iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Στην εποχή μας όλοι οι δράκοι και όλοι οι βασιλείς του ψεύδους έχουν ξεσηκωθεί εναντίον του Χριστού και οι πραγματικοί χριστιανοί πρέπει χωρίς φόβο να κοιτούν μπροστά τους, με δυνατή πίστη και εμπιστοσύνη στον μοναδικό Ανίκητο. Ο τελευταίος πόλεμος θα σημαίνει την τελευταία και την πιο μεγαλειώδη νίκη του Αμνού… ακριβώς γι’ αυτό να χαιρόμαστε και να ευφραινόμαστε! Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Επίσκοπος Αχρίδος

Χριστος_αγ Σοφια Κωνσταντινουπολη_198588.p

Ευδοκία η Σαμαρείτισσα, πρώην πόρνη, οσιομάρτυς στην Ηλιούπολι (σημ. Ζάχλε/Zahlah) Λιβάνου, (117)
Αντωνίνα μάρτυς στη Νίκαια της Βιθυνίας Μ. Ασίας (1/3 και 12/6, 295)
Μάρτυρες Μάρκελλος και Αντώνιος, Νέστορος, Τριβίμιος εν Πέργη Παμφυλίας (3ος αιων.) Χαρίσιος, Νικηφόρος και Αγάπιος, Σίλβεστρος και Σωφρόνιος εν Παλαιστίνη, Νεστοριανός μάρτυρες
Ηρακλής Επίσκοπος Perugia Ιταλίας (1/3 και 7/11, 549)
Παύλος ο Οσιομάρτυς, ο υπέρ των Αγίων Εικόνων δια του πυρός ετελειώθη.
Συνέσιος ο Αλαμάνος, ο εν Λύση Κύπρου
Λουκάς του όρους Μουλά, στο Κασσίνο Καλαβρίας της Σικελίας (915)
Παρασκευάς νεομάρτυς στην Τραπεζούντα Μ. Ασίας (1659)
Αντωνίνα οσιομάρτυς ηγουμένη Μονής στο Κιζλιάρ Βορείου Καυκάσου Ρωσίας (1924)
Αναστασία Αντρέγιεβνα (Andreeva) του Βλαντικαβκάζ η διά Χριστόν σαλή (1932 , κοίμηση 24 Δεκεμβρίου)
κοίμηση π. Παύλου Σιναΐτη (1939-1 Μαρτίου 2020)

Εορτάζουν την 1 Μαρτίου

Στίχοι:
Ως πάλαι Ανδρέας την σαλότητα είχε περηφάνειαν,
Ούτω Αναστασία την σαλότητα είχε εν τοις μαρτυρίοις.
Σάλον σάλπιγξ σελαος ηχεί φωσφόρου,
Ηι Χριστόν εσάλπισεν Αναστασία.

Στίχοι:
Τράπεζαν θείαν παρασκευάσας άνω,
Παρασκευά, αθλήσας αγχόνη κάτω.
Πρώτη Τραπεζούντιος Χριστού τραπέζη ανεκλίθη.

Η αγία σταρίτσα Αναστασία του Βλαδικαυκάζ η Ελληνίδα,
η προστάτιδα της πόλης Βλαδικαυκάζ.

Αναστασία Αντρέγιεβνα-Св.Анастасия Владикавказская-Anastasia Andretevna, Fool-for-Christ Vladikavkaz (March 1)-732338_originalΗ Αναστασία Αντρέγιεβνα (Andreeva) γεννήθηκε στο Βλαντικαβκάζ του Καυκάσου στην πλούσια οικογένεια εμπόρων, του Ανδρέα και της Ιουστινας Αντρέεβιτς (Ανδρέου). Είχε τρεις ακόμα αδελφούς. Η καταγωγή του πατέρα της ήταν ελληνική από την Κύπρο.
Μικρή την πάντρεψαν με έναν αξιοσέβαστο στρατηγό του τσαρικού στρατού, ο οποίος όμως έφυγε πολύ γρήγορα από την ζωή, αφήνοντάς την πολύ νέα χήρα. Οι γονείς της την πάντρεψαν για δεύτερη φορά με έναν χήρο όπου είχε δύο κόρες. Μένοντας χήρα για δεύτερη φορά, η Αναστασία δεν ξανασκέφτηκε πια τον γάμο.
Όλα αυτά έγιναν μέχρι την ημέρα που άγγελος Κυρίου της εμφανίστηκε σε όνειρο και της είπε: «Αναστασία, ακολούθησε τον Θεό!» Ο άγγελος δεν της εξήγησε τίποτα, έτσι η Αναστασία άρχισε να πηγαίνει την εκκλησία πιο συχνά, να προσεύχεται πιο θερμά και να ψάλλει στην εκκλησιαστική χορωδία.
Τον τέταρτο χρόνο της χηρείας της, άγγελος Κυρίου της εμφανίστηκε για δεύτερη φορά και της είπε: «Αναστασία, δώσε όλη σου την περιουσία σε όσους έχουν ανάγκη και ακολούθησε τον δρόμο του Θεού!». Αυτή τη φορά, χωρίς δισταγμό, μοίρασε όλη την περιουσία της -προς δυσαρέσκεια των αδελφών της- και πήγε στο γυναικείο μοναστήρι στο Vladikavkaz όπου έδωσε τον εαυτό της ολοκληρωτικά στον Θεό. Όταν αναχώρησε από το μοναστήρι, της ήταν ξεκάθαρο ότι αποχαιρέτησε για πάντα την κοσμική ζωή. Από εδώ και πέρα ​​ήταν πιο φτωχή από τον πιο φτωχό άνθρωπο της πόλης.
Όταν για πρώτη φορά, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας των Ιβήρων μεταφέρθηκε από το Mozdok στο Vladikavkaz τότε εκδηλώθηκε η αγία μωρία, κι ότι η δια Χριστόν σαλότητα θα ήταν ο αγώνας της στο εξής.
Από τότε, διαδόθηκε ​​ότι ο Θεός την επέλεξε ως μεσήτρια, ως ένα προσευχητάρι για όλους και της έδωσε το δώρο της προφητείας, αυτό μαθεύτηκε σε όλη την πόλη κι οι άνθρωποι άρχισαν να πηγαίνουν κοντά της.
Έμοιαζε ή ήταν ήδη μια ηλικιωμένη γυναίκα, καμπουριασμένη, κουβαλώντας συνεχώς ένα σακουλάκι με άμμο στην πλάτη της και κρατώντας πάντα ένα ραβδί στο χέρι της.
Για την πόλη του Βλαδικαυκάζ, η Αναστασία Αντρέγιεβνα έγινε η εκλεκτή του Θεού.

Πριν τελειώσει το επίγειο ταξίδι της, η Αναστασία πήγαινε από σπίτι σε σπίτι. Έμπαινε στην αυλή ή ανέβαινε στην εξώπορτα του σπιτιού και έλεγε: “Σύντομα θα γίνει πόλεμος!” Κοντοστέκονταν, και μετά πήγαινε σε άλλη πόρτα ή αυλή. Σχεδίαζε ένα σταυρό με ένα ραβδί, σκεφτική και λυπημένη. Όλοι γνώριζαν ότι στις πράξεις της υπάρχει πάντα ένας οιωνός για το μέλλον.
Κι όταν ξεκίνησε ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος, σε εκείνα τα σπίτια όπου, σύμφωνα με τις αναμνήσεις των παλαιοτέρων ανθρώπων, η Αναστασία έκανε τους σταυρούς, εκεί υπήρξαν νεκροί.

ΙΠΠΕΙΣ_ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ_5eb0369bd41cbe2eΤο 1942, οι Ναζί είχαν ήδη πλησιάσει το Βλαδικαυκάζ. Στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία υπήρχαν στρατιώτες που φρουρούσαν τα σύνορα της πόλης. Ένα βράδυ είδαν στο νεκροταφείο όπου ήταν θαμμένη η μακαρία Αναστασία, μια γριά με μοναχικό ένδυμα με ένα παλιό όπλο. Περπατούσε γύρω από το νεκροταφείο. Οι στρατιώτες προσπάθησαν να τη σταματήσουν: «Φύγε, γιαγιά, από εδώ θα σε πυροβολήσουν!», κι αυτή απάντησε: « Εδώ δεν θα πυροβολήσουν, γιατί η γιαγιά Αναστασία δεν θα επιτρέψει στους Γερμανούς να πατήσουν τους τάφους.»
Μετά τον πόλεμο, διηγηθηκαν ότι οι τότε Ρώσοι στρατιώτες στέκονταν στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία, περιμένοντας επίθεση και, καθώς άκουσαν κίνηση στο νεκροταφείο, νόμισαν ότι ήταν Γερμανοί. Αλλά αποδείχθηκε ότι ήταν μια γερόντισσα μοναχή με ένα μεγάλο σταυρό στο στήθος της και ένα ραβδί στο χέρι όπου ακουμπούσε. Όταν θέλησε να μπει στο ναό, οι στρατιώτες δεν την άφησαν. Τότε ζήτησε να συναντήσει τον διοικητή. Ο διοικητής βγήκε έξω και άρχισε να την ρωτάει ποια είναι και από πού έρχεται. Κι εκείνη του είπε: «Είμαι η Αναστασία, φυλάω την πόλη μας».
Ο διοικητής, δεν κατάλαβε καλά τι είπε και την ρώτησε: «Ποιο είναι το επίθετό σου;»

Η ηλικιωμένη γυναίκα συνέχισε: «Μη φοβάστε, όλοι θα μείνετε ζωντανοί».

Ο διοικητής ξαφνικά την έχασε, κοίταξε τριγύρω, η γερόντισσα είχε φύγει. Ρώτησε τους κατοίκους της πόλης, και του εξήγησαν ότι αυτή ήταν η προφήτισσα μακαριστή Αναστασία, και του έδειξαν τον τάφο της.

Αρκετές δεκάδες άνθρωποι προσεύχονταν στον τάφο της μακαρίας Αναστασίας το 1944 και όλοι τους είδαν ολοζώντανη την Θεοτόκο με τον Χριστό μας μωρό στην αγκαλιά της πάνω από τον τάφο. Ανάμεσα σε αυτούς που είδαν αυτό το όραμα ήταν και η μητέρα του σημερινού Πατριάρχης Γεωργίας Ηλία Β’. Σε αυτό το θαυμαστό γεγονός, 17 άτομα ήταν μάρτυρες.

Σύμφωνα με τις διηγήσεις μιας στρατιωτικού πιλότου, το μαχητικό της οποίας φλεγόταν κοντά στην πόλη, προσευχήθηκε: «Βοήθησέ με, μητέρα Αγία Αναστασία!» Το αεροπλάνο της κάηκε, αλλά αυτή επέζησε.

Πριν λίγο καιρό, οι ηλικιωμένοι κάτοικοι που ζούσαν ακόμα έλεγαν ότι κατά τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο συνάντησαν την γερόντισσα Αναστασία, που κοιμήθηκε το 1932, στην πόλη αφού είχε περικυκλωθεί από τον γερμανικό στρατό. Ερχόταν από τον δρόμο του ναού του Προφήτη Ηλία. Την ρώτησαν: «Πού πας, μητέρα;» – κι η Αναστασία τους απάντησε: «Να προστατέψω την πόλη!». Και στην πρώτη γραμμή άμυνας της πόλης του Βλαδικαυκάζ εμφανίστηκε ολοζώντανη. Όπως γνωρίζετε, ο γερμανικός στρατός δεν μπόρεσε ποτέ να μπει στην πόλη, αλλά, αντίθετα, υποχώρησε με μεγάλες απώλειες. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, όλοι οι στρατιώτες και ο διοικητής που βρίσκονταν τότε στο ναό, σύμφωνα με την πρόβλεψη της γεροντισσας, έμειναν ζωντανοί και γύρισαν σπίτι τους.
Κάθε χρόνο, για περισσότερα από τριάντα χρόνια, οι στρατιώτες και ο διοικητής τους έρχονταν από διάφορα μακρυνά μέρη στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία για να προσκυνήσουν την μακαρία Αναστασία. Και όλοι πίστευαν ότι η Αναστασία έσωσε την πόλη της, ως προστάτιδα του Vladikavkaz.»

Τρία πράγματα άφησε η μακαριστή Αναστασία στους απογόνους της.
Το πλεκτό καπέλο που φορούσε. Το ραβδί στο οποίο ακουμπούσε και το κλειδί του κελιού της. Το καπέλο το κράτησε η οικογένεια Kanishchev, η οποία ήταν πολύ οικεία στην γερόντισσα και βρίσκεται στο Vladikavkaz.
Το ραβδί και το κλειδί τα κατέχει ο Πατριάρχης Γεωργίας Ηλία ο Β’ που γεννήθηκε και σπούδασε στην πόλη του Βλαντικαβκάζ. Ο Παναγιώτατος Ηλίας ο Β’ όταν έχει να λάβει δύσκολες αποφάσεις σε συνόδους του πατριαρχείου παίρνει πάντα μαζί του το ραβδί της αγίας Αναστασίας του Βλαδικαυκάζ.

***

Για τα αποκαλυπτικά φαινόμενα της εποχής μας
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Επίσκοπος Αχρίδος

Επιστολή (115)
Στην αδελφότητα του «Αγίου Ιωάννου» 

«Ούτοι μετά του αρνίου πολεμήσουσι, και το αρνίον νικήσει αυτούς, ότι κύριος κυρίων εστί και βασιλεύς βασιλέων» Απ. Ιζ΄:14
Διαβάσατε την Αποκάλυψη του Ιωάννη και σας κυρίευσε φόβος. Σας φαίνεται ότι εκείνες οι φοβερές περιγραφές αναφέρονται ακριβώς στην εποχή μας. Κάποιος σας ερμήνευσε ότι όλοι εκείνοι οι φοβεροί δράκοι και τα θηρία ήδη ήρθαν στον κόσμο: Και ο κόκκινος δράκος (Απ. Ιβ΄: 3) ως «σοσιαλισμός», και το μαύρο δεκατοκέρατο θηρίο (Απ. Ιγ΄: 1) ως «μασονισμός» και το δικέρατο θηρίο (Απ. Ιγ΄:11) ως «αίρεση». Και όλα αυτά τα τέρατα στον πόλεμο εναντίον του χριστιανισμού!

Ακριβώς έτσι είναι, αδέλφια μου. Στην εποχή μας η κόλαση έχει ξεσηκώσει όλες τις στρατιές της εναντίον του Χριστού και οι πραγματικοί χριστιανοί πρέπει χωρίς φόβο να κοιτούν μπροστά τους, με δυνατή πίστη και εμπιστοσύνη στον μοναδικό Ανίκητο.
Μα, δεν είπε ο Κύριος στους ακολούθους Του, όταν υπήρξαν μόνο μια χούφτα στη μέση της Ρωμαικής αυτοκρατορίας: «Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον· ότι ευδόκησεν ο πατήρ υμών δούναι υμίν την βασιλείαν» (Λουκ. Ιβ΄: 32). Και αυτά τα προφητικά λόγια πραγματοποιήθηκαν. Οι ακόλουθοι του Χριστού υπερνίκησαν τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και πολλά άλλα βασίλεια στη γη, κερδίζοντας το Βασίλειο των Ουρανών.

Η Αποκάλυψη είναι βιβλίο, το οποίο, νομίζω, έχει προφητική σημασία για όλες τις γενιές των χριστιανών μέχρι το τέλος του χρόνου. Γι’ αυτό κάθε γενιά εφάρμοζε το νόημα αυτού του βιβλίου στην εποχή της. Αφού σε κάθε εποχή ξεσηκωνόταν εναντίον της πίστης του Χριστού και από κάποιος δράκος. Θωρακισμένος με όλα τα όπλα της γης και άθεος, κάθε δράκος απ’ αυτούς σηκωνόταν, φούσκωνε, σύριζε, εκτόξευε δηλητήριο, όμως τελικά καθένας τους θρυμματιζόταν και γινόταν στάχτη. Και πάντα, ο παντοδύναμος Χριστός παρέμενε νικητής επάνω σε κάθε τέρας που εμφανιζόταν μέσα στην Αποκάλυψη.

ΡομφαιαἸησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon5_ 26422_originalΈτσι γινόταν σε όλους τους αιώνες και έτσι θα είναι και στον τελευταίο αιώνα, πριν την Κρίση του Θεού. Διαβάστε προσεκτικά, τι λέει ο Οραματιστής της Αποκάλυψης: Όλα τα θηρία, όλοι οι δράκοι και όλοι οι βασιλείς του ψεύδους θα ξεσηκωθούν εναντίον του Αμνού του Θεού και ο Αμνός του Θεού θα τους νικήσει όλους. «Ούτοι μετά του αρνίου πολεμήσουσι, και το αρνίον νικήσει αυτούς, ότι κύριος κυρίων εστί και βασιλεύς βασιλέων» (Απ. Ιζ΄:14).

Τι παραπάνω θέλετε από μια τέτοια εγγύηση για τη νίκη του Χριστού; Διότι ο Χριστός είναι που εδώ παρουσιάζεται ως Αμνός. Στους γήινους πολέμους για τις περιουσίες και τα κράτη ποτέ δεν είναι γνωστό από πριν ποιος θα νικήσει, και παρόλα αυτά οι πολεμιστές και στις δυό πλευρές μάχονται θαρραλέα και με ελπίδα. Αλλά εμείς κάνουμε πνευματικό πόλεμο, του οποίου η νίκη είναι εκ των προτέρων εγγυημένη από τον ίδιο τον Θεό και προφητευμένη και προβλεπόμενη και κατοχυρωμένη. Με πολλές νίκες του ανίκητου Χριστού επάνω σε όλους τους αποστόλους του ψεύδους και τις οργανώσεις του σκότους.

Αυτός είναι ο τελευταίος πόλεμος; Ποιος ξέρει; Αφού Αυτός είπε: «Περί δε της ημέρας εκείνης και ώρας ουδείς οίδεν, ουδέ οι άγγελοι των ουρανών, ει μη ο πατήρ μου μόνος» (Ματθ. Κδ΄: 36). Εάν αυτός είναι ο τελευταίος πόλεμος για τον Χριστό και εναντίον του Χριστού; Ε, ας είναι! Εάν είναι ο τελευταίος, ακριβώς γι’ αυτό να χαιρόμαστε και να ευφραινόμαστε! Αφού αν και σ’ αυτόν τον τελευταίο πόλεμο η μάχη θα είναι σφοδρότατη, αλλά και τα στεφάνια της δόξας θα είναι λαμπρότατα. Ο τελευταίος πόλεμος θα σημαίνει την τελευταία και την πιο μεγαλειώδη νίκη του Αμνού. Ποιος από τους χριστιανούς δεν θα επιθυμούσε με την καρδιά του, να είναι συμμέτοχος ακριβώς αυτής της νίκης των νικών;

Μην φοβάστε, λοιπόν, η νίκη της πίστης του Χριστού είναι πιο ισχυρά εγγυημένη και από τα θεμέλια της οικουμένης. Αυτός κατά τη θέλησή Του αναβάλλει την τελευταία νίκη ίσως για να μπορέσει να τη δεί όσο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων γίνεται, από τον ουρανό και από τη γη, και περισσότερες καρδιές να τη χαρούν.

Αυτώ η δόξα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν!
«Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον· ότι ευδόκησεν ο πατήρ υμών δούναι υμίν την βασιλείαν» Λουκ. Ιβ΄: 32
Από το βιβλίο: “Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…” Ιεραποστολικές επιστολές Α΄ Επιστολή (115) Εκδόσεις: “Εν πλω”σελ. 286

Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος πρότυπο του νεομάρτυρα Γεωργίου του Σύρου από τους τζιχαντιστές
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/02/%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF-%CE%B9sis-%CF%83%CE%BA/

Αναστασία Αντρέγιεβνα Vladikavkazskaya Св.Анастасия ВладикавказскаяAnastasija-Vladikavkaz-2Απολυτίκιον οσίας Αναστασίας Αντρέγιεβνα (Andreeva) του Βλαντικαβκάζ της διά Χριστόν σαλής, Ήχος πλ. δ’

Εν σοι Μήτερ, ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα• λαβούσα γαρ τον Σταυρόν, ηκολούθισας τω Χριστώ, και πράττουσα εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ• επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου• διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, οσία Αναστασία, το πνεύμα σου.

Απολυτίκιον. Αγία Ευδοκία Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Φόβον ένθεον, αναλαβούσα, κόσμου έλιπες, την ευδοξίαν, και τω Λόγω Ευδοκία προσέδραμες· ου τον ζυγόν τη σαρκί σου βαστάσασα, υπερφυώς ηγωνίσω δι’ αίματος. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ζωήν την επίκηρον καταφρονήσας σοφώς, σαυτόν παρεσκεύασας θύμα σεπτόν τω Χριστώ, συμφώνως τη κλήσει σου· ηύφρανας εκκλησίαν, ση αγχόνη τρισμάκαρ, πλάνην καταπατήσας, την της Άγαρ γενναίως, διο Παρασκευά σε, ύμνοις γεραίρομεν.

Δόξα. Ήχος πλ. α’.

Ω Τραπεζούς αγιότοκε, ω πόλις μαρτυρομήτορ, ως εκαλλιώθη σου η δόξα εκ Θεού! Ως εμεγαλύνθη εν Χριστώ το όνομά σου! Ιδού γαρ, το γενναιόφρον τέκνον Παρασκευάν, τη πορφυραυγεί τραπέζη των Νεομαρτύρων ανέθηκας, ως οψώνιον πολυτελές. Τούτον ουν έχουσα πρέσβυν ασφαλή, τον Δεσπότην καθικέτευε, όπως και αύθις σοι αποδώση την απωλεσθείσαν δόξαν, επενδύων σε στολήν την πρώτην, και καταργήση την νυν εν σοι επιπολάζουσαν των Αγαρηνών σκοτόμαιναν.

Ιδιόμελον. Ήχος πλ. β’.
Στ.: Ελεήμον, ελέησόν με ο Θεός…

Της μυστικής τραπέζης εντρυφών, Παρασκευά Αθλοφόρε, μη επιλάθου πέμπειν φιλαδέλφως και ημίν, τοις έτι περιλειπομένοις και τον Χριστόν σφόδρα πεινώσι, ψυχία της μαρτυρικής δόξης σου, ίνα κατά χρέος τιμώμεν, Νεομάρτυς Τραπεζούντιε, την χαρμόσυνον μνήμην σου.


Go to the Blessed Anastasia Andeyevna and tell her: Matushka Antonina is asking for your blessing. New Martyr abbess Antonina of Kizliar

Χριστος_αγ Σοφια Κωνσταντινουπολη_198588.pRighteous martyr Eudokia of Heliopolis (107)
Martyr Antonina of Nicaea in Bithynia (c. 286-305)
Virgin-martyr Domnina of Syria (c. 460)
Saint Herculanus of Perugia in Italy, beheaded by soldiers of Totila of the Ostrogoths (549)
Venerable Luke of Sicily (Leo Luke of Corleone, Leoluca), Abbot of the Monastery of Mount Mula in Calabria and Wonderworker (c. 915)
New martyr Parascevas of Trebizond (1659)
New Martyr abbess Antonina of Kizliar, Northern Caucasus (1924)
Blessed Anastasia Andreyevna, Fool-for-Christ of Vladikavkaz in the North Caucasus (reposed in the Lord on the December 24, 1932)

Commemorated on March 1

New Martyr abbess Antonina of Kizliar of Northern Caucasus and
Blessed Anastasia Andreyevna Fool-for-Christ of Vladikavkaz

Natalya Urusova tells the following story.

In the Vladikavkaz, not far from the railroad station was a convent dedicated to the holy icon of the Iviron Mother of God. I used to visit this monastery every day. I became very close to many nuns, especially to the kind-hearted Matushka, Abbess Theophania. She was not highly educated and evidently came from a peasant family, but she was a wonderful humble soul.

It was early in the year 1922. One day I came to her and she said to me:

“I want to share with you a secret, about which no one knows save for myself, the nun who is the treasurer, and my cell-attendant [a rassophore nun]. Come, let us go.”

Abbess Theophania conducted me through several rooms, and in the last one – from which a spiral staircase led to the attic – there was sitting another abbess. I instantly understood that she was an abbess because she was wearing a gold cross. She was unusually attractive, not only in her friendliness and spiritual loveliness, but in her rare outward beauty as well. She looked very young and one could never have guessed that she was already forty. For three months, despite the freezing cold of winter, they had been hiding her in the attic and only rarely would bring her down to this room so that she could get warm. The secret was well kept. Only cell-attendant would ascend to the attic when she brought her food and other necessities. Soon I too became very close to her for we had much in common and we became quite attached to one another. She was well educated and from a good, noble family.

It was not long before she told me her story. She was the Abbess of a women’s convent in the town of Kizliar in the Caucasus. In the beginning of the revolution, when the plundering of monasteries was a common occurrence, a crowd of Bolshevik bandits broke into their convent destroying everything, robbing, and shooting to death several nuns who resisted. When for a short time the White Army took the town of Kizliar, somebody unknown indicated to them the persons who had destroyed the monastery and killed the nuns. The murderers were shot by the Whites. When the White Army retreated and the Bolsheviks took control of the town, they began to search for the person who had told the Whites. The Abbess, totally innocent, was accused and sentenced – an act of pure revenge. However, the Lord helped her to flee and at night she walked to Vladikavkaz, to this convent where Abbess Theophania hid her. All over the whole of the Caucasus there were posted proclamations and ‘wanted’ posters: ‘He who will shows the whereabouts of the former Abbess of Kizliar Convent, Antonina, will receive a reward of 3,000 gold rubles.’

For a whole month and a half I had the good fortune of seeing Abbess Antonina almost every day. Once, on a freezing cold night, when there was an unusual amount of snow, at one o’clock at night someone knocked at my window. Everyone woke up frightened. Who would knock at night except for the GPU? I lifted the curtain and couldn’t believe my eyes. I saw Abbess Antonina in a white sheep-skin coat; on either side of her stood the nun-treasurer and the cell-attendant Anfisa.

“Hurry up, hurry up. Open and hide Matushka.”

They came in. We turned off the lights so as not to attract attention and what did we hear? We heard the following incredible, obvious miracle of God.

Just a few days before this, about which I had no idea, a certain young girl came to the convent, calling herself a daughter of the noble Troubetskoy family. With tears she begged the Abbess to receive her, stating that her father and mother had been killed and their estate robbed, and she remained alone in her grief. She played the part so well that she managed to gain the confidence of the Abbess who, in the simplicity of her heart, not only accepted and was very kind to the girl, but soon even confided to her the secret of Abbess Antonina. The girl disappeared at once – she was an agent of the GPU looking for Matushka Antonina. That same night the convent was surrounded by militia so that no one could escape. They broke in to search, demanding that the abbess be surrendered. When the cell-attendant ran upstairs to inform Abbess Antonina about this, she said:

“Well, what can we do? If it is pleasing to the Lord that they find me, let it be so. But if it is not His will, He will close people’s eyes, and they, seeing will not see. Come, we shall go out in front of them.”

The nuns put the sheep-skin coat on her and the three of them went down the stairs and simply walked out of the convent gate before the eyes of all the Red Army soldiers. They had not gone far when they heard the commander shout,

“Who just went out of the gate? Who was led out?”

The Red Army soldiers answered: “We didn’t see anybody.”

“What do you mean,” retorted the angry commander, “someone just left in a white sheep-skin coat accompanied by two nuns.”

Everyone denied it and only thought that the commander was imagining things. They searched everywhere, turned everything upside-down and were forced to leave empty-handed. A miracle!

And so she was brought to me. I, of course, was overjoyed that I could hide her, although even in our place it was very risky for her, since we ourselves could be arrested at any time. I asked the nuns:

“What shall I feed Matushka, for our meals are very poor?”

The nuns answered: “We shall bring her meals twice a day, lunch and dinner.”

They sat with us until morning. Abbess Antonina remained with us and they returned to the monastery. Soon they brought the food, which they continued to do twice a day in the course of the two weeks she lived with us.

Noone could help but love her. The children just adored her, and even my husband, usually indifferent to so many things, respected her and conversed with her with unfeigned pleasure. In those days it was still possible to acquire for a certain sum a secret shelter in the mountains from the local hill-folk, known as the Ingush. The convent wanted to do that, but such an enormous sum of money was demanded that even if all the possessions of the convent – what little remained after the Bolshevik plunder – could have been sold, even then it would not have sufficed. We decided that she would stay with us and did not make any plans for the immediate future, leaving her in God’s hands, as we had all come to love her very much. She, however, suffered terribly at the thought that if she were discovered, then not only she would pay severely for it, but we also would be forced to suffer. Her whole case, of course, was a miracle and sheer Providence of God. After all, ever since that night of searching for her in the monastery, in spite of all the hideous designs of the GPU investigations, no one had detected where and why the nuns walked twice a day carrying hot dinners.

Two weeks went by. Meanwhile I put up a gauze curtain separating a place in a corner for her in the only room, where there were already five children. There was a bed for her, and a hanging lampada brought from the monastery which was always burning. Once I noticed that Matushka spent the whole night kneeling and fervently praying with tears. I could see through the thin curtain and I couldn’t sleep; I could not help but be affected by her sorrow. Early in the morning she turned to me and said,

Αναστασία Αντρέγιεβνα-Св.Анастасия Владикавказская-Anastasia Andretevna, Fool-for-Christ Vladikavkaz (March 1)-732338_original“Please do me a favour. Go to the Blessed Anastasia Andeyevna and, without saying anything else, tell her: Matushka Antonina is asking for your blessing.”

Anastasia Andreyevna, a righteous fool-for-Christ’s-sake, well known throughout all of the Vladikavkaz region for her gift of clairvoyance, lived in a small hut located in the backyard of a good Christian. I went to her. She asked me what I needed and I told her that Matushka Antonina asked for her blessing.

“Yes, yes!” she answered. “Tell her that she should fear nothing; what she has decided and prayed about she should fulfill; yes, she should fulfil it. She should go to the large red government house; yes, she should go!”

I told Abbess Antonina her answer and her face lit up…

“I decided to give myself up to the GPU today. I suffer terribly because you will have to answer for me, and even though I prayed, I still had fears and doubts about going through with this. But now, after the words of the blessed one, nothing and nobody can stop me.”

The children and I burst into tears. What could we hope for? The GPU – why, this was an unutterable horror! She left, having parted with us in tears, but with an amazingly tranquil face which became even more glowing and more beautiful than before. She was in her monastic garb and wearing the gold cross of an abbess. In spite of all the hindrances and dangers, she never took off her monastic attire. A little more than an hour passed. We all sat in silence, given over to grief and the thought of her fate. All of a sudden my eleven-year-old daughter, looking out of the window, cried out:

“Matushka Antonina is coming!”

She came in full of such extraordinary joy that it is impossible to describe. And this is what she told us:

“I came to the house of the GPU. The guard on duty asked why I had come. I answered that I would tell and give my name only to the chief. Others joined, demanding subordination to the rules and regulations and that I should register. I said,

“‘Tell the chief that I wish to see him and will not subordinate myself to anybody else.’

“They went and reported this to him. He ordered them to inform me that no one was allowed to violate the rules of admission. I again insisted that I would talk only to him. At this time the door opened into the corridor and the chief himself peered out. Seeing me he said,

“‘Come in.’

“So I entered.

“‘What do you want?’

“‘You are offering 3,000 rubles for my head. Well, I have brought it to you myself.’

“He was so dumbfounded that he got up and said,

“‘You, you are Abbess Antonina, and you came to us yourself?!!’

“I said yes, and that I had brought my own head. He took out my photograph from his desk. I took from my pocket one just like it. He looked at me and said,

“‘You are freed. Go wherever you want!’

“As I was leaving he said,

“‘In a year’s time, according to the law, I will be obliged to give you some punishment.'”

No one investigated where she went after leaving the GPU and no one touched us. She settled openly in the convent where she lived peacefully for another year. Later I learned that she was ordered to work for a year as a maid in a communist hotel in the city of Rostov-on-Don. But even then she did not take off her monastic attire. Not a single communist, however, would demand service from her; all dealt with her without malice or insults; all paid her the utmost respect and would even slightly bow to her. In 1923 such things could still occur.

Some twelve years later, when I was in Kazakhstan in the city Akhtyubinsk where I lived with my son who was exiled there, I met Archimandrite Arsenius who was also exiled there. He was a close friend of Metropolitan Joseph of Petrograd, and through him I had the pleasure of meeting the holy hierarch. I found out that Fr. Arsenius knew Abbess Antonina well and he told me the following about her:

When her time of sentence was over, a group of twelve nuns formed a monastic community under her direction and went to the town of Tuapse with the aim of founding a secret skete high up in the mountains. In those days many monks from the ruthlessly destroyed monasteries hoped to settle in the mountains as hermits to avoid persecution from the Bolsheviks. But the minds of the GPU were sly; they placed their secret agents disguised as forest rangers all over the mountains, and one by one they discovered the secret sketes and dwellings of these hermits – almost all of them were shot on the spot.

When Abbess Antonina climbed up to the top of one high mountain, she met a monk from the skete where Fr. Arsenius was living. In that windswept, craggy wasteland, way up high and far removed from the world, she discovered a whole monastic settlement with caves and churches and enough provisions to live and serve God daily for some time. The monks there offered to help and at once set about digging caves beneath the roots of huge trees, which became dwellings for the nuns. The monks lived in similar dwellings. They likewise constructed a church there and with joy helped the nuns in their needs. But this hidden community was not to last long.

Soon both sketes were discovered. Out of fourteen monks, only one, Fr. Arsenius who was the youngest, was spared and not shot as were the others; he was exiled for eight years to a concentration camp far away in outermost Siberia, and upon completion of these eight years, he was sent to a settlement in Alma Ata. At this time Abbess Antonina was also arrested with all her nuns. She was not shot on the spot but exiled to an unknown place.
(Source: I.M. Andreyev, Russia’s Catacomb Saints, Platina, Ca.: St. Herman of Alaska Brotherhood, 1982, pp. 433-439; Za Khrista Postradavshiye. Moscow: St. Tikhon’s Theological Institute, 1997, p. 99)

This is the way we should raise our children. With love. Catholicos-Patriarch Ilia II of All Georgia
https://iconandlight.wordpress.com/2019/11/26/this-is-the-way-we-should-raise-our-children-with-love-catholicos-patriarch-ilia-ii-of-all-georgia/

Αναστασία Αντρέγιεβνα Vladikavkazskaya Св.Анастасия ВладикавказскаяAnastasija-Vladikavkaz-2Troparion of St Eudokia Tone 3

O Eudokia, when godly fear entered thy heart,/ thou didst abandon the glory of the world,/ and hasten to God the Word./ Thou didst take His yoke on thy flesh,/ and shed thy blood in a contest surpassing nature./ O glorious Martyr, entreat Christ our God to grant us His great mercy.

Troparion of St Eudokia Tone 8

Having bound thy soul to the love of Christ with uprightness of mind,/ as a disciple of the Word thou didst avoid corrupt, transitory and beautiful things by ignoring them;/ and having first mortified the passions by fasting,/ thou didst put the enemy to shame by thy suffering./ Wherefore, Christ hath vouchsafed unto thee a twofold crown.// O glorious Eudocia, venerable sufferer, entreat Christ God that our souls be saved.

The Troparion, In Tone I:

Having heard the voice of Thine Apostle Paul, saying: * We are foolish for Christ’s sake, * Thy servant Anastasia, O Christ God, * did love the life of the foolish for Thy sake on earth. * Wherefore in venerating her memory * we entreat Thee, O Lord, to save our souls.

After the Polyeleos, the Sedalion: In Tone IV:
Spec. Mel.: Speedily prevent.

Thou appearest wonderful in thine endurance, * pleasing unto Christ in every way; * thou hast, O most blessed Anastasia, * strengthened thy soul with wise contemplations, * and subjugated the flesh to the spirit; * electing to practice virtue in order to labor wholly for God’s sake, * manfully didst thou say: * The winter may be severe, but paradise is sweet; * painful is the work, but blessed is the spiritual meadow. * Wherefore, O most blessed one, supplicate Christ our God to save our souls.


The Dread Judgment, St. John of Shanghai

Αποκάλυψη-σάλπιγγες_ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ-ΣΑΛΠΙΓΓΕΣ_49882. bThe Dread Judgment
St. John of Shanghai

Today Is The Sunday of the Dread Judgment, and it is natural for us to speak of the Dread Judgment and of the signs of the end of the world. No one knows that day; only God the Father knows; but the signs of its approach are given in the Gospel and in the Revelation [Apocalypse] of the holy Apostle John the Theologian. Revelation speaks of the events at the end of the world and of the Dread Judgment principally in images and in a concealed manner; but the Holy Fathers have explained it, and there is an authentic Church tradition that speaks to us both about the signs of the approach of the end of the world and about the Dread Judgment.

Before the end of life on earth there will be confusion, wars, civil strife, famine, and earthquakes. Men will suffer from fear; they will expire from the expectation of calamities. There will be no life, no joy of life, but a tormenting state of falling away from life. There will be a falling away not only from life, but from faith as well: when the Son of Man cometh, shall He find faith on the earth? (Luke 18:8).

Men will become proud and ungrateful, denying the Divine Law: together with a falling away from life there will be also a dearth of moral life.

There will be an exhaustion of good, and a growth of evil. The holy Apostle John the Theologian, in his divinely-inspired work, the Revelation, also speaks of this time. He himself says that he “was in the Spirit,” which means that the Holy Spirit Himself was in him when the fate of the Church and the world was revealed to him in various images, and that is why it is God’s Revelation.

He represents the fate of the Church in the image of a woman who, in those times, hides in the wilderness: she does not show herself in public life, just as in Russia today.

Those forces that are preparing the appearance of Antichrist will have a leading significance in public life. Antichrist will be a man and not the devil incarnate. “Ann” is a word meaning “old,” or it means “in place of” or “against.” That man wants to be in place of Christ, to occupy His place and possess that which Christ ought to possess. He wants to possess the same attraction and authority over the whole world.

And he will receive that authority before his own destruction and that of the whole world. He will have a helper, a Magus, who, by the power of false miracles, will fulfill his will and kill those that do not recognize the authority of Antichrist. Before the destruction of Antichrist, two righteous men will appear who will denounce him. The Magus will kill them and their bodies will lie unburied for three days, and Antichrist and all his servants will rejoice exceedingly. Then suddenly, those righteous men will resurrect, and the whole army of Antichrist will be in confusion and horror, and the Antichrist himself will suddenly fall dead, slain by the power of the Spirit.

But what is known about this man, Antichrist? His precise ancestry is unknown. His father is completely unknown, while his mother is a defiled, pretended virgin. He will be a Jew from the tribe of Dan. There is an indication of this, in that Jacob, when dying, said that [Dan], in his posterity, would be a serpent by the way… biting the heel of the horse (and the rider shall fall backward) (Gen. 49:17). This is a figurative indication that he will act with craftiness and evil.

In Revelation, John the Theologian speaks of the salvation of the sons of Israel, that before the end of the world a multitude of Jews will be converted to Christ; but the tribe of Dan is not included in the enumeration of the tribes that are saved.

Antichrist will be very intelligent and gifted with the ability to deal with people. He will be charming and affectionate.

The philosopher Vladimir Soloviev worked extensively on this subject in order to present the advent and the personality of Antichrist. He made careful use of all relevant materials, not only Patristic, but also Muslim, and produced a very striking picture.

Before the advent of Antichrist, his appearance is already being prepared in the world. “The mystery is already at work” (cf. II Thess. 2:7), and the forces preparing his appearance struggle above all against lawful royal authority. The holy Apostle Paul says that Antichrist cannot appear until “he that restrains” is removed. John Chrysostom explains that “he that restrains” is the lawful, godly authority.

Such an authority struggles with evil. The “mystery” working in the world does not want this; it does not want an authority that wars against evil; on the contrary, it wants an authority of iniquity, and when it succeeds in bringing this about, then nothing will stand in the way of the coming of Antichrist. He will be not only intelligent and charming: he will be compassionate, he will be charitable and do good, for the sake of consolidating his power. And when he will have strengthened it sufficiently, so that the whole world acknowledges him, then he will show his real face.

He will choose Jerusalem as his capital, because it was here that the Saviour revealed His Divine teaching and His Person, and the whole world was called to the blessedness of goodness and salvation. But the world did not accept Christ and crucified Him in Jerusalem; while under Antichrist, Jerusalem will become the capital of the world that has recognized the authority of Antichrist.

Once having attained the summit of power, Antichrist will demand that men acknowledge his attainment as something to which no other earthly power and no other man could possibly attain, and he will demand that men bow down to him as to a superior being, a god.

Soloviev describes well the character of his activity as Supreme Ruler. He will do what pleases men, on the condition that they recognize his Supreme Authority. He will let the Church function, and allow her to hold Divine services, he will promise to build magnificent temples—provided he is recognized as the “Supreme Being” and that he is worshipped. He will have a personal hatred for Christ. He will live by this hatred and will rejoice at seeing men apostatize from Christ and the Church. There will be a mass falling away from the faith; even many bishops will betray the faith, justifying themselves by pointing to the splendid position of the Church.

A search for compromise will be the characteristic disposition of men. Straightforwardness of confession will vanish. Men will cleverly justify their fall, and an endearing evil will support such a general disposition. Men will grow accustomed to apostasy from the truth and to the sweetness of compromise and sin.

Antichrist will allow men everything, if only they “fall down and worship him.” This is not something new. The Roman emperors were similarly prepared to grant the Christians freedom, if only they recognized [the emperor’s] divinity and divine supreme authority; they martyred Christians only because they professed: “Worship God Alone and serve Him Alone.”

The whole world will submit to him, and then he will reveal his hatred for Christ and Christianity. Saint John the Theologian says that all who worship him will have a mark on their forehead and right hand. It is not clear whether this will be an actual mark on the body, or if this is a figurative expression of the fact that men will acknowledge in their minds the necessity of worshipping Antichrist, as well as submit their wills to him. And when the whole world manifests such a complete submission—of both will and conscience—then the two righteous men [already] mentioned will appear and will fearlessly preach the faith and expose Antichrist.

Holy Scripture says that before the coming of the Saviour two “lamps,” will appear, two “burning olive trees,” “two righteous men.” Antichrist will kill them by the power of the Magus. Who are these men? According to Church tradition, these are the two righteous who never tasted of death: the Prophet Elias and the Prophet Enoch. There is a prophecy that these saints, who had not tasted of death, will taste it for three days; but after three days they will resurrect.

Their death will be a great joy for Antichrist and his servants. Their rising three days later will bring them unspeakable horror, terror and confusion. And then will come the end of the world.

The Apostle Peter says that the first world was created out of water and perished by water. “Out of water” is also an image of the chaos of the physical mass, while “perished by water” is [an image] of the Flood. And now the world is reserved unto fire…..The earth also and the works that are therein shall be burned up (II Peter 3:7-10). All the elements will melt. This present world will perish in a single instant. In an instant everything will change.

And the sign of the Son of God will appear, that is, the sign of the Cross. The whole world, having willingly submitted to Antichrist, “will break out in lamentation,” Everything is

finished. Antichrist is slain. The end of his kingdom, the end of the war with Christ. The end, and accountability for one’s whole life, an account to the True God.

Then, from the mountains of Palestine, the Ark of the Covenant will appear. The Prophet Jeremiah hid the Ark and the Holy Fire in a deep well. When they took water from that well, it burst into flame. But the Ark itself they did not find.

When we look at life today, those able to see, see that everything foretold about the end of the world is being fulfilled.

Who then is this man — Antichrist? Saint John the Theologian figuratively gives him the name 666; but all attempts to understand this designation have been futile.

The life of the contemporary world gives us a fairly clear understanding of the possibility of the world burning up, when all the elements shall melt with fervent heat. Atomic fission gives us that understanding.

The end of the world does not signify its annihilation, but its transformation. Everything will be changed, suddenly, in the twinkling of an eye. The dead will resurrect in new bodies — their own, but renewed — just as the Saviour arose in His Body, and on it were the traces of the wounds from the nails and the spear; but it possessed new properties, and in this respect it was a new body. It is unclear whether this will be an altogether new body or that with which man was created.

And the Lord will appear on the clouds with glory. How will we see Him? With our spiritual eyes. Even now, at death, righteous people see that which other people around them do not see.

The trumpets will sound, loud and powerful. They will trumpet in men’s souls, in their conscience. Everything in the human conscience will become clear.

The Prophet Daniel, speaking of the Dread Judgment, relates how the Ancient of Days, the judge, is on His throne, and before Him is a river of fire. Fire is a purifying element. Fire scorches sin, it burns it up, and woe also burns it up; if sin has become natural to a man, then it burns up the man himself as well.

That fire will flare up inside a man: on seeing the Cross, some will rejoice, while others will fall into despair, confusion, terror. In this way, men will immediately be separated. In the Gospel narrative, some stand to the right of the Judge, some to the left — their inner consciousness separated them. The very state of a man’s soul casts him to one side or the other, to the right or to the left.

The more consciously and persistently a man strives toward God in his life, the greater will be his joy when he hears the words: “Come unto Me, ye blessed”; and conversely, those same words will call forth the fire of horror and torment on those who did not want Him, who fled or fought or blasphemed Him during their life.

The Dread Judgment knows no witnesses or charge-sheets. Everything is recorded in men’s souls, and these records, these “books” are open. Everything becomes clear to all and to oneself, and the state of a man’s soul assigns him to the right or to the left.

Some go to joy, others to horror.

When the “books” are open, it will become clear to all that the roots of all vices are in man’s soul. Here is a drunkard, a fornicator; some may think that when the body dies the sin dies as well. No; the inclination was in the soul, and to the soul the sin was sweet.

And if [the soul] has not repented of that sin and has not become free of it, it will come to the Dread Judgment with the same desire for the sweetness of sin and will never satisfy its desire. In it will be the suffering of hatred and malice. This is the state of hell.

The “fiery Gehenna” is the inner fire; this is the flame of vice, the flame of weakness and malice; and there will be [the] wailing and gnashing of teeth of impotent malice.
St. John of Shanghai
Fr. Alexander.org
http://orthochristian.com/68633.html


Ο Θεός μακροθυμεί και υπομένει την ασέβεια των ανθρώπων μέχρι να ωριμάσουν οι πολύτιμοι καρποί ευλαβείας και καλοσύνης, κι αξίζει να υπάρχει ο κόσμος, για να λάμψουν ανάμεσα στους σκοτεινούς ανθρώπους οι υιοί του Θεού, οι υιοί της χάριτος. Άγιος Λουκάς Κριμαίας

Η Τελική Κρίση _The Last Judgement_ Страшный суд_2_Kapinovski_manastir«Εγώ τους εμέ φιλούντας αγαπώ…»
(πρβλ. Παρ. η’ 17, Α’ Βασιλ. β’ 30).

Το τριαντάφυλλο δεν μιλάει αλλά μοσχοβολάει δυνατά. Το ίδιο και εμείς πρέπει να μοσχοβολάμε, να εκπέμπουμε την πνευματική ευωδία, την ευωδία του Χριστού.
Να ακούγεται από μακριά το άρωμα των πράξεών μας – καλών, καθαρών, δίκαιων και γεμάτων αγάπη.
Μόνο έτσι μπορεί να φανερωθεί η Βασιλεία του Θεού η οποία υπάρχει μέσα στην καρδιά μας, να φανερωθεί όχι εν λόγω αλλά εν δυνάμει. Αμήν.
Άγιος Λουκάς Κριμαίας.

Στην καρδιά των αγίων ζει η χάρη του Αγίου Πνεύματος, που τους κάνει συγγενείς του Θεού, και αυτοί αισθάνονται φανερά ότι είναι πνευματικά τέκνα του ουράνιου Πατέρα και για αυτό λένε: « Πάτερ ημών ».
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Συγκλονιστικό μυστικό του Ουρανού

Οι άνθρωποι, που δεν πιστεύουν, όπως προείπε πριν δύο χιλιάδες χρόνια ο Κύριος, ακόμη κι αν αναστηθεί κάποιος από τους νεκρούς, δεν πρόκειται να πιστεύσουν. Για αυτό τους παρακαλούμε, εάν τύχει να το διαβάσουν, απλά να το προσπεράσουν και να αποφύγουν να το χλευάσουν ή να το αμφισβητήσουν.

Μία κοπέλα, η Άννα, όχι πριν πολλές δεκαετίες, πνίγηκε στην προσπάθειά της να σώσει μία φίλη της από πνιγμό, καθώς κολυμπούσαν στην θάλασσα.
Τελικα οι δύο κοπέλες πνίγηκαν μαζί.

Μετά τον θάνατό της, η Άννα εμφανίστηκε σε μία μαθήτρια του αγίου Πορφυρίου, που βοήθησε τη μητέρα της να αντιμετωπίσει με πνευματικό τρόπο τον θάνατό της, και εκεί της αποκάλυψε τα εξής συγκλονιστικά:
«Ήταν μεσημέρι», αφηγήθηκε η μαθήτρια του αγίου, «δεν κοιμόμουν, ήμουν σε τελείως φυσική κατάσταση, οπότε ξαφνικά ανοίγει η πόρτα του δωματίου μου και μπαίνει ολόφωτη, θεϊκά όμορφη, με ένα γλυκύτατο χαμόγελο η Άννα! Στην αρχή ταράχθηκα, αμέσως όμως θεία χαρά και αγαλλίαση με πλημμύρισε. Έμεινα άφωνη να την κοιτάζω. Τότε ακούστηκε η φωνή της ειρηνική και γλυκειά. Μου είπε:

-Πήρα άδεια απ’ τον Κύριο να έλθω να σ’ ευχαριστήσω που βοήθησες τη μητέρα μου.
Σε παρακαλώ να της πεις πως εγώ θα μπορούσα να σωθώ. Γνώριζα τον τρόπο να απελευθερωθώ από τα χέρια της φίλης μου, αλλά δε θα είχα τη δύναμη να βγω μόνο εγώ στην ακτή και να αντικρύσω τη μητέρα της(!!). Επίσης, πες της πως δεν υποφέραμε.

Χριστος αγ Παισιου_φωτο-14Σε εκείνες τις δύσκολες στιγμές μάς παρουσιάστηκε ο Κύριός μας, ο Χριστός μας.
Χαμογελώντας θεϊκά, μας είπε:
-Εάν θέλετε εγώ θα σας στείλω πίσω, στην επίγεια ζωή. Τί θέλετε να γυρίσετε πίσω ή να έρθετε μαζί μου;
Κι εμείς διαλέξαμε να πάμε μαζί Του! Κανείς δεν μπορεί να δει τη θεϊκή Του ομορφιά κι αγάπη και να προτιμήσει κάτι άλλο, αδελφή μου.

Μετά η Άννα πρόσθεσε με περισσότερη αγάπη:
Για το καλό που μου έκανες, θα σου πώ κι εγώ ένα μυστικό του Ουρανού.
Έρχονται πολλοί άνθρωποι πάνω, καλοί κι ενάρετοι. Αρχιερείς, ιερείς, μοναχοί, οικογενειάρχες, και πιστεύουν ότι θα πάρουν την πρώτη θέση στον Ουρανό. Η πρώτη θέση όμως ανήκει σε αυτούς που θυσιάζουν τη ζωή τους για τους άλλους!

Σ’ αυτούς που μιμούνται το Χριστό στη θυσία!

Αυτά είπε κι έγινε άφαντη».
βιβλίο «Μηνύματα από τον Ουρανό», έκδ. Ι. Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας (Δωρίδα 2005, σελ. 60-61)

Θα εκπλαγούμε όταν βρεθούμε στην ουράνιο Βασιλεία. Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
με την κ.Σοφία Χατζή και την κ.Αθηνά Σιδέρη
https://www.youtube.com/watch?v=ZmgZaVYYJ4w

***

Κυριακή της Απόκρεω: Περί της φοβεράς Κρίσεως
Αγ. Λουκάς, Αρχιεπ. Κριμαίας

Τρεις μήνες συνεχίζεται τώρα στη Νυρεμβέργη η φοβερά δίκη στην οποία δικάζονται οι εγκληματίες που δεν έχει ξαναδεί ο κόσμος, δίκη φοβερά γι’ αυτούς, διότι ξέρουν ότι τους περιμένει η καταδίκη σε θάνατο. Την έσχατη ποινή γι’ αυτούς απαιτεί η συνείδηση όλων των λαών, όλης της ανθρωπότητος, διότι ο κόσμος έχει συνταραχθεί από τα αποτρόπαια εγκλήματά τους! Ποτέ πριν δεν ήταν τόσο συνταραγμένος από αυτά τα εγκλήματα, που δεν μπορεί να περιγράψει ο ανθρώπινος λόγος. Έχουν αφανιστεί δεκάδες εκατομμύρια αμάχου πληθυσμού – δεν αναφέρω αυτούς που σκοτώθηκαν στο μέτωπο – . Μόνο στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως Οσβέντσιμ έχουν σκοτωθεί 5.121.000 άνθρωποι. Όλος ο κόσμος είναι γεμάτος αγανάκτηση και περιμένει την ώρα όταν το δικαστήριο θα βγάλει την απόφασή του γι’ αυτούς τους εγκληματίες…. Η συνείδηση των ανθρώπων απαιτεί γι’ αυτούς καταδίκη σε θάνατο, η συνείδηση των ανθρώπων απαιτεί αυτά τα φοβερά εγκλήματα να μην μείνουν ατιμώρητα.

Και τί να πούμε για την δικαιοσύνη του Θεού; Πώς ο Κύριος αντέχει αυτό το κακό; Κι αν είναι τόσο τρομερό και μεγάλο αυτό το κακό, είναι όμως, μόνο μία σταγόνα στον ωκεανό της κακίας που βλέπει ο οφθαλμός του Θεού και γνωρίζει ο πάνσοφος νους του Κυρίου, διότι αμέτρητα ποτάμια κακίας πνίγουν το ανθρώπινο γένος από την αρχή μέχρι σήμερα. Από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος, μπροστά στα μάτια του Θεού γίνονταν αμέτρητα εγκλήματα, λέγονταν βλασφημίες και άσεμνοι λόγοι. Συνέχεια η ανθρώπινη αρετή, σ’ αυτό τον κόσμο τον άπιστο και αμαρτωλό, κατεπατείτο και διώκετο. Γνωρίζετε πόσο συχνά οι εγκληματίες θριάμβευαν και ευδαιμονούσαν, την στιγμή που οι καλοί και καθαροί άνθρωποι καταστρέφονταν. Και πάντα, σε κάθε εποχή, η συνείδηση των ανθρώπων ταραζόταν μ’ αυτό το γεγονός, και παντού οι άνθρωποι αναρωτιόταν: «Έως πότε, Κύριε; Πότε θα θριαμβεύσει η δικαιοσύνη;» Γιατί η καρδιά του ανθρώπου δεν αντέχει την αδικία, δεν αντέχει να μένει το κακό ατιμώρητο και να μην τιμάται η αρετή. Είναι δυνατόν όλα στον κόσμο να είναι τόσο παράλογα, τόσο ανυπόφορα άδικα, να θριαμβεύει η κακία σ’ αυτόν μέχρι το τέλος;

Αυτό είναι αδύνατον και δεν θα γίνει ποτέ, διότι πάνω από τον κόσμο υπάρχει ο Δίκαιος Θεός, ο οποίος πολύ καλύτερα από μας γνωρίζει πόση κακία υπάρχει στην καρδιά των ανθρώπων. Ο Θεός, όμως, είναι μακρόθυμος. Ο Θεός μακροθυμεί και υπομένει την ασέβεια των ανθρώπων χιλιάδες χρόνια τώρα. Υπομένει διότι περιμένει μέχρι να ωριμάσουν σ’ έναν κόσμο γεμάτο ασέβεια και κακία οι πολύτιμοι καρποί ευλάβειας και καλοσύνης. Γιατί μόνο για χάρη αυτών των καρπών δημιούργησε η αγάπη του Θεού όλο τον κόσμο, για να λάμψει στην καρδιά των εκλεκτών και καθαρών το φως του Χριστού, να λάμψει η αγάπη του Χριστού, να φανερωθεί η δικαιοσύνη του Χριστού. 

Γνωρίζετε ότι, όπως υπάρχουν οι κακούργοι, υπάρχει και αμέτρητο πλήθος καλών και καθαρών ανθρώπων, μια μεγάλη στρατιά των Αγίων του Θεού. Αξίζει να υπάρχει ο κόσμος, για να λάμψουν ανάμεσα στους σκοτεινούς ανθρώπους εκατοντάδες χιλιάδες, δεκάδες εκατομμύρια υιών του Θεού, υιών της χάριτος. Γι’ αυτό υπομένει ο Κύριος. Περιμένει να ωριμάσουν τα στάχυα στο χωράφι του Χριστού. Όταν, όμως, έλθει αυτή η στιγμή, όταν τα στάχυα θα ωριμάσουν, τότε θ’ αρχίσει ο θερισμός. Τότε θα στείλει ο Κύριος τους αγγέλους του να μαζέψουν τα στάχυα, και τα ζιζάνια να τα πετάξουν στο πυρ το αιώνιο. Τότε θα έλθει η ώρα της Φοβεράς Κρίσεως του Θεού, δίκης πολύ πιο φοβερής από αυτή που πραγματοποιείται τώρα από ανθρώπους στη Νυρεμβέργη.

Η κρίση αυτή θα ξεχωρίζει και για τον αριθμό των υπόδικων, διότι με τον ήχο της σάλπιγγας του Αρχαγγέλου, με τον οποίο θα προηγηθεί η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, θα αναστηθούν όλοι οι νεκροί και θα παρουσιαστούν στην Φοβερά Κρίση του Θεού, κρίση αναπόφευκτη, κρίση για την οποία άκουσε ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ο οποίος έλαβε Αποκάλυψη για όσα θα συμβούν στο τέλος του κόσμου. Είδε στο θρόνο του Θεού τους μάρτυρες, οι οποίοι μαρτύρησαν για το όνομα του Χριστού. Αυτοί έκραζαν προς τον Θεό: «έως πότε, ο δεσπότης… ου κρίνεις και εκδικείς το αίμα ημών;» (Απ. 6, 10).

Τώρα, δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι που έχουν σκοτωθεί απ’ αυτούς τους εγκληματίες, μωρά που αυτοί τα πετούσαν ζωντανά στους φούρνους, άνθρωποι που σκοτώθηκαν στους θαλάμους αερίων, γυναίκες, γέροι και παιδιά που τουφεκίστηκαν, όλοι αυτοί κράζουν προς τον Θεό: «Έως πότε, Κύριε, δεν εκδικείς το αίμα μας, έως πότε υπομένεις;» η φοβερά αυτή φωνή των ανθρώπων τόσο δυνατά κράζει προς τον Θεό, ώστε, όπως φαίνεται, πλησίασε η ώρα της Φοβεράς Κρίσεως.

Η Τελική Κρίση _The Last Judgement_ Страшный судmart32image3Ο Κύριος έλεγε στους μαθητές του, ότι κανείς δεν γνωρίζει πότε θα έλθει το τέλος του κόσμου, το γνωρίζει μόνο ο Πατέρας. Ταυτόχρονα, όμως, ο Κύριος έδειξε τα σημεία που θα μαρτυρούν ότι η Φοβερά Κρίση πλησιάζει. Έλεγε ότι: «εγερθήσεται γαρ έθνος επί έθνος… και έσονται λιμοί και λοιμοί και σεισμοί κατά τόπους∙ πάντα δε ταύτα αρχή ωδίνων» (Μτ. 24, 78). Έλεγε ότι «έσται γαρ τότε θλίψις μεγάλη, οία ου γέγονεν απ’ αρχής κόσμου» (Μτ. 24, 21)…. «Και ει μη εκολοβώθησαν αι ημέραι εκείναι, ουκ αν εσώθη πάσα σαρξ∙ δια δε τους εκλεκτούς κολοβωθήσονται αι ημέραι εκείναι» (Μτ. 24, 22). Τότε, εκείνη την φοβερά ημέρα της Κρίσεως, την φοβερά ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, του Κριτού όλου του κόσμου «ο ήλιος σκοτισθήσεται και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής, και οι αστέρες πεσούνται από του ουρανού, και αι δυνάμεις των ουρανών σαλευθήσονται. Και τότε φανήσεται το σημείον του Υιού του ανθρώπου εν τω ουρανώ, και τότε κόψονται πάσαι αι φυλαί της γης και όψονται τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού, μετά δυνάμεως και δόξης πολλής, και αποστελεί τους αγγέλους αυτού μετά σάλπιγγος και φωνής μεγάλης, και επισυνάξουσι τους εκλεκτούς αυτού εκ των τεσσάρων ανέμων απ’ άκρων ουρανών έως άκρων αυτών. Από δε της συκής μάθετε την παραβολήν: όταν ήδη ο κλάδος αυτής γένηται απαλός και τα φύλλα εκφύη, γινώσκετε ότι εγγύς το θέρος» (Μτ. 24, 2932).

Απ’ αυτό το λόγο του Χριστού, απ’ αυτή την προειδοποίησή του για όσα θα προηγηθούν της Φοβεράς Κρίσεως, μπορούμε να συμπεράνουμε με κάποια πιθανότητα, ότι ο καιρός αυτός δεν είναι μακριά. Ίσως αναγκαστεί η ανθρωπότητα να ζήσει και έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, ο οποίος, πιθανώς, θα είναι τελευταίος και ο πιο φοβερός από όλους τους προηγούμενους πολέμους!

Περιμέναμε όλοι μας με λαχτάρα ότι μετά την νίκη επί των εγκληματιών φασιστών, θα υπάρξει απόλυτη ειρήνη και συμφωνία μεταξύ εκείνων των λαών, οι οποίοι με δικές τους συνδυασμένες προσπάθειες απέτρεψαν την φοβερή δουλεία, την οποία προετοίμαζε για όλο τον κόσμο η θηριωδία των φασιστών. Έτσι περιμέναμε. Αλλά όσο περνάει ο χρόνος, τόσο περισσότερο βεβαιωνόμαστε ότι η ειρήνη και η συμφωνία δεν υπάρχει, διότι σε διάφορες χώρες όλο και πιο συχνά ανάβει η έχθρα εναντίον του δικού μας λαού. Τον ορίζοντα σκεπάζουν τρομερά μαύρα σύννεφα και το φάντασμα της ατομικής βόμβας απειλεί όλο τον κόσμο.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός έλεγε: «πλην ο Υιός του ανθρώπου ελθών, άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;»(Λκ. 18,8). Γνωρίζετε πόσο σήμερα σε όλες τις χώρες και σε όλους τους λαούς δυναμώθηκε και μεγάλωσε η απιστία. Λίγοι μένουν αυτοί τους οποίους ο Κύριος αποκαλεί το δικό του μικρό ποίμνιο. Φοβερός είναι ο καιρός στον οποίον ζούμε, φοβερή είναι η ημέρα της μελλούσης Κρίσεως, για την οποία ακούσατε στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα. Δεν θα το επαναλάβω, έχετε ήδη αφομοιώσει καλά τα βασικότερα. Ακούσατε γιατί θα καταδικαστούν οι αμαρτωλοί, τους οποίους και ο Κύριος ακόμα τους ονομάζει καταραμένους. Και ακούσατε γιατί θα λάμψουν στην Βασιλεία του Επουρανίου Πατρός οι δίκαιοι. Γιατί; Μόνο για την αγάπη, για τα έργα ελεημοσύνης, διότι αγάπη είναι η ουσία του νόμου του Χριστού. Αυτοί που η καρδιά τους είναι γεμάτη αγάπη, αυτοί που η αγάπη τους φανερώνεται με τα έργα ελεημοσύνης για τον πλησίον, αυτοί έχουν δεχθεί μέσα τους το φως του Ευαγγελίου. Γι’ αυτούς ετοιμάστηκε η Βασιλεία των Ουρανών. Αυτοί θα ακούσουν από τον Κύριο στην Φοβερά Κρίση: «Δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου» (Μτ. 25, 34).

Και θα εισέλθουν αυτοί στη Νέα Ιερουσαλήμ, εκείνη την Ιερουσαλήμ που είδε ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος να κατεβαίνει από τον ουρανό, και θα εισέλθουν αυτοί στην αιώνια ζωή και μακαριότητα. Και αυτοί που ο Κύριος τους ονομάζει καταραμένους, θα πάνε στην αιώνια φωτιά που έχει ετοιμαστεί για τον διάβολο και τους υπηρέτες του.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν δέχονται την Φοβερά Κρίση. Λένε: είναι δίκαιο ο άνθρωπος που έκανε αμαρτίες σ’ αυτόν τον σύντομο χρόνο της ζωής του, μετά, αιωνίως να βασανίζεται; Αυτή την ερώτηση την θέτουν όλοι όσοι δεν δέχονται το Ευαγγέλιο του Χριστού. Τί θα απαντήσουμε σ’ αυτό; Θα πούμε ότι ίσως υπάρχει κάποιο μέρος της αλήθειας σ’ αυτή την σκέψη τους; Ασφαλώς όχι.

Για ποιόν προορίζεται η αιώνια ζωή; Για το πνεύμα του ανθρώπου, για εκείνο το πνεύμα που δόθηκε στον άνθρωπο από τον ίδιο τον Θεό, όταν δημιούργησε τον Αδάμ. Τότε ο Θεός φύσηξε στο σώμα του την ζωντανή ψυχή. Όλοι μας είμαστε φορείς του πνεύματος αυτού. Ακριβώς αυτό το πνεύμα μας κάνει να διαφέρουμε από τα άλογα ζώα, τα οποία δεν έχουν τα ανώτερα χαρίσματα του Θείου Πνεύματος. Τί γίνεται λοιπόν κατά την διάρκεια της ζωής του ανθρώπου; Τελείται ακατάπαυστα, καθημερινά η διαμόρφωση του πνεύματός μας. Όλα τα έργα μας, τα αισθήματα, τα λόγια και οι σκέψεις μας αφήνουν ανεξίτηλη σφραγίδα στο πνεύμα μας και αφομοιώνονται απ’ αυτό. Το πνεύμα μας μεγαλώνει, αλλάζει και διαμορφώνεται κατά την διάρκεια της ζωής μας, επηρεαζόμενο από τις πράξεις, τα αισθήματα και τις σκέψεις μας. Μέσα στο ανθρώπινο πνεύμα τελείται κάτι που μοιάζει πολύ με ό, τι γίνεται στο σταφύλι, το οποίο κάτω από τις ζωοποιές ακτίνες του ηλίου και με την πρωινή δροσιά, ωριμάζει και όλο και περισσότερο αφομοιώνει την ζωοποιό δύναμη, που ο Θεός χαρίζει σε όλα τα ζωντανά πλάσματα, και λάμπει με την ομορφιά του. Η ζωή του δόθηκε για να ωριμάζει και να δέχεται τα δώρα που του δίνει ο ήλιος και η φύση. Και όταν ωριμάσει, επέρχεται ο θάνατός του. Το κόβουν και το ρίχνουν μέσα σε καζάνια, το πατάνε, και το σταφύλι βγάζει το αίμα του, τον χυμό του, το οποίο μετά γίνεται κρασί. Αν το σταφύλι ήταν ωραίο, αν ήταν γεμάτο με τα πολυτιμότερα απ’ ό, τι μπορεί να μαζέψει, τότε στο κρασί που θα γίνει απ’ αυτό το σταφύλι, συνεχίζεται η ζωή του. Οι φλούδες σαπίζουν όπως σαπίζει το σώμα μας, και το κρασί διατηρείται στα βαρέλια για πάρα πολλά χρόνια. Και όσο περισσότερα χρόνια περνάνε, τόσο πολυτιμότερο γίνεται το κρασί. Αυτή λοιπόν η ζωή του σταφυλιού, μοιάζει με την δική μας γήινη ζωή, και η ζωή του κρασιού, μοιάζει με την αιώνια και αθάνατη ζωή του δικού μας πνεύματος, όταν αυτό ελευθερώνεται από τα δεσμά που έχει με το σώμα, το οποίο μετά το θάνατο αποσυντίθεται, όπως οι φλούδες του σταφυλιού.

Γνωρίζετε ότι υπάρχουν κάποια είδη του σταφυλιού που δεν είναι καλά. Υπάρχει δηλαδή σταφύλι ξινό που ο χυμός του δεν δίνει καλό κρασί. Το κρασί γίνεται ξινό, και με το πέρασμα του χρόνου όλο και πιο άσχημο.

Το ίδιο και στους ανθρώπους. Υπάρχουν άνθρωποι που το πνεύμα τους, κατά τη διάρκεια της ζωής τους, τελειοποιείται αδιάλειπτα προς το καλό και αληθινό. Τα καλά έργα αφήνουν ανεξίτηλη σφραγίδα πάνω στο ανθρώπινο πνεύμα, οπότε και το πνεύμα γίνεται όλο και πιο τέλειο, καθαρό και άγιο. Είναι το πνεύμα των δικαίων, αυτών για τους οποίους ετοιμάστηκε η Βασιλεία των Ουρανών. Υπάρχουν, όμως, άνθρωποι που η ζωή τους είναι γεμάτη εγκλήματα και απαίσιες αμαρτίες. Το πνεύμα τους καθημερινά φαρμακώνεται μ’ αυτό το δηλητήριο. Και έτσι χωρίς τέλος ωριμάζει το πνεύμα αυτών των ανθρώπων προς το κακό.

Το πνεύμα μας, όμως, είναι αθάνατο. Το πνεύμα μας θα ζήσει αιώνια και συνεπώς, η κατεύθυνση που του δίνουμε σ’ αυτή την ζωή, είτε προς το καλό είτε προς το κακό, θα είναι μετά η σταθερή του κατεύθυνση. Το πνεύμα των δικαίων ανθρώπων, που αγάπησαν τον Χριστό, που αγάπησαν το αληθινό καλό, θα τελειοποιείται ασταμάτητα, πλησιάζοντας την τελειότητα του Θεού στην συνεχή κοινωνία μαζί Του στην χώρα του παραδείσου. Ενώ το πνεύμα των αμαρτωλών, που κατά τη διάρκεια της ζωής τους βυθιζόταν όλο και περισσότερο στο κακό, είναι καταδικασμένο να συνεχίζει και στην αιωνιότητα αυτή την εξέλιξη του προς το κακό, είναι καταδικασμένο να έχει συνεχή κοινωνία με τον ίδιο τον σατανά, και στην άπειρη κακία του θα τον πλησιάζει όλο και περισσότερο. Αυτό θα είναι το αιώνιο βάσανο των αμαρτωλών. Θα αισθάνονται δηλαδή πως ο Θεός τους έχει αφήσει, πως είναι καταραμένοι, θα πνίγονται μέσα στην κακία και το μίσος τους κατά του Θεού και του αγαθού.

Μήπως ο Θεός «φταίει» γι’ αυτό; Μήπως Αυτός τους έχει καταδικάσει στην αιώνιο βάσανο; Αυτοί οι ίδιοι έχουν δυστυχώς καταδικάσει τον εαυτό τους, μόνοι τους διάλεξαν την οδό του κακού. Αυτός τους αφήνει ελεύθερους να ακολουθούν για πάντα αυτή την οδό.
(ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΙΜΑΙΑΣ, ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ, ΤΟΜΟΣ Γ’, Σελ. 309 – 318., ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ», Η/Υ επιμέλεια: Μοναχής Θεοδοσίας, Κωνσταντίνας Κυριακούλη, Ιωάννου Τρίτου)


Anoint my heart with the oil of Your mercy, my most merciful Lord. – I pray we all go to Paradise or on one goes to Hell! Saint Paisios of the Holy Mountain

Η Τελική Κρίση _The Last Judgement_ Страшный суд_2_Kapinovski_manastirPut on therefore, as the elect of God, holy and beloved, bowels of mercies, kindness, humbleness of mind, meekness, longsuffering; 13 Forbearing one another, and forgiving one another, if any man have a quarrel against any: even as Christ forgave you, so also do ye. Colossians 3:12-13

The Future Judgment
by Saint Paisios of the Holy Mountain

Geronda [Elder], how is the soul purified?

When a person observes the Commandments of God, working to be cleansed of one’s own passions, then the mind is enlightened; it attains spiritual vision, and the soul becomes as resplendent as it was before the Fall of man. This is the condition he will be in after the resurrection of the dead. But one can see the resurrection of his soul before the General Resurrection only if he is cleansed entirely from the passions. Then, his body will be Angelic, incorporeal, and will not be concerned with material nourishment.

-Geronda [Elder], how will the future Judgment take place?

In the future Judgment, the condition of each person will be revealed in an instant, and each person on his own will proceed to where he belongs. Each person will recognize*, as if on a television screen, his own wretchedness, as well as the spiritual condition of others. He will reflect himself upon the other, and he will bow his head, and proceed to the place where he belongs. For example, a daughter-in-law who sat comfortably with her legs crossed in front of her mother-in-law, who with a broken leg took care of the grandchild, will not be able to say, “My Christ, why are you putting my mother-in-law into Paradise without including me?” * because that scene will come before her to condemn her. She will remember her mother-in-law who stood with her broken leg in order to take care of her grandchild and she will be too ashamed to go into Paradise — but there will be not place for her there, anyway.

Or, to cite another example, monastics will see the difficulties, the tribulations of the people in the world and how they faced them; and if they have not lived appropriately as monastics, they will lower their heads and proceed on their own to the place where they belong. There, nuns who did not please God will see heroic mothers who neither took vows nor had the blessings and opportunities that they, the nuns, had. They will see how those mothers struggled, as well as the spiritual heights they attained, while they, the nuns, who with petty things preoccupied and tormented themselves, will be ashamed! These are my thoughts about the manner of the Final Judgement. In other words, Christ will not say, “You come here; what did you do?” Nor will He say, “You go to Hell; you go to Paradise.” Rather, each person will compare himself with the others and proceed to his appropriate place.**

St. Paisios of Mt. Athos, Elder Paisios of Mount Athos Spiritual Councils IV: Family Life
* Note: Saint of Damascus writes: “For no one should imagine that there will be no recognition of one person by another on that fearful Day of the Judgment. Yes, truly each person will recognize his neighbor, not through the shape of the body, but by means of the vision of the eye of the soul. PG 95, 276A.
** Note: Saint Symeon the New Theologian writes: “On the fearful Day of Judgment each sinful person will simply see, standing opposite them in the eternal life and in that inexpressible light, their fellow human beings; and they will be judged by them.” On Repentance, Logos 5, Sources Chrétiennes 96, 434

Life after death
by Saint Paisios of Mount Athos

Geronda [Elder], when a person dies, does he become immediately aware of his spiritual condition?

ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ_Almsgiving_Подая́ние (ми́лостыня)_Μακάριοι οι ελεήμονες..vasily-perov-wanderer-Yes, he does, and says to himself, “What have I done?” But the result in fayda yok, [An expression in the Turkish language, which means: “There is no benefit, there is no progress or success”.) that is, this awareness is of no benefit. This can be likened to a drunk man who kills his mother and goes on singing and laughing, but who, upon becoming sober and realizing what he has done, will wail and lament and say, “What have I done?” In much the same way, those who commit wrongdoings in this life are like drunken men. They don’t understand what they’re doing; they don’t have a sense of their guilt. But when they die, this “drunkenness” disappears and they become aware of their real condition. The eyes of their soul are opened and they realize their guilt, because the soul, when separated from the body, moves, sees and perceives with an inconceivable speed.
Some people ask when the Second Coming will take place. But for the person who dies, the Second Coming is, in a way, taking place, because he is judged on the basis of the state in which he is found at the time of death

The Future Life

Geronda [Elder], I have brought some sweets for you to offer to your guests.

-Look how happy they are with that! In the other life we will be saying to ourselves, “In what foolish things we found joy! What things inspired us then!” While now our heart flutters over such things.

-Geronda [Elder], how can we understand this at this point in time?

-If you understand this from now, you will not say it in the next life. In any case, those who are to be found up there will be faring well. Have you any idea what handicraft they do there in Heaven? They constantly glorify God. 

-Geronda [Elder}, in the other life will those in Hell see those in Paradise?

-Look, just as those who are out at night in the dark can see those who are in a lit room, so will those who will be in Hell see those in Paradise. And this will be an even greater hell for them. So, too, just as those who are in a lit room at night can’t see those who are out in the dark, so will those who are in Paradise not see those in Hell. For if the saved were to see those who are condemned in Hell, they would be pained and grieved over their suffering, and would not enjoy Paradise, where “there is no pain…” And not only will they not see them, but they won’t even remember if they had a brother or a father or a mother, if they, too are not in Paradise”. The Psalmist says, “On that very day his thoughts perish” (Psalm 146:4). For if they are to be remembered, how can it be Paradise? Moreover, those in Paradise will have no awareness of that existence of others, nor will they remember the sins they had committed. For, if they were to remember their sins, they would not be able to bear, out of philotimo, the thought of ever having grieved God.

Ο ζητιάνος-The Beggar Нищий уйгур-Исаак_Аскназий_Нищий_в_церквиThe amount of joy experienced by each person in Paradise will vary. One will have a thimble full of joy, another a glassful, and yet another, an entire reservoir. But all of them will feel complete and no one will know the other’s extent of joy and delight. The Benevolent God has so ordered these matters, for if one knew that the other had more joy, then it would not be Paradise because then there would be questions like: “Why should he have more joy than me?” In other words, in Paradise, each person will see the glory of God in accordance with the purity of the eyes of his soul. The degree of visibility will not be determined by God, but will depend on each person’s purity.

-Geronda[Elder], some do not believe that Hell and Paradise exist.

-They don’t believe that Hell and Paradise exist? Since they are souls, how is it possible for the dead to remain in non-existence? God is immortal and man is immortal by grace. Consequently, man will be immortal even in Hell. Moreover, Paradise and Hell are experienced by the soul, to a degree, even in this life, analogous with the inner state of each person. When someone experiences the pangs of remorse in his conscience and feels fear, distress, anxiety, hopelessness, or is overcome with hatred, envy and so forth, then he experiences Hell. But when he’s full of love, joy, and peace, gentleness, kindness and so forth, then he experiences paradise. The whole basis is the soul, for it is the souls that experiences both the joy and the pain…

-Geronda [Elder], we have been struggling for such a long time not to go to Hell…are you saying that we may end up there?

-If we have no brain, that is where we will go. I pray we all go to Paradise or on one goes to Hell! Isn’t this the right thing to say? It is a very grave thing, after all that God has done for us humans, to go to Hell and grieve Him. May God so protect that not only people, but also not one creature, not even a bird, go to Hell.

May the Benevolent God grant us a sincere and full repentance, so that death finds us in a good spiritual condition, and may we be established in His Heavenly Kingdom. Amen.

“Ye Sorrow Not, Even As Others Who Have No Hope” (1 Thess. 4:13).
(Source: The Family Life by Saint Paisios of Mount Athos, Spiritual Counsels IV)

***

Prayers by the Lake
St. Nikolai Velimirovich, Bishop of Ochrid
Poem XII (12)

Άγιον Πνεύμα_Holy Spirit_Святой Дух_ΑΓ.ΠΝΕΥΜΑ-ΒΥΖ.ΜΟΥΣΕΙΟ23Anoint my heart with the oil of Your mercy, my most merciful Lord.

May neither anger against the strong nor scorning of the weak ever erupt in my heart! For everything is weaker than the morning dew.

May hatred never make a nest in my heart against those who plot evil against me, so that I may be mindful of their end and be at peace.

Mercifulness opens the way to the heart of all creatures, and brings joy. Mercilessness brings fog to the fore, and creates a cramped isolation.

Have mercy on Your merciful servant, most Tender Hand, and reveal to me the mystery of Your mercy.

The Ultimate Man is the child of the Father’s mercy and the Spirit’s light.

All creation is merely a story about Him. The mighty suns in the heavens and the smallest drops of water in the lake cany in themselves one part of the story about Him. All the builders of heaven and earth, from the exceedingly mighty seraphim to rulers and the tiniest particle of dust, tell the very same story about Him, their fore-essence and fore-source.

What are all the things on the earth and the moon except the sun in stories? Truly, in this way all visible and invisible creation is the Ultimate Man in stories. Essence is simple, but there is no end or number to the stories about essence.

My neighbors, how can I tell you about essence, when you do not even understand stories.

Ah if you only knew how great the sweetness, the expanse, and the strength are, when one reaches the bottom of all thestories—there, where the stories begin and where they end. There, where the tongue is silent and where everything is told at once!

How boring all the lengthy and tedious stories of creatures become then! Truly, they become just as boring as it is for one who is accustomed to seeing lightning to hear stories about lightning.

Receive me into Yourself, O Only-Begotten Son, so that I may be one with You as I was before creation and the Fall.

Let my long and weary story about You end with a moment’s vision of You. Let my self-deception die, that would have me think that I am something without You, that I am something else outside of You.

My ears are stuffed with stories. My eyes no longer seek to see any display of clothing but You, my essence, overladen with stories and clothing.

Prayers by the Lake, No. XII (12), by St. Nikolai Velimirovic of Ohrid and Zica
Written at Lake Ohrid 1921-1922.

.. Like the Old Testament Psalmist, our holy Vladika poured out his soul in his works and in prayer. This is especially evident in his “Prayers by the Lake,” “The Spiritual Lyre,” and “Prayerful Songs.” From his poetic inspiration and fervor arose prayers on the level of the Psalms, like the most beautiful flowers of paradise. Vladika Nikolai’s spirit of prayer was so powerful that it often threw him to his knees. He was often seen weeping. He was inflamed by divine eros.* His thirst for God was unquenchable; it could be satisfied only with complete union with God.

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, Κανέο Οχρίδα--Church of St. John at Kaneo Lake Ohrid- Церковь Святого Иоанна Канео (Охрид)-St-JohnODE IX
Irmos: Ineffable is the birthgiving of a seedless conception

May I not be rejected from Thy presence O Lord, in Thine anger; may I not hear Thy voice casting me off, as one accursed, to the fire. But rather let me enter then into the joy of Thine eternal bridal-chamber with Thy saints.

Idiomela from the Triodion.
Glory. Mode pl. 4.

Open to me the gates of repentance, O Giver of Life, for early in the morning my spirit hastens to Your holy temple, bringing the temple of my body all defiled. But as one compassionate, cleanse me, I pray, by Your loving-kindness and mercy.


Ο Χριστός με την αγάπη κάνει όλος ο Παράδεισος να φέγγει μέσα μας. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Η Τελική Κρίση _The Last Judgement_ Страшный суд1-west-wall-voronet-monastery-bucovina-_83475634Κυριακή της Απόκρεω – της Τελικής Κρίσεως

Στίχοι
τε κρίνων γῆν, ὁ Κριτὴς πάντων κάθῃ.
Τῆς, Δεῦτε, φωνῆς ἄξιον κᾀμὲ κρίνοις.

«Εφʹ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» (Ματθ. 25,40).

Ενδύσασθε ουν, ως εκλεκτοί του Θεού άγιοι και ηγαπημένοι, σπλάγχνα οικτιρμού. [Ενδυθείτε, λοιπόν, σαν εκλεκτοί του Θεού, αγιασμένοι και αγαπημένοι από τον Θεό, καρδιά ευσπλαγχνική και πονετική.] (Προς Κολοσσαείς 3,12)

Η γαρ κρίσις ανέλεος τω μη ποιήσαντι έλεος. Κατακαυχάται έλεος κρίσεως. [Γιατί στην τελική κρίση, δεν θα υπάρχει έλεος γι’ αυτόν που δεν έδειξε ευσπλαχνία. Για τον φιλεύσπλαχνο όμως, η τελική κρίση θα είναι θρίαμβος.] (Ιακώβου 2,13)

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ο Χριστός με την αγάπη κάνει όλος ο Παράδεισος να φέγγει μέσα μας.
Η αγάπη είναι η φιλόστοργη μάνα όλων των αρετών.

Κάνε τον πόνο του συνανθρώπου σου δικό σου πόνο. Ο Θεός κάνει το θαύμα, όταν συμμετέχει κανείς με την καρδιά του στον πόνο του άλλου. Και μόνο ένας καρδιακός αναστεναγμός για τον πλησίον σου φέρει θετικά αποτελέσματα και αξίζει για ώρες προσευχής. Η Θεϊκή πληροφορία της ευπρόσδεκτης προσευχής είναι η Θεία παρηγοριά που νιώθει μετά την προσευχή ο άνθρωπος.

Εάν ένας άνθρωπος είναι καλός και πονετικός, μην τον φοβάσαι. Αν π.χ. πίνει ή παίζει χαρτιά και έχει άλλα πάθη και δεν πιστεύει, αλλά όταν δει ένα φτωχό, λυπάται, ταράζεται, θέλει να βοηθήσει, αυτόν μην τον φοβάσαι, θα τον βοηθήσει ο Χριστός. Αλλά αν κάποιος είναι σκληρός και παρ’ όλο που έχει πολλά επιμένει και σκληραίνει… αυτός δεν πάει καλά και θέλει πολλή προσευχή, για να αλλάξει αυτός!

Όσοι πλησιάζουν τους πονεμένους, πλησιάζουν στον Θεό φυσιολογικά, διότι ο Θεός πάντα βρίσκεται κοντά στα πονεμένα Του παιδιά.
Όταν θέλω να κάνω ελεημοσύνη και δεν έχω να δώσω, τότε κάνω ελεημοσύνη με το αίμα της καρδιάς. Ο άλλος που έχει και δίνει υλική βοήθεια, νιώθει και χαρά, ενώ αυτός που δεν έχει να δώση, συνέχεια υποφέρει και ταπεινωμένος λέει: «Δεν έκανα ελεημοσύνη». Η καλή διάθεση είναι το πάν.
Όσοι έχουν αυτή την αγνή (Αρχοντική) αγάπη, είναι γεμάτοι από καλοσύνη, γιατί μέσα τους έχουν τον Χριστό και στο πρόσωπο τους ζωγραφισμένη την Θεότητα.

Όσοι δεν έρχονται στην θέση των πονεμένων συνανθρώπων τους, εγκαταλείπονται από τον Θεό, και πέφτουν τότε άσχημα και μαθαίνουν να πονάνε.

Οι εύσπλαχνοι, επειδή πάντα χορταίνουν τους άλλους με αγάπη, πάντοτε είναι χορτασμένοι από την αγάπη του Θεού και από τις άφθονες ευλογίες Του.

Όταν πονάει κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο.

Εύχομαι ή όλοι στον Παράδεισο ή κανένας στην κόλαση.

***

Άγιος Παύλος πατριάρχης Σερβίας

Ιωάννης ο Ελεήμων_St John the Merciful_Св Иоанн Милостивый Александрийский_ioann-milostivyj-ikona_3Χωρίς έλεος και ευαισθησία στους άλλους, δεν θα σωθούμε.

Ο πατριάρχης αρνούνταν πολλές φορές να πάρει και το μισθό του και αρκούνταν στη σύνταξη που είχε ως πρώην Επίσκοπος Ράσκα και Πρίζρεν. Τα ρούχα του και τα παπούτσια του τα διόρθωνε μόνος… Του έμεναν και χρήματα από τη μικρή του σύνταξη τα οποία έδινε στους φτωχούς και σε άλλες αγαθοεργίες. Διηγούνται κάποιοι ότι όταν οι ιεράρχες ζήτησαν το 1962 αύξηση μισθών ο Παύλος επίσκοπος τότε, είπε έκπληκτος: «Γιατί να γίνει αύξηση αφού δε μπορούμε να ξοδέψουμε ούτε αυτά που έχουμε;»

Όταν κάποτε, κατά τα έτη των προσφάτων πολέμων από το διαμέρισμά του στο Πατριαρχικό μέγαρο είδε στον δρόμο μία ομάδα προσφύγων να βρέχονται, κατέβηκε και άνοιξε την μεγάλη από ξύλο βελανιδιάς θύρα του Πατριαρχείου και τους κάλεσε να εισέλθουν, για να προστατευθούν από τη βροχή. Όταν οι συνεργάτες του έκαναν παρατήρηση ότι υπήρχε και πιθανότητα να εισέλθει και κάποιος μη καλοπροαίρετος, (στον πόλεμο ήταν), τους απαντησε: «Πώς μπορούσα εγώ να κοιμούμαι εκεί επάνω στα ζεστά, ενώ τα παιδιά αυτά να βρέχονται έξω;».
«Εάν μπορούσα να προφθάσω, μάρτυς μου ο αναστάς Θεός, θα στεκόμουν ενώπιον των ναών, των νοσοκομείων και ενώπιον των πολυτελών χώρων για τις δεξιώσεις και τις επιδείξεις μόδας, και προσωπικά θα ζητούσα ελεημοσύνη για τα δοκιμαζόμενα αδέλφια και παιδιά μας. Ο κάθε από εμάς θα έπρεπε, με ενεργό τρόπο, να ντροπιάση όλες εκείνες τις επιδεικτικές πλεονεξίες, οι οποίες υπάρχουν σε τόσους δημοσίους χώρους, και όχι μόνο απλώς να σκανδαλιζόμεθα και να απελπιζώμεθα, επειδή η αναισχυντία κυριάρχησε γύρω μας»..

έγραφε σε μια επιστολή του το 1992: «Βιώνουμε την ταλαιπωρία του κάθε ανθρώπου ως δική μας. Επειδή κάθε ανθρώπινο δάκρυ, κάθε σωματικός ή ψυχικός πόνος είναι αδελφικό δάκρυ, αδελφική πληγή και αδελφικό αίμα ».

Ελεγε :’’Μέσα στο πνευματικό σκοτάδι του κόσμου, πρέπει να γίνουμε λυχνάρια που φέγγουν, ώστε οι άνθρωποι να δουν τα καλά μας έργα και να δοξολογήσουν τον ουράνιο Πατέρα μας. Η μαρτυρία για την αλήθεια του Ευαγγελίου δίνεται κάθε στιγμή. …

Συμβαίνει ενίοτε, ειδικά όσοι δεν πιστεύουν στον Θεό να μας προκαλούν, ‘’Δείξε μου τον Θεό και θα πιστέψω’’. Δεν αντιλαμβάνονται ότι ο καθρέπτης και τα μάτια μέσα από τα οποία μπορεί κανείς να δει τον Θεό είναι η καρδιά του. Πόσο ρυπαρή να ‘ναι άραγε η καρδιά όλων μας, πόσο σκοτεινιασμένη από την αμαρτία , ώστε ο Παντοδύναμος και Πανάγαθος Θεός να μη μπορεί να καθρεφτιστεί πάνω της!

Ως Πατριάρχης, επισκεπτόταν ακούραστα τον πολύπαθο ορθόδοξο λαό του, που βρισκόταν στην εξορία, στα νοσοκομεία, στους καταυλισμούς προσφύγων και για όλους ήταν μια μεγάλη παρηγοριά στην πίστη και την ελπίδα. Επιμαρτυρούσε για τον Χριστό και κήρυττε τη φιλανθρωπία, την ειρήνη και την αγάπη. Στις πιο δύσκολες μέρες του πολέμου κήρυττε υπέρ της ειρήνης και της αλήθειας, κατακρίνοντας κάθε κακουργία και έγκλημα, ιδιαίτερα την καταστροφή και βεβήλωση των ιερών ναών. Πάντα έλεγε σε όλους και επισήμαινε: «Να είμαστε άνθρωποι!». «Έχουμε υποχρέωση», φώναζε, «και στην πλέον δύσκολη κατάσταση να συμπεριφερώμεθα ως άνθρωποι και δεν υπάρχει συμφέρον ούτε εθνικό ούτε προσωπικό που θα μπορούσε να αποτελεί δικαιολογία του να μην είμαστε άνθρωποι»!

Kατά τη Δευτέρα Παρουσία Του ο Κύριος δεν θα μας ρωτήσει σε τι καιρούς ζήσαμε, αλλά πώς φερθήκαμε στον πλησίον μας!
Μην μιλάτε στους ανθρώπους για τον Κύριο, αν δεν θέλουν να ακούσουν γι’ Αυτόν. Ζήστε όπως ο Κύριος και οι ίδιοι θα σας ρωτήσουν για να μάθουν..

Η Ορθοδοξία είναι η πίστη που αναγνωρίζεται από τον τρόπο που τη ζούμε, το πως ενεργούμε και το πως φερόμαστε. Η Ορθοδοξία είναι τρόπος ζωής. 

***

Βλέπω πάντα το πρόσωπο του Χριστού να λάμπει πάνω από τους ζητιάνους.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

ελεημοσύνη_Almsgiving_ Подая́ние-ми́лостыня_άγγελος_233354747Ο Κύριος είπε: ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. (Ματθ. 25:40).
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει στην ελεημοσύνη και στην Θεία Κοινωνία. Στην Θεία Κοινωνία λαμβάνουμε τον ίδιο τον Ζωντανό Κύριο Ιησού Χριστό, με την μορφή του άρτου και του οίνου, στην ελεημοσύνη δίνουμε στον ίδιο τον Ζωντανό Κύριο Ιησού Χριστό, με τη μορφή των φτωχών και των απόρων.

Ένας άνθρωπος στην Κωνσταντινούπολη ήταν ασυνήθιστα ελεήμων. Περπατούσε στους δρόμους της πόλης, και έβαζε το δώρο του στα χέρια των φτωχών και αμέσως απομακρυνόταν, έτσι ώστε να μην ακούσει τα λόγια της ευγνωμοσύνη τους ή να μην τον αναγνωρίσουν. Όταν ένας φίλος του τον ρώτησε πώς είχε γίνει τόσο ελεήμων, εκείνος του απάντησε:
`Κάποτε στην εκκλησία άκουσα έναν ιερέα να λέει ότι όποιος δίνει στους φτωχούς, δίνει στα χέρια του ίδιου του Χριστού. Εγώ δεν το πίστεψα, γιατί σκέφτηκα, `Πώς μπορεί αυτό να γίνει, εφόσον ο Χριστός είναι στον ουρανό;” Ωστόσο, μια μέρα γυρίζοντας στο σπίτι μου, είδα έναν φτωχό άνθρωπο να ζητιανεύει, και πάνω από το κεφάλι του έλαμπε το πρόσωπο του Χριστού! Εκείνη τη στιγμή ένας περαστικός έδωσε στον ζητιάνο ένα κομμάτι ψωμί, και είδα τον Κύριο να απλώνει το χέρι Του, να παίρνει το ψωμί και να ευλογεί τον ελεούντα. Από τότε, βλέπω πάντα το πρόσωπο του Χριστού να λάμπει πάνω από τους ζητιάνους. Γι’ αυτό, με μεγάλο φόβο κάνω όσο περισσότερες ελεημοσύνες μπορώ. ‘
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας»
http://prologue.orthodox.cn/September18.htm

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ-Paradise-kingdom of Godw-Царство Божие (Небесное)-bs06_wVIdnO7BFsΤου αγίου Στάρετς Βαρσανούφιου

Ένα χρόνο λέγει, πριν πάω, να γίνω μοναχός, τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων γύριζα στο σπίτι μου από την πρωινή Θεία Λειτουργία. Ήταν ακόμα σκοτάδι, η πόλις είχε αρχίσει να ξυπνάει. Περπατούσα μόνος στους έρημους δρόμους της.

Ξαφνικά ήρθε κοντά μου ένας γεροντάκος και μου ζήτησε ελεημοσύνη. Δαγκώθηκα απ’ τη στεναχώρια μου γιατί δεν κρατούσα ποτέ μαζί μου πορτοφόλι, και στην τσέπη δεν είχα παρά είκοσι καπίκια. Του τα έδωσα και τα είκοσι και του είπα:

Συγγνώμη παππού, δεν έχω άλλα.

Εκείνος με ευχαρίστησε και μου έδωσε ένα κομμάτι αντίδωρο. Το πήρα, το ‘βαλα στην τσέπη μου και ενώ έκαμα κάτι να πω στο φτωχό είδα πως είχε εξαφανιστεί. Μάταια τον αναζητούσα. Χάθηκε χωρίς να αφήσει ίχνη…

Τον επόμενο χρόνο την ίδια ημέρα άφησα τον κόσμο, και έγινα δόκιμος μοναχός…
Αν ρίξουμε μια ματιά στη ζωή μας, και γύρω μας, θα δούμε πως είναι γεμάτη από θαύματα. Γεμάτη από το έλεος του Αγίου Θεού… Μόνο που εμείς συνήθως δεν κάνουμε τον κόπο να τα δούμε…

***

Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται.
Μακάριοι κι ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που είναι εύσπλαχνοι κι ελεούν τους φτωχούς, γιατί αυτοί θα ελεηθούν από το Θεό. Αχ! και να ήξερες τι μεγάλη ανταπόδοση σε περιμένει για την ελεημοσύνη που δίνεις στους φτωχούς! Θα σου δείξει ο Θεός έλεος κατά την ήμερα της κρίσης ενώπιον αγγέλων και ανθρώπων και θα κληρονομήσεις τη βασιλεία των ουρανών που έχει ετοιμαστεί από καταβολής κόσμου. Αμήν. Αγ. Ιωάννη της Κρονστάνδης

Η ανταμοιβή της ευσπλαχνίας
Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος_St George the Trophy-bearer_Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_св георгий раздает свое имение нищим_resize-23332Κάποτε ήρθε στο κελί του Αγίου Νήφωνα ένας χριστιανός να τον συμβουλευθεί. Μετά τον συνήθη χαιρετισμό, ρώτησε τον όσιο:

-Σε παρακαλώ, πάτερ, πες μου τί ωφέλεια έχουν αυτοί που μοιράζουν την περιουσία τους στους φτωχούς;
– Δεν άκουσες τί λέει το ευαγγέλιο; του απάντησε εκείνος.
– Πολλά άκουσα και διάβασα, αλλά θα ήθελα ν’ ακούσω κάτι και από το στόμα σου.

Τότε ο Νήφων του είπε:

Ο Θεός του Ουρανού και της Γης να σε διδάξει κατά την πίστη σου. Γιατί εγώ είμαι αδύνατος και ανάξιος. Αφού όμως ήρθες για ν’ ακούσεις κάτι, πρόσεξε και ο Θεός, καθώς είπα, θα σε φωτίσει.
Σώπασε λίγο κι έπειτα άρχισε:
“Στις ημέρες του επισκόπου των Ιεροσολύμων Κυριακού ζούσε ένας πολύ ελεήμων άνθρωπος, ονόματι Σώζων. Περνώντας κάποια μέρα απ’ την πλατεία της πόλεως, βλέπει ένα φτωχό πού ήταν γυμνός και τουρτούριζε από το κρύο. Τον πόνεσε η ψυχή του. Έβγαλε λοιπόν το ιμάτιό του και το έδωσε στο φτωχό. Σε λίγο επέστρεψε σπίτι του. Ήταν σούρουπο και ξάπλωσε να κοιμηθεί. Βλέπει τότε στο όνειρό του ότι βρέθηκε σ’ ένα θαυμαστό κήπο που φωτιζόταν με καθαρό άυλο φως. Πλήθος λουλούδια – ρόδα και κρίνα – και ψηλόκορμα δένδρα τον στόλιζαν, που ξέχυναν απ’ την κορφή ως τις ρίζες μια υπέροχη ευωδία, ενώ τα δένδρα ήταν κατάφορτα με ωραιότατους καρπούς, ώστε τα κλαδιά τους έγερναν ως τη γη. Το καθένα είχε ξεχωριστή ομορφιά. Ανάμεσά τους υπήρχαν πολυάριθμα πουλιά απ’ όλα τα είδη και τα χρώματα και κελαηδούσαν μελωδικά. Το κελάηδημά τους ήταν τόσο θεϊκό, ώστε νόμιζες ότι ερχόταν απ’ τον ουρανό. Όλα τα δένδρα, τα φυτά και τα λουλούδια κυμάτιζαν με πολλή χάρη.

Βλέποντας και ακούγοντάς τα, δοκίμαζε ο άνθρωπος εκείνος απερίγραπτη γλυκύτητα και ανέκφραστη ηδονή.

Καθώς παρατηρούσε εκστατικός, έρχεται ένας νέος και του λέει, «ακολούθησέ με». Άρχισε να βαδίζει πίσω του και σε λίγο έφτασαν σ’ ένα χρυσοκάγκελο φράχτη. Έριξε το βλέμμα του πέρα, ανάμεσα απ’ τα κενά που σχημάτιζαν τα χρυσά κάγκελα και είδε μιαν αυλή και στο βάθος ένα θαυμάσιο παλάτι, που άστραφτε. Καθώς κοιτούσε ο Σώζων, βγαίνουν απ’ το ανάκτορο δέκα έξι άνθρωποι φτερωτοί, που έλαμπαν σαν τον ήλιο. Μετέφεραν ανά τέσσερις από ένα χρυσοστόλιστο κιβώτιο. Καθώς διέσχιζαν το παραμυθένιο εκείνο προαύλιο οι άγγελοι αυτοί του Θεού, ο Σώζων κατάλαβε ότι κατευθύνονταν προς αυτόν.

Μόλις πλησίασαν στα χρυσά κάγκελα, ακριβώς απέναντι του, στάθηκαν, κατέβασαν τα κιβώτια απ’ τους ώμους και τα ακούμπησαν στη γη. Φαίνονταν τώρα σαν να περίμεναν κάποιον μεγάλο να έρθει. Και πράγματι, σε λίγο βλέπει ο Σώζων να κατεβαίνει από τα ανάκτορα ένας πανέμορφος άνδρας και να έρχεται προς το μέρος των αγγέλων. «Ανοίξτε τα κιβώτια», τους διέταξε, «και δείξτε σ’ αυτόν τον άνθρωπο τί του φυλάω για το ιμάτιο πού μου δάνεισε προ ολίγου διά μέσου του φτωχού».

Αμέσως άνοιξαν το ένα χρυσό κιβώτιο και άρχισαν να βγάζουν χιτώνες και ιμάτια βασιλικά, άλλα κατάλευκα κι άλλα πλουμιστά, όλα πανέμορφα. Τα άπλωναν μπροστά του ρωτώντας τον :

– Σου αρέσουν, Σώζων;
Και εκείνος είπε με δέος:

-Δεν είμαι άξιος να δω ούτε τη σκιά τους! Συνέχιζαν ωστόσο να του δείχνουν λαμπρούς, καταστόλιστους και ολόχρυσους χιτώνες, ώσπου ανέβηκε ο αριθμός τους στους χίλιους.

Όταν πια με αυτόν τον τρόπο ο Κύριος των αγγέλων του έδωσε να καταλάβει τι σημαίνει το «εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει», του είπε:

Βλέπεις, Σώζων, πόσα αγαθά σου ετοίμασα, επειδή με είδες γυμνό και με σπλαγχνίσθηκες και μ’ έντυσες; Πήγαινε λοιπόν και συνέχισε να κάνεις το ίδιο. Αν δώσεις στο φτωχό ένα ιμάτιο, εγώ θα σού ετοιμάσω εκατονταπλάσια.

Ακούγοντας αυτά ο Σώζων ρώτησε με δέος αλλά και με χαρά τον Κύριο:

– Κύριέ μου, το ίδιο θα κάνεις και σ’ όλους όσους βοηθούν τους φτωχούς; Τους φυλάς εκατονταπλάσια αγαθά και την αιώνια ζωή:

Κι Εκείνος του αποκρίθηκε:

– Όποιος θα θυσιάσει σπίτια ή χωράφια ή πλούτη ή δόξα ή πατέρα ή μητέρα ή αδελφούς ή αδελφές ή γυναίκα ή παιδιά ή οποιοδήποτε αγαθό της γης, «εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει» (Ματθ. ιθ’ 29). Γι αυτό, ποτέ μη μετανιώσεις για μία σου ελεημοσύνη εξευτελίζοντας τον φτωχό πού του έδωσες κάτι! Μη τυχόν αντί για ανταμοιβή πάθεις διπλή ζημιά. Διότι αυτός πού κάνει ένα καλό κι έπειτα μετανιώνει ή εξευτελίζει τον φτωχό, χάνει και τον μισθό του, αλλά βρίσκεται και ένοχος την ημέρα της Κρίσεως.

Ύστερα από αυτά τα λόγια ο Σώζων ξύπνησε γεμάτος θαυμασμό για το όραμα. Σηκώθηκε αμέσως απ’ το κρεβάτι του και έδωσε και το άλλο του ιμάτιο σε κάποιον που ήξερε πως το είχε ανάγκη.

Τη νύχτα βλέπει πάλι το ίδιο όραμα και το πρωί, χωρίς καθυστέρηση μοίρασε όλη του την περιουσία, απαρνήθηκε τον κόσμο και έγινε ένας θαυμάσιος μοναχός”.

Αυτό να το έχεις κι εσύ, παιδί μου, στο νου σου από δω και μπρος, συμβούλευσε τον επισκέπτη του ο άγιος Νήφων και να κάνεις ότι μπορείς για να θησαυρίσεις εκατονταπλάσια στον Ουρανό!
Απόσπασμα από το βιβλίο «Ένας Ασκητής επίσκοπος,, Άγιος Νήφων ο Κωνσταντιανής», του π. Πέτρου Ιερομονάχου (μαθητού του Αγ. Νήφωνος), Εκδόσεις Αστήρ

α΄. Είπε ο Αββάς Ηλίας : « Εγώ τρία πράγματα φοβάμαι. Όταν μέλλη η ψυχή μου να βγη από το σώμα. Όταν μέλλω να βρεθώ μπροστά στον Θεό. Και όταν μέλλη να βγάλη την απόφαση του εναντίον μου».

Τῇ ἀφάτῳ φιλανθρωπίᾳ σου, Χριστὲ ὁ Θεός, τῆς εὐκταίας σου φωνῆς ἡμᾶς καταξίωσον, καὶ τοῖς ἐκ δεξιῶν σου συναρίθμησον, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Η καλωσύνη κι η συμπόνοια κριτήριο σωτηρίας. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2018/02/13/%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%89%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7-%CE%BA%CE%B9-%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BC%CF%80%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CF%83%CF%89%CF%84/

Στην μέλλουσα Κρίση ο καθένας θα καθρεφτίζη τον εαυτό του στον άλλον και θα σκύβη το κεφάλι και θα πηγαίνη στην θέση του. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/02/23/%cf%84%ce%af-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%b4%ce%b5%ce%b9%cf%83%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%b1%ce%af%cf%83%ce%b8%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84/

Δεν υπάρχει εξυπνότερος άνθρωπος από τον ελεήμονα, που δίδει γήινα, φθαρτά πράγματα, και αγοράζει άφθαρτα, ουράνια. Όσοι πλησιάζουν τους πονεμένους, πλησιάζουν στον Θεό. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/02/24/39966/

Ό,τι κάνουμε, για να αναπαύσουμε τον αδελφό μας, είναι σαν να το κάνουμε στον Ίδιο τον Χριστό. Αν δεν έρχεται ο άνθρωπος στην θέση των άλλων, ακόμη και των ζώων και των εντόμων, δεν γίνεται «άνθρωπος». Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/03/07/27672/

Όταν θέλω να κάνω ελεημοσύνη και δεν έχω να δώσω, τότε κάνω ελεημοσύνη με το αίμα της καρδιάς. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/03/06/27590/

Κανών α’, Ωδή θ’, Τριωδίου
Ήχος πλ. β’ Ασπόρου συλλήψεως

Μη με του προσώπου σου, αποστρεψάτω, Κύριε, θυμός οργής σου, μηδέ εισακούσομαι, φωνής αραμένης σου, εις πυρ αποπεμπούσης, αλλ’ εισελεύσομαι εις χαράν, του αφθάρτου σου νυμφώνος, καγώ τότε συν Αγίοις σου.

Ήχος πλ. α’ Χαίροις ασκητικών

Βίβλων ανοιγομένων Χριστέ, εν τη ημέρα της φρικτής παρουσίας σου, και πάντων παρισταμένων, τω κριτηρίω τω σω, και αποβλεπόντων την απόφασιν, πυρός προ του βήματος, ελκομένου και σάλπιγγος, σφοδρώς ηχούσης, τι ποιήσω ο άθλιος, ελεγχόμενος, υπό της συνειδήσεως, και καταδικαζόμενος, εις φλόγα την άσβεστον; Δέομαι ούν προ του τέλους, λύσιν ευρείν των πταισμάτων μου, Χριστέ ο Θεός μου, ο δωρούμενος τω κόσμω, το μέγα έλεος.

Αίνοι, Ιδιόμελα, Τριωδίου
Ήχος πλ. δ’

Δανιήλ ο Προφήτης, ανήρ επιθυμιών γενόμενος, το εξουσιαστικόν Θεού θεωρήσας, ούτως εβόα· Κριτήριον εκάθισε, και βίβλοι ηνεώχθησαν. Βλέπε, ψυχή μου, νηστεύεις; τον πλησίον σου μη αθέτει. βρωμάτων απέχη; τον αδελφόν σου μη κατακρίνης, μη τω πυρί παραπεμπομένη, κατακαής ωσεί κηρός, αλλ’ ανεμποδίστως εισάξη σε Χριστός, εις την βασιλείαν αυτού.

Η Ευαγγελική περικοπή της Κυριακής της Απόκρεω – της Τελικής Κρίσεως.
Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον: κε΄ 31 – 46.

Είπεν ο Κύριος: όταν έλθη ο υιός του ανθρώπου εν τη δόξη αυτού, και πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ’ αυτού, τότε καθίσει επι θρόνου δόξης αυτού, και συναχθήσεται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη, και αφοριεί αυτούς απ’ αλλήλων ώσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα πρόβατα από των ερίφων, και στήσει τα μέν πρόβατα εκ δεξιών αυτού, τα δέ ερίφια εξ ευωνύμων. Τότε ερεί ο Βασιλεύς τοις εκ δεξιών αυτού: δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν απο καταβολής κόσμου. Επείνασα γάρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός, και περιεβάλετέ με, ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με. Τότε αποκριθήσονται αυτώ οι δίκαιοι λέγοντες: Κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα και εθρέψαμεν, ή διψώντα και εποτίσαμεν; Πότε δέ σε είδομεν ξένον και συνηγάγομεν, ή γυμνόν και περιεβάλομεν; Πότε δέ σε είδομεν ασθενή ή εν φυλακή, και ήλθομεν προς σε; Και αποκριθείς ο Βασιλεύς ερεί αυτοίς: αμήν λέγω υμίν, εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε. Τότε ερεί και τοις εξ ευωνύμων: πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πύρ το αιώνιον, το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού. Επείνασα γάρ, και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και ουκ εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και ου συνηγάγετέ με, γυμνός, και ου περιεβάλετέ με, ασθενής και εν φυλακή, και ουκ επεσκέψασθέ με. Τότε αποκριθήσονται Αυτώ και αυτοί λέγοντες: Κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα ή διψώντα ή ξένον ή γυμνόν ή ασθενή ή εν φυλακή, και ου διηκονήσαμέν Σοι; Τότε αποκριθήσεται αυτοίς λέγων: αμήν λέγω υμίν, εφ’ όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε. Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δέ δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον.


When we will stand before God Who is all beauty, and discover how we have made ugly His image in us, when we will stand before God Who has loved us so much and realise how little love we have given Him – will that not be a judgment? Anthony Bloom of Sourozh

Η Τελική Κρίση _The Last Judgement_ Страшный суд1-west-wall-voronet-monastery-bucovina-_83475634Sunday of the Last Judgement (Meatfare Sunday)

Verses
When You the Judge will sit in judgment,
May You judge me worthy of the “Come” invitation.

Put on therefore, as the elect of God, holy and beloved, bowels of mercies, kindness, humbleness of mind, meekness, longsuffering; 13 Forbearing one another, and forgiving one another, if any man have a quarrel against any: even as Christ forgave you, so also do ye. Colossians 3:12-13

Be ye therefore merciful, as your Father also is merciful. (Luke 6, 36)

For he shall have judgment without mercy, that hath shewed no mercy; and mercy rejoiceth against judgment. Epistle of James -2:13

 Abba Elias said, ‘For my part: I fear three things: the moment when my soul will leave my body, and when I shall appear before God, and when the sentence will be given against me.’

Last Judgment (Mat. 25, 31- 46)
Anthony Bloom of Sourozh
14 February 1988

In the name of the Father, of the Son and of the Holy Ghost.

Today’s parable is so familiar to us that we may well not even notice its message. And it speaks to us of two things.

Ελαχιστοι_ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ_Byzantine Orthodox icon_Икона_Κυριακή της Κρίσεως_34-Judgement -_MeteoraP014Throne Ι.Μ.ΡΟΥΣΑΝΟΥ435It reminds us of the fact that a day will come when we will stand face to face with the Living God, and then judgment will come upon us. Not that God waits for us to judge and condemn our evil deeds; but when we will stand before God Who is all beauty, and discover how we have made ugly His image in us, when we will stand before God Who has loved us so much and realise how little love we have given Him – will that not be a judgment?

This happens also in our earthly relations. At times we discover that someone loved us so deeply, so truly, and we took everything that was given us — all the love, all the warmth, all the tenderness, all the care, all the sacrifices, that we accepted the life of the person who was day after day renouncing himself or herself for our sake, without responding, taking for granted that the love that was offered us was our due, our right. And then one day comes when this person dies, and we realise that we have taken, taken ceaselessly, and never given a sign of recognition, never made this person feel that we understood how deeply, truly, generously we were loved.

And then, we are face to face with an ultimate judgment about ourselves: too late, too late!.. O, the person who has loved us has forgiven us all along, and now in eternity this person says before God the words which Christ said as He has been crucified: Father! Forgive! They did not know what they were doing… But how painful the judgment is, our judgment upon ourselves, the sense that we could have made the loving one so happy — and we have not done it.

This is a judgment much more severe than any court of justice, something that will and should hit us day after day more directly at the heart of hearts than any formal condemnation. It is not according to our faithfulness to commandments, it is according to whether we have learned to love that we will be judged.

And today’s parable speaks of it so clearly. God does not ask us anything that is beyond human capabilities. Have you felt any compassion on the hungry and the thirsty? Have you felt any compassion on the homeless? When someone was taken a prisoner — have you felt heartbroken for him? Indeed, have you not shrunk away from the shame of being recognised as his friend? Or the fear of being involved together with him — or her — in the same condemnation?.. And so many ways in which compassion, sympathy, love could be expressed.

And what Christ says to us is, in substance, ‘Have you been human at all — or not? Have you been capable of sympathy, of compassion, of solidarity? Have you been brothers and sisters to those who were around you? If you have, you are as it were ready to be filled with new life; but you have not even been human — how can you expect to be made partakers of the Divine nature?’ It is only if we are like a diamond that we can be filled with the light and shine with this light, reflecting it in all directions; but if we are not, how can we reflect anything?

You remember Christ’s words that if our eye is blind, everything is darkness around us; if our heart is blind, and deaf, and dead — everything is dead, and silent with the silence of death, and dark with the darkness of absence around us.

But to be truly human, we must learn to be also in communion with the One Who is the Only One Who can communicate to our hearts, and our minds, and our lives true love, the fullness of it, true compassion: Christ, Who has come into the world to save us. And as long as we are separated from Him, we can, on a very low level, be sympathetic, and friendly, and gentle; but we know not yet what it means to love, to love with all our being, with life and death, with everything there is in us, and indeed with more than there is in us: with God’s own love abroad in our hearts, God’s vision in our eyes, God’s sacrificial gift of self in our own selves.

And this is why St. John of the Ladder, Saint John Climacus says, ‘We shall not be judged on whether we performed miracles or whether we attained visions; but we will be judged because we have never cried of our separation from God’. We do not even perceive it truly, because we are so used to the distance there is between Him and us; we do not even realise how far we are, how poor we are.

And from time to time, I think, it is good to be reminded of someone who touched the hem of the robe of Christ, and who never, never could forget what he perceived then. I wish to read to you a few lines from the writings of Starets Silouane. Starets Silouane says that one day God came close, close to him, and he could never forget it. And speaking of himself and of Adam, the father of all mankind, who in paradise knew the sweetness of the love of God, he says:

“Adam pined on earth, and wept bitterly, and the earth was not pleasing to him any more. He was heartsick for God, and this was his cry: My soul wearies for the Lord, and I seek Him in tears. How should I not seek Him? When I was with Him my soul was glad and at rest, and the enemy could not come near me… Where art Thou, O Lord? Where art Thou, my Light? Why hast Thou hidden Thy face from me? Long is it since my soul beheld Thee, and she wearies after Thee and seeks Thee in tears. Where is my Lord? Why is it that my soul sees Him not? What hinders Him from dwelling in me? This hinders Him: Christ-like humility and love for my enemies are not in me. I have lost, like Adam, divine grace, and with Him I call: Be merciful unto me, O Lord! Bestow on me the spirit of humility and love. O love of the Lord! He who has known Thee seeks Thee, tireless, day and night, crying with a loud voice: I pine for Thee, O Lord, and seek Thee in tears. How should I not seek Thee? Thou didst give me to know Thee by the Holy Spirit, and in her knowing of God my soul is drawn to seek Thee in tears”.

Here is a man, like us, a simple Russian peasant who had known the closeness of God and felt an orphan on earth without it.

Let us reflect on this, let us reflect, because each of us, at blessed moments, has known the closeness of God. But how easily we are content with being alone in the cold world like everyone else!.. And we are not called to be like everyone else — we are called to be God’s own presence shining through us. So, let that light shine within us that people give glory to our Father Who is in Heaven. Amen.
https://azbyka.ru/otechnik/Antonij_Surozhskij/sermons/138

In Your ineffable love for humanity, O Christ our God, make us worthy of Your auspicious voice, number us among those at Your right hand, and have mercy on us. Amen.

Idiomelon. Mode pl. 2.
Arise, O Lord my God, let Your hand be lifted high, and do not forget Your poor to the end.
O what an hour and fearful day shall that be, when the Judge shall sit upon His fearsome throne! Books will be opened, deeds will be checked, and the hidden works of darkness will be made public. Angels speed about, gathering all the nations. Come, hearken, kings and rulers, slaves and freemen, sinners and righteous, rich men and paupers, He is coming who is about to judge the whole world; and who shall bear His countenance, when angels are at hand to accuse your acts, your thoughts, your desires, be they of day or night? O what an hour that shall be! But before the end arrives, O soul, make haste to cry, “O God, convert me, save me as You alone are compassionate.”

Idiomelon. Mode pl. 4.
I will give thanks to You, O Lord, with my whole heart; I will tell of all Your wondrous things.

Daniel the prophet, a man of goodly desires, considered God’s authority, and cried out thus and said, “The Judgment Seat was set up and books were opened.” Look, my soul, are you fasting? Do not neglect your neighbor! Are you abstaining from food? Do not condemn your brother, lest you be sent to the fire that will burn you up as wax. But unimpeded, let Christ lead you into His kingdom.


Ο νόμος δεν οδήγησε ποτέ κανένα στην τελειότητα. Ο άνθρωπος που κατόρθωσε να υψωθεί πάνω από κάθε νόμο, έφθασε στην κατάσταση της θεώσεως, δηλαδή στη σωτηρία. Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Φωτεινή η Σαμαρείτιδα_Святой Фотини or Светлана рядом с древней _ St. Photine the Samaritan Woman _0facb4007a6b2616_LΦωτεινή η Σαμαρείτισσα, Ισαπόστολος Μαρόκου, Β. Αφρικής και Ρώμης και μεγαλομάρτυς στη Ρώμη (68) ], Φώτιδα, Φωτώ, Ανατολή, Κυριακή και Παρασκευή, αδελφές Αγ. Φωτεινής Σαμαρείτιδος, μάρτυρες στη Ρώμη (68), Φωτεινός και Ιωσής, υιοί Αγ. Φωτεινής Σαμαρείτιδος και Σεβαστιανός ο δούκας, μάρτυρες στη Ρώμη (68)
Βίκτωρ ο στρατηλάτης και Χριστόδουλος, συμμάρτυρες Αγ. Φωτεινής Σαμαρείτιδος στη Ρώμη (68)
Θεόκλητος ο πρώην μάγος και δήμιος της Αγ. Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, συμμάρτυρες Αγ. Φωτεινής Σαμαρείτισσας στη Ρώμη (68)
Πορφύριος Επίσκοπος Γάζης (420)
Διονύσιος 1ος Επίσκοπος Augsburg Γερμανίας (303)
Ανδρέας της Φλωρεντίας, ο Ομολογητής (περ. 407)
Αγρίκολας επίσκοπος Nevers Γαλλίας (594)
Βίκτωρ ερημίτης στην Arcis-sur-Aube Γαλλίας (7ος αι.)
Ιωάννης ο Κάλφας, νεομάρτυς στην Κωνσταντινούπολι (1575)
Σίλβεστρος επίσκοπος Omsk Ρωσίας, ιερομάρτυς (1920)
Μνήμη Χειροτονίας αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου σε Πρεσβύτερο

Εορτάζουν στις 26 Φεβρουαρίου

Στίχοι
Ύδωρ λαβείν ελθούσα το φθαρτόν, γύναι,
Το ζων απαντλείς, ω ρύπους ψυχής πλύνεις.

Ομιλία
για την πνευματική τροφή
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Εμόν βρώμα εστίν ίνα ποιώ το θέλημα του πέμψαντός με». (Ιωάνν. 4:34).

Φωτεινή Σαμαρειτιδα_ άγιος Νικόλαος ορφανός-234536547Ιδού αγάπη! Ιδού δίδαγμα! Ιδού ταπείνωση! Ιδού παράδειγμα! Όπως μέσα στο καλό ψωμί βρίσκονται όλα όσα χρειάζονται για το σώμα μας, έτσι σε κάθε λόγο του Κυρίου Ιησού Χριστού υπάρχει ό, τι χρειάζεται για την ψυχή μας. Η θεϊκή ενότητα της φύσεως του Πατρός και του Υιού εκφράζεται στην αγάπη του Πατρός για τον Υιό και του Υιού για τον Πατέρα. 
Αυτός που αγαπά, υπακούει. Αν θέλετε να μάθετε πόσο μεγάλη είναι η αγάπη σας για τον Θεό, εξετάστε την υπακοή σας στο θέλημα του Θεού και αμέσως θα μάθετε. Η έλλειψη υπακοής είναι ένα σίγουρο σημάδι ελλείψεως αγάπης. Αυτός που αγαπά, εκπληρώνει το θέλημα του αγαπημένου του. Ο Υιός του Θεού αγαπά τον Πατέρα Του τόσο πολύ, ώστε θεωρεί την εκπλήρωση του θελήματος του Πατρός ως την πιο γλυκιά τροφή. Ποιο είναι το θέλημα του Πατρός; Η σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Ο Κύριός μας, ο Υιός του Θεού, αισθανόταν ακόρεστη πείνα για να εκπληρώνει το θέλημα του Πατρός. Όποτε έσωζε κάποιον, ένιωθε σαν να τρεφόταν με τη γλυκύτερη τροφή.

Βλέπετε πόσο υψηλή είναι η πνευματικότητα του Χριστού; Οι μαθητές Του έφεραν τροφή από την πόλη και τον παρότρυναν: Δάσκαλε, φάγε! Εκείνος ήταν τόσο απασχολημένος με το κύριο έργο Του εκείνη τη στιγμή, τη σωτηρία των ψυχών των ανθρώπων! Εκεί ήταν η Σαμαρείτις γυναίκα, έτοιμη να ασπαστεί τη διδασκαλία της σωτηρίας. Εκεί ήταν ολόκληρη η πόλη του Συχαρ, που είχε ήδη έλθει προς τη Βασιλεία του Θεού. Και εκεί ήταν το μεγάλο χωράφι έτοιμο για το θερισμό της σωτηρίας. Για τον Χριστό αυτή η βρώσις ήταν γλυκύτερη από όλες τις υλικές τροφές και επίγειες απολαύσεις.

Το σώμα είναι ένα όχημα το οποίο οδηγεί ο άνθρωπος, ο βασιλιάς. Όταν ο βασιλιάς εκτελεί το βασιλικό καθήκον του – απαλλάσσοντας τους κληρονόμους του από τη δουλεία – το όχημα πρέπει να παραμεριστεί και να μην παρεμβαίνει στο έργο του βασιλιά. Ο βασιλιάς είναι τόσο επικεντρωμένος στη διάσωση των αγαπημένων του κληρονόμων, ώστε αυτή η αποστολή είναι η βρώση και η πόση, η ανταμοιβή του, η μοναδική του ικανοποίηση και η τιμή.

Ω, αδερφοί μου, αν μπορούσες να ξέρεις πόσο πολύ πεινά ο Χριστός μας ,ο Κύριος, ακόμη και τώρα, για τη σωτηρία μας! Αν το γνωρίζαμε, τότε θα Του δίναμε τη τροφή που αγαπά περισσότερο!
Ποιος είναι υψηλότερος επισκέπτης, πιο στενός συγγενής ή πιο ειλικρινής φίλος από Εκείνον; Όταν φιλοξενούμε πολύ πιο ασήμαντους επισκέπτες, πιο μακρινούς συγγενείς και λιγότερο ειλικρινείς φίλους, τους προσφέρουμε το φαγητό που γνωρίζουμε ότι τους αρέσει. Τότε, γιατί δεν φιλοξενούμε και τον Κύριό μας, με το μόνο φαγητό που Τον ευχαριστεί; Ας ενστερνιστούμε τη σωτηρία που μας προσφέρει – διότι, για Αυτόν, είναι η πιο ευχάριστη βρώση! Οποιαδήποτε άλλη τροφή την αποστρέφεται.

Ω Κύριε Ιησού, Συ ο μανιώδης Εραστής της σωτηρίας μας, ελέησέ μας και σώσε μας.

Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ημερολόγιο – Ο Πρόλογος της Αχρίδος (μήνας Σεπτέμβριος).
http://prologue.orthodox.cn/September7.htm

Φωτεινή η Σαμαρείτιδα_Святой Фотини or Светлана рядом с древней _ St. Photine the Samaritan Woman _5453841632_6e42f1b919_b“Εν πνεύματι και αληθεία”.
π. Αλέξανδρος Σμέμαν

...«Γύναι, πίστευσόν μοι ότι έρχεται ώρα ότε ούτε εν τω όρει τούτω ούτε εν Ιεροσολύμοις προσκυνήσετε τω πατρί. υμείς προσκυνείτε ο ουκ οίδατε, ημείς προσκυνούμεν ο οίδαμεν· ότι η σωτηρία εκ των Ιουδαίων εστίν. αλλ’ έρχεται ώρα, και νυν εστιν, ότε οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσι τω πατρί εν πνεύματι και αληθεία· και γαρ ο πατήρ τοιούτους ζητεί τους προσκυνούντας αυτόν». (Ιωάν. 4, 21-24).
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι στίχοι αυτοί από το ευαγγέλιο του Ιωάννη είναι κρίσιμοι στην κατανόηση του Χριστιανισμού. Αυτά τα λόγια εκφράζουν και αιώνια διακηρύσσουν μια γνήσια θρησκευτική επανάσταση, μια επανάσταση στην έννοια της θρησκείας• σ’ αυτές τις λίγες γραμμές βλέπουμε τη γέννηση του Χριστιανισμού.
“Εν πνεύματι και αληθεία”. Η θρησκεία μέχρι τότε και για αιώνες αποτελείτο από κανόνες, νόμους και διατάξεις, και έτσι η τήρηση της θρησκείας συνίστατο αποκλειστικά από μια τυφλή, αναντίρρητη υποταγή σ’ αυτούς τους κανόνες. Όχι σ’ αυτό το βουνό αλλά στα Ιεροσόλυμα• όχι εδώ, αλλά εκεί• όχι μ’ αυτόν τον τρόπο αλλά μ’ εκείνον…

Τώρα στο κέντρο της θρησκείας, στην καρδιά της, δεν βρίσκεται ο νόμος, η υποταγή, η συνταγή, αλλά η αλήθεια“γνώσεσθε την αλήθειαν”, είπε ο Χριστός, “και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς” (Ιωάν. 8, 32). Στην καρδιά της τώρα βρίσκεται η διαδικασία της αναζήτησης: “ζητείτε, και ευρήσετε” (Ματθ. 7, 7). Όχι καθησυχασμός, αλλά δίψα: “μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην” (Ματθ. 5, 6). Όχι δουλεία, αλλά ελευθερία: “ουκέτι υμάς λέγω δούλους, ότι ο δούλος ουκ οίδε τι ποιεί αυτού ο κύριος” (Ιωάν. 15, 15). Όχι φιλονομία αλλά αγάπη: “έλεον θέλω και ου θυσίαν” (Ματθ. 9, 13)• “εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς ίνα και υμείς αγαπάτε αλλήλους” (Ιωάν. 13, 34).
Φυσικά στην Ιστορία του Χριστιανισμού οι άνθρωποι συχνά ξέχασαν τα λόγια του Χριστού για το πνεύμα και την αλήθεια και επέστρεψαν στη θρησκεία του φόβου και της τυπολατρίας, στη διαμάχη για το βουνό και την Ιερουσαλήμ. Απ’ έξω δε ο Χριστιανισμός πολύ συχνά φαίνεται να είναι μόνο νόμοι και συνταγές. Δεν πρέπει όμως να κριθεί από τα εξωτερικά, ούτε από τις ήττες και τις παραμορφώσεις, αλλά από την εσωτερική θεία φώτιση. Πρέπει να κριθεί επί τη βάσει αυτών που δέχθηκαν σοβαρά και χωρίς καμιά επιφύλαξη αυτά τα λόγια του Χριστού για το πνεύμα και την αλήθεια, και που ολόκληρη η ζωή τους έχει γίνει μια συνεχής πτήση αγάπης, ελευθερίας, χαράς και πνευματικής μεταμόρφωσης…  Ο Χριστιανισμός όμως κατεξοχήν είναι ο Χριστός, και η διδασκαλία Του, το ευαγγέλιο. Το ευαγγέλιο αφηγείται πως οι άνθρωποι προτίμησαν τη δική τους γνώμη, τη δική τους ιδεολογία, το δικό τους νόμο από το “εν πνεύματι και αληθεία”, και πόσο αφόρητη ήταν αυτή η πρόσκληση για απελευθέρωση. Εδώ, σ’ αυτή την ιστορία των ανθρώπων που απέρριψαν Αυτόν που τους κάλεσε να ζήσουν “εν πνεύματι και αληθεία”, βρίσκεται ολόκληρο το νόημα του ευαγγελίου. Έτσι το ίδιο το ευαγγέλιο μας δίνει μια εξήγηση για το μίσος ενάντια στον Χριστό, το ίδιο μίσος που σήμερα αναγκάζει τους ανθρώπους να ψεύδονται, να συκοφαντούν και σιωπηλά να Τον αγνοούν.

Ακόμη και τώρα η απειλή που θέτει ο Χριστιανισμός σε κάθε ιδεολογία είναι αυτό το “εν πνεύματι και αληθεία”. Αυτά τα λόγια είναι μια αιώνια χειρονομία περιφρόνησης κάθε ειδώλου, θρησκευτικού ή ιδεολογικού• όσο δε αυτές οι λέξεις δεν έχουν εντελώς ξερριζωθεί από τη μνήμη, ο άνθρωπος ποτέ δεν θα δεχθεί ολοκληρωτικά μια διδασκαλία που τον σκλαβώνει στην ύλη και που τον μετατρέπει σε έναν οδοντωτό τροχό μίας απρόσωπης πορείας, σε έναν υπηρέτη μιάς απρόσωπης συλλογικότητας. Όταν λοιπόν οι οπαδοί τέτοιων ιδεολογιών προσβάλλουν τη θρησκεία με τη δικαιολογία πως ξερριζώνουν την πρόληψη, αυτό γίνεται μόνο για επίδειξη.
Όχι, η θρησκεία ως πρόληψη, ως νόμος, ως δουλεία τους είναι ακόμη χρήσιμη, επειδή επαληθεύει τα επιχειρήματά τους. Αυτό που τους φοβίζει περισσότερο από καθετί άλλο στον κόσμο, είναι μήπως κάποιος ανακαλύψει το αληθινό νόημα της πίστεως, αυτά τα εκπληκτικά και απελευθερωτικά λόγια του Χριστού: “εν πνεύματι και αληθεία”. Η δύναμη βρίσκεται τώρα με το πλευρό της στρατευμένης αθεΐας. Η πίστη έχει φιμωθεί. Και μόνο αυτό όμως αποδεικνύει τη δύναμή της. Η φωνή της είναι φιμωμένη ακριβώς επειδή μέσα στα βάθη της συντηρεί ακόμη τη διδασκαλία του “εν πνεύματι και αληθεία”, που σημαίνει πως δίχως το πνεύμα και την αλήθεια ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει, πως το πνεύμα και η αλήθεια είναι ισχυρότερα απ’ οτιδήποτε άλλο πάνω στη γη… Από το βιβλίο: ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ, εκδ. Ακρίτας

***

Φωτεινή η Σαμαρείτιδα_Святой Фотини or Светлана рядом с древней _ St. Photine the Samaritan Woman _ΠΡΩΤΑΤΟ _samarineancaΓέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

Σκοπός μας είναι η ζωή με τον Χριστό-Θεό, η αθανασία, η αιωνιότητα. Σύμφωνα με την Αποκάλυψη, η αιωνιότητα του Θεού μπορεί να μας μεταδοθεί.
Πρέπει να στοχεύουμε στον Ίδιο τον Θεό, στο πρόσωπό Του, δηλαδή σ’ εκείνο που είναι πάνω απ’ όλα, για να δώσουμε στο σώμα μας, που κλίνει στην αδράνεια, την φορά προς το αιώνιο.

Οι εξωτερικές εκδηλώσεις της ασκήσεως όπως είναι η τήρηση των νηστειών δεν αρκούν. Οφείλουμε να αναγεννηθούμε εκ θεμελίων.

Το μειονέκτημα των σαφώς καθορισμένων κανόνων είναι ότι καθησυχάζουν τη συνείδηση εκείνων που μπορούν να τους τηρούν, και τους δίνουν την αίσθηση ότι είναι σωσμένοι. Αυτό είναι πολύ αφελές. Οι Φαρισαίοι, οι ασκητές και θεολόγοι της Παλαιάς Διαθήκης εγκρατεύονταν επίσης, αλλ’ αυτό δεν ήταν αρκετό. Ο Χριστός είπε: «Εάν μη περισσεύση η δικαιοσύνη υμών πλείον (των αρετών) των Γραμματέων και των Φαρισαίων, ου μη εισέλθητε εις την Βασιλείαν των Ουρανών» (Ματθ. 5,20).

Παύλος_Paul Apostle_апПавел_Св.ап.Павле (5)Ο Απόστολος Παύλος, το μεγάλο αυτό πνεύμα που μας έδωσε η Πρόνοια του Θεού, βεβαιώνει ότι ο νόμος δεν οδήγησε ποτέ κανένα στην τελειότητα. Αυτό σημαίνει ότι οι κανόνες της Εκκλησίας μπορούν να μας βοηθήσουν στην αρχή. Πράγματι, αν από την αρχή αφεθούμε στον εαυτό μας, στο αυτεξούσιο μας, μπορεί να αισθανθούμε λίγο χαμένοι.
 Ο άνθρωπος που κατόρθωσε να υψωθεί πάνω από κάθε νόμο, έφθασε στην κατάσταση της θεώσεως, δηλαδή στη σωτηρία. Σημαντικότερο είναι να έχουμε συνείδηση και υπευθυνότητα για την κάθε κίνηση της καρδιάς και του νου μας, παρά να έχουμε κάποιον κανόνα.

Δεν μπορούμε να θεωθούμε με την άσκησή μας. Η θέωση ενεργείται με την ενοίκηση του Θεού μέσα μας και όχι με τις δικές μας ικανότητες.

Να γίνετε μωροί, μωροί σαν τους αληθινούς ασκητές! Γιατί μωροί; Γιατί να είναι κάποιος χριστιανός σημαίνει να ζει συγχρόνως σε δύο επίπεδα: στο παρόν και στην αιωνιότητα.

Το πρόβλημα της καθημερινής ζωής από ασκητική άποψη συνδέεται με το φόβο του Θεού. Αυτός ο φόβος είναι δώρο εξαιρετικά πολύτιμο. Μέσω αυτού ζητούμε από τον Θεό να μας καθοδηγεί στην καθημερινή ζωή, σε κάθε στιγμή.

Η αληθινή ελευθερία υπάρχει εκεί «όπου είναι το Πνεύμα Κυρίου» και γι’ αυτό σκοπός της υπακοής, όπως και της Χριστιανικής ζωής εν γένει, είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος.
Ο άνθρωπος ο οποίος υποδουλώνει τον αδελφό – συνάνθρωπό του, ή έστω επιβουλεύεται την ελευθερία του, καταστρέφει αναπόφευκτα τη δική του ελευθερία, διότι κάθε τέτοια επιδίωξη αποτελεί από μόνη της πτώση από τη Θεία ζωή της αγάπης, στην οποία κλήθηκε ο άνθρωπος.

Περί Πνεύματος και Ζωής, Έσσεξ Αγγλίας 1992.

***

”Εν τη αναζητήσει της υλικής αυτών ανέσεως οι άνθρωποι απώλεσαν την πνευματικήν άνεσιν και ο σύγχρονος υλικός δυναμισμός ο οποίος δεσπόζει επί των πνευμάτων και των καρδιών του αιώνος τούτου, περιβάλλεται επί μάλλον και μάλλον δαιμονικόν χαρακτήρα. Και τούτο δεν είναι εκπληκτικόν, καθ’ όσον ουδέν άλλο εκφράζει ει μη την δυναμικήν της αμαρτίας.
Η αγάπη προς τας κτήσεις εκδιώκει την αγάπην προς τον Θεόν και τον πλησίον. Και οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται τούτο και δεν θέλουν να εννοήσουν ότι εκ της απληστίας των επιθυμιών αυτών, αι οποίαι κυριεύουν τα πνεύματα και τας καρδίας αυτών, εκπηγάζουν τα αναρίθμητα παθήματα ολοκλήρου του κόσμου. Ο της Κλίμακος Άγιος λέγει: «Ρίζα πάντων των κακών η φιλαργυρία εστί τε και λέγεται (βλ. Α’ Τιμ. στ’ 10)· μίσος γαρ και κλοπάς και φθόνους και χωρισμούς και έχθρας και ζάλας και μνησικακίας και ασπλαγχνίας και φόνους αύτη πεποίηκε» – και πολέμους.”
πηγή: Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, Άσκησις και Θεωρία, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 1996, σελ. 72-73.

***

Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης.
«Τα μεγάλα κράτη όταν πιάνωνται, τα μικρά τα καημένα αδικούνται».

Παΐσιος ο Αγιορείτης _Преподобный старец Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_gerontas paisiosΚάποτε είχε πάει στο Άγιον Όρος ένας Ελληνοαμερικανός γερουσιαστής. Του μίλησαν για το Γέροντα κι αποφάσισε να τον συναντήσει. Όταν έφτασε στο κελί μαζί με τους δύο συνοδούς του, εμφανίστηκε ο Γέροντας, ο οποίος, μόλις τους είδε, χαμήλωσε τα μάτια και είπε: «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι!» Αυτό φάνηκε πρωτάκουστο στους παρισταμένους και κάποιος επιχείρησε να διορθώσει τα πράγματα λέγοντας: «Μα, Γέροντα, δεν είναι ακριβώς Αμερικανοί. Είναι Έλληνες που ήρθαν να προσκυνήσουν στο Άγιον Όρος και ήλθαν να σας δούν.» (Ήταν η εποχή του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, με τις αποσχίσεις της Βοσνίας, της Ερζεγοβίνης, της Κροατίας, κ.λπ. Στον πόλεμο αυτό καταλάβαινε ο καθένας τον καταλυτικό ρόλο των Αμερικανών.) Ο Γέροντας, ωστόσο, δεν άλλαξε στάση. Άρχισε να τους μιλά, λέγοντας ότι χωρίς τους Αμερικανούς θα υπήρχε ειρήνη στον κόσμο. Τότε ο νεαρότερος των συνοδών του Γερουσιαστή είπε στο Γέροντα: «Εμείς προσπαθούμε για την ειρήνη. Δεν είμαστε σύμφωνοι με τις ενέργειες του Αμερικανού Προέδρου. Θα προσπαθήσουμε με την άλλη πλευρά, δηλαδή την αντιπολίτευση, να βοηθήσουμε τους Σέρβους αδελφούς μας, προς χάριν της Ορθοδοξίας.» Όμως ο Γέροντας δεν ήθελε να συνεχίσει μαζί τους. Ο άλλος συνοδός τον ρώτησε τότε ποια ήταν η γνώμη του για την Ενωμένη Ευρώπη. Ο Γέροντας απάντησε: «Α, με ρωτάτε για την Ευρώπη, με ρωτάτε για την ΕΟΚ; Είναι πολύ ζεστό ακόμα το αίμα…» Όλοι πάγωσαν με τη συμπεριφορά του, χωρίς να καταλαβαίνουν τι ακριβώς εννοούσε μ᾽ αυτά τα λόγια. -Μαρτυρία του Βαλίδη Σταύρου, Αντιστράτηγου ΕΛ.ΑΣ ε.α, Θεολόγου, πρώην Διοικητή Αστυνομικού Τμήματος Αγίου Όρους

***

Σήμερα ζούμε σε χρόνια Αποκαλύψεως. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς Προφήτης για να το καταλάβη. Τα πράγματα προχωρούν τακ-τάκ. Τί μας περιμένει δεν ξέρουμε. Όλη αυτή η κατάσταση που επικρατεί, το δείχνει.
Γι’ αυτό, για έναν λόγο παραπάνω τώρα, πρέπει να στηριχθούμε πιο πολύ στην προσευχή και να πολεμήσουμε το κακό με την προσευχή. Η μόνη λύση αυτή είναι. Να παρακαλούμε τον Θεό να λυπηθή τα πλάσματα Του – αν και δεν είμαστε για να μας λυπηθή.

Δεν θα βρεθή άκρη. Καθένας ό,τι του λέει ο λογισμός θα κάνη. Θα γίνη αυτό που λέει ο Άγιος Κοσμάς: «Θα περπατάς ώρα, για να βρής άνθρωπο” και όσοι ζήσουν, θα τρώνε με χρυσά κουτάλια».
Μερικοί βέβαια έχουν τον λογισμό: «Αφού οι προφητείες θα εκπληρωθούν οπωσδήποτε, τί θα ωφελήση η προσευχή;». Ο Θεός βλέπει ότι έτσι θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά εμείς κάνουμε προσευχή, για να είναι πιο ανώδυνο ένα κακό και να μην πάρη έκταση.
Γι’ αυτό λέει και στο Ευαγγέλιο ότι για τους εκλεκτούς θα κολοβωθούν οι ημέρες (1).
Σε έναν πόλεμο λ.χ. με την δύναμη της προσευχής γίνεται ένα θαύμα, σώζονται περισσότεροι, υπάρχουν λιγώτερα θύματα, οπότε βοηθιούνται πνευματικά οι άνθρωποι, πιστεύουν και αλλοιώνονται με την καλή έννοια. Τα πράγματα είναι σοβαρά. Και μέχρι τώρα που δεν τινάχθηκε ο κόσμος στον αέρα, θαύμα είναι.
Ο Θεός να βάλη το χέρι Του, γιατί όλος ο κόσμος εξαρτάται από τρία-τέσσερα άτομα. Κρέμεται η τύχη τού κόσμου στα χέρια μερικών παλαβών. Λέει μιά παροιμία: «Τα άλογα κλωτσούν και τα κοτόπουλα ψοφούν». Έτσι είναι. Τα μεγάλα κράτη όταν πιάνωνται, τα μικρά τα καημένα αδικούνται. Κλωτσιούνται τα μεγάλα και καταστρέφονται τα μικρά. Χρειάζεται πολλή προσευχή, πολλή προσευχή, για να φωτίση ο Θεός τους μεγάλους, γιατί, αν θέλουν, μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο.
Ξέρει ο Θεός πολύ εύκολα και σ’ αυτούς να δώση λίγη φώτιση. Αν ο Θεός φωτίση, βγάζει ένας μιά διαταγή και αλλάζουν όλα….

Υπάρχουν ακόμη οι άνθρωποι του Θεού, οι άνθρωποι της προσευχής, και ο Καλός Θεός μας ανέχεται, και πάλι θα οικονομήση τα πράγματα. Αυτοί οι άνθρωποι της προσευχής μας δίνουν ελπίδα. Μη φοβάσθε. Περάσαμε σαν έθνος τόσες μπόρες και δεν χαθήκαμε, και θα φοβηθούμε την θύελλα που πάει να ξεσπάση; Ούτε και τώρα θα χαθούμε. Ο Θεός μας αγαπά. Ο άνθρωπος έχει μέσα του κρυμμένη δύναμη για ώρα ανάγκης. Θα είναι λίγα τα δύσκολα χρόνια. Μια μπόρα θα είναι.

Δεν σας τα λέω αυτά για να φοβηθήτε, αλλά για να ξέρετε πού βρισκόμαστε. Για μας είναι μια μεγάλη ευκαιρία, είναι πανηγύρι οι δυσκολίες, το μαρτύριο. Να είστε με τον Χριστό, να ζήτε σύμφωνα με τις Εντολές Του και να προσεύχεσθε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες. Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθη η Θεία Χάρις. Αυτό που θα βοηθήση πολύ είναι να μπη μέσα μας η καλή ανησυχία: πού βρισκόμαστε, τί θα συναντήσουμε, για να λάβουμε τα μέτρα μας και να ετοιμασθούμε. Η ζωή μας να είναι πιο μετρημένη. Να ζούμε πιο πνευματικά. Να είμαστε πιο αγαπημένοι. Να βοηθούμε τους πονεμένους, τους φτωχούς με αγάπη, με πόνο , με καλωσύνη. Να προσευχώμαστε να βγουν καλοί άνθρωποι… Να προσεύχεσθε να αναδείξη ο Θεός πνευματικούς ανθρώπους, Μακκαβαίους, γιατί υπάρχει μεγάλη ανάγκη.

Ο άνθρωπος, αν θέλη να μη βασανίζεται, πρέπει να πιστέψη στο « χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν », που είπε ο Χριστός. Να απελπισθή δηλαδή από τον εαυτό του με την καλή έννοια και να πιστέψη στην δύναμη του Θεού. Όταν κανείς απελπισθή με την καλή έννοια από τον εαυτό του ,τότε βρίσκει τον Θεό. «Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι »… Δεν αφήνουμε το Θεό νοικοκύρη να μας κυβερνάει• γι’ αυτό ταλαιπωρούμαστε. Πρέπει να αφήσουμε εν λευκώ τον εαυτό μας και το μέλλον μας στη Θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα, και ο Θεός θα μας φροντίσει. Να έχουµε απόλυτη εµπιστοσύνη.

Ας αναθέσουμε τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, την οικογένειά μας, την ζωή μας ολόκληρη στον Χριστό ο οποίος σαν Θεός που είναι μπορεί να μας περάσει μέσα από την φωτιά και την τρικυμία χωρίς να πάθουμε το παραμικρό.

Έχουμε την δύναμη του τιμίου Σταυρού, του Αγίου Συμβόλου, την θεία Χάρη του Χριστού….  Απόσπασμα από το βιβλίο:ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ,ΛΟΓΟΙ Β’, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ ,ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Παΐσιος Αγιορείτης_св. Паисий Святогорец_St.Paisios of the Holy Mountain_κελλι Ιβηριτικο15paisie_BC00001221DSCF6434Να κάνετε πόλεμο με το κομποσχοίνι. Με πόνο να γίνεται η προσευχή. Ξέρετε τί δύναμη έχει τότε η προσευχή; Πολύ πληγώνομαι, όταν βλέπω μοναχούς να ενεργούν ανθρωπίνως και όχι με την προσευχή δια μέσου του Θεού στα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως. Ο Θεός μπορεί όλα να τα τακτοποιήση.

Ο Χριστός από ψηλά βλέπει τον καθένα μας πώς ενεργεί και ξέρει πώς και πότε θα ενεργήση για το καλό μας. Ξέρει πώς και που θα μας οδηγήση, αρκεί εμείς να ζητούμε βοήθεια, να του λέμε τις επιθυμίες μας και να αφήνουμε Εκείνον όλα να τα κανονίζη.

Δεν χρειάζονται μπράτσα στην πνευματική ζωή. Να αγωνιζώμαστε ταπεινά, να ζητούμε το έλεος του Θεού και να Τον ευγνωμονούμε για όλα. Όσοι αγωνίζονται και συναισθάνονται την αμαρτωλότητά τους και τις ευεργεσίες του Θεού και εμπιστεύονται τον εαυτό τους στην μεγάλη Του ευσπλαγχνία, ανεβάζουν την ψυχή τους στον Παράδεισο με πολλή σιγουριά και με λιγώτερο κόπο σωματικό. Ο Χριστιανός πιστεύει και εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Θεό μέχρι θανάτου, και τότε βλέπει καθαρά το χέρι του Θεού που τον σώζει.

Με την εμπιστοσύνη στον Θεό και με την ταπείνωση όλα τα προβλήματα λύνονται. Να κάνης αυτό που μπορείς εσύ και μετά να αφήνεσαι στην θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα. Η ελπίδα στον Θεό είναι τονισμένη πίστη είναι η μεγαλύτερη ασφάλεια για τον άνθρωπο.
Μικρό πράγμα είναι να έχει κανείς σύμμαχο τον Θεό;
Για να προκόψεις χρειάζεται πολλή εμπιστοσύνη στο Θεό.
Δεν αφήνουμε το Θεό νοικοκύρη να μας κυβερνάει• γι’ αυτό ταλαιπωρούμαστε. Πρέπει να αφήσουμε εν λευκώ τον εαυτό μας και το μέλλον μας στη Θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα, και ο Θεός θα μας φροντίσει…

***

Την άνοιξη του 1987 επισκέφθηκα το μακαριστό Γέροντα Παίσιο στο κελλί του, την Παναγούδα. Τον ρώτησα, προβληματισμένος, αν θα γινόταν πόλεμος με την Τουρκία. Ο Γέροντας μου απάντησε ότι, όταν θα δούμε η Ελλάδα να παίρνει την πρεσβεία της από την Τουρκία και η Τουρκία την πρεσβεία της από την Ελλάδα, τότε θα πρέπει να πούμε: «Ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου, Σώτερ σώσον ημάς». Γιάννου Γεώργιος, αξιωματικός Πολεμικής Αεροπορίας («Μαρτυρίες Προσκυνητών», Θεσσαλονίκη 2003, Ζουρνατζόγλου Νικόλαος, επισμηναγός. σελ. 280)

***

– Να γνωρίζεις ότι και η Τουρκία θα διαλυθεί. Θα γίνει πόλεμος σε δύο ημίχρονα. Εμείς θα είμαστε οι νικητές, γιατί είμαστε Ορθόδοξοι.
– Γέροντα, σ΄ αυτόν τον πόλεμο, θα πάθουμε εμείς κακό;
– Έ, το πολύ-πολύ να πειράξουν ένα-δυό νησιά μας αυτοί, αλλά σε εμάς θα δώσουν και την Κωνσταντινούπολη. Θα τα δείτε, θα τα δείτε όλα αυτά! (από το βιβλίο «Σκεύος εκλογής» του ιερομονάχου Χριστόδουλου Αγιορείτου)

***

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης _Преподобный старец Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_1340-2920Ο Άγιος Παΐσιος αποκαλύπτει στον Ανέστη Μαυροκέφαλο, τα γεγονότα που θα προηγηθούν της παράδοσης της Κωνσταντινουπόλεως στους Έλληνες:

Ρώτησα τον Άγιο ποιές προέβλεπε να είναι οι εξελίξεις σχετικά με την Τουρκία. Γέροντα, του λέω, απ’ την Αλεξανδρούπολη είμαστε. Μήπως μας πιάσει η μπόρα κατά κεί; Μου απαντά: «Κοίταξε να δης, πως θα ξεκινήσουνε τα γεγονότα: Κατ’ αρχήν, οι Τούρκοι θα μπουν σε ένα νησί. Στην Αλεξανδρούπολη δεν θα μπουν. Θα μπουν τοπικά, σε ένα νησί. Μόνο εκεί θα μπουν. Όταν θα μπούν, λέει, θα πονέση η Ελλάδα. Και εμάς, θα μας πιάση πείνα. Θα πεινάση η Ελλάδα. Και, επειδή θα κρατήση αυτή η μπόρα κάποιο διάστημα, μήνες θα είναι, θα πούμε το ψωμί ψωμάκι».

Μετά, ρωτάω: «Γέροντα, πως θα καταλάβω, ότι θα είμαστε κοντά στον πόλεμο;”
«Όταν, μου λέει, θα ακούσης στην τηλεόραση να γίνετε θέμα για τα μίλια, για την επέκταση των μιλίων (της υφαλοκρηπίδας), από 6 σε 12 μίλια, από πίσω έρχεται ο πόλεμος. Ακολουθεί».
Λέω: «Και ποια κράτη θα συμμετέχουν;»
«Κοίταξε, λέει, θα μπούν πρώτα οι Τούρκοι σ’ αυτό το νησί, και μετά θα κατέβουν οι Ρώσοι στα Στενά. Όχι, λέει, για να βοηθήσουν εμάς. Αυτοί, λέει, θα έχουν άλλα συμφέροντα, αλλά, χωρίς να το θέλουν, θα βοηθάνε εμάς. Τότε, οι Τούρκοι, για να υπερασπισθούν τα Στενά, που είναι στρατηγικής σημασίας, θα συγκεντρώσουν εκεί και άλλα στρατεύματα. Παράλληλα δε, θα αποσύρουν δυνάμεις από καταληφθέντα εδάφη. Θα δούν, τότε, τα άλλα κράτη της Ευρώπης, συγκεκριμένα η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία και άλλα έξη-εφτά κράτη της ΕΟΚ, ότι η Ρωσσία θα αρπάξη μέρη, οπότε θα πούν: “Δεν πάμε και εμείς εκεί πέρα μήπως πάρουμε και εμείς κανένα κομμάτι;” Όλοι, όμως, θα κυνηγούν την μερίδα του λέοντος. Οπότε, θα μπούν και οι Ευρωπαίοι στον πόλεμο».

Σ’ αυτό το σημείο, λέω: «Εμείς, τι θα κάνουμε, σαν Ελλάδα, σαν μέλος της ΕΟΚ, ο στρατός ο ελληνικός θα πάρη μέρος σ’ αυτόν τον πόλεμο;»
«Όχι, λέει. Θα βγάλη απόφαση η Κυβέρνηση να μη στείλη στρατό. Θα κρατήση στρατό μόνο στα σύνορα. Και, θα είναι μεγάλη ευλογία που δεν θα πάρη μέρος. Γιατί, λέει, όποιος πάρη μέρος σ’ αυτόν τον πόλεμο, χάθηκε… Πολύς κόσμος θα σκοτωθή, πολλά εκατομμύρια. Τότε, επειδή ο κόσμος στην Ελλάδα θα φοβηθή πολύ, πολλοί θα στραφούν προς την Εκκλησία, προς τον Θεό, και, απʼ τον φόβο τους, θα μετανοήσουν. Γι’ αυτό, λέει, επειδή θα υπάρξη μετάνοια, δεν θα πάθουμε κακό οι Έλληνες . Ο Θεός θα λυπηθή την Ελλάδα, επειδή ο κόσμος θα στραφή προς την Εκκλησία, προς τον Μοναχισμό και θα αρχίσουν να προσεύχωνται. Και θα βαπτισθούν πολλοί Τούρκοι. Τότε, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος θα συμβάλει ως μεσάζοντας, να δοθή η Πόλη στην Ελλάδα. Είναι ευλαβής, είναι καλός .. Έτσι θα τα οικονομήση ο Θεός τα πράγματα, ώστε η Κυβέρνηση να μη στείλη στρατό στην Πόλη, γιατί θα χαθούν πολλοί, εκατομμύρια κόσμος θα σφαγιασθούν.

Κι όταν αναφερθήκαμε στους εξ Ανατολών γείτονες και του ζητήσαμε την γνώμη του, να μας πη δηλ. πως θα βγούμε από αυτό το αδιέξοδο και απ’ αυτήν την μόνιμη απειλή, πάλι μας είπε να μην στενοχωριόμαστε, και ότι το τελικό αποτέλεσμα θα είναι υπέρ των Ελλήνων. Θα χυθή και λίγο αίμα, το επιβεβαίωσε αυτό ο Γέροντας, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα είναι υπέρ των Ελλήνων. Για δε την Κωνσταντινούπολη, επειδή είμαστε πρόσφυγες στην καταγωγή μας, μας έλεγε ότι “Θα την πάρουμε την Πόλη. Κάποια μέρα, θα είναι δική μας”. Αυτό, το θεωρούσε σίγουρο. Το έλεγε και το πίστευε. Το έβλεπες στα μάτια του. “Είναι πολύ κοντά ο καιρός που αυτό θα γίνη πραγματικότητα”, είπε.

Μια άλλη φορά που είχα πάει στο κελλί του Αγίου, έτυχε να είναι μέσα ένας πρώην μουσουλμάνος από τη Θράκη. Τον πιάνω και του λέω: «Εσύ πως συνέβη και ήλθες εδώ, στον Γέροντα;». Σταύρο τον έλεγαν. Άσε, λέει, κάτσε να σου πω. Ο Γέροντας μας έκανε ένα πολύ μεγάλο θαύμα και πίστεψε όλη η οικογένειά μου. Μετά ήλθε στο χωριό και φρόντισε να βαπτισθούμε.
*Και σε άλλη επίσκεψή μας στην Παναγούδα (στο κελλί του Αγίου), ήταν παρόν και ο μουσουλμάνος που βαπτίσθηκε, ο Σταύρος. Τότε, πάλι μας ανέφερε ο Άγιος για τα γεγονότα, πως θα εξελιχθούν με την Κωνσταντινούπολη. Και όταν έφθασε στο σημείο που θα πονέσει η Ελλάδα και είπε ότι «εμάς, θα μας αγγίξει η πείνα«, λέει ο Κύριος Σταύρος: «Γέροντα, να κρατήσω ένα σακκί αλεύρι για να μπορέσω ν’ αντιμετωπίσω εκείνη την περίοδο και να μην πεινάσουν τα παιδιά;».
«Όχι», του λέει, «μην παίρνεις, γιατί ο γείτονάς σου θα έχει αλεύρι και θα σου δώσει!» Δηλαδή, προείδε ο Άγιος ποιός θα βοηθήσει τον κύριο Σταύρο στην περίοδο της πείνας. Εκείνος φυσικά θα ζει σε χωριό. Τώρα, εμείς που ζούμε στις πόλεις, θα πούμε το ψωμί, ψωμάκι. Γι’ αυτό, άλλη φορά, ο Άγιος έλεγε: «Να έχετε ένα κτηματάκι και λίγο να το καλλιεργείτε. Κοντά σε σας, θα βοηθήσετε και κάποιον που δεν θα έχει». Από το βιβλίο Γέροντος Παϊσίου ο Αγιορείτης ( 1924 – 1994 ), Μαρτυρίες προσκυνητών, επιμέλεια Νικόλαος Α. Ζουρνατζόγλου, εκδ. Αγιοτόκος Καππαδοκία, Θεσσαλονίκη 2005, β’, έκδ. 

***

*…«Οι Τούρκοι θα μας χτυπήσουν, αλλά η Ελλάδα δε θα πάθει μεγάλη ζημιά. Δεν θα περάσει πολύς καιρός μετά την επίθεση των Τούρκων στη χώρα μας και τότε οι Ρώσοι θα κτυπήσουν τους Τούρκους και θα τους διαλύσουν».

*… Την άνοιξη του 1987 επισκέφθηκα τον Άγιο Παΐσιο στο κελλί του, την Παναγούδα. Τον ρώτησα, προβληματισμένος, αν θα γινόταν πόλεμος με την Τουρκία. Ο Άγιος μου απήντησε ότι, όταν θα δούμε η Ελλάδα να παίρνει την πρεσβεία της από την Τουρκία και η Τουρκία την πρεσβεία της από την Ελλάδα, τότε θα πρέπει να πούμε: «Ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου, Σώτερ σώσον ημάς». (Γεώργιος Γιάννου, αξιωματικός Πολεμικής Αεροπορίας.)

Τότε λέω : «Δηλαδή, τι θα γίνει, Γέροντα; Ήλθε η ώρα να πάρουμε την Πόλη; Και, αν ναι, πώς θα την πάρουμε την Πόλη; Θα γίνει πόλεμος με τους Τούρκους;» «Όχι», μου λέει, «μην ανησυχείς. Ούτε ντουφεκιά δεν θα πέσει, όταν θα κινηθούν οι Τούρκοι εναντίον μας θα φθάσουν στα έξι μίλια, τότε είναι που θα έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους». Λέω : «Θα βυθιστούν;» «Φυσικά», λέει ο Γέροντας. «Όταν ο τουρκικός στόλος ξεκινήσει να κατευθύνεται κατά της Ελλάδος και φθάσει στα έξι μίλια, πράγματι θα καταστραφεί. Θα είναι η ώρα που θα έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους. Αλλά, αυτό, δε θα γίνει από εμάς. Αυτό θα είναι το θέλημα του Θεού. Το «Εξαμίλι» θα είναι η αρχή του τέλους». Παπαβασιλείου-Κουβουκλιώτης Στέφανος, Θεσσαλονίκη
(Πηγή : «Μαρτυρίες προσκυνητών, Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης 1924-1994») 

***

Παΐσιος ο Αγιορείτης _ св. Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_άγιος Παίσιος ΠαναγίαΜάρκου Γαβριήλ: Την άνοιξη του 1993 επισκεφθήκαμε το Γέροντα Παΐσιο.
Τον ρωτήσαμε αν θα γίνει πόλεμος με την Τουρκία, και ο Γέροντας είπε: «Ναι, θα γίνει πόλεμος και θα χτυπηθεί η Τουρκία από το βορρά. Θα πάθει τεράστια καταστροφή, αλλά  ρουθούνι Ελληνικό δεν θα ματώσει. Όσον αφορά στην Πόλη, θα διοικείται από Ρώσους, Έλληνες, και Ευρωπαίους. Η καταιγίδα αυτή θα φτάσει μέχρι το Ισραήλ και τότε οι Εβραίοι θα καταλάβουν τα σφάλματα τους». (σελ. 278)

Ο Γέροντας: «Θα οικονομήσει ο Θεός. Σ’ αυτό τον πόλεμο όλοι θα γυρίσουν ηττημένοι. Ο Ελληνικός στρατός θα είναι θεατής. Δεν θα γυρίσει κανένας νικητής – γήπεδο θάναι η Παλαιστίνη. Θα ενωθούνε Αιγύπτιοι,῎Αραβες, Λίβυοι…. και θα επιτεθούνε προς Βορρά. Μετά θα επιτεθεί η Ανατολή προς τη Δύση. Τάφος θάναι η νεκρά θάλασσα. Αυτό θα είναι το πρώτο ημιχρόνιο. Υπάρχει και δεύτερο ημιχρόνιο. Μετά από αυτά τα γεγονότα, ο άνθρωπος θα φθάσει σε αδιέξοδο και τότε, όλοι θα ζητούν να μάθουν για το Ευαγγέλιο, τον Χριστό και την Παναγία. Ο κόσμος θα συγκλονισθεί πάρα πολύ. Ο Χριστός θα λυπηθεί υπερβολικά τους ανθρώπους και θα φανερωθεί (θα είναι ορατή η Θεία επέμβαση) για να τον πιστέψουν. Τότε, θα ψάχνουνε να βρούνε απίστους• δεν θα είναι αυτή όμως η Δευτέρα Παρουσία».

– Θα διαρκέσει πολύ αυτό το κακό, Γέροντα;
– Μπόρες, μπόρες θά ΄ναι. Θα δώσουμε όμως εξετάσεις…
Σ΄ αυτόν τον πόλεμο όλοι θα γυρίσουν νικημένοι. Ο Ελληνικός στρατός θα παραμείνει θεατής. Γήπεδο θα είναι η Παλαιστίνη, τάφος τους η Νεκρά Θάλασσα. Αυτό θα είναι και το πρώτο ημίχρονο…
Θα υπάρξει μετά και συνέχεια…. το δεύτερο ημίχρονο…
Ο κόσμος θα φθάσει σε αδιέξοδο, και τότε όλοι θα ζητούν να μάθουν γιά το Ευαγγέλιο και τις Γραφές. Θα λυπηθεί ο Χριστός τον κόσμο, και με ένα ξεχωριστό σημείο πού θα δείξει, πολλοί θα πιστέψουν.
Τότε, θα ψάχνει κανείς να βρει άπιστο!

– Ο προφήτης Ηλίας τροχάει και ετοιμάζει την μαχαίρα του! Καί μάλιστα πρώτα θ΄ αρχίσει από τούς Πατριάρχες, δεσποτάδες, παπάδες, καί μοναχούς!
– Και από τούς λαϊκούς πάτερ Παϊσιε…
Τα δικά σας είναι αγνοήματα, ενώ τα δικά μας είναι αμαρτήματα. Ο προφήτης Ηλίας τροχάει το μαχαίρι του, όμως χρειάζεται προσοχή, γιατί μερικά πράγματα αλλοιώς τα λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας κι΄ αλλοιώς τα ερμηνεύει ο κόσμος.
Παράδειγμα τα “Εξαμίλια” πού αναφέρει ο Αγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. τα “Εξαμίλια” του Αγίου Κοσμά είναι τα εξαμίλια της υφαλοκρηπίδας και ή αιτία πολέμου με την Τουρκία…
Να διαβάσετε τούς προφήτες τί λένε… Τον Ιωήλ, τον Ζαχαρία, τον Ιεζεκιήλ, τον Δανιήλ… Τα λένε όλα πώς θα γίνουν! Για 7 χρόνια στην Παλαιστίνη δεν θα καίνε ξύλα, αλλά μπαστούνια, αλλά πού να ξέρετε εσείς από μπαστούνια και ξύλα! Εσείς έχετε στα σπίτια σας καλοριφέρ ( χαμογελώντας), ενώ εγώ, καίω ακόμη ξύλα στο τζάκι κι΄ έτσι ξέρω απ΄ αυτά…( προφ. Ιεζεκ. 39,9-10)

***

Παναγια ελεουσα_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_panagia-eleoussa-i-m-panagias-amirous” Όταν ακούσετε ότι τα νερά τού Ευφράτη τα κόβουν από ψηλά οι Τούρκοι με φράγματα, και τα χρησιμοποιούν γιά αρδευτικά έργα, τότε να ξέρετε ότι ήδη έχουμε μπει στην ετοιμασία τού μεγάλου εκείνου πολέμου, του Αρμαγεδδώνα και ότι προετοιμάζετε ο δρόμος γιά τις ”μύριες μυριάδων στρατού των από ανατολών ηλίου” , πού αναφέρει η Αποκάλυψη…
{ Σήμερα λειτουργεί ήδη κοντά στις Τουρκικές πηγές τού Ευφράτη, το μεγάλο φράγμα Κεμάλ Ατατούρκ πού μπορεί να κόψει εντελώς τα νερά πρός το Ιράκ και την Συρία και να τα ρίξει στην Μεσόγειο! δημιουργώντας έτσι γενική ανάφλεξη, τον “πόλεμο τού νερού ” όπως η διεθνής διπλωματία έχει ήδη επισημάνει καί περιμένει… }
Μέσα σε όλη αυτή την προετοιμασία, συνεχίζει ο π.Παϊσιος, είναι και η αποξήρανση του ποταμού Ευφράτη ( στην δεδομένη πολεμική στιγμή ) πού αναφέρει η Αποκάλυψη, γιά να μπορέσουν έτσι να περάσουν τα 200.000.000 στρατού πού σημειώνονται, και πού σήμερα μόνο οι Κινέζοι διαθέτουν… Αν και – γελούσε ο Γέροντας σ’ αυτό το σημείο – διακόσια εκατομμύρια Κινέζοι, όταν φτάσουν εκεί, από ένα κύπελλο νερό να πιουν, πάει, τον άδειασαν τον Ευφράτη.
Μάλιστα οι Κινέζοι, έλεγε ο Γέροντας, κατασκευάζουν ένα δρόμο, πού σήμερα τον έχουν φθάσει κοντά στην Ινδία, τον λεγόμενο ” θαύμα τής Εποχής ” και πού το πλάτος του είναι ικανό γιά να περνούν χίλιοι στρατιώτες παρατεταγμένοι δίπλα-δίπλα.
Αν περιμένουμε να σχιστεί ο Ευφράτης και να εξαφανιστεί το νερό, τότε σίγουρα θα πλανηθούμε. Γιατί αλλοιώς τα εννοεί η Γραφή, και αλλοιώς οι περισσότεροι τα καταλαβαίνουν…
Πρέπει ο άνθρωπος να έχει Θεϊκή καθαρότητα σήμερα, γιά να μη ξεγελασθεί από τα σημεία των καιρών.

***

Tώρα θα αναφερθώ σε μια συζήτηση που είχαμε με το Γέροντα Παΐσιο το φθινόπωρο του 1991. Ήταν μάλλον ο μήνας Οκτώβριος. Η συζήτηση αυτή αφορούσε τα μελλοντικά γεγονότα και περισσότερο τον Αντίχριστο. Γινόταν πολύς λόγος κι ακούγονταν διάφορα τότε.
Όταν έφθασα στο κελί του ήταν ολομόναχος. Χτύπησα. Μετά ήρθε στο φράχτη. Ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος:
Απόστολος: «Γέροντα, ευλογείται!».
Γ. Παΐσιος: «Ο Κύριος! Τι έγινε, παιδί μου;»
Α: «Γέροντα, άνοιξε, θέλω να συζητήσουμε για τον Αντίχριστο».
Γ. Π.: «Πνευματικό έχεις;»
Α: «Έχω».
Γ. Π.: «Ε, τότε να το συζητήσεις με τον πνευματικό σου».
Εγώ επέμενα να το συζητήσουμε. Ο Γέροντας Παΐσιος ήταν πολύ καταβεβλημένος. Πονούσε πολύ! Ο πόνος ζωγραφιζόταν στο πρόσωπό του. Δε μου άνοιξε. Η συζήτηση, όμως έγινε στο φράχτη. Παρόλο το φριχτό πόνο που ένιωθε, με υπέμεινε και συζητήσαμε.
Α: «Γέροντα, θέλω να μου πείτε για τον Αντίχριστο. Ακούγονται πολλά και διάφορα».
Γ. Π.: «Άκου, έχουμε ακόμη καιρό, αργεί ακόμη. Πρώτα θα γίνει ένας μεγάλος πόλεμος. Πολύ μεγάλος! Θα χυθεί πολύ αίμα! Θα πάρουμε την Πόλη! Θα χυθεί όμως πολύ αίμα! Όπως λέει και η προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, τριών χρόνων δαμάλι θα πλέει στο αίμα! Αυτός ο πόλεμος θα είναι μεγάλος. Θα είναι γενικός πόλεμος! Τέτοιος πόλεμος δεν έχει ξαναγίνει. Μετά θα έρθει ο Αντίχριστος».
Ήθελα να ρωτήσω κι άλλα, πολλά. Ο Γέροντας, όμως, με σταμάτησε. Ένα κύμα πόνου φάνηκε στην έκφρασή του. ‘’ Άντε, τώρα, να πηγαίνης, μου λέει, γιατί πονάω και θα βρέξη’’.
Από το βιβλίο: Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΦΙΛΥΡΑΣ (ΝΕΟΧΩΡΙΟΥ) ΣΙΝΤΙΚΗΣ, ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΙΔΗΣ (ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΟΜΟΣ)

αγια σοφια-Κωνσταντινούπολη_Constantinople_Константино́поль-agiasofia2Δίχως το πνεύμα και την αλήθεια ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει… π. Αλέξανδρος Σμέμαν
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/16/44782/

Κύριε, Αληθινέ και Δίκαιε, φώτισε το φρόνημα κάθε λαού με το δικό Σου φως και ενίσχυσε με τη δική Σου δύναμη την καρδιά κάθε λαού, ώστε οι εχθροί μας να μην επιχαίρουν λέγοντας, ότι Συ μας έχεις τάχα εγκαταλείψει. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2022/01/08/%ce%ba%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%b5-%ce%b1%ce%bb%ce%b7%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%ad-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b4%ce%af%ce%ba%ce%b1%ce%b9%ce%b5-%cf%86%cf%8e%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%b5-%cf%84%ce%bf-%cf%86%cf%81%cf%8c/

 Σήμερα που όλοι γονατίσαμε και δεν υπάρχει ελπίς, θα επέμβει ο Θεός των Πατέρων μας για τα αίματα των Μαρτύρων μας και τα λείψανα των Αγίων μας. Κλαίω την Ελλάδα. Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα. Αν ο Θεός άφηνε την τύχη του Έθνους στους πολιτικούς θα καταστρεφόμασταν. Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/02/23/%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%AF%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%85%CF%80%CE%AC/

Απολυτίκιον Αγίας Φωτεινής. Ήχος γ΄. Θείας πίστεως.

Θείω Πνεύματι καταυγασθείσα, και τοις νάμασι, καταρδευθείσα, παρά Χριστού του Σωτήρος, πανεύφημε, της σωτηρίας το ύδωρ κατέπιες, και τοις διψώσι αφθόνως μετέδωσας, Μεγαλομάρτυς και Ισαπόστολε Φωτεινή, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Έτερον. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Φωτεινήν και Φωτίδα και Φωτώ ανυμνήσωμεν, συν Ανατολή, Φωτεινόν τε Ιωσήν θείοις άσμασιν, ομού Κυριακήν, Παρασκευήν, τους Μάρτυρας Χριστού περιφανείς· θείαν χάριν γαρ αιτούνται και φωτισμόν, τοις πίστει ανακράζουσι· δόξα τω ενισχύσαντι υμάς, δόξα τω στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δι’ υμών πάσιν ιάματα.

Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Χριστώ συνομίλησας επί τω φρέαρ σεμνή, και πίστιν εισδέδεξαι, την προς αυτόν ακλινώς, Φωτεινή Ισαπόστολε• όθεν της ευσεβείας, εφαπλούσα το φέγγος, ήθλησας υπέρ φύσιν, συν υιοίς και συγγόνοις• μεθ’ ων απαύστως πρέσβευε, υπέρ των τιμώντων σε.

Έτερον Απολυτίκιον. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.

Την πηγήν δεξαμενή της σοφίας και χάριτος, εκ χειλέων Κυρίου Φωτεινή Ισαπόστολε, νομίμως ηγωνίσω πανοικεί, και νέμεις φωτισμόν παρά Θεού, τοις προστρέχουσι τη σκέπη σου τη σεπτή, και ευλαβώς βοώσί σου. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω χορηγούντι διά σου, χάριν ημίν και έλεος.


St. John Chrysostom, O spiritual teacher! I would do well to call you John of the golden mouth, “the lips of God and of Christ,” “the mellifluous.” St. Demetrius of Rostov

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_paulguidingchrysostomHoly Martyr, Equal to the Apostles St. Photina (Svetlana) the Samaritan woman (66) , her sons Victor, called Photinus, and Josiah; and the sisters of the Holy Martyr: Anatolia , Phota, Photida, Paraskeva, Kiriake, and the martyr Sebastian the Duke; Domnina; Theoclitus, the former sorcerer; Christodoulos (66)
Saint Porphyrius of Gaza,
Bishop of Gaza (420)
Saint Dionysius of Augsburg,
venerated as the first Bishop of Augsburg in Germany (c. 303)
Saint Andrew of Florence, 
Bishop of Florence and Confessor (c. 407)
Venerable Sebastian of Poshekhonye,
founder of Sokhotsk Monastery, Yaroslavl (1500)
New Martyr John the Cabinetmaker (John Calphas, “the Apprentice”),
by beheading, at Constantinople (1575)
New Hieromartyr Peter Varlamov,
Priest of Ufim (1930)
Virgin-martyr Anna Blagoveshchensky
(1937)
The memory of St. John Chrysostom Ordination to the Priesthood.

Commemorated on February 26 

Verses.
Water that perishes you came to take,
The living drew, with which you wash soul’s filth.

”Blessed is one who has found wisdom; The mouth of a just man distils wisdom; the lips of men know graces. The mouth of the wise meditates wisdom;”

From the Life of Our Father Among the Saints, John Chrysostom
by St. Demetrius of Rostov

When John reached the age of eighteen, he went to Athens, and within a short time surpassed his fellow-students and many of the philosophers there in knowledge. He studied all the teachings and the texts of the schools there and himself became a noted philosopher and eloquent orator.

John had in Athens a malicious opponent, a philosopher named Anthimius, who was jealous of the high regard in which the saint was held. Anthimius began to slander the blessed one, but John’s wise and divinely inspired words put him to shame before all. Moreover, John led Anthimius and many others to Christ in the following manner. While Anthimius was disputing with John, he began to blaspheme our Lord Jesus Christ. Suddenly an unclean spirit gained power over him and began to torment him. Anthimius fell to the ground, beside himself, his eyes agape and foam seething from his open mouth. The onlookers were overcome by fear, and many fled. Those who remained begged John to have mercy on the possessed man and to heal him, but John replied, “If he does not repent and believe in Christ God, Whom he blasphemed, he cannot be healed.”

Anthimius straightway cried out, “I confess that there is no God either in heaven or on earth other than the God of the Christians, in Whom the wise John believes!”
When he had said this, the unclean spirit came forth, and Anthimius stood upon his own feet, restored to health. All the people who beheld this miracle cried, “Great is the God of the Christians, Who alone works wonders!”

Saint John forbade Anthimius to continue to blaspheme the Son of God and instructed him in the teachings of the true faith. Then he sent him to the Bishop of the city, who baptized Anthimius and his entire household. Many other citizens of repute came to believe in Christ as well and were baptized. The Bishop learned that it was John who had brought about the conversion of so many pagans to Christ, so he wished to ordain him and to keep him in Athens. Moreover, he hoped that John would succeed him on the hierarchal throne, for he was very old, but John learned of this and secretly departed from the city, returning to Antioch. There he resolved to forsake all the vain glory and pride of life, to take up the humble life of a monk, and to labor for God in the angelic schema.

***

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_48584.pUpon his arrival in the city of Antioch, the blessed John was received with joy by the Most Holy Patriarch Meletius, who gave him a place to live. A short time thereafter, the Patriarch ordained John to the diaconate. He remained a deacon for five years and became the adornment of the Church, both because of the virtue of his life and on account of the edifying treatises which he wrote at that time.

While John was a deacon, Saint Meletius went to Constantinople for the occasion of the appointment of Saint Gregory of Nazianzus as patriarch. There he reposed in the Lord. When John heard of the death of Patriarch Meletius, he left Antioch and returned to the monastery where he lived earlier. The monks were very glad that John had come back, and his return occasioned a spiritual celebration. The blessed one instructed them as before, and remained there for three years, leading a quiet, God-pleasing life.

One night, while Flavian occupied the throne of Antioch, an angel of the Lord appeared to the Patriarch as he stood at prayer. The angel said, “Go tomorrow to the monastery where John, the favorite of God, has his dwelling. Bring him back to the city and ordain him presbyter, for he is a chosen vessel and God will turn a multitude of people unto Himself through him.”

An angel also appeared to John at the same time. The saint was praying in his cell during the night, according to his custom when the angel came to him and commanded him to return with Flavian to the city and to accept the priesthood. The next day, the Patriarch arrived at the monastery, and the blessed John and all the monks came forth to meet him. They bowed down before him, received his blessing, and then led him to the church with fitting honor. The Patriarch served the Holy Liturgy, communed all the brethren with the divine Mysteries, and after blessing the brethren again, returned to the city with John. The monks wept inconsolably, because they did not wish that John be taken from them.

The next day John was ordained. When the Patriarch placed his hand upon John’s head, a shining white dove suddenly appeared, flying above the saint. Seeing this, the Patriarch Flavian and all those present were amazed and stood there marvelling. Word of this miracle spread throughout Antioch, the neighboring cities, and all Syria, and those who heard of it said, “What shall this man become? The glory of the Lord has overshadowed him from the very day of his ordination!

Ιωάννης Χρυσόστομος-St. John Chrysostom_Св Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_48587.pOnce he was made a presbyter, John began to care for the salvation of men’s souls with still greater zeal. The blessed one often preached without a written text to the faithful in church, causing the people of Antioch to marvel greatly and praise him. Saint John was the first to preach in such a manner in that city: before that time no one had heard anyone proclaim the Word of God without the help of a book or a prepared text. Such was the grace that poured from his lips that those listening to his sweet words always desired to hear more. Therefore, as John preached, skilled scribes wrote down what he said. His sermons were recopied and then read at meals and in the squares of the city. Some learned his homilies by heart, like the Psalter. The eloquent orator was loved by all, and there was no one in the city who did not desire to hear him. Whenever the people learned that John was to preach, they hastened with joy to the church. Builders abandoned the construction of buildings and magistrates the trying of cases in court; merchants forsook their wares and craftsmen their handiwork and ran to hear John. They did not wish to be deprived of even one of John’s words, counting it a great loss not to hear his sweet tongue speak. Because of this, they devised numerous titles for the saint. Some called him “the lips of God and of Christ,” others “the mellifluous.”

Many times the blessed one (especially during his first years as a priest) gave sermons rich in wisdom and learning, which could not readily be understood by certain of his hearers, who were persons of little education. Once, one such woman, who was listening to the saint speak but could not understand the meaning of what he said, cried out to him, “O spiritual teacher! I would do well to call you John of the golden mouth. The well of your teaching is deep; however, the rope of our minds is short and cannot reach its depths!”

Then many of the people began to say, “God Himself has given you this name through this woman!” And from that time until the present the whole Church has called John by the name “Chrysostom,” which means “golden-mouthed.”
The Life of Our Father Among the Saints, John Chrysostom, Archbishop of Constantinople
From The Great Collection of the Lives of the Saints, Volume 3: November, by St. Demetrius of Rostov .

***

Φωτεινή η Σαμαρείτιδα_Святой Фотини or Светлана рядом с древней _ St. Photine the Samaritan Woman _0facb4007a6b2616_LHOMILY
On spiritual food
by Saint Nikolai Velimirovič

My meat is to do the will of Him that sent Me (John 4:34).

Behold, here is love! Behold, here is instruction! Behold, here is humility! Behold, here is an example! As there is in good bread all that is needed for our body, so in every word of the Lord Jesus Christ there is all that is needed for our soul. The divine unity of the nature of the Father and the Son is expressed in the love of the Father for the Son, and the Son for the Father.

Φωτεινή Σαμαρειτιδα_ άγιος Νικόλαος ορφανός-234536547He who loves, obeys. If you want to know how great your love for God is, measure your obedience to the will of God and you will know immediately. A lack of obedience is a sure sign of the lack of love. He who loves, fulfills the will of his beloved. The Son of God loves His Father so much that He regarded fulfilling the Father’s will as the sweetest food. What is the will of the Father? The salvation of mankind. Our Lord, the Son of God, felt the insatiable hunger to fulfill the Father’s will. When He saved someone, He felt as if nourished with the sweetest food.

Do you see how exalted Christ’s spirituality is? His disciples brought Him food from the city and urged Him: Master, eat! At that moment He was too occupied with His main work, the saving of human souls. There was the Samaritan woman, ready to embrace the teaching of salvation; there was the entire city of Sychar, already drawn to the Kingdom of God; and there was the great field ready for the harvest of salvation. For Christ this was food sweeter than all physical food and worldly sweetness. The body is a vehicle in which man, the king, rides. When the king performs his royal duty-ransoming his heirs from bondage-the vehicle must be put aside and not interfere in the work of the king. The king is so focused on saving his beloved heirs, that this mission is his food, drink, reward, sole satisfaction and dignity.

O my brethren, if you could know how much Christ the Lord hungers, even today, for our salvation! If we did, then we would give Him the food that He likes most! Who is a greater guest, closer relative, or more sincere friend than He? When we host far lesser guests, more distant relatives and less sincere friends, we give them the food that we know they like. Then, why do we not host our Lord with the only food that is pleasing to Him? Let us embrace the salvation that He offers us-that, for Him, is the most pleasant food. He turns His head away from all other food.

O Lord Jesus, insatiable Lover of our salvation, have mercy on us and save us.

To Thee be glory and praise forever. Amen.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič 
http://prologue.orthodox.cn/September7.htm

Do not be afraid. I am the first and the last, the one who lives. Do not be afraid of anything! Lord, allow these holy words of Yours to ring in the souls of Your faithful always whenever a persecution is raised up against Your Holy Church that, holding on to Your right hand, we may not be afraid. Saint Nikolai Velimirovič
https://iconandlight.wordpress.com/2021/02/25/do-not-be-afraid-i-am-the-first-and-the-last-the-one-who-lives-do-not-be-afraid-of-anything-lord-allow-these-holy-words-of-yours-to-ring-in-the-souls-of-your-faithful-always-whenever-a-persecutio/

Apolytikion of Photine, the Samaritan Women
Third Tone

All illumined by the Holy Spirit, thou didst drink with great and ardent longing of the waters Christ Saviour gave unto thee; and with the streams of salvation wast thou refreshed, which thou abundantly gavest to those athirst. O Great Martyr and true peer of Apostles, Photine, entreat Christ God to grant great mercy unto us.

Kontakion of Photine, the Samaritan Women
Third Tone

Photine the glorious, the crown and glory of the Martyrs, hath this day ascended to the shining mansions of Heaven, and she calleth all together to sing her praises, that they might be recompensed with her hallowed graces. Let us all with faith and longing extol her gladly in hymns of triumph and joy.

Troparion, in Tone IV—

The truth of things revealed thee to thy flock as a rule of faith, a model of meekness and teacher of abstinence; wherefore, thou hast won the heights by humility and riches by poverty. O father Porphyrius, entreat Christ that our souls be saved!

Troparion of St. John Chrysostom — Tone 8

Grace shining forth from your lips like a beacon has enlightened the universe. / It has shown to the world the riches of poverty; / it has revealed to us the heights of humility. / Teaching us by your words, O Father John Chrysostom, / intercede before the Word, Christ our God, to save our souls!

Apolytikion. Tone 8. Model Melody.

The grace which shone from your mouth like a torch of flame enlightened the whole earth; it laid up for the world the treasures of freedom from avarice; it showed us the height of humility. But as you train us by your words, Father John Chrysostom, intercede with Christ God, the Word, that our souls may be saved.

Tone 4. As noble among Martyrs.

Let us praise in song the golden trumpet, the instrument inspired by God, the inexhaustible ocean of doctrines, the support of the Church, the heavenly mind, the depth of wisdom, the mixing bowl of solid gold which pours out rivers of teachings that flow with honey and which waters creation.

Let us fittingly honour John of golden speech, the unsetting star which lights with the rays of its teachings the whole wide earth; the herald of repentance, the all-golden sponge that takes away the sweat of dread despair and moistens hearts wasted by sins.

The Angel of earth and man of heaven, the sweet singing swallow of many notes, the treasury of the virtues, the unbreakable rock, pattern for the faithful, rival of the Martyrs, in rank the equal of the holy Angels, in living one with the Apostles, let Chrysostom be magnified in hymns.

Glory. Tone 6.

Thrice-blessed, holiest, venerable Father, the good shepherd and Disciple of Christ the Chief Shepherd, you lay down your life for the sheep. Now too, all-praised John Chrysostom, by your prayers ask that we may be granted his great mercy.

Both now. Theotokion. Same Tone.

Who will not call you blessed, All-holy Virgin? Who will not sing the praise of your child-birth without labour? For the only-begotten Son, who shone out from the Father beyond time, came forth from you, pure Maiden, ineffably incarnate. By nature he is God, by nature he became man for our sake, not divided in a duality of persons, but known without confusion in a duality of natures. O honoured and all-blessed, implore him to have mercy on our souls.


Στον πόλεμο δε νικά ο πολιτισμός, αλλά η αλήθεια και το δίκαιο… Η νίκη στο μελλοντικό πόλεμο εξαρτάται και από τη μετάνοια. Ο λαός πού μαζί με τους ηγέτες του είναι με το Χριστό Θεό θα προστατευτεί από τον πόλεμο ή αν μπει στον πόλεμο θα βγει νικητής εντελώς ανεξάρτητα από τον αριθμό του στρατού του, τον πολιτισμό του και το οπλοστάσιό του… Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

άσωτος γιος_ the Prodigal Son_ Притча о блудном сыне__ΑΣΩΤΟΥ ΠΑΡΑΒΟΛΗ

Ρηγίνος επίσκοπος Σκοπέλου, ιερομάρτυς (335)
Ταράσιος επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, απ’ τους Πατέρες της 7ης Οικουμενικής Συνόδου κατά των Εικονομάχων (806)
Παφνούτιος εν Κεφαλά Αιγύπτου, μαθητής Αντωνίου του Μεγάλου (4ος αι.)
Έρασμος όσιος μοναχός (4ος αι.)
Πελαγία, Δούλη και Θεοδοσία μάρτυρες στη Νικομήδεια Βιθυνίας Μ. Ασίας (25/2, +? αι.)
Αλέξανδρος ο εν Δριζιπάρω της Θράκης και Υπάτιος μάρτυρες στη Ντέβνα (=παλαιά Μαρκιανούπολι) Βουλγαρίας (305)
Θεόδωρος ο διά Χριστόν σαλός

Εορτάζουν στις 25 Φεβρουαρίου

Στίχος
Άσειτος ει Ρηγίνε την προθυμίαν,
Καν δεινόν ενσείσωσι πυκνά σοι ξίφη.

Ασκητές_asketes-Ερημίτης_Hermit_отшельник- еремит_Προσευχή_prayer_proseyhi_Молитва_27ae4c00a0ΕΦΡΑΙΜ ΣΥΡΟΥ ΚΟΙΜΗΣΗ 3κη’ . Συκοφαντήθηκε κάποιος αδελφός σε Κοινόβιο για σαρκικό αμάρτημα. Σηκώθηκε λοιπόν και πήγε στον Αββά Αντώνιο. Και ήλθαν οι αδελφοί από το Κοινόβιο, να τον συνεφέρουν και να τον παραλάβουν. Και άρχισαν να τον κατηγορούν, λέγοντας ότι έτσι είχε πράξει. Εκείνος όμως απαντούσε απολογούμενος και έλεγε: « Δεν έκαμα τέτοιο πράγμα ». Έτυχε δε εκεί και ο Αββάς Παφνούτιος ο Κεφαλάς και είπε την εξής παραβολή : « Είδα στην ακροποταμιά έναν άνθρωπο χωμένο στη λάσπη έως τα γόνατα του. Και σαν ήλθαν μερικοί να του δώσουν χέρι, τον βούλιαξαν έως τον λαιμό ». Και τους λέγει ο Αββάς Αντώνιος για τον Αββά Παφνούτιο: « Να άνθρωπος αληθινός, όπου μπορεί να γιατρέψει και να σώσει ψυχές ». Τότε εκείνοι κατανύχθηκαν με τα λόγια των γερόντων και έβαλαν μετάνοια στον αδελφό. Και στηριγμένοι από τους πατέρες, πήραν τον αδελφό στο Κοινόβιο.
(Είπε Γέρων,Το Γεροντικόν εκδ. Αστήρ, Αθήνα 1996 σελ. 14-16)

Είπε ο Αββάς Παφνούτιος, ότι περιπατώντας στον δρόμο, συνέβη να πλανηθώ από την βροχή και να ευρεθώ πλησίον ενός χωριού. Και είδα κάποιους να αμαρτάνουν· και στάθηκα παρακαλώντας τον Θεό για τις αμαρτίες μου. Και ιδού άγγελος ήλθε κρατώντας ρομφαία, και μου λέγει· Παφνούτιε, όλοι όσοι κρίνουν τους αδελφούς τους, με αυτήν την ρομφαία θα αφανισθούν· συ δε επειδή δεν έκρινες, αλλά ταπείνωσες τον εαυτόν σου έμπροσθεν του Θεού, ωσαν να έκαμες εσύ την αμαρτία, για τούτο το όνομα σου εγράφη στο βιβλίο των ζώντων.

Έχοντας ο όσιος Παφνούτιος ο Κεφαλάς το δώρο της σοφίας και το χάρισμα της διδαχής, απέφευγε να κρίνει τους αμαρτωλούς και ήξερε πάντα να μιλάει εν γνώσει του προς ψυχωφέλεια των ακροατών του. Έλεγε, λόγου χάριν, ότι κάθε τι που μας συμβαίνει, γίνεται είτε από θέλημα Θεού είτε με την παραχώρησή του. Μονάχα οι πράξεις και τα συμβάντα που συμβάλλουν στην δόξα του Θεού προέρχονται από το θέλημά Του• τα ατυχήματα και οι θλίψεις επιτρέπονται από Αυτόν για να μας διορθώσει και να μας παρακινήσει στην μετάνοια, κυρίως όταν είμαστε προσδεδεμένοι στον εαυτό μας, δίχως να αποδίδουμε στον Θεό το κίνητρο των καλών μας πράξεων (Φεβρ. ΚΕ´, σελ. 282)

***

Οι αρετές του Κλαριντζή
Από το Λαυσαϊκό

Ασκητης_asketes-Ερημίτης_Hermit_отшельник- еремит_i1555774342_189795767939997477_nΕίδαμεν και τον τόπον, όπου εδέχθη τους αγώνας και άσκησιν του μεγάλου Πατρός ημών Παφνουτιου. Ο οποίος τόπος, είναι εις την περίχωρον της Θηβαΐδος των Ηρακλεωτών καλούμενος, εις τον οποίον ετελείωσε και την ζωην προ ολίγου καιρού.

Για τον θειότατον Παφνούτιον, πολλοί πατέρες αγιώτατοί μας διηγήθηκαν μεγάλα και πολλά κατορθώματα. Αφού έκαμε αρκετόν καιρό στην άσκησι, παρεκάλεσε τον Θεό, να του φανερώση με ποιόν τον έχει όμοιον στην πνευματική ζωή και του εφάνη Άγγελος Κυρίου, που του είπε, ότι ο Θεός σε έχει στην κατηγορία και στα μέτρα του κλαριντζή εκείνου, που παίζει στις χαρές και στα πανηγύρια.

Σαν το άκουσε ο όσιος, σηκώθηκε και πήγε, τον βρήκε και άρχισε να τον ερωτά, με λεπτομερή εξέτασι, να του φανερώση την εργασία και πολιτεία του. Εκείνος του είπε την αλήθεια, ότι είναι αμαρτωλός, μέθυσος και πόρνος. Έχει λίγον καιρό που άφησε την κλεψιά, επειδή ήταν ληστής, οπότε άρχισε αυτή τη τέχνη, να παίζη τον αυλό.

Όμως ο όσιος, τον εβίαζε πολύ, να μάθη μήπως έκαμε και κανένα καλό καμμιά φορά. Μα αυτός έλεγε, ότι άλλο κανένα καλό δεν θυμάται να έκαμα, παρά όταν ήμουν ληστής, επιάσαμε μια παρθένο και, έχοντας σκοπό, σαν κλέφτες, οι άλλοι να διαφθείρουν την παρθενιά της, εγώ την γλύτωσα, περπάτησα τη νύχτα και την έφερα ως την πόλι της.

Άλλη φορά, βρήκα μία ωραία και νέα γυναίκα στην έρημο, η οποία είχε φύγει από την πόλι, για χρέος του ανδρός της. Βλέποντας την, την ρώτησα για την αιτία, και αυτή μου αποκρίθηκε:
-Μη με ρωτάς, αφέντη μου. Μόνον έχε με σκλάβα σου, όπου κι αν είσαι. Εγώ η ταλαίπωρη έχω άνδρα και παιδιά. Ο άνδρας μου έπεσε σε χρέος μεγάλο, για τριακώσια φλωριά. Είναι τώρα δυό χρόνια, που, με δαρμούς, τον έχουν στη φυλακή, πούλησαν τα παιδιά μου και εγώ φεύγω εδώ κι εκεί. Πολλές φορές με βρήκαν και με έδειραν την άθλια και τώρα πάλιν είμαι φευγάτη και έχω τρεις ημέρες, που δεν γεύτηκα τίποτα.

Τότε εγώ, ακούοντας αυτά από την γυναίκα, την λυπήθηκα, την πήρα στο σπίτι μου, της έδοσα τα τριακόσια φλωριά, την πήγα με προφύλαξι έως την πολιτεία της και γλύτωσε κι αυτή κι ο άνδρας της και τα παιδιά της. Τότε του λέγει ο Ιερός Παφνούτιος:
-Εγώ, τέκνον μου, τέτοια κατορθώματα δεν έτυχε να κάμω. Όμως όσο για την άσκησι, ξέρεις πόσο είναι ακουστό το όνομά μου σε κάθε μέρος. Παρ’ όλον τούτο, είχα παρακαλέσει τον Θεό, να μου φανερώση σε ποια μέτρα και σε ποιανού κατηγορία με έχει κατατάξει. Ήλθε Άγγελος Κυρίου και μου αποκάλυψε, ότι με έχει ο Κύριος στα μέτρα τα δικά σου και γι’ αυτό ήλθα, εγώ ο γέροντας να σε βρω. Επειδή, τέκνο μου, σε έχει ο Θεός σε τέτοια μέτρα, μην καταγίνεσαι σε τέτοια μάταια και άτιμα παιγνίδια.

Αφού τα άκουσε αυτά ο αυλητής από τον Όσιο, πέταξε παρευθύς τους αυλούς και τη λύρα και μετέβαλε τον σκοπό σε αρμονία πνευματική. Ακολούθησε τον γέροντα στην έρημο, όπου αγωνίστηκε με τέλεια άσκησι, και σε τρεις χρόνους αξιώθηκε, ο τρισμακάριστος, να μπη στην ουράνια μακαριότητα.
«Λαυσαϊκή Ιστορία» (ή Λαυσαϊκόν) του Παλλαδίου Ελενουπόλεως, σελ. 91, Βενετια, τυπογραφείο Αγίου Γεωργίου, 1866.

σχεδιο_ψαρι_the fish and loaves fresco catacombs of san callistoΑγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο Άγιος Παφνούτιος προσευχήθηκε στον Θεό να του αποκαλύψει σε ποιον έμοιαζε. Άκουσε τότε μια φωνή να του λέει: «Μοιάζεις με έναν έμπορο που αναζητά σπάνια μαργαριτάρια· γι’ αυτό σήκω και μη μένεις αργός!»
Γιατί όμως ο Θεός δεν λέει σε όλους μας ότι μοιάζουμε με έναν έμπορο που αναζητά σπάνια μαργαριτάρια; Επειδή πολλοί από εμάς δεν αναζητούμε μαργαριτάρια, αλλά θάβουμε τους εαυτούς μας κάτω από βαριά στρώματα σκόνης, που δεν έχει καμμια αξία. Ο,τι ανασύρει το δίχτυ από τον βυθό της θάλασσας δεν είναι μαργαριτάρια. Μερικές φορές, είναι μόνο λάσπη και άμμος. Οι αδαείς συναγωνίζονται για αυτή τη λάσπη και την άμμο σαν να ήταν μαργαριτάρια.
Μόνο ο έμπορος που αναγνωρίζει ένα αληθινό μαργαριτάρι, ρίχνει το δίχτυ βαθιά μέσα στη θάλασσα αμέτρητες φορές. Το σηκώνει, το καθαρίζει από τη λάσπη και την άμμο, μέχρι να βρει το μαργαριτάρι! Γιατί ο Θεός συγκρίνει τον Παφνούτιο με έμπορο; Γιατί ο Παφνούτιος έδωσε όλα τα υπάρχοντά του, επένδυσε όλες του τις δυναμεις και όλο τον χρόνο του, για να βρει αυτό το ένα αληθινό μαργαριτάρι. Αυτό το αληθινό μαργαριτάρι είναι η καρδιά, καθαρισμένη από όλα τα πάθη και τις κακές σκέψεις και θερμή από τη φλόγα της αγάπης για τον Θεό.
Σήκω κι εσύ, άνθρωπε, και μην είσαι αργός! Η ημέρα που μπορείς ακόμη καλώς να εμπορευθείς ενώπιον του Θεού για να βρεις το πολύτιμο μαργαριτάρι, πλησιάζει στο λυκόφως της.
Ο Πρόλογος από την Οχρίδα: Βίοι Αγίων του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, 23 Μαρτιου
http://prologue.orthodox.cn/March23.htm

***

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης,

Παΐσιος o Αγιορείτης_Παναγια _Saint Paisios of Mount Athos_Паи́сий Святого́рец_vpcuviosul-paisie-aghioritul3a2ce6e0aed5649c1bc224 - ΑντιγραφήΑγάπη είναι να ακούσεις με πόνο την στενοχώρια του άλλου.
Αγάπη είναι κι ένα βλέμμα πονεμένο κι ένας λόγος που θα πεις με πόνο στον άλλον, όταν αντιμετωπίζει κάποια δυσκολία.
Αγάπη είναι να συμμερισθείς τη λύπη του, να τον αναπαύσεις στη δυσκολία του.

Η καλοσύνη είναι μία από τις πολλές ιδιότητες του Θεού, γι’ αυτό πάντα σκορπάει χαρά, διώχνει σύννεφα, ανοίγει καρδιές σαν την ανοιξιάτικη λιακάδα που βγάζει άνθη από την γη, θερμαίνει ακόμη και τα φίδια και τα βγάζει από τις παγωμένες τους τρύπες, για να χαρούν και αυτά την καλοσύνη του Θεού.
Οι κακότροποι άνθρωποι είναι πάντα πνιγμένοι από λογισμούς και με την παγωμένη τους καρδιά παγώνουν και πνίγουν με λογισμούς τους πονεμένους ανθρώπους, που καταφεύγουν σ’ αυτούς για να παρηγορηθούν, ενώ οι καλοκάγαθοι με την πνευματική τους (αρχοντική) αγάπη, την σφιχτή με πόνο, πνίγουν δαίμονες, ελευθερώνουν ψυχές και σκορπάνε θεϊκή παρηγοριά στους συνανθρώπους τους.

Στο πρόσωπο του αδελφού μας βλέπουμε τον Χριστό.
Γιατί, ό,τι κάνουμε, για να αναπαύσουμε τον αδελφό μας, είναι σαν να το κάνουμε στον Ίδιο τον Χριστό. «Εφ᾿ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, είπε ο Χριστός, εμοί εποιήσατε». Η ελεημοσύνη, η καλωσύνη, μαλακώνει την καρδιά• ενεργεί όπως το λάδι στην σκουριασμένη κλειδαριά. Η σκληρή καρδιά μαλακώνει κοντά στις πληγωμένες ψυχές• γίνεται ευαίσθητη και ταπεινή.
Όσοι δεν έρχονται στην θέση των πονεμένων συνανθρώπων τους, εγκαταλείπονται από τον Θεό, και πέφτουν τότε άσχημα και μαθαίνουν να πονάνε. Ενώ εκείνοι που πονάνε και ενδιαφέρονται όλο για τους άλλους και αδιαφορούν για τον εαυτό τους, προστατεύονται από τον Θεό και φροντίζονται από τον Θεό και από τους ανθρώπους.

Παναγια_λιτανεια_πολεμος κριμαικος_Е-Зайцев.-Молебен-на-Бородинском-поле_Отечественная война 1812_9613Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Οι άνθρωποι διαφεντεύουν μόνο τους σκοπούς των πολέμων, αλλά ποτέ την έκβασή τους. Όταν οι άνθρωποι στοιβάζουν αίτια πολέμου, τότε ο Θεός επιτρέπει τον πόλεμο και αποφασίζει για την έκβασή του.

Ούτε ένα σπουργίτι δεν πέφτει στη γη χωρίς το θέλημα του Πατέρα σας, είπε ο Σωτήρας και ακόμα πρόσθεσε έχει μετρημένες και τις τρίχες της κεφαλής σας (Ματθ. Γ, 29). Όταν λοιπόν δεν μπορεί να πέσει ούτε ένα σπουργίτι χωρίς τη θέληση του Θεού, πώς μπορεί τότε να πέσει ένας λαός ή ένας άνθρωπος στον πόλεμο; Κι όταν κι οι τρίχες της κεφαλής μας είναι αριθμημένες, πώς δεν απαρίθμησε ο Θεός όλους τούς δημιουργημένους ανθρώπους; Κι ο δημιουργός των ανθρώπων δεν απαριθμεί τους ανθρώπους μόνο για να γνωρίζει τον αριθμό τους, άσχετα με το ποιος και πώς αυτός ο αριθμός θα σμίκρυνε ή θα αύξανε, αλλά η γνώση Του για τον αριθμό όλων των ανθρώπων σημειώνει ταυτόχρονα και την κρίση Του για την πορεία κάθε ανθρώπου.

Μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι θα νικήσει εκείνη η πλευρά, πού η θέληση του Θεού επέλεξε να της απονεμηθεί η νίκη. Και το σε ποιά πλευρά κατά το θέλημα του Θεού θα απονεμηθεί η νίκη, είναι ξεκάθαρο στην Αγία Γραφή του Θεού, σαφές κι από τη μέχρι τώρα αναφορά μας, σαφές κι απ’ όλους τους πολέμους σ’ ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας, μόνον αν αυτοί οι πόλεμοι διαβάζονται υπό το φως της Βίβλου.

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_Преподобный Серафим Саровский_Sf-Serafim-de-Sarov_icon_molitvi o usopshix2Κοντολογίς: η θέληση του Θεού θα απονέμει τη νίκη στην πλευρά εκείνη πού διαθέτει την πιο καθαρή και την πιο σταθερή πίστη στο Θεό και η οποία θα τηρεί σοβαρά τις εντολές Του. Ο απομακρυσμένος από το Θεό και τις εντολές Του λαός θα χάσει τον πόλεμο, ακόμα κι αν οι πιθανότητες είναι μηδαμινές. Οι απομακρυσμένοι από το Θεό και τις εντολές Του ηγέτες ενός λαού, δε θα βοηθηθούν ούτε από την εξυπνάδα τους, ούτε από τούς υπολογισμούς τους, ούτε από το στρατό, ούτε από τον πολιτισμό, ούτε από τα όπλα, ούτε από τις διπλωματικές σχέσεις, από την ευφράδεια του λόγου τους, ούτε από οποιοδήποτε υλικό αυτού του κόσμου.
Ο λαός όμως πού μαζί με τους ηγέτες του είναι με το Χριστό Θεό (μιλάμε ακόμα για τούς χριστιανικούς λαούς) θα προστατευτεί από τον πόλεμο ή αν μπει στον πόλεμο θα βγει νικητής εντελώς ανεξάρτητα από τον αριθμό του στρατού του, τον πολιτισμό του και το οπλοστάσιό του…

Γιατί όμως οι λαοί των υπόλοιπων λιγότερο εγωιστικών και πιο φιλειρηνικών πολιτισμών υιοθετούν τον Ευρωαμερικανικό πολιτισμό, αφού τον μισούν και τον χλευάζουν; Για τον ίδιο λόγο, στρατηγέ, πού ο Δαυίδ μη έχοντας δικό του σπαθί, τράβηξε το σπαθί του Γολιάθ και τον έσφαξε. Οι λαοί των μη ευρωπαϊκών πολιτισμών άρχισαν εσπευσμένα να εξοπλίζονται με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό για να μπορέσουν να αμυνθούν από την Ευρώπη και ακόμα – πράγμα πού επιθυμούν ειλικρινώς – δοθείσης ευκαιρίας με τα ίδια του τα όπλα να τον αποκεφαλίσουν.

(Στον πόλεμο) δε νικά ο πολιτισμός, αλλά η αλήθεια και το δίκαιο… Η νίκη στο μελλοντικό πόλεμο εξαρτάται και από τη μετάνοια. Εκείνος ο λαός πού θα μετανοήσει νωρίτερα, θα διορθωθεί και θα επικαλεστεί το Θεό, αν καν μπει στον πόλεμο κατά την Πρόνοια του Θεού, θα νικήσει.
Από το βιβλίο «Πόλεμος και Βίβλος», του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, εκδόσεις Παρρησία

Απολυτίκιον. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης

Της Σκοπέλου προστάτης και ποιμήν ενθεώτατος, ώφθης Ιεράρχα Ρηγίνε, ως του Πνεύματος σκήνωμα, και αίματι σοφέ μαρτυρικώ, φοινίξας την αγίαν σου στολήν, διασώζεις εκ κινδύνων και πειρασμών, τους πίστοι εκβοώντάς σοι· δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου, πάσιν ιάματα.

Απολυτίκιον
Ήχος γ’. Την ωραιότητα.

Βίου ορθότητι, καλλωπιζόμενος, φωστήρ υπέρλαμπρος, ώφθης του Πνεύματος, και την Εικόνα του Χρίστου, Συνόδω εν τη Έβδομη, προσκυνείν εκήρυξας, ορθοδόξως μακάριε, στύλος και εδραίωμα, Εκκλησίας γενόμενος, διό τους σούς αγώνας γεραίρει, Πάτερ Ιεράρχα Ταράσιε.