iconandlight

Iconography and Hand painted icons

Ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος μας: να αναλάβουμε την ιστορία της ανθρωπότητας, και να την βαστάξουμε στους ώμους μας μέσα από μια πράξη αγάπης και ελέους, και ας γίνουμε εκείνοι που θα οδηγήσουν τον κόσμο στην τέλεια ομορφιά που είναι το θέλημα του Θεού! Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Ιησούς Χριστός θεραπεία της συγκύπτουσας_Christ healing a Woman’s Infirmities in the synagogue on the sabbath_ womanΚυριακή Ι΄Λουκά
Η θεραπεία της συγκύπτουσας (Λουκά ιγ’ 10-17)

Άγιος Σάββας ο ηγιασμένος (532)
Ιούλιος, Ποταμία, Κρισπίνος, Φήλιξ, Γράτος και οι συν αυτοίς 7 μάρτυρες στην Ταουρά Νουμιδίας Αλγερίας (302) και Κρισπίνα μάρτυς στην Θεβέστη Αλγερίας (304)
Αναστάσιος Μάρτυς, Διογένης, λιθοβοληθείς, τελειούται, Αβέρκιος ξίφει τελειούται.
Όσιος Nόννος
Καρίων και Ζαχαρίας ο υιός του, όσιοι ερημίτες στην Αίγυπτο , (4ος αι.)
Νεκτάριος ο Καρεώτης του εν τω κελλίω του Ιάγαρι (1470), Φιλόθεος ο Καρεώτης, ο χρηματίσας πνευματικός πατήρ του Αγ. Νεκταρίου και Διονύσιος ο Καρεώτης συνασκητής αυτών (15ος αι.)
Κελλιώτες-Αγιορείτες οσιομάρτυρες της Σκήτης των Καρυών του Αγ. Όρους επί Βεκκου (1274) και Κοσμάς ο Πρώτος

Εορτάζουν στις 5 Δεκεμβρίου

Στίχ. Ψυχήν όπισθεν του Θεού κολλών πάλαι,
Έμπροσθεν αυτού νυν παρίσταται Σάββας.
Θεσπεσίοιο πόλου πέμπτη Σάββας εντός εσήχθη.

Θαύματα του Χριστού την ημέρα του Σαββάτου
Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ
9 Δεκεμβριου 1979

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Ξανά και ξανά διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο για την οργή που προκάλεσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός πραγματοποιώντας μια πράξη ελέους, ένα θαύμα την ημέρα του Σαββάτου. Και δεν βοηθάει σε κάτι αν θέσουμε στον εαυτό μας την ερώτηση: Γιατί το έκανε αυτό συνεχώς, με τέτοια επιμονή; Θα μπορούσε να είχε γίνει για να αμφισβητήσει εκείνους που βρίσκονταν γύρω Του; Για να τους προκαλέσει; Θα μπορούσε να είναι απλά μια παιδαγωγική πράξη;

Πιστεύω ότι κρύβονται πολύ περισσότερα στην πράξη Του. Ο Κύριος δημιούργησε τον κόσμο σε έξι ημέρες· την έβδομη ημέρα αναπαύτηκε από τον κόπο και τον μόχθο Του. Αλλά τι συνέβη τότε στον κόσμο; Η έβδομη ημέρα ήταν η μέρα που ο κόσμος περιήλθε στα χέρια του ανθρώπου για να τον οδηγήσει στην ολοκλήρωση του και η έβδομη ημέρα, το Σάββατο του Κυρίου είναι η ημέρα του ανθρώπου. Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία καταρέει εκείνη την ημέρα. Αλλά ο Θεός δεν άφησε τον άνθρωπο να εργασθεί μόνος του, καθώς λέει ο Κύριος Ιησούς στο Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννη, «Ο πατήρ μου έως άρτι εργάζεται, καγώ εργάζομαι», δείχνει την εργασία Του στον Υιό Του για να την ολοκληρώσει. Και σε ένα άλλο εδάφιο μας διδάσκει, μας λέει ότι η κρίση Του είναι αληθινή επειδή δεν είναι η δική Του κρίση· ακούει τα λόγια του Πατέρα και αυτή είναι η κρίση που κηρύττει.

Και έτσι, η ιστορία είναι η ημέρα του ανθρώπου, αλλά ο άνθρωπος καλείται να οδηγηθεί από τη σοφία, από την αγάπη του Θεού. Συμβαίνει αυτό επειδή τόσο συχνά αναζητούμε τους δικούς μας δρόμους, επειδή δεν αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο δρόμος του Θεού, πως ο κόσμος έχει γίνει τόσο άσχημος, τόσο τρομακτικός, και τραγικός.

Υπάρχει ένα Εβραϊκό ποίημα που περιγράφει την δυστυχία αυτού του κόσμου όπου ο άνθρωπος δεν φέρει την χαρά του Θεού· λέει το ποίημα ότι ο Άνθρωπος έπαψε να πιστεύει στον Θεό και η αγάπη άφησε αυτόν τον κόσμο. Οι άνθρωποι κρεμάστηκαν στα δάση, πνίγηκαν στις λίμνες, στα ποτάμια. Ο Ουρανός δεν καθρεφτίζεται στις λίμνες, στα δάση· το πουλί δεν τραγουδάει πιά τραγούδια του παραδείσου, και ίδιος ο Προφήτης έγινε στο βάθρο του ένα απλό άγαλμα.

Αυτό δεν έχουμε γίνει; Όχι αγάλματα αλλά τόσο όμοιοι με την γυναίκα του Λωτ που στράφηκε προς τα πίσω κι έγινε στήλη άλατος. Παραμείναμε αλάτι και ακόμα είμαστε απολιθωμένοι, ακίνητοι, δεν φέρουμε εις πέρας το έργο μας. Και ο Χριστός μας δείχνει ξανά και ξανά, καθώς εργάζεται μέσα από τα θαύματα Του, τις πράξεις της αγάπης και της συμπόνιας την ημέρα του Σαββάτου, αυτός που είναι ο αληθινός άνθρωπος, ο μόνος άνθρωπος που βρίσκεται σε πλήρη ενότητα με τον Θεό, ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος μας: να αναλάβουμε την ιστορία της ανθρωπότητας, σε όποια περίπτωση κι αν βρισκόμαστε, και να την βαστάξουμε στους ώμους μας μέσα από μια πράξη αγάπης και ελέους.

Ένας Δυτικός συγγραφέας έχει πεί ότι Χριστιανός είνε εκείνος στον οποίον ο Θεός έχει αναθέσει την φροντίδα του κόσμου Του και των άλλων ανθρώπων. Εκπληρώνουμε τούτη τη βασική, κεντρική εντολή, νοιαζόμαστε; Ίσως νοιαζόμαστε δείχνοντας φροντίδα, ίσως νοιαζόμαστε με αυστηρότητα, αλλά πρέπει να έχουμε έννοια. Και τότε, αυτή η έβδομη ημέρα που ο Θεός ανέθεσε μέσα από μια πράξη ελέους και αγάπης αυτόν τον κόσμο στην φροντίδα μας, μπορεί να γίνει ακόμα ημέρα του Κυρίου. Και η Πόλη του ανθρώπου που χτίστηκε δίχως Θεό, που τόσο συχνά μοιάζει με τον Πύργο της Βαβέλ, ίσως ακόμα ν’ αποκαλυφθεί και να πλησιάσει το μεγαλείο και την αγιότητα της Πόλης του Θεού όπου ο Κύριος Ιησούς Χριστός, αληθινός Θεός αλλά και άνθρωπος, καλείται να γίνει πολίτης, να γίνει η καρδιά της, αλλά επίσης ένας από εμάς.

Δεν είναι αυτό το κάλεσμα αρκετά σπουδαίο; Δεν μας εμπνέει αρκετά η πίστη του Θεού σ’ εμάς; Πρόκειται ν’ απορρίψουμε την ελπίδα Του, ν’ απορρίψουμε την αγάπη Του για μας ή για τους άλλους; Ή πρόκειται να μάθουμε από τον τρόπο που ο Χριστός εκπληρώνει τον ανθρώπινο προορισμό Του την ημέρα του Κυρίου, δεν θα μάθουμε από Αυτόν και μαζί μ’ Εκείνον να κτίζουμε τον κόσμο που ο Θεός ονειρεύτηκε και που ακόμα αγαπά μέσα στις θλίψεις του και τόσο συχνά στην προδοσία μας!

Ας μάθουμε ν’ αγαπάμε ο ένας τον άλλον ενεργά, να σηκώνουμε το φορτίο ο ένας του άλλου, ν’ ακούμε τον ζωντανό Θεό όταν μιλάει, ν’ ακούμε με όλη μας την ενέργεια, να κοιτάζουμε τον τρόπο της ζωής Του και ας γίνουμε εκείνοι που θα φέρουν εις πέρας το θέλημα Του και θα οδηγήσουν τον κόσμο στην τέλεια ομορφιά που είναι το θέλημά Του! Αμήν.
http://www.mitras.ru/eng/eng_248.htm
Απόδοση στην Νεοελληνική:
http://www.agiazoni.gr/article.php?id=66207594504739652320

***

Η υποκρισία ρίζα έχει την πονηρία, καρπούς δε το ψεύδος, την απάτη, τη δολιότητα, την αισχροκέρδεια, την αδικία, τη βλάβη, και γενικά την εξόντωση του πλησίον. Δημήτριος Παναγόπουλος

Το νοσηρό φαινόμενο της υποκρισίας, της προσποιήσεως, της ανειλικρίνειας, της ηθοποιίας, του φαρισαϊσμού πάντοτε υπήρχε, αλλά στην εποχή μας παράγινε το κακό. «Μύρια πανταχού προσωπεία. Πολλαί των προβάτων αι δοραί, αναρίθμητοι πανταχού κεκρυμμένοι λύκοι», έλεγε ο ιερός Χρυσόστομος– πού σημαίνει ότι πάρα πολλοί άνθρωποι υποκρίνονται. Πλήθυναν υπερβολικά οι προβατόσχημοι. Έγιναν αναρίθμητοι οι «κεκρυμμένοι λύκοι»!
Τα συνηθέστερα όπλα των ανθρώπων αυτών είναι το ψεύδος, δολιότητα, η ραδιουργία, η διαστροφή και η συκοφαντία.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

ΡομφαιαἸησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon5_ 26422_original«Αποκριθείς δε ο αρχισυνάγωγος, αγανακτών ότι τω σαββάτω εθεράπευσεν ο Ιησούς, έλεγε τω όχλω· εξ ημέραι εισίν εν αις δει εργάζεσθαι· εν ταύταις ουν ερχόμενοι θεραπεύεσθε, και μη τη ημέρα του σαββάτου» (Λουκ. ιγ’ 14). Αυτά είναι λόγια τού πονηρού υιού τού σκότους. Θαρρείς πως ο σατανάς που έφυγε από τη συγκύπτουσα γυναίκα, μπήκε μέσα σ’ αυτόν. ’Ετσι μιλάει η φιλαυτία μαζί με τους αχώριστους συντρόφους της, το φθόνο και την οργή. Ο Χριστός θεράπευσε, ο αρχισυνάγωγος όμως κατέφυγε στην κατασπίλωση του θαύματος. Ο Χριστός ελευθέρωσε μια ανθρώπινη ζωή από τα σατανικά δεσμά κι ο άλλος κατασυκοφαντούσε. Ο Χριστός έβγαλε το πονηρό πνεύμα από την άρρωστη γυναίκα κι εκείνος οργίστηκε επειδή ο θεραπευτής έβγαλε το δαιμόνιο από μια πόρτα κι όχι από μίαν άλλη. Ο Χριστός άνοιξε τον ουρανό στους ανθρώπους κι αποκάλυψε το ζωντανό Θεό· ο άλλος εκνευρίστηκε επειδή άνοιξε τον ουρανό το πρωί κι όχι το απόγευμα. Ο Χριστός πήγε με φως στους αιχμαλώτους στη φυλακή κι ο άλλος τον επιτίμησε επειδή δεν άφησε να κάνει το καθήκον αυτό μια άλλη μέρα.
Βλέπετε πόσο φοβερή και τρομερή είναι η φιλαυτία! Ο εγωκεντρικός αρχισυνάγωγος δεν τόλμησε να επιτιμήσει το Χριστό, γι’ αυτό κι επιτιμούσε τους ανθρώπους,

Ο Κύριος γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Ήξερε πως ο αρχισυνάγωγος Εκείνον ήθελε να επιτιμήσει, μ’ όλο που η γλώσσα του απευθυνόταν στους άλλους. Ο Κύριος το γνώριζε αυτό και δεν επέτρεπε να επιτιμηθούν άλλοι για κάτι που μοναδικός αίτιος ήταν ο ίδιος.
Ο Κύριος είναι λαμπρότερος από τον ήλιο και καθαρότερος από το κρύσταλλο, γι’ αυτό και μέσα Του δε χωρούσε υποκρισία…

Με το πνευματικό σκοτάδι και την ηθική νωθρότητα που τους διέκρινε, οι Ιουδαίοι πρεσβύτεροι μόνο το γράμμα τού Νόμου μπορούσαν να δουν και να το θεοποιήσουν. Έτσι ο Νόμος, αντί να γίνει οδηγός στο δρόμο της ζωής, έγινε ένα πτώμα που εκείνοι έσερναν μαζί τους. Αντί ο Νόμος να γίνει αναμμένη λαμπάδα στο σκοτάδι, έγινε κρύα στάχτη σε χρυσό δοχείο, που το προσκυνούσαν όπως οι προπάτορές τους κάποτε το χρυσό μόσχο (Εξ. λβ’ 4).
Στην περίπτωση αυτή όμως δεν ήταν ο ζήλος τού Νόμου που ξεσήκωσε τον αρχισυνάγωγο εναντίον τού Χριστού, αλλά η άρρωστη φιλαυτία του. Πώς μπορούσε κάποιος να δείξει στη συναγωγή πως είναι πιο δυνατός, πιο σοφός και πιο εύσπλαχνος από τον ίδιο; Έκανε μια επίδειξη του ζήλου του για το Νόμο τού Θεού, στα χείλη του όμως διαφαινόταν ένα δηλητήριο που έβγαινε από την άρρωστη καρδιά του. Αυτός ήταν ένας ακόμα λόγος για να τον αποκαλέσει ο Κύριος υποκριτή.

«Και ταύτα λέγοντος αυτού κατησχύνοντο πάντες οι αντικείμενοι αυτώ, και πας ο όχλος έχαιρεν επί πάσι τοις ενδόξοις τοις γινομένοις υπ’ αυτού» (Λουκ. ιγ’ 17). Πόσο εύκολο είναι να υπερασπιστείς ένα έργο που έγινε από αγάπη για τον άνθρωπο! Ο Θεός στέκεται πίσω από τέτοιο έργο ως μάρτυρας και προστάτης. Το καλό έργο δίνει μια ακατανίκητη ευγλωττία στη γλώσσα… Παραδειγματιστείτε από τον τρόπο που απάντησε ο πρωτομάρτυρας Στέφανος στους βασανιστές του. Από τον τρόπο που απαντούσαν οι πρώην ψαράδες Πέτρος και Ιωάννης, καθώς κι ο απόστολος Παύλος. Δεν είναι απαντήσεις ανθρώπων αυτές, που τις έμαθαν σε βιβλία, αλλά εκείνων που διδάχτηκαν από το Άγιο Πνεύμα. Δε μιλάνε έτσι οι συνήγοροι κι οι θνητοί άνθρωποι, παρά μόνο ο Θεός.
Ο σοφός βασιλιάς τού παλιού καιρού έδωσε προφητική φωνή σε μια ευαγγελική αλήθεια όταν είπε: «κακός υπακούει γλώσσης παρανόμων, δίκαιος δε ου προσέχει χείλεσι ψευδέσιν» (Παρ. ιζ’ 4). Η απάντηση του Χριστού στον αρχισυνάγωγο ήταν τέτοια, ώστε προκάλεσε ντροπή στους αντιπάλους και χαρά σ’ όλους τους ανθρώπους. Χάρηκαν οι άνθρωποι, γιατί είδαν στα λόγια Του μια λάμψη νίκης τού καλού πάνω στο κακό, όπως νωρίτερα είχαν δει την ίδια λάμψη στο θαύμα που έκανε στη συγκύπτουσα, αλλά και σε πολλά άλλα από τα θαύματά Του…

Η συγκύπτουσα γυναίκα υποδηλώνει τ’ αγκυλωμένα μυαλά όλων αυτών που δεν προσεγγίζουν τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Εκείνων που έχουν διεστραμμένο νου και δεν μπορούν με τις δικές τους δυνάμεις να σταθούν απέναντι στο Θεό, αλλ’ έρπουν διαρκώς στη γη, τρέφονται από τη γη, μαθητεύουν στη γη και χαίρονται στη γη.
Το διεστραμμένο μυαλό είναι ταυτόχρονα και αγκυλωμένο, περιορισμένο. Εξαρτάται από τις αισθήσεις. Τους προγόνους του τους αναζητά μόνο ανάμεσα στα ζώα. Την ευχαρίστησή του τη βρίσκει μόνο στο φαγητό και το ποτό. Δεν ξέρει τίποτα για το Θεό και τον πνευματικό κόσμο ή για την αιώνια ζωή κι επομένως δε γνωρίζει τίποτα για την πνευματική, την ουράνια χαρά. Είναι απαρηγόρητο, φοβισμένο, γεμάτο θλίψη και κακία. Ο Κύριος Ιησούς καλεί ένα τέτοιο μυαλό κοντά Του για να το ανορθώσει, να το φωτίσει, να του δώσει χαρά. Αν πάει γρήγορα κοντά Του, όπως η συγκύπτουσα, θ’ ανορθωθεί πραγματικά, θα φωτιστεί, θα χαρεί και θα ευχαριστησεί το Θεό μ’ όλη του τη δύναμη. Αν δεν πάει κοντά Του, θ’ αφεθεί στο σκοτάδι και θα πεθάνει μέσα στις αμαρτίες Του, όπως είπε ο Κύριος στους άπιστους Ιουδαίους: «εν τη αμαρτία υμών αποθανείσθε» (Ιωαν. η’ 21). Το ίδιο θα γίνει και με την αισθησιακή και κολλημένη στα γήινα ψυχή, που είναι στραμμένη προς τη γη και έρπει στην επιφάνειά της.
Δεν είναι καλύτερα τα πράγματα για την εξασθενημένη και παραλυμένη ψυχή, που δεν πιστεύει πως αυτό που έχει είναι αληθινό, που δεν έχει τη δύναμη ν’ απομακρυνθεί από το ψέμα και να προσεγγίσει την αλήθεια. Όταν ακούει την κλήση της αλήθειας, βρίσκει πάντα μια πρόφαση, όπως: «Σήμερα είναι Σάββατο, δεν μπορώ, δεν με κάλεσες μια βολική μέρα» ή «η κλήση σου είναι ξαφνική κι απότομη, δεν μπορώ – έπρεπε να βρεις καλλίτερα λόγια για να με καλέσεις» ή «είμαι νέος, ανήσυχος, δεν μπορώ – κράτα την κλήση σου ωσότου παίξω λίγο ακόμα με τα ψέματα» ή «έχω γυναίκα και παιδιά, δεν μπορώ – πρέπει πρώτα να φροντίσω γι’ αυτά κι έπειτα να με καλέσεις». Κι ύπαρχουν και πολλές άλλες δικαιολογίες και προφάσεις, δεκάδες ή και εκατοντάδες.
Το παραλυμένο μυαλό θα βρει πάντα κάποια αληθοφανή κι ανόητη δικαιολογία για να μην ακολουθήσει την αλήθεια. Η αλήθεια όμως κράζει μία, δυο, τρεις φορές και μετά ακολουθεί το δρόμο της. Κι η παράλυτη ψυχή εξακολουθεί να έρπει στο χώμα και θα πεθάνει στις αμαρτίες της. Όποιον αρνείται την κλήση τού Χριστού σ’ αυτή τη ζωή, ο θάνατος θα τον βρει ξαφνικά. Θα τον αρπάξει και θα κλείσει πίσω του τις πύλες της επίγειας ζωής. Αυτός δεν έχει πια ελπίδα να ξαναγυρίσει στη ζωή αυτή, να μετανοήσει στη μέλλουσα ζωή ή να λάβει έλεος στην Κρίση τού Θεού. Ο θάνατος είναι μπροστά μας, όπως μπροστά μας είναι κι η κρίση τού Θεού. Αυτές είναι δυο φοβερές υπομνήσεις σ’ εμάς, πως μπροστά μας πρέπει να είναι και η μετάνοια. Αν η μετάνοια δεν προηγηθεί του θανάτου και της Κρίσης τού Θεού, τότε θα μείνει για πάντα μακριά μας. Τώρα είναι στο χέρι μας, τώρα μπορούμε ακόμα να τη χρησιμοποιήσουμε.
Ας βιαστούμε να κάνουμε χρήση της μετάνοιας. Η μετάνοια είναι το πρώτο και σπουδαιότερο φάρμακο της ψυχής τού ανθρώπου. Ας μετανοήσουμε μόνο κι έπειτα θ’ ανοίξουν κι άλλες πόρτες και θα μάθουμε τι άλλο πρέπει να κάνουμε.

Εκείνος ο οποίος μας είπε να μην μεριμνούμε για το αύριο, Αυτός έχει και την φροντίδα μας. Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος
https://iconandlight.wordpress.com/2019/12/04/36130/

Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος, Κάθε μέρα φρόντιζε την ψυχή του.
https://iconandlight.wordpress.com/2016/12/04/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%AC%CE%B2%CE%B2%CE%B1%CF%82-%CE%BF-%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CF%86%CF%81/

Άγιος Σάββας ο ηγιασμένος, Κύριε Ιησού Χριστέ! Συ που αληθινά μας φωτίζεις και σώζεις, στα χέρια Σου εμπιστευόμαστε τον νου και την καρδιά μας.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/12/04/%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%82-%CF%86%CE%AD%CF%81%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B7-%CF%84%CE%BF/

Βίος Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, Εκ του Συναξαριστού του Μακαρίου ιερομονάχου Σιμωνοπετρίτου
https://iconandlight.wordpress.com/2018/12/05/%CE%B2%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%AC%CE%B2%CE%B2%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BA-%CF%84%CE%BF%CF%85/Σάββας ο Ηγιασμένος_St Sabbas the Sanctified_св. Савва Освященный_ 334521354Απολυτίκιον Αγίου Σάββα Ηγιασμένου, Ήχος πλ. δ’.

Ταις των δακρύων σου ροαίς, της ερήμου το άγονον εγεώργησας· και τοις εκ βάθους στεναγμοίς, εις εκατόν τους πόνους εκαρποφόρησας· και γέγονας φωστήρ, τη οικουμένη λάμπων τοις θαύμασι, Σάββα Πατήρ ημών Όσιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον της Οσίας Σοφίας, μητρός του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου. Ήχος δ΄. ταχύ προκατάλαβε. [18 Δεκ.]

Σοφίαν ζηλώσασαν την ενυπόστατον, οσίως διέλαμψας ασκητική αγωγή, μητέρων αγλάισμα, συ γαρ Ηγιασμένον, ημίν έτεκες όντως, Σάββαν τον θεοφόρον, ω Σοφία θεόφρον· μεθ’ ου και νυν ικέτευε υπέρ των ψυχών ημών.

Ήχος πλ. α’  Όσιε Πάτερ

Σάββα θεόφρον, αρετών στύλος ο πύρινος, πυρσός ο εκ θαλάσσης, της κοσμικής τούς λαούς, λιμένα πρός τον θείον καθοδηγών, πλάνης τα πνεύματα ο καταβαλών, Πνεύματος Αγίου το καθαρόν δοχείον, ο ποδηγέτης των Μοναστών, ηκριβωμένη τε στάθμη της εγκρατείας, της ταπεινώσεως, περίβλεπτον το ύψος, κρήνη η βρύουσα, ιάσεων πελάγη, Χριστόν ικέτευε, Χριστόν δυσώπει Όσιε, δωρηθήναι τη Εκκλησία, ομόνοιαν, ειρήνην, και μέγα έλεος.

Ήχος πλ. α’  Αυτόμελον

Άνθραξ θεοφεγγής τω πυρί, προσομιλήσας θεοφόρε τού Πνεύματος, εδείχθης εν κόσμω Σάββα, καταλαμπρύνων ψυχάς, των πιστώς θεόφρον προσιόντων σοι, προς φως οδηγών αυτούς, το ανέσπερον Όσιε, ερημικούς δε, δροσιζόμενος άνωθεν, θεία χάριτι κατεμάρανας άνθρακας, Όθεν και τον της νίκης σοι, προδήλως δεδώρηται στέφανον Πάτερ της θείας, δικαιοσύνης ο πρύτανις, Χριστός, όν δυσώπει, ταίς ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Ο Οίκος

Σοφίας υπάρχων βλάστημα, Σάββα Όσιε, παιδιόθεν επόθησας Σοφίαν την ενυπόστατον, η συνοικήσασά σοι, από γης σε εχώρισε, και προς ύψος ανήγαγεν, εξ αϋλων ανθέων πλέξασα στέφανον, και τη σή επιθείσα ηγιασμένη κάρα θεόφρον, ώπερ κεκοσμημένος, εξιλέωσαι το θείον, τού δοθήναί μοι σοφίαν λόγου επαξίως, όπως ανυμνήσω την αγίαν σου κοίμησιν, ήν εδόξασε Χριστός ο Θεός ημών, διό και ημείς κράζομέν σοι, Χαίροις Πάτερ αοίδιμε.

Ήχος α’ Των ουρανίων ταγμάτων

Ο υπερόπτης των κάτω, και παρεπίδημος, ο εραστής των άνω, και ερημοπολίτης, Σάββας ο θεόφρων, πάντας ημάς, εορτάσαι προτρέπεται, της πρός Θεόν εκδημίας αυτού πιστώς, την ημέραν την σεβάσμιον. 

Δόξα… Ήχος β’

Όσιε Πάτερ, εκ βρέφους την αρετήν επιμελώς ασκήσας, όργανον γέγονας τού αγίου Πνεύματος, και παρ’ αυτού λαβών των θαυμάτων την ενέργειαν, έπεισας τούς ανθρώπους καταφρονείν των ηδέων, νυν δε τω θείω φωτί, καθαρώτερον ελλαμπόμενος, φώτισον και ημών τάς διανοίας, Σάββα Πατήρ ημών.

Και νυν… Θεοτοκίον

Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτηρ τού Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.

Κυριακή Ι’ Λουκά – Η θεραπεία της συγκύπτουσας
Ευαγγέλιο Κυριακής: Λουκ. ιγ΄ 10-17

Τω καιρώ εκείνω, ην διδάσκων ο Ιησούς εν μια των συναγωγών εν τοις σάββασι. 11 και ιδού γυνή ην πνεύμα έχουσα ασθενείας έτη δέκα και οκτώ, και ην συγκύπτουσα και μη δυναμένη ανακύψαι εις το παντελές. 12 ιδών δε αυτήν ο Ιησούς προσεφώνησε και είπεν αυτή· γύναι, απολέλυσαι της ασθενείας σου· 13 και επέθηκεν αυτή τας χείρας· και παραχρήμα ανωρθώθη και εδόξαζε τον Θεόν. 14 αποκριθείς δε ο αρχισυνάγωγος, αγανακτών ότι τω σαββάτω εθεράπευσεν ο Ιησούς, έλεγε τω όχλω· εξ ημέραι εισίν εν αίς δεί εργάζεσθαι· εν ταύταις ούν ερχόμενοι θεραπεύεσθε, και μη τη ημέρα του σαββάτου. 15 απεκρίθη ούν αυτώ ο Κύριος και είπεν· υποκριτά, έκαστος υμών τω σαββάτω ου λύει τον βούν αυτού η τον όνον από της φάτνης και απαγαγών ποτίζει; 16 ταύτην δε, θυγατέρα Αβραάμ ούσαν, ην έδησεν ο σατανάς ιδού δέκα και οκτώ έτη, ουκ έδει λυθήναι από του δεσμού τούτου τη ημέρα του σαββάτου; 17 και ταύτα λέγοντος αυτού κατησχύνοντο πάντες οι αντικείμενοι αυτώ, και πας ο όχλος έχαιρεν επί πάσι τοις ενδόξοις τοις γινομένοις υπ᾿ αυτού.

Comments are closed.