iconandlight

Iconography and Hand painted icons


 Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης θα λάμψη· μόνο την πόρτα της ψυχής να κρατήσωμε ανοικτή, ώστε να δεχώμεθα τις ακτίνες του Ηλίου αυτού μέσα μας. Και αν ακόμη πάρουν τα πάντα από μας, δεν μπορούν να πάρουν την ψυχή μας… Μόνον, κάνε υπομονή ακόμη, παιδάκι μου, και η οδύνη αυτή θα περάση· εμείς θα λησμονήσωμε τα βάσανα· θα μείνη μόνον ευγνωμοσύνη για όλα. Αγία Βασιλομάρτυς τσαρίνα Αλεξάνδρα

Παναγία Πλατυτερα-χωρα του Αχωρητου_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение11 (2)1 1Ευλόγησον τον στέφανον του ενιαυτού της χρηστότητός σου, Κύριε.
Στερέωσον αγαθέ, ην κατεφύτευσε πόθω, επί της γης η δεξιά σου, κατάκαρπον άμπελον, φυλάττων σου την Εκκλησίαν Παντοδύναμε. Ωδή γ’, της Ινδίκτου , Ήχος α’

Ύμνος
για την περιτομή του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού και για τον Μέγα Βασίλειο
Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Συ, που έδωσες το Νόμο στον κόσμο και στον άνθρωπο,
Συ, ο Νομοθέτης, έθεσες Εαυτόν υπό το Νόμο·
άλλοι συμμορφώθηκαν λόγω επιβολής, Συ εκουσίως, γ’ αυτό την όγδοη ημέρα περιετμήθης τη σαρκί.
Εκπληρώνοντας το Νόμο, Συ
τον αντικατέστησες μ’ ένα νέο Νόμο:
η περιτομή της σάρκας αντικαταστάθηκε με μια πνευματική περιτομή,
ώστε να κόψουμε από μέσα μας τα ακάθαρτα πάθη και ν’ ατενίσουμε προς Εσένα με πνεύμα αγνό·
με το πνεύμα εκκόπτουμε και χαλιναγωγούμε το θέλημα της σάρκας
και διά του πνεύματος εκπληρώνουμε το θέλημά Σου,
Σωτήρα του κόσμου.
Οι άγιοι διδάχθηκαν την πνευματική αυτή περιτομή και άφησαν σ’ εμάς το φλογερό παράδειγμά τους·
Ο θεσπέσιος Βασίλειος, σαν ακτίνα φωτός, μια τέτοια περιτομή διδάσκει εις γενεάς γενεών.
Δόξα στον Βασίλειο, που μεγάλως Σε υπηρέτησε.
Ήταν μέγας κατά το ότι ταπείνωσε και απαρνήθηκε εαυτόν ενώπιον Σου:
Γι’ αυτό έγινε μέγας και παραμένει «ο Μέγας».
Ο Πρόλογος της Αχριδος
http://98.131.104.126/prolog/January1.htm

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_3673665551%81Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης θα λάμψη…
Αγία Βασιλομάρτυς τσαρίνα Αλεξάνδρα

«Η ζωή εδώ είναι ένα τίποτα – η αιωνιότητα είναι τα πάντα και αυτό που κάνουμε είναι να ετοιμάζουμε τις ψυχές μας για την βασιλεία των Ουρανών. Έτσι τελικά τίποτα δεν είναι φοβερό. Και αν ακόμη πάρουν τα πάντα από μας, δεν μπορούν να πάρουν την ψυχή μας… Όλες τις δοκιμασίες, τις οποίες Αυτός [ο Κύριος] στέλνει, επιτρέπει — όλα είναι προς το καλύτερον· παντού βλέπεις το χέρι Του. Οι άνθρωποι σου κάνουν κάτι κακό. Εσύ να το δέχεσαι χωρίς γογγυσμό, και Αυτός θα στείλη τον φύλακα Άγγελο, τον Παράκλητον Αυτού. Ποτέ δεν είμεθα μόνοι μας· Αυτός — ο πανταχού Παρών, ο Παντογνώστης — είναι η αυτο-Αγάπη. Πως να μην Τον πιστεύσωμε; Ο ήλιος λάμπει. Αν και ο κόσμος αμαρτάνη και εμείς αμαρτάνομε, σκότος και πονηρία βασιλεύουν, αλλά ο Ήλιος της Δικαιοσύνης θα λάμψη· μόνο να ανοίξωμε τα μάτια μας, την πόρτα της ψυχής να κρατήσωμε ανοικτή, ώστε να δεχώμεθα τις ακτίνες του Ηλίου αυτού μέσα μας. Μόνον, κάνε υπομονή ακόμη, παιδάκι μου, και η οδύνη αυτή θα περάση· εμείς θα λησμονήσωμε τα βάσανα· θα μείνη μόνον ευγνωμοσύνη για όλα. Μεγάλη σχολή. Κύριε, βοήθησε αυτούς, που δεν μπορούν να έχουν αγάπη για τον Θεό στις πικραμένες καρδιές τους, οι οποίοι βλέπουν όλο κακό και δεν προσπαθούν να καταλάβουν, ότι όλο αυτό θα περάση· δεν μπορεί να γίνη αλλοιώς· ο Σωτήρ ήλθε και μας έδειξε το παράδειγμα. Ο ακολουθών την οδόν Αυτού, ακολουθεί την αγάπη και τα παθήματα, κατανοεί όλη την μεγαλωσύνη της Ουράνιας Βασιλείας. Δεν δύναμαι να γράψω· δεν κατορθώνω να εκφράζω με λόγια αυτό, το οποίο γεμίζει την ψυχή μου… Ζούμε εδώ στην γη, αλλά ήδη είμαστε στα μισά του δρόμου για τον άλλο κόσμο. Βλέπουμε με άλλα μάτια… . Έχω παραδώσει τα πάντα στην προστασία του Θεού… Όσο πιο πολύ υποφέρουμε εδώ, τόσο πιο όμορφα θα είναι στην αντίπερα όχθη, όπου τόσα αγαπημένα πρόσωπα μας περιμένουν… Πως μπορεί να ζητά κανείς κάτι περισσότερο; Προσφέρουμε στον Θεό ευχαριστία για την κάθε μέρα…».
Στην τελευταία της επιστολή στην Άννα Βυρούμποβα έγραφε: «..Νοιώθουμε ότι πλησιάζει μια θύελλα, αλλά γνωρίζουμε ότι ο Θεός είναι Ελεήμων και θα φροντίση για μας… οι ψυχές μας βρίσκονται σε ειρήνη. Ό,τι και αν συμβή θα είναι με το θέλημα του Θεού».

***

Άγιος Γέροντας Ιγνάτιος Καπνίσης της Ευβοίας
Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΣ.

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_41256314_1552974684847790_5501849339489681408_nΥποθέσατε ότι όλες οι θάλασσες ενώνονται σε μία.
Υποθέσατε ακόμη ότι κάθε χίλια χρόνια έρχεται ένα πουλάκι και πίνει από την απέραντη αυτή θάλασσα ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ.
Υπολογίσατε τώρα, σας παρακαλώ, σε πόσα δισεκατομμύρια ή τρισεκατομμύρια χρόνια θα τελειώσει αυτή η θάλασσα.
Κάποτε πάντως θα τελειώσει…

Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΣ όμως δεν θα έχει τελειώσει. Διότι δεν τελειώνει ΠΟΤΕ.
Ο Κύριος τονίζει : ‘’Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν ΑΙΩΝΙΟΝ, οι δε δίκαιοι εις ζωήν ΑΙΩΝΙΟΝ’’ Ματθ. 25,46.

Και το συμπέρασμα: Σε ποιά αιωνιότητα θα ευρεθούμε εμείς; Αυτό εξαρτάται από εμάς. Ας σπεύσουμε λοιπόν να ταπεινωθούμε και να εξομολογηθούμε, με την βεβαιότητα ότι ο Θεός θα μας αγκαλιάσει και θα μας καταφιλήσει .
Και ερωτάται: Αν για μια σταγόνα επίγειας ζωής, προτιμάμε να χάσουμε τον ατελείωτο ωκεανό ευτυχίας της αιωνιότητας, τότε υπάρχει άραγε φοβερότερο λάθος στη ζωή μας; Γιατί ο Κύριος τονίζει: ‘’Η ζωή δεν τελειώνει στον τάφο’’.

***

Δεν είναι ο άνθρωπος εκείνο, που μπορεί να χωρέσει σ΄έναν τάφο, αλλά εκείνο που δεν μπορεί να χωρέσει ούτε στο σύμπαν.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Σκέψεις περί καλού και κακού»

Παναγία φλεγόμενη βάτος_Icon of the Mother of God the Unburnt Bush_Богоматерь Неопалимая Купина_ 4 Σεπτεμβρίου-_1Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Αλήθεια, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να ζει ο νους και η καρδιά μας με τον Θεό· να γίνει ο Θεός η ζωή μας. Αυτό και μόνο ο ίδιος ζητά. Γι’ αυτό και δημιουργηθήκαμε, για να ζήσουμε τη ζωή Του, και μάλιστα σε όλη την απειρότητά της…

Μην ξεχνάτε αυτά τα λόγια. Ο Θεός σας έδωσε χρόνο για να οικοδομήσετε την αιώνια σωτηρία σας. Μην τον σπαταλάτε!
Ο σκοπός που θέτουμε στη ζωή μας εμποτίζει όλες τις πράξεις μας.
Ο χρόνος γίνεται ένα θαυμάσιο προοίμιο στη θεία αιωνιότητα.
Τέτοιος οφείλει να είναι ο χριστιανός. Ένα «καλώδιο υψηλής τάσεως», πάνω στο οποίο μπορεί να καθίσει ένα πουλάκι χωρίς να πάθει την παραμικρή ζημία, αλλά μέσα από το οποίο περνά ενέργεια ικανή να κάνει ολόκληρο τον κόσμο να εκραγεί. Ιδού με ποιόν τρόπο εγγίζουμε την αιώνια Βασιλεία του Χριστού.
– Καθένας έχει τον ιδιαίτερο τρόπο ζωής που δεν ομοιάζει με κανέναν άλλον. Όλοι, όμως, οδηγούνται και καταλήγουν στον Θεό, όπως οι ακτίνες σε έναν τροχό συνδέονται με το κέντρο.

Αν η εν Χριστώ σωτηρία είναι ο μοναδικός σκοπός της ζωής μας, ό,τι κάνουμε γίνεται πράξη προσευχής, πράξη λειτουργική.
Να πιστεύετε ακράδαντα στην πρόνοια του Θεού για σας, παρά τις όποιες θλίψεις και τους κόπους. Εκείνο που τώρα υπομένετε θα σας καταλογισθεί ως μαρτύριο… Το να μειώνουμε το προσωπικό σχέδιο του Θεού για μας δεν είναι μόνο σφάλμα, αποτελεί αμαρτία.

«Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς». Όταν λέμε την προσευχή αυτή, συνάπτουμε με τον Χριστό μια προσωπική σχέση, που ξεπερνά τη λογική. Η ζωή του Χριστού εισχωρεί σιγά-σιγά μέσα μας.
Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό.
Μια σωστή επίκληση αυτού του ονόματος γεμίζει ολόκληρη την ύπαρξη με την παρουσία του Θεού. Μεταφέρει το νου σ’ άλλα βασίλεια. Δίνει εξαιρετική δύναμη και ζωή. Αποτελεί ανεκτίμητο δώρο για μας από ψηλά, δωρεά υπερκόσμια…
Όταν επικαλούμαστε αυτό το όνομα, ο Θεός είναι παρών, όπως σ’ ένα δοχείο γεμάτο άρωμα η γλυκύτητα της οσμής. Με αυτή την οσμή γίνεται κατανοητή η παρουσία του Θεού στον κόσμο.

Προσήλωσε το νου σου στο Θεό και θα ‘ρθει η στιγμή κατά την οποία θα αισθανθείς το άγγιγμα του Αιωνίου Πνεύματος στην καρδιά σου. Αυτό το θαυμάσιο πλησίασμα του πανάγιου Θεού, υψώνει το πνεύμα στις σφαίρες του άκτιστου Όντος και ο νους λαβαίνει πείρα όλων όσα υπάρχουν εκεί. Η αγάπη ξεχειλίζει σαν ποταμός φωτός σε όλη την κτίση.

Γεώργιος_st.-pauls-mount-athos-150Όταν η αγάπη του Χριστού μας εγγίζει, αισθανόμαστε την αιωνιότητα.
Ένα μόνο έχει σημασία: να φυλάξουμε την ένταση της προσευχής και της μετάνοιας.
Να γίνετε μωροί, μωροί σαν τους αληθινούς ασκητές! Γιατί μωροί; Γιατί να είναι κάποιος χριστιανός σημαίνει να ζει συγχρόνως σε δύο επίπεδα: στο παρόν και στην αιωνιότητα.

”….Ο Χριστός και όλη η αποκάλυψη της Καινής Διαθήκης μάς ομιλούν κυρίως γιά την αιωνιότητα και τις οδούς πού οδηγούν σε αυτήν. Σε μάς πού έχουμε δημιουργηθεί από το μηδέν είναι δύσκολο να εννοήσουμε το αιώνιο. Ερχόμαστε σε επαφή όμως με την αιωνιότητα αυτή, γιατί ζούμε μέσα στην Εκκλησία, και η Εκκλησία είναι προθάλαμος της αιωνιότητας. Γιατί; Διότι υπάρχουν προφητείες και προρρήσεις γιά την εποχή μας, πού διατυπώθηκαν δύο χιλιάδες χρόνια πριν, και προαναγγέλλουν ότι έτσι θα γίνει. Συνεπώς, όλη η «ύπαρξή» μας διέπεται από κάποιο προαγγελμένο ήδη σχέδιο, σύμφωνα με κάποιο «πρόγραμμα». Στις προρρήσεις αυτές υπάρχουν πολλές προθεσμίες, η εκπλήρωση των οποίων πραγματοποιείται κατά τον ρουν της ιστορίας. Υπάρχει λοιπόν το αιώνιο. Αν η προσευχή προς τον Θεό, προς τη Θεομήτορα και τούς αγίους βρίσκει την ανταπόκριση της, πού προέρχεται από αυτούς, τότε είναι φανερό ότι αυτοί ζουν. Πώς όμως ζουν, δεν μπορούμε τώρα να το εννοήσουμε… Ή Γραφή λέει ότι υπάρχει δυνατότητα μεταβάσεως από τις πρόσκαιρες διαστάσεις στην αιωνιότητα (ή έννοια «διάσταση» δεν εφαρμόζεται στην αιωνιότητα). Και όταν εμείς επικαλούμαστε Εκείνον, πού υπάρχει από του αιώνος και προ πάντων των αιώνων, λέγοντας «Πάτερ ημών», αυτό δεν μένει αναπάντητο. Αν δόθηκε σε κάποιον να ζήσει τους λόγους αυτούς, «Πάτερ ημών», να αισθανθεί ότι είμαστε τέκνα τού αιωνίου Πατρός, τότε αυτός αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορούμε κάθε φορά να μη ζούμε το «πλήγμα» αυτό της αιωνιότητας στο επίπεδο της υπάρξεώς μας…

Η αιωνιότητα είναι η υπεραφθονία της ζωής. Εκείνο πού εμείς εκλαμβάνουμε εδώ ώς πάθημα, ή ακόμη και νέκρωση, θα φανερωθεί στη Βασιλεία τού Θεού ως αυτοκενωτική αγάπη, τέλεια αγάπη, ανεπίστροφη στον εαυτό της. Αγάπη πού αγκαλιάζει όλο τον κόσμο και τον Θεό και τούς αγίους, αγάπη πού πανηγυρίζει βλέποντας όλους αυτούς ως πλούτο της. Ζει ως δική της χαρά να βλέπει τούς άλλους μέσα σε δόξα, «εκλάμποντες ως ο ήλιος» (βλ. Ματθ. 13,43)» .

Γιά την αιωνιότητα αυτή επίσης λάβαμε αποκάλυψη σύμφωνα με την οποία μας έγινε φανερό ότι ο Θεός είναι αγάπη . Στην επίγεια ζωή μας η αγάπη συνιστά την πολυτιμότερη ευτυχία και μακαριότητα. Και χαρακτηριστικό γνώρισμα της αγάπης τού Θεού είναι «το ακόρεστον» … »Στην ερχόμενη Βασιλεία τού Χριστού ουσιώδες στοιχείο θα αποτελέσει η άσβεστη φλόγα της ευγνωμοσύνης προς τον Κύριο Ιησού, πού μάς έσωσε με τα παθήματά Του… (Ό ενθουσιασμός μας ενώπιον Του θα περάσει στην αιωνιότητα. Εκεί η συγκατάβασή Του, η κένωσή Του, ο τραγικός θάνατός Του ξαφνικά θα γίνουν φανέρωση της άπειρης θείας αγάπης. Στην αιωνιότητα επίσης θα ζούμε με την αγάπη αυτή τού Χριστού.) Έτσι θα παραμείνουμε αιώνια σε θαυμασμό θεωρώντας ολόκληρο το Έργο Του (Ιωάν. 17,4): τη σάρκωση, τη φυγή στην Αίγυπτο, το ευαγγέλιο γιά τη σωτηρία, το Θαβώρ, τον Μυστικό Δείπνο, την προσευχή στη Γεθσημανή, τη δίψα επάνω στον Σταυρό και τον θάνατο• όλα αυτά σε αναπόσπαστη σχέση με τα θαύματά Του, την ατελεύτητη σοφία τού κηρύγματος Του, όλων αυτών πού Εκείνος έπραξε»… Άν ο Θεός δεχθεί την ψυχή μου, όπως δέχθηκε τόσα εκατομμύρια άλλους, και εγώ έν Αυτώ θα είμαι ζωντανό πρόσωπο, και ο σύνδεσμός μου μαζί σας δεν θα αλλοιωθεί, αλλά θα είστε στην καρδιά μου το περιεχόμενο της προσευχής μου. Έχουμε ήδη τόσες πολλές μαρτυρίες γιά την πέραν του τάφου ζωή. … (Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ, Οικοδομώντας το ναό του Θεού, Αιωνιότητα, β’ τόμος , 51, σελ. 124-)

“…Είπον εις εαυτόν: “Έχω εισέτι ενώπιόν μου ολόκληρον ζωήν ίσως τεσσαράκοντα και πλέον έτη πλήρη δράσεως… Και τί λοιπόν;”. Αίφνης ήλθεν απάντησις μη επινοηθείσα υπ’ εμού: “Εάν και χίλια έτη… ύστερον τί;”. Και τα χίλια έτη εις την συνείδησίν μου ελάμβανον πέρας πριν ή ο λογισμός λάβη μορφήν.
Πάν το υποκείμενον εις την φθοράν ενεφανίζετο ως μη έχον αξίαν δι’ εμέ. Ότε έβλεπον τους ανθρώπους, τότε, πριν ή σκεφθώ τι περί αυτών, έβλεπον αυτούς υπό το κράτος του θανάτου, αποθνήσκοντας, και η καρδία μου επληρούτο ευσπλαγχνίας προς αυτούς. Δεν επεθύμουν ούτε δόξαν εκ των “θνητών”, ούτε εξουσίαν επ’ αυτών, δεν ανέμενον την αγάπην αυτών. Κατεφρόνουν τον υλικόν πλούτον και δεν εξετίμων ιδιαιτέρως την διανόησιν, ως μη δυναμένην να δώση απάντησιν εις την αναζήτησίν μου. Εάν προσέφεραν εις εμέ αιώνας ευδαίμονος ζωής, δεν θα εδεχόμην αυτούς. Το πνεύμα μου απήτει αιωνίαν ζωήν και η αιωνιότης, ως αντελήφθην βραδύτερον, ίστατο ενώπιόν μου αναγεννώσα εμέ εναργώς. Ήμην τυφλός, άνευ επιγνώσεως. Η αιωνιότης έκρουε την θύραν της ψυχής μου, της εκ του φόβου κεκλεισμένης εν εαυτή (πρβλ. Αποκ. γ’ 18-20).” (“Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί”, Ιερά Μονή Έσσεξ Αγγλίας, 1992).

«Κύριε Ιησού Χριστέ, σώσον ημάς».
Είναι μέγα δώρον η θεωρία της αιωνιότητος εν τω απροσίτω Φωτί της Θεότητος. Όσοι εγεύθησαν της μακαριότητος ταύτης δεν επιθυμούν την απόκτησιν των προσκαίρων αγαθών.Παναγια_Γεωργιος_ΑΘΩΣ-Άγιον Ορος_δέηση-Деисус-Гора́ Афо́н_801772138_547864

«Μετά από την μπόρα τη δαιμονική θα έλθη η λιακάδα η θεϊκή»
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

«Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι »… Δεν αφήνουμε το Θεό νοικοκύρη να μας κυβερνάει• γι’ αυτό ταλαιπωρούμαστε. Πρέπει να αφήσουμε εν λευκώ τον εαυτό μας και το μέλλον μας στη Θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα, και ο Θεός θα μας φροντίσει. Να έχουµε απόλυτη εµπιστοσύνη.
Ας αναθέσουμε τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, την οικογένειά μας, την ζωή μας ολόκληρη στον Χριστό ο οποίος σαν Θεός που είναι μπορεί να μας περάσει μέσα από την φωτιά και την τρικυμία χωρίς να πάθουμε το παραμικρό.

Ας μην απελπιζώμαστε, αλλά πάντα με ελπίδα να αγωνιζώμαστε ταπεινά και φιλότιμα, και όλα τα πάθη μας σιγά-σιγά θα φύγουν με την Χάρη του Θεού, διότι ποτέ δεν παρέμεινε συνέχεια η μαυρίλα της κακοκαιρίας στον ουρανό, αλλά πέρασε, και ξαναφάνηκε ο ήλιος. Η ελπίδα με την υπομονή διώχνουν τον χειμώνα με τα κρύα και φέρνουν την άνοιξη με την καλοσύνη, που θερμαίνει την γη με την λιακάδα, και βγάζει το πράσινο χαλί της. Μην περιμένουμε πνευματική άνοιξη, εάν δεν περάσουμε πρώτα τον πνευματικό χειμώνα, για να ψοφήσουν και τα πνευματικά ζωΰφια. Μην περιμένουμε να βλαστήση το θείο μέσα μας, εάν δεν πεθάνη πρώτα το ανθρώπινο· δηλαδή να αναποδογυριστή το κοσμικό πράσινο με το πνευματικό όργωμα, και να πέση ο σπόρος του σιταριού, για να φέρη το πραγματικό πράσινο, που φέρνει και άφθονο καρπό.

Ο Καλός Θεός όλα τα οικονόμησε σοφά για την σωτηρία μας και μας βοηθάει σαν Καλός Πατέρας· από μας χρειάζεται μόνο λίγη υπομονή.

Μόνον κοντά στον Χριστό βρίσκει κανείς την πραγματική, την γνήσια χαρά, γιατί μόνον ο Χριστός δίνει χαρά και παρηγοριά πραγματική. Όπου Χριστός, εκεί χαρά αληθινή και αγαλλίαση παραδεισένια.

Ένας Λαός που ψέλνει στις Εκκλησίες του:
¨Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού.¨ δεν έχει να φοβηθεί τίποτε. Μόνο να εμπιστευόμαστε τον Θεό μας με δυνατή Πίστη, Προσευχή και Μετάνοια.

Δώσε μου ένα φως για να πορευτώ με ασφάλεια προς το άγνωστο… βάλε το χέρι σου στο χέρι του Θεού, Αντώνιος Bloom του Σουρόζ
https://iconandlight.wordpress.com/2020/12/31/%ce%b4%cf%8e%cf%83%ce%b5-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%cf%86%cf%89%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%b5%cf%85%cf%84%cf%8e-%ce%bc%ce%b5-%ce%b1%cf%83%cf%86%ce%ac%ce%bb/

Πρωτοχρονιά με τον Φώτη Κόντογλου. Καρδία συντετριμμένη και τεταπεινωμένη…
https://iconandlight.wordpress.com/2018/12/31/%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ac-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%86%cf%8e%cf%84%ce%b7-%ce%ba%cf%8c%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%b3%ce%bb%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%cf%81/

Φώτης Κόντογλου, ο μυστικός κήπος της πονεμένης Ρωμιοσύνης
https://iconandlight.wordpress.com/2017/12/31/%cf%86%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%cf%8c%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%b3%ce%bb%ce%bf%cf%85-%ce%bf-%ce%bc%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%ba%ce%ae%cf%80%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80/

Γιάννης ο Ευλογημένος! του Φώτη Κόντογλου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/12/31/%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%bf-%ce%b5%cf%85%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%86%cf%8e%cf%84%ce%b7-%ce%ba%cf%8c%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%b3/

Μέγας Βασίλειος το Λιοντάρι του Χριστού – ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/12/31/21095/

Ατενίζουμε τα πάντα υπό το πρίσμα της αιωνιότητας, δηλ. υπό το πρίσμα του Χριστού. Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2015/12/31/%ce%b1%cf%84%ce%b5%ce%bd%ce%af%ce%b6%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b1-%cf%85%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%cf%80%cf%81%ce%af%cf%83%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1/

Άφησέ τα στα χέρια του Θεού και μη φοβάσαι. Ο Θεός θα κάνει το καλύτερο, το άριστο, το θεοπρεπές. μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος
https://iconandlight.wordpress.com/2016/02/14/%ce%ac%cf%86%ce%b7%cf%83%ce%ad-%cf%84%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%8d-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b7-%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%ac%cf%83/

Θα δώσουμε εξετάσεις… θα φανή πόσων καρατίων χρυσάφι είναι ο καθένας. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/04/26855/

Εσείς να διαλέγετε το χρυσό των 24 καρατίων. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/07/06/%ce%b5%cf%83%ce%b5%ce%af%cf%82-%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bb%ce%ad%ce%b3%ce%b5%cf%84%ce%b5-%cf%84%ce%bf-%cf%87%cf%81%cf%85%cf%83%cf%8c-%cf%84%cf%89%ce%bd-24-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b1%cf%84/

Οι άνθρωποι ετοιμάζονται για μαρτύριο και ‘μεις ετοιμάζουμε τα ψυγεία μας. Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος
https://iconandlight.wordpress.com/2016/02/24/%ce%bf%ce%b9-%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%cf%84%ce%bf%ce%b9%ce%bc%ce%ac%ce%b6%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%84%cf%8d%cf%81%ce%b9/

«Εξαγοραζόμενοι τον καιρόν». Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2016/01/12/%ce%b5%ce%be%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%81%ce%b1%ce%b6%cf%8c%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9%c2%ad%cf%81%cf%8c%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%bf%cf%85-%ce%bd/Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_99934Εις τους Αίνους , Ήχος δ´
Ανδρέου Πυρού

Αι πορείαί σου ο Θεός, αι πορείαί σου μεγάλαι και θαυμασταί· διό της οικονομίας σου, την δυναστείαν μεγαλυνούμεν, ότι φως εκ φωτός, επεδήμησας εις ταλαίπωρον κόσμον σου, και την πρώτην ανείλες αράν, του παλαιού Αδάμ, ως ηυδόκησας Λόγε, και ημίν εν σοφία, καιρούς και χρόνους υπέθου, του δοξάζειν την παντουργικήν σου αγαθότητα, Κύριε δόξα σοι.

Στιχηρά Προσόμοια του Αγίου
Ήχος δ’ Ο εξ υψίστου κληθείς

Ο επωνύμως κληθείς της βασιλείας, ότε το βασίλειον συ Ιεράτευμα, το του Χριστού έθνος άγιον, φιλοσοφία, και επιστήμη Πάτερ εποίμανας, τότε διαδήματι, σε κατεκόσμησε, της βασιλείας Βασίλειε, βασιλευόντων, ο βασιλεύων και πάντων Κύριος, ο τω τεκόντι συννοούμενος αιδίως Υιός και συνάναρχος• ον ικέτευε σώσαι, και φωτίσαι τας ψυχάς ημών.

Ήχος πλ. α’ Χαίροις ασκητικών

Ένδον επουρανίου Ναού, ως Ιεράρχης Ιερός προσεχώρησας, την πράξιν και θεωρίαν, τας της σοφίας αρχάς, ως στολήν αγίαν περικείμενος, και νυν εις το άνω, θυσιαστήριον Όσιε, ιερατεύων, και Θεώ παριστάμενος, και την άϋλον, λειτουργίαν τελούμενος• μέμνησο συμπαθέστατε, παμμάκαρ Βασίλειε, των εκτελούντων την μνήμην, την Ιεράν σου και πάντιμον, Χριστόν ικετεύων, τον παρέχοντα τω κόσμω, το μέγα έλεος.


Give me a light that I may tread safely into the unknown… put your hand in the hand of God; Anthony Bloom of Sourozh

Παναγία Πλατυτερα-χωρα του Αχωρητου_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение11 (2)1 1Bless the crown of the year with your goodness, O Lord.
Establish, O Good One, the fruitful vine, which your right hand has planted with love upon the earth, preserving your Church, O All-powerful.
Grant, Lord, that those who in faith sing your praise as God of the universe, may pass through this year abounding in spiritual works, well-pleasing to God.

HYMN OF PRAISE
THE CIRCUMCISION OF OUR LORD AND GOD AND SAVIOR JESUS CHRIST
SAINT BASIL THE GREAT

You, Who, gave the Law to the world and to man,
You, the Law-giver, placed Yourself under the Law,
Others, you enjoined by impostition – Yourself, voluntarily.

That is why on the eighth day, in the flesh, You were circumcised.
In fulfilling the Law, with a new one You replaced it:
Circumcision of the flesh, was replaced with a spiritual one.
That impure passions we cut off from ourselves
And with a spirit pure, to gaze upon You.
That, with the spirit, the will of the body to cut and to constrict,
Your will, O Savior, by the spirit we fulfill it –
To this circumcision, the saints learned,
Their fiery example, to us, they left.
Wonderful Basil, to a glowing ray, similar,
To such circumcision, generations, he teaches.
To Basil, be glory, Your servant, great
Great, because of You, humble and constrained He became.
That is why he became great, and Great,
He remained.
Saint Nikolai Velimirovch, The Prologue From Ohrid
http://98.131.104.126/prolog/January1.htm

***

AT THE GATE OF THE YEAR
Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh
31 December 1981

In the Name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_41256314_1552974684847790_5501849339489681408_nBefore we pray, I should like to introduce our prayers so that when we pray, we do it more effectively, with one mind and with one heart. Year after year I have spoken of the New Year that was coming, in terms of a plain covered with snow, unspoiled, pure, and called our attention to the fact that we must tread responsibly on this expanse of whiteness still unspoiled, because according to the way in which we tread it, there will be a road cutting through the plain following the will of God, or wandering steps that will only soil the whiteness of the snow. But a thing that we cannot, must not forget, this year perhaps more than on many previous occasions, is that, surrounding, covering this whiteness and this unknown as with a dome, there is darkness, a darkness with few or many stars, but a darkness, dense, opaque, dangerous and frightening. We come out of a year when darkness has been perceived by all of us, when violence and cruelty are still rife.

How shall we meet it? It would be naive, and it would be very unchristian, to ask God to shield us against it, to make of the Church a haven of peace while around us there is no peace. There is strife, there is tension, there is discouragement, there are fears, there is violence, there is murder. We cannot ask for peace for ourselves if this peace does not extend beyond the Church, does not come as rays of light to dispel the darkness. One Western spiritual writer has said that the Christian is one to whom God has committed responsibility for all other men, and this responsibility we must be prepared to discharge. In a few moments we will entreat for both the unknown and the darkness, the greatest blessing which is pronounced in our liturgical services, ‘Blessed is the Kingdom of the Father, the Son, and the Holy Ghost’ – blessed in the kingship of God.

These words are spoken rarely: at the beginning of services, at the outset of the Liturgy, as a blessing upon the New Year, and at moments when eternity and time unite, when with the eyes of faith we can see eternity intertwined with time, and conquering. The Christian is one who must be capable of seeing history as God sees it, as a mystery of salvation but also as a tragedy of human fallenness and sin. And with regard to both we must take our stand. Christ says in the Gospel, ‘When you will hear of wars and rumors of wars, be ye not troubled.’ Lift up your heads, there is no space in the heart and in the life of the Christian for cowardice, faintheartedness and fear, which are all born of selfishness, concern for self, even if it extends to those whom we love. God is the Lord of history, but we must be co-workers with God, and we are sent by Him into this world of His, in order to make the discordant city of men into the harmony which will be called the city of God.

And we must remember the words of the Apostle who says, whoever will wish to work for the Lord will be led into trial; and the words of another Apostle who tells us not to be afraid of trial by fire. In the present world we must be prepared, ready for trials and ready to stand, perhaps with fear in our heart for lack of faith, but unshaken in the service of God and the service of men.

And when we look back at the past year the words of the litany hit us and accuse us. We ask God to forgive us all that we have done or left undone in the past year. We claim to be Orthodox. To be Orthodox does not mean only to confess the Gospel in its integrity and proclaim it in its purity, but it consists, even more than this, in living according to the Gospel; and we know that Christ comes to no compromise with anything but the greatness of man and the message of love and worship. We can indeed repent because who, looking at us, would say as people said about the early Christians, ‘See how they love one another!’ Who would say, looking at us, that we are in possession of an understanding of life, of a love which makes us beyond compare, which causes everyone to wonder: Where does it come from? Who gave it to them? How can they stand the test of trial? And if we want this year to be worthy of God, of our Christian calling, of the holy name of Orthodoxy, we must singly and as a body become to all, to each person who may need us, a vision of what man can be and what a community of men can be under God.

Let us pray for forgiveness, we who are so far below our calling, let us pray for fortitude, for courage, for determination to discount ourselves, to take up our cross, to follow in the footsteps of Christ whithersoever He will call us.

At the beginning of the war King George VI spoke words which can be repeated from year to year. In his message to the Nation he read a quotation: “ ‘I said to the man who stood at the gate of the year: give me a light that I may tread safely into the unknown,’ and he replied: ‘Go out into the darkness and put your hand in the hand of God; that shall be better to you than light and safer than a known way.’

This is what we are called to do, and perhaps we should make today a resolution, determined to be faithful to our calling and begin the New Year with courage. Amen.
http://www.mitras.ru/eng/eng_251.htmhttp://www.mitras.ru/eng/eng_49.htm

John the Blessed, Photios Kontoglou
https://iconandlight.wordpress.com/2017/12/31/john-the-blessed-photios-kontoglou/

At the Gate of the Year. God is the Lord of history… Metropolitan Anthony of Sourozh
https://iconandlight.wordpress.com/2015/12/31/at-the-gate-of-the-year-god-is-the-lord-of-history-metropolitan-anthony-of-sourozh/

Paradise is not a place on the map. Fr.Thomas Hopko
https://iconandlight.wordpress.com/2014/12/31/paradise-is-not-a-place-on-the-map/

Troparia.

Establish, O Good One, the fruitful vine, which your right hand has planted with love upon the earth, preserving your Church, O All-powerful.

Grant, Lord, that those who in faith sing your praise as God of the universe, may pass through this year abounding in spiritual works, well-pleasing to God.

Apolytikion of Christ’s Circumcision in the First Tone

Our human form hast Thou taken on Thyself without change, O greatly-compassionate Master, though being God by nature; fulfilling the Law, Thou willingly receivest circumcision in the flesh, that Thou mightest end the shadow and roll away the veil of our sinful passions. Glory be to Thy goodness unto us. Glory be to Thy compassion. Glory, O Word, to Thine inexpressible condescension.

Apolytikion of St. Basil the Great in the First Tone

Your voice resounded throughout the world that received your word by which, in godly manner, you taught dogma, clarified the nature of beings, and set in order the character of people. Venerable father, Royal Priesthood, intercede to Christ God to grant us great mercy.


Ας ευχηθώμεν το ερχόμενον έτος να μη είναι χειρότερον από το έτος το φεύγον. Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Παναγια Σκεπη_Γεωργιος_Παρασκευη_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_3a27b4a080d32c6560Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

“Το εκήρυξεν ο θείος Όμηρος προ ετών τρισχιλίων: Εις οιωνός άριστος!. Αλλά τις έβαλεν εις πράξιν την συμβουλήν του θειοτάτου αρχαίου ποιητού; Εκ της παρούσης ημών γενεάς τις ημύνθη περί πάτρης;

Ημύνθησαν περί πάτρης οι άστοργοι πολιτικοί, οι εκ περιτροπής μητρυιοί του ταλαιπώρου ωρφανισμένου Γένους;

Άμυνα περί πάτρης δεν είναι αι σπασμωδικαί, κακομελέτητοι και κακοσύντακτοι επιστρατείαι, ουδέ τα σκωριασμένης επιδεικτικότητος θωρηκτά.

Άμυνα πετρί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείραντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεωκοπίας.

Τις ημύνθη περί πάτρης;

Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια.

Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.

Και σήμερον, νέον έτος έρχεται. Και πάλιν τι χρειάζονται οι οιωνοί; Οιωνοί είναι τα πράγματα.

Μόνον ο λαός λέγει. Κάθε πέρσυ και καλλίτερα.

Ας ευχηθώμεν το ερχόμενον έτος να μη είναι χειρότερον από το έτος το φεύγον”.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (Εφ. “Ακρόπολις”, 1 Ιαν. 1896)


Dive into the ocean of spiritual freedom. Fr Gheorghe Calciu

Ιησούς Χριστός_ΠΕΤΡΟΣ_Πετρος_Jesus-Christ_Walking-on-Water- Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon-bd%ce%b9-55Dive into the ocean of spiritual freedom
Fr Gheorghe Calciu-Dumitreasa (1925-2006)

I BESEECH you therefore, brethren, by the mercies of God, that ye present your bodies a living sacrifice, holy, acceptable unto God, which is your reasonable service.
And be not conformed to this world: but be ye transformed by the renewing of your mind, that ye may prove what is that good, and acceptable, and perfect, will of God. Romans 12:1-2

***

“Jesus has always loved you, but now you have the choice to respond to His invitation.” Fr Gheorghe Calciu-Dumitreasa (1925-2006)

**

Fr Gheorghe Calciu-Dumitreasa (1925-2006) urged young people not to be conformed to the world, but to turn their backs on seductively materialistic political movements, choosing instead the true and infinite liberty of friendship with Jesus Christ.

***

SLAVERY to ideas is as serious a form of slavery as any other.

Through His Church, Jesus offers you the deep mystery of His Divinity and His friendship.

You are no longer called a slave but a friend if you discover the mystery of divine things.

You have avoided choosing Jesus as your friend for too long.

Perhaps you were afraid of the ocean of spiritual freedom into which you would have to dive.

But Jesus has chosen you to hear His voice.

He did so a long time ago: You have not chosen Me, but I have chosen you, and ordained you, that ye should go and bring forth fruit, and that your fruit should remain (John 15:16).

The choice was made long ago, for Jesus has always loved you, but now you have the choice to respond to His invitation.

In responding you are ordained to go and bear fruit that will remain.

To be a prophet of Christ in the world in which you live.

To love your neighbor as yourself and to make all men your friend.

To proclaim by every action this unique and limitless love which has raised man from the level of a serf to that of a friend of God.

To be the prophet of this liberating love which delivers you from all constraint, returning to you your integrity as you offer yourself to God.

Fr Gheorghe Calciu-Dumitreasa (+2006), in “Christ is Calling You!”, part of a series of Lenten Meditations for 1978. Source.
Fr Gheorghe (George) was repeatedly imprisoned by the Communists, and tortured both physically and psychologically. He survived: many others died.

**

“Henceforth I call you not servants; for the servant knoweth not what his lord doeth: but I have called you friends; for all things that I have heard of my Father I have made known unto you.” (John 15:15)

***

YE victors, ye put off the yoke of thought bound to love for the body, ye handed yourselves over to them that sought to inflict punishment upon you, that ye might be called true friends of the Creator.

Christ’s infantry, ye consented to the griefs of many pains from many kinds of torture, and from the gifts of the holy Spirit gained grace to drive out the enduring pains of our passions.

Theotokion.

O MAID, honoured under many titles: Hail, thou from whom the Word was born, bringing to naught the confusion of our wicked deeds. Hail, bright cloud which scatterest the massed clouds of our despair.

From Tuesdays of Tone 3. My non-expert translation, from Analogion.
https://gabrielsmessage.wordpress.com/2011/10/13/dive-into-the-ocean-of-spiritual-freedom/


Δυο χιλιάδες χρόνια πέρασαν, αλλά οι ίδιες δύο εξουσίες εξακολουθούν να βρίσκονται αντιμέτωπες η μια απέναντι στην άλλη στον πολυβασανισμένο πλανήτη μας: η εξουσία της γυμνής δύναμης, η τυφλωμένη από το φόβο και τρομακτικά απάνθρωπη και η ακτινοβόλα εξουσία του παιδιού της Βηθλεέμ. π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

14.000 Νηπίων υπό του Ηρώδου _-14 000 младенцев убиты царем Иродом _14,000 Infants54 - CopyAγίων 14.000 Νηπίων υπό του Ηρώδου αναιρεθέντων.
Πάντων των Xριστιανών και αδελφών ημών των εν λιμώ και δίψη και μαχαίρα και κρύει τελειωθέντων. Tελείται δε η αυτών Σύναξις εν τω Nαώ της Yπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου εν τοις Xαλκοπρατείοις, ένθα κείται η αγία Σορός.
Οσίου Μαρκέλλου της Μονής των Ακοιμήτων (485) και Θαδδαίου του Στουδίτου του Ομολογητού (818).
Γεωργίου Νικομηδείας ποιητού ασματικών τινων κανόνων (9ος αἰ.)
Βενιαμίν της Νιτρίας (392) και Αθηνοδώρου μαθητού Αγ. Παχωμίου του Μεγάλου (4ος αἰ.)
αγίων Φανέντων της Κεφαλληνίας: Γρηγορίου, Θεοδώρου και Λέοντος των στρατιωτικών, ερημίτων στην Σάμη Κεφαλληνίας, από Σικελία Ιταλίας (337-361)
Τρόφιμος 1ος επίσκοπος Arles Γαλλίας (280)
Βασιλίσκου ησυχαστού της Σιβηρίας Ρωσίας (1824)

Εορτάζουν στις 29 Δεκεμβρίου

Στίχοι
Διά ξίφους άωρα μητέρων Βρέφη,
Ανείλεν εχθρός τού βρεφοπλάστου Βρέφους.
Νήπια αμφ’ ενάτην τάμον εικάδι παππάζοντα.

Ύμνος  
στα δεκατέσσερις χιλιάδες Άγια Νήπια της Βηθλεέμ
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

14.000 σφαγιασθέντων Νηπίων υπό του Ηρώδου -14000_de_prunci_ucisi_de_Irod_4Φωνή ακούστηκε στην Ραμά θρήνος και οδυρμός πολύς, 
Και μητέρες ολοφυρόμενες βοούσαν προς τον Θεό. 
Μέσα στο αίμα έπλεαν άψυχα τα σφαγμένα Νήπια, 
Και, πάνω τους, θρηνολογούσαν μητέρες απαρηγόρητες. 

Η πόλις του Δαβίδ, και όλα τα περίχωρα, ανεβόων. 
Ο ουρανός έφριξε, θεωρών τη φρικαλεότητα των ανθρώπων. 
Ο ουρανός και η γη έφριξαν, σείστηκαν, 
όταν οι οιμωγές των αθώων έσκισαν τον αέρα. 
Το φθονερό χτύπημα που προοριζόταν για τον Υιό του Θεού 
έπεσε με όλο το βάρος του επάνω στα αθώα παιδιά, 
πάνω στα αρτιγέννητα, άδολα και αβοήθητα βρέφη,
τα συνομήλικα με τον Χριστό. 

Οι άνθρωποι του ειδεχθούς βασιλιά χτύπησαν ανηλεώς 
εκεί όπου οι άγγελοι του Θεού υμνούσαν 
εκεί όπου οι ποιμένες του Χριστού ταπεινά γονάτιζαν. 
Εκεί έτρεξε ένας χείμαρρος αίματος.
Γιατί; Για να είναι ο Ηρώδης πάντα ο πρώτος! 

Μόλις ο Αιώνιος Ιατρός εμφανίστηκε επανω στη γη, 
τοτε η γη αποκάλυψε τις πληγές και τις αμαρτίες της, 
αιματοκυλίστηκε αποκαλύπτοντας
πόσο πολύ μολύνθηκε η ανθρωπότητα 
και πόσο απαραίτητη ήταν η θεραπεία εξ ουρανού. 
Στους νεαρούς βλαστούς- προδρόμους του Πάθους Του,  
ο Χριστός χάρισε την αιώνια χαρά του Παραδείσου!
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος Της Αχρίδος», Εκδ. Άθως

***

Μετά τα Χριστούγεννα
Τα Άγια 14.000 Νήπια μάρτυρες της έκρηξης μιας τρομακτικής μοχθηρίας,
του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

14.000 Νηπίων υπό του Ηρώδου _-14 000 младенцев убиты царем Иродом _l_7822c04Δεν προλαβαίνουμε να χαρούμε τα Χριστούγεννα, αυτή τη γιορτή της ειρήνης και της καλωσύνης που ακτινοβολεί το Παιδί της Βηθλεέμ, και τότε το ευαγγέλιο μάς προσκαλεί να παρασταθούμε μάρτυρες της έκρηξης μιας τρομακτικής μοχθηρίας απέναντι σ’ Αυτό, μιας μοχθηρίας που ποτέ δε θα τελειώσει ή θα αδυνατίσει.[…]

Ιστορικά γνωρίζουμε ότι ο Ηρώδης βασίλευε στην Παλαιστίνη με τη σύμφωνη γνώμη και υπό την προστασία των ρωμαίων κατακτητών, και πως ήταν ένας απάνθρωπος και άδικος τύραννος. Στην αντίδραση του στη γέννηση του Χριστού, το ευαγγέλιο μάς δίνει το αιώνιο πορτραίτο της επίγειας εξουσίας που ο μοναδικός σκοπός και η ενέργειά της εξαντλούνται στη διατήρηση, χρησιμοποίηση και υπεράσπιση της δύναμης που κατέχει ενάντια σε ο,τιδήποτε πιθανώς απειλεί την ύπαρξή της. Mήπως δεν το ξέρουμε τόσο καλά εμείς οι ίδιοι; Πάνω απ’ όλα ο Ηρώδης είναι τρομαγμένος και φιλύποπτος. Πιθανώς να αναρωτηθούμε πώς ήταν δυνατό ένα παιδί να αποτελεί απειλή, ένα παιδί για το οποίο δε βρέθηκε κανένα άλλο κατάλυμα παρά μια σπηλιά για να γεννηθεί; Για τον Ηρώδη όμως ήταν αρκετό το ότι κάποιος –και στην περίπτωσή μας αυτοί οι μάγοι από την Ανατολή- ονόμασε «βασιλιά» αυτό το άγνωστο φτωχικό και αβοήθητο παιδί. Τίποτε άλλο δε χρειάστηκε για να μπει σε λειτουργία ο μηχανισμός της εγκληματικής αναζήτησης, έρευνας, ανάκρισης και εκτέλεσης.

«Τότε Ηρώδης λάθρα καλέσας τους μάγους…». Έπρεπε να γίνει μυστικά, επειδή αυτού του τύπου η εξουσία γνωρίζει ότι μπορεί να λειτουργεί μόνο όταν η δουλειά της γίνεται μυστικά, που σημαίνει παράνομα και άδικα. Και τότε, «πορευθέντες», είπε ο Ηρώδης στους Μάγους «ακριβώς εξετάσατε περί του παιδίου.» Διατάζει να διερευνήσουν, να «κατασκευάσουν μιαν υπόθεση», να την προετοιμάσουν πολύ προσεκτικά έτσι, ώστε να μην υπάρχει καμιά διαφυγή ή σφάλμα καθώς ετοιμάζονται τα αντίποινα. Κατόπιν έρχεται το ψέμα: «επάν δε εύρητε, απαγγείλατέ μοι, όπως καγώ ελθών προσκυνήσω αυτώ.» Πόσο συχνά δεν έχουμε δει αυτό το είδος του ψέματος να διαμορφώνεται τόσο μεθοδικά καθώς προετοιμάζεται να εκτοξευθεί. Και τελικά η παράλογη και αιματοβαμμένη αντεκδίκηση: για να καταστραφεί ο ένας, δολοφονούνται εκατοντάδες. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, δε σταματά σε τίποτε. Και όλα αυτά για να προστατευθεί η άπληστη εξουσία, που δεν έχει κανέναν άλλο τρόπο για να υπερασπίσει τον εαυτό της από τη βία, την απανθρωπιά και την ετοιμότητα να δολοφονήσει.

Το φως των Χριστουγέννων συναντά το σκοτάδι της κακόβουλης εξουσίας που την έχει διαφθείρει ο φόβος και η καχυποψία. Από τη μια πλευρά: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία.» Από την άλλη μια τρομακτική, συνεχώς κακή βούληση, ο ρόγχος ενός μισοπεθαμένου καθεστώτος που μισεί το φως, τον κόσμο, την ελευθερία, την αγάπη και επιθυμεί διακαώς να τα ξεριζώσει χωρίς έλεος. Γιατί να νοιαστεί αυτή η κακόβουλη εξουσία για τις κραυγές και το κλάμα των μητέρων που δε θα βρουν καμιά παρηγοριά; Δυο χιλιάδες χρόνια πέρασαν από τότε, αλλά οι ίδιες δύο εξουσίες εξακολουθούν να βρίσκονται αντιμέτωπες η μια απέναντι στην άλλη στον πολυβασανισμένο πλανήτη μας: η εξουσία της γυμνής δύναμης, η τυφλωμένη από το φόβο και τρομακτικά απάνθρωπη και η ακτινοβόλα εξουσία του παιδιού της Βηθλεέμ. Φαίνεται όμως πως όλη η εξουσία, όλη η δύναμη βρίσκεται στα χέρια αυτής της γήινης αρχής, στα χέρια της αστυνομίας της, των ανακριτών της, στα χέρια αυτού του αθάνατου συστήματος των νυκτερινών επιχειρήσεων. Μόνο όμως φαινομενικά: επειδή ποτέ δεν παύουν να λάμπουν το αστέρι και η εικόνα της Μητέρας με το Βρέφος, ο ύμνος «Δόξα εν υψίστοις Θεώ» δεν έχει σιγήσει, και η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη ζουν. Τα Χριστούγεννα ήρθαν και έφυγαν, αλλά η λάμψη τους μένει.
Από το βιβλίο π. Αλέξανδρος Σμέμαν, “Εορτολόγιο, Ετήσιος Εκκλησιαστικός Κύκλος”, εκδ. Ακρίτας

***

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

14.000 Νηπίων υπό του Ηρώδου _-14 000 младенцев убиты царем Иродом _14,000 Infants54Όποιος φυσά, για να σβήσει την φλόγα του δίκαιου ανθρώπου, εν τέλει την δυναμώνει περισσότερο και σβήνει την δική του φλόγα.
Στην τρικυμιώδη θάλασσα του κόσμου ο Θεός είναι ο βράχος πάνω στον οποίο ο δίκαιος άνθρωπος σώζεται ενώ ο άθεος τσακίζει το πλοίο του.

Πολλές φορές, μοιάζει σαν να επιτρέπει ο Θεός η δικαιοσύνη να είναι άοπλη και απροστάτευτη σ’ αυτό τον κόσμο. Αυτό όμως το κάνει για να δείξει την δύναμή Του, γιατί το νήμα της δικαιοσύνης είναι πιο δυνατό από το σκοινί της αδικίας. Ο τύραννος ορμάει να κόψει το νήμα της δικαιοσύνης αλλά εν τέλει μπερδεύεται σ’ αυτό και σκοτώνεται.

Ο σατανάς θέλησε να καταστρέψει τον δίκαιο Ιώβ αλλά εν τέλει τον ανύψωσε στον ουρανό. Την στιγμή πού ο Ιώβ φαινόταν αδύναμος, νίκησε τον σατανά. Ο σατανάς θέλησε να καταστρέψει τον βασιλιά Ηρώδη και το πέτυχε, γιατί ο Ηρώδης δεν του πρόβαλλε καμία αντίσταση. Και τη στιγμή πού ο Ηρώδης φαινόταν πανίσχυρος, καταστράφηκε.

Πολλές φορές, όλα όσα προέρχονται από τον Θεό, σ’ αυτή τη ζωή, φαίνονται αδύναμα, αλλά εν τέλει είναι πιο δυνατά και από τα αστέρια και τούς τεράστιους ωκεανούς.

Ούτοι εν άρμασι και ούτοι εν ίπποις ημείς δέ εν ονόματι Κυρίου Θεού ημών μεγαλυνθησόμεθα. (Ψαλμοί 19, 8).

Ποιά λοιπόν είναι η μοίρα του καλού σ’ αυτόν τον κόσμο και ποιά είναι η πορεία του; Σε καμία άλλη ιστορία αυτού του κόσμου δεν μπορείς να δεις τόσο φανερά την απατηλή αδυναμία του καλού και την ακαταμάχητη δύναμή του όσο στην ιστορία του Ιησού Χριστού. Αυτός ο πιο Γνωστός ήρθε στον κόσμο σαν Άγνωστος. Αυτός ο πιο Δίκαιος καταδικάστηκε ως Άδικος. Αυτός ο πιο Ισχυρός επέτρεψε να τον σκοτώσουν σαν τον πιο Αδύναμο. Και τι συνέβη στο τέλος; Στο τέλος ήλθε η νίκη Του και η δόξα Του. Ήλθε η νίκη Του και η δόξα Του και η ήττα και η ντροπή εκείνων πού δεν Τον δέχτηκαν, δεν Τον αναγνώρισαν και Τον βασάνισαν. Βέβαια δεν έφτασε το αληθινό τέλος.
Γιατί όταν θα φτάσει το τέλος τότε θα φανεί όλη η μεγαλοσύνη της νίκης Του και όλη η λάμψη της δόξας Του. Τότε θα φανεί όλη η φρίκη της ήττας και της ντροπής αυτών πού Τον κυνήγησαν και Τον βασάνισαν.

Όλα όσα έπραξαν για την ντροπή Του τελικά τα έπραξαν για την δόξα Του και για τη δική τους ντροπή. Έτσι συνέβη τότε έτσι συμβαίνει και σήμερα.
Οποιοσδήποτε σήμερα θα εναντιωθεί στον Χριστό θα πέσει και θα καταστραφεί και θα δώσει την ευκαιρία να λάμψει περισσότερο η δύναμη και η δόξα του Χριστού. Έτσι συμβαίνει ακόμη και σήμερα, έτσι θα συμβαίνει και αύριο μέχρι το τέλος του κόσμου.

14.000 Νηπίων υπό του Ηρώδου _-14 000 младенцев убиты царем Иродом _14,000 Infantsholy-innocents-02Η εξώφθαλμη αδικία που διαπράχθηκε τότε μας οδηγεί στο πάντα επίκαιρο ερώτημα: γιατί βρέφη και νήπια, πριν καν ξεκινήσουν τη ζωή τους, την έχασαν και μάλιστα με τέτοιο τραγικό τρόπο; Πού βρίσκεται η δικαιοσύνη του Θεού; Γιατί ο Θεός απουσιάζει, γιατί είναι κρυμμένος, ενώ παρουσιάζεται ως κυρίαρχος ο δαίμονας με τα όργανά του, τύπου Ηρώδη; 

Λέει ο Θεός με το στόμα του προφήτη Ησαΐα: «Τι υμείς αδικείτε τον λαόν μου και το πρόσωπον των πτωχών καταισχύνετε;» (Ησ. 3, 15). Ο ίδιος ο Θεός θα έρθει δικαστής των αδικούντων  Η τελική κρίση, ο τελικός έλεγχος, η τελική εκδίκηση ανήκει σ’ Εμένα, λέει ο Κύριος: «Εμοί κρίσις (Ρωμ. ιβ 19).

Πάσχει ο Ιώβ, ο πιο δίκαιος άνθρωπος της εποχής του, ο οποίος σε ό,τι του συνέβαινε έλεγε: «Ο Κύριος μου τα έδωσε, ο Κύριος μου τα πήρε. Ας είναι ευλογημένο το όνομά Του», και όμως φτάνει να πει «γιατί μου συμβαίνουν όλα αυτά, ενώ είμαι δίκαιος άνθρωπος;»

Και ο ίδιος ο Θεός του απαντά λέγοντάς του να μην πολυεξετάζει το γιατί, αλλά μόνο να έχει εμπιστοσύνη στην αγάπη Του. Η απάντηση είναι στην Πίστη μας. Ο ίδιος ο ενανθρωπήσας Θεός είναι η απάντηση: η ζωή Του απαρχής μέχρι τέλος είναι ένα πάθος. Στο πρόσωπο του Χριστού, βλέπουμε ότι οι όποιες δοκιμασίες στη ζωή, οι όποιες θλίψεις, είναι οδός ζωής που αν κανείς τα αντιμετωπίσει με πίστη και υπακοή στον Θεό, οδηγούν στη Βασιλεία του Θεού. . «Ουκ άξια τα παθήματα της παρούσης ζωής προς την μέλλουσαν εις ημάς αποκαλυφθήναι δόξαν» που σημειώνει ο απόστολος Παύλος. (Πρωτ. Γεωργίου Δορμπαράκη)

14.000 Νηπίων υπό του Ηρώδου _-14 000 младенцев убиты царем Иродом _14,000 Infants10888789_768446993234514_2960918210900698725_nΑγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Τα Άγια Νήπια

– Γέροντα, μερικοί λένε: «Δεν είναι σκληρό αυτό που επέτρεψε ο Θεός; Δεν πονάει ο Θεός;».
Ο πόνος του Θεού για τους ανθρώπους που βασανίζονται από αρρώστιες, από δαίμονες, από βαρβάρους κ.λπ. έχει συγχρόνως και χαρά για την ουράνια αμοιβή που τους έχει ετοιμάσει. Έχοντας δηλαδή υπ᾿ όψιν Του ο Θεός την ανταπόδοση που θα λάβη στον Ουρανό όποιος περνάει δοκιμασίες και γνωρίζοντας τί τον περιμένει στην άλλη ζωή, αυτό Τον κάνει να μπορή να «αντέχη» τον πόνο. Εδώ επέτρεψε να κάνη τόσα εγκλήματα ο Ηρώδης1. Δεκατέσσερις χιλιάδες νήπια έσφαξε και πόσους γονείς, που δεν άφηναν τους στρατιώτες να σκοτώσουν τα παιδιά τους, τους σκότωναν κι εκείνους! Οι βάρβαροι στρατιώτες, για να φανούν στους αρχηγούς τους καλύτεροι, έκοβαν τα παιδάκια κομματάκια. Όσο πιο πολύ βασανίζονταν τα παιδάκια, τόσο περισσότερο πονούσε ο Θεός, αλλά και τόσο περισσότερο χαιρόταν για την μεγαλύτερη δόξα που θα είχαν να απολαύσουν στον Ουρανό. Χαιρόταν για τα Αγγελουδάκια αυτά, που θα αποτελούσαν το αγγελικό μαρτυρικό τάγμα. Άγγελοι από Μάρτυρες!
Από το βιβλίο Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, «Οικογενειακή ζωή, Λόγοι Δ΄» , πέμπτο μέρος – Οι Δοκιμασίες στη ζωή μας, σ.197-198
1. Βλ. Ματθ. 2, 16.

***

Όταν διαβάζουμε τον 145ο Ψαλμό, με τον οποίο παρακαλούμε τον Θεό να σταματήσουν οι αιμοραγίες, να προσευχώμαστε να βοηθήση ο Θεός τα παιδάκια που έχουν λευχαιμία, αλλά και να υπάρχη αίμα στα νοσοκομεία για τα παιδιά που έχουν μεσογειακή αναιμία. Τα παιδιά αυτά περνούν μαρτύριο των παιδιών που έσφαξε ο Ηρώδης.

Τα παιδάκια έχουν καθαρό μισθό από την ταλαιπωρία της αρρώστιας, γιατί δεν έχουν αμαρτίες. Πόσα μικρούτσικα παιδιά θα δούμε στην άλλη ζωή να είναι με το μαρτυρικό, το αγγελικό, τάγμα εκείνων των νηπίων!

Μωρά δύο μηνών, να τα εγχειρίζουν, να τους βάζουν ενέσεις, ορούς! Που να βρούν φλέβα στα καημένα! Τα τρυπούν από’ δω-από’ κεί…. Να βλέπεις παιδάκι να έχη όγκο στο κεφάλι και να του κάνουν ακτίνες, να βάζουν κάτι καλώδια σε ένα τόσο δα κεφαλάκι. Εδώ ένας μεγάλος δεν μπορεί να αντέξη, που να αντέξουν τα παιδάκια!
-Αυτά τα παιδάκια, Γέροντα, τελικά θεραπεύονται ή πεθαίνουν;
-Ε, πολλά φυσικά πεθαίνουν, αλλά και οι γονείς πως να τα αφήσουν;
Από το βιβλίο Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου. Λόγοι Δ’- Οικογενειακή ζωή, σ.226-227

Απολυτίκιον. Ήχος α’. Τον τάφον σου Σωτήρ.

Η γέννησις Σου, Χριστέ ο Θεός υμών, ανέτειλε τω κόσμω το φως το της γνώσεως εν αυτή γαρ οι τοις άστροις λατρεύοντες υπό αστέρος εδιδάσκοντο, σε προσκυνείν τον Ήλιον της δικαιοσύνης και σε γιγνώσκειν εξ ύψους ανατολήν Κύριε, δόξα Σοι.

Απολυτίκιον των Αγίων Νηπίων Ήχος α’

Τας αλγηδόνας των Αγίων, ας υπέρ σού έπαθον, δυσωπήθητι Κύριε, και πάσας ημών τας οδύνας, ίασαι φιλάνθρωπε δεόμεθα.

Απολυτίκιον των αγίων Νηπίων. Ήχος α’. Τον τάφον σου Σωτήρ.
Γεράσιμου Μικραγιαννανίτη

Ως θύματα δεκτά, ως νεόδρεπτα ρόδα και θεία απαρχή, και νεόθυτοι άρνες, Χριστώ τω ώσπερ νήπιον, γεννηθέντι προσήχθητε, αγνά Νήπια, την του Ηρώδου κακίαν, στηλιτεύοντα και δυσωπούντα απαύστως, υπέρ των ψυχών ημών.

Δοξα… των Αγίων Ήχος πλ. δ’
Ανδρέου Κρήτης

Ηρώδης ο παράνομος, θεωρών τον αστέρα, υπέρ πάσαν κτίσιν λαμπρότερον, εταράττετο, και γαλακτοτροφούμενα Βρέφη, εξ αγκαλών μητρικών αφήρπαζεν. Η δε Ελισάβετ, λαβούσα τον Ιωάννην, πέτραν παρεκάλει. Δέξαι Μητέρα μετά τέκνου. Όρος εδέξατο τον Πρόδρομον, φάτνη εφύλαττε τον θησαυρόν, όν αστήρ εμήνυσε, Μάγοι προσεκύνουν, Κύριε δόξα σοι.

Ήχος πλ. δ’
Ώ του παραδόξου θαύματος

Κλαίει η Ραχήλ τα Νήπια, εν τη Ραμά δε φωνή, νυν μεγάλη ακούεται, ο Ηρώδης μαίνεται, και αθέως φρυάττεται, ο Ιωάννης φεύγει εν όρεσι, λίθος Μητέρα συν τέκνω δέχεται, ο Ζαχαρίας δε, εν Ναώ φονεύεται, ο δε Χριστός, φεύγει αφείς έρημον, Εβραίων οίκημα.


The world is ruled by authority and power, by fear and domination. The child God liberates us from that. Fr. Alexander Schmemann

14000 Νηπίων υπό του Ηρώδου_14000 младенцев убиты царем Иродом_14000 Infants___14000___20120110_107390148014,000 Infants (the Holy Innocents) slain by Herod at Bethlehem
Commemoration of all Orthodox Christians who have died from hunger, thirst, the sword, and freezing.
Athenodorus, disciple of St. Pachomius the Great (4th century) and Benjamin of Nitria (392)
Marcellus, Abbot of the Monastery of the Unsleeping Ones (“the Ever-Vigilant”)(485)
Thaddeus, Confessor, of the Studion Monastery (818)
Saint George, Bishop of Nicomedia, composer of Canons and Troparia (c .857 – 891)
Saint Basiliscus, Elder, the Hesychast of Siberia (Turinsk) (1824)

Commemorated on December 29

Hymn of Praise
The Fourteen Thousand Holy Children of Bethlehem
by St Nikolai Velimirovich

A voice in Rama was heard, and much weeping,
And sorrowful mothers crying out to God.
In blood lay the slaughtered children,
And, over them, sorrowful mothers lamented.

The city of David, with all the surrounding region, moans;
Heaven was horrified at the misdeed of men;
Heaven and earth were horrified and quaked,
When the screams of the innocent pierced the air.
The blow intended for the Son of God
Fell with its weight on the innocent children,
Upon young and helpless ones of the same age as Christ.

The servants of the wicked king attacked
Where the angels of God sang
And where Christ’s shepherds humbly knelt.
There a torrent of blood flowed.
Why? In order that Herod would always be first!

As soon as the Eternal Physician appeared on earth,
The earth revealed its wounds and sins,
Showing how much mankind is infected,
And how necessary healing from heaven is.
Upon the young forerunners of His suffering,
Christ bestowed the eternal joy of Paradise.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by St Nikolai Velimirovich,
http://prologue.orthodox.cn/December29.htm

***

The Divine Child
Fr. Alexander Schmemann

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-150565_nasterea_domnului“The eternal God was born as a little child.”…It is the words “child” and “God” which give us the most striking revelation about the Christmas mystery.

Yes, Christmas is a feast for children, not just because of the tree that we decorate and light, but in the much deeper sense that children alone are unsurprised that when God comes to us on earth, he comes as a child.This image of God as child continues to shine on us through icons and through innumerable works of art, revealing that what is most essential and joyful in Christianity is found precisely here, in this eternal childhood of God.

Christ said “become like children” (Mt 18:3). What does this mean? What are adults missing, or better, what has been choked, drowned or deafened by a thick layer of adulthood? Above all, is it not that capacity, so characteristic of children, to wonder, to rejoice and, most importantly, to be whole both in joy and sorrow? Adulthood chokes as well the ability to trust, to let go and give one’s self completely to love and to believe with all one’s being. And finally, children take seriously what adults are no longer capable of accepting: dreams, that which breaks through our everyday experience and our cynical mistrust, that deep mystery of the world and everything within it revealed to saints, children, and poets.

Thus, only when we break through to the child living hidden within us, can we inherit as our own the joyful mystery of God coming to us as a child. The child has neither authority nor power, yet the very absence of authority reveals him to be a king; his defenselessness and vulnerability are precisely the source of his profound power. The child in that distant Bethlehem cave has no desire that we fear him; He enters our hearts not by frightening us, by proving his power and authority, but by love alone. He is given to us as a child, and only as children can we in turn love him and give ourselves to him. The world is ruled by authority and power, by fear and domination. The child God liberates us from that. All He desires from us is our love, freely given and joyful; all He desires is that we give him our heart. And we give it to a defenseless, endlessly trusting child.

Through the feast of Christmas, the Church reveals to us a joyful mystery: the mystery of freely given love imposing itself on no one. A love capable of seeing, recognizing and loving God in the Divine Child, and becoming the gift of a new life.

Excerpt from Celebration of Faith, Vol. 2: The Church Year by Fr. Alexander Schmemann, St. Vladimir’s Seminary Press, 1994.

***

St. Luke of Simferopol on St. John the Forerunner in the Desert

Η φυγη στην ερημο Ιωάννης ο Πρόδρομος_св.Иоанна Предтечи_ St. John-ελισσαβετ_St_ Elizabeth and the Precious John the Forerunner in the Desert_Бегство прав.-239According to tradition, King Herod, after the slaughter of the children in Bethlehem, wanted to kill John, but he couldn’t find him. This angered him greatly, and because of this he ordered his father Zacharias be killed. His mother, having learned that the soldiers were looking for the child, took him and went with him to a desolate mountain region. There having lived a short time, his mother died and the small John remained by himself in the desert.
We do not know how the Lord God fed him, how he protected him from the wild animals, neither do we know how the young Forerunner learned to eat akrides and wild honey. But we firmly believe, however, that for God all things are possible. See, therefore, that from the beginning, the life of him who would be called “[greatest] among those born of women” (Matthew 11:11) was an unprecedented and unheard of life. He remained in the desert totally by himself until thirty years of age.

Apolytikion of Holy Innocents
First Tone

Be entreated, O Lord, by the sufferings endured for You by the Saints, and we pray You, heal all our pain.

Troparion of the innocents, in Tone I:

Through the pangs of Thy saints, wherewith they suffered for Thee, O Lord, be thou entreated; and heal all our pains, we pray Thee, O Thou Who lovest mankind.

Troparion — Tone 1

As acceptable victims and freshly plucked flowers, / as divine first-fruits and newborn lambs, / you were offered to Christ who was born as a child, holy innocents. / You mocked Herod’s wickedness; / now we beseech you: / “Unceasingly pray for our souls.

Kontakion — Tone 6

When the King was born in Bethlehem, the Magi came from the east. / Having been guided by the star on high, they brought Him gifts. / But in his exceeding wrath, Herod mowed down the infants as wheat; / lamenting that the rule of his kingdom had come to an end.

(Vesper of the feast of the Holy Innocents.)
When Jesus was born in Bethlehem of Judah,
The sceptre of the house of Judah passed away.
Infants who leaped in play were slaughtered for Christ.
A voice was heard in Ramah,
The lamentation of Judah’s daughters,
Rachel weeping for her sons, as it is written,
For the lawless Herod murdered the infants.
The land of Judah was soaked with innocent blood;
The earth was reddened by the blood of babies.
But the Church of the Gentiles is washed by this blood;
Clothed in radiant purity, she cries in joy:
The Truth has come!
God is made manifest!
He is born of the Virgin,
Enlightening those who sit in darkness,
For the salvation of the world!

Glory …, of the innocents, the composition of Andrew of Crete, in Tone VIII:

The all-iniquitous Herod, seeing the star which is the brightest of all creation, was troubled, and seized the suckling infants from their mothers’ arms; but Elizabeth, taking up John, entreated the stone, saying: “Receive thou a mother and her child!” O Lord, Thou treasure which the manger held, Whom the star announced and to Whom the magi paid homage, glory be to Thee!

Ode One

Christ is born, give ye glory! Christ cometh from heaven, meet ye Him! Christ is on earth, be ye exalted! O all the earth, sing ye unto the Lord, and chant with gladness, ye people, for He hath been glorified!

First Canon, Ode Four, Nativity Matins

Rod of the root of Jesse, and flower that blossomed from his stem, O Christ, Thou hast sprung from the Virgin. From the Mountain overshadowed by the forest Thou hast come, made flesh from her that knew not welock, O God who art not formed from matter. Glory to Thy power, O Lord.

As dew upon the fleece hast Thou descended into the womb of the Virgin, O Christ, and as drops of rain that fall upon the earth. Ethiopia and Tarshish and the isles of Arabia, the kings of Saba, of the Medes and all the earth, fell down before Thee, O Saviour. Glory to Thy power, O Lord.

Holy Innocent Infants of Bethlehem & Judea, Pray unto God for us!


Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην … Συγχωρήστε και ο Πατέρας θα σας συγχωρήσει. Οφείλουμε να οικοδομήσουμε τη ζωή μας σε μια εποχή πιο επικίνδυνη από όλες τις προηγούμενες, με την έννοια ότι η Κρίση είναι πιο κοντά. Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος (Σαχάρωφ) του Έσσεξ

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ 7890Άγιος Στέφανος ο Διάκονος και Πρωτομάρτυρας (34)
Άγιος Θεόδωρος ο Γραπτός (840)
Όσιος Λουκάς ο Τριγλινός ( ήτοι ο εκ Μουντανίων ), Φαβιόλα οσία στη Ρώμη (399)
Ελένη Μοτοβίλοβνα η δικαία, του Ντιβέγιεβο (1910) 

Σύναξις Υπεραγίας Θεοτόκου “η Κυκκιώτισσα”

Εορτάζουν στις 27 Δεκεμβρίου

Άγιοι Δισμύριοι (20.000) μάρτυρες που κάηκαν στη Νικομήδεια
Άγιοι Ίνδης, Γοργόνιος, Πέτρος, Ζήνων, Δωρόθεος ο Πρεπόσιτος, Μαρδόνιος, Γλυκέριος ο Πρεσβύτερος, Θεόφιλος ο Διάκονος και Μυγδόνιος οι συγκλητικοί, μάρτυρες στη Νικομήδεια Βιθυνίας Μ. Ασίας και οι μετ’ αυτών μάρτυρες μετά του αγ. ιερομάρτυρος Ανθίμου επισκόπου Νικομηδείας, κατά τα Χριστούγεννα του 302
Δόμνος ο Σιναΐτης, Σέργιος ο Σιναΐτης και Ἱερεμίας ο Σιναΐτης, από τούς Αββάδες οσιομάρτυρες του Σινα και της Ραϊθου Αἰγύπτου (14/1 καί 28/12, +4ος αἰ.), Αγία Δόμνα
Άγιος Σεκούνδος (1ος αιών)
Όσιος Βαβύλας
Όσιος Σίμων ο Μυροβλήτης κτήτορας της Ιεράς Μονής Σιμωνόπετρας (1257)
Όσιος Νήφων ο νέος της Χίου (1809)
Άγιος Πλουτόδωρος
Όσιος Στέφανος ο Σαββαΐτης ο Θαυματουργός
Άγιος Ιγνάτιος της Λόμα

Εορτάζουν στις 28 Δεκεμβρίου

Ύμνος
στον άγιο Πρωτομάρτυρα και Αρχιδιάκονο Στέφανο
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο Στέφανος ελλάμφθηκε υπό του Πνεύματος·
και οι Εβραίοι δολοφόνοι όρμησαν εναντίον του.
Αιμόφυρτος ό Στέφανος, έκλινε γόνυ καρδίας
και με δυνατή φωνή ανέκραξε προς τον Θεό:
«Ω Κύριε, Συ που από τον Σταυρό συγχώρησες
τη μεγαλύτερη αμαρτία που συγκλόνισε ποτέ τη γη,
τη μεγαλύτερη αμαρτία που αντίκρισε ποτέ ο ουρανός·
Συ πού συγχώρησες τους δολοφόνους Σου!
Συγχώρησε τώρα και τους δικούς μου,
Πολυεύσπλαχνε Κύριε!
Μα τί είναι αυτό το έγκλημα, συγκρινόμενο με εκείνο!
Αλλά κι εγώ, τί είμαι εγώ, συγκρινόμενος με τον Κύριο μου;».

Μόλις είπε αυτά ο Στέφανος
παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό.
Οι οργισμένοι Εβραίοι γέροντες, δειλοί κακοποιοί,
σκορπίσανε μόλις τον θανάτωσαν.
Ύστερα φάνηκαν άγγελοι, απ’ τον ουρανό κατερχόμενοι·
χορός αγγελικός κύκλωσε τη σορό
του Πρωτομάρτυρος Στεφάνου
και, ψάλλοντας ύμνους προς τιμήν του,
μετέφεραν στον Παράδεισο την παραδεισένια ήδη ψυχή του.
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος», εκδ. Άθως)

***

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΡΑς-St. Stephen the Protomartyr s1949008Θυμηθείτε τον πρωτομάρτυρα Στέφανο. Κατείχετο υπό του Θεού και ενώ εδιώκετο και ελιθοβολείτο, έλεγε για τους διώκτες του: «Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην …». Γιατί φέρθηκε έτσι ο Άγιος Στέφανος; Απλούστατα, γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Ήταν αιχμάλωτος του καλού. Νομίζετε, είναι εύκολο να ρίχνουν πάνω σας σωρό τις πέτρες; Για να σου ρίξουν καμιά πέτρα! Καλός, καλός, αλλά άμα σου έλθει η πέτρα, «ά!» θ’ αρχίσεις να φωνάζεις, «παλιόπαιδο!» κ.λπ. Αυτό δείχνει ότι παθαίνομε κατάληψη από το κακό πνεύμα. Και τότε πού να μπει ο Χριστός, πού να σταθεί; Είναι όλα μέσα μας κατειλημμένα. Μόλις, όμως μπούμε στην πνευματική ζωή, μόλις μπούμε στον Χριστό αλλάζουν όλα. Και κλέπτης να ήταν κανείς, παύει να κλέβει, και φονιάς, παύει να είναι φονιάς, και αιμοβόρος και κακός και μνησίκακος … Παύουν όλα. Παύει η αμαρτία και ζει ο Χριστός.

Και ο άνθρωπος σήμερα αυτό ζητάει. Και παίρνει τα δηλητήρια και τα ναρκωτικά, για να έλθει σε κόσμους χαράς· αλλά ψεύτικης χαράς. Κάτι αισθάνεται εκείνη τη στιγμή και αύριο είναι τσακισμένος. Το ένα τον τρίβει τον τρώει, τον τσακίζει, τον ψήνει. Ενώ το άλλο δήλαδή το δόσιμο στον Χριστό, τον ζωογονεί, του δίνει τη χαρά, τον κάνει να χαίρεται τη ζωή, να νιώθει δύναμη, μεγαλείο.

Είναι μεγάλη τέχνη να τα καταφέρετε να αγιασθεί η ψυχή σας. Παντού μπορεί ν’ αγιάσει κανείς. Και στην Ομόνοια μπορεί ν’ αγιάσει, αν το θέλει. Στην εργασία σας, όποια κι αν είναι, μπορείτε να γίνετε άγιοι. Με την πραότητα, την υπομονή, την αγάπη. Να βάζετε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, με ενθουσιασμό και αγάπη, προσευχή και σιωπή. Όχι να έχετε άγχος και να σας πονάει το στήθος.

Συμβαίνει για παράδειγμα να σας αναθέτουν εργασίες πέραν των ορίων των καθηκόντων σας. Δεν είναι σωστό ν’ αντιδράτε ή να εκνευρίζεσθε και να διαμαρτύρεσθε. Αυτές οι ταραχές φέρνουν κακό στον άνθρωπο. Να τα θεωρείτε όλα σαν ευκαιρίες αγιασμού. … μπορείτε ωστόσο να πείτε με ευγένεια βέβαια: «Συγχωρέστε με, δεν θα μπορέσω να κάνω αυτή την εργασία». Αλλά μπορείτε και να μη μιλήσετε και να σας βγει σε καλό όλος αυτός ο κόπος.

Να εργάζεσθε με εγρήγορση, απλά, απαλά, χωρίς αγωνία, με χαρά κι αγαλλίαση, με αγαθή διάθεση. Τότε έρχεται η θεία χάρις…

Μην κοιτάζετε αυτό που σας συμβαίνει, αλλά να κοιτάζετε το φως, τον Χριστό, όπως το παιδί κοιτάζει την μητέρα του, όταν κάτι του συμβεί. Όλα να τα βλέπετε χωρίς άγχος, χωρίς στενοχώρια, χωρίς πίεση, χωρίς σφίξιμο. Δεν είναι ανάγκη να προσπαθείτε και να σφίγγεσθε. Όλη σας η προσπάθεια να είναι ν’ ατενίσετε προς το φως, να κατακτήσετε το φως. Έτσι, αντί να δίδεσθε στη στενοχώρια, που δεν είναι του Πνεύματος του Θεού, θα δίδεσθε στη δοξολογία του Θεού.

Όλα τα δυσάρεστα που μένουν μέσα στην ψυχή σας και φέρνουν άγχος, μπορούν να γίνουν αφορμή για τη λατρεία του Θεού και να παύσουν να σας καταπονούν. Να έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό. Τότε ξενοιάζετε και γίνεσθε όργανά Του.
Bίος καί Λόγοι, Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου,σελ. 305-9, Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής-Χρυσοπηγής, Χανιά Κρήτη

***

Η συγχώρηση ως προετοιμασία για το τέλος των καιρών, πρόσφατα αποκαλυπτικά γεγονότα
Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος (Σαχάρωφ) του Έσσεξ

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ…Ζούμε στον κόσμο αυτό με τη συνείδηση ότι η ζωή είναι διάβαση προς κάτι εξαιρετικά μεγαλειώδες.

Τώρα πού στέκομαι μπροστά σας, γνωρίζοντας ότι σε λίγο πρόκειται να πεθάνω, ζητώ από όλους και όλες σας να με συγχωρήσετε. Όλοι εμείς εργαζόμαστε μαζί, ο καθένας με τις δυνάμεις του, αλλά μέσα στην ιστορική πραγματικότητα εγώ είμαι ο πρώτος υπεύθυνος. Θα ήθελα να παρουσιαστώ ενώπιον της Κρίσεως με ήσυχη τη συνείδησή μου. Αν ο Θεός θέλει να ζήσουμε αιώνια μαζί Του, ζητά να είμαστε όμοιοι με Αυτόν. Και το εκφράζει αυτό με αρκετά πρωτότυπο τρόπο. Λέει: «Εάν αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και υμΐν ο Πατήρ υμών ο ουράνιος». Βλέπετε ότι ο Θεός χρησιμοποιεί ένα τέχνασμα. Λέει: «Εάν μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα, ουδέ ο Πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών» . Πρέπει να συγχωρούμε οτιδήποτε έχουμε υποστεί, ακόμη και το μαρτύριο, τον θάνατο κλπ. “Όλα αυτά είναι λιγότερο σπουδαία από τον ερχομό μας στο είναι.

Αύριο βράδυ θα έχουμε την ακολουθία της συγχωρήσεως, για την αδελφότητα, διότι την Κυριακή θα την τελέσουμε μετά το τέλος του εσπερινού για όλο τον κόσμο πού θα έρθει. Είμαστε πιο ελεύθεροι όταν είμαστε μόνοι μας. Αφού είμαστε μια οικογένεια, μού επιτρέπεται πάντα να είμαι ανοιχτός ενώπιόν σας. Προσεύχομαι ο Θεός να δώσει σε όλους μας το θάρρος να τελέσουμε αυτή την πράξη της μεγάλης συγχωρήσεως, ώστε μετά, γιά πενήντα μέρες, να είμαστε σε συνεχή προσπάθεια προετοιμασίας γιά την Ανάσταση, γιά το Πάσχα. Ας προσπαθήσουμε να ελέγξουμε «εμπειρικά» αν αυτό ισχύει-ο Θεός να με συγχωρεί πού εκφράζομαι έτσι-, ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ότι αν συγχωρήσουμε τα πάντα στους άλλους, το πνεύμα μας θα είναι πιο ελεύθερο κατά τη διάρκεια όλης αυτής της περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Ο Θεός θέτει αυτή την προϋπόθεση: «Συγχωρήστε και ο Πατέρας θα σας συγχωρήσει». Θα προσπαθήσουμε τώρα να δούμε αν αυτό αληθεύει ή όχι. Γιατί το λέω αυτό; Όταν πρόκειται για το Απόλυτο, πρέπει και η πίστη να έχει έναν χαρακτήρα απόλυτο, να μην ταλαντεύεται. Αλλά δεν φθάσαμε εκεί! Κάποτε δοκιμαζόμαστε με τρόπο αυστηρότερο από αυτόν πού θα θέλαμε, και τότε, ακόμη και η πίστη μας μπορεί να κλονιστεί. Να είστε σίγουροι ότι αυτό θα έχει αντίκτυπο σε όλο μας το είναι. Υπήρχαν εκατοντάδες περιπτώσεων πού άνθρωποι έρχονταν εδώ συντετριμμένοι από τις θλίψεις αυτού του κόσμου και όταν έφευγαν, η εξωτερική τους εμφάνιση είχε αλλάξει, φαίνονταν διαφορετικοί. Το ίδιο θα συμβεί και με μας.

Ας συγχωρήσουμε με τον σκοπό πού σας πρότεινα, δηλαδή να γίνουμε μία οικογένεια, σχεδόν ένας άνθρωπος, γιά να φθάσουμε σε αυτό πού ο Θεός μας, ο Θεός της αγάπης, ζητά από μάς. Τώρα, γιά να ελαφρύνω το βάρος μου, σας παρακαλώ, κάντε το αυτό γιά μένα, κάντε αυτή την ηρωική χειρονομία, συγχωρήστε όλους και κατακρίνετε μόνο τον εαυτό σας. Με τον λογισμό μας, δηλαδή, να μην είμαστε διατεθειμένοι να κρίνουμε τούς άλλους, παρά μόνο εμάς. Και όταν θα πούμε: «Συγχώρησον», θα το πούμε με κατάσταση πνεύματος να μην κρίνουμε κανέναν.

Όταν ήμουν στο Άγιον Όρος, μερικές φορές οι αδελφοί μου έλεγαν ότι κάποιος τούς συμπεριφερόταν με τρόπο άδικο. Λοιπόν τούς έλεγα: «Ίσως να είναι όπως τα λέτε, αλλά ο άλλος δεν είναι εκατό τοις εκατό ένοχος. Ίσως εμείς να είμαστε ένοχοι πέντε τοις εκατό• και αν εξαλείψουμε αυτά τα πέντε τοις εκατό, αν αναγνωρίσουμε ότι είμαστε ένοχοι γι’αυτά τα πέντε τοις εκατό, θα δείτε πώς ο άλλος θα αφοπλιστεί». Και με την ελάχιστη, δηλαδή, αναγνώριση ότι είμαστε άδικοι, μπορούμε να εξαλείψουμε εκατό τοις εκατό όλα τα λάθη, και τα δικά μας και των αδελφών.

Οφείλουμε να οικοδομήσουμε τη ζωή μας σε μια εποχή πιο επικίνδυνη από όλες τις προηγούμενες, με την έννοια ότι η Κρίση είναι πιο κοντά. Κάποιοι λένε ότι από τον ένα αιώνα στον άλλον παρατηρούμε το ίδιο φαινόμενο: στο τέλος τού αιώνος οι άνθρωποι περιμένουν το τέλος τού κόσμου. Ποτέ όμως στο παρελθόν δεν υπήρξε κατάσταση τόσο πειστική ότι το τέλος τού κόσμου πλησιάζει. Η Αποκάλυψη, αυτό το βιβλίο πού κανείς δεν το καταλαβαίνει απόλυτα, γίνεται τώρα διαρκώς πιο επίκαιρη.

Ας σκεφτούμε γιά λίγο τον πόλεμο πού διεξάγεται στις ημέρες μας, όχι σε πολιτικό επίπεδο βέβαια*. Στο 9ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως βρίσκουμε το όνομα τού ποταμού Ευφράτη. Αυτός ο γεωγραφικός τόπος αναφέρεται πολύ καθαρά εκει3. Μία καταστροφή πού έλαβε χώρα πριν από αυτό, επίσης αναφέρεται καθαρά• είναι το Τσερνομπίλ**. Η Αποκάλυψη4 μιλά γιά μια σφαίρα φωτιάς («μέγας αστήρ καιόμενος») πού ονομάζεται «Άψινθος» και στα ουκρανικά «Τσερνομπίλ».

Υπάρχουν πολλά άλλα πού δεν μπορούμε ακόμη να τα διακρίνουμε, αλλά αν πάρουμε αυτά τα δύο στοιχεία με την ίδια χρονολογική σειρά, με εκπληκτική ακρίβεια, έχουμε περισσότερους λόγους τώρα να σκεφτούμε ότι το τέλος της ιστορίας της ανθρωπότητας πάνω στη γη πλησιάζει. Ο πλανήτης μας είναι σήμερα μολυσμένος παντού. Το πλήθος των ανθρώπων πού ζουν στον κόσμο μας υπερβαίνει σε αριθμό όσους μπορεί να θρέψει η γη. Δεν γνωρίζουμε με ποιόν τρόπο θα έλθει το τέλος τού κόσμου, αλλά υπάρχουν σήμερα πολλά σημεία πού δείχνουν ότι αυτό είναι δυνατόν να συμβεί. Έχοντας αυτά ύπ’oψιν, ας σκεφτούμε αυτή την πιθανότητα πιο σοβαρά από όσο στις περασμένες εποχές. Αν όμως πράγματι το τέλος του κόσμου έρχεται, δεν μπορεί κανείς εντούτοις να ορίσει την ημερομηνία. Κάποτε, πριν περίπου είκοσι χρόνια, κάποιος επισκέπτης με ρώτησε πότε θα έρθει το τέλος τού κόσμου και του είπα ότι αυτό υπερβαίνει τις ημερομηνίες του ημερολογίου μας. Ας προετοιμαζόμαστε, λοιπόν, γιά το γεγονός αυτό, μετά από το οποίο ο προορισμός μας θα σφραγιστεί από τον Θεό. Ή θα είμαστε αιωνίως μέσα στο Φως του Πατρός ή θα ριφθούμε στο σκότος του μη όντος, εκτός της ζωής του Πατρός.

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_e14344924349Σας εξέφρασα με πολύ σύντομο τρόπο το περιεχόμενο της προσευχής μου και σας παρακαλώ τώρα να με συγχωρήσετε. Ήδη σήμερα ο ηγούμενος, ήρθε και μου ζήτησε προσωπικά συγγνώμη. Έχει συνείδηση της σπουδαιότητος αυτής της ημέρας, και το έκανε αυτό, ξέρετε, με τον δικό του τρόπο. Λοιπόν, θα κάνουμε όλοι το ίδιο. Αυτό θα γίνει αύριο το βράδυ στον μεγάλο ναό, διότι το μικρό παρεκκλήσι δεν επαρκεί πλέον για να κάνουμε όλοι τις εδαφιαίες μετάνοιες. Αυτός ο τρόπος, να πέφτουμε έτσι με το πρόσωπο στη γη για να ζητήσουμε συγχώρηση, μπορεί να φανεί ότι ταιριάζει σε δούλους. Αλλά πριν από το μεγάλο και τελευταίο Πάσχα Του μαζί μας, ο Κύριος, ο Θεός και Δημιουργός, έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του, αυτών των απλών ψαράδων, προσθέτοντας: «Υπόδειγμα δέδωκα υμίν ίνα καθώς εγώ εποίησα υμΐν, και υμείς ποιήτε» .

Για μας πού δεν τολμούμε να συγκριθούμε με Αυτόν, αυτή η εδαφιαία μετάνοια εκφράζει πνευματικά την κένωσή μας. Αλλά ο σκοπός, ο αληθινός σκοπός, είναι να λάβουμε όχι απλά κάποια ύπαρξη, αλλά το ίδιο το «είναι». Λαμβάνουμε αυτή τη χάρη με τρόπο πού ο καθένας γίνεται όμοιος με τον Ίδιο τον Κύριο, τον Κύριο της αιώνιας υπάρξεως μας. Μη φοβάστε, λοιπόν, αυτή την κίνηση. Ακόμη και στην Παλαιά Διαθήκη, ο Ιακώβ, ένα πρόσωπο πραγματικά εκλεκτό, φοβήθηκε την οργή του αδελφού του και προσκύνησε στη γη επτά φορές, πριν τον πλησιάσει . Αποτελεί και αυτό ένα παράδειγμα για μας.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να σας πώς ότι σήμερα είναι ακριβώς η πεντηκοστή επέτειος της χειροτονίας μου, διότι αυτή την ημέρα, εορτή της Υπαπαντής με το Παλαιό Ημερολόγιο του Αγίου Όρους, χειροτονήθηκα ιερέας στη Μονή του Αγίου Παύλου. Σήμερα, συμπληρώνονται επίσης τριαντατρία χρόνια, από τότε πού βρήκαμε αυτό τον χώρο για μας. Τριαντατρία χρόνια, το 1958.

*’Εννοεί τον πόλεμο του Περσικού Κόλπου το 1991.
3 .Άποκ. 9,14.
** Στις 26 Απριλίου 1986 είχε γίνει έκρηξη στον αντιδραστήρα του πυρηνικού σταθμού Τσερνομπίλ.
Εκφωνήθηκε στα γαλλικά, στις 15 Φεβρουάριου 1991. [Ρ72 Μ«]
(Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): «Οικοδομώντας τον Ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας», τόμος Β, Ομιλία 61, σελ., Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας)

Η Αγία Τσαρική Οικογένεια κι οι προφητείες αγίων και στάρετς για το μαρτύριο τους
https://iconandlight.wordpress.com/2017/07/17/%ce%b7-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-%cf%84%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b9-%ce%bf%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%b7%cf%84/

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Βασίλειον διάδημα, εστέφθη ση κορυφή, εξ άθλων ων υπέμεινας, υπέρ Χριστού του Θεού, Μαρτύρων Πρωτόαθλε Στέφανε· συ γαρ την Ιουδαίων, απελέγξας μανίαν, είδες σου τον Σωτήρα, του Πατρός δεξιόθεν. Αυτόν ουν εκδυσώπει αεί, υπέρ των ψυχών ημών.

Απολυτίκιο, Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείοις στίγμασι, σεσημασμένος, δώρον έμψυχον, τω Ζωοδότη, προσηνέχθης θεοφόρε Θεόδωρε· Ασκητικαίς δωρεαίς γαρ κοσμούμενος, ομολογίας Αγώσι διέλαμψας. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείον στράτευμα, πόλις αγία, περιούσιος λαός Κυρίου, ανεδείχθητε δισμύριοι Μάρτυρες· τη γαρ αγάπη αυτού δροσιζόμενοι, δια πυρός τον αγώνα ηνύσατε. Αλλ’ αιτήσασθε, ελέους σοφοί τον πρύτανιν, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Απολυτίκιον αγιου Σίμωνος Μυροβλήτου
Ηχος δ΄.

Τον περιλάλητον πιστοί Μυροβλύτην, και πανυπέρτιμον Χριστού μαργαρίτην, και μοναζόντων έρεισμα, και θείον ασκητήν, πάντες ευφημήσωμεν, προς αυτόν εκβοώντες· Σίμων μάκαρ φύλαττε, εξ εχθρών επηρείας· ἣν ἐδομήσω νέαν Βηθλεέμ, οδηγηθείς δι’ αστέρος τρισόλβιε.

***

Ὁ ἅγιος Στέφανος ὁ πρωτομάρτυρας καὶ ἀρχιδιάκονος (26.12.2018)
Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου


O Lord, Who from the Cross forgave The greatest sin to ever shake the earth, The greatest sin that heaven ever beheld, Thou forgavest Thy murderers. Now, O Most-gracious One, forgive mine also! This crime–what is it compared to that one? And I, what am I, compared to my Lord? Protomartyr Stephen the Archdeacon

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ 7890Archdeacon Stephen the Protomartyr (34)
Venerable Theodore the Branded (Theodore Graptus), of Palestine and Bithynia, Confessor (840)
Martyrs Maurice, with his son Photinus, and 70 soldiers, at Apamea (286-305)
Venerable Luke, Abbot of the Monastery of the Deep Stream in Triglia, in Bithynia.
Saint Fabiola, a patrician in Rome who gave up all earthly pleasures and devoted herself to the practice of Christian asceticism and charitable work (399)
Repose of Helen Ivanovna Motovilova (1910)

Commemorated on December 27

The 20,000 Martyrs of Nicomedia (302)
Martyr Ploutodoros.
Venerable Babylas of Tarsus in Cilicia.
Saint Simon the Myrrh-gusher, founder of Simonopetra, Mt. Athos (1287)
Saint Ignatius, Monk, of Loma (Vologda) (1591

Commemorated on December 28

Hymn of Praise
The Holy Protomartyr Stephen the Archdeacon
by Saint Nikolai Velimirovic

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΡΑς-St. Stephen the Protomartyr s1949008Upon Stephen, illumined by the Spirit,
The Jewish murderers rushed.
Bloody Stephen knelt
And in a loud voice cried out to God:
“O Lord, Who from the Cross forgave
The greatest sin to ever shake the earth,
The greatest sin that heaven ever beheld,
Thou forgavest Thy murderers.
Now, O Most-gracious One, forgive mine also!
This crime-what is it compared to that one?
And I, what am I, compared to my Lord?”

Saying this he gave his spirit to God.
The angry elders, ugly cowards,
Dispersed after they killed him.
Then from heaven angels flew down
Around the body of the Protomartyr.
They chanted a hymn in chorus to him
And carried his paradisal soul to Paradise.
The Prologue From Ohrid · Lives of Saints, Hymns. By Bishop Nikolai Velimirovich.
http://prologue.orthodox.cn/December27.htm

***

The prophetic letter of St. Seraphim for to St.Tsar Martyr Nicholas II of Russia
https://iconandlight.wordpress.com/2016/07/16/the-prophetic-letter-of-st-seraphim-for-to-st-tsar-martyr-nicholas-ii-of-russia/

Apolytikion.
Mode 4. Come quickly.

O Stephen, a crown of royalty was laid on your head for contests you courageously endured for Christ our God, as first among Martyr saints. You stood in accusation of the raging Judeans; and you saw your Savior at the right hand of the Father. We pray that you will ever entreat Him to save our souls.

Acts 6:8-15; 7:1-5, 47-60

In those days, Stephen, full of grace and power, did great wonders and signs among the people. Then some of those who belonged to the synagogue of the Freedmen (as it was called), and of the Cyrenians, and of the Alexandrians, and of those from Cilicia and Asia, arose and disputed with Stephen. But they could not withstand the wisdom and the Spirit with which he spoke. Then they secretly instigated men, who said, “We have heard him speak blasphemous words against Moses and God.” And they stirred up the people and the elders and the scribes, and they came upon him and seized him and brought him before the council, and set up false witnesses who said, “This man never ceases to speak words against this holy place and the law; for we have heard him say that this Jesus of Nazareth will destroy this place, and will change the customs which Moses delivered to us.” And gazing at him, all who sat in the council saw that his face was like the face of an angel. And the high priest said, “Is this so?” And Stephen said: “Brethren and fathers, hear me. The God of glory appeared to our father Abraham, when he was in Mesopotamia, before he lived in Haran, and said to him, ‘Depart from your land and from your kindred and go into the land which I will show you.’ Then he departed from the land of the Chaldeans, and lived in Haran. And after his father died, God removed him from there into this land in which you are now living; yet he gave him no inheritance in it, not even a foot’s length, but promised to give it to him in possession and to his posterity after him, though he had no child. But it was Solomon who built a house for him. Yet the Most High does not dwell in houses made with hands; as the prophet says, ‘Heaven is my throne, and earth my footstool. What house will you build for me, says the Lord, or what is the place of my rest? Did not my hand make all these things?’ You stiff-necked people, uncircumcised in heart and ears, you always resist the Holy Spirit. As your fathers did, so do you. Which of the prophets did not your fathers persecute? And they killed those who announced beforehand the coming of the Righteous One, whom you have now betrayed and murdered, you who received the law as delivered by angels and did not keep it.” Now when they heard these things they were enraged, and they ground their teeth against him. But he, full of the Holy Spirit, gazed into heaven and saw the glory of God, and Jesus standing at the right hand of God; and he said, “Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing at the right hand of God.” But they cried out with a loud voice and stopped their ears and rushed together upon him. Then they cast him out of the city and stoned him; and the witnesses laid down their garments at the feet of a young man named Saul. And as they were stoning Stephen, he prayed, “Lord Jesus, receive my spirit.” And he knelt down and cried with a loud voice, “Lord, do not hold this sin against them.” And when he had said this, he fell asleep.


Ακολουθώντας το εξόριστο Βρέφος … μένουμε πάντοτε με τον νικητή και θριαμβευτή της ιστορίας. Η νίκη είναι πάντα δική του. Στα χέρια του βρίσκεται η Εκκλησία του και ο λαός του. Αυτός ανατρέπει τυράννους και καθεστώτα. Αυτός συντρίβει κάθε υπερφίαλο διώκτη που νομίζει ότι μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο σχέδιό του.

Γέννηση του Χριστού_ Рождество Христово_ the-n-ΝΑΟΣ ΑΓ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΑΡΩΦ ΣΑΝΤΑ ΡΟΖΑ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑΣύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου
Φυγή Ιησού Χριστού στην Αίγυπτο
Άγιος Ευθύμιος ο Ομολογητής, επίσκοπος Σάρδεων
Όσιος Κωνσταντίνος «ο εξ Ιουδαίων»
Σύναξη της Παναγίας της Βηθλεεμίτισσας

Εορτάζουν στις 26 Δεκεμβρίου

Στίχοι
Λεχώ άμωμον ανδρός μή γνούσαν λέχος,
Δώροις αμώμοις δεξιούμαι τοίς λόγοις.
Mολπήν αγνοτάτη λεχοί εικάδι έκτη αείδω.

Στίχοι
Ήκοντα πρός σέ, τόν πάλαι πλήξαντά σε,
Αίγυπτε φρίττε, καί Θεόν τούτον φρόνει.

Το εξόριστο βρέφος

Αναχωρησάντων δε αυτών ιδού άγγελος Κυρίου φαίνεται κατ’ όναρ τω Ιωσήφ λέγων. εγερθείς παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού και φέυγε εις Αίγυπτον και ίσθι εκεί έως αν είπω σοι. μέλλει γαρ Ηρώδης ζητείν το παιδίον του απολέσαι αυτό.14 Ο δε εγερθείς παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού νυκτός και ανεχώρησεν εις Αίγυπτον,15 και ην εκεί έως της τελευτής Ηρώδου, ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό του Κυρίου διά του προφήτου λέγοντος. εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου. (Ματθαίον Β’ 13-18 )
Ερμηνεία:  Όταν λοιπόν αυτοί αναχώρησαν, ιδού, άγγελος ΚΥΡΙΟΥ φάνηκε κατά το όνειρο στον Ιωσήφ, λέγοντας: «Σήκω, παράλαβε το παιδί και τη μητέρα του και φεύγε για την Αίγυπτο• και να είσαι εκεί ωσότου σου πω. Γιατί μέλλει ο Ηρώδης να ζητά το παιδί, για να το σκοτώσει». Εκείνος αφού σηκώθηκε, παράλαβε νύχτα το παιδί και τη μητέρα του και αναχώρησε για την Αίγυπτο. Και ήταν εκεί ως το θάνατο του Ηρώδη – για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε από τον ΚΥΡΙΟ μέσω του προφήτη, όταν έλεγε: Από την Αίγυπτο κάλεσα τον Υιό μου.

Η φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет _Flight into EgyptΦυγὴ Στὴν Αἴγυπτο. 2jpgΟ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλώντας για τη φυγή του Νεογέννητου Χριστού στην Αίγυπτο, :

Από την αρχή, λέγει, του πνευματικού αγώνα πρέπει να περιμένουμε πειρασμούς και δοκιμασίες.
Βλέπεις, ότι αυτό γίνεται και στον Χριστό, ενώ ακόμη είναι στα σπάργανα; Μόλις γεννήθηκε, ξεσηκώθηκε εναντίον του ο Ηρώδης. Ακολουθεί η φυγή στην Αίγυπτο. Εξορία σε χώρα βαρβαρική.
Ακούγοντας τα αυτά, πρόσεξε. Μην ταραχθείς, όταν σε βρίσκουν αθεράπευτες συμφορές και αμέτρητοι κίνδυνοι! Και κυρίως πρόσεξε. Μην ειπείς: «Γιατί μου συμβαίνουν αυτά; Εγώ, αφού τηρώ τις εντολές του Θεού, έπρεπε να στεφανωθώ και να ανακηρυχθώ νικητής! Να αποκτήσω όνομα και δόξα!»
Μη σκέφτεσαι έτσι. Αντίθετα να τα δέχεσαι όλα με γενναιότητα. Πνευματική ζωή χωρίς πειρασμούς δεν γίνεται.
Να έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Τέτοια εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού είχε και ο Δίκαιος Ιωσήφ. Του εμφανίζεται ο Άγγελος και του λέγει: «Πάρε το Παιδί και τη Μητέρα Του και πηγαίνετε στην Αίγυπτο.»
Δεν σκανδαλίσθηκε· όταν άκουσε αυτά ο Ιωσήφ. Ούτε είπε στον Άγγελο: «Τι μπερδεμένα πράγματα μου λες; Εσύ δεν μου έλεγες προηγουμένως, ότι Αυτός θα σώσει τον λαό Του; Τώρα λοιπόν, ούτε τον Εαυτό Του δεν μπορεί να σώσει;! Άλλα μου υποσχέθηκες και άλλα γίνονται στην πραγματικότητα;»
Δεν μίλησε έτσι ο Ιωσήφ. Τίποτε από αυτά δεν είπε. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Ούτε για τον χρόνο επιστροφής από την Αίγυπτο δεν δείχνει περιέργεια τη στιγμή μάλιστα που ο Άγγελος μίλησε πολύ αόριστα για επιστροφή.
Πιστεύει, υπακούει και υπομένει με χαρά όλους τους πειρασμούς.

Να, λοιπόν! Ο αληθινός μαθητής του Χριστού δεν ξαφνιάζεται, όταν τον βρίσκουν θλίψεις και δοκιμασίες. Αλλά παίρνει θάρρος· γιατί ενθυμείται, ότι Αυτός που για μας έγινε Νήπιο, από την πρώτη στιγμή της επιγείου ζωής Του αντιμετώπισε διωγμούς και ταλαιπωρίες.
Πηγή: περιοδικό Ο Άγιος Λάζαρος, έκδ. Ι.Ν. Αγ. Λαζάρου Λάρνακος, Δεκέμβριος 2011.

***

Ρήματα ζωής αιωνίου από τον Άγιο Σωφρόνιο Σαχάρωφ του Essex

Εμφάνιση αγγέλου στον Ιωσήφ -Явление ангела Иосифу-ატენის სიონი-showing Joseph's dream-Ateni Sioni Church635Για εμάς τους Χριστιανούς το κεντρικό σημείο του σύμπαντος και η ύψιστη έννοια της ιστορίας ολόκληρου του κόσμου είναι ο ερχομός του Ιησού Χριστού.. Ήρθε με άκρα πραότητα, φτωχότερος των φτωχών «μη έχων πού την κεφαλήν κλίναι». Δεν είχε καμιά αυθεντία, ούτε στην πολιτεία, ούτε στη Συναγωγή, από αποκάλυψη εκ των άνω. Δεν πολέμησε τους αντιπάλους του. Και απομένει σ’ εμάς να τον αναγνωρίσουμε σαν Παντοκράτορα ακριβώς γιατί «εαυτόν εκένωσεν μορφήν δούλου λαβών» (Φιλιπ. 2,7), αφού υπέστη τελικά μαρτυρικό θάνατο… 

Μερικές φορές οι δοκιμασίες και οι δυσκολίες που μας συμβαίνουν μας βάζουν στη θέση ενός ταξιδιώτη που ξαφνικά βρίσκει τον εαυτό του στο χείλος της αβύσσου, από το οποίο είναι αδύνατο να επιστρέψει. Η άβυσσος είναι το σκότος της άγνοιας και ο φόβος της αιχμαλωσίας από το θάνατο. Μόνο η ενέργεια της αγιασμένης απελπισίας θα μας κάνει ικανούς να τα υπερπηδήσουμε. Αφού πεισθούμε από κάποια μυστηριώδη δύναμη, ριχνόμαστε στο άγνωστο επικαλούμενοι το όνομα του Κυρίου. Και τι συμβαίνει; Αντί να σπάσουμε το κεφάλι μας στους βράχους, αισθανόμαστε ένα αόρατο χέρι να μας οδηγεί ευγενικά και να σωζόμαστε. Το να ριχτούμε στο άγνωστο σημαίνει εμπιστοσύνη στο Θεό. Απελπισμένοι από τους ισχυρούς της γης, αρχίζουμε να ερευνούμε για μια νέα ζωή, στην οποία η πρώτη θέση δίνεται στο Χριστό.

Άγνωστοι οι δρόμοι του Κυρίου. Ο άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί να τους ανακαλύψει. Ο Θεός με την εμφάνιση του μας αποκάλυψε το μοναδικό δρόμο για την αιώνια λύτρωση. Μας έδωσε παράδειγμα σε όλα… Είναι ζωτικό να ζούμε «εν τη προσευχή» για να μπορέσουμε να αντιδράσουμε με σθένος στην καταστρεπτική επίδραση του έξω κόσμου.

Να πιστεύετε ακράδαντα στην πρόνοια του Θεού για σας, παρά τις όποιες θλίψεις και τους κόπους.
Μη σκέπτεστε ότι υπάρχει κάποιο λάθος και ότι θα μπορούσατε όλο αυτό να το επιτύχετε κάπου αλλού και να το αποκτήσετε χωρίς κόπο. Εκείνο που τώρα υπομένετε θα σας καταλογισθεί ως μαρτύριο… Το να μειώνουμε το προσωπικό σχέδιο του Θεού για μας δεν είναι μόνο σφάλμα, αποτελεί αμαρτία. 

Η φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет _Flight into Egypt-300609_496478_1000_1000_innerΟ Θεός σώζει

Όταν αναχώρησαν οι Μάγοι, λέει ο ιερός ευαγγελιστής Ματθαίος (Ματθ. β΄ 1-23), άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στον Ιωσήφ, σε όνειρο, και του είπε: Σήκω και πάρε το Βρέφος και την Παναγία Μητέρα του και φύγε στην Αίγυπτο. Μείνε εκεί μέχρι να σου πω…(Ωσ. Ια’ 1).

Τι έχει να πει σε μας αυτό το γεγονός; Ότι η εξέλιξη των πραγμάτων στην πορεία της ζωής μας βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Και ότι ακόμη κι αν όλη η μανία των οργάνων του σκότους πέσει επάνω μας, δεν μπορεί να καταφέρει εναντίον μας απολύτως τίποτε. Διότι μας προστατεύει ο Κύριος, εφόσον κι εμείς βρισκόμαστε κοντά Του. Ενδιαφέρεται κάθε στιγμή για μας. Δεν αδιαφορεί, όταν βρισκόμαστε σε δυσκολίες και κινδύνους. Είναι κοντά μας στις αγωνίες και στις δυσκολίες μας, μας δίνει θάρρος και δύναμη. Και στην κατάλληλη στιγμή επεμβαίνει και μας λυτρώνει από πειρασμούς και από πολλούς κινδύνους σωματικούς και ψυχικούς. Στις δύσκολες λοιπόν στιγμές που θα συναντήσουμε στη ζωή μας να μην ξεχάσουμε ποτέ πως έχουμε βοηθό τον παντοδύναμο Θεό.

Όταν λοιπόν πέθανε ο Ηρώδης, άγγελος Κυρίου φάνηκε στον Ιωσήφ σε όνειρο στην Αίγυπτο και του είπε: Σήκω και πάρε το Παιδί και τη Μητέρα του και πήγαινε με την ησυχία σου στην χώρα του Ισραήλ. Διότι έχουν πεθάνει πλέον εκείνοι που ζητούσαν τη ζωή του παιδιού. Και ο Ιωσήφ σηκώθηκε, πήρε το Παιδί και τη Μητέρα του και ήλθε στην Παλαιστίνη.

Κι αφού ήλθε εκεί, κατοίκησε στην πόλη που λεγόταν Ναζαρέτ. Για να πραγματοποιηθεί εκείνο που ειπώθηκε από τους Προφήτες, ότι ο Ιησούς θα ονομασθεί περιφρονητικά από τους εχθρούς του Ναζωραίος.
Ο Ναζωραίος λοιπόν νίκησε, και ο διώκτης του Ηρώδης πέθανε. Και πώς πέθανε; Με θάνατο φρικτό, όπως περιγράφει η ιστορία. Πεθαίνουν λοιπόν κάποτε οι διώκτες. Ο θάνατος δίνει τέλος στην κακία τους. Οι διωγμοί τελειώνουν. Όσο σκληροί κι αν είναι. Μέσα στην εκκλησιαστική ιστορία αναφέρονται τόσοι και τόσοι διωγμοί. Διωγμοί ύπουλοι και φοβεροί, άμεσοι και έμμεσοι, με νόμους και διατάγματα, με μαρτύρια και με θανατώσεις, με εξευτελισμούς και περιθωριοποιήσεις. Και οι διώκτες και οι διωγμοί μένουν στην ιστορία ως αποτρόπαιες σελίδες του δαιμονικού κόσμου των εχθρών του Χριστού.

Αυτός όμως που μένει νικητής και θριαμβευτής της ιστορίας είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός ο Ναζωραίος. Αυτός εξέρχεται Νικητής. Θριαμβευτής. Διότι δεν είναι ένας άνθρωπος που κινδυνεύει, αλλά ο Θεός που σώζει. Είναι ο ρυθμιστής της ζωής του κόσμου και της δικής μας. Στα χέρια Του είναι η ζωή μας, η ζωή των λαών και των κρατών. Στα χέρια του βρίσκεται η Εκκλησία του και ο λαός του. Αυτός ανατρέπει τυράννους και καθεστώτα. Αυτός συντρίβει κάθε υπερφίαλο διώκτη που νομίζει ότι μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο σχέδιό τουΜη φοβόμαστε λοιπόν σε κάθε εποχή, σε κάθε διωγμό άμεσο ή έμμεσο, φανερό ή κρυφό, κατά μέτωπον ή ύπουλο. Ας μένουμε πάντοτε με τον νικητή, με τον θριαμβευτή Ναζωραίο Κύριο. Η νίκη είναι πάντα δική του.
Περιοδικό “Ο Σωτήρ”, τ. 1991

***

«εξήλθε νικών και ίνα νικήση» (Αποκ. Ιωάν. Στ” 2)

Η φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет _Flight into Egypth-fygi-stin-aigypto…Ούτε λίγο ούτε πολύ η ιστορία του Θεανθρώπου είναι τραγική από τις πρώτες μέρες Του. Τραγικότερη όμως είναι η κατάσταση του περιουσίου λαού, που καταδιώκει των Σωτήρα Του. Ο Θεός όμως παρεμβαίνει, κατευθύνοντας τα βήματα του Ιωσήφ. Αυτό όμως ελαφρύνει την ανθρώπινη ευθύνη; Όχι βέβαια.

Στη θέση του Ιωσήφ ο κάθε πνευματικός άνθρωπος
Το ξεκίνημα της ζωής του Κυρίου στη γη μας διδάσκει πολλά. Ότι πάλι από την αρχή πρέπει να περιμένουμε πειρασμούς και επιβουλές. Τι σημαίνει αυτό; Απλούστατα, όταν κάποιος αξιωθεί να λάβει κάποια πνευματική διακονία, ας αναμένει συμφορές και κινδύνους. Αλλά να μην ταραχθεί βέβαια. Να τα δεχθεί όλα με γενναιότητα γνωρίζοντας πως αυτή ακριβώς είναι η ακολουθία της πνευματικής ζωής, που έχει δεμένους τους πειρασμούς μαζί της. Και ο πνευματικός άνθρωπος μοιάζει στην περίπτωση αυτή με τον δίκαιο Ιωσήφ: Πιστεύει στον Θεό, υπακούει και υπομένει με χαρά όλους τους πειρασμούς. Γιατί αυτοί οι «ωραίοι» πειρασμοί υφαίνουν τον βίο των δικαίων.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει πως οι πειρασμοί δεν κρίνονται με τη δύναμη του σώματος, αλλά με την διάθεση της ψυχής. Γι’αυτό δεν είναι τόσο λαμπρός ο ουρανός με τις μαγευτικές ανταύγειες και αποχρώσεις του, όσο οι ψυχές των ανθρώπων εκείνων που υπομένουν τους πειρασμούς και με την χάρη του Κυρίου τους μεταβάλλουν σε χαρά και σε πνευματικά βιώματα. Ο δρόμος προς την αγιότητα δεν εμποδίζεται από κανέναν πειρασμό ή ανθρώπινο εμπόδιο. Γιατί τότε δεν είμαστε μόνοι, έχουμε μέσα μας και γύρω μας τον Θεό, που ανοίγει τη μεγάλη οδό της Θεογνωσίας. Την οδό που οδηγεί στην ωραία Πύλη του Παραδείσου.

Στη θέση του Ηρώδη ο κάθε άδικος

Ο ιερός Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας την οργή του Ηρώδη εξαιτίας του εμπαιγμού των Μάγων, λέει πώς όταν μία ψυχή είναι αχάριστη και αθεράπευτη, δεν υποχωρεί σε τίποτα και κυρίως δεν παραδέχεται ότι επιδιώκει ακατόρθωτα πράγματα. Οι άνθρωποι, όταν απορρίψουν την πίστη και βγάλουν από τις ψυχές τους τον φόβο του Θεού, όχι μόνον τολμούν, αλλά και πράττουν τα πάντα. Θηρίο ανήμερο γίνεται ο άνθρωπος χωρίς Θεό, γι’αυτό αλίμονο στον κόσμο αν πέσει στα χέρια ανθρώπων χωρίς Θεό.

Αφού ο Ηρώδης ενεργούσε άδικα, γιατί το επέτρεψε αυτό ο Θεός; Στην Παλαιά Διαθήκη υιός του Θεού είναι ο Ισραήλ, τη θέση του οποίου παίρνει τώρα ο Ιησούς Χριστός. Ο περιούσιος λαός του Θεού σε τελική ανάλυση περιορίζεται τώρα σε ένα και μοναδικό, πρόσωπο, τον Ιησού Χριστό. Από τον Ιησού Χριστό θα γεννηθεί ο νέος λαός του Θεού, τον οποίο θα εξαγάγει ο Θεός από την Αίγυπτο, κατά την προφητεία Ωσηέ που βρίσκει τώρα το πλήρες νόημα της. Επέτρεψε ο Θεός, γιατί το σχέδιο της θείας Οικονομίας δεν ματαιώνεται ποτέ.

Όταν ο δίκαιος αδικείται, γιατί το επιτρέπει ο Θεός; Θα απαντήσει ο χρυσορρήμων Ιωάννης: «Ότι κι αν πάθουμε άδικα από κάποιον, ο Θεός μας λογαριάζει την αδικία αυτή ή για να μας χαρίσει αμαρτήματα ή για να μας ανταποδώσει μισθό». Δηλαδή, για όλες τις αδικίες που υπομένουμε ή αμαρτήματα σβήνουμε ή λαμπρότερα στεφάνια κερδίζουμε, αν δεν έχουμε αμαρτήματα. Γι’αυτό στον Θεό δεν θέτουμε ποτέ ερωτήματα τέτοιου είδους, άμα η πίστη μας θέλουμε να είναι αβραμιαία αφενός, και αφετέρου να έχουμε το προνόμιο να υπηρετούμε ενεργώς τις βουλές του Θεού.

Στο πρόσωπο του Χριστού ο κάθε αδικημένος

Ο Ιησούς στο ξεκίνημά Του κυνηγήθηκε και έφυγε από τον τόπο Του εξαιτίας της φονικής μανίας του Ηρώδη. Έφυγε Εκείνος, που θα έσωζε τον λαό Του κατά την προσταγή του αγγέλου προς τον Ιωσήφ. Τι σημαίνει αυτό για μας; Να μην αγωνιούμε ποτέ, όταν όσα γίνονται σε μας, είναι αντίθετα από εκείνα που περιμένουμε. Ο Θεός, πολλές φορές, συνηθίζει να εκπληρώνει τα σχέδια Του με τα αντίθετα, δίνοντας μας έτσι μέγιστη απόδειξη της δύναμης Του. Και μη λησμονούμε ποτέ το «εμοί εκδικήσις, εγώ ανταποδώσω, λέγει Κύριος», δηλαδή στον Θεό ανήκει η εκδίκηση, εκείνος θα ανταποδώσει (Εβρ. 10,30).

Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός με την ενανθρώπηση Του και με όλα τα υπόλοιπα γεγονότα της θείας Οικονομίας «εξήλθε νικών και ίνα νικήση», δηλαδή Του δόθηκε στεφάνι νίκης, και νικητής έφυγε για νέες νίκες. Και μία απ’αυτές, η ουσιαστικότερη, θα είναι αυτή κατά την οποία ο Θεός θα σκηνώσει μαζί με τους ανθρώπους για πάντα και θα διώξει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους (Απόκ. 21, 3-4).

«Ω, Κύριε, ελθέτω η βασιλεία σου». Αμήν.
Α.Χ.

φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет _Flight into Egypt_Ιωσηφ__068867867861Όπου άνθρωπος ταλαίπωρος. Εκεί και ο Χριστός. επίσκοπος Αυγουστίνος Ν. Καντιώτης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/12/25/%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%AF%CF%80%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%AF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CF%87%CF%81/

Η νίκη της Θείας Αγάπης. Χριστούγεννα στη Φυλακή με τον άγιο Βαλέριο Γκαφένκου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/12/23/%CE%B7-%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B8%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CF%82-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B1-%CF%83/φυγή στην Αίγυπτο__392006_242059465862606_100001756631917_560264_1186881579_n[3]Τροπάριον Ήχος πλ. β’

Λαθών ετέχθης υπό το Σπήλαιον, αλλ’ ουρανός σε πάσιν εκήρυξεν, ώσπερ στόμα, τον Αστέρα προβαλλόμενος Σωτήρ, Καί Μάγους σοι προσήνεγκεν, εν πίστει προσκυνούντάς Σε, μεθ’ ών ελέησον ημάς.

Ωδή ε’  Ο Ειρμός

«Θεός ων ειρήνης, Πατήρ οικτιρμών, της μεγάλης Βουλής σου τον Άγγελον, ειρήνην παρεχόμενον απέστειλας ημίν, όθεν θεογνωσίας, προς φως οδηγηθέντες, εκ νυκτός ορθρίζοντες, δοξολογούμέν σε Φιλάνθρωπε».

Ως θείαν Nεφέλην, την μόνην Αγνήν, εν τοις κόλποις τον Ήλιον κρύπτουσαν, εις Αίγυπτον μετήγαγες, εκ πόλεως Δαυϊδ, το ταύτης λύσαι σκότος, της ειδωλομανίας, Ιωσήφ μυστηρίου, υπέρ κατάληψιν διάκονε.

Ωδή ς’ «Σπλάγχνων Ιωνάν,

Ξένω τοκετώ, εκ Κόρης θεόπαιδος, τοίς ξένοις ημίν επιδημήσαντα, τον αϊδιον τοτ Πατρός Θεόν λόγον, λαβων Ιωσήφ, την προς Αίγυπτον παμμάκαρ ξένην κάθοδον, χαίρων, συν αυτώ πεποίησαι, καθυπείκων τοις θείοις προστάγμασιν.

Ίστασο Θεώ, σαρκί νηπιάσαντι, σοφέ Ιωσήφ διακονούμενος, ώσπερ Άγγελος, και αμέσως πρός; τούτου ηύγασθης σαφώς, τας ακτίνας τάς αϋλους εισδεχόμενος, μάκαρ, και φωτοειδέστατος, και ψυχή και καρδία δεικνύμενος.

Ωδή η’ «Θαύματος υπερφυούς η δροσοβόλος

Τέτρωσαι τω γλυκυτάτω Μάκαρ πόθω, και ως Άγγελος τω σαρκωθέντι, παρεστώς προστάξεσι, καθυπείκεις ταις θεϊκαίς, δι’ Αγγέλου εξ Αιγύπτου μηνυόμενος, προς γην Ισραήλ επανελεύσεσθαι, μετ’ αυτού του Παιδίου και της Μητρός αυτού, οις συνεπανήλθες, τον Κύριον δοξάζων.

Εις τούς Αίνους Δόξα… Ήχος πλ. δ’ Ανατολίου

Αίμα και πύρ, και ατμίδα Καπνού, τέρατα γης, ά προείδεν Ιωήλ, αίμα την Σάρκωσιν, πύρ την θεότητα, ατμίδα δέ καπνού, το Πνεύμα το Άγιον, το επελθόν τη Παρθένω, και κόσμον ευωδιάσαν, Μέγα το μυστήριον, της σής ενανθρωπήσεως, Κύριε δόξα σοι.  


Let us bring into this cold world our fiery, conquering joy, so that every soul, every creature may dance, so that fear may be dispelled from all, so that the light of Christ may illumine all, so that with one mouth and one heart we may cry out to all: ‘Glory to God in the highest, and on earth peace, good will among men! Anthony Bloom of Sourozh

Γέννηση του Χριστού_ Рождество Христово_ the-n-ΝΑΟΣ ΑΓ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΑΡΩΦ ΣΑΝΤΑ ΡΟΖΑ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑThe Synaxis of the Most Holy Theotokos
Commemoration of the Flight into Egypt
Saint Euthymius the Confessor, Bishop of Sardis
Saint Constantine of Synnada in Phrygia, a Jew who believed in Christ.
Holy Martyrs Jonas and the 50 Monks and 65 Laymen who were martyred by the Lutherans in Pechenga
New Hieromartyr Andrew, Bishop of Ufa

Commemorated December 26

“Glory to God in the Highest and on earth peace, good will among men”.

Hymn of Praise:
The Nativity of Our Lord, God and Savior Jesus Christ

Out of burning love, Thou didst come down from heaven;
From eternal beauty, Thou didst descend into monstrous pain;
From eternal light, Thou didst descend into the thick darkness of evil.
Thou didst extend Thy holy hand to those choked in sin.
Heaven was amazed, the earth quaked.
Welcome, O Christ! O ye peoples, rejoice!

Out of burning love, by which Thou didst create the world,
As a slave Thou didst debase Thyself to loose the enslaved,
To restore the house that Adam destroyed,
To enlighten the darkened, to unloose sinners.
Love that knows not fear or humiliation-
Welcome, O Christ! The Master of Salvation!

Out of burning love, O King of all beauty,
Thou didst leave the radiance of the beautiful Cherubim,
Thou didst descend into the cave of human life,
To despairing men, with a torch and peace.
How to contain Thee?-The earth became frightened.
Welcome, O Christ! Heaven bears Thee up!

The most beautiful Virgin for a long time hoped in Thee.
The earth raises her to Thee, that through her Thou wilt descend
From the lofty throne, from the heavenly city,
To bring health, to release man from sin.
O Holy Virgin, Golden Censer-
To thee be glory and praise, O Mother full of grace!
From The Prologue From Ochrid by Bishop Nikolai Velimirovich

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ3IMG_0158 381IMG_0158112In the Nativity we find the whole message of His life.
Metropolitan Anthony Bloom says,

How, through what acts of His life, did our Savior change the whole essence of our souls, or our lives?

First of all, by His very Nativity. That transformation of the human soul and life which He accomplished in Himself, was reflected in all its clarity in the town of Bethlehem. This little town in those days reflected the entire life of the whole human race. The life of man is a universal struggle for comfort and earthly advantages. The multitude of people who had gathered in Bethlehem was crowded into various dwellings on a cold night; probably the poor envied the rich in their comfort, the rich harshly drove unwanted lodgers out of their homes, and became angry when the overcrowding forced them unwillingly to share their accommodation with others. At least, that is how it always is when a lot of people are crowded together.

Looks what happens according to the customs of the new life. He to Whom all the houses, all the towns, and the whole universe belong, deprives Himself of the last human dwellings and takes up His abode together with beasts, committing Himself to an irrational manger instead of the throne of cherubim. O people! Is it for you to struggle and torment each other for preference in honor, cleanliness and comfort, when God does not spurn not being allowed in to where people are and is satisfied with an animal shed!

And so, the new life in Christ consists in willingly renouncing worldly goods and not grieving when they are taken away by force. Perhaps you cannot direct your mind this way at once. But to the extent that you willingly deprive yourself of earthly enjoyments, however reluctantly: fast, offend yourself by giving to the poor or giving way to others, do not become angry or take revenge for oppression, but bear offenses in silence; — to the extent that you crucify the old man in yourself — to this extent will a new fount of grace-filled life flow out of your heart. “He that believeth on Me,” says the Lord, “out of his belly shall flow rivers of living water: (Jn. 7,38). It is no longer either riches, or health, or glory, or the destruction of enemies that will make you rejoice, but, just as a farmer rejoices over a ripening field, or a hunter over a lot of wild fowl fluttering about, or an artist over the beauty of a sunset — so you will rejoice over prayer, spiritual reading and the opportunity to be kind to your neighbor, either by giving, or consoling one who is grieving, calming one who is angry, or bringing a villain to his senses. The impious Jews did not want to accept this new life: they wanted earthly happiness, and the destruction of enemies, and human glory, and vain riches. It is the same thing which their foolish pupils want even now, Europeans of various nationalities, and many here in Russia. They have forgotten Christ, have come to hate Christ’s abasement and love the treasures of the land of Egypt, not like the great Moses (Heb. 11:26), but “like the ancient foolish people in the wilderness”.

Christ God taught us, brothers, to teach others not to seek for rights, but to renounce them, not to demand equality with the gentry, but self-abasement, not to fight, but to give way, not to commit crimes, but to bear offenses. This is how the manifest Sun of Righteousness “hath given us light and understanding” (1 Jn. 5:20), has opened for us the path to eternal and blessed life; this is what all righteousness in human society is based on.

***

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-icone17af3c43e89991487750a4d5…Let us bring to him that purity of heart, for which the shepherds were counted worthy to be the first to bow down before the Saviour. For ‘blessed are the pure in heart, for they shall see God’. Let us bring to him, with the wise magi, ‘the sparkling glory, the ringing sonority, the stainless purity of gold’ which is the beauty hidden in the depth of our souls, extracting it grain by grain, through ceaseless struggle and unfailing patience, from mysterious depths unknown even to ourselves. Let us also bring to Christ, from an upright heart and with unfeigned lips, pure prayer and steadfast uprightness and fearless faith. Let us trust in him, each according to the measure of his powers — but with all his powers, without guile, without reserve, never turning back, and with an integral, undivided heart.

But before all let us bring to him the gift of our love: let us become one with him through love; the love of Christ, that love of Christ which nothing can overcome. Let us love that world for which he gave his life. Let us love each person as he loved us and taught us to love. Let us enter life with the army of Christ — with new hope and new strength. Let us bring into this cold world our fiery, conquering joy, so that every soul, every creature may dance, so that fear may be dispelled from all, so that the light of Christ may illumine all, so that with one mouth and one heart we may cry out to all: ‘Glory to God in the highest, and on earth peace, good will among men! Amen!

Thy Nativity, O Christ our God, has shone upon the world with the light of knowledge: for thereby they who adored the stars through a star were taught to worship Thee, the Sun of Righteousness, and to know Thee the Dayspring from on hight. O Lord, glory to Thee.
(Troparion for the Nativity of the Lord)
http://masarchive.org/Sites/texts/1953-01-07-1-E-R-S-EM00-022Christmas.html

Apolytikion of Synaxis of the Theotokos
Fourth Tone

Thy Nativity, O Christ our God, hath shined the light of knowledge upon the world; for thereby they that worshipped the stars were instructed by a star to worship Thee, the Sun of Righteousness, and to know Thee, the Dayspring from on high. O Lord, glory be to Thee.

Kontakion of Synaxis of the Theotokos
Plagal of the Second Tone

He, who was begotten of the Father before the morning star, without a mother, becomes incarnate of you today, without a father. Wherefore, a star announces the good news to the Magi. Angels with shepherds praise your immaculate birth-giving, O Full of Grace.

Idiomelon. Mode 2.

What shall we offer you, O Christ, because you have appeared on earth as a man for our sakes? For each of the creatures made by you offers you its thanks: the Angels, their hymn; the heavens, the Star; the Shepherds, their wonder; the Magi, their gifts; the earth, the Cave; the desert, the Manger; and we, a Virgin Mother. God before the ages, have mercy on us.

Katavasiae of Christmas

1. Christ is born: raise your praise to Him!
Christ came down from heaven: come, welcome Him!
Christ is on earth: be filled with joy!
Sing to the Lord and praise Him, Heaven and earth,
and with joy and gladness
praise Him, Nations of the earth, for He is glorified!

3. O let us cry saying
to the Son who without alteration was born
before all ages of the Father
and was born of a Virgin
without seed in these days, Christ our God:
“You raised and lifted up our low estate:
Holy are You, O Lord.”

4. Rod out of the root of Jesse sprung
and flower blossomed from its stem,
from a young Virgin You came forth, O Christ,
O Praised One, and have appeared
from a dense shadowed Mountain.
From an untouched Maid You were incarnate,
O God immaterial: Glory to Your power, O Lord our God!

5. As Father of mercies and God of our peace
You have sent unto us Your Great Messenger,
of Your Great Counsel, granting peace to all the human kind.
Thus guided toward the true light
of God’s divine knowledge,
since the early dawn we pray,
singing Your praises, Lover of mankind.

6. Jonah was thrown out, like a newborn from the womb,
as he was received by the seafaring beast,
while the Word of God,
having dwelt in the Virgin and taking her flesh,
passed through her, yet He preserved her incorruptible.
She who gave Him birth was kept unharmed,
for the Lord was not subject to any change.

7. The three youths who were brought up in the true faith,
having scorned the impious and blasphemous decree,
they were not dismayed not scared by threats of fire,
but were singing as they stood among the burning flames:
“God of our Fathers: Be blessed unto the ages.”

Verse: We praise the Lord and bless Him,
adore and worship our Lord and God.

8. Verily the dewy furnace was a figure
of a great supernatural wonder;
for it left unharmed the three youths in its midst,
as did the flame of divinity,
which had dwelt in the Virginal womb.
Therefore, let us sing a hymn of praise to Him:
“Let the whole of creation bless and exalt the Lord
and extol Him highly unto the end of ages.

Verse: Magnify, O my soul, her who is more honored
and who is more glorious than the Hosts of Heaven.

9. I see a most startling and wonderful mystery!
for the cave became heaven,
throne of the Cherubim the young Virgin,
the Manger a cradle,
on which has reclined the Uncontainable,
our God Jesus Christ:
Him let us praise in hymn and magnify.

* The Second Ode is usually omitted, being of penitential character.