situation of our sicknesses.


St. Paisios of the Holy Mountain

Miracle working icon of St. Panteleimon (18th-century) from the Holy Skete of Koutloumousi, Mount Athos. Panteleimon2Close to Karyes, there were two Romanians living as ascetics in the same Cell. One of them fell gravely ill at one time and the other, unfortunately, could hardly be bothered to look after him. Thus he kept begging Saint Panteleimon either to cure the invalid quickly, or to take him from this life, in order to be spared the small amount of trouble involved in looking after him.

One day, while he was again begging Saint Panteleimon, the Saint appeared to him and said:

“What are you begging for? You are devoid of virtues. Take care of your brother and you will get a trivial reward from God.”

The words of Saint Panteleimon startled the monk. From then on he looked after the invalid with the utmost willingness and asked God to keep him alive for many years, so that he could continue to take care of him in his old age.
From Athonite Fathers and Athonite Matters, pp. 147-148.


A Vision of the Holy Unmercenaries by Elder Theophylactos of New Skete (amateur translation)

Άγιος Παντελεήμων_St. Panteleimon the Unmercenary Healer_ Пантелеймон Целитель бессребреник__2015-04-04 16.51.36“Another time I had the same battle and despair afflicted me terribly. I knew of course what a battle was, but I could not change. Because of my inexperience I did not fight with it from the beginning, when this passion first appeared to me, and this became my personal cross. As I sat to rest, I saw a band of men of different ages climbing the road up from the Kyriakon, and heading to where my kalyve was; they were talking among themselves. I tried to see who they were and where they were going. When they passed the cross in the road, and approached my outer gate, they stopped for a short time and I heard them clearly say:

“Won’t we pass by our dwelling place?”

In reality, they opened my door and entered in line chanting their apolytikion:

“The twenty-numbered godly phalanx, that shines with heavenly grace, the radiant band of Unmercenaries let us hymn…”

Leading them all was St. Panteleimon: young, blonde, magnificent and with a physician’s medal on his chest. The rest followed him chanting their hymn melodiously. They climbed the stairs of the kalyve above where the church is, and entering, they stood in two lines as two choirs and began to chant hymns from their service. When they finished the psalmody, they returned and exited towards the upper area of the Skete, having left me their blessing and much consolation; for many days I was full of joy and spiritual happiness.”

Don’t be cry, Father. I am always with you. I am Panteleimon… The appearance to St. Nicholas Planas

Saint Panteleimon and Father Evangelos Chalkidis

Holy Panteleimon the Great Martyr and Healer by Saint Nikolai Velimirovič

Apolytikion, Tone 3

HOLY prizewinner and healer Panteleimon, intercede with the merciful O God that He grant unto our souls forgiveness of offences.

Kontakion. Plagal of First Tone.

INCE thou art an imitator of the Merciful One, and hast received from Him the grace of healing, O prizewinner and Martyr of Christ our God, by thy prayers heal the diseases of our souls, and ever dispel the stumbling‐blocks of the enemy from them that cry unceasingly: Save us, O Lord

Ikos 2

Possessing divinely inspired knowledge, O valiant warrior Panteleimon, thou didst astound the Emperor Maximian by the courage of thy soul and by the words with which thou didst fearlessly preach Christ. Wherefore praising thy boldness, we cry unto thee:
Rejoice, thou who didst despise Maximian’s threats.
Rejoice, thou who didst not follow the advice of the godless.
Rejoice, propagator of true adoration.
Rejoice, uprooter of demon worship.
Rejoice, accuser of the fury of torturers.
Rejoice, overthrower of the delusion of idolatry.
Rejoice, thou who didst disperse the assembly of the godless.
Rejoice, thou who didst exchange the corruptible for heavenly joy.
Rejoice, converser with immaterial angels.
Rejoice, fellow chorister of longsuffering saints.
Rejoice, thou by whom Satan was put to shame.
Rejoice, thou by whom Christ is glorified.
Rejoice, Saint Panteleimon, Great Martyr and Healer.

Η διάκριση, ο θείος φωτισμός, είναι το πάν σε όλες τις περιπτώσεις. Τότε θα μπορής να ξεχωρίζης το χρυσό από το μπακίρι και θα γίνης χρυσοχόος πνευματικός. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης – Αγία Παρασκευή, θυγατέρα του Φωτός, δός μας τον θείο φωτισμό.

Παναγια Σκεπη_Γεωργιος_Παρασκευη_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_3a27b4a080d32c6560Παρασκευή η Ρωμαία, μεγαλομάρτυς (138)
Ερμόλαος ο ανάργυρος ιατρός, Ερμίππος, Ερμοκράτης
στη Νικομήδεια Βιθυνίας Μ. Ασίας (305)
Ωραιοζήλη, μαθήτρια Απ. Ανδρέου και Ιερουσαλήμ
μάρτυρες εν Βυζαντίω (1ος αι.)
Θεοφάνης όσιος Στάρετς στη Μονή των Νήσων Solovets
της Λευκής Θάλασσας της Ρωσίας, μαθητής Οσίου Παισίου Βελιτσκόσφκυ (1819)
Θεοδόσιος Μινβόντι του Καυκάσου
στη Σταυρούπολι (1948)
Σύναξις Υπεραγίας Θεοτόκου πέραν εν τω Πηγαδίω πλησίον του νέου Εμβόλου
Εγκαίνια Ναού Αρχαγγέλου Μιχαήλ πέραν εν Σκάλλαις
Εγκαίνια του Ναού Αρχαγγέλου Γαβριήλ πέραν εν Χάλδαις

Εορτάζουν στις 26 Ιουλίου

Θεώ παρεσκεύασας αγνόν ως δόμον,
Σαυτήν άγουσα, Σεμνή, εις κατοικίαν.
Παρασκευήν έκτανεν εικάδι χαλκός εν έκτη.

“Ας γίνουμε υιοί φωτός!”

Οι υιοί του φωτός έχουν κληθεί να λάμψουν με τη ζωή τους όσο περισσότερο μπορούν, ώστε να σκορπίσουν το φως παντού. Εμείς οι χριστιανοί έχουμε κληθεί να σκορπίσουμε στη γη την ατμόσφαιρα του ουρανού, την αιωνιότητα, την αγάπη, την ειρήνη, την αλήθεια και την ηρεμία. Ο άνθρωπος εκείνος που ζει μέσα του τη Βασιλεία των Ουρανών ακτινοβολεί άγιους λογισμούς. Θείους λογισμούς. Η Βασιλεία του Θεού δημιουργεί μέσα μας μια ατμόσφαιρα παραδείσου… π.Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα


Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

”Είναι ζωντανή η παρουσία των Αγίων! Και όταν ακόμη εμείς δεν τους βρίσκουμε, εκείνοι μας βρίσκουν!

– Γέροντα, διάβασα κάπου ότι οι Άγιοι την ημέρα της μνήμης τους δίνουν δώρα σε όσους τους επικαλούνται. Έτσι είναι;
– Ναι, κερνούν πνευματικά κανταΐφια! Άμα γλυκαίνουμε τους Αγίους με την ζωή μας, μας κερνούν γλυκά πνευματικά.
Οι Άγιοι με την πολλή τους αγάπη μου προσφέρουν από τον ουράνιο άρτο και από το παραδεισένιο μέλι.


Παρασκευὴ ἡ Ὁσιομάρτυς _St. Paraskevi the Great_ Святая Параскева Пятница _-96-4ba2d7f459Μόνον ο Θεός είναι πανταχού παρών· οι Άγιοι πηγαίνουν από το ένα μέρος στο άλλο με τέτοια ταχύτητα, που οι αποστάσεις καταργούνται· δεν υπάρχουν γι’ αυτούς κοντινές ή μακρινές αποστάσεις. Όταν ήμουν στο Σανατόριο, ήταν ένας, ο καημένος, χρόνια άρρωστος – Χαράλαμπο τον έλεγαν. Είχε αρραβωνιασθή και μια νοσοκόμα από το Σανατόριο. Τότε οι γιατροί δεν είχαν τα μέσα για την θεραπεία της φυματίωσης, και κινδύνευε να πεθάνη. Η μάνα του, πάνω στον πόνο της, πήγε σε ένα Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής, για να προσευχηθή. Εν τω μεταξύ αυτόν τον είχαν στην εντατική και δεν άφηναν ούτε την αρραβωνιαστικιά του να μπή μέσα. Κάποια στιγμή την παίρνει τηλέφωνο η μάνα του και της λέει: «Μη στενοχωριέσαι. Η Αγία Παρασκευή μου είπε ότι ο Χαράλαμπος θα γίνη καλά. Μου είπε ακόμη: “Τώρα πάω και στο Σανατόριο της Λαμίας· κινδυνεύει κι εκεί κάποιος”». Εκείνη την ώρα ο άρρωστος έγινε καλά. Τηλεφωνεί μετά η νοσοκόμα στο Σανατόριο της Λαμίας και ακριβώς εκείνη την ώρα κάποιος που κινδύνευε εκεί έγινε καλά ως εκ θαύματος. Με τί ταχύτητα πήγε η Αγία! Αν έτρεχε ένα αυτοκίνητο με τέτοια ταχύτητα, θα είχε διαλυθή. Εκείνη ούτε βενζίνη σούπερ έκαψε, ούτε τα λάστιχα χάλασαν!

Αυτή είναι και η δουλειά όλων γενικά των Αγίων· να βοηθούν και να προστατεύουν εμάς τους ταλαίπωρους ανθρώπους από τους ορατούς και αοράτους πειρασμούς. Δική μας δουλειά είναι, όσο μπορούμε, να ζούμε πνευματικά, να μη στενοχωρούμε τον Χριστό, να ανάβουμε το καντηλάκι στους Αγίους και να τους παρακαλούμε να μας βοηθούν. Σε αυτήν την ζωή έχουμε ανάγκη βοηθείας, για να μπορέσουμε να πάμε κοντά στον Χριστό. Στην άλλη ζωή, εάν ο Θεός μας αξιώση και πάμε κοντά Του, ούτε και τους Αγίους θα «κουράζουμε», αλλά ούτε και θα υπάρχη λόγος να τους παρακαλούμε να μας βοηθήσουν.… Το θαύμα είναι μυστήριο· μόνο ζήται και δεν εξηγείται· το μυαλό δεν μπορεί να το ερμηνεύση. (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου. Λόγοι ΣΤ’. Περί Προσευχής)


Παρασκευή_Paraskevi_Параскева Римская_001Παλιότερα που δεν υπήρχαν αυτές οι μεγάλες ευκολίες, και η επιστήμη δεν είχε προχωρήσει τόσο, αναγκάζονταν οι άνθρωποι σε όλες τις δυσκολίες να καταφεύγουν στον Θεό, και ο Θεός βοηθούσε. Τώρα, επειδή η επιστήμη προχώρησε, τον Θεό Τον βάζουν στην άκρη. Πάνε χωρίς Θεό σήμερα. Υπολογίζουν: «Θα κάνουμε τούτο, θα κάνουμε εκείνο». Σκέφτονται την πυροσβεστική, σκέφτονται τις γεωτρήσεις, το ένα, το άλλο… Αλλά χωρίς Θεό τί θα κάνουν οι άνθρωποι; Οργή Θεού θα φέρουν. Βλέπεις, όταν δεν βρέχη, δεν λένε: «Θα κάνουμε προσευχή», αλλά «θα κάνουμε γεώτρηση». Και το κακό είναι ότι με αυτά τα μέσα που υπάρχουν, σιγά-σιγά όχι μόνον οι άπιστοι σκέφτονται έτσι, αλλά ακόμη και οι πιστοί αρχίζουν να ξεχνούν την δύναμη του Θεού. Το καλό είναι που μας ανέχεται ο Θεός. Αλλά την Πρόνοια του Θεού ούτε καν την καταλαβαίνουν οι άνθρωποι.

– Γέροντα, γιατί οι Πατέρες λένε ότι η αρετή της διακρίσεως είναι «μείζων πασών των αρετών» ;

Η διάκριση δεν είναι απλώς μια αρετή• είναι η κορώνα, το στεφάνι, των αρετών.
Ανάλογη με την πνευματική μας κατάσταση, ανάλογη με την ποιότητα των αρετών μας, είναι και η διάκρισή μας.
Αν οι αρετές μας είναι χάρτινες, χάρτινο θα είναι και το στεφάνι τους, η διάκριση δηλαδή που θα έχουμε.
Αν οι αρετές μας είναι από μπρούντζο, μπρούντζινο θα είναι και το στεφάνι τους.
Αν είναι από χρυσό, χρυσό θα είναι και το στεφάνι τους.
Αν οι αρετές μας έχουν διαμαντόπετρες, διαμαντόπετρες θα έχη και το στεφάνι τους, η διάκριση.

– Γέροντα, τί είναι διάκριση;

Διάκριση είναι η πνευματική όραση.
Και πνευματική όραση έχει εκείνος που έχει εξαγνισμένο νού• γι᾿ αυτό έχει και πνευματική διαύγεια και θείο φωτισμό… η διάκριση είναι το τιμόνι που οδηγεί τον άνθρωπο με ασφάλεια, ώστε να μην ξεφεύγη από τον ίσιο δρόμο και να μην πέφτη ούτε από δεξιά ούτε από αριστερά… Γι᾿ αυτό να προσπαθήτε να ζήτε εσωτερικά, ταπεινά, να εργάζεσθε στην αφάνεια, για να έχετε τον θείο φωτισμό.

Να διαβάζης Λαυσαϊκό, Λειμωνάριο, Φιλόθεο Ιστορία και τον Αββά Βαρσανούφιο και να καθρεφτίζης σ᾿ αυτά τον εαυτό σου, για να αποκτήσης πνευματικό αισθητήριο.
Τότε θα μπορής να ξεχωρίζης το χρυσό από το μπακίρι και θα γίνης χρυσοχόος πνευματικός.
Η διάκριση δεν έχει ορισμένο μέτρο• δεν έχει όρια και κανόνες. Έχει και το «όχι», έχει και το «ναί»• έχει και το λίγο, έχει και το πολύ. Σε μια αδελφή που έχει διάκριση δεν χρειάζεται να της πης τί να κάνη ή πως να μιλήση. Κινείται πάντοτε σωστά, γιατί πάντοτε σκέφτεται πνευματικά. Έχει θείο φωτισμό και αισθητήριο πνευματικό.

Η διάκριση, ο θείος φωτισμός, είναι το πάν σε όλες τις περιπτώσεις. Γι᾿ αυτό πάντα εύχομαι, φώτιση-φώτιση να δίνη ο Θεός στον κόσμο. «Χριστέ μου, λέω, έχουμε χάσει και το σπίτι μας και τον δρόμο που πάει σ᾿ αυτό. Φώτισέ μας να βρούμε το σπίτι μας, τον Πατέρα μας. Δώσε μας την θεία γνώση».
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πάθη και Αρετές, Λόγοι Ε΄ Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Δεν πρέπει να ζυγίζουμε την Αγιότητα των συνανθρώπων μας με την ανθρώπινη ζυγαριά, διότι μόνον ο Θεός γνωρίζει τα βάθη των ανθρώπων σαν Καρδιογνώστης.
Εκείνο που θα συγκινήση περισσότερο τον Θεό την ημέρα της Κρίσεως, είναι η εργασία που έκανε ο καθένας μας στον παλαιό του άνθρωπο.

Διάκριση φυσικά όλοι οι άνθρωποι έχουμε λίγη, αλλά δυστυχώς δεν την χρησιμοποιούμε για τον εαυτό μας, οι περισσότεροι από εμάς, αλλά για τους συνανθρώπους μας (για να μη … διακριθούν) και την μολύνουμε με την κρίση και κατάκριση και την απαίτηση να διορθωθούν οι άλλοι, ενώ θα έπρεπε να έχουμε απαίτηση μόνον από τον εαυτό μας, που δεν αποφασίζει να αγωνιστή στα ζεστά, να κόψη τα πάθη του, να ελευθερωθή η ψυχή του, να πετάξη στον Ουρανό.


Το θαύμα της Αγίας Παρασκευής που εξάλειψε την ισπανική γρίπη

Συγκλονιστικές μαρτυρίες-η σωτήρια παρέμβαση πριν 100 χρόνια, που έσωσε αμέτρητες ζωές στο Θέρμο από την επιδημία η οποία «θέριζε» την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Παρασκευὴ ἡ ὉσιομάρτυςЦърква Св. Параскева, с. Видраре - икона на Св. ПараскеваΟ συνταξιούχος πλέον δάσκαλος κ. Ζέρης θα μας μιλήσει για το παράδοξο του θαύματος:

Το θαύμα της Αγίας Παρασκευής Μάνδρας – Θέρμου, διά μέσου της θαυματουργού εικόνας της που φυλάσσεται στην Ιστορική Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής Μάνδρας Αιτωλίας, της γνωστής “μαυρομάτας”, όπως την αποκαλούν οι κάτοικοι της περιοχής.»

Το θαύμα που εξάλειψε τη φονική ισπανική γρίπη, δεν μπορούσε παρά να γράψει ιστορία σε μια χρονική περίοδο που τα φάρμακα και τα εμβόλια ήταν σχεδόν ανύπαρκτα, και οι θάνατοι από την επιδημία αυξάνονταν ολέθρια. Ο κ. Ζέρης θα εξηγήσει γιατί το θαύμα αυτό παραμένει ανεξίτηλο και εορτάζεται 100 χρόνια με ξεχωριστή λαμπρότητα:

«Το έτος, 1918 ξέσπασε επιδημία γρίπης, σε όλη την Ευρώπη, και σε όλη την Ελλάδα, η λεγόμενη “Ισπανική γρίπη”. Στην περιοχή δε του Θέρμου, η επιδημία γρίπης βρισκόταν σε μεγάλη έξαρση.
Καθημερινά και για τρεις μήνες περίπου, οι θάνατοι από τη γρίπη, όπως βεβαιώνονται από τα βιβλία της Εκκλησίας, ανέρχονταν σε δυο – τρεις – τέσσερις – πέντε – έξι ακόμα και δώδεκα την ημέρα. Η κατάσταση ήταν τραγική.

Οι ομολογίες των ανθρώπων που έζησαν, συγκλονιστικές εμπειρίες.
Οι συγγενείς των νεκρών δεν τολμούσαν να συνοδεύσουν τους δικούς τους ανθρώπους, ούτε στην τελευταία τους κατοικία, επειδή η νόσος ήταν μεταδοτική.
Οι ιερείς της εποχής εκείνης το ομολογούσαν. Οι άνθρωποι γενικά ήταν πανικόβλητοι μπροστά στο μεγάλο κακό. Δεν υπήρχε τρόπος να την καταπολεμήσουν.

Έκαναν περιφορά της εικόνας, δεήσεις και έψαλαν το «Κύριε Ελέησον» για να σταματήσει το κακό!
Όπως υπογραμμίζει συγκινημένος ο κος Ζέρης, «μόνη τους ελπίδα, ο Θεός και η Αγία Παρασκευή. Έτσι οι ιερείς μαζί με τους κατοίκους, πήραν την απόφαση να κατεβάσουν την ίδια την εικόνα της Αγίας Παρασκευής στο Θέρμο και να την περιφέρουν στους δρόμους.

Πράγματι στις 20 Νοεμβρίου του 1918 με επικεφαλής τον μακαριστό π. Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο (1835-1930), εφημέριο τότε του αγίου Δημητρίου Θέρμου, ο οποίος εξυπηρετούσε ταυτόχρονα και τις λειτουργικές ανάγκες των κατοίκων του οικισμού Μάνδρας, στο Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής, μαζί με τους επίσης μακαριστούς ιερείς: Παπαγιάννη Τσαπατώρη (Απ.1944), Αριστείδη Ταξιαρχιώτη (Απ.1933), Αριστομένη Πίτσιο (Απ.1938) και με συνοδεία κατοίκων της περιοχής ανέβηκαν στο Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής, έκαναν δέηση, πήραν την εικόνα της Αγίας και με τον κόσμο να ακολουθεί, έφτασαν στο Θέρμο με τα πόδια από το παλιό μονοπάτι, “το ρεματάκι”, ψέλνοντας και λέγοντας το “Κύριε ελέησον” συνέχεια και ψελλίζοντας το “Αγία Παρασκευή κάνε το θαύμα σου”. Μπαίνοντας στο Θέρμο και κατά μήκος του δρόμου, κατά χρονικά διαστήματα έκαναν στάση, για δέηση.
Ψαλμοί και ύμνοι ακούγονταν και οι άνθρωποι έβγαιναν από τα μαγαζιά τους και τα σπίτια τους, για να κάνουν το σταυρό τους και να προσευχηθούν στην Αγία να σταματήσει το κακό που τους βρήκε».

Το πρώτο θαύμα έγινε στη γειτονιά των Αγραφιωτών. Εκεί μέσα στο σπίτι υπήρχε κατάκοιτος στο κρεβάτι και βαριά άρρωστος, ο 18χρονος Θεόδωρος Αγραφιώτης, που είχε προσβληθεί από τη γρίπη. Η μάνα του βλέποντας τη λιτανεία να φτάνει κάτω από το σπίτι τους, έτρεξε και φώναξε λέγοντας: “Σήκω Θόδωρε, σήκω παιδί μου να κάμεις το σταυρό σου στην εικόνα της αγίας Παρασκευής που περνά στο δρόμο, να σε κάνει καλά”.
Πράγματι ο Θόδωρος μετά την προτροπή της μάνας του και υποβασταζόμενος με δυσκολία σηκώθηκε, έφτασε μέχρι το παράθυρο, έκανε το σταυρό του, ψιθύρισε το όνομα της αγίας Παρασκευής. Και ω του Θαύματος! Μπροστά στα υγρά και έκπληκτα μάτια της μητέρας του και πολλών άλλων, έγινε αμέσως καλά.
Η Αγία έκανε το θαύμα της. Ο Θόδωρος Αγραφιώτης έγινε εντελώς καλά, μεγάλωσε, έκανε οικογένεια, απέκτησε επτά κόρες, έζησε πολλά χρόνια μετά και στα βαθιά γεράματά του, σε ηλικία 94 χρόνων έφυγε φυσιολογικά από τη ζωή. Με θαυμασμό, ενθουσιασμό και πίστη περισσότερη συνέχισε η πομπή της λιτανείας την πορεία της και το δεύτερο θαύμα δεν άργησε να έρθει.

Οταν η Ιερή Πομπή έφτασε κάτω από το σπίτι του Κώνστα Υφαντή, η Ευφροσύνη Κώνστα Υφαντή, ήταν άρρωστη βαριά και κατάκοιτη στο κρεβάτι της, περιμένοντας το μοιραίο τέλος της, άκουσε τις ψαλμωδίες και ρώτησε τι συμβαίνει, τη γυναίκα που τη συντηρούσε.
Εκείνη της εξήγησε και η άρρωστη Ευφροσύνη την παρακάλεσε να τη βοηθήσει να σηκωθεί να δει από το παράθυρο την εικόνα της αγίας Παρασκευής. Πράγματι τη βοήθησε η γυναίκα που την περιποιείτο να σηκωθεί και να πάει στο παράθυρο. Η άρρωστη τότε, έκανε το σταυρό της και παρακάλεσε την Αγία να την κάνει καλά. Αμέσως έγινε καλά και πήγε από κοντά να ασπαστεί την Ιερά Εικόνα και να ευχαριστήσει την Αγία.
Έζησε δε μετά η Ευφροσύνη άλλα δεκατέσσερα (14) χρόνια και εκοιμήθη φυσιολογικά το έτος 1932.
Το ίδιο συνέβη και με τους άλλους ανθρώπους που είχαν προσβληθεί από τη θανατηφόρο γρίπη. Στο αντίκρισμα και μόνο της εικόνας Της, κάνοντας το σταυρό τους ή ψιθυρίζοντας το όνομα της αγίας Παρασκευής, γίνονταν καλά. Πράγματι από εκείνη την ημέρα, 20 Νοεμβρίου 1918, οι θάνατοι σταμάτησαν παντελώς από τη νόσο της Ισπανικής γρίπης… Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 24.07.2019


Στο Γεροντικό του Αγίου Όρους διαβάζουμε:

Παρασκευὴ ἡ Ὁσιομάρτυς _St. Paraskevi the Great_ Святая Параскева Пятница _sf_parascheva_de_la_roman«Από το χωριό «Αγία Παρασκευή» της Χαλκιδικής, πριν από πολλά χρόνια (το 1860) στην ιερά Μονή Δοχειαρίου, μόναζε, ένας περίφημος και πολύ καλλίφωνος ψάλτης με το όνομα Συνέσιος.

Ο Μοναχός αυτός ιδιαίτερη ευλάβεια είχε στην Αγία Παρασκευή και πάντοτε μετά από τον καθορισμένο κανόνα της προσευχής του — μετάνοιες και κομβοσχοίνια — που ήταν υποχρεωμένος να κάνει, απαραίτητα έκανε και ιδιαίτερη προσευχή στην Αγία Παρασκευή. Στην προσευχή του αυτή παρακαλούσε την Αγία να τον βοηθήση, για να σώση την ψυχή του, κι αν σαν άνθρωπος έχη επάνω του κάτι που είναι εμπόδιο για την ψυχική του σωτηρία, να του το αφαιρέση με όποιο τρόπο γνωρίζει εκείνη.

Πολλά χρόνια συνέχιζε να λέη αυτή την προσευχή και ένα πρωί, μετά την πανηγυρική ιερή Ακολουθία και τη θεία Λειτουργία, στην μνήμη του μαρτυρίου της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου) αισθάνθηκε λίγο μία μικρή ενόχληση στο λαρύγγι του, κι από την ενόχληση αυτή λίγο λίγο άρχισε η φωνή του να γίνεται βραχνή.

Από τότε έκανε πολλές προσπάθειες, για να καθαρίση τη φωνή του, αλλά βελτίωση και θεραπεία δεν υπήρχε, απεναντίας όσο πήγαινε και χειροτέρευε η βραχνάδα στη φωνή του.

Επειδή ήταν καλός μουσικός και περίφημος ψάλτης λυπήθηκε ο ίδιος κι όλοι οι αδελφοί της Μονής αυτής, αλλά και όλοι οι πατέρες που τον γνώριζαν σ’ ολόκληρο το Άγιον Όρος.

Έκαναν όλοι θερμή προσευχή στο Θεό, για την θεραπεία του αδελφού αυτού Συνεσίου, οπόταν μετά από ικανό διάστημα, φανερώθηκε στον ύπνο του ηγουμένου της Μονής η αγία Παρασκευή και του είπε: «Γιατί, πάτερ, ενοχλείτε τον Κύριο, με τις καθημερινές προσευχές σας, για τον αδελφό Συνέσιο; Και γιατί παραπονείστε, εφ’ όσον ο ίδιος με παρακαλούσε τώρα και πολλά χρόνια να του αφαιρέσω εκείνο που είναι εμπόδιο στην ψυχική του σωτηρία;».

Ο ηγούμενος κάλεσε τον αδελφό Συνέσιο και τον ρώτησε, για ποιό πράγμα παρακαλούσε την Αγία Παρασκευή; Ο π. Συνέσιος είπε πως παρακαλούσε την Αγία να του αφαιρέση ό,τι πράγμα εμποδίζει την σωτηρία της ψυχής του και πρόσθεσε στον ηγούμενο πως, όταν έψαλε, αισθάνονταν μία ιδιαίτερη ευχαρίστηση και γλυκαίνονταν επάνω στην μελωδική φωνή του τόσο, που ξεχνιόταν ο νους του και ξέφευγε από την έννοια των θείων λόγων και αντί να δοξολογή, με τους θείους ύμνους αυτούς τον Ύψιστον, όπως ο Ψαλμός του Δαυίδ λέγει: «Ηδυνθείη αυτώ η διαλογή μου, εγώ δε ευφρανθήσομαι επί τω Κυρίω» (Ψαλμ. ΡΓ’ 103) αυτός γλυκαινόταν για την φωνή του που ήταν γλυκιά και μελωδική, κι έμπαινε μέσα στην ψυχή του, στο λογισμό του ένα είδος κρυφής υπερηφάνειας και με τον τρόπο αυτόν, κατάφερνε ο δαίμων της υπερηφάνειας, να χάνη αυτός την επαφή των ψαλλομένων και την ένωση του νου του με το Θεό, σαν ψάλτης, και έτσι μετατρεπόταν η προσευχή του σε αμαρτία, όπως και πάλι λέγει το Πνεύμα το Άγιον «και η προσευχή αυτού γενέσθω εις αμαρτίαν…» (Ψαλμ. ΡΗ 7).

Παρασκευή_Paraskevi_Параскева Римская_ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ-ΚΙΝΟΠΙΑΣΤΕς-λείψανα της δεξιάς χειρός της ΑγίαςdesnicaΑγία Οσιοπαρθενομάρτυς Παρασκευή, Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου

Η Αγία Παρασκευή εμφανίζεται και προλέγει στον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη: «Στη ζωή σου θα δεις δόξες και τιμές πολλές και το χρυσάφι θα περνάει από τα χέρια σου, αλλά δεν θα σ’ αγγίζει».

Απολυτίκιον Αγίας Παρασκευής. Ήχος α’.

Την σπουδήν σου τη κλήσει κατάλληλον, εργασαμένη φερώνυμε, την ομώνυμόν σου πίστιν, εις κατοικίαν κεκλήρωσαι, Παρασκευή Αθληφόρε, όθεν προχέεις ιάματα, και πρεσβεύεις υπέρ των ψυχών ημών.

Ήχος γ΄ Θείας Πίστεως

Χαίρει έχουσα η Μάνδρα Θέρμου,
Σε ακοίμητον φρουρόν και σκέπην.
Παρασκευή Αθληφόρε αοίδιμε.
Τη γαρ Μονή Σου οι πάντες προστρέχουσι,
απαλλαγήν νοσημάτων αιτούμενοι.
Απαύστως πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ Πανθαύμαστε.
Δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Δόξα. Ήχος γ΄. Την ωραιότητα.

Η θαυματόβρυτος, εικών της Μάρτυρος, προχέει άπασι, χόδην της χάριτος, και ο πανσέβαστος ναός, πηγάς ιάσεων βρύει· όθεν μετά πίστεως, θερμοτάτης προσέλθωμεν, και κατασπασώμεθα, Αθληφόρου εκτύπωμα, απαλλαγήν των νόσων αιτούντες, και των δεινών την απολύτρωσιν.

Εἰς τὴν Λιτήν. Ἦχος α΄.

Αγάλλονται σήμερον, εν τη θεία μνήμη σου, Παρασκευή πανένδοξε, τα υπερκόσμια Τάγματα απεδέξαντό σε, και γαρ οι μεν Άγγελοι, την εν αγνεία ισάγγελον, οι Μάρτυρες δε πάλιν, την εν συνάθλοις απαράμιλλον, και οι του Λόγου Απόστολοι, την ισαπόστολον και Χριστοκήρυκα· ημείς δε πλουτούντες των ιαμάτων σε πηγήν, γηθοσύνως βοώμεν· πρέσβευε Παρασκευή πανεύφημε, υπέρ των ψυχών ημών.

Εις τον Στίχον. Ήχος πλ. α΄. Χαίροις ασκητικών.

Χαίροις, Παρασκευή η σοφή, των δεομένων ασφαλές καταφύγιον, απάντων των εν ανάγκαις, παραμυθία τερπνή, και ημών προστάτις ακαταίσχυντος, το τείχος το άρρηκτον, σκέπη πύργος ακράδαντος, των κλονουμένων, και θερμώς προσιόντων σοι, το ακένωτον, ιαμάτων το πέλαγος, άπαντας καταρδεύουσα, πηγή η αείρρυτος, θαυμάτων Μάρτυς και κήρυξ, ως του Χριστού χρηματίσασα· Ον νυν εκδυσώπει, ταίς ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Κανών β’, Ωδή η’, της Αγίας
Ήχος δ’ Χείρας εκπετάσας Δανιήλ

Κάλλους και του πόθου σου Χριστέ, Παρασκευή η αγνή, τρωθείσα έφερε, πυρός την έκκαυσιν κράζουσα· εις οσμήν του θείου μύρου σου, νυν εναθλούσα καρτερώς, δραμούμαι άληκτα, σου οπίσω, επευλογούσα το θείόν σου όνομα.

Δοξαστικόν Αίνων
Ήχος β’

Εν πόλει του Θεού ημών, εν όρει αγίω αυτού, εκεί κατεσκήνωσεν η Αγία, την λαμπάδα άσβεστον τηρήσασα. Ακούσωμεν της παρθένου εγκώμιον· Ω Παρθενία, ναός Θεού! ω Παρθενία, Μαρτύρων δόξαι ω Παρθενία, Αγγέλων συμμέτοχε.

Θεοτοκίον . Ήχος β’
Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτηρ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.

Saint Martyr Parasceva of Rome, By Hieromonk Makarios Of Simonos Petra

Saint Martyr Parasceva of Rome (138-161)
Hieromartyr Hermolaus and Martyrs Hermippus and Hermocrates at Nicomedia (c. 305);
Virgin Martyr Oriozela of Reuma of Byzantium, disciple of Saint Andrew; Virgin-martyr Jerusalem of Byzantium, friend of St. Oraiozela, near the Bosphorus (c. 81-96)
Saint Moses the Hungarian, of the Kiev Caves
repose of Elder Theophanes of Solovki, disciple of Saint Paisius Velchkovsky (1819)
Saint Theodosius of the Caucasus of Minvody (1948)
“Emvolon” Icon of the Most Holy Theotokos in Constantinople.
Consecration of the Temple the Holy Archangel Michael in Scallae.
Consecration of the Temple the Holy Archangel Gabriel in Chaldae.

Commemorated on July 26

Holy Virgin and Martyr Paraskevi of Rome

Παρασκευή_Paraskevi_Параскева Римская_001The Blessed Holy Martyr Saint Paraskevi was born in Rome (circa 130 A.D.) during the reign of the pagan Emperor Adrian. Her parents, Agathon and Politia, were devout Christians even though belief in Christ was a crime against the state punishable by death. Agathon and Politia, who were of nobility, likewise ignored the disdain of their peers by championing the cause of the down trodden. In spite of their devotion to Christ and His teachings, Agathon and Politia secretly and painfully bore the cross of a childless marriage. Trusting in the great mercy and love of God, this Christian couple did not despair, nor did they cease praying for a child, which they vowed to rear in a God fearing manner. Lo the miracle! Late in life Agathon and Politia were blessed with a daughter. Because the child was born on Friday (Paraskevi in Greek), they named her Paraskevi.

Keeping their promise to God, Agathon and Politia were vigilant in exposing Paraskevi to the fullness of Christianity. The task was made considerably easier because the young girl had a natural penchant for learning. With the help of private tutors, Paraskevi became an ardent student of both Holy Scriptures and secular learning. However, the greatest influence in her life, according to her own testimony, was the Christ-like example of her parents.

Young Paraskevi developed into a cultured, sensitive and beautiful woman. It wasn’t long before some of the noblemen began to take notice of her, and to seek her hand in marriage. Paraskevi always managed, however, to find some excuse to politely refuse. Because inwardly she was convinced that she was destined for a more sublime mission in life.

Paraskevi was orphaned of both parents when she was twenty years old. At this point in her life, that inner feeling, that she was destined for a higher calling, had crystallized into love and zeal for Christ. Her greatest desire was to become an apostle for Christ. To achieve her goal, Paraskevi distributed all her inheritance among the poor of Rome; entered a convent and was tonsured a nun. At the convent, Paraskevi distinguished herself in humility, love and spiritual fortitude. When she finally became proficient in prayer and sacrifice, the Abbess granted her leave so that she could fulfill her life’s ambition; to preach the love of God to all men. This was truly a precarious mission, because the pagan Roman Empire was extremely hostile toward Christianity. Even the most courageous of Christians were reluctant to openly admit that they were followers of Christ. Nevertheless, this did not daunt Paraskevi, nor did it dampen her zeal. As a matter of fact, she began her preaching mission right in Rome! The fervor of her kerygma, and the example of her commitment were such an inspiration, that great multitudes were converted on their very first encounter with the Saint. In spite of her great fame and legacy, Paraskevi managed to elude the authorities. Heartened by this, she decided to extend her ministry to Turkey.

It was in Turkey where Paraskevi experienced her first encounter with the law. One day, as she was preaching just beyond present day Istanbul, in the village of Therapia, the soldiers of Emperor Antonius Pius arrested her. The charge against the young missionary was that the blasphemous words which she uttered were the cause of all the ills that had recently befallen the empire. At her trial, the Emperor, infatuated by her beauty, begged Paraskevi to renounce Christ and worship the idols of Rome. To entice her further, Antonius Pius offered to take her as his wife, and to give her half of his empire. Paraskevi’s reply was quick and resolute: “I have made my choice; no amount of wealth or deprivation can separate me from my love for Christ.» Rebuffed and infuriated, Antonius Pius ordered that Paraskevi be imprisoned and beaten mercilessly until she died. The soldiers were astounded to discover that no matter what punishment and torture she received one day, the next morning she would be as refreshed and carefree as if nothing had happened. Fearing the wrath of the Emperor, the soldiers decided to report this strange phenomenon to him. Castigating the ineptness of his soldiers, Antonius Pius shouted another form of execution. This time he ordered the soldiers to take Paraskevi out to the spot where she was arrested and to prepare a cauldron of boiling water, tar and oil. He further stated that it would be his pleasure to personally supervise the scalding of that «blasphemous Paraskevi».

Παρασκευὴ ἡ Ὁσιομάρτυς_Paraskewa_Tyrnowska_XV_w_Ujscie_Gorlickie_pWhen Paraskevi was finally thrown into the boiling cauldron, she reacted as if the water were delightfully lukewarm. In utter disbelief, Antonius again began castigating the soldiers. Softly and with a loving smile, Paraskevi reassured the Emperor that his soldiers had executed his command faithfully. She also stated, «My Lord and Master wills that I continue His work». Utterly enraged and oblivious of her words, Antonius yelled, «Sprinkle me with the oil and tar. I don’t believe what I see!» Obligingly, Paraskevi scooped some of the boiling mixture in her hands, and splashed it on the Emperor’s face.

Antonius squealed with pain and began yelling, «I’m blind! I can’t see!» Instinctively, he began imploring the Saint to have mercy and pity on him. «Restore my eyesight, and I shall believe», he begged. «Your God is surely the true God!» Accepting his latter statement as a confession of faith, Paraskevi jumped out of the cauldron; rushed to a spring of water that was nearby, and scooped up fresh cool water onto Antonius’ face, invoked the name of our Lord and Savior Jesus Christ, and sealed his eyes with the sign of the Precious and Life-saving Cross and the Emperor’s eyesight was restored immediately! The miracle had such a profound effect on Antonius that he not only freed Paraskevi and ordered that all persecutions against Christians be stopped, but he himself was baptized in the name of the Holy Trinity. Thus, Paraskevi resumed her apostolic mission with greater zeal and faith. The calm, however, did not last long. Marcus Aurelius, Antonius’ successor, renewed the persecutions against the Christian Church. Paraskevi was beheaded in Rome on the 26th of July, in the year 180 A.D.
Portions Of The Preceding Text Are From “The Synaxarion: The Lives Of The Saints Of The Orthodox Church” By Hieromonk Makarios Of Simonos Petra, And Translated From The French By Christopher Hookway

Troparion of St PARASCEVA – Tone 1

Ready for godliness, O namesake of preparedness,/ thou didst inherit as a dwelling a faith worthy of thy name./ O prize-winning Parasceva, thou dost pour forth healings/ and art interceding for our souls.

Apolytikion of St PARASCEVA – Tone 1

Your diligence corresponded to your name, Paraskevi, which denotes preparedness. Through faith you inherited the promised dwelling that was prepared for you, O prizewinning Martyr. Therefore you pour out cures and healings, and you intercede on behalf of our souls.

Troparion of St PARASCEVA – Tone 5

Wise and praiseworthy martyr of Christ Paraskeva:
By accepting courage and rejecting feminine weakness
You conquered the devil!
You put your torturer to shame by crying out:
Come, rend my body with your sword and burn it with fire,
For I go rejoicing to Christ my bridegroom!
By her prayers, O Christ God, save our souls!

Kontakion of St PARASCEVA – Tone 4

Thy church has become a place of healing for our souls,/ where we the faithful praise and honour thee, O modest one,/ renowned and righteous Martyr Parasceva.

Kontakion of St PARASCEVA – Tone 4

We have found your sacred shrine to be a clinic of the soul, O holy one, and all we faithful now accord honor to you with our voices strong, devout Martyr Paraskevi extolled by all.

Kontakion of St PARASCEVA – Tone 8

Come, O faithful, let us sing with one accord a special hymn to Paraskeva! Triumphant in her fight she shines as a brilliant star above the world; Expelling the darkness of error, she pours down grace upon the faithful. Therefore, let us cry out to her: Rejoice, O Victorious Martyr!

Ο διάβολος θα κυριαρχήσει. Όσοι τον πλησιάσουν, θα τους τσακίσει, θα τους συντρίψει. Φίλους αυτός δεν έχει. Μη σταματάτε να προσεύχεσθε! Πρέπει ν’ αποκτήσετε ισχυρή πίστη, Μη σκέφτεστε για το μέλλον. Είναι όλα στα χέρια του Θεού. Αγίου Γέροντος Αμβροσίου

δαιμονισμένων των Γεργεσηνών ή 'Γαδαρηνών'vindecarea_demonizatilor_din_tinutul_gherghesenilor_1256Κυριακή Ε’ Ματθαίου: Η θεραπεία των Γεργεσηνών
Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ  
30 Ἰουνίου 1991

Στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Πόσο οἰκεία μᾶς εἶναι αὐτή ἡ ἱστορία. Κάθε φορὰ πού τή διαβάζουμε, ἀνακαλύπτουμε ξανά κάτι πού ἀγγίζει τήν καρδιά μας ἤ φωτίζει μέ ἕνα νέο φῶς τό νοῦ μας. Καί σήμερα θά ἤθελα νά στρέψω τήν προσοχή σας σέ τρία χαρακτηριστικά σημεῖα αὐτοῦ τοῦ κειμένου.

Τό πρῶτο εἶναι ἡ συμπεριφορά τοῦ δαιμόνων, τῶν δυνάμεων τοῦ κακοῦ, στά θύματά τους. Οἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ δέν ἔχουν ἄλλο σκοπό ἤ ἐπιθυμία ἀπό τό νά κυριέψουν ἕνα ζωντανό πλάσμα, νά τό κάμουν νά ὑποφέρει καί νά ἐκπληρώνει τό θέλημά τους. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς διδάσκουν ὅτι οἱ δαίμονες δέν δροῦν ἄμεσα στόν κόσμο· αὐτό πού μποροῦν νά κάνουν εἶναι νά σκλαβώνουν τά ἀνθρώπινα ὄντα καί νά τά χρησιμοποιοῦν γιά νά κάμουν τό κακό. Ἔτσι σ’ αὐτό ἀποσκοποῦσαν αὐτές οἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ: νά σκλαβώσουν αὐτούς τούς ἄνδρες καί νά τούς κάνουν ὄργανο καταστροφῆς καί συνάμα νά ὑποφέρουν.

Ὅταν ὁ Χριστός τούς διέταξε νά ἀφήσουν τά θύματά τους ἔκραξαν μέ φωνή μεγάλη, ζητώντας ἕνα μέρος νά καταφύγουν, ἕνα μέρος ὅπου θά μποροῦσαν νά διαμείνουν καί νά κάμουν τό καταστροφικό τους ἔργο. Καί ὁ Κύριος τοὺς ἐπέτρεψε νά πᾶνε στούς χοίρους. Οἱ χοῖροι, γιά τούς Ἑβραίους, συμβόλιζαν τήν ἀκαθαρσία· τό αἴτημά τους νά κατοικήσουν ἐκεῖ ἦταν ἕνα σημεῖο προφανές γιά τόν καθένα πού μποροῦσε νά καταλάβει – καί κάθε Ἑβραῖος καταλάβαινε – ὅτι ἦταν τόσο ἀκάθαρτοι ὅσο τά πιό βρώμικα ἀπό τά ζῶα. Ἀλλά αὐτό πού ἀκολούθησε μετά, ἦταν μία ἀπόδειξη γιά τούς ἀνθρώπους τοῦ τί συμβαίνει ὅταν ἐπιτρέπουμε στόν ἑαυτό μας νά καταληφθεῖ ἀπό τό κακό, ὅταν ἐπιτρέπουμε στά πάθη νά ἀποκτήσουν ἰσχύ ἐπάνω μας- στό μίσος, στή λαγνεία, στή ζήλεια, καί σ’ ὅλα τά πάθη τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος. Ὑπό τήν ἐξουσία τῶν παθῶν, εἴμαστε καταδικασμένοι νά καταστραφοῦμε, ὅπως αὐτό τό κοπάδι πού ὁδηγήθηκε στό χαμό.

Θά πρέπει αὐτό νά τό θυμόμαστε, ἐπειδή δέν συνειδητοποιοῦμε πάντα πόσο πολύ εἴμαστε ἀγκιστρωμένοι στήν δύναμη αὐτῶν τῶν πραγμάτων πού κυβερνοῦν τήν ζωή μας: συμπάθειες, ἀντιπάθειες, μίση, μνησικακίες. Δέν εἴμαστε μοναχά ὑπό τό κράτος τῶν παθῶν αὐτῶν, ἀλλά δουλεύουμε στό κακό ὄντας ὑποταγμένοι στήν δύναμή του. Καί ἡ προειδοποίηση εἶναι ξεκάθαρη: ἐάν μόνο ἐπιτρέψουμε στό κακό νά κυριαρχήσει στή ζωή μας, αὐτό θά σημάνει τὸν θάνατο· ὄχι ἕναν φυσικό θάνατο, ἀλλά μιὰ ὁλοκληρωτική, τραγική ἀλλοτρίωση ἀπ’ ὅ,τι σημαίνει ἡ ζωή: ἀπό τόν Θεό, ἀπό τήν ἀγάπη, ἀπό τήν ὀμορφιά, ἀπό κάθε νόημα ζωῆς. Δέν μποροῦμε νά πάψουμε νά ὑπάρχουμε, ἀλλά ζοῦμε μέσα ἀπό μία ὕπαρξη χωρίς ζωή, χωρίς περιεχόμενο – ἕνα ἀδειανό κοχύλι, καί ἀκόμη ἕνα μαρτύριο.

Σέ ἀντίθεση μέ αὐτό, βλέπουμε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, νά ἐνδύεται τήν ἀνθρώπινη σάρκα. Αὐτός εἶναι ὁ Δημιουργός, αὐτός εἶναι ὁ Κύριος, ὁ Σωτήρας ὅλου τοῦ κόσμου, ἔχει ξεχάσει τά πάντα, ὅλη τήν κτήση, γιά νά δώσει προσοχή μόνο σ’ αὐτούς τούς δύο ἄνδρες πού ἔχουν ἀνάγκη νά σωθοῦν, πράγματι εἶναι διατεθειμένος ν’ ἀφήσει ἐνενήντα ἐννέα δίκαιους, ἐνάρετους ἀνθρώπους πού δέν Τόν χρειάζονται ἐκείνη τήν στιγμή, γιά νά δώσει ὅλη τήν προσοχή, τήν ζωή Του, ὅλη Του τήν δύναμη, προκειμένου νά σώσει αὐτούς τούς δύο ἀνθρώπους. Μπορεῖ νά δεῖ, μπροστά στίς ἀνάγκες ὅλου τοῦ κόσμου, κάθε προσωπική ἀνάγκη καί νά ἀνταποκριθεῖ μέ ὅλη τήν ἀγάπη Του, μέ συμπόνια, μέ ὅλη τήν κατανόηση καί μέ τήν Θεϊκή Τοῦ δύναμη πού σώζει καί θεραπεύει.

δαιμονισμένων των Γεργεσηνών [ή 'Γαδαρηνών'vindecarea_demonizatilor_din_tinutul_gherghesenilor_1Ὑπάρχει μία τρίτη ὁμάδα ἀνθρώπων πού βλέπουμε νά ἐνεργοῦν σ’ αὐτήν τήν ἱστορία· εἶναι οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς. Γνώριζαν τήν ἀπελπιστική κατάσταση αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων· τούς εἶπαν τί ἔκαμε σ’ αὐτούς ὁ Κύριος, τούς εἶπαν ποιός ἦταν ὁ ἀφέντης τους, ὁ βασανιστής τους· δέν θά ὄφειλαν νά ἔρθουν νά δοξάσουν τόν Κύριο καί νά Τόν εὐχαριστήσουν ποὺ λύτρωσε τούς δύο ἄνδρες ἀπό τήν ἐξουσία τοῦ κακοῦ; ΟΧΙ! Αὐτό πού εἶδαν στήν πράξη τοῦ Χριστοῦ, ἦταν ὅτι στερήθηκαν τό κοπάδι τῶν χοίρων. Τί σήμαινε γι’ αὐτούς ἡ ζωή, ἡ ὑγεία, ἡ σωτηρία αὐτῶν τῶν δύο ἀνθρώπων; Στεροῦνταν ὅ,τι τούς ἦταν σημαντικό, περισσότερο ἀπό τήν ἀνθρώπινη ζωή, καί ζήτησαν ἀπό τόν Κύριο νά φύγει ἀπό τά σύνορά τους, ἐπειδή δέν ἤθελαν νά ριψοκινδυνέψουν ἄλλο ἕνα θαῦμα πού θά τούς στοίχιζε. Τί τραγική – ὄχι τερατώδης, ἀλλά τραγική ἀντίθεση ἀνάμεσα στήν στάση τοῦ Θεοῦ καί τήν στάση αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων.

Ἄς σκεφθοῦμε καί ἄς ρωτήσουμε τούς ἑαυτούς μας, ποῦ βρισκόμαστε; Φυσικά τό πρῶτο πράγμα πού θά ποῦμε, «ὅτι εἴμαστε μέ τό μέρος τοῦ Θεοῦ» – δέν εἶναι ἀλήθεια. Ὅταν ὑπάρχει μία τραγική ἀνάγκη καί ἡ ἀξία τῆς βοήθειας δέν θά εἶναι ἴσως γιά μᾶς μιὰ καταστροφή, ἀλλά πόνος ἤ ἀπώλεια, τί θά διαλέγαμε; Ἄς προβληματιστοῦμε σχετικά μέ αὐτό: εἴμαστε στ’ ἀλήθεια μέ τό μέρος τοῦ Χριστοῦ πού μπορεῖ νά συγχωρέσει ὅλο τόν κόσμο, ἐξαιτίας τῆς συμπόνιας πού διαπερνᾶ τήν καρδιά Του, ἤ – ἐπιτρέπουμε στήν καρδιά μας νά συγκινηθεῖ γιά μιὰ στιγμή καί τότε ὑπολογίζοντας ξανά τό τίμημα, νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τήν ἀνάγκη;

Ἄς συλλογιστοῦμε· ἐπειδή κάθε μία ἀπό αὐτές τίς ἱστορίες, κάθε παραβολή, κάθε εἰκόνα, κάθε ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ εἶναι γιά μᾶς μία πρόκληση: Ποῦ βρίσκεσαι; Ποιός εἶσαι; Ὁ δαιμονισμένος τῆς παραβολῆς· σέ τί βαθμό; Ἕνας ὀπαδός τοῦ Χριστοῦ ἕτοιμος νά λησμονήσει τά πάντα γιά μιὰ ἀπελπιστική ἀνάγκη; Ἤ ἴσως ἕνας ἀπό ἐκείνους πού λένε στόν Χριστό: Φύγε, φύγε μακρυά – Διαταράσσεις τήν εἰρήνη μας, τήν ἁρμονία τῆς ζωῆς μας καί τήν ἀσφάλειά μας;
Ἄς ἀναλογιστοῦμε σέ βάθος· ὄχι μόνο νά σκεφτοῦμε, ἄς πάρουμε τίς ἀποφάσεις μας καί ἄς ἐνεργήσουμε. Ἀμήν.


ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ θεραπείας δύο δαιμονισμένων. 
Απόστολος: Ρωμ. ι’ 1 -10
Ευαγγέλιον: Ματθ. η’ 28 – θ’ 1


Ο διάβολος θα κυριαρχήσει. Όσοι τον πλησιάσουν, θα τους τσακίσει, θα τους συντρίψει. Φίλους αυτός δεν έχει.
Λόγοι Ζωής Αιωνίου του Αγίου Γέροντος Αμβροσίου.

Αμβρόσιος Λάζαρης_Elder Ambrose of Dadiou_Старец Амвросий Лазарис_432undhfhgshdfghnamed – Από εδώ και πέρα, δεν έχεις διανοηθεί τί θα δεις και τι θα ακούσεις. Δεν έχουν ξαναγίνει ποτέ στον κόσμο, είπε μια μέρα το καλοκαίρι του 2005.
– Στην Ελλάδα θα συμβούν;
Σε όλο τον κόσμο και σ’ εμάς. Και γιατί; Γιατί εμείς, λέει, είμαστε ο φάρος της Ορθοδοξίας, αλλά καταντήσαμε από την αμαρτία χειρότεροι από τους άθεους. (σελ. 178)

Τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ γρήγορα. Ο διάβολος θα κυριαρχήσει. Όσοι τον πλησιάσουν, θα τους τσακίσει, θα τους συντρίψει. Φίλους αυτός δεν έχει. (σελ. 210)

Να προσέχετε, γιατί ο κακός στήνει παγίδες. Μη γελάτε! Είναι δίπλα μας κι εσείς δεν μπορείτε να τον δείτε. Ακουστέ τι σας λέω. Μη σταματάτε να προσεύχεσθε!
Βάζει ο διάβολος τον κόσμο να αμαρτήσει, και μετά την αμαρτία τους φοβίζει και τους κάνει να ντρέπονται να εξομολογηθούν.
Πήγα ένα τέταρτο στην κόλαση και νόμιζα ότι ήμουν τρεις ώρες. (σελ. 210)

Όσοι κάνουν το χάραγμα, δεν θα βρουν στιγμή ησυχίας. Πρέπει ν’ αποκτήσετε ισχυρή πίστη, μόνοι σας, με υπομονή, με καλοσύνη, με δικαιοσύνη. Να μη χάσουμε την πίστη! Σταθερή πίστη, και ο Θεός θα δώσει βοήθεια. Χωρίς την προσευχή, πάμε χαμένοι. Μη σκέφτεστε για το μέλλον. Είναι όλα στα χέρια του Θεού. Να διαβάζετε Πατερικά κάθε μέρα από λίγο και ο Θεός θα φωτίζει. Ύστερα θα δυναμώνει ο νους σας. (σελ. 211)

Η ευχή «Κύριε, ελέησον» είναι σαν ένα σπαθί που κόβει στα δύο τον Σατανά.
Βρεθήκαμε στους έσχατους καιρούς εμείς οι ταλαίπωροι, και οι μοναχοί και κοσμικοί, αλλά ο αγώνας είναι αγώνας. Δεν θα σταματήσεις τον αγώνα ούτε δευτερόλεπτο. Αγώνας μέχρι τέλους! και τότε ο Κύριος, πού στεφανώνει τους ανθρώπους και τους αποκαθιστά αιώνια, Εκείνος την τελευταία ώρα θα σου χαρίσει όχι πράγματα ψεύτικα και μάταια της ζωής αυτής, αλλά θα σε κάνει άξια να βασιλεύεις μέσα στη Βασιλεία του Θεού. Αιώνια! Όχι για 1.000 χρόνια, για 100.000 χρόνια.
Αιώνια [σημαίνει] δεν έχει τέλος. (σελ. 211)

Οι δαίμονες κάποιες φορές του εμφανίζονταν και δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που ήρθε σε αντιπαράθεση μαζί τους, προκειμένου να προστατέψει κάποιον άνθρωπο, μάλιστα κάποτε τον χτυπούσαν κιόλας. Αλλά αυτό δεν το αποκάλυπτε εύκολα. Για παράδειγμα, μια φορά του εμφανίστηκε ένας γιγαντόσωμος δαίμονας πού του έδωσε μια γροθιά στο πρόσωπο και ο Γέροντας, ο οποίος τότε ήταν όρθιος και γερός, δεν δίστασε και του την ανταπέδωσε. Τα σημάδια των χτυπημάτων επάνω του μερικές φορές ήταν ορατά, σαν τότε που τον είχαν δαγκώσει στο δεξί χέρι, ανάμεσα στον δείκτη και τον αντίχειρα, και ο μακαριστός Επίσκοπος Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος, ο οποίος το είδε, γύρισε και είπε σε ένα πνευματικό παιδί του που τον συνόδευε:
– Είδες τι του έχει κάνει ο σατανάς;

Πήγε ο Γέροντας σε κάποιο Μοναστήρι μ’ ένα νέο ιερέα, πνευματικό του παιδί, για να προσκυνήσουν. Στο αρχονταρίκι που κάθισαν, υπήρχε μία παλιά φωτογραφία μοναχών της Μονής. Την ώρα που έπιναν τον καφέ, έπιασε τη φωτογραφία και του είπε στο αυτί, δείχνοντας ένα μοναχό από τους 20 περίπου πού εικονίζονταν:
Τους βλέπεις; Μόνο αυτός σώθηκε. (σελ. 107)

Κατά Ματθαίον (η΄28 – θ΄1)

Τῷ καιρῷ εκείνω, ἐλθόντι τῷ Ἰησοῦ εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης.
Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;
Ἦν δὲ μακρὰν ἀπ᾿ αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη. Οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες· εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων. Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὑπάγετε. οἱ δὲ ἐξελθόντες ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων· καὶ ἰδοὺ ὥρμησε πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν. Οἱ δὲ βόσκοντες ἔφυγον, καὶ ἀπελθόντες εἰς τὴν πόλιν ἀπήγγειλαν πάντα καὶ τὰ τῶν δαιμονιζομένων.
Καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν. Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν.

Απόδοση στη νεοελληνική:

Τον καιρό εκείνο, ὅταν ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν, τὸν προϋπάντησαν δύο δαιμονισμένοι, οἱ ὁποίοι ἔβγαιναν ἀπὸ τὰ μνημεῖα, πολὺ ἐπικίνδυνοι, ὥστε κανεὶς δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ περάσῃ ἀπὸ τὸν δρόμον ἐκεῖνον.
Καὶ ἐφώναξαν, «Τὶ ἔχεις μαζί μας Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ;». Ἦλθες ἐδῶ προώρως γιὰ νὰ μᾶς βασανίσῃς;».
Μακρυὰ ἀπὸ αὐτοὺς ἦτο μιὰ μεγάλη ἀγέλη ἀπὸ χοίρους, ποὺ ἔβοσκαν. Καὶ οἱ δαίμονες τὸν παρακαλοῦσαν καὶ ἔλεγαν, «Ἐὰν μᾶς διώξῃς, ἄφησέ μας νὰ πᾶμε εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων». Καὶ αὐτὸς τοὺς εἶπε, «Πηγαίνετε». Αὐτοὶ δὲ ἐβγῆκαν καὶ ἐπῆγαν εἰς τὴν ἀγέλη τῶν χοίρων. Καὶ ὁλόκληρη ἡ ἀγέλη κατακρημνίσθηκε εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐχάθηκε εἰς τὰ νερά. Οἱ δὲ βοσκοὶ ἔφυγαν καὶ ὅταν ἦλθαν εἰς τὴν πόλιν, τοὺς τὰ εἶπαν ὅλα διὰ τοὺς δαιμονισμένους.
Καὶ ὅλη ἡ πόλις ἐβγῆκε σὲ συνάντησιν τοῦ Ἰησοῦ καὶ ὅταν τὸν εἶδαν, τὸν παρεκάλεσαν νὰ φύγῃ ἀπὸ τὰ σύνορά τους. Καὶ ἐμπῆκε εἰς πλοιάριο, ἐπέρασε ἀπέναντι καὶ ἦλθεν εἰς τὴν δική του πόλιν.

The demons and the swine, Fr. Thomas Hopko

δαιμονισμένων των Γεργεσηνών ή 'Γαδαρηνών'vindecarea_demonizatilor_din_tinutul_gherghesenilor_1256Sunday Fifth of Matthew
Healing of two possessed in Gergesene
Matthew 8:28-34

The demons and the swine
Fr. Thomas Hopko

One of the powerful stories, narratives, in the gospels of Matthew, Mark, and Luke, the so-called synoptic gospels, is this event when Jesus encounters this man who is in the region of the Gadarenes or there are different names—Girgesenes or Gerasene region—this man who is totally and completely possessed by demons, filled with all powers of demons. This particular event of the Gospel is read a couple of times in the Church year, probably because it’s so important that we would understand it. I heard, however, recently that once a group of priests were meeting, and someone asked, “What is the most difficult element in the Scripture to preach about?” The answer that the priests came up with, they thought it was this event about the possession of this insane man who lived in the tombs and how the demons get cast out of him into the swine.

Well, let’s think about this particular event. It’s virtually identical in Matthew, Mark, and Luke; almost in great detail it’s the same. There’re not many differences in the stories in the three different accounts, certainly not anything that would require us to make some particular comment, but what is the story, basically? This was just read recently in the Liturgy a few weeks ago. This time of year, the lectionaries are different in different Orthodox traditions, the Byzantine and the Slavonic, so I don’t know exactly when, but it was just read in the churches from the Gospel according to St. Luke, the version that is found in St. Luke’s gospel in the eighth chapter. So we’ll follow that one.

It says that Jesus was going with his disciples, and they arrived in the boat to the country of the Gerasenes (or the Girgesenes or the Gadarenes) which is opposite Galilee. It’s on the other side of Galilee. Then it says that when they came onto land, they met the man from the city who had demons, and this man was really, really demon-possessed; that he ran around naked, without clothing; that he didn’t live in the house but he lived among the tombs; that the people had tried to keep him seized and under guard with chains and bonds, and he would break them and he would come out and he would scare everybody, and they were all totally frightened of him, and he would be driven out of the city into the desert places. It was a man really, you could say, who was really spectacularly under the power of dark and evil powers and spirits, this possessed man.

When Jesus encounters this man, the demons inside him cry out, “What have you to do with me, Jesus, Son of the Most High God?” And that’s what it says in Mark; in Matthew, it says, “Son of God.” So he’s confessed as God’s Son. The demon or the demons in plural confess him as the very Son of God, the Son of the Most High God. “Why are you coming here to torment me?” So, of course, this clash between Jesus, the perfect, holy One of God, with this evil power; it’s a clash. So the evil is tormented by the presence of the good.

By the way, that’s what we think eternal hell will be. It’ll be people and creatures who are simply tormented by the presence of good; that when we are wicked and evil, and good is present, we are tortured. We can even just see that as an example. If one person loves another person, and that other person hates the one who loves him, the presence of that person will be a torment. You’ll try to get rid of the, you’ll hate them, you thrash against them; you’d like to kill them if you could, especially when that love is coming upon you and you don’t want that love; you don’t want to be loved, or you don’t want to know the truth. For example, if we’re living a lie, and someone comes who’s living in the truth, their presence torments us. So you have the same thing here happening with Jesus, the Son of God, [encountering] this violently, spectacularly possessed man, who is naked and crazy and breaking chains and terrifying the whole region.

So then you have this encounter that’s shown in Matthew and Mark and Luke, between Jesus and this man. Jesus says to him, “What’s your name?” And he asks that because he wants to hear the answer, and we have to hear the answer that the name is “Legion,” and it says, “Because many demons had entered into him.” Legion, many demons, a whole gathering. Here some commentators point out that Palestine at the time was occupied by the Roman soldiers, and there were legions all over the place, and the Jews considered these legions to be occupying powers, those who were captivating them, those who were holding them in control, and perhaps it was a way of speaking about their hatred towards the Romans, to give this name, Legion, to the demons who were holding this man. I don’t know if that’s so accurate, but it might be the case that that’s why this particular term is used. It might also be used because the angels are in choirs singing, but they are also in armies fighting, and the good armies are angelic hosts—hosts, that means armies; they’re the legions of God fighting against evil—but then the devils have their own legions, their own gatherings of evil spirits that destroy and attack and want to conquer.

But in any case, for whatever the reason, he says, “ ‘Legion,’ for many demons had entered into him.” There were many. Then it says they begged him, they begged Jesus, not to command and to depart into the abyss, and then there was a large herd of swine feeding on the hillside, and they begged him, Jesus, to let them enter into the swine. It says:

Jesus let them go, cast them out into the swine. The demons came out of the man, entered the swine, and the herd rushed down the steep bank into the lake, and they were drowned.

We have this spectacular image of this herd of swine, of pigs, all of a sudden becoming violently wild with these dark and ferocious powers that are in this man, and it’s obviously meant to show how destructive and how many and how countless and how powerful they were and what destructive power they had. So they go into these swine, who were probably just peacefully sitting around there, and all of a sudden these swine become totally crazy and wild with those very same demons, and they came rushing down the hill into the abyss and into the lake and they are drowned.

You really probably can’t have more of a spectacular imagery of the destructive power of evil than that. Those who are familiar with Russian literature know that the Russian writer Dostoyevsky wrote a book about people who were really possessed by destructive demonic powers, men who had become really wicked and evil and were just destructing nihilists who wanted to destroy everything. He named the title of that novel, Demons. In Russian, it’s called Bésy, Demons. In English that novel is usually titled The Possessed. In its original title in Russian it’s called Demons. But the epigraph of that book, in a little opening before the novel begins, this particular part of the Gospel is written there about these destructive powers of the evils going into these pigs, rushing down the abyss and perishing in the water.

We know and we see there—we should see—how ferocious and violent, spectacularly destructive is the power of the demons, and how that power was in that man, and how that man was completely and totally possessed. That’s the first thing that we have to see there. Here we can take this pericope, this particular event, this passage of the Gospel, and we can use it as a lens just to look at the life around us, because certainly in human life this same type of destructive evil, violent, spectacularly exists. You can see it, for example, even in people like Hitler and Stalin—God forgive me, but we have to name the names—these men who were so destructive, who could just put people in cattle cars and take them and put them in ovens and burn them and kill them or put people in prison camp or line them up and shoot them or bury them. We know that that kind of violent evil exists.

Then we can see it in society, of people who are just destructive, who just vandalize and destroy just for the sake of destroying, who don’t seem to have any element of reasonableness and purity and goodness in them, just cynical and destructive and can torture people. We know people torture animals. I heard on the radio recently how this gang of teenagers were caught who would just, just for no good reason, torture animals, torment them, burn them, skin them, do all kinds of awful things. Then we know that there are people—there are murderers, serial murderers. Our prisons are filled with people who are psychopaths, for whom the image of God seems to be totally obliterated.

In the Scripture of the New Testament in the Apocalyptic books like Jude and II Peter, they speak about people who are like waterless springs and clouds driven around and fruitless in any way, just creatures of instinct, it says, with nothing of God left in them. Well, that can be, and I think that we should honestly say that, yes, that’s the case. There is this spectacular, violent, purely evil, willful, destructive powers that we can actually see in various human beings; that people who just love darkness more than light, who just revel in debauchery, revel in destruction, rapacious, cynical, disobedient in any way, wanting no law whatsoever, and simply—possessed. Just possessed.

We could say, you know, people do ask; they’ll say, “Well, gee, are there really demons who do that? Maybe we just do that with our own will,” and so on. But here I think the Christian teaching would be: human beings never do anything purely by their own will. When their will is evil and destructive and they don’t want God’s will, then, really, that means that demons are in them; but when a person does want God’s will and says, “Let thy will be done,” and struggles to do what is good and true and beautiful, that means that the Holy Spirit is in them. In fact, St. Silouan said if we hate evil and struggle for good, even if we fall 70 times a day, but we get up again, that proves that the Holy Spirit is in us, that we are temples of God’s Spirit.

So there is always the law of God or the law of destruction in our human mind and heart. That would be a teaching of St. Paul in the letter to the Romans, very clearly, the seventh and eighth chapters. There’s always another law working in a human being. We’re never simply autonomous. So when people ask, “Was it me or was it the devil in me?” or “Was it me or was it the Holy Spirit in me, or Christ in me?” Sometimes people ask that. St. Paul says, “When I do good, I can do all things; not me, but Christ in me.” Well, is it he or is it Christ? Well, when it’s really him in his total freedom, the freedom given by the Holy Spirit, then it is Christ and then it is God. Then he’s a real human being and even can be honored and praised for his virtue. On the other hand, when a person is vicious, as opposed to virtuous, and just destructive, then the Apostle Paul would even say that’s not even the person that God made; that’s sin in them. That’s the devil in them. That’s evil in them.

But on the other hand, we also say that the possession of people very often can be somehow even against their will if they’re born in evil and raised in evil, and we don’t know about this man, how he was raised, why he ended up that way, what happened to him. But we would say, theologically, according to our understanding of things, he was probably raised in a whole culture of death, a whole culture of evil. Maybe—I don’t know—he had in him poisonous drugs and alcohol and God-knows-what, and his parents did, and produced that particular man. Nevertheless, deep down inside everyone, there is this possibility of choosing light and not darkness, of being delivered by Christ and wanting to be delivered. And it’s pretty clear that this man wanted to be delivered.

In any case, he was delivered. And then it says that there he was; and he was clothed, he was in his right mind, and he was sitting at the feet of Jesus. That particular expression, “clothed and in right mind,” that actually even comes from the Gospel. You know how we say, “How [are] you doing?” You say, “Well, I’m clothed and in my right mind.” Or: “How’s he doing?” “Well, clothed and in right mind.” Because when we’re naked and out of our mind, then we’re in the hands of the evil ones and are connected with that power that destroyed that herd of swine.

It says in this Gospel narrative that when the man was healed, the herdsmen who saw what had happened to the pigs, they fled and told in the city and in the country what had happened, and the people had come out to see what had happened. And they came to Jesus and they found the man from whom the demons had gone, sitting at the feet of Jesus, clothed, and in his right mind. Then it says a very interesting thing. It says, “They were afraid.” That they were afraid. They didn’t like what had happened. They didn’t know what was going on. They wondered, “How did this guy get healed? How is he now clothed and in his right mind? Why did all those pigs perish? What was that power that was in him that is not there any more?” So it says when they had seen it, those who had seen it told to everyone how he who had been possessed with the demons was now healed.

Then it says all the people of the surrounding country of the Gerasenes (or Gadarenes or Girgesenes or however it is), they came to see what happened. And then you have what John Chrysostom called, in commenting on this passage, a more vicious revelation of demonic possession. St. John Chrysostom said it was easy to see that that man in those tombs who was crazy and ferocious and broke chains and so on—it was pretty easy to see that he was possessed by dark and evil powers. But John Chrysostom says: but then we see something more subtle, more scary, much more frightening, and that is that the townspeople came and when they saw what happened and when they heard what happened, it said:

All the people of the surrounding country asked Jesus to depart from them, for they were seized with great fear. So Jesus got into the boat and returned.

So what happened? What happened was the people came and said to Jesus, “Get out of here. We don’t want you. We want our pigs. We want our life the way we know it. We’re ready to put up with crazy, mad people who are chained and running around crazy and naked. We can get used to that, but we know what we’re doing, and we don’t want you coming here, messing things up.” That’s pretty much how it has to be understood, at least according to Chrysostom, that we in this fallen world are so used to our crazy people, we’re used to our madness, but we want our pigs; we want our life; we want to do what we want to do. Therefore we don’t want Jesus.

So we say to God himself: “Please don’t come messing up our life. Don’t mess up the way we’ve learned how to live.” And, perhaps even most important, we say to God, “God, we want our pigs. We want our swine. We’re more interested in our swine and our kind of peaceful, prosperous life that we can live with crazy people. We don’t want this being changed,” so to speak. But isn’t it an amazing thing that they tell Jesus to go away? And Jesus, by the way, before he departs, according to the Gospel story, the man who was healed comes to him and says to him, “May I please go with you?” He begged him to go with [Jesus], and Jesus said, “No, return to your home, and declare how much God has done for you.” And then one interesting little point: it says in all three narratives, in Matthew, Mark, and Luke, that the man went home and went through the region and told to the whole city how much Jesus had done for him. See, Jesus says to him, “Go and tell what God has done for you,” and it says the man goes and tells everything that Jesus had done for him.

So he becomes a messenger of the deliverance from the power of evil in his own person. But what we have to see is there were other people who didn’t like that. They didn’t want Christ around. They didn’t want God bothering their life. And how many people there are like that now on the planet Earth, in our own country here of America. They want to live how they want to live, with their TV and their porneia and their greed and perhaps even their alcohol and their partying, you know, people say, “Let’s go partying tonight.” A total debauched life: sexuality, carnality, all kinds of stuff. And they don’t want God messing it up. They don’t want Jesus coming there and casting out those demons. They prefer the demons. They prefer the familiar demons.

The point is made, and Chrysostom makes it. He says: you know, the people who came and told Jesus to leave, they didn’t look like they were crazy at all. They didn’t look like they were mad. They didn’t look like they were insane. They didn’t look like they were demon-possessed. In fact, in modern terms, interpolating on what Chrysostom says in his commentary, We could actually say they were cosmeticized and deodorized and sanitized and nicely dressed, and they had combed their hair, and perhaps their women had put on their make-up, and they had their homes and they were going to eat their dinner, and they had their pigs and they had their peace, and of course there were crazy people running around, and they knew how to chain them up or how to put them in prison or how to kind of keep them under control, but they wanted their life. They didn’t want that healing.

Isn’t it an amazing thing that [it is] those upright citizens, you might call them, upright citizens of the city, leaders of the city, nicely dressed and nicely groomed. They come and say to Jesus, the Son of God: “Get out of here.” Jesus had said to the demons in that man, “Get out of here! Go in those pigs!” And he showed the violence of that power by the destruction of those pigs, but those people, that didn’t impress them. What they really wanted was what they wanted, and they wanted their life the way it was, and they didn’t want any Jesus Christ coming around and messing things up.

And isn’t it amazing that they tell him, “Go away”? So we have to think about that. You know, we’re probably clothed. We have jobs. Probably people think that we’re in our right mind. We go around, shopping and eating our dinner and watching the football game and buying our new car and taking care of our pigs and worrying about the economy and wondering about our investment. Then of course, we know there are crazy people around who scare us to death, and usually we don’t go where they live, and we want them to be kept under control by the cops or whatever, and maybe put in prison or something, but we’re kind of used to it, and we’re satisfied with it, and that’s what we want. We don’t want anything else; we don’t want anything anymore. Even if God Almighty would come and heal all the peoples and all the scary parts of our towns and neighborhoods, we’d probably says, “Listen: get out of here, especially if you’re going to destroy our pigs, because we want our pigs!”

What we see is a much more subtle form of demonic possession, one that we ourselves may be caught into, one that doesn’t appear to be evil like that crazy man in the tombs, but in a sense is even crazier, even more insane. How [much] more insane can you get than to say to Jesus Christ, the Son of God, “Get out of here. We don’t want you messing up our life. We don’t want you in our city. We don’t want you in our region. Please go away”? So we see two forms of demonic possession in this narrative.

Here we want to go a little bit further beyond the biblical text, and that is to the writing of the Holy Fathers who say there’s even a third form of demonic possession that may even be more treacherous than the two forms that we see in this Gospel event: the madman in the tombs and the nice, well-groomed upright citizens telling Jesus, “Go away.” There can be something even more treacherous. What would that be? That would be, according to the Holy Fathers and the saints, those of us people who claim to be with Jesus, who claim to want Jesus, who really appear to be preachers and teachers of the commandments of God and the Gospel of God in Jesus Christ, but we really don’t really want God, either. We don’t want God either. We may like religion; we may like the role that we play in the Church; we may like, I don’t know, talking on Ancient Faith Radio; we may like listening to Ancient Faith Radio; we may even be priests, like I am, or monks, or nuns, or bishops, or patriarchs, or whatever, but according to the saints, there’s a subtle form of demonic temptation for us “Christian people” who claim to be Christians but in fact are mad.

We may be mad simply because, in fact, we claim to be Christians but we live a secular life and are much more interested in our pigs than we are in the healing of society and in the healing of crazy people and getting people out from under the power of demons and darkness, that we’re not interested in healing people; we’re interested in protecting our own life and keeping things the way we like them. “Better the way we had it.” We don’t want to change. Even in our churches, we don’t want to change. Many times our [own churches] are in fact churches, but they’re not inspired by the Holy Spirit; they’re inspired by demons.

δαιμονισμένων των Γεργεσηνών [ή 'Γαδαρηνών'vindecarea_demonizatilor_din_tinutul_gherghesenilor_1The saints say this. They say this in so many words. St. Theophan the Recluse said: Why is it that some people who claim to be very religious, who are going to church all the time, who are readers and teachers and Sunday school teachers and priests and pastors and monks and nuns and bishops—why do we [not] get better instead of worse? Why are we more judgmental? Why are we more angry? Why are we more irritated? Why are we even sometimes secretly living carnal lives, caught by the flesh? Why is all that going on? And St. Theophan said: Because we don’t really want God. Our God is a consuming fire. We don’t really want Jesus coming in and telling us what to do. We want to use God. We want to use Jesus for our own purposes.

And then they go [on] to say that there are particular demonic temptations that attack religious people, people who claim to be Christians. What are those things? Well, lust of power, to have power over people; judgment of others, where we can condemn all those who are really “of the devil,” and we’ll say who those people are. I don’t know: drug addicts and, I don’t know, homosexuals or abortion people or whatever. So we attack everybody in sight, and think we’re better than them and attack them, rather than identifying with their misery and trying to help them and to help ourselves to find the healing that comes from Christ. We just judge everybody in sight. Sometimes we even lie about those people in order to get more money to our churches and to our movements, to our causes, like radio preachers and television preachers who ask money from people so they can spew their venom and make people feel good by hating everybody else that they think are inferior to them.

Then, of course, the saints say there’s not only lust of power and judgment of others, but then there’s legalism. We think that we can please God by keeping certain rules and regulations of an external nature, how much we fast or how long our services are, or are they done according to the proper rules and all that kind of thing, and then the devil has us. St. Ignatius Brianchaninov, he has chapters in his book, The Arena, outlining this point in detail. He says how the monks get caught by the devil. He says the devil makes them get interested in the external forms of their church services, or the devil makes them get interested in their handicrafts or in their farms or in their animals, or the devil makes them get interested in their possessions, how beautiful their monasteries are, how the mosaics and the icons are, and aren’t they better than the other people. Or the devil gets them to judge the other people, because they’re not as holy as they are.

Then the devil gets them to envy one another; jealousy is a huge one. You get jealous of what the other person has, and you want to have it, too. Then, of course, the ultimate are vanity and pride, that we just become proud people, proud of how Christian we are, proud of how good we are. And we don’t even realize how miserable and… This is even written about in the Apocalypse. You say, “I’m great, I’m needy, I have nothing, I am with God,” but you don’t know how miserable and wretched you really are.

So there is a type of demonic possession that is not violent and spectacular like that man in the tombs in the Gospel story, and it’s not so subtle and hidden like those secularized people of the village who just wanted their pigs and their peace and told Jesus, “Go away.” There’s a worse form, a form that attacks religious people, people who actually talk about God and Christ. It’s a more subtle form where those people are even themselves—ourselves… Let’s put it that way: We ourselves, we can ask our question: Are we really in this for God? Are we really in this for good? Are we really in this loving our enemies? Are we really in this being merciful to everyone that needs mercy? Are we really in this wanting to be healed and to help to be instruments of healing other people? Are we really in this for the sake of Christ and for the glory of God and for the good of our fellow creatures?

Or are we in it for something else? Vanity, pride, power, judgment of others, even possessions of a religious type. I don’t know: our big, beautiful churches, our wonderful icons and so on. This could also be demonic, and it’s the most subtle demon-possession that there is. There’s a name for it in the tradition. In Greek, that name is planē; in Slavonic, it’s prelest. Sometimes even that’s written in English-language books, “prelest: p-r-e-l-e-s-t,” which means we think we’re with God; we think we’re holy, but in fact we’re in the hands of the devil; in fact we’re serving demons and not God, because we’re serving our own ego and our own power and our own will and not the will of God.

How do you know if you’re in demonic possession? How do you know if you’re deceived? Well, you don’t know, really. Every day I should say to myself, “Maybe I’m in delusion. Maybe I think I’m great and I’m judging others and thinking and going on an ego trip by giving talks on the radio. But maybe this is not pure; maybe this is not from God.” But what can I do about it? What can you do about it? The only thing we can do is to pray to God and say, “O Lord, lead us not into temptation. Deliver us from the evil one.” That’s the end of the Lord’s prayer. We should say it a hundred times a day.

Forgive us our trespasses as we forgive those who trespass against us. Lead us not into temptation. Deliver us from the evil one.

We have to say:

O God, do not let me fall into temptation. O God, let me do what I’m doing for your glory and the good of the neighbor. O God, let me have real love for real people, no matter who and how and what they are. Let me be your servant and not the servant of Satan. Let me be a child of light and not a child of darkness. Deliver me from the vain imaginations of my own mind.

We actually pray that way in the Thanksgiving prayer after holy Communion in our Church. In [the] Orthodox Church we pray every time we have Communion:

Let this communion be for the release of the captivity of my own imaginings. Let me not follow my own heart. Let me not follow my own will. Let me really be a creature of God.

And then we say that prayer, we spit on the devil, and we get on with our work. And we don’t keep going back and analyzing, and we certainly are not afraid. “Be not afraid.” We don’t have to be afraid that we’re in the hands of the devil. We should just work not to be, pray not to be, do everything we can not to be, and God in his grace will deliver us. Then our actions will be pure, and then we will not be insane; we will be sane. We will be clothed, we will be in our right mind, and we will want to follow Jesus. Then Jesus will say to us, “Go, and tell the great things that God has done for you.” Then hopefully, like that man in the Gospel, we will go, and we will tell all the great things that Jesus has done for us.

And he has delivered us from the power of the evil one. He has cast out the demons. When we were baptized, those demons were cast out. We can maintain our baptism. We can live in the Church. We can hear the word of God. We can go to the holy sacraments. We can receive the Body and Blood of Christ himself for the forgiveness of sins, the healing of soul and body, the attaining of everlasting life, and the victory over all the powers of darkness.

So we have to pray that way, but we have to work. We have to work and we have to trust God, but by faith and by grace we can be children of God and children of the light and not children of the demons or children of the darkness. But let us be delivered from every form of demonic possession: the violent, spectacular form, like that man in the tombs; the secularized forms, like those people who asked Jesus to go away; but also that really subtle, really delusional type that can attack even religious people who think that they are Christians.

O God, deliver us from every power of the devil. Deliver us from the evil one.

Ancient Faith Radio
Fr. Thomas Hopko

Μια πληγή έχει ο κόσμος που κιτρίνισε και θέλει σπάσιμο, αλλά ακόμη δεν ωρίμασε καλά. Πάει να ωριμάση το κακό, όπως τότε στην Ιεριχώ (Ι. Ναυή 6, 24)* που ήταν για απολύμανση. Αυτό πρέπει να γίνη, αλλιώς δεν γίνεται χωριό. Θέλει θεϊκή επέμβαση. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Σταυρός_Крест Иисуса Христа_Cross of Jesus Christ-Orthodox Icons_athos cross (1)«Μόνον Συ, Κύριε, γνωρίζεις τι χρειάζεται εις ημάς»
(η προσευχή του Πατριάρχου Σερβίας Παύλου).

Μετά την μπόρα την δαιμονική θά ‘ρθει η λιακάδα η Θεϊκή.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

«Πολλές φορές επέµεινα στην προσευχή διά διάφορα θέµατα (απαιτητικώς) ή ατοµικά µου ή άλλων αδελφών και µετά αναγκάστηκα να ζητήσω συγγνώµην από τον Θεό και να ζητώ ξανά το αντίθετο. Έκτοτε παρακαλώ ο,τι είναι συµφέρον της ψυχής να δίδη σαν καλός πατέρας, διότι όλη η θυσία Του έγινε διά να αποκαταστήση τις ψυχές µας στον παράδεισο κοντά Του».

Μέχρις ενός σημείου θα ενεργήση ο άνθρωπος ανθρωπίνως και μετά θα αφεθή στον Θεό. Είναι εγωιστικό να προσπαθή να βοηθήση κανείς σε κάτι πού δεν γίνεται ανθρωπίνως. Σε πολλές περιπτώσεις πού επιμένει ο άνθρωπος να βοηθήση, βλέπω ότι είναι από ενέργεια του πειρασμού, για να τον αχρηστέψη. Εγώ, όταν βλέπω ότι δεν βοηθιέται μιά κατάσταση ανθρωπίνως – λίγο-πολύ καταλαβαίνω μέχρι ποιο σημείο μπορεί να βοηθήση ο άνθρωπος και από ποιο σημείο και μετά πρέπει να τ’ αφήση στον Θεό -, τότε υψώνω τα χέρια στον Θεό, ανάβω και δυο λαμπάδες, αφήνω το πρόβλημα στον Θεό και αμέσως τακτοποιείται. Ο Θεός ξέρει ότι δεν το κάνω από τεμπελιά.
Γι’ αυτό, όταν μας ζητούν βοήθεια, πρέπει να διακρίνουμε και να βοηθούμε σε όσα μπορούμε. Σε όσα όμως δεν μπορούμε, να βοηθούμε έστω με μιά ευχή ή με το να τα αναθέτουμε μόνο στον Θεό• και αυτό είναι μιά μυστική προσευχή.

Ξέρει πότε και πώς να οικονομάη το πλάσμα Του. Βοηθάει με τον τρόπο Του την ώρα πού χρειάζεται. Πολλές φορές όμως το αδύνατο πλάσμα Του αδημονεί, γιατί το θέλει εκείνη την ώρα πού τό ζητάει, σαν το μικρό παιδί πού ζητάει το κουλούρι από την μάνα του άψητο και δεν κάνει υπομονή να ψηθή. Εμείς θα ζητάμε, θα κάνουμε υπομονή και η Καλή μας Μητέρα η Παναγία, όταν είναι έτοιμο, θα μας το δώση.

Για αυτό ας αφήνουμε με εμπιστοσύνη στον Θεό τα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως και να μην στηριζώμαστε στις δικές μας ανθρώπινες προσπάθειες, και Εκείνος θα κάνει ό,τι είναι καλύτερο.

Ο Θεός ξέρει το συμφέρον του παιδιού Του και σαν στοργικός Πατέρας θα ενεργήση ανάλογα.
Πολλές φορές όταν προσεύχομαι, λέω: «Θεέ μου, εσύ ξέρεις τις ανάγκες κάθε ανθρώπου. Φρόντισε τον καθένα σαν καλός Πατέρας».


Ο περισσότερος κόσμος της εποχής μας είναι μορφωμένος κοσμικά και τρέχει με την κοσμική μεγάλη ταχύτητα. Επειδή όμως του λείπει ο φόβος του Θεού – “αρχή σοφίας φόβος Κυρίου” -, λείπει το φρένο, και με ταχύτητα, χωρίς φρένο, καταλήγει σε γκρεμό.

Οι άνθρωποι είναι πολύ προβληματισμένοι και οι περισσότεροι πολύ ζαλισμένοι. Έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Σιγά-σιγά κατευθύνονται προς το να μην μπορούν να ελέγχουν τον εαυτό τους. Αν αυτοί που έρχονται στο Άγιον Όρος είναι τόσο πολύ συγχυσμένοι, τόσο μπερδεμένοι, με τόσο άγχος, σκεφθήτε οι άλλοι που είναι μακριά από τον Θεό, από την Εκκλησία, πως θα είναι!

Και βλέπεις σε όλα τα κράτη φουρτούνα, ζάλη μεγάλη! Ο καημένος ο κόσμος -ο Θεός να βάλει το χέρι Του!- βράζει σαν την χύτρα ταχύτητος. Και οι μεγάλοι πως τα φέρνουν! Μαγειρεύουν-μαγειρεύουν, τα ρίχνουν όλα στην χύτρα ταχύτητος και σφυρίζει τώρα η χύτρα! Θα πεταχθή σε λίγο η βαλβίδα! ….το κακό λίγο-λίγο έχει γίνει πια χιονοστιβάδα και κυλάει, τώρα θέλει βόμβα για να σπάση.

ΡομφαιαἸησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon5_ 26422_originalΜια πληγή έχει ο κόσμος που κιτρίνισε και θέλει σπάσιμο, αλλά ακόμη δεν ωρίμασε καλά. Πάει να ωριμάση το κακό, όπως τότε στην Ιεριχώ (Ι. Ναυή 6, 24)* που ήταν για απολύμανση.

Δεν θα βρεθή άκρη. Καθένας ό,τι του λέει ο λογισμός θα κάνη. Θα γίνη αυτό που λέει ο Άγιος Κοσμάς: «Θα περπατάς ώρα, για να βρής άνθρωπο” και όσοι ζήσουν, θα τρώνε με χρυσά κουτάλια».
Μερικοί βέβαια έχουν τον λογισμό: «Αφού οι προφητείες θα εκπληρωθούν οπωσδήποτε, τί θα ωφελήση η προσευχή;». Ο Θεός βλέπει ότι έτσι θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά εμείς κάνουμε προσευχή, για να είναι πιο ανώδυνο ένα κακό και να μην πάρη έκταση.

Δεν ξέρω τί θα γίνη, πολύ δύσκολη κατάσταση! Η τύχη του κόσμου κρέμεται από τα χέρια μερικών, αλλά ακόμη ο Θεός κρατά φρένο. Χρειάζεται να κάνουμε πολλή προσευχή με πόνο, για να βάλη ο Θεός το χέρι Του. Να το πάρουμε στα ζεστά και να ζήσουμε πνευματικά. Είναι πολύ δύσκολα τα χρόνια. Έχει πέσει πολλή στάχτη, σαβούρα, αδιαφορία. Θέλει πολύ φύσημα, για να φύγη. Οι παλιοί έλεγαν ότι θα έρθη ώρα που θα κλωτσήσουν οι άνθρωποι. Πετάνε τους φράκτες, δεν υπολογίζουν τίποτε. Είναι φοβερό! Έγινε μια βαβυλωνία. Να κάνουμε προσευχή να βγουν οι άνθρωποι από αυτήν την βαβυλωνία. Διαβάστε την προσευχή των Τριών Παίδων, να δήτε με πόση ταπείνωση προσεύχονταν και τον 82ο Ψαλμό: «Ο Θεός, τίς ομοιωθήσεταί σοι, μη σιγήσης …». Αυτό πρέπει να γίνη, αλλιώς δεν γίνεται χωριό. Θέλει θεϊκή επέμβαση.

Ήρθε ο καιρός να πολεμήση το καλό με το κακό, γιατί την παρανομία την έχουν κάνει νόμο και την αμαρτία μόδα.. Όλος ο κόσμος βράζει σαν σε καζάνι. Η Εκκλησία, η πολιτεία, όλα τα έθνη είναι άνω-κάτω! Καί τι εξέλιξη θα έχουμε κανείς δεν το ξέρει.
Όλους τους στεφανώνουν, όλους τους ευλογούν. Κάτι πράγματα …, ντρέπομαι να τα πω. Και εμείς κοιμόμαστε με τα τσαρούχια. Δεν λέω να πάρουμε πλακάτ, αλλά να στρέψουμε την προσοχή μας στον μεγάλο κίνδυνο που περιμένουμε και να υψώσουμε τα χέρια στον Θεό. Να κοιτάξουμε πώς να αμυνθούμε κατά του κακού. Χρειάζεται να κρατάμε λίγο φρένο, γιατί όλα πάνε να τα ισοπεδώσουν. Τώρα είναι να λέη κανείς το ψαλμικό: «Θου τους άρχοντας αυτών ως τον Ωρήβ και Ζηβ και Ζαβεέ και Σαλμανά …, οίτινες είπαν κληρονομήσωμεν εαυτοίς το αγιαστήριον του Θεού».

Να είστε με τον Χριστό, να ζήτε σύμφωνα με τις Εντολές Του και να προσεύχεσθε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες. Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθη η Θεία Χάρις.

Nα ζήτε όσο μπορείτε πιο απλά. Μη δυσκολεύετε από μόνοι σας τη ζωή σας. Οι πολλές ευκολίες κάνουν δέσμιους τους ανθρώπους σήμερα… Μάλλον δίνομε εξετάσεις εμείς οι άνθρωποι τώρα σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια τί κάνομε ο καθένας.

Η ζωή μας να είναι πιο μετρημένη. Να ζούμε πιο πνευματικά. Να είμαστε πιο αγαπημένοι. Να βοηθούμε τους πονεμένους, τους φτωχούς με αγάπη, με πόνο, με καλωσύνη… Χριστιανική ζωή και καλοπέραση δεν πηγαίνουν μαζί, είναι διαφορετικά πράγματα.


Ιησούς Χριστός ο Καλός ΠοιμέναςChrist the Good Shephera2ba277661596dc56b5b1906d164332fΠίστη και ελπίδα στο Θεό να υπάρχει και θα χαρούν πολλοί. …Ο Καλός Θεός όλα θα τα οικονομήσει με τον καλύ­τερο τρόπο, αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή και προ­σοχή, γιατί πολλές φορές, με το να βιάζωνται οι άνθρω­ποι να ξεμπλέξουν τα κουβάρια, τα μπλέκουν περισσό­τερο. Ο Θεός με υπομονή τα ξεμπλέκει… Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ο διάβολος, αλλά δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να πρό­κυψη από αυτό καλό. Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μή στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα.. Ο Καλός Θεός τον σημερινό κόσμο τον φυλάει με τα δυο Του χέρια, παλιότερα μόνο με το ένα. Σήμερα, μέσα στους τόσους κινδύνους που ζη ο άνθρωπος, ο Θεός τον φυλάει όπως η μάνα το μικρό το παιδί, όταν αρχίζη να περπατάη. Τώρα μας βοηθούν πιο πολύ ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε.

Ο διάβολος τώρα οργώνει, ο Χριστός όμως θα σπείρη τελικά.

Θα αμει­φθούν αυτοί πού θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός πού κάνει το κακό. Τελικά ο Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλωσύνη. Μόνον πνευματικά μπορεί να αντιμετωπισθεί η σημερινή κατάσταση, όχι κοσμικά.

Από το βιβλίο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, ΛΟΓΟΙ Β΄: «Πνευματική αφύπνιση», Ιερόν Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” , Σουρωτή Θεσσαλονίκης


https://orthodoxoiorizontes.gr/Palaia_Diathikh/Iezekihl/Iezekihl_kef.33-39.htm#kef.34 https://orthodoxoiorizontes.gr/Palaia_Diathikh/Iezekihl/Iezekihl.htm

Ο ένας και στοργικός Ποιμένας, Προφήτης Ιεζεκιήλ – Οι αληθινοί πνευματικοί ποιμένες, Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ο Χριστός ποτέ δεν εξευτέλισε οποιουσδήποτε αμαρτωλούς τόσο πολύ, όσο εξευτέλισε τους υποκριτές. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ήχος γ’. θείας πίστεως.

Θείου Πνεύματος, τη επιπνοία, προκατήγγειλας, Θεού Προφήτα, εσομένων μυστηρίων την έκβασιν την του Σωτήρος απόρρητον κένωσιν, και αιωνίων νεκρών την ανάστασιν Ιεζεκιήλ ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Ήχος πλ. δ΄. Ω του παραδόξου θαύματος.

Όσιε Πάτερ Παΐσιε, καταυγασθείς την ψυχήν, τη ελλάμψει του Πνεύματος, εώρας σαφέστατα ως παρόντα τα μέλλοντα· τα πόρρω ώσπερ εγγύς εγνώριζες, και τας καρδίας ανθρώπων έβλεπες· εξ ουρανού δε νυν ιλέω σου όμματι και συμπαθεί, βλέψον προς τους χρήζοντας της βοηθείας σου.

Πάτερ, θαυμαστέ Παΐσιε, η ση σεπτή βιοτή, και τα μέγιστα θαύματα, ταχέως διέδραμον την υφήλιον άπασαν· ει και βιώσαι λάθρα εσπούδασας, η θεία Χάρις εν σοι σκηνώσασα, άστρον σε έδειξεν όντως παμφαέστατον καθοδηγούν, των πιστών το πλήρωμα προς βίον ένθεον.

Ψαλμός ΠΒ΄. 82

Ο Θεός, τίς ομοιωθήσεται σοι; μη σιγήσης, μηδέ καταπραϋνης, ο Θεός. Ότι ιδού οι εχθροί σου ήχησαν, και οι μισούντες σε ήραν κεφαλήν. Επί τον λαόν σου κατεπανουργεύσαντο γνώμην και εβουλεύσαντο κατά των αγίων σου. Είπον· Δεύτε και εξολοθρεύσωμεν αυτούς εξ έθνους, και ου μη μνησθή το όνομα Ισραήλ έτι. Ότι εβουλεύσαντο εν ομονοία επί το αυτό, κατά σου διαθήκην διέθεντο· τα σκηνώματα των Ιδουμαίων και οι Ισμαηλίται. Μωάβ και οι Αγαρηνοί, Γεβάλ, και Αμμών, και Αμαλήκ, αλλόφυλοι μετά των κατοικούντων Τύρον. Και γαρ Ασσούρ συμπαρεγένετο μετ΄αυτών, εγενήθησαν εις αντίληψην τοις υιοίς Λωτ. Ποίησον αυτοίς ως τη Μαδιάμ και τω Σισάρα, εν τω Ιαβείμ εν τω χειμάρρω Κισσών. Εξωλοθρεύθησαν εν Αενδώρ, εγενήθησαν ωσεί κόπρος τη γη. Θού τους άρχοντας αυτών ως τον Ωρήβ και Ζήβ και Ζεβεέ και Σαλμανάν· πάντας τους άρχοντας αυτών, οίτινες είπον· Κληρονομήσωμεν εαυτοίς το αγιαστήριον του Θεού. Ο Θεός μου, θού αυτούς ως τροχόν, ως καλάμην κατά πρόσωπον ανέμου. Ωσεί πυρ, ό διαφλέξει δρυμόν, ωσεί φλόξ, ή κατακαύσει όρη. Ούτω καταδιώξεις αυτούς εν τη καταιγίδι σου, και εν τη οργή σου συνταράξεις αυτούς. Πλήρωσον τα πρόσωπα αυτών ατιμίας, και ζητήσουσι το όνομα σου, Κύριε. Αισχυνθήτωσαν και ταραχθήτωσαν εις τον αιώνα του αιώνος και εντραπήτωσαν και απολέσθωσαν. Και γνώτωσαν, ότι όνομα σοι Κύριος, συ μόνος Ύψιστος επί πάσαν την γήν.

The greatest martyrs were the prophets!.. witnessed the doing of evil and suffered constantly. Saint Nikolai Velimirovič – Saint Paisios of the Holy Mountain

Hymn of praise
The Holy Prophet Ezekiel
by Saint Nikolai Velimirovič

Ιεζεκιήλ Προφήτης_Prophet Ezekiel_пророк Иезекииль-p191oa6giq9ulkla10s41jrh5bs7The vision of Ezekiel, by God’s will:
Wide, wide, immense field,
Overfilled, overfilled with the bones of the dead,
And a voice from heaven to Saint Ezekiel came:
Son of man, these bones do you see?
Living guests on earth were they at one time
At My table, I served them well
But very few of them worthily repaid Me.
Will they come alive, these dead bones?
The prophet became frightened, over to melancholy gave himself:
Lord, Lord, that You can know,
They must arise, if You command.
A rumble and shock and trembling then began,
The resurrection of the dead, the prophet, a miracle saw!
The bones rose up and bone next to bone lay
Then flesh, then sinews and the skin tightened,
At this miracle, the terrified prophet gazed
And glorified God with his heart and soul.
What the prophet of God discerned in the spirit
The resurrected Lord clearly showed.
When the Spirit wills, the dead will resurrect,
As in a new garment, all in a living body
And with Christ, the faithful will rejoice,
To reign eternally, in His kingdom.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič


Elder Paisios of the Holy Mountain

The majority of people in our times rush around at high worldly speed. But inasmuch as they do not possess the fear of God, – and “the beginning of wisdom is fear of the Lord,” – they have no brakes, and at such a speed, and with no brakes, they invariably finish up the race in a deep hole. People are extremely upset by difficulties and are, to a great extent, being brainwashed by various influences. They have lost their guideposts and little by little have reached the stage where they no longer have control over themselves.

One can see tempests and great agitation in all the nations. I can now appreciate the torment which the prophets suffered. The greatest martyrs were the prophets! They were martyrs to a greater extent than all the known martyrs, despite the fact that not all of them died a martyric death. This is because martyrs suffered comparatively briefly, while the prophets witnessed the doing of evil and suffered constantly. They cried out and cried out, but the others continued to blow their own horns. And when, due to these others, God’s wrath came down on people, the prophets suffered together with all the rest. But at least in those times men’s minds were limited, and they simply left God to worship idols. Now, when people abandon God consciously, – this leads to the greatest idolatry and paganism.
We have not yet realized that the devil has hurled himself forth to destroy God’s creations. The devil is enraged because the world has begun experiencing concern over the loss of goodness. He is in a frenzy, because he knows that he has little time left to act. He is now behaving like a criminal, who, upon being caught, cries out: “I can’t save myself, they’ll catch me,” – and begins wrecking everything both right and left. The world is burning! Do you realize that? The devil has lit such a conflagration that even if all the firemen were to gather together, they could never extinguish this fire. In a spiritual fire nothing remains undamaged. The only thing left for us is to pray that God have mercy upon us.
The entire world is coming to a single end. Universal destruction. We cannot say: “A window or something like that is slightly broken in the house, let me fix it.” The entire house has fallen apart. The state of affairs has already spun out of control. Only God can do something from above.

Live simply and without thinking too much, like a child with his father. Faith without too much thinking works wonders. The logical mind hinders the Grace of God and miracles. Practice patience without judging with the logical mind.”

Do not forget there we are going through difficult times and much prayer is needed. You must remember the great need that people have for prayer today and the great expectation God has of us to pray. Praying for the general outrageous condition of the whole world that Christ may have pity on his creations for they are heading for destruction. Pray for his divine intervention in our outrageous time for the people are heading into general confusion, into madness, and an impasse.

God has called for us to pray for the people, who have so many problems. The poor people don’t even have time to cross themselves. If we who are monks and nuns don’t pray then who will? The soldier in wartime is on alert always ready with his boots on. The monk must also be on alert. How I would have loved to be a Maccabee, to withdraw to the mountains and pray constantly for the world.

We must help everyone with our prayer and not let the devil have his way with them. The devil has acquired rights. Not because God has given him permission, but because he doesn’t want to violate man’s free will. This is why we can help through prayer. When one is pained over the prevailing condition of the world and prays, then people can be helped, without violating free will. If you continue with the grace of God a little further we can begin to make some progress on the issue of prayer, to put into effect a certain order, to be a radar station of prayer, for the urgency of the times require it. We must organize a prayer task force. You must wage war with the komboschini (prayer rope). Pray with pain in your heart for the world. Do you know what great power such prayer has?


ΙΕΖΕΚΙΗΛ ΟΡΑΜΑ 27-Vision-of-Ezekiel-illumination-879-883AD-Today there are many who strive to corrupt everything: the family, the youth, the Church. In our day it’s a true witness to speak up for one’s people, for the state is waging war against divine law. It’s laws are directed against the Law of God.

But we are responsible for not letting the enemies of the Church corrupt everything. Though I’ve heard even priests say: “Don’t get involved in that. It’s none of your business!” If they had reached such a non-striving condition through prayer I would kiss their feet. But no! They’re indifferent because they want to please everyone and live in comfort.

Indifference is unacceptable even for laymen, and all the more so for the clergy. An honest, spiritual man doesn’t do anything with indifference. “Cursed be he that doeth the work of the Lord deceitfully”, says the Prophet Jeremiah (Jer. 48:10). There’s a war on today, a holy war. I must be on the front lines. There are so many Marxists, so many Masons, so many Satanists and assorted others! So many possessed, anarchists and seduced ones! I see what awaits us, and it’s painful for me. The bitter taste of human pain is in my mouth.

They’re silent out of indifference. What’s bad is that even people who’ve got something inside have begun to grow cool, saying: “Can I really do anything to change the situation?” We have to witness our faith with boldness, because if we continue to be silent we’ll have to answer in the end. In these difficult days each must do what’s in their power. And leave what’s out of their power to the will of God. In this way our conscience will be clear.

If we don’t resist, then our ancestors will arise from their graves. They suffered so much for the Fatherland, and we? What are we doing for it?.. If Christians don’t begin to witness their faith, to resist evil, then the destroyers will become even more insolent. But today’s Christians are no warriors. If the Church keeps silent, to avoid conflict with the government, if the metropolitans are silent, if the monks hold their peace, then who will speak up?

Spiritual Awakening, St. Paisios of the Holy Mountain

Prophecy Against the Shepherds of Israel

Apolytikion of Prophet Ezekiel in the Second Tone

As we celebrate the memory of Thy Prophet Ezekiel, O Lord, through him we beseech Thee to save our souls.

Kontakion in the Fourth Tone

O divine Ezekiel, as God’s true Prophet, thou foretoldest unto all the Incarnation of the Lord, the Lamb of God, the Artificer, the Son of God, the Eternal made manifest.

Αγία Μαρία Μαγδαληνή, η πιο θαυμάσια, τολμηρή κι αφοσιωμένη Μυροφόρος. Μυροφόρος είναι εκείνος που έχει εσωτερική αδιάλειπτη προσευχή, που φέρει μέσα στην καρδιά του το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό και τέτοιοι ήταν και είναι όλοι οι άγιοι.

Μυροφόρες_Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_μη μου απτου_Icon_of_Noli_me_tangere-Не прикасайся ко МнеAN00453552_001_lΑγία Μαρία η Μαγδαληνή η Μυροφόρος και Ισαπόστολος (1ος αι.)
Μαρκέλλα μεγαλομάρτυς και παρθενομάρτυς στη Βολισσό Χίου (3ος αι.)
Αναστάσιος μαθητής του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητου Μάρτυς στην πόλη Σχίμαρις (662)
Μενέλαος όσιος στη Menat της Γαλλίας (720)
Δάβιος ιεραπόστολος Σκωτίας, από Ιρλανδία
Κορνήλιος του Pereyaslav Ρωσίας (1693)
Θεόφιλος νεομάρτυς στην Κωνσταντινούπολι και π. Ιλίε Λακατούσου (1983)

Εορτάζουν στις 22 Ιουλίου

Η Αγία Μαγδαληνή, όπως γνωρίζουμε από την Καινή Διαθήκη, ήτανε η πιο θαυμάσια, η πιο σεμνή, η πιο δραστήρια, η πιο τολμηρή, η πιο αφοσιωμένη, και η πιο πλούσια σε αισθήματα αφιερώσεως και σεβασμού στο Χριστό μας γυναίκα. Όσες φορές δε, μνημονεύεται με άλλες μαθήτριες, από τους Ευαγγελιστές, αναφέρεται πάντα πρώτη, (πλην μιας φοράς και δικαιολογημένα. Ιωαν.19,25 )”
Γέροντας Ιγνάτιος Καπνίσης

Ν‘ αγαπήσεις τον Χριστό μας, όπως Τον αγάπησαν οι Άγιοι, οι μάρτυρες και ακόμη πιο πολύ, όπως η Μαρία η Μαγδαληνή.
Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης


στην Αγία Μαρία την Μαγδαληνή
Saint Nikolai Velimirovič

Μαρία Μαγδαληνή-Мария Магдалина Svjataja_ravnoapostolnaja_Marija_Magdalina(8)Η Μαγδαληνή, είχε βυθισθεί σε λύπη ζοφερή
για τον αιματηρό θάνατο του Υιού του Θεού.
Η λύπη από αγάπη, είναι η πιο πικρή λύπη,
Παρηγοριά δεν έβρισκε, ούτε έναν φίλο στον κόσμο όλο.

Σε αυτό, τα δάκρυα της ήταν η παρηγοριά της και ο πόνος, ο μόνος σύντροφός της,
Για την Αγία Μαγδαληνή, ο κόσμος ήταν πιο σκοτεινός.
Ως άνθρωπος αδύναμος εκείνη ζητούσε το φως.
Ψηλαφούσε η Μαρία στο σκοτάδι, μα χωρίς ελπίδα.
Ακόμη κι ο τάφος Του για αυτήν ήταν φως, αλλά δες, ο τάφος είναι κενός!

Εκλάπη, σκέφτηκε, γυμνός και αμύρωτος!
Έκλαψε πικρά, τα δάκρυά της αστείρευτα.
Ξάφνου, μια ανδρική φωνή άκουσε δίπλα της:
-Γυναι, τί κλαιεις, Ποιον αναζητάς;
-Ποιον ζητώ, ρωτάτε; Για να με παρηγορήσεις, θέλεις!
Αλλά, αν τον πήρατε, πού τον τοποθετήσατε;
Ο Ιησούς την κοίταξε, καθώς εκείνη κλαίει και θρηνεί,
και με μια γλυκιά φωνή την καλεί: Μαρία!

Στην καρδιά της Μαρίας, ένα φως έλαμψε
Ω φωνή οικεία, με ασύγκριτη γλυκύτητα,
Ω φωνή που ξεχειλίζει με ζωή και δύναμη!
Με αυτή τη φωνή, ο Κύριος θεράπευσε τους ασθενείς,
Με την ίδια φωνή, ανέστησε τους νεκρούς.
Ω Φωνή ζωηφόρος, ω φωνή θεσπεσία!

Η Μαρία ξαφνιάστηκε και γύρισε
Ραββουνί, ανεφωνησε, ενώ εκείνη τη στιγμή ο ήλιος ανέτελλε,
Για τη Μαρία και για τον κόσμο όλο
μια Νέα Ημέρα χρυσαύγιζε.
ο Πρόλογος της Οχρίδας: Άγιο Νικολάι Βελιμίροβιτς


Μυροφόροι δεν είναι μόνο οι γυναίκες εκείνες, που πήγαν στον Τάφο του Χριστού με μύρα, αλλά είναι όλη η ανθρώπινη φύση και ιδιαιτέρως όσοι ζουν μυστηριακά μέσα στην Εκκλησία. Αυτοί δεν κρατούν απλώς στα χέρια τους τα μύρα, αλλά έχουν μέσα στην καρδιά τους το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό. Δεν έχουν απλώς τις αρετές της καλωσύνης, της αγάπης, της αληθείας, αλλά τον Ίδιο τον Χριστό, που είναι η Καλωσύνη, η Αγάπη και η Αλήθεια. Η Χάρη του Χριστού που υπάρχει στην καρδιά τους ξεχύνεται και στο σώμα, ώστε δεν είναι απλά μυροδοχεία, αλλά και αυτά τα σώματά τους μεταμορφώνονται σε μύρα. Μυροφόρος είναι εκείνος που έχει εσωτερική αδιάλειπτη προσευχή, που φέρει μέσα στην καρδιά του το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό και τέτοιοι ήταν και είναι όλοι οι άγιοι.

Κύριε, είσαι το μόνο άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης … Πόσο πλούσια και θαυμαστά αποζημιώνεις τις αφοσιωμένες ψυχές που δεν σε ξέχασαν νεκρό μέσα στο μνήμα Σου!
Έκανες τις Μυροφόρες γυναίκες φορείς του αγγέλματος της Ανάστασης και της δόξας Σου. .. Εσύ έχρισες τις ζωντανές ψυχές τους με το μύρο της χαράς. Εκείνες που θρηνούσαν το νεκρό Κύριο, έγιναν χελιδόνια της καινούργιας άνοιξης, άγιοι στην ουράνια βασιλεία Σου.
Αναστημένε Κύριε, με τις προσευχές τους ελέησέ μας, σώσε μας, ώστε να σε δοξάζουμε μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα τώρα και πάντα και τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Μαρία Μαγδαληνή_Mary Magdalene, the Holy Myrrh-bearer_ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ-Христа-Марии-Магдалине.-Роспись-кафоликона-монастыря-Дионисиат-на-Афоне.-Сер.-XVI-в.-e1407026652957Ο Άγιος Παΐσιος για το θάρρος και την παλληκαριά των Μυροφόρων

– Οι Μυροφόρες είχαν μεγάλη εμπιστοσύνη στον Χριστό, είχαν πνευματική κατάσταση, γι’ αυτό δεν υπολόγισαν τίποτα. Αν δεν είχαν πνευματική κατάσταση, θα έκαναν αυτό που έκαναν; Ξεκίνησαν χαράματα, ώρα που απαγορευόταν η κυκλοφορία, με αρώματα στα χέρια για τον Πανάγιο Τάφο του Χριστού, από αγάπη προς το Χριστό. Γι’ αυτό και αξιώθηκαν να ακούσουν από τον Άγγελο το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί προσευχής, εκδ. Ιερ. Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2012, σελ. 203.


Ο π. Ιλίε Λακατούσου (1909-1983)

Ο π. Ηλίας γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1909 στο χωριό Κραπατούριλε, νομός Βέλτσεα. Από μικρός ήταν κοντά στην εκκλησία και επιθυμούσε να υπηρετήσει το Θεό. Το 1934 αποφοίτησε τη Θεολογική Σχολή του Βουκουρεστίου και μετά από λίγο χειροτονήθηκε ιερέας.
Την περίοδο του κομμουνισμού ομολόγησε με θάρρος την πίστη του στο Θεό και υπέφερε πολλά. Συνελήφθη το 1952 με αφορμή τη συμμετοχή του στην πατριωτική ομάδα των λεγεωναρίων και φυλακίστηκε στο Γκαλές. Απελευθερώθηκε το 1954. Το 1959 συνελήφθη ξανά και φυλακίστηκε έως το 1964 σε καταναγκαστικά έργα στο Δέλτα και στην Περιτράβα, όπου συνάντησε τον π. Ιουστίνο Πέρβου έναν από τους μεγαλύτερους εν ζωή πνευματικούς της Ρουμανίας.
Μετά την απελευθέρωσή του έζησε υπό επιτήρηση στο χωριό Μπολιντίν, όπου εργάστηκε ως οικοδόμος. Μεταξύ 1965-1970 ο π. Ηλίας υπηρέτησε σε μια ενορία του νομού Τελεορμάν ενώ το 1970 μετακινήθηκε στο Κουκουρούζ, όπου τον Ιανουάριο του 1978 συνταξιοδοτήθηκε.
Τα βάσανα και οι συνθήκες στις φυλακές είχαν προξενήσει βλάβες στην υγεία του και το τέλος της ζωής του το πέρασε στα νοσοκομεία. Εκεί το 1983 είπε ότι αν δεν πεθάνει μέχρι στις 22 Ιουλίου θα ζήσει ακόμη δύο χρόνια. Πράγματι εκοιμήθη στις 22 Ιουλίου 1983 όπως προείπε. Επίσης τότε είπε ότι αν η σύζυγος του πεθάνει σε 15 χρόνια, να την κηδεύσουν κοντά του, όπως και έγινε.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1998, στην κηδεία της συζύγου του π. Ηλία όλοι οι παρόντες έγιναν μάρτυρες ενός απρόσμενου γεγονότος: ήταν άφθαρτο το σώμα του και ευωδίαζε. Ζύγιζε 7-8 κιλά ήταν στεγνό και ελαφρύ και είχε χρώμα φυστικί. Η είδηση της εύρεσης του λειψάνου του π. Ηλία διαδόθηκε γρήγορα σ’ όλη την χώρα. Οι πιστοί, μοναχοί και ιερείς τιμούν τον π. Ηλία και προσεύχονται για την γρήγορη αγιοποίησή του.
Τα λείψανα του προς το παρόν βρίσκονται σ’ ένα παρεκκλήσι στο κοιμητήριο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη συνοικία Τζιουλέστι του Βουκουρεστίου.

Θαύμα ανήμερα των τριών Ιεραρχών στην κομουνιστική Ρουμανία

Διηγείται ο π. Ιουστίνος Πίρβου:
Με τον πατέρα Ιλίε Λακατούσου (1909-1983 – ιερέας ομολογητής της ορθόδοξης πίστης στα χρόνια του κομμουνιστικού καθεστώτος της Ρουμανίας. Το σώμα του ανακαλύφθηκε άφθαρτο το 1998) μείναμε μαζί τέσσερα χρόνια στην Περιπράβα στο Δέλτα. Διακρίθηκε γενικά για την εσωτερική του δύναμη και για τη σιωπή του. Σπάνια τον άκουγες να μιλάει και όταν το έκανε είχε κάτι σημαντικό να πει. Τις πιο πολλές φορές μας προέτρεπε να προσευχόμαστε όταν βρισκόμασταν σε κίνδυνο. Γι’ αυτόν τον άνθρωπο έχω να πω ότι ήταν πραγματικά ταπεινός. Ποτέ δεν ήθελε να βγει στην επιφάνεια, προσπαθούσε να περάσει απαρατήρητος.

Θυμάμαι ένα θαυμαστό γεγονός που έλαβε μέρος στο Δέλτα (του Δούναβη),όπου ο πατέρας Ηλίας έπαιξε έναν ρόλο πολύ σημαντικό.
Στις 30 Ιανουαρίου μας έστειλαν στο κανάλι να κόψουμε τύφη (υδρόβιο φυτό). Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Σίγουρος θάνατος. Ήμασταν επιπλέον τρομαγμένοι από το γεγονός ότι οι φύλακες είχαν μαζί τους τέσσερα πολυβόλα. Ίσως ήθελαν να μας εκτελέσουν, πιστεύοντας ότι θα αρνηθούμε να εκτελέσουμε τη διαταγή. Ήταν ένα άνοιγμα εκεί στο νερό γύρω στα σαράντα εκτάρια και η τύφη ήταν πέρα βαθιά. Όλοι αρχίσαμε να λέμε μεταξύ μας ότι δεν πρόκειται να μπούμε. Μας διέταξαν να μπούμε και να βγάλουμε δύο δέσμες.
Για ποιόν το κάναμε εμείς αυτό; Ήταν κάτι άσκοπο. Πώς να μπεις στο νερό; Αν πατήσεις στο βάλτο ποιος θα σε βγάλει; Διστάσαμε στην αρχή.
Τότε ο πατέρας Ιλίε αποφασιστικά μας ενθάρρυνε και μας είπε: «Μπείτε, επειδή αυτοί κάνουν κακές σκέψεις. Θα μας πυροβολήσουν. Μπείτε και η Παναγία και οι Τρεις Ιεράρχες θα μας βγάλουν σώους και αβλαβείς».
Μπήκαμε. Το νερό μας έφτανε μέχρι το πηγούνι. Δουλεύαμε σαν να είμαστε στην ξηρά. Σ’ άλλους το νερό έφτανε μέχρι το λαιμό, σ’ άλλους στο στήθος σ’ άλλους στη μέση, όπως πέτυχε ο καθένας. Μείναμε τρεις ώρες στο νερό και βγάλαμε ό,τι μας ζήτησαν όμορφα, περιποιημένα και στο ίδιο μέγεθος
Η θερμοκρασία ήταν -30 και ο πάγος είχε πάχος 20-30 εκατοστά. Κάτω από τον πάγο φαίνονταν τα κίτρινα ανθισμένα νούφαρα.

Μεγάλο θαύμα έγινε εκείνη την ημέρα. Το πρωί είχε ομίχλη, ήταν ο ουρανός συννεφιασμένος και το κρύο σου τρυπούσε τα κόκκαλα. Ξαφνικά βγήκε ήλιος. Άρχισε να κάνει μια ζέστη που εκπλήσσονταν και οι φύλακες. Βγάλαμε τα ρούχα μας για να στεγνώσουν σαν να τα έβαζες στην πιο ζεστή σόμπα, έτσι όπως έβγαιναν οι ατμοί. Ντυθήκαμε και γυρίσαμε στη φυλακή.
Έτσι η Παναγία και οι Τρεις Ιεράρχες ήταν μαζί μας και μας βοήθησαν εκείνη την παγωμένη τριακοστή ημέρα του Ιανουαρίου. Κανένας δεν αρρώστησε. Χάρη στις προσευχές του πατέρα Ιλίε, αλλιώς όλοι θα ήμασταν νεκροί».

Πηγή: Το βιβλίο ”Viata parintelui Iustin Pirvu”

Απολυτίκιον Αγίας Μυροφόρου Μαρίας της Μαγδαληνής, Ήχος α’. Τον τάφον σου Σωτήρ

Χριστώ τω δι’ ημάς, εκ Παρθένου τεχθέντι, σεμνή Μαγδαληνή, ηκολούθεις Μαρία, αυτού τα δικαιώματα, και τους νόμους φυλάττουσα • όθεν σήμερον, την παναγίαν σου μνήμην, εορτάζοντες, αμαρτημάτων την λύσιν, ευχαίς σου λαμβάνομεν.

Ήχος δ’. Ο υψωθείς.

Ο υπερούσιος Θεός εν τω κόσμω, μετά σαρκός επιφοιτών Μυροφόρε, σε αληθή Μαθήτριαν προσήκατο, όλην σου την έφεσιν, προς αυτόν κεκτημένην, όθεν και ιάματα, απετέλεσας πλείστα• και μεταστάσα νυν εν ουρανοίς, υπέρ του κόσμου πρεσβεύεις εκάστοτε.

Ο Οίκος

Το φως του κόσμου ο Χριστός, ανύστακτον ιδών σου, της πίστεως το όμμα, αγάπης τε το φίλτρον το αναπόσπαστον Σεμνή, πρώτη εμφανίζει εαυτόν σοι, αναστάς εκ του μνημείου, ώκιστα ελθούση μετά μύρων, και προσιούση συν δάκρυσι τω απροσπελάστω, και αυτός σοι αμειβόμενος, την του Πνεύματος θείαν ενέργειαν δωρείται, και της προς τον άναρχον Πατέρα ανόδου εμφανίζει σοι βουλήν• και πέμπει δε σε, θεία ευαγγέλια τοις κατεπτηχόσι Μύσταις της αυτού εγέρσεως απαγγείλαι. Διό μεγίστην προς αυτόν έχουσα παρρησίαν, υπέρ του κόσμου πρεσβεύεις εκάστοτε.

How great was the Divine love of the Saint Mary Magdalene towards Christ. Divine madness takes a person beyond the earth’s pull; it lifts him up to the Throne of God… St. Paisios of the Holy Mountain

Μυροφόρες_Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_μη μου απτου_Icon_of_Noli_me_tangere-Не прикасайся ко МнеAN00453552_001_lSaint Mary Magdalene, the Holy Myrrh-bearer and Equal to the Apostles
virgin-martyr Marcella of Chios (14th century)
St Syntyche of Philippi (1st c.) Disciple of Ap. Paul
St Anastasius of Schemarius (662) monk in the Caucasus mountains. Spiritual student of St Maximus the Confessor. Imprisoned, tortured and martyred at the Schemaris fortress, Caucasus mountains
St Plato the Great Martyr of Ancyra (306) a rich young man, who was martyred at Ancyra (Ankara) in Galatia; brother of St Antiochus
St Cornelius of Pereyaslavl (1693)
St Cyprian, fool-for-Christ’s-sake and wonder-worker (1622)

Commemorated on July 22

Love our Christ, just as Saint Mary Magdalene loved Him.
Elder Ignatios Kapnisis of Euboea

Saint Mary Magdalene
by Saint Nikolai Velimirovič

Μαρία η Μαγδαληνή22. ΜΑΡΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ (8)Magdalene, in dark sorrow wrapped herself
Because of the bloody death of the Son of God.
Sorrow is to love, the most bitter sorrow,
It, in the world, has no comfort or companion,
To it, tears are comfort and pain its only companion,
To Saint Magdalene, in darkness the world became wrapped.
The weak creation of man, asked for light,
Without hope, in the dark Mary groped.
His tomb to her is light but behold, the tomb is empty!
Stolen she thought, naked and not anointed!
Bitterly she wept, to weeping never any end,
At that moment, a man’s voice beside her, she heard:
Woman, why are you weeping, tell me: Whom do you seek?
Whom do I seek, you ask? To comfort me, do you wish!
But, if you took Him away, where did you place Him?
Tearful and melancholy, Jesus looked at her,
And with a sweet voice called her: Mary!
In Mary’s heart, a light began to shine
O familiar voice, with sweetness unsurpassable,
The voice overly generous by life and power!
With that voice, the Lord healed the sick,
With that same voice, He resurrected the dead.
Life-creating voice, a miraculous voice!
Mary recoiled and turned around
Rabbi, she cried out at that moment the sun came out
A New Day dawned to Mary and to the world.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date July 22, and New Calendar date August 4.

Μαρία Μαγδαληνή_Mary Magdalene, the Holy Myrrh-bearer_ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ-Христа-Марии-Магдалине.-Роспись-кафоликона-монастыря-Дионисиат-на-Афоне.-Сер.-XVI-в.-e1407026652957A Christian is similar to betrothed maiden. As a betrothed maiden continually thinks about her betrothed, so does the Christian continually think about Christ. Even if the betrothed is far away beyond ten hills, it is all the same, the maiden behaves as though he is constantly there; by her and with her. She thinks about him, sings to him, talks about him, dreams about him and prepares gifts for him. In the same way a Christian behaves toward Christ. As the betrothed maiden knows that she first must leave and distance herself from the home where she was born in order to meet and totally unite with her betrothed, so the Christian knows that even he cannot totally unite with Christ until death separates him from the body, i.e., from the material home in which his soul, resided and grew from birth.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič 


Counsels on Divine Eros of St. Paisios of the Holy Mountain

Elder, is “divine eros” the love we feel for God?

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_5Μαρία την Μαγδαληνή (Μάρκ. ιστ', 9-11, Ιω. κ', 11-18SIMG_3186Divine eros is something far superior to one’s love for God. It is a kind of madness. “Love – eros – madness” – is along the same lines as “envy – hatred – murder”. A precise love of God – complete with sacrifices – simmers slowly inside the heart; then, just like steam, divine eros (which cannot be held back) bursts forth and unites with God. Divine eros can soften even the toughest bones so much, that a person can no longer stand upright; he actually falls down! He then resembles a wax candle in a warm environment, which cannot stand firmly upright. It falls to one side, then it falls to the other side… you straighten it, but again it bends, again it falls, because of the heat of its environment, which is too hot for it to bear.. When a person finds himself in such a state and he needs to go somewhere or do something, he cannot… He struggles; he has to actually struggle to get out of that state….

– Elder, when someone is in a state of divine eros, and if he is in pain, can he feel that pain?

– If the pain is very intense, it is subdued and becomes tolerable. If the pain is minimal, it disappears altogether… Haven’t you seen how people who are in love with each other are entirely oblivious? They can hardly sleep… A monk once told me: “Geron, a brother of mine has fallen in love with a gypsy girl and has lost his sleep over her. He keeps repeating her name, over and over again… Is he perhaps bewitched? I have been a monk for so many years, and even I don’t feel that much love for the Holy Mother as he feels for that gypsy! I don’t feel my heart leaping like that!”

Unfortunately, there are spiritual people who are scandalized by the term “divine eros”. They haven’t perceived what “divine eros” means, and they are attempting to remove this term from the Menaia and the Paracletic texts, because they claim that it scandalizes. Where have things come to! On the contrary, if you speak to secular people (who have experienced “secular eros”) about divine eros, they immediately say: “That must be something a far superior thing.” There have been so many youngsters who have experienced “secular eros”, whom I immediately “aligned” when I mentioned divine eros to them! I ask them: “Have you ever lost your footing on account of the love that you felt for someone? Have you ever felt that you cannot move and you cannot do absolutely anything?” They then immediately comprehend how this must be a really superior state, and we understand each other perfectly thereafter. They usually respond with: “If we feel that way with something secular, imagine what that celestial feeling must be like!”

– How can one become dotty, Elder, by their love for God?

Well, by keeping company with …other dotty ones, who will infect you with their spiritual dottiness! I will pray to one day see you… a complete madman! Amen…

I too have a small experience of spiritual madness, which comes from divine eros. In that state, a person reaches the stage of divine absentmindedness and wants to think of nothing else except God, the divine, the spiritual, the celestial… While divinely in love, he is deliciously ablaze internally, and he explodes externally in a mad manner – within the divine confines of modesty – and glorifies his God and Maker like an angel, day and night….

– Is that what we call “ecstasy”, Elder?
– Yes. That is when a person “takes leave of himself” – in the good sense, of course. That is also what we mean by ….”stand aside and shudder, o heavens” (έκστηθι φρίττων ουρανέ) [from the Eirmos of the 8th Ode of the Canon of Easter Saturday].
Divine madness takes a person beyond the earth’s pull; it lifts him up to the Throne of God, and makes him feel like a puppy at his master’s feet; a puppy licking His Feet joyfully and with reverence…
Translation by A. N
Source: “Spiritual Counsels” , St. Paisios of the Holy Mountain, vol.5 p.205-206

Troparion, Tone 1

O holy Mary Magdalene, thou didst keep Christ’s commandments/ and follow Him Who for our sakes was born of a Virgin./ Today we celebrate thy memory/ and receive forgiveness through thy prayers.

Apolytikion in the First Tone

When Christ God had been born for our sakes from the Virgin, thou faithfully didst follow him, keeping His statutes and heeding His sacred laws, O august Mary Magdalene. Hence, as we today observe thy holy remembrance, we receive the loosing of our sins and transgressions through thy holy prayers for us.

Kontakion (Tone 3)

Standing before the Cross of the Savior,
Suffering with the Mother of the Lord,
The most glorious Mary Magdalene offered praise with tears.
She cried out: What is this strange wonder?
He who holds the whole creation in His hand chooses to suffer:
Glory, O Lord to Your power!

Να κρατάς ακοίμητο το καντήλι του αγίου Γεωργίου… θα πέσει μεγάλη κατάρα στον κόσμο. Θα γίνει πόλεμος στην Κωνσταντινούπολη και ο Ρώσσος θα νικά. Θ’ ανοίξει η Αγιά Σοφιά και θα λειτουργηθή. Ξύπνα Ρωσσία και δράξον τα όπλα σου. Όσιος Ηλίας Διαμαντίδης, ο Μυροβλύτης

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος_St George the Trophy-bearer_Св Георгий Победоносец_Μανουήλ Πανσέληνου_ Πρωτάτον_Άγιον Όρος_ 23788Όσιος Ηλίας Διαμαντίδης, ο Μυροβλύτης εκ Πόντου (1946)
Σύναξις Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Αρματίου εν Κωνσταντινουπόλει
Συμεών ο διά Χριστόν σαλός και Ιωάννης, εξ Εμέσσης Συρίας (590)
Ηλίας Τσαβτσαβάντζε (Chavchavadze) της Γεωργίας, ο δίκαιος (1907) (20 Ιουλίου)

Εορτάζουν στις 21 Ιουλίου

Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού” (Ψαλμ. 67, 36)
”Έχω δει ψυχές που αδικήθηκαν, αλλά υπέμειναν την αδικία με καλούς λογισμούς και τους έλουσε η Χάρις σ’ αυτήν την ζωή.” Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Ο Όσιος Πατήρ ημών Ηλίας Διαμαντίδης, ο Μυροβλύτης
Ασκητές μέσα στον κόσμο Α’– ε΄.

Ο πατήρ Ηλίας Διαμαντίδης1 γεννήθηκε το 1880 στο χωριό Χουρμικιάντο των Σουρμένων του Πόντου, το οποίο απέχει οκτώ ώρες με το καΐκι από την Τραπεζούντα.
Οι γονείς του, Παναγιώτης και Αθηνά, ήταν φτωχοί αλλά με φόβο Θεού. Απέκτησαν τρία παιδιά, τον Κωνσταντίνο, τον Γεώργιο και τον Ηλία. Το 1888 αφού στερέωσε τα παιδιά της στην ευλάβεια εκοιμήθη η Αθηνά. Ο Παναγιώτης ξαναπαντρεύτηκε και πήρε μια γυναίκα βάρβαρη και κακιά, την Καντίνα. Η μητρυϊά κακομεταχειριζόταν και βασάνιζε τον μικρό Ηλία. Με δάκρυα διηγείτο αργότερα πολύ εμπιστευτικά σε μια ορφανή τα βάσανα της παιδικής του ηλικίας, με σκοπό να την στηρίξη.
Η μητρυϊά του τον κρεμούσε ανάποδα σε δένδρο επί μια ώρα και παρακολουθούσε ανάλγητη το μαρτύριο του, ενώ εκείνος την παρακαλούσε με δάκρυα να τον λύση. Τον ξεγύμνωνε και με ένα μάτσο τσουκνίδες τον χτυπούσε στα απόκρυφα μέρη. Τύλιγε τα γεννητικά του όργανα με κλωστή προξενώντας αφόρητους πόνους, όχι μόνο από το δέσιμο αλλά και από την αδυναμία διούρησης. Έβαζε φωτιά στα ρούχα του και το παιδί έτρεχε τρομαγμένο να την σβήση. Όλη την ημέρα τον άφηνε νηστικό, δίνοντας του μόνο λίγο ξερό ψωμί. (Αυτή ήταν η απαρχή της μεγάλης του εγκράτειας που ετήρησε σ’ όλη του την ζωή.) Τον έστελνε σ’ αυτήν την ηλικία να βόσκη μοσχάρια και τον απειλούσε με βασανιστήρια, αν τα ζώα έκαναν ζημιά. Όταν επέστρεφε το βράδυ τον ρωτούσε ο πατέρας του, αν έφαγε τίποτε και απαντούσε γι’ αυτόν η μοχθηρή μητρυϊά του: «Τον τάϊσα, τον τάϊσα».

Ηλίας Διαμαντίδης_Отец Илия Диаманти́дис Мироточивый_St. Elias Diamantidis_124325467876876Στα πολλά βασανιστήρια ποτέ δεν παραπονέθηκε. Εφάρμοσε το «ασχημοσύνην μητρός σου ουκ αποκαλύψεις»2. Από όλα αυτά που υπέμεινε με αμνησικακία έλαβε από μικρός ο Ηλίας άφθονη την θεία Χάρι.
Αργότερα που εκοιμήθη ο πατέρας του, η μητρυϊά του, γηρασμένη πια, είχε τον φόβο μήπως ο Ηλίας την εκδικηθή για όσα του έκανε. Εκείνος την καθησύχαζε: «Μη φοβάσαι μητέρα, θα σε κοιτάξω καλά». Έμεινε κατάκοιτη στο κρεββάτι και ο Ηλίας δεν άφηνε κανέναν άλλο να την περιποιείται. Ο ίδιος με πολλή αγάπη την τάιζε, την έπλενε, προσέφερε τα πάντα. Αντί της χολής και του όξους της ανταπέδωσε μάννα και ύδωρ. Εκείνη συντετριμμένη έλεγε και ξανάλεγε: «Ηλία, πολύ σε τυράννησα, πολλά κακά σου έκανα, συγχώρεσε με, παιδί μου», και εκείνος ανεξίκακα της έλεγε: «Μη στενοχωριέσαι, μητέρα, είσαι συγχωρημένη».
Ο Ηλίας, λόγω οικονομικής δυσχέρειας, δεν πήγε στο σχολείο και δεν έμαθε γράμματα. Μέχρι τα δεκαεπτά του εργαζόταν ως ντενεκετζής στα Πλάτανα Τραπεζούντος, στον ξάδερφο του Πέτρο Διαμαντίδη.

Το 1897 ο μεγάλος του αδελφός Κωνσταντίνος και η μητρυϊά του επέμεναν να τον παντρέψουν με μια κοπέλλα τριάντα χρόνων που όμως δεν ήταν από καλή γενεά για την περιουσία της. Ο Ηλίας δεν ήθελε, γι’ αυτό τη νύχτα του γάμου έφυγε και μέσα από τα βουνά Χοτσεράντο έφτασε στο χωριό Καρακατζή. Πήγε στους γονείς μιας φτωχής νέας, της Σωτήρας, την οποία συμπαθούσε και ήθελε για γυναίκα του. Με την ευχή των γονέων της, Κωνσταντίνου και Ελένης, νυμφεύφθηκε την δεκαεπτάχρονη Σωτήρα Γεροντίδου.
Έζησε με την γυναίκα του στην αρχή πολύ φτωχικά. Δούλευε ως υπάλληλος στον φούρνο του Παναγιώτη Χατζηλιά. Ο Παναγιώτης είδε τον Ηλία που δούλευε τίμια και φιλότιμα και του έδωσε τον φούρνο του. Αλλά και ο Θεός τον ευλογούσε και κέρδιζε πολλά. Τότε αγόρασε ένα μεγάλο σπίτι στο Καρακατζή στο Χάνι. Το σπίτι του έγινε πανδοχείο για ξένους και φτωχούς. Βοηθούσε κρυφά τους πεινασμένους. Χρησιμοποιούσε τουρκάλες για να κρύβεται ο ίδιος, να νομίζουν ότι Τούρκοι κάνουν τις ελεημοσύνες. Τις πλήρωνε και μετέφεραν τη νύχτα τρόφιμα σε σπίτια που είχαν ανάγκη. Έδινε αυστηρή εντολή να μην τον μαρτυρήσουν. Σε μια χήρα με τέσσερα μωρά έστελνε με μια τουρκάλα αλεύρι και καθόταν η τουρκάλα και βοηθούσε την χήρα στο ζύμωμα.
Ο Ηλίας με την Σωτήρα απέκτησαν έξι κορίτσια. Την Αγάπη, η οποία παντρεύτηκε και μετά την χηρεία της έγινε μοναχή με το όνομα Μαρία στην Κούμα του Σοχούμ, την Βασιλική, την Ελένη, την Καλλιόπη (Κάλη), την Αθηνά και την Όλγα.

Ο Ηλίας ήταν προκομμένος και αγαπούσε πολύ τον Θεό. Στενοχωριόταν όμως που δεν ήξερε γράμματα. Φάνηκε λοιπόν κάποτε στον ύπνο του Άγγελος και άρχισε να του μαθαίνη γράμματα, ψαλτική και αγιογραφία. Κάθε βράδυ τον έβλεπε στον ύπνο του και συνέχιζε το μάθημα του, μέχρι που έμαθε ο Ηλίας να διαβάζη, να γράφη καλά, να ψέλνη και να αγιογραφή. Τις Κυριακές έψελνε στην Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού, στο χωριό Τσίτα των Σουρμένων. Ήταν εξαιρετικά καλλίφωνος και έψελνε με ευλάβεια, όπως είχε διδαχθή από τον Άγγελο. Έχοντας αγάπη και έφεση για την προσευχή, ξυπνούσε πάντα νωρίς για να προσεύχεται.
Το 1918 η ζωή τους, όπως και όλων των Ελλήνων του Πόντου, έγινε αφόρητη από τις βιαιότητες των Τούρκων. Ανήμερα των Φώτων, την ώρα του Αγιασμού, οι Τούρκοι περικύκλωσαν την Εκκλησία του χωριού. Ο στρατός των Αρμενίων όμως τους διεσκόρπισε. Έτσι ξεκίνησαν την ίδια μέρα πολλές οικογένειες να φύγουν για την Ρωσσία. Μεταξύ αυτών και η οικογένεια του Ηλία. Ο ίδιος έφυγε αργότερα, οδοιπορώντας επί δεκαπέντε ημέρες μέσα στα χιόνια.

Στο Βατούμ, στο χωριό Μαχμουτία, ήταν εγκατεστημένη η κόρη του Αγάπη με τον σύζυγο της Αβραάμ, ο οποίος ήταν πολύ πλούσιος. Αγόρασε για τον πεθερό του Ηλία μια μεγάλη έκταση στο βουνό και εκεί ο Ηλίας έχτισε μόνος του το σπίτι του. Εξακολουθούσε να ασκή το επάγγελμα του φούρναρη αλλά και να βοηθά τους φτωχούς. Ανάγκαζε τους ξένους να έρθουν να φιλοξενηθούν στο σπίτι του. Έστελνε την κόρη του Κάλλη στα σταυροδρόμια με την διεύθυνση του γραμμένη στο χαρτί να την δίνη στους ξένους και να τους προσκαλή για φιλοξενία. Έκλαιγε από χαρά όταν τον επισκέπτονταν ζητιάνοι, πρόσφυγες και φτωχοί. Κάθε βράδυ είχε πέντε-δέκα άτομα. Έβαζε τα παιδιά του να τους ξεψειρίσουν, να τους πλύνουν τα πόδια, τα ρούχα τους και μετά τους οδηγούσαν στο μεγάλο δωμάτιο, το «μουσαφίρ-οντά», που το είχε ειδικά για την φιλοξενία των πτωχών. Ο ίδιος τους υπηρετούσε και τους τάιζε μέχρι να χορτάσουν. «Φάτε, πιέτε, μην ντρέπεστε», έλεγε. Ο ίδιος έτρωγε τελευταίος. Είχε ξεχωριστό δωμάτιο για τους άρρωστους.

Κάποτε φιλοξένησε για χρόνια δυό αδέλφια μοναχούς, τον Παχώμιο και τον Ιωάννη, οι οποίοι ήταν ντυμένοι με κοσμικά ρούχα για τον φόβο των αθέων κομμουνιστών και ασκήτευαν σε βράχο του Σοχούμ. Από αυτούς ο Ιωάννης κοιμήθηκε αργότερα στον Πόντο και ο Παχώμιος στο Άγιον Όρος.

Η καλή του σύζυγος τον βοηθούσε στην φιλοξενία και τον συναγωνιζόταν στην ελεημοσύνη. Ρωτούσαν να μάθουν ποιος έχει ανάγκη και τη νύχτα έστελναν τσουβάλια αλεύρι, τυριά, φρούτα σε χήρες και ορφανά, σε φυλακές και ιδρύματα.
Μια νύχτα, η ορφανή Αυγούλα που την μεγάλωναν στο σπίτι τους, είδε την Σωτήρα να βγαίνη κρυφά από το σπίτι και την ρώτησε που πάει τέτοια ώρα. «Ησύχασε», της είπε, «πάω ν’ αρμέξω τις αγελάδες». «Τέτοια ώρα;», ρώτησε πάλι η Αυγούλα. «Θα πάω το γάλα στις φυλακές».
Εκτός από την Αυγή μεγάλωσε και πάντρεψε και άλλο ορφανό κοριτσάκι, την Ελπινίκη.

Αγιος Γεωργιος Χαλιναρας Χαρσερας Αργυρουπολεως του Ποντου23Μια νύχτα ο Ηλίας είδε στον ύπνο του τον άγιο Γεώργιο ο οποίος του παρήγγειλε να κτίση κοντά στο σπίτι του Εκκλησία στο όνομα του. Του υπέδειξε μάλιστα και το σημείο που θα κρεμούσε την εικόνα του καθώς και τις άλλες εικόνες, ενώ του υποσχέθηκε ότι θα τον βοηθούσε και θα ενεργούσε θαύματα.
Κάποια ημέρα που ο Ηλίας έσκαβε στο κτήμα του σφηνώθηκε ο κασμάς και δεν έβγαινε. Έσκαψε γύρω του με κοπίδι και σφυρί και τότε βρήκε τοίχο Εκκλησίας. Έσκαψε με προσοχή. Αμέσως φάνηκαν οι τρεις πλευρές του ναού και στον τοίχο μια τοιχογραφία του Αγίου Γεωργίου, που διετηρείτο καλά.
Έφτιαξε την Εκκλησία με σανίδια και την σκέπασε με χορτάρια. Από έξω έμοιαζε με αχυρώνα, ώστε να μην δίνη υποψία στους κομμουνιστές. Ζωγράφισε μόνος του τις εικόνες και τις τοποθέτησε όπως ήθελε ο άγιος Γεώργιος. Η κόρη του Αγάπη, που ήταν κρυφή μοναχή, περιποιείτο την Εκκλησία. Ο Ηλίας της παρήγγειλε να κρατά ακοίμητο το καντήλι του αγίου Γεωργίου. Όταν πήγαινε να σβήση, αυτή άκουγε έναν ήχο χαρακτηριστικό και τότε πήγαινε να προσθέση λάδι και να καθαρίση το φυτίλι του. Αισθάνονταν με διάφορους τρόπους την παρουσία του Αγίου Γεωργίου. Όταν ερχόταν ο Άγιος άκουγαν ποδοβολητό και έβλεπαν τα πατήματα του αλόγου του στον χωμάτινο δρόμο.

Ο Ηλίας αγωνιζόταν πολύ και το παράδειγμα του παρακινούσε και τους άλλους. Ξυπνούσε στις 3 τη νύχτα και μέχρι το πρωί προσευχόταν. Βίαζε τον εαυτό του πολύ στην προσευχή. Έκανε κομποσκοίνι και έτρεχαν τα δάκρυα του συνέχεια. Αν κάποτε δεν ξυπνούσε, τον σκουντούσε ο άγιος Γεώργιος λέγοντας: «Σήκω, η ώρα πέρασε». Ο ίδιος ξυπνούσε και την οικογένεια του για να προσευχηθούν, ενώ την ορφανή Αυγούλα την ξυπνούσε στις 3.30′ με πραεία φωνή.

Πήγε στον ιερέα της περιοχής ο Ηλίας και του ανέφερε για την Εκκλησία που ανακάλυψε. Εκείνος ήταν γέρος και για τον φόβο των αθέων κομμουνιστών, δεν φορούσε ράσα. Παρακίνησε τον Ηλία να χειροτονηθή ιερέας για να μπορή να βαπτίζη και να κοινωνά τους χριστιανούς. Δέχθηκε και χειροτονήθηκε ιερέας από τον επίσκοπο του Βατούμ. Φορούσε μια ιερατική στολή που είχε κληρονομήσει από ένα θείο του ιερέα, τον παπα-Γιώργη, και λειτουργούσε κρυφά στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και σ’ άλλα ερημοκκλήσια.
Όταν οι πιστοί της περιοχής έμαθαν ότι υπάρχει Ιερέας στο χωριό, πήγαιναν για να λειτουργηθούν τη νύχτα στο Εκκλησάκι του αγίου Γεωργίου. Οι Τούρκοι της περιοχής το πληροφορήθηκαν και το κατέδωσαν στην Αστυνομία, η οποία έκανε εφόδους. Όμως ο πατήρ πάντα ειδοποιείτο έγκαιρα από καλούς ανθρώπους και πριν έρθη η Αστυνομία, σκορπίζονταν και έκαναν ότι μαζεύουν ξύλα ή ότι απασχολούνται με κάποια άλλη εργασία. Ο π. Ηλίας δήλωνε ευθαρσώς ότι ήταν χριστιανός, και οι άνθρωποι έλεγαν στην Αστυνομία ότι ήταν εργάτες του. Σε κάθε έφοδο των αστυνομικών τον συνελάμβαναν, τον ανέκριναν, τον έκλειναν στην φυλακή, τον χτυπούσαν και τον άφηναν νηστικό. Υπέστη πολλά βασανιστήρια χωρίς να λυγίση, όμως παρέμεινε σταθερός ομολογητής. Όταν έβγαινε από την φυλακή, ενώ ακόμη πονούσε από τα βασανιστήρια, πήγαινε κρυφά κάθε νύχτα στο Εκκλησάκι του και με τους πιστούς τελούσαν την θεία Λειτουργία.
Ήταν ασκητικός και λιτοδίαιτος. Συνήθως το φαγητό του ήταν λίγο ρυζάκι νερουλό ή λίγα καρύδια ή λίγο λάχανο βραστό. Στα τέλη του έπινε τσάϊ με παξιμάδι. Κρατούσε τα τριήμερα και το βράδυ έτρωγε μόνο τρία φουντούκια. Νήστευε με ζήλο τις Σαρακοστές. Συχνά πάθαινε γαστρορραγίες και ήταν πολύ αδύνατος. Συνήθισε και τα παιδιά του από μικρά στη νηστεία.
Την ημέρα εργαζόταν στο κτήμα του. Καλλιεργούσε λαχανικά και πολλών ειδών καρποφόρα δένδρα, ακόμη και τσάγια.

Ο πατήρ είχε ως ευλογία το δεξί χέρι του παπα-Γιάννη Τριανταφυλλίδη που άγιασε. Επίσης μια ηγουμένη από το Σοχούμ του χάρισε την καρδιά και το δακτυλάκι μιας παιδούλας, ονόματι Μαρίας, που διατηρήθηκαν άφθαρτα μετά την εκταφή της. Το κοριτσάκι αυτό καταγόταν από την Σάντα του Πόντου. Οι γονείς της ήταν πάμπλουτοι αλλά υπερβολικά φιλάργυροι και άσπλαχνοι. Όταν εκοιμήθη η μητέρα της, η μητρυϊά εβασάνιζε τη Μαρία και την άφηνε νηστική. Αυτή μοίραζε κρυφά τις νύχτες σε φτωχούς και εγκυμονούσες γυναίκες πολλά υλικά αγαθά. Έδινε ακόμη και το λιγοστό ψωμάκι της σε πεινασμένους και αυτή έμενε νηστική. Εκοιμήθη σε ηλικία δώδεκα χρόνων και στην εκταφή της βρέθηκαν άφθαρτα το δεξί της χέρι και η καρδιά της μέσα σε μύρο. Έβλεπαν πριν στον τάφο της κάθε νύχτα ένα φως που ανεβοκατέβαινε τρεις φορές, και αυτό τους παρακίνησε να κάνουν ανακομιδή, οπότε και βρέθηκε ο τάφος της να ευωδιάζη γεμάτος μύρο.
Όπως υποσχέθηκε ο άγιος Γεώργιος, έδωσε στον παπα-Ηλία το χάρισμα να θεραπεύη ασθενείς. Τους διάβαζε το Ευαγγέλιο, τους σταύρωνε και τους έδινε να ασπασθούν τα λείψανα του Αγίου Ιωάννου του νέου ελεήμονος και της Μαρίας.
Σταύρωνε ακόμη και Τούρκους και Αρμενίους οι οποίοι θεραπεύονταν. Για κάποιον είπε ότι θα έλθει από μακρυά αλλά δεν θα γίνει καλά, γιατί δεν έρχεται με πίστη. Έτσι του είπε ο άγιος Γεώργιος και έτσι έγινε.

Ένα ορφανό παιδί, ο Κώστας από την Κριμαία, έπασχε από επιληψία. Τον θεράπευσε ο π. Ηλίας και η κόρη του, η Αγάπη, τον στεφάνωσε.

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος_St George the Trophy-bearer_Св Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გ-0123333Μια μέρα ο άγιος Γεώργιος του έδειξε στο βουνό ένα λουλούδι που έμοιαζε με μαργαρίτα. Είχε δύο χρώματα, άσπρο και κίτρινο. Του είπε να τα βράζη ξεχωριστά. Τα άσπρα, αφού τα βράσει, να τα δίνη στους άτεκνους άνδρες και το ζουμί από τα κίτρινα στις γυναίκες. Επειδή φοβήθηκε μήπως είναι από τον πειρασμό για να φαρμακώση τους ανθρώπους, έβρασε, ήπιε πρώτα ο ίδιος και, αφού είδε ότι δεν έπαθε τίποτε, το έδινε και στους άτεκνους και τεκνοποιούσαν. Ο ίδιος βάπτιζε τα παιδιά τους.
Η εγγονή του π. Ηλία Μαρία, κόρη της Κάλλης, που ζει ακόμη, θυμάται το εξής περιστατικό: -Κάποια ημέρα ήμασταν έξω στο κτήμα και σκαλίζαμε. Ξαφνικά ακούστηκε από το δρόμο θόρυβος και γαύγιζαν τα σκυλιά. Εμείς δεν βλέπαμε γιατί παρεμβάλλονταν το δάσος. Ο παππούς (π. Ηλίας) μονολογούσε: «Κάτι γίνεται». Μας είπε να μπούμε μέσα στο σπίτι και αυτός κάθησε έξω. Μετά από λίγο φάνηκαν δύο καβαλλάρηδες αγανακτισμένοι και ρωτούσαν: «Ποιος ήταν αυτός με το άσπρο άλογο που μας εμπόδιζε τόση ώρα να έρθουμε; Πού είναι να τον σκοτώσουμε;». Ο παππούς τους είπε να καθήσουν να ξεκουραστούν και τους κέρασε. Ύστερα τους ρώτησε αν τον δουν, θα τον γνωρίσουν, και είπαν «ναι». Τότε τους έφερε την εικόνα του Αγίου Γεωργίου και αυτοί έκπληκτοι αναγνώρισαν τον καβαλλάρη που τους εμπόδιζε. Συγκλονίστηκαν και βαπτίστηκαν και οι δύο χριστιανοί».

Ένας Τούρκος, ονόματι Χουσεΐν, ζούσε στο σπίτι της κόρης του στην Μαχμουτία. Δίπλα τους έμενε ένας Διοικητής Αστυνομίας που η γυναίκα του ήταν τρελλή και την έδεναν με αλυσίδες. Ο Χουσεΐν τον λυπήθηκε και του είπε ότι υπάρχει ένας Έλληνας που μπορεί να θεραπεύση την γυναίκα του. Αμέσως ζήτησε να τον φέρη στο σπίτι του. Ο π. Ηλίας είπε να φέρουν την άρρωστη στο σπίτι της κόρης του Χουσεΐν. Εκεί επί δώδεκα ημέρες την διάβαζε, την σταύρωνε και μετά έγινε καλά και ήρθε στα λογικά της. Από τότε η Αστυνομία δεν τον ξαναενόχλησε. Ο Διοικητής έγινε κρυφά χριστιανός και ο π. Ηλίας βάπτισε όλη την οικογένεια του.

Τρεις Τούρκοι που ζούσαν στην Ρωσσία έμαθαν ότι ο πατήρ κάνει θαύματα και αποφάσισαν να τον σκοτώσουν ή να τον απαγάγουν και να σφραγίσουν την Εκκλησία. Πηγαίνοντας με τ’ άλογα τους τη νύχτα, ένας καβαλλάρης με άσπρο άλογο τους έκοβε τον δρόμο. Τ’ άλογα τους φοβήθηκαν και γύρισαν πίσω. Ήταν ο άγιος Γεώργιος που τους έδιωξε. Μετανοιωμένοι διηγήθηκαν το πάθημα τους στον π. Ηλία ζητώντας συγχώρηση.

Το ιαματικό χάρισμα του πατρός έγινε γνωστό παντού. Έρχονταν από πολύ μακρυά Αρμένιοι, Γεωργιανοί, ακόμη και Τούρκοι για να θεραπευθούν. Ο παπα-Ηλίας, κοιτάζοντας τους προσεκτικά, προγνώριζε αν θα γίνουν καλά. Καταλάβαινε ποιοι θα θεραπεύονταν και τους το έλεγε. Μετά τους διάβαζε. Όταν όμως «έβλεπε» ότι δεν θα γίνονταν καλά, τους έλεγε να φύγουν.

Ο γυιός ενός αξιωματικού του στρατού αρρώστησε βαριά. Οι γιατροί στο Λένιγκραντ και στην Μόσχα τον απογοήτευσαν. Άκουσε για τον παπα-Ηλία και έφερε τον γυιό του στην Μαχμουτία. Ο πατήρ τον κράτησε λέγοντας στον πατέρα: «Επήγαινε στο σπίτι σου ήσυχος. Ο γυιός σου θα μείνει τρεις βδομάδες εδώ. Αν θέλης, να ρχεσαι να τον βλέπης». Κάθε φορά που ερχόταν τον έβλεπε καλύτερα μέχρι που θεραπεύθηκε τελείως.

Εκτός από τα πολλά θαύματα που έκανε προέλεγε γεγονότα που επαληθεύονταν, γιατί είχε το προορατικό χάρισμα. Είπε στην ορφανή Αυγούλα κάποτε: «Κορίτσι μου, Αυγή, αυτόν τον δρόμο που βαδίζεις σ’ αυτόν θα μείνεις και θα βγεις στο τέλος καθαρή. Θα πας στον ουρανό, Χριστού νύμφη. Ρώτησα τον Άη-Νικόλα και μου είπε πως η Αυγή θα πάει Χριστού νύμφη επάνω. Εσύ δεν θα παντρευτείς». Πολλοί την ζήτησαν να την παντρευτούν. Έγινε όμως όπως προέβλεψε ο π. Ηλίας.

Ό,τι είχε ο άλλος στην καρδιά του το γνώριζε», πολλές φορές το έλεγε. Ξεκινούσαν να ‘ρθούν στην Ρωσσία μερικοί από τον Πόντο και αυτός το γνώριζε. Ξεκίνησαν κάποτε τρεις Έλληνες από το χωριό Αχαλσενί για να τον επισκεφθούν. Έχασαν τον δρόμο και νυχτώθηκαν στην ύπαιθρο. Ο π. Ηλίας ανέφερε για τους τρεις που χάθηκαν και μόλις έφθασαν τους είπε: «Καλά ευλογημένοι, πως χάσατε τον δρόμο και ταλαιπωρηθήκατε;».
Έλεγε μερικές φορές: «Σήμερα θα έλθουν οι τάδε, πιστεύουν και θα γίνουν καλά», ή «αυτός που έρχεται δεν πιστεύει και δεν θα γίνει καλά», και γινόταν όπως έλεγε ο π. Ηλίας. Άλλοτε έβλεπε με το χάρισμα του κάποιον που ερχόταν να τον δη και είχε χαθή στο δάσος. Τότε έστελνε ένα γνωστό του στο σημείο που βρισκόταν ο χαμένος, τον εύρισκε και τον έφερνε κοντά του. Είπε κάποτε: «Έρχεται ο Πέτρος και έχει αυτήν την αρρώστια και θα γίνει καλά. Πέντε η ώρα το πρωί θα είναι εδώ», και έτσι έγινε.

Συχνά προφήτευε λέγοντας: «Θα ‘ρθεί ένας καιρός που θα γίνουν οι άνδρες γυναίκες και οι γυναίκες άνδρες. Τότε θα πέσει μεγάλη κατάρα στον κόσμο. Θα γίνει πόλεμος στην Κωνσταντινούπολη και ο Ρώσσος θα νικά• θα πάει ως τον Ευφράτη ποταμό. Θ’ ανοίξει η Αγιά Σοφιά και θα λειτουργηθή. Ένας εξαδάκτυλος βασιλιάς θα είναι τότε». Και έλεγε: «Ξύπνα Ρωσσία και δράξον τα όπλα σου». Δηλαδή έλα σε μετάνοια, σε πίστη και απόρριψε την αθεΐα.
Έβλεπε συχνά τον άγιο Γεώργιο. Κάποτε του είπε: «Θα ρθουν Τούρκοι να κάψουν την Εκκλησία και θα προσπαθήσουν να σας σκοτώσουν». Το είπε στην οικογένεια του αλλά δυσπίστησαν. Το κτήμα τους το ζήλευαν οι Τούρκοι και ήθελαν να το πάρουν. Μαζεύτηκαν πολλοί με επικεφαλής τον Αχμέτ Κιτιάκ και τη νύχτα πήγαν και χτύπησαν την πόρτα τους, ζητώντας δήθεν να τους δείξη τον δρόμο. Δεν τους άνοιξαν, αυτοί όμως σκότωσαν το σκυλί και άρχισαν να πυροβολούν. Οι σφαίρες πήγαιναν δώθε-κείθε αλλά καμία δεν άγγιξε το σπίτι. Η Κάλλη έβλεπε στην πόρτα τον άγιο Γεώργιο με ανοιχτά τα χέρια να τους προστατεύη. Τέλος έβαλαν φωτιά δίπλα στον αχερώνα όπου μέσα ήταν η Εκκλησία και κάηκε. Πήρε φωτιά και η σκεπή του σπιτιού, αλλά την έσβησαν. Ο π. Ηλίας ύστερα πήγε και προσευχήθηκε μπροστά στα εικονίσματα και ρώτησε τον Χριστό: «Ποιοι είναι αυτοί που έκαψαν την Εκκλησία;» Και ο Χριστός τους απαρίθμησε έναν-έναν.

Ο φθόνος όμως των ανθρώπων δεν τον άφησε ήσυχο. Ένας εξ αγχιστείας συγγενής του τον κατηγόρησε στους κομμουνιστές ότι κρύβει χρυσαφικά. Είπε ότι με τα θαύματα που κάνει μαζεύει ότι του δίνουν, ενώ ο π. Ηλίας δεν έπιανε χρήματα στα χέρια του. Ήρθαν και ρήμαξαν το σπίτι του, άρπαξαν τα πάντα, ενώ αυτόν και την πρεσβυτέρα του Σωτήρα τους φυλάκισαν. Τον π. Ηλία τον βασάνισαν πολύ γιατί ήταν πιστός, δεν ήξεραν ότι είναι και ιερέας. Τον έβαλαν σ’ ένα λάκκο στενό, τόσο που να μην μπορή να καθήση ούτε να γυρίζη από την μια και την άλλη μεριά. Ουρούσαν και αποπατούσαν πάνω του και τον άφηναν νηστικό.
Όταν το έμαθε ο Ρώσσος Διοικητής της Αστυνομίας, του οποίου είχε θεραπεύσει την γυναίκα, ενήργησε και απελευθέρωσε σ’ ένα μήνα την Σωτήρα και στους τρεις μήνες τον π. Ηλία, το έτος 1938. Του έδωσε ρούχα, χρήματα και τρόφιμα, αλλά ο π. Ηλίας πλέον ήταν πολύ άρρωστος από τις κακουχίες και τα βασανιστήρια που του έκαναν. Είχε αιματουρία από τον προστάτη και πονούσε πολύ.
Όταν κάπως συνήλθε άρχισε πάλι να λειτουργή και να βαπτίζη. Οι λειτουργίες γίνονταν τη νύχτα κρυφά και με προφυλάξεις. Έρχονταν είκοσι -τριάντα πιστοί. Ο π. Ηλίας λειτουργούσε στα ελληνικά με πολλή ευλάβεια και κατάνυξη. Τις νύχτες επίσης έκανε τις βαπτίσεις στο σπίτι κάποιου καλού Τούρκου, για να μην δίνη υποψίες. Κάποια μέρα βάπτισε τριάντα επτά, που τους αναδέχθηκε η Σωτήρα, και άλλους ενενήντα ενιά με ανάδοχο την κόρη του Αγάπη (Μαρία μοναχή).

Μια γυναίκα διηγήθηκε πως κάποτε την ώρα που λειτουργούσε ο π. Ηλίας, βγήκε φως από την εικόνα του Αγίου Γεωργίου και στάθηκε πάνω του.
Έκανε συχνά λιτανείες, γιατί προέβλεπε κάποια συμφορά που ερχόταν. Έλεγε: «Από τα ξερά ξύλα καίγονται και τα χλωρά. Από τους αμαρτωλούς καίγονται και οι καλοί», «χωρίς καλά έργα η πίστις νεκρά εστί».
Ένα απόγευμα μόλις άρχισε να σκοτεινιάζη, ο εγγονός του π. Ηλία Γιώργος Κυριακίδης, είδε ένα περίεργο φως που άρχισε να ανεβαίνη από το δάσος χαμηλά προς το βουνό που ήταν το σπίτι, και όλο δυνάμωνε. Σαν να πήρε φωτιά όλος ο τόπος και το παιδί άρχισε να κλαίη. Τον ρώτησε ο π. Ηλίας γιατί κλαίει και το παιδί του ανέφερε για το φως. Γέλασε ο πατήρ και του είπε: «Μην κλαις παιδί μου, αυτός είναι ο άη-Γιώργης. Είναι ο καιρός που έρχεται στην Εκκλησία».
Στα τελευταία του χρόνια δεν μπορούσε να περπατήση. Οι συχνές γαστρορραγίες, ο καρκίνος του προστάτη, η αιματουρία τον είχαν καταβάλει αφάνταστα. Σηκωτό τον πήγαιναν στην Εκκλησία. Όλη την μέρα ήταν σαν νεκρός αλλά την ώρα της προσευχής σαν να έμπαινε μια θεία δύναμη στο αδύνατο σώμα του και παρακαλούσε να τον πάνε στον άη-Γιώργη. Διάβαζε επί τρεις ώρες το Μεσονυκτικό και τον Όρθρο, ύστερα λειτουργούσε και κοινωνούσε τους ανθρώπους που έρχονταν από μακρυά μέσα στα χιόνια.

Στις 6 Δεκεμβρίου 1939 ημέρα Παρασκευή, ανήμερα της γιορτής του Αγίου Νικολάου, άργησε, δεν σηκώθηκε κατά το σύνηθες στις 3. Ο άγιος Νικόλαος τον αγαπούσε πολύ, συχνά του εμφανιζόταν και συνομιλούσαν. Ήρθε λοιπόν εκείνη την ημέρα ο άγιος Νικόλαος λουσμένος σε φως, τον ξύπνησε μ’ ένα θωπευτικό απαλό χτύπημα και γελούσε όλος από ιλαρότητα.
Το ίδιο έτος 1939 έφυγαν τα παιδιά του για την Ελλάδα. Ο π. Ηλίας ενέτεινε τους αγώνες του και άρχισε να προετοιμάζεται για την έξοδο του από αυτόν τον κόσμο.

Όταν πλησίασε ο καιρός της κοιμήσεώς του, τις τελευταίες μέρες έμεινε κατάκοιτος. Δεν δεχόταν φαγητό, τρεφόμενος από την προσευχή. Κοιμήθηκε οσιακά με μεγάλη ειρήνη τον Ιούλιο του 1946. Την ώρα της κοιμήσεώς του, ένα φως κατέβηκε από τον ουρανό και το δωμάτιο του πλημμύρισε από ευωδία. Το δεξί του χέρι έγινε σαν το κερί και μαρτυρούσε τις κρυφές του ελεημοσύνες. Ετάφη κατά την επιθυμία του στην αυλή της Εκκλησίας του αγαπημένου του Αγίου. Δεξιά του αργότερα ετάφη η πρεσβυτέρα του Σωτήρα που κοιμήθηκε το 1963 σε ηλικία 83 ετών και αριστερά του η κόρη του Αγάπη (Μαρία μοναχή).
Από τον τάφο του τις νύχτες έβγαινε φως. Οι στρατιώτες από τα γύρω ρωσσικά φυλάκια το έβλεπαν χωρίς να μπορούν να το εξηγήσουν, και αυτό τους φόβιζε. Κάθε νύχτα στις δώδεκα ακριβώς μεσάνυχτα, έβγαινε το φως από τον τάφο του και έρρεε μύρο. Όσοι χρίονταν από το μύρο, από όποια αρρώστια και αν έπασχαν, αμέσως γίνονταν καλά. Αυτά έγιναν γνωστά και πλέον ήταν τόσοι αυτοί που πήγαιναν να θεραπευθούν στον τάφο του π. Ηλία, που δεν μπορούσαν να κρυφθούν. Έγινε φανερό προσκύνημα.

Τότε ο Διοικητής της Αστυνομίας βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Ήθελε μεν να προστατεύση την Εκκλησία, αλλά η μεγάλη συρροή των πιστών στον τάφο του π. Ηλία δημιουργούσε προβλήματα και η κατάσταση ξέφευγε από τον έλεγχο του, γι’ αυτό αποφάσισε να κάνουν την ανακομιδή των οστών. Άνοιξαν τον τάφο σηκώνοντας την πλάκα και βγήκε φως από τον τάφο. Το λείψανο του παπα-Ηλία ήταν ακέραιο και ευωδίαζε. Το έθαψαν πάλι και απαγόρευσαν στον κόσμο να προσέρχεται στον τάφο. Αργότερα, όταν άλλαξαν τα πράγματα και δόθηκε ελευθερία, οι πιστοί άρχισαν πάλι να πηγαίνουν στον τάφο του π. Ηλία, τον ανακήρυξαν Άγιο στο Βατούμ και έβαλαν την εικόνα του στην Εκκλησία.
Το 1962 Γεωργιανοί Επίσκοποι άνοιξαν πάλι τον τάφο του. Το λείψανο του δεν βρέθηκε. Ο τάφος του είχε συληθή. Μετά την κοίμηση του ανέβλυσε Αγίασμα που θαυματουργεί σε όσους αρρώστους πλύνονται ή πίνουν.
Στον ναό του Αγίου Γεωργίου λειτουργούσε ο δισέγγονος του π. Ηλία, ο π. Αβραάμ Παρασκευόπουλος, (έχει πια κοιμηθεί και η πρεσβυτέρα του παραμένει πιστή φύλακας του τόπου όπου κρατάει αναμμένο το καντήλι του Αγίου).
Πρεσβείας του Αγίου Ηλία του μυροβλήτου, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.

Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», 5η διήγηση.
Κεντρική διάθεση βιβλίου: Ιερόν Ησυχαστήριον «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος», Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής

1. Τα στοιχεία που συνθέτουν τον σύντομο βίο του π. Ηλία προέρχονται από διηγήσεις της κόρης του Καλλιόπης (Κάλλης) και των εγγονών του Μαρίας και Όλγας (κόρες της Καλλιόπης). Ευχαριστίες οφείλονται στους κ. Κλημεντίδη Παναγιώτη και κ. Πιλιτσίδη Μιχαήλ, δισέγγονο του π. Ηλία, που κατέγραψαν αντιστοίχως τις διηγήσεις. Ο Γέροντας Παΐσιος είχε διαβάσει τον βίο, έκανε τις παρατηρήσεις του και τόνισε ότι ο π. Ηλίας από μικρός πήρε την θεία Χάρι γιατί υπέμεινε με ανεξικακία τα βασανιστήρια της μητρυιάς του.
2. Λευϊτ. ιη’, 7.

Ηλίας Διαμαντίδης_Отец Илия Диаманти́дис Мироточивый_Илии ΗΛΙΑΣ-iliya-diamantidis75446273Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

– Γέροντα, πώς να βλέπουμε αυτόν που μας αδικεί;

– Πώς να τον βλέπουμε; Σαν έναν μεγάλο ευεργέτη μας, που μας κάνει καταθέσεις στο Ταμιευτήριο του Θεού. Μας κάνει πλούσιους αιώνια. Μικρό πράγμα είναι αυτό; Τον ευεργέτη μας δεν τον αγαπούμε; Δεν του εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας; Έτσι και αυτόν που μας αδικεί να τον αγαπούμε και να τον ευγνωμονούμε, γιατί μας ευεργετεί αιώνια. Οι άδικοι αδικούνται αιώνια, ενώ όσοι δέχονται με χαρά την αδικία δικαιώνονται αιώνια.

Οι αδικημένοι είναι τα πιο αγαπημένα παιδιά του Θεού. Γιατί ως αδικημένοι έχουν στην καρδιά τους τον αδικημένο Χριστό.

Τον δίκαιο άνθρωπο συνήθως οι άλλοι τον σπρώχνουν στην τελευταία θέση ή ακόμη του παίρνουν και την θέση. Τον αδικούν, τον πατούν -”πατούν επί πτωμάτων”, έτσι δεν λέγεται; Αλλά, όσο οι άνθρωποι τον σπρώχνουν προς τα κάτω, τόσο ο Θεός τον ανεβάζει προς τα πάνω σαν τον φελλό. Θέλει όμως πάρα πολλή υπομονή. Η υπομονή ξεκαθαρίζει πολλά πράγματα.
Ο καλός δοκιμάζεται στα χέρια των κακών, περνάει από τα λανάρια…

Ο άνθρωπος, όταν είναι δίκαιος, έχει τον Θεό με το μέρος του, και όταν έχη και λίγη παρρησία στον Θεό, τότε θαύματα γίνονται. Όταν κανείς βαδίζη με το Ευαγγέλιο, δικαιούται την θεία βοήθεια. Βαδίζει με τον Χριστό. Πώς να το κάνουμε; την δικαιούται. Όλη η βάση εκεί είναι. Από ‘κει και πέρα να μη φοβάται τίποτε. Αυτό που έχει σημασία είναι να αναπαύεται ο Χριστός, η Παναγία και οι Άγιοι στην κάθε ενέργειά μας, και τότε θα έχουμε την ευλογία του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων μας, και το Άγιο Πνεύμα θα επαναπαύεται σ’ εμάς.

Όταν δέχεσαι την αδικία και δικαιολογείς τον πλησίον σου, δέχεσαι τον πολυαδικημένο Χριστό στην καρδιά σου. Τότε ο Χριστός μένει με το ενοικιοστάσιο μέσα σου και σε γεμίζει με ειρήνη και αγαλλίαση.

Ανώτερη αγάπη έχει ο άνθρωπος που σηκώνει ταπεινά το σφάλμα του συνανθρώπου του, παρά εκείνος που σηκώνει τον βαρύ τουρβά του συνοδοιπόρου του.

Κάθε θλίψη να την υπομένετε με χαρά. Οι θλίψεις που μας προκαλούν οι άνθρωποι είναι πιο γλυκές από όλα τα σιρόπια που μας προσφέρουν όσοι μας αγαπούν… Εμείς πρέπει να προσευχώμαστε για όλους που μας κακολογούν, και να ζητούμε από τον Θεό να τους δίνη μετάνοια, φωτισμό και υγεία και να μην αφήνουμε μέσα μας ούτε ίχνος μίσους γι᾿ αυτούς. Να κρατούμε μόνον την πείρα από τον πειρασμό, να πετούμε όλα τα φαρμάκια.. Με λίγη υπομονή που θα κάνη ο άνθρωπος στις δύσκολες στιγμές μπορεί να αποκτήση την θεία Χάρη. Οι περισσότερες δοκιμασίες μόνο με την υπομονή περνούν. Να ξέρετε ότι ο Θεός ευαρεστείται, όταν ο άνθρωπος περνά δοκιμασίες και υπομένει αγόγγυστα δοξάζοντας το άγιο όνομά Του . «Μακάριος ανήρ ος υπομένει πειρασμόν», λέει ο Άγιος Ιάκωβος (Ιακ. α’ 12).

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη φωτιά από το εσωτερικό κάψιμο της ψυχής, από τη συνείδηση. Τη βασανίζει και την τρώει συνέχεια με το σαράκι σε τούτη τη ζωή και πιο πολύ φυσικά θα την τρώει στην άλλη ζωή, την αιώνια, «ο ακοίμητος σκώληξ», αν δεν μετανοήσει ο άνθρωπος σ’ αυτή τη ζωή και δεν επιστρέψει τις αδικίες του στου συνανθρώπους του, έστω και με την αγαθή του προαίρετη, σε περίπτωση που δεν μπορεί με άλλο τρόπο.

Είπε ο αββάς Ποιμήν:
«Η πονηρία δεν εξουδετερώνει καθόλου την πονηρία, αλλά, εάν κάποιος σου κάνει κακό, εσύ ευεργέτησέ τον, για να εξαφανίσεις την κακία με τα καλά έργα».

Κάποιος πιστός την εποχή των διωγμών της Εκκλησίας προδόθηκε από μια δούλη του. Αφού βασανίστηκε σκληρά, οδηγήθηκε έξω από την πολη για ν’αποκεφαλιστή. Στο δρόμο έτυχε να συναντήσει την κακή εκείνη δούλη. Μόλις την είδε έβγαλε το χρυσό του δαχτυλίδι της το έδωσε και σφίγγοντας μ’ ευγνωμοσύνη το χέρι της της είπε:
Σ’ ευχαριστώ από την ψυχή μου που έγινες αιτία ν’ απολαύσω τέτοια τιμή, να γίνω Μάρτυς του Χριστού μου.

Ηλίας Τσαβτσαβάτζε_ილია_ჭავჭავაძის_სახლი_ანდრიას_ქუჩაზე_St Ilia the Righteous_2015101821173136558Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ ο Αθωνίτης

Η καλύτερη μέθοδος για να διορθώσουμε την κατάσταση μέσα στην Εκκλησία είναι να προσευχόμαστε γι’ αυτήν με κλάμα. Ο Chavchavadze ένας άγιος της Γεωργιανής εκκλησίας, «αρπάχθηκε» στους ουρανούς, όπου είδε τους αγίους να κλαίνε για την Εκκλησία. Εκεί προσεύχονται για την Εκκλησία, και αυτή είναι η καλύτερη οδός για να διορθώσουμε τα πράγματα, όχι η οδός των κρίσεων, των μη σωστών ενεργειών, των συκοφαντιών, κλπ. Να έχετε λοιπόν μια σωστή, ευθεία θεώρηση των πραγμάτων και να ενεργείτε στην Εκκλησία με τρόπο εξίσου σωστό.
Να κλαίτε για την Εκκλησία. Να κλαίτε για όλη την ανθρωπότητα. Γιατί για όλη την ανθρωπότητα; Διότι ολόκληρη η ανθρωπότητα νοσεί…

 Γνωρίζω μόνο ότι δεν είναι δυνατό να σωθεί ο κόσμος διαφορετικά, παρά μόνο με το «άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών» [Ματθ. 6,12.].
Η δύναμη λοιπόν αυτή της συγχωρήσεως για τις πληγές που μας προξένησαν εκπορεύεται από το Πνεύμα το Άγιο. Αυτή ήταν φυσική στον άνθρωπο πριν από την πτώση του, αλλά τώρα είναι για μας υπερφυσική. Εμείς δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε με δική μας δύναμη για τον πόνο που ζήσαμε.

Ο Θεός θέτει αυτή την προϋπόθεση: «Συγχωρήστε και ο Πατέρας θα σας συγχωρήσει».
Σας παρακαλώ, κάντε το αυτό γιά μένα, κάντε αυτή την ηρωική χειρονομία, συγχωρήστε όλους και κατακρίνετε μόνο τον εαυτό σας. Με τον λογισμό μας, δηλαδή, να μην είμαστε διατεθειμένοι να κρίνουμε τούς άλλους, παρά μόνο εμάς. Και όταν θα πούμε: «Συγχώρησον», θα το πούμε με κατάσταση πνεύματος να μην κρίνουμε κανέναν.
Ο Κύριος προσηύχετο υπέρ των σταυρωτών Αυτού: «Πάτερ, άφες αυτοίς• ου γαρ οίδασι τί ποιούσιν».

Οσίου Ηλία, του Μυροβλύτου,
τουπίκλην Διαμαντίδου, του Ποντίου.
Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον. (Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια)

Μυροβλύτην Ηλίαν ανευφημήσωμεν, τον ευλαβή Ιερέα, ελεημόνων ανδρών θησαυρόν ως ταμιούχον Θείας Χάριτος, και θαυμασίων αυτουργόν Γεωργίου του κλεινού εν Μάρτυσι συνεργεία, μεθ’ ου πρεσβεύει Κυρίω δείξαι οδούς ημίν θεώσεως.

Απολυτίκιον Αγίου Γεωργίου Τροπαιοφόρου Ήχος δ’

Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον οσίων Συμεών του διά Χριστόν σαλου και Ιωάννου
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ

Ως ηνωμένοι δι’ ενθέου αγάπης, σύμψυχοι ώφθητε εν πάσι τοις τρόποις, ω Ιωάννη Όσιε και θείε Συμεών· ο μεν βίον ένθεον, διελθών εν ερήμω, ο δε σοφοίς σκώμμασι, τον Βελίαρ μωράνας· και νυν των θείων άμφω αμοιβών, κατατρυφώντες, ημάς εποπτεύοιτε.

Απολυτίκιον Αγίου Ηλία (Chavchavadze) του δικαίου, της Γεωργίας. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Εν εσχάτοις τοις έτεσιν ενεθάρρυνας πιστόν λαόν Γεωργίας, Ηλία θεοσεβές, εν τη πίστει παραμείναι και τοις ήθεσιν ακολουθήσαι τοις χρηστοίς Αποστόλων εποφθείς ομόζηλος και Προφήτου σου φερωνύμου ελέγχω και δράσει, άνερ όντως δίκαιε.

Ήχος α΄. Των ουρανίων ταγμάτων.

Τροπαιοφόρον εν βίω προστάτην έχοντα, ω και Ναόν εκθύμως θείον έκτισεν ύμνοις, Ηλίαν, του Υψίστου τον λειτουργόν ευφημήσωμεν κράζοντες· Συν Γεωργίω δυσώπει τον Ιησούν υπέρ ευσεβών, θειότατε.

Ήχος πλ. δ΄. Ω του παραδόξου θαύματος!

Χαίροις, Ιερεύ θειότατε, ο παροτρύνσει σεπτή Γεωργίου, προστάτου σου, του Μεγαλομάρτυρος, τροπαιούχου εν σκάμμασι της ευσεβείας εγείρας πάγκαλο εν Μαχμουτία Ναόν, ον έδειξας ιερωσύνης σου έδραν και αγώνων σου διηνεκών, πάτερ χαριτόβρυτε, κονίστραν πάγκαλον.

Εις τον Στίχον. Στιχηρά Προσόμοια.
Ήχος πλ. α΄. Χαίροις, ασκητικών.

Χαίροις, της ευσεβείας φωστήρ, ενθεωτάτων Ιερέων ευπρέπεια, το φάος Ορθοδοξίας, ελεημόνων ανδρών πύρσευμα το νέον, πάτερ άγιε, Ηλία πανύμνητε, αρετής ενδιαίτημα, Χριστού αγάπης τιμαλφές σεμνολόγημα, ανεξίκακε, ευλαβές και φιλόθεε, ο υπομείνας άσμενος δεινά κολαστήρια ως ο Ιώβ αγογγύστως και ειληφώς χάριν άφθονον θεόθεν παρέχειν ουρανόθεν πάσι σθένος, χαράν και δύναμιν.

Ήχος β΄.

Ευλογημένον των Σουρμένων γόνον και της καθ’ ημάς Ανατολής άνθος νεοθαλλέστατον, Ηλίαν, τον μυροβλυσίας μετά πότμον αξιωθέντα, οι πιστοί ευφημήσωμεν λέγοντες· Οι των μυροβόλων καμάτων σου σου την ευωδίαν απολαύοντες και Κύριον, τον σε θαυμαστώσαντα, δοξάζοντες εκτενώς δεόμεθά σου, πάτερ πανεύφημε, όπως πληρώσης ευωδίας ευχών σου τας ψυχάς ημών, συμπαθέστατε.