iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Η αγία ψυχή μεριμνά και προσεύχεται στο Θεό να σωθούν οι πλησίον· να γεμίσει η ψυχή τους με αγάπη για το Θεό· ενώ η φθονερή μεταφέρει κακία και διαβολές και την βάσανο της κολάσεως… Κύριε Ιησού, Συ, η Αιώνια Αλήθεια, καθάρισε τις καρδιές μας από την υπερηφάνεια και τον φθόνο, ώστε να μπορούμε να βλέπουμε Εσένα και εν Σοι να αγαλλόμεθα.

Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός Ρώμης_Παντελεημων__Icon of Sts Cosmas and Damian of Rome_Святые Косма и Дамиан, Римские_e49Συναξάριον τοῦ Μηναίου.
Τῇ Αʹ (1ῃ) τοῦ μηνός Ἰουλίου, Μνήμη τῶν Ἁγίων καὶ θαυματουργῶν Ἀναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ, τῶν αὐταδέλφων τῶν ἐν Ῥώμῃ τελειωθέντων (284).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Βασιλείου, τοῦ συστησαμένου τὴν Μονὴν τοῦ Βαθέος Ῥύακος Τρίγλιας, ἐκ Καππαδοκίας (9ο αιων)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πέτρου, πατρικίου γενομένου ἐν τοῖς Εὐάνδρου Κωνσταντινουπόλεως (854), μαθητοῦ τοῦ Ὁσίου Ἰωαννικίου τοῦ Μεγάλου
Ὅσιος Λέων ὁ ἐρημίτης, γυμνὸς διάγων, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.
Οἱ Ἅγιοι Δισχίλιοι Μάρτυρες ξίφει τελειοῦνται.
Ἅγιος Μάρτυς Μαυρίκιος, μέλιτι χρισθεὶς καὶ ὑπὸ μελισσῶν δακνόμενος, τελειοῦται.
Οἱ Ἅγιοι Εἴκοσι Πέντε Μάρτυρες οἱ ἐν Νικομηδείᾳ, πυρὶ τελειοῦνται.
Ἅγιος Μάρτυς Κωνσταντῖνος ὁ Ἀλαμάνος ἐν Κύπρω καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ξίφει τελειοῦνται (12ος αἰ.)
Κοίμησις τῆς Ὁσίας Ἄννης Ἰβάνοβνας (Lukasheva) τῆς διὰ Χριστὸν σαλὴς τῆς Πετρουπόλεως Ῥωσίας (1853)

Στίχοι
Βολαῖς ἀδελφοὺς οὐ διέσπων οἱ λίθοι,
Ὡς εἰς ἕν’ ἄμφω συμπεπηγότας λίθον.
Πρώτη Ἰουλίοιο λίθοισιν Ἀνάργυροι ἤθλουν.

Οι Άγιοι μάρτυρες Κοσμάς και Δαμιανός

Ο Κοσμάς και ο Δαμιανός ήταν ανάργυροι ιατροί και θαυματουργοί. Οι δύο αυτοί άγιοι ήταν αδέρφια, γεννήθηκαν στη Ρώμη και ως παιδιά βαπτίστηκαν και ανατράφηκαν με το χριστιανικό πνεύμα. Αξιώθηκαν άφθονης χάριτος από τον Θεό για να θεραπεύουν ανθρώπους και ζώα από κάθε ασθένεια και νόσο, συνήθως με την τοποθέτηση των χεριών τους. Δεν επιζητούσαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους. Ζητούσαν μόνο από τους ασθενείς να πιστέψουν στον Κύριο Ιησού Χριστό. Κληρονομώντας μια μεγάλη περιουσία, τη μοίρασαν φιλανθρώπως σε πτωχούς και σε αναξιοπαθούντες.
Τότε στη Ρώμη βασίλευε ο αυτοκράτορας Γαλέριος. Ως διώκτης του Χριστιανισμού, κάλεσε αυτούς τους δύο αγίους αδελφούς μπροστά του αλυσοδεμένους. Μετά από παρατεταμένη ανάκριση ο αυτοκράτορας τους διέταξε να αρνηθούν τον Χριστό και να προσφέρουν θυσίες στα είδωλα. Ο Κοσμάς και ο Δαμιανός όχι μόνο δεν άκουσαν τον αυτοκράτορα αλλά τον συμβούλεψαν να εγκαταλείψει τα νεκρά είδωλα και να αναγνωρίσει τον Έναν Αληθινό Θεό. «Ο Θεός μας δεν είναι δημιούργημα αλλά είναι ο Δημιουργός των πάντων. Οι θεοί σας είναι φαντασίες των ανθρώπων και κατασκευάσματα των χεριών τεχνουργών. Αν δεν είχατε καλλιτέχνες για να φτιάξουν τους θεούς σας, δεν θα είχατε κανέναν να προσκυνήσετε. ”
Αφού έκαναν ένα θαύμα στον ίδιο τον αυτοκράτορα – τον θεράπευσαν θαυματουργικά από μια σοβαρή ασθένεια – ο αυτοκράτορας διακήρυξε την πίστη του στον Χριστό και απελευθέρωσε τους αγίους αδελφούς με ειρήνη. Ο Κοσμάς και ο Δαμιανός συνέχισαν να δοξάζουν τον Θεό και να θεραπεύουν τους αρρώστους, με αποτέλεσμα και οι ίδιοι, να δοξασθούν από σύσσωμο το λαό.
Φθόνησε τη δόξα τους, κάποιος γιατρός που κάποτε ήταν ο δάσκαλός τους και με το πρόσχημα να μαζέψουν θεραπευτικά βότανα, τους οδήγησε στο βουνό και τους λιθοβόλησε μέχρι θανάτου. Έτσι μαρτύρησαν για την πίστη του Χριστού το έτος 284. Η μνήμη τους παραμένει αιώνια στην επί γης Εκκλησία και οι ψυχές τους έλαβαν κατοικία στη Βασιλεία του Θεού, ώστε να ζουν στην αιώνια δόξα και χαρά.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», εκδ.Άθως
http://prologue.orthodox.cn/July1.htm

***

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Η αγάπη με τον πόνο, όταν παίρνη την θέση του άλλου, παίρνει και τα φίδια ακόμη μέσα στην καρδιά του ανθρώπου και τα κάνει φίλους του· ενώ ο φθόνος κάνει τον άνθρωπο φιδένιο και δαγκώνει ανθρώπους και φαρμακώνει, και οι φαρμακωμένοι τότε άνθρωποι τον χτυπάνε με κακία. Θεός φυλάξοι, παρουσιάζεται τότε μια εικόνα της κολάσεως με όλο το διαβολικό τυπικό!
Οι φθονεροί και κακοί, όπου να βρεθούν, κακία και διαβολιές μεταφέρουν και την βάσανο της κολάσεως και προσπαθούν να βασανίζουν και άλλους, όπως κάνουν και οι δαίμονες.
Οι άνθρωποι που έχουν αγάπη και καλοσύνη, μοιάζουν με τους Αγγέλους, που μεταφέρουν χαρά και αγαλλίαση, όπου και εάν βρεθούν.

***

Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός Ρώμης Icon of Sts Cosmas and Damian of Rome Святые Косма и Дамиан, РимскиеCosma_e_DamianoΠολλοί δεν βλέπουν τα δικά τους χαρίσματα· βλέπουν μόνον τα χαρίσματα των άλλων και τους πιάνει η ζήλεια. Θεωρούν τον εαυτό τους αδικημένο, μειωμένο, κι έτσι βασανίζονται και κάνουν την ζωή τους μαύρη.. Θυμάστε τον Κάιν και τον Άβελ; Δεν έψαξε ο Κάιν να βρη τα δικά του χαρίσματα, αλλά κοιτούσε τα χαρίσματα του Άβελ· οπότε καλλιέργησε τον φθόνο προς τον αδελφό του, μετά τα έβαλε και με τον Θεό και τελικά από τον φθόνο έφθασε στον φόνο… Όταν ο άνθρωπος φθάση να χαίρεται για την πρόοδο των άλλων, τότε ο Χριστός θα του δώση όλη την πρόοδο των άλλων και θα χαίρεται όσο χαίρονται όλοι οι άλλοι, και τότε φυσικά θα είναι πολλή και η πρόοδός του και η χαρά του. 

Η αρχοντιά είναι το αντίδοτο της ζήλειας. Αλλά δυστυχώς λίγοι έχουν αρχοντιά.

– Όταν, Γέροντα, ζηλεύω, προσπαθώ να τοποθετηθώ λογικά.

– Αν εξ αρχής προσπαθήσης να μη ζηλέψης, δεν είναι πιο καλά; Η ζήλεια είναι γελοίο πράγμα.
Λίγη σκέψη χρειάζεται, για να ξεπεράση την ζήλεια κανείς· δεν χρειάζεται να κάνη μεγάλους αγώνες και πολλή άσκηση, γιατί είναι ψυχικό πάθος. Πρόσεξε, μην αφήσης ποτέ το πάθος της ζήλειας να σε κυριέψη, γιατί είναι ένα από τα μεγαλύτερα πάθη. Ξέρεις από την ζήλεια που μπορεί να φθάση ο άνθρωπος; Στον φθόνο και στην διαβολή. Και οι διαβολές κάνουν πολύ μεγαλύτερο κακό από τον φθόνο.
– Γέροντα, τί έχει μέσα η ζήλεια;
– Και τί δεν έχει!… Υπερηφάνεια έχει, εγωισμό έχει, φιλαυτία έχει… Δεν έχει αγάπη ούτε φυσικά και ταπείνωση.
– Δηλαδή, Γέροντα, αν κανείς ζηλεύη, αποκλείεται να έχη αγάπη;
– Και βέβαια αποκλείεται! Δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να έχη συγχρόνως ζήλεια και αγάπη. Κι αν ακόμη έχη λίγη αγάπη, η αγάπη του δεν είναι καθαρή, γιατί μέσα στην αγάπη του είναι ο εαυτός του. Η ζήλεια μουρνταρεύει την αγάπη και την καλωσύνη, όπως το ψόφιο ποντίκι μουρνταρεύει όλο το λάδι, όταν πέση μέσα στο πιθάρι
– Γέροντα, εγώ νομίζω ότι ζηλεύω, επειδή μέσα μου δεν νιώθω γεμάτη.
– Πώς να νιώθης γεμάτη, όταν τα θέλης όλα δικά σου;
– Όταν όμως επιθυμώ κάτι που δίνεται σε μια άλλη αδελφή;
– Αφού ο Θεός είπε: «ουκ επιθυμήσεις όσα τω πλησίον σού εστι»1, πώς να επιθυμήσουμε κάτι που έχει ο άλλος; Ούτε τις βασικές εντολές να μην τηρήσουμε; Μετά η ζωή μας γίνεται κόλαση. «Έκαστος πειράζεται υπό της ιδίας επιθυμίας»2, λέει ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος. Αυτές οι επιθυμίες θα βασανίζουν τις ψυχές και στην κόλαση. Κι αν μας πάρη ο Θεός στον Παράδεισο, χωρίς να έχουμε απαλλαγή από την ζήλεια, και εκεί δεν θα βρούμε ανάπαυση, γιατί θα έχουμε τις ίδιες παράλογες επιθυμίες.

***

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός της Γεωργίας
Η αγάπη είναι η μοναδική δύναμη με την οποία ο άνθρωπος θα μπορέσει ν’ αντέξει τις παγίδες του Αντιχρίστου.

– Ποιοι θα σωθούν; ρώτησε κάποιος διάκος.

Ώσπερ Πελεκάν τετρωμένος την πλευράν Σου, Λόγε, Σους θανόντας παίδας εζώωσας,-Samopozhertvovanie-pelikana– «Και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων διά το όνομά Μου. Ο δε υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» (Μαρκ. 13:13). Ιδού ο Θεός! Ισχυρός και μέγας, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε ούτε την αρχή ούτε το τέλος Του. Η σοφία Του είναι ανεξερεύνητη και η καλοσύνη Του κρυφή. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο Κάιν πάντα σκοτώνει τον Άβελ και ο δρόμος του τελευταίου κατευθύνεται προς την ευλογημένη αιωνιότητα.
Οι απόγονοι του Κάιν θεωρούνται (και αυτοί) παιδιά του Αδάμ. Όμως οι απόγονοι του Σηθ είναι παιδιά του Θεού. Δηλαδή τα παιδιά του Θεού δεν είναι τα σαρκικά παιδιά, αλλά τα (υπάκοα) παιδιά της Διαθήκης. Με αυτό ξεχωρίζουν τα παιδιά του Θεού από τα παιδιά του Πονηρού. Όποιος δεν κάνει καλό δεν είναι από τον Θεό, όπως κι εκείνος που δεν αγαπάει τον αδελφό του. Εμείς όμως, αδέλφια μου, περιμένουμε την υιοθεσία και την εξαγορά μας από τον Κύριο.
– Έστω και μόνο έναν άνθρωπο να μισείς, τότε είσαι μακριά από τη Βασιλεία των Ουρανών. Να τους αγαπάτε όλους για να την κερδίσετε. Η αγάπη είναι μητέρα όλων των αρετών, μας έλεγε συχνά.
Η αγάπη υπερτερεί όλων των κανόνων και των νόμων. Αγαπήστε τους πάντες. Αν δεν μπορείτε τουλάχιστον να έχετε καλή προαίρεση.

***

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ

Ποιο είναι το όπλο του εχθρού κατά της σωτηρίας μας; Η ζήλια. Σύμφωνα με τα Ευαγγέλια, ο Πιλάτος γνωρίζει ότι από φθόνο ήθελαν να φονεύσουν τον Χριστό (Ματθ. 27, 18). Αυτή είναι η μεγαλύτερη δύναμη του Εχθρού. Πρέπει λοιπόν να αποφεύγετε πάνω από όλα τον λογισμό της ζήλιας. Υπάρχει η «καλή στάση» ζωής, όπως υπάρχει και η «κακή». Για παράδειγμα, ο Καίσαρ έλεγε: «Να προτιμάς να είσαι πρώτος μέσα σ’ ένα χωριό παρά δεύτερος στη Ρώμη». Αυτό το γνωρίζουμε όλοι· είναι αληθινά καθαρά εωσφορική υπερηφάνεια. Δεν υπάρχει φράση που να μπορεί να το εκφράσει αυτό με πιο καθαρό τρόπο.
Όταν βρισκόμαστε σ’ έναν χώρο, όπου ο καθένας από μας μπορεί να φανταστεί ότι είναι πρώτος, κανένας δεν μπορεί να προοδεύσει. Αλλά αν κάποιος είναι ο τελευταίος, βρίσκεται σε μια κατάσταση, όπου η συνάντηση με κάποιον άλλον του επιτρέπει να λάβει πνευματικό όφελος, να μάθει κάτι καινούργιο και, από το γεγονός αυτό και μόνο να προοδεύσει. Έτσι, «η καλή στάση» είναι να είσαι ο τελευταίος. Τι νομίζετε; Το να είσαι πρώτος για μένα είναι καταχθόνια ανία· αλλά να είσαι τελευταίος είναι συνεχής χαρά, διότι μαθαίνεις κάτι το νέο, το χρήσιμο.
Προσπαθήστε να μην κατηγορείτε κανέναν, αλλά να προσεύχεσθε για τους άλλους. ..Δεν υπάρχουν προβλήματα που θα έπρεπε να λυθούν πρωτίστως με μεθόδους συμπεριφοράς ή οργάνωσης. Όχι, δεν πρόκειται για έλλειψη οργάνωσης. Αυτό που πρέπει να έχουμε είναι το θάρρος να υπομένουμε τα πάντα….

Κάθε φορά που σκέπτεσθε με έναν τρόπο υποτιμητικό για τους αδελφούς ή τις αδελφές σας, καταστρέφετε τη ζωή, και οι αδελφές και οι αδελφοί που κατηγορείτε το αισθάνονται και πληγώνονται. Πως συμβαίνει αυτό; Ακόμη και μεταξύ αυτών που δεν προσεύχονται, υπάρχει μια ψυχολογική ευαισθησία και αισθάνονται τα ψυχικά κύματα, την ψυχική ενέργεια που εκπέμπουν οι άλλοι. Κανείς δεν αντιλαμβάνεται τίποτε, δεν ακούει λόγια, δεν βλέπει χειρονομίες. ο,τι γίνεται, γίνεται μυστικά, η ζωή όμως καταστρέφεται.”
(από το βιβλίο «Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας», Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Σαχάρωφ, Τόμος Α, Απόσπασμα από την ομιλία 12, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 2014 )

***

Γέροντας Ιγνάτιος Καπνίσης της Ευβοίας

Ρωτήσανε κάποια φορά έναν, ποιά μάτια, βλέπουν καλύτερα; τα μαύρα, τα πράσινα ή τα γαλανά; των ανδρών ή των γυναικών; των ανθρώπων ή των ζώων;
Και απαντάει, των φθονερών. Γιατί βλέπουν από μακριά, και τα μικρότερα πράγματα· και εκείνα πού δεν υπάρχουν. Ένα μόνον πράγμα δεν βλέπουν, το καλό· Κρύψου όσο θέλεις, φύγε και στην έρημο, τα μάτια του φθονερού σε βλέπουν τι κάνεις. Έχει κάποια τηλεσκόπια και βλέπει πολύ μακριά. Τα μάτια του φθονερού βλέπουν και τα μικρότερα ελαττώματα.

***

Γέροντος Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα
Ο φθόνος είναι η σφραγίδα του Αντίχριστου στην καρδιά του ανθρώπου.

Ανάσταση Σκοτεινή Εκκλησία_Holy Resurrection of Jesus Christ Karanlik kilise_Воскресение Иисуса Христа_cappadocia_1866_(2215893785)Πώς λειτουργεί ο φθόνος; Ο φθόνος είναι ένα πνεύμα του Άδη. Μάχεται αδιάκοπα τη δικαιοσύνη και τον Θεό. Ο Θεός είναι αγάπη και ο φθόνος δεν αντέχει να μας βλέπει να κάνουμε καλό στον πλησίον μας. Όταν ο Κύριος, που είναι αγάπη, θεράπευσε τη γερόντισσα εκείνη που ήταν συγκύπτουσα για πάνω από 18 χρόνια, το κακό έδειξε μεμιάς το πρόσωπο του και άρχισε αμέσως να επαναστατεί, διότι ο φθόνος δεν μπορεί να αντέξει να γίνεται καλό στον οποιονδήποτε (βλ. Λουκ. 13,11-17). Ο φθόνος δεν σταματά ποτέ το πνεύμα του Άδη φθονεί όλους τους ανθρώπους για τα πάντα.

Ένας από τους θεοφόρους Πατέρες, ο άγιος Νείλος ο Μυροβλύτης (εμφανίστηκε στον μοναχό Θεοφάνη, που κατοικούσε στο σπήλαιο του αγίου Νείλου τον 18ο αιώνα), μας έχει εξηγήσει πολλά από τα μυστήρια της Βασιλείας των Ουρανών. Είπε ότι ο φθόνος είναι η σφραγίδα του Αντίχριστου στην καρδιά του ανθρώπου. Βλέπετε τώρα τι τρομερό πράγμα είναι ο φθόνος; Όμως αλίμονο, εμείς φθονούμε συχνά το γείτονα μας, ακόμα και τον πλησιέστερο μας συγγενή. Δεν φροντίζουμε ούτε καν να προσπαθήσουμε να γιατρέψουμε τον εαυτό μας από αυτή τη συμφορά, και να συνέλθουμε.

Oταν αμαρτάνουμε εις βάρος του πλησίον μας, αμαρτάνουμε στην ουσία κατενώπιον του Θεού, διότι ο Θεός είναι παντού. Ενοικεί στην ψυχή όλων και του καθενός ξεχωριστά. Η σχέση μας με τους συνανθρώπους μας καθορίζει την σχέση μας με το Θεό.
Είμαστε υοί φωτός και αγάπης, υοί Θεού, δικά του παιδιά. Ως τέτοιοι, πρέπει να διαθέτουμε τις δικές Του ιδιότητες, τη δική Του ποιότητα – αγάπη, ειρήνη και αγαθοσύνη προς όλους.

Ένας άνθρωπος της ύλης δεν μπορεί να καταλάβει έναν πνευματικό άνθρωπο. Ότι λέει ένας πνευματικός άνθρωπος αποτελεί για τον άνθρωπο της ύλης μια φαντασία, διότι η ουράνια λογική είναι ολότελα διαφορετική από τη λογική του κόσμου τούτου.. Επομένως, οι υιοί του φωτός έχουν κληθεί να λάμψουν με τη ζωή τους όσο περισσότερο μπορούν, ώστε να σκορπίσουν το φως παντού.

Όταν ένα πονηρό πνεύμα βλέπει ότι ένας άνθρωπος προσπαθεί να ευαρεστήσει τον Θεό και προκόβει στο αγαθό, βρίσκει τον τρόπο να μπει στην καρδιά των άλλων ανθρώπων και από κει να φθονήσει τον θεοειδή άνθρωπο. Μ᾿ αυτό τον τρόπο, το πονηρό πνεύμα δημιουργεί στους άλλους ανθρώπους μια κακή προδιάθεση για τον αδελφό τους και τους κάνει να νιώθουν φθόνο για κείνον. Με την επιρροή των δαιμόνων διαπράττουν πολλά άσχημα και κακόβουλα πράγματα εναντίον του αδελφού τους, διαδίδουν ψέμματα και φήμες για κείνον. Σε μας φαίνεται σαν να είναι οι άνθρωποι που φθονούν τον ευλαβή αδελφό τους, ενώ στην πραγματικότητα είναι το πνεύμα της μοχθηρίας που έχει θρονιαστεί στην καρδιά τους και φθονεί. Παρομοίως, το πνεύμα της κακίας εισέρχεται στην καρδιά ενός ανθρώπου που άκουσε ότι έπεσε κακοτυχία σε κάποιον με τον οποίο δεν είχε καλή σχέση για καιρό. Δεν γνωρίζει ότι είναι το πνεύμα του Άδη αυτό που χαίρεται μαζί του για την κακοτυχία του πλησίον του.
 Είθε λοιπόν να σας αξιώσει ο Κύριος κάθε καλού, και να έχετε πλάι σας την Υπεραγία Θεοτόκο, που είναι η προστάτις μεσίτριά μας ενώπιον του θρόνου του Θεού. Θα παρακαλεί τον Υιό της και Θεό μας να μας δίνει τη δύναμη να είμαστε καλοί και να δοξάζουμε τον Θεό, τόσο εδώ στη γη όσο και στην αιωνιότητα. Αμήν.
Από το βιβλίο : «ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ, Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα,Εκδόσεις : «Εν πλω»

***

Ο φθόνος πηγάζει από την κενοδοξία. Γράφει ο Απόστολος Παύλος: «οι δε του Χριστού [Ιησού] την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασιν και ταίς επιθυμίαις. 5.25 ει ζώμεν πνεύματι͵ πνεύματι και στοιχώμεν. 5.26 μη γινώμεθα κενόδοξοι͵ αλλήλους προκαλούμενοι͵ αλλήλοις φθονούντες»( Γαλ. 5, 24-26).

Λέγει ο Μ. Βασίλειος: «Ο Κάιν, ο πρώτος μαθητής του διαβόλου, διδάχθηκε από αυτόν και τον φθόνο και τον φόνο. Αυτές είναι οι αδελφές της ανομίας τις οποίες συνέζευξε και ο Παύλος λέγοντας: Μεστούς φθόνου, φόνου. Τι ήταν λοιπόν αυτό που έκανε ο Κάιν; Είδε την τιμή από τον Θεό προς τον Άβελ και κάηκε από ζήλεια. Φόνευσε αυτόν που τιμήθηκε (τον Άβελ) για να πληγώσει αυτόν που τον τίμησε (δηλ. τον Θεό). Επειδή ήταν αδύνατος για θεομαχία, ξέπεσε σε αδελφοκτονία. Ας αποφύγουμε αδελφοί, αρρώστεια που είναι διδάσκαλος της θεομαχίας, μητέρα του φόνου (της ανδροφονίας), την πιο παράλογη συμφορά»[Περί φθόνου].

***

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως:
Ο φθόνος είναι ρίζα όλων των κακών

Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός Ρώμης_Icon of Sts Cosmas and Damian of Rome_Святые Косма и Дамиан, Римские_kosma_damian (1)Ο φθόνος είναι πάθος μοχθηρής ψυχής που λιώνει από ζήλια, όταν βλέπει να προκόβει ο διπλανός. Είναι στενοχώρια για τα ξένα αγαθά. Είναι εμπαθής κριτής για τα αγαθά των άλλων. Ο φθόνος είναι ρίζα όλων των κακών, πηγή κάθε συμφοράς και φυτώριο ανουσιουργημάτων.

Ο φθόνος είναι απ’ όλα τα πάθη το πιο άδικο και το πιο δίκαιο. Στην πρώτη περίπτωση, ενοχλεί ιδιαίτερα τους καλούς, στη δεύτερη λιώνει αυτούς που το έχουν. Όπως η σκουριά φθείρει και τρώει το σίδερο, έτσι και η ζήλεια κατατρώει την ψυχή που την έχει. Ο φθόνος λοιπόν πρώτα φθείρει τον φθονερό και έπειτα τον φθονούμενο.

Πρώτα εξολοθρεύει την ψυχή του -καθώς το φίδι κατατρώει την κοιλιά που το έθρεψε- και κατόπιν δαγκώνει αυτόν που φθονεί. Από μόνος του ο φθόνος δεν έχει καμιά αιτία ύπαρξης, γι’ αυτό δεν μπορεί να τύχει ούτε συγχώρεσης. Ο φθόνος δεν γνωρίζει να προτιμάει το συμφέρον.

Κανένα πάθος δεν είναι πιο καταστροφικό από τον φθόνο, γιατί διαφθείρει τις ψυχές, από τη στιγμή που φυτρώνει μέσα τους.
Αυτός διδάσκει τον φόνο. Ω φθόνε, είσαι ρίζα του θανάτου, πολύπλοκη νόσος, της καρδιάς αιχμηρότατο καρφί· τίποτα δεν κεντάει πιο αιχμηρά όπως εσύ· τρυπάς όποια καρδιά σε έχει μέσα της.

Μεγάλο κακό ο φθόνος. Αυτός μαυρίζει τα μάτια της ψυχής και την περιτυλίγει με βαθύ σκοτάδι. Αυτός προκαλεί αναισθησία στις αισθήσεις της.
Πρώτα την σκλήρυνε και μετά την οδήγησε στην πώρωση. Αυτός τελείως διέφθειρε τον άνθρωπο.
Ούτε το σκουλήκι και ο σκόρος συνηθίζει έτσι να εγκαθίσταται στο ξύλο και να το τρώει, ούτε ο σκόρος που τρώει το μαλλί, δεν κάνει τόσο κακό, καθώς ο πυρετός της ζήλειας κατατρώει τα κόκκαλα των φθονερών και καταληστεύει την σωφροσύνη της ψυχής.

Ο Μέγας Βασίλειος λέει: «Τι πιο καταστροφικό μπορεί να υπάρχει από την αρρώστια αυτή;
Είναι φθορά της ζωής, αρρώστια της φύσης· εχθρεύεται ακόμη και αυτά που ο Θεός έχει δώσει, εναντιώνεται προς τον Θεό, είναι κακό αφόρητο, διδασκαλία του πονηρού, εφεύρεση των δαιμόνων, σπορά έχθρας, αρραβώνας της κόλασης, εμπόδιο της ευσέβειας, δρόμος προς τη γέεννα, στέρηση της βασιλείας των ουρανών».

Ο δε Χρυσόστομος λέει: «Ο φθόνος μετατρέπει τον άνθρωπο σε Διάβολο. Τον μετατρέπει σε άγριο δαίμονα. Από φθόνο έγινε ο πρώτος φόνος· έτσι αγνοήθηκε η φύση, έτσι μολύνθηκε η γη.
Τίποτα πιο ολέθριο δεν τρυπώνει στις ψυχές των ανθρώπων, από το πάθος του φθόνου, ο οποίος πολύ λίγο λυπεί και κάνει κακό στους άλλους, αφού το μεγαλύτερο κακό το παθαίνει πρώτα αυτός που φθονεί».

***

Όσο φθονούμαστε από τους ανθρώπους τόσο ευλογούμεθα από τον Θεό.

Λέγει ο ιερός Χρυσόστομος: «Βλέποντας (ο βασιλιάς των Γεράρων) τον πλούτο του Ισαάκ να αυξάνεται καθημερινά, φοβάται και εξαναγκάζει τον δίκαιο να μεταναστεύσει από εκεί. Αξίζει να ακούσουμε και αυτά τα λόγια της θείας Γραφής, για να δούμε δι’ αυτών την εύνοια (φροντίδα) του Θεού, την οποία επιδεικνύει προς τους δούλους Του. Έσπειρε , λέγει ο Ισαάκ στη γη εκείνη και πήρε εκατονταπλάσιο κριθάρι εκείνη τη χρονιά. Είδες την φιλοτιμία του Δεσπότου; Είδες την επίταση της ευεργεσίας; Αλλά ας ιδούμε πόση έγινε και η ζήλια του βασιλιά πόση εγένετο για τον πλούτο του δικαίου. Φύγε, λέγει, από εμάς, διότι έγινες δυνατώτερος από εμάς. Και αληθινά ήταν δυνατώτερος, αφού είχε σε όλα την άνωθεν συμμαχία και εφρουρείτο από την δεξιά του Θεού. Που λοιπόν διώχνεις τον δίκαιο; Δεν γνωρίζεις ότι όπου και αν αυτός πάει, πάντοτε θα είναι με τον Κύριό Του; Ακόμη και αν τον αναγκάσεις να απέλθει στην έρημο, έχει τόσο ευμήχανο Δεσπότη, ώστε και εκεί όταν βρεθεί θα τον αναδείξει ακόμη πιο ξακουστό. Ο Θεός διά μέσου των αντιθέτων, πολλές φορές οικονομεί τα αντίθετα»[Περί φθόνου]

***

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς της Σερβίας.

Αδελφοί μου, δεν βλέπετε πώς οι υπερήφανοι και φθονεροί δεν επιτρέπουν στον Θεό να προηγείται αυτών; Μα αυτό ακριβώς έκανε κάποτε και ο Σατανάς!
Κύριε Ιησού, Συ, η Αιώνια Αλήθεια, καθάρισε τις καρδιές μας από την υπερηφάνεια και τον φθόνο, ώστε να μπορούμε να βλέπουμε Εσένα και εν Σοι να αγαλλόμεθα.

Όταν ο ανθρώπινος φθόνος ή η προδοσία ενός φίλου σας επιτεθεί, μην αποθαρρύνεστε και μην κρατάτε το κακό στην καρδιά σας, αλλά πείτε: “Όλα αυτά τα παραδίδω στη δίκαιη κρίση Σου, Κύριε!”

Ομιλία
για την μέριμνα της σωτηρίας των πλησίον μας.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«μηδεὶς τὸ ἑαυτοῦ ζητείτω, ἀλλὰ τὸ τοῦ ἑτέρου ἕκαστος» (Α Κορ. 10:24)

Σύναξις των Αγίων Αναργύρων_ Synaxis of the Holy Unmercenaries_ Собор святых целителей, бессребренников, чудотвоtriodul-duminica-ortodoxiei-si-cinstirea-sfintelor-icoane-18448394Αυτή είναι διαχρονικά η αρχή των αγίων του Θεού, τώρα, όπως και παλιά, πάντοτε και για πάντα. Αυτή είναι η αρχή, στην οποία θεμελιώνεται η κοινωνία. Πάνω σε αυτήν την αρχή μπορεί να εδραιωθεί η πιο τέλεια, θεάρεστη και ευημερούσα ανθρώπινη κοινωνία. Αυτή η αρχή είναι σωτήρια για κάθε τύπο δυσκολίας, που οι σύγχρονοι άνθρωποι προσπαθούν ν’ αντιμετωπίσουν ανεπιτυχώς, χωρίς ελπίδα. Η αγία ψυχή μεριμνά για το πού θα περάσουν τη νύχτα τους οι άστεγοι, πώς θα τραφούν οι πεινασμένοι, πώς θα ντυθούν οι γυμνοί. Η αγία ψυχή μεριμνά και προσεύχεται στο Θεό να σωθούν οι πλησίον· να γεμίσει η ψυχή τους με αγάπη για το Θεό· ο νους τους να κατευθυνθεί προς το Θεό· οι μοχθηροί να φύγουν από το δρόμο της μοχθηρίας· οι ολιγόπιστοι να ενισχυθούν στην Πίστη· οι ενισχυμένοι στην Πίστη να εδραιωθούν σ’ αυτήν· οι κεκοιμημένοι να δουν το πρόσωπο του Θεού· οι ζώντες να γραφούν στη Βίβλο της Ζωής στο Βασίλειο του Φωτός.

Όμως, αδελφοί, φυλαχθείτε! Δείτε πως η καταστροφική και αντικοινωνική αρχή του διαβόλου μπορεί να διατυπωθεί με ανάλογο τρόπο, λέξη προς λέξη. Αυτή η αρχή του διαβόλου λέει ότι κανένας δεν πρέπει να φροντίζει το δικό του σώμα, να το διατηρήσει αγνό και αλώβητο από την αμαρτία, αλλά μάλλον ότι ο καθένας πρέπει να ασχολείται με τα σώματα των άλλων, προκειμένου να τα σπιλώσει και να τα καταστρέψει. Κανένας δεν πρέπει να φροντίζει τη δική του ψυχή και να δει πώς θα τη σώσει· αντιθέτως, ο καθένας πρέπει να ασχολείται με τη ψυχή κάποιου άλλου, για να την εκφαυλίσει, αμαυρώσει, καταραστεί, απογυμνώσει και καταστρέψει. Κανείς δεν πρέπει να φροντίζει για το σπίτι του, να το χτίσει και να το ανακαινίσει· αντιθέτως, ο καθένας πρέπει να φροντίζει πώς να κάψει και να καταστρέψει το σπίτι κάποιου άλλου. Κανείς δεν πρέπει να κοιτάζει να γεμίσει τις δικές του σιταποθήκες, αλλά μάλλον πρέπει να κοιτάζει τις σιταποθήκες των άλλων, για να κλέψει απ’ αυτές και να τις αδειάσει.

Προσέξτε, αδελφοί, πως αυτή η αρχή μπορεί να είναι μια αρχή για καλό ή για κακό· είναι μια ρομφαία δίστομος, ένας άγγελος ή ο Σατανάς. Δείτε πώς αυτή η αρχή με τη μορφή του σατανικού πνεύματος, κερδίζει έδαφος και απηχεί σε όλες τις πλευρές στην εποχή μας!

Ω Κύριε, Πνεύμα Άγιο, Εσύ που με το στόμα του αποστόλου του Θεού είπες τα άγια αυτά λόγια στην οικουμένη σαν λαμπερές ακτίνες του ήλιου, για να μας φωτίζουν και να μη μας καίνε, βοήθησε μας τώρα να τα πραγματοποιήσουμε στην ορθή, ουράνια έννοιά τους, προς δόξαν του Τριαδικού Θεού και σωτηρία των ψυχών μας.

Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», εκδ. Άθως)
http://prologue.orthodox.cn/January9.htm

Η καλωσύνη κι η συμπόνοια κριτήριο σωτηρίας. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2018/02/13/%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%89%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%b7-%ce%ba%ce%b9-%ce%b7-%cf%83%cf%85%ce%bc%cf%80%cf%8c%ce%bd%ce%bf%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%cf%81%ce%b9%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b9%ce%bf-%cf%83%cf%89%cf%84/

Άβελ και Κάϊν. Οι ενάρετοι προκαλούν το φθόνο του διαβόλου και των κακών ανθρώπων.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/02/28/%CE%AC%CE%B2%CE%B5%CE%BB-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%AC%CF%8A%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CF%84%CE%BF/

αγαπη_ωσπερ πελεκαν_Agapi-2011Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων. Ἦχος πλ.δ’

γιοι Ἀνάργυροι καὶ θαυματουργοί, ἐπισκέψασθε τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε ἡμῖν.

Δόξα. Τοῦ Μηναίου
Ἦχος πλ. βʹ.

Πάντοτε ἔχοντες Χριστόν, ἐνεργοῦντα ἐν ὑμῖν, Ἅγιοι Ἀνάργυροι, θαυματουργεῖτε ἐν κόσμῳ, ἀσθενοῦντας θεραπεύετε· καὶ γὰρ τὸ ἰατρεῖον ὑμῶν, πηγὴ ὑπάρχει ἀνεξάντλητος· ἀντλουμένη δέ, μᾶλλον ὑπερεκβλύζει, καὶ χεομένη περισσεύεται, καθʼ ἑκάστην κενουμένη καὶ πληθυνομένη, πᾶσι χορηγοῦσα καὶ μὴ λειπομένη· καὶ οἱ ἀρυόμενοι κορέννυνται ἰάματα, καὶ αὕτη διαμένει ἀδαπάνητος. Τί οὖν ὑμᾶς καλέσωμεν; θεράποντας ἰατροὺς ψυχῶν τε καὶ σωμάτων, ἰατῆρας παθῶν ἀνιάτων, δωρεὰν ἰωμένους ἅπαντας, εἰληφότας χαρίσματα, παρὰ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τοῦ παρέχοντος ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Εἰς τοὺς Αἴνους, Στιχηρὰ τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων
Ἦχος δ’ Ἔδωκας σημείωσιν

Νάμασι τοῦ Πνεύματος, ὡς ποταμοὶ προσκλυζόμενοι, καὶ σαφῶς πελαγίζοντες, τὴν κτίσιν ἀρδεύετε, ταῖς θεοσημείαις, καὶ ταῖς παραδόξοις, τῶν ἰαμάτων παροχαῖς, καὶ ψυχοφθόρα πάθη ξηραίνετε, καὶ νόσους θεραπεύετε, καὶ φυγαδεύετε πνεύματα, θεοφόροι Ἀνάργυροι, πρεσβευταὶ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Πάθη ἀλογώτατα, καθυποτάξαντες Ἅγιοι, ψυχικαῖς ταῖς δυνάμεσιν, ἀνθρώποις καὶ κτήνεσι, τὰς εὐεργεσίας, ἐπιχορηγεῖτε, παρὰ Χριστοῦ τὴν δωρεάν, τῶν ἰαμάτων καταπλουτήσαντες· διὸ τὴν ἱερὰν ὑμῶν, καὶ φωτοφόρον πανήγυριν, ἐκτελοῦντες αἰτούμεθα, φωτισμὸν ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.


No one should seek his own advantage, but that of his neighbor, Lord, Holy Spirit, Who has released these holy words in the world through the tongue of the apostle of God as bright rays of the sun to illuminate and not to burn us, help us now to fulfill them in the proper heavenly sense to the glory of the Triune God and for the salvation of our souls. St Nikolai Velimirovich

Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός Ρώμης_Παντελεημων__Icon of Sts Cosmas and Damian of Rome_Святые Косма и Дамиан, Римские_e49Synaxarion From the Menaion.
On July 1, we commemorate Saints Cosmas and Damian, the Wonderworkers and Unmercenaries, who died in Rome (284)
On this day we also commemorate our devout Father Basil, who founded the Monastery of the Deep Stream in Cappadocia (10th century)
On this day we also commemorate devout Saint Peter, a Patrician in the district of Evandrus of Constantinople (854)
Devout Saint Leo the Hermit, who lived naked, reposed in peace.
The holy Two Thousand Martyrs died by the sword.
The holy Martyr Maurice died after being covered with honey and stung by bees.
The holy Twenty-five Martyrs of Nicomedia died by fire.
The holy Martyr Constantine the Wonderworker and Alemanni and those with him of Cyprus died by the sword (late 12th c.)
Repose of Blessed Anna Ivanovna (Lukasheva) of St. Petersburg, the fool for Christ’s sake (1853)

The Unmercenary Saints Cosmas and Damian of Rome

Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός Ρώμης Icon of Sts Cosmas and Damian of Rome Святые Косма и Дамиан, РимскиеCosma_e_DamianoCosmas and Damian were unmercenary physicians and miracle-workers. These two saints were brothers, were born in Rome and as children were baptized and brought up in the Christian spirit. They possessed abundant grace from God to heal men and livestock from every disease and suffering, usually by the laying on of hands. They sought no reward for their efforts. They only required of the infirm to believe in Christ the Lord. Inheriting a large estate, they charitably distributed it to the needy and to those in want. At that time, Emperor Galerius reigned in Rome. As a persecutor of Christianity, he summoned these two holy brothers before him shackled in chains. After a prolonged interrogation the emperor ordered them to deny Christ and to offer sacrifices to the idols. Cosmas and Damian not only did not heed the emperor but also counseled him to abandon the dead idols and to recognize the One True God. “Our God is not created but He is the Creator of all, but your gods are the imaginations of man and the work of the hands of artists. If you did not have artists to make your gods, you would have no one to worship.” After working a miracle upon the emperor himself-for they miraculously cured him from a grave infirmity – the emperor proclaimed his faith in Christ and released the holy brothers in peace. Cosmas and Damian continued to glorify God and to heal the sick and were themselves, glorified by the people on all sides. Envious of their glory, a certain doctor who, at one time was their teacher, and with the pretext to gather healing herbs, led them into the mountain and stoned them to death. They suffered honorably for the Faith of Christ in the year 284 A.D. Their memory remains eternal in the Church on earth and their souls took up habitation in the Kingdom of the Lord to live eternally in glory and in joy.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://prologue.orthodox.cn/July1.htm

***

Saint Nectarios of Pentapolis
The most just and the most unjust

Envy is the passion of a malicious soul that goes into meltdown with jealousy when it sees its neighbor doing well. It’s an impassioned critic of anything good that anyone else enjoys. It’s the root of all evil, the source of every disaster and the breeding-ground of sacrilege. Of all the passions, it’s least fair and the most fair. In the first place, it particularly troubles good people, but in the second it does most damage to those who suffer from it.

***

Elder Thaddeus of Vitovnica
Envy was the seal of the Antichrist on the heart of man

Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός Ρώμης_Icon of Sts Cosmas and Damian of Rome_Святые Косма и Дамиан, Римские_kosma_damian (1)Certain angels first failed to preserve their dignity and later, as a result of the envy of these fallen angels, our forebears Adam and Eve also fell. This very same trait, envy, has put down its roots in us, too. Envy stops at nothing and shouts contradictions in God’s face all the time and everywhere.

How does envy act? Envy is a spirit from hades. It battles unceasingly against righteousness and God. God is Love, and envy cannot bear it when we do good to our neighbor. When the Lord, Who is Love, healed the old woman who had been bent over for eighteen years, evil showed its face at once and immediately began to rebel, for envy cannot bear it when good is done to anyone (cf. Luke 13:11-17). Envy never stops; the spirit of hades envies all men for all things.

One of the God-bearing Fathers, St. Nilus the Myrrh-gusher…has explained to us many of the mysteries of the Kingdom of Heaven. He said that envy was the seal of the Antichrist on the heart of man. Do you now see what a terrible thing envy is? But alas, we often envy our neighbor, even our closest of kin. We do not care even to attempt to heal ourselves from this affliction and come to our senses….

An envious, greedy and angry soul always strives for more power or revenge. He is guided by negative thoughts, wrong desires that do not allow him to find an inner peace. He would not stop until his desires are satisfied. Therefore, guided by his own thoughts and sinful desires he leads himself and others into the destruction. The finale result is many lives are destroyed, children and women are raped, endless wars, hunger and people killed.
These kind people would achieve their goals but might face a Hell at the end of their journey.Therefore, a peace must start within yourself. Once your mind generates thoughts of love, kindness and your heart is free of anger and can forgive, you would find your peace. Another step is to stop misjudging others or making wrong conclusions because you do not know anything about them neither lived their lives. But only making fool of yourself and destroying your soul by false accusations. Consequently, once you build relationship with God and change your ways those around you would be positively affected by the good energies that you would give out. Strive for God’s grace and His love.
Elder Thaddeus of Vitovnica, Our Thoughts Determine our Lives, p. 184

***

Saint Paisios the Athonite

Elder, I am jealous of a fellow sister nun.
– I know which sister you are jealous of, but I learned that she also is jealous of you! I pray both of you become jealous of the zealous Elijah, and that he will cast jealousy away from both of you, and give you his own divine zeal. Amen.
– When I am jealous, Elder, I try to place myself in a reasonable disposition.
– If you try on principle not to be jealous, is it not better? Jealousy is a ridiculous thing. It requires some thought to overcome jealousy; great struggle and much asceticism are not necessary, since it is a passion of the soul. Be careful to never let the passion of jealousy dominate you, because it is one of the biggest passions. You know where a person can reach when they are jealous? To envy and slander. And slander does much greater harm than envy.
From Spiritual Counsels: Passions and Virtues, vol. 5, pp. 119.

***

Homily:
About the concern for the salvation of our neighbors
by St Nikolai Velimirovich

“No one should seek his own advantage, but that of his neighbor” (I Corinthians 10:24).

Σύναξις των Αγίων Αναργύρων_ Synaxis of the Holy Unmercenaries_ Собор святых целителей, бессребренников, чудотвоtriodul-duminica-ortodoxiei-si-cinstirea-sfintelor-icoane-18448394This is the principle of the saints of God, both now, at one time, always and forever. This is the principle on which society is built. Upon this principle can be established the most perfect, the most God-pleasing and the most prosperous human society. This is the saving principle for every type of difficulty with which contemporary men struggle, struggle without victory and without hope. The holy soul is concerned with where the homeless will spend the night, how the hungry will be fed, how the naked will be clothed. The soul is concerned and prays to God that their neighbors be saved; that their hearts be filled with love toward God; that their minds be directed toward God; that the wicked turn from the path of wickedness; that those wavering in the Faith be strengthened; that those who are strengthened be sustained; that those who have died see the Face of God; that the living be written in the Book of Life in the Kingdom of Light.

Therefore, be careful brethren, how even in like manner, word for word, can sound the destructive and antisocial principle of the devil. This principle of the devil says: no one should look at their own body to preserve it in purity from sin, but rather everyone should look at the bodies of others in order to ruin and to destroy them. That no one should look at his own soul, how to save it, rather everyone should look at the soul of someone else in order to blacken it, to curse it, to impoverish it and to destroy it. Let no one look at his house, in order to build it, and renew it rather let everyone look at the home of another in order to burn it and demolish it. No one should look at his granaries in order to fill them, rather, one should look at the granaries of others in order to steal from them and to empty them.

See, brethren, how this principle can be either a principle of good or a principle of evil; a sharp two-edged sword; an angel or Satan. See how this principle in the satanic spirit and form has taken momentum on all sides today!

O Lord, Holy Spirit, Who has released these holy words in the world through the tongue of the apostle of God as bright rays of the sun to illuminate and not to burn us, help us now to fulfill them in the proper heavenly sense to the glory of the Triune God and for the salvation of our souls.

To Thee be glory and praise forever. Amen.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by St Nikolai Velimirovich
http://prologue.orthodox.cn/January9.htm

αγαπη_ωσπερ πελεκαν_Agapi-2011Apolytikion of the Holy Unmercenaries Cosmas and Damian of Rome. Mode pl. 4.

Holy Unmercenaries and Wonder-workers, visit our infirmities. Freely you received; freely give to us.

Glory. From Menaion
Mode pl. 2.

You always have Christ acting in you, O holy Unmercenaries, and thus you work miracles throughout the world, and you heal the sick. Your medical ministry is like an inexhaustible well: we draw from it, and still it overflows; it dispenses, and there is more than enough; every day it is depleted and replenished; it provides for all and is never lacking. They who draw from it are fully satisfied with cures and healings, and it remains unspent. So what should we call you? Doctors, physicians of souls and bodies, healers of incurable illnesses! You treat everyone for free, having received gifts of grace from our Savior Christ, who grants us the great mercy.


Η Αποστολικότης της Εκκλησίας, Οι άγιοι Απόστολοι είναι οι πρώτοι θεάνθρωποι κατά χάριν. Έκαστος εξ αυτών είναι ο επαναληφθείς Χριστός, ή ακριβέστερον ο παρατεινόμενος Χριστός. Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Παύλος απόστολος-Paul Apostles_апостолы Павел_Μακεδονια_ΠΑΥΛΟΣ VeriaPaulu02Η Αποστολικότης της Εκκλησίας
Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Οι άγιοι Απόστολοι είναι οι πρώτοι θεάνθρωποι κατά χάριν. Δι’ όλης της ζωής των έκαστος εξ αυτών, κατά τον Απόστολον Παύλον, λέγει περί εαυτού: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2, 20). Έκαστος εξ αυτών είναι ο επαναληφθείς Χριστός, ή ακριβέστερον ο παρατεινόμενος Χριστός. Εις αυτούς τα πάντα είναι θεανθρώπινα, διότι τα πάντα είναι εκ του Θεανθρώπου. Η αποστολικότης δεν είναι άλλο τι παρά ο Θεάνθρωπος Χριστός εκουσίως οικειοποιηθείς διά της αγίας ασκήσεως των θείων αρετών: της πίστεως, της αγάπης, της ελπίδος, της προσευχής, της νηστείας, και των λοιπών αγίων αρετών. Τούτο δε σημαίνει ότι παν το ανθρώπινον εις αυτούς ζη εκουσίως διά του Θεανθρώπου, σκέπτεται διά του Θεανθρώπου, αισθάνεται, θέλει και ενεργεί διά του Θεανθρώπου. Διά τους αγίους Αποστόλους ο ιστορικός Ιησούς Χριστός ο Θεάνθρωπος, τον Οποίον αυτοί κηρύττουν, είναι η υψίστη αξία και το έσχατον παν-κριτήριον. Ό,τι έχουν μέσα τους και ό,τι πράττουν ή κηρύτ­τουν ή παραδίδουν είναι από τον Θεάνθρωπον, εν τω Θεανθρώπω και διά τον Θεάνθρωπον.

*…. Διά τούτο τόσος τονισμός της Παραδόσεως εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία, όπως π.χ. όταν λέγη ο Απόστολος Παύλος: «παρέδωκα υμίν, ο και παρέλαβον» (Α’ Κορ. 15, 3. πρβλ. 11, 2) ή όταν λέγη ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: «Εμόν μεν ουδέν ερώ παντελώς. ο δε παρά των Πατέρων εδιδάχθην, φημί» (Μαξίμου Ομολογητού, Επ. 15, PG 91, c. 544D). Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός εκφράζει την καθολικήν συνείδησιν των Πατέρων λέγων τα εξής: «Πάντα τοίνυν τα παραδεδομένα ημίν διά τε νόμου, και προφητών, και αποστόλων, και ευαγγελι­στών δεχόμεθα, και γινώσκομεν, και σέβομεν, ουδέν πε­ραιτέρω τούτων επιζητούντες… Ταύτα ημείς στέρξωμεν, και εν αυτοίς μείνωμεν, μη μεταίροντες όρια αιώνια, μηδέ υπερβαίνοντες την θείαν Παράδοσιν» (Ιωάννου Δαμασκηνού, Έκθ. Ορθ. πίστεως, PG 94, c. 792Α). Ο αυτός Πατήρ, απευθυνόμενος προς όλους τους ορθοδόξους, λέγει: «Διό, αδελφοί, στώμεν εν τη πέτρα της πίστεως, και τη παραδόσει της Εκκλησίας, μη μεταίροντες όρια, α έθεντο οι άγιοι Πατέρες ημών μη διδόντες τόπον τοις βουλομένοις καινοτομείν, και καταλύειν την οικοδομήν της αγίας του Θεού καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας. Ει γαρ δοθή άδεια παντί βουλομένω κατά μικρόν όλον το σώμα της Εκκλησίας καταλυθήσεται».

ΠΕΤΡΟΣ-Peter the Apostle-Petru-Фрески Печской Патриархии, Косово, Сербия0_18208e_fe75b7f_origΗ αγία Παράδοσις είναι όλη εκ του Θεανθρώπου, όλη διά των αγίων Αποστόλων και των Πατέρων, όλη εν τη Εκκλησία. Οι άγιοι Πατέρες δεν είναι άλλο, παρά «φύλακες των Αποστολικών Παραδόσεων» δηλαδή θεηγόροι κήρυκες εκείνης της Αληθείας, την οποίαν οι Απόστολοι παρέλαβον υπό του Θεού Λόγου. Διά τούτο η Ορθόδοξος Εκκλησία γεραίρει τους Πατέρας ως τα «πάγχρυσα στόματα του Λόγου» (Κυριακή των Αγ. Πάντων).

Η αποστολική διαδοχή από την αρχήν μέχρι τέλους έχει θεανθρώπινον χαρακτήρα. Εις την πραγματικότητα, τί είναι αυτό το οποίον οι Απόστολοι παραδίδουν εις τους διαδόχους των ως παρακαταθήκην; Είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Χριστός με όλην την Θεανθρωπίνην «περιουσίαν» Του και «κληρονομίαν» Του. Εάν η αποστολική διαδοχή δεν θα παρέδιδε τον Χριστόν ως κεφαλήν της Εκκλησίας με όλον το Θεανθρώπινον πλήρωμά Του, θα έπαυε να είναι αποστολική και ως εκ τούτου δεν θα υπήρχεν αποστολική Παράδοσις, αποστολική ιεραρχία, αποστολική Εκκλησία.

Η ιερά Παράδοσις είναι το Ευαγγέλιον του Χριστού, το οποίον δεν είναι άλλο, παρά ο Ίδιος ο Θεάνθρωπος, τον Οποίον η χάρις και η δύναμις του Αγίου Πνεύματος μεταφυτεύει εις κάθε πιστεύουσαν ψυχήν και εις ολόκληρον την Εκκλησίαν. Διότι ακριβώς το Άγιον Πνεύμα, ως ψυχή της Εκκλησίας, καθιστά τα του Χριστού ιδικά μας και ημάς ενσωματώνει εις το Σώμα του Χριστού και καθιστά συσσώμους Χριστού. Η ζωή των πιστών εις την Εκκλησίαν δεν είναι άλλο παρά η κατά την χάριν του Αγίου Πνεύματος θεανθρωποποίησις αυτών, ήτοι εν-χρίστωσις και χριστοποίησις αυτών. Όλη η ζωή των Χριστιανών είναι μια διαρκής χριστοκεντρική Πεντηκοστή, διότι το Άγιον Πνεύμα διά των μυστηρίων και των αρετών παραδίδει τον Χριστόν ως Σωτήρα εις έκαστον πιστόν κάνοντας έτσι να γίνη ο Χριστός «η ζωή μας» (Κολ. 3, 4), η ζώσα παράδοσις της αιωνίου ζωής μας.

Απόστολοι_Twelve Apostles_12 апостолов_ Kostandin Zografi Mbledhja e apostujve Shek_ XVIII, V_ 4 Shkurt 1762Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ως Παράδοσις εις την Εκκλησίαν παραδίδεται και φανερούται κατά τον πληρέστερον τρόπον εις την θείαν Ευχαριστίαν, η οποία αποτελεί την εκδήλωσιν και συνέχισιν της όλης Θεανθρωπίνης Οικονομίας του Χριστού δι’ ημάς και διά την ημετέραν σωτηρίαν. Εις την θείαν Ευχαριστίαν εκδηλούται και βιούται η ενεργός και πραγματική παρουσία του Χριστού εις την Εκκλησίαν Του. Κατά την επαγγελίαν Του «ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. 28, 20). Η θεία Ευχαριστία ως κοινωνία του Χριστού και δι’ Αυτού κοινωνία και ζωή μετά της Αγίας Τριάδος είναι ακριβώς το «Σώμα» και το πλήρωμα της Αποστολικής Παραδόσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Πράγματι, εις την Αποστολικήν, Ορθόδοξον Εκκλησίαν του Χριστού, την ζώσαν και ζωοποιόν Παράδοσιν αποτελούν ακριβώς η Θεία Λειτουργία με όλην την άλλην λατρείαν, με τα μυστήρια της Εκκλησίας και τας αρετάς της.
Η αποστολικότης λοιπόν της Εκκλησίας και η ιερά Παράδοσίς της είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός ως Εκκλησία και εν τη Εκκλησία, εν τη Θεία Ευχαριστία, εν τη Λατρεία, εν τη Διδασκαλία, εν τη κεχαριτωμένη ζωή. Η Παράδοσις αυτή και η αποστολικότης διαφυλάττεται διά της προσευχής και της όλης ευσεβείας, όπως ακριβώς την ωμολογούσαν, εκήρυττον, επροστάτευον και διεφύλαττον οι Πατέρες και αι Οικουμενικαί Σύνοδοι.
«Ο Όσιος Φιλόθεος της Πάρου. Ο ασκητής και ιεραπόστολος (1884-1980)» Τεύχος 3. Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2001. Θεσ/νίκη Έκδοσις: «Ορθόδοξος Κυψέλη»

***

Ύμνος στους Αγίους Αποστόλους
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Μικρά ζύμη» οι άγιοι Απόστολοι,
μα όλη την οικουμένη ζύμωσαν, την φώτισαν με ουράνιο φως
επί πτερύγων του Πνεύματος περιπολεύουν την οικουμένη,
για να της δώσουν φτερά, τα ίδια αυτά τού Πνεύματος γοργόφτερα!

Σε παλάτια και σε καλύβες έφθασαν,
σε όρη και σε βουνά πεζοπορούντες,
κάθιδροι αλλά και ποντοπορούντες.

Γι’ αυτούς η κάθε ημέρα μία νέα μάχη σήμαινε, μία νέα κακοπάθεια.

Πυκτεύοντας, παλεύοντας τον κόσμο να νικήσουν,
της οικουμένης πρόμαχοι έγιναν, δίχως να γογγύσουν!

Η κάθε ημέρα τους ήταν διαφορετική,
η σκέψη τους όμως ήταν ίδια: ο λογισμός τους στον Χριστό,
η ματιά τους στον Χριστό.

Τί θα έφερνε κάθε ημέρα;
γι’ αυτούς ήταν όλα ίδια – είτε σε παλάτι διανυκτέρευαν είτε στη φυλακή –
μία η μέριμνά τους: Αυτός εντός τους να ενοικεί.
και μετ’ Αυτού γοργά να σαγηνεύσουν την οικουμένη,
με του Πνεύματος τη σαγήνη!

Ότι κι αν έτρωγαν, γεύμα ή δείπνο – γι’ αυτούς ήταν το ίδιο-
ένα το μέλημά τους: η Πίστη
σύμπασα την Οικουμένη να φωταγωγήσει!

Τιμές ή χλευασμοί – γι’ αυτούς ήταν το ίδιο: ταύτα
Μόνο τους μέλημα, στον κόσμο να βασιλεύει ο Χριστός.

Άγγελοι πτερόεντες υπερίπταντο των Αποστόλων,
Συγχαίροντες εν αυτοίς ως μετά αδελφών!

Οι Άγιοι Απόστολοι, υιοί του Θεού,
Στύλοι της Εκκλησίας με Λίθο Θεμέλιο: τον Χριστό!

Έως άρτι εργάζονται και οικοδομούν την Εκκλησία,
κι ας λάμπουν ήδη ως Ήλιοι φωταυγέστατοι στον Ουρανό!

Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», (Μάιος), Εκδ. Αθως, 2014.

Παύλος απόστολος-Paul Apostles_апостолы Павел_εις Γόρτυνα τον Τίτον Πρώτον Επ. Κρήτης-Ι. Ν. Αγ. Βαρβάρας. 2008Οι άγιοι Απόστολοι, οι εργατικές μέλισσες του Χριστού, σκόρπισαν την πίστη, τον σπόρο του Θεού, σε όλο τον κόσμο. Άγιος Νικόλαος Αχρίδος
https://iconandlight.wordpress.com/2018/06/29/%ce%bf%ce%b9-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%ce%b9-%ce%b1%cf%80%cf%8c%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b9-%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%ce%bc%ce%ad%ce%bb%ce%b9%cf%83/

Μόρφου Νεόφυτος: Οἱ πνευματοφόροι ἅγιοι Ἀπόστολοι
https://www.youtube.com/watch?v=jWGAJNRoJwM&ab_channel=%CE%9F%CE%9C%CE%99%CE%9B%CE%99%CE%95%CE%A3%CE%9C%CE%97%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%9C%CE%9F%CE%A1%CE%A6%CE%9F%CE%A5

Οἱ Ἅγιοι Δώδεκα Ἀπόστολοι εἶναι: ὁ Ἀπόστολος Πέτρος († 29 Ἰουνίου), ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας († 30 Νοεμβρίου), ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ζεβεδαίου († 30 Ἀπριλίου), ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ἀλφαίου († 9 Ὀκτωβρίου), ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης († 24 Σεπτεμβρίου), ὁ Ἀπόστολος Φίλιππος († 14 Νοεμβρίου), ὁ Ἀπόστολος Βαρθολομαῖος († 11 Ἰουνίου), ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς († 6 Ὀκτωβρίου), ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος († 16 Νοεμβρίου), ὁ Ἀπόστολος Ἰούδας († 19 Ἰουνίου), ὁ Ἀπόστολος Ματθίας († 9 Αὐγούστου), ὁ Ἀπόστολος Σίμων ὁ Ζηλωτής († 10 Μαΐου).

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος γ´.

πόστολοι Ἅγιοι, πρεσβεύσατε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Τήν ὡραιότητα.

ς δωδεκάπυρσος, λυχνία ἔλαμψαν, οἱ Δωδεκάριθμοι, Χριστοῦ Ἀπόστολοι, Πέτρος καί Παῦλος σύν Λουκᾷ, Ἀνδρέας καί Ἰωάννης, Βαρθολομαῖος Φίλιππος, σύν Ματθαίῳ καί Σίμωνι, Μᾶρκος καί Ἰάκωβος, καί Θωμᾶς ὁ μακάριος, καί ηὔγασαν τούς πίστει βοῶντας· χαίρετε Λόγου οἱ αὐτόπται.


The three ages in the history of the Church: the Golden Age, the Iron Age and the Stone Age. St. Nikolai Velimirovich

Παύλος απόστολος-Paul Apostles_апостолы Павел_Μακεδονια_ΠΑΥΛΟΣ VeriaPaulu02St. Nikolai Velimirovich 1880-1956

There are three ages in the history of the Church: the Golden Age, when the Church was opposed to political governments; the Iron Age, when she was politically directing Europe’s kingdoms; and the Stone Age, when she has been subdued to the service of political governments. What a humiliation for the present generation to live in the Stone Age of Christianity!

Trying to unite Church and State we are trying to unite what God separated from the beginning of our era. To separate the Church from the State does not mean, as many think, to separate soul from body; it means to separate two quite opposed spirits unakin and hostile to each other, like Cross and Capitol.

The worm of comfort and human inertia has reconciled Christianity with secular, pagan governments, and so paralyzed the most divine movement in human history… Christianity is neither monarchical nor republican. It does not care about institutions but about the spirit living in them. That institution is the best which is fullest of the Christian spirit. From this point of view, an autocracy may be better than a republic, and vice versa. (The Works of Rev. Nicholai Velimirovic D.D., “The Agony of the Church”.)


Ο σοφός απόστολος Παύλος διατάζει όλους τους βαπτισμένους: Καθετί που λέτε ή κάνετε ας γίνεται στο όνομα του Κύριου Ιησού… Ας ζήσουμε όπως οι άγιοι πατέρες μας, που έζησαν στο όνομα του Ιησού Χριστού… αδελφοί μου, ας μην ακούσουμε εκείνους που μας φωνάζουν να ενεργούμε στο όνομα του πολιτισμού, στο όνομα της επιστήμης, στο όνομα της προόδου. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Πέτρος και Παύλος_Peter and Paul Apostles_апостолы Петр и Павел_fragment-freski-xii-veka1Συναξάριον τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΚΘʹ τοῦ μηνός Ἰουνίου, μνήμη τῶν Ἁγίων ἐνδόξων καὶ πανευφήμων Ἀποστόλων καὶ πρωοτοκορυφαίων, Πέτρου καὶ Παύλου.

Στίχοι
Σταύρωσις εἷλε κήρυκα Χριστοῦ Πέτρον,
Τομὴ δὲ Παῦλον, τὸν τεμόντα τὴν πλάνην.
Τλῆ ἐνάτῃ Σταυρὸν Πέτρος εἰκάδ’ ἄορ δέ γε Παῦλος.

Ύμνος
στους αγίους αποστόλους Πέτρο και Παύλο
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Παυλος_Φώτης Κόντογλου_Photis Kontoglou_Кондоглу, Фотис_Fotis Kontoğlu_00Ο ένας εγγράμματος και ο άλλος αγράμματος, αλλά ισότιμοι στο πνεύμα
και στην αγάπη του Θεού, ισχυροί σαν άγγελοι.
Ο Πέτρος ένας απλός άνθρωπος κι ο Παύλος μορφωμένος
και οι δύο φωτισμένοι, από τη Χάρη του Πνεύματος,
Δύο λαμπάδες αναμμένες, ακοίμητες,
φωστήρες παμμέγιστοι και ωραίοι, δύο λαμπροί αστέρες.
Διέσχισαν τη γη και σκόρπισαν το φως
Τίποτα δεν κράτησαν, όλα τα έδωσαν στους ανθρώπους,
Εντελώς φτωχοί, πλούτισαν τον κόσμο,
δέσμιοι και δούλοι, κατέκτησαν όλο τον κόσμο,

Με τη διδασκαλία του Χριστού, πλούτισαν τον κόσμο,
με νέα όπλα, κατέκτησαν ολόκληρο τον κόσμο:
με ταπεινοφροσύνη και ειρήνη και πραότητα ευλογημένη,
με προσευχή και νηστεία και έλεος μεγάλο.

Όταν σ’ αυτούς, η θυελλώδης μέρα, έγινε θυελλώδης νύχτα
ο αιμοδιψής Νέρων, έκοψε της ζωής τους το νήμα απότομα.
Αλλά όταν ο ηγεμόνας του κόσμου, εξέδωσε εντολή
να παραδοθούν ο Πέτρος και ο Παύλος σε βασανισμούς,
ο κόσμος πια ήταν δικός τους και όχι του Νέρωνα,
με τον θάνατο, οι απόστολοι κέρδισαν τη Βασιλεία.
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», (Ιούνιος)
http://prologue.orthodox.cn/June29.htm

Ποιός, μετά από τον Υιό του Θεού, είναι πιό πολύ συκοφαντημένος στον κόσμο από τους Αγίους Αποστόλους; Και όμως τα στόματα των συκοφαντών σκεπάστηκαν με τη σκόνη του τάφου, ενώ για τους Αποστόλους ανεγέρθησαν Εκκλησίες σε ολόκληρη την Οικουμένη. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

***

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

«Αυτός που θα συναντηθεί ειλικρινώς με τον Κύριο και Χριστό, βιώνει να αλλάζουν όλα μέσα του. Θυμηθείτε ότι συναντήθηκε μαζί Του ένας χωρικός ψαράς και από εκείνη την συνάντηση προέκυψε ένας Απόστολος Πέτρος. Συναντήθηκε μαζί Του ο Σαύλος, ο πιο μορφωμένος άνθρωπος της εποχής του, συνάντησε τον Θεό στο πρόσωπο του Χριστού και έγινε ο πιο φημισμένος ανάμεσα στους ανθρώπους. Γιατί, ποιος του έδωσε όλη εκείνη την δύναμη που είχε αν όχι ο ίδιος ο Χριστός;…. Έτσι, η συνάντηση με τον Κύριο αποτελούσε πάντα το σημαντικότερο γεγονός για τον κάθε άνθρωπο, είτε αυτός κινείται προς τον Κύριο Ιησού είτε εναντίον Εκείνου».

ΠΑΥΛΟς_SAINT_PAUL_Παύλος_Paul Apostle_апПавел_Св.ап.Павле (5)ς_2 (1)Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Οι Άγιοι Απόστολοι και όλοι οι Άγιοι ποθούσαν την σωτηρία του λαού και, όταν βρίσκονταν ανάμεσα σ’ ανθρώπους, προσεύχονταν διακαώς γι’ αυτούς. Το Άγιο Πνεύμα τους έδινε τη δύναμη ν’ αγαπούν τον λαό. Κι εμείς, αν δεν αγαπούμε τον αδελφό, δεν θα έχουμε ειρήνη….

… Πώς να λησμονήσομε τον Κύριο, εφόσον Αυτός είναι μέσα μας; Και οι Απόστολοι εκήρυτταν στους λαούς: «Μορφωθήτω ο Χριστός εν υμίν»….

Οι Απόστολοι περιόδευαν τη γη και κήρυτταν στο λαό το λόγο για τον Κύριο και τη Βασιλεία των Ουρανών οι ψυχές τους, όμως, ποθούσαν και διψούσαν να δουν τον αγαπημένο Κύριο, και γι’ αυτό δεν φοβούνταν το θάνατο, αλλά τον συναντούσαν με χαρά· και αν ήθελαν να ζουν στη γη, ήταν μόνο για χάρη του λαου, που τον αγαπούσαν.

Οι Απόστολοι αγαπούσαν τον Κύριο και γι’ αυτό δεν φοβούνταν κανένα πάθημα. Αγαπούσαν τον Κύριο, αγαπούσαν και το λαό, και η αγάπη αυτή έδιωχνε κάθε φόβο από μέσα τους. Δεν φοβούνταν ούτε μαρτύριο ούτε θάνατο, γι’ αυτό ο Κύριος του απέστειλε στον κόσμο να φωτίσουν τους ανθρώπους.

Και ως τώρα υπάρχουν μοναχοί που δοκιμάζουν την αγάπη του Θεού και την επιδιώκουν νύχτα και ημέρα , και αυτοί βοηθούν τον κόσμο με την προσευχή και τα συγγράματά τους. 
από το βιβλίο: Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, του αρχ, Σωφρονίου Σαχάρωφ, Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας

***

Πέτρος και Παύλος_Peter and Paul Apostles_апостолы Петр и Павел_Св.ап.Петар и Павле (5)

Ας ζήσουμε όπως έζησαν οι άγιοι πατέρες μας
αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο καθένας σ’ αυτό τον κόσμο παρουσιάζεται στο όνομα κάποιου, πιο μεγάλου και πιο γνωστού. Έτσι και εμείς οι χριστιανοί παρουσιαζόμαστε στο όνομα του Χριστού. Όταν λέμε, στο όνομα του Χριστού, με αυτόν τον τρόπο παρουσιάζουμε ποιοί είμαστε, ποιανού είμαστε και από ποιόν είμαστε απεσταλμένοι. Παρουσιάζουμε με αυτό τον τρόπο σε ποιόν επιστρέφουμε και από ποιόν περιμένουμε ανταμοιβή….

Στο όνομα ποιανού πράττετε όσα πράττετε, ρώτησαν οι σατανικοί αρχηγοί των Ιεροσολύμων τους αποστόλους του Χριστού. Στο όνομα ποιανού μιλάτε; Στο όνομα ποιανού βαπτίζετε; Στο όνομα ποιανού θεραπεύετε τους άρρωστους; Στο όνομα ποιανού κάνετε θαύματα;
Η απάντηση από τον Πέτρο, από τον Ιωάννη, από το Φίλιππο, από το Θωμά υπήρξε μία και μοναδική: Στο όνομα του Χριστού, του Υιού του Θεού, του Δικαίου, τον οποίο εσείς σκοτώσατε.

Οι διπλωμάτες, όταν πηγαίνουν σε μία ξένη χώρα, πηγαίνουν στο όνομα του βασιλιά, οι δικαστές πηγαίνουν στο όνομα του κυβερνήτη, οι αστυνόμοι συλλαμβάνουν εγκληματίες στο όνομα του νόμου, ο βοηθός του μάστορα παρουσιάζεται στο όνομα του μάστορα, ο γιός έρχεται στο όνομα του πατέρα, η κόρη στο όνομα της μάνας, ο μαθητής στο όνομα του δασκάλου, ο πιο νέος στο όνομα του μεγαλύτερου. Όλος ο αέρας βουίζει κάθε μέρα: Εγώ μιλάω στο όνομα… του τάδε και τάδε, ή εγώ έρχομαι στο όνομα του τάδε και τάδε, ή εγώ σου δίνω ή εγώ σου παίρνω ή εγώ σε δικάζω, ή εγώ σε συγχωρώ στο όνομα του τάδε και τάδε. Αυτή είναι η κοσμική ιεραρχία, ο καθένας να παρουσιάζεται στο όνομα κάποιου που είναι πιο ασήμαντος από εκείνον στο όνομα του οποίου παρουσιάζεται.

ΠΑΥΛΟΣ_paul preaching boeria (1)Ο σοφός απόστολος Παύλος διατάζει όλους τους βαπτισμένους με τον εξής τρόπο: Καθετί που λέτε ή κάνετε ας γίνεται στο όνομα του Κύριου Ιησού, κι έτσι να ευχαριστείτε διά του Χριστού το Θεό Πατέρα (Κολοσ. 3, 17). Ποιος υπάκουσε σ’ αυτή τη φράση του απόστολου Παύλου; Υπάκουσε σ’ αυτή ο λαός μας. Υπάκουσαν όλοι οι βασιλιάδες μας, οι αυτοκράτορες, οι ηγεμόνες, οι δεσποτάδες, οι αρχηγοί μας, οι οποίοι άρχιζαν τα χρυσόβουλα με τον εξής τρόπο: Εις το όνομα του Κυρίου, του Σωτήρα, του Ιησού Χριστού. Υπάκουσαν στα λόγια του αποστόλου Παύλου οι πατριάρχες μας, οι επίσκοποί μας, οι ιερείς μας, που δίδασκαν το λαό μας να ζει στα χρόνια της ειρήνης στο όνομα του Κυρίου. Στα χρόνια της σκλαβιάς δίδασκαν το λαό μας να υπομένει τις δυσκολίες, να πεθαίνει στο όνομα του Κύριου Ιησού Χριστού.
Υπάκουσε ολόκληρος ο λαός μας, ο οποίος οτιδήποτε και αν έκανε, το έκανε κάνοντας το σταυρό του, στο όνομα του Ιησού Χριστού. Και όταν βαπτιζόταν, βαπτιζόταν εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, και όταν νυμφευόταν, νυμφευόταν εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, και όταν γινόταν κουμπάρος και όταν έκανε όρκο, ορκιζόταν εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού. Όταν ήταν αναγκασμένος να πολεμήσει, πολεμούσε εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, όταν έχτιζε, έχτιζε εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, το ίδιο και όταν όργωνε, φύτευε, θέριζε…

Αδελφοί μου, ο Ιησούς Χριστός, είναι ο Θεός του λαού μας. Όλα όσα έκανε ο λαός μας τα έκανε στο όνομά Του. Όλα, εκτός από το έγκλημα και την κακία. Όλα τα μεγάλα, τα έξοχα, τα θεϊκά, τα λαμπερά, που ο λαός μας έχει πράξει, όλα έγιναν στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Γι’ αυτό το λόγο, αδελφοί μου, ας μην ακούσουμε εκείνους που μας φωνάζουν να ενεργούμε στο όνομα του πολιτισμού, στο όνομα της επιστήμης, στο όνομα της προόδου. Ας ζήσουμε όπως οι άγιοι πατέρες μας, που έζησαν στο όνομα του Ιησού Χριστού. Έτσι έζησαν αυτοί, έτσι ας ζήσουμε και εμείς τώρα: Εις το όνομα, του Κυρίου Ιησού Χριστού, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Απόσπασμα από το βιβλίου του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς «ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ, Μηνύματα στον Λαό».

Ο Παύλος! Ο κορυφαίος του ουρανού και της γης! Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής
https://iconandlight.wordpress.com/2017/06/28/%ce%bf-%cf%80%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%ba%ce%bf%cf%81%cf%85%cf%86%ce%b1%ce%af%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b1%ce%bd%ce%bf%cf%8d-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%b7/

Η πορεία του αποστόλου Παύλου προς τη Δαμασκό και τα ίχνη του από το πέρασμά του στην Μακεδονία
https://iconandlight.wordpress.com/2020/06/28/%ce%b7-%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%85-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7-%ce%b4/

Ο καθένας από τους αγίους Αποστόλους είχε διαφορετικό χαρακτήρα. Πατήρ Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα
https://iconandlight.wordpress.com/2014/06/28/%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%b8%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b5/

Το στόμα του Χριστού και το στόμα του Παύλου… Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
https://iconandlight.wordpress.com/2013/11/13/%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%8D%CE%BB/

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ-ΠΕΤΡΟΣ-_kurbinovo0053Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’

Οἱ τῶν Ἀποστόλων πρωτόθρονοι, καὶ τῆς Οἰκουμένης διδάσκαλοι, τῷ Δεσπότῃ τῶν ὅλων πρεσβεύσατε, εἰρήνην τῇ οἰκουμένῃ δωρήσασθαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

Ὁ Οἶκος
Τράνωσόν μου τὴν γλῶτταν Σωτήρ μου, πλάτυνόν μου τὸ στόμα, καὶ πληρώσας αὐτό, κατάνυξον τὴν καρδίαν μου, ἵνα οἷς λέγω ἀκολουθήσω, καὶ ἃ διδάσκω, ποιήσω πρῶτος· πᾶς γὰρ ποιῶν καὶ διδάσκων, φησίν, οὗτος μέγας ἐστίν· ἐὰν γὰρ λέγω μὴ πράττων, ὡς χαλκὸς ἠχῶν λογισθήσομαι. Διὸ λαλεῖν μοι τὰ δέοντα, καὶ ποιεῖν τὰ συμφέροντα δώρησαι, ὁ μόνος γινώσκων τὰ ἐγκάρδια.

Δόξα… Ἦχος πλ. α’ Βυζαντίου

σοφία τοῦ Θεοῦ, ὁ συναΐδιος Λόγος τοῦ Πατρός, καθὼς ἐν Εὐαγγελίοις προέφη, τὰ εὔφορα κλήματα, ὑμεῖς ἐστε πανεύφημοι Ἀπόστολοι, οἱ τὸν βότρυν τὸν πέπειρον καὶ τερπνόν, ἐν τοῖς κλάδοις ὑμῶν φέροντες, ὃν οἱ πιστοὶ ἐσθίοντες, ἐπιστοιχοῦμεν γεῦσιν πρὸς εὐφρόσυνον, Πέτρε, ἡ πέτρα τῆς πίστεως, καὶ Παῦλε, καύχημα τῆς οἰκουμένης, στηρίξατε ποίμνην, ἣν ἐκτήσασθε διδαχαῖς ὑμῶν.

«Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς» (29.6.2019)
https://www.youtube.com/watch?v=rsbnSx6OjuQ&ab_channel=%CE%9F%CE%9C%CE%99%CE%9B%CE%99%CE%95%CE%A3%CE%9C%CE%97%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%9C%CE%9F%CE%A1%CE%A6%CE%9F%CE%A5

Μόρφου Νεόφυτος: «Ν’ ἀκοῦμε τοὺς θεοφόρους…» (29.6.2021)
https://www.youtube.com/watch?v=FrLLvcW9jdM&ab_channel=%CE%9F%CE%9C%CE%99%CE%9B%CE%99%CE%95%CE%A3%CE%9C%CE%97%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%9C%CE%9F%CE%A1%CE%A6%CE%9F%CE%A5


Lord Jesus Christ, our Cornerstone of salvation, have mercy on us and save us. Saint Nikolai Velimirovič

Πέτρος και Παύλος_Peter and Paul Apostles_апостолы Петр и Павел_fragment-freski-xii-veka1Synaxarion From the Menaion.
On June 29 we commemorate the Holy, glorious, and all-praised Apostles and Chiefs, Peter and Paul

Homily
on the foundation and the cornerstone
by Saint Nikolai Velimirovič

And are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the chief corner stone (Ephesians 2:20).

Brethren, the foundation of the apostles and prophets is their life and work: the Old and the New Testaments. Who unites the apostles and the prophets? Christ the Lord. Without Him, the prophets would not understand the apostles, nor would the apostles understand the prophets. Therefore, He is the fulfillment of the prophets and witness of the apostles. Thus, He is the Cornerstone that ties the prophets and the apostles together, as a cornerstone holds the walls together. The Old and New Testaments are united in Him, have their meaning in Him, revolve around Him, were inspired by Him and are upheld by Him, the Lord Jesus Christ. Where would the pagans and Jews meet, and where would they understand one another, if not in Jesus Christ the Lord? Nowhere, except in Him. In Him and through Him they are united in one new man, in one immortal body, in One, Holy and Catholic Church. Only through the Lord Jesus Christ are the body and the soul united in a loftier and holier friendship. The bonds between the soul and body were at enmity until His coming in the flesh, and that enmity led to the destruction of the soul. He reconciled and sanctified them both.

Thus, He became the Cornerstone of every immortal and God-pleasing edifice-be that edifice an individual man or family or nation or the entire race of man-either in the present, in the past, or in the future; of the Old Covenant or the New Covenant. He is the Chief Cornerstone in every building, as He is the Head of the Body, God’s Church.

O Lord Jesus Christ, our Cornerstone of salvation, have mercy on us and save us.

To Thee be glory and praise forever. Amen.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-november-13-november-26.html

St. Apostle Paul in the life of the St. John Chrysostom and Saint Niphon Bishop of Constantiane, in Algeria
https://iconandlight.wordpress.com/2020/06/28/st-apostle-paul-in-the-life-of-the-st-john-chrysostom-and-saint-niphon-bishop-of-constantiane-in-algeria/

Holy Apostles Peter and Paul, Saint John of Shanghai and San Francisco
https://iconandlight.wordpress.com/2018/06/28/24314/

Apolytikion. Tone 4.

First-throned of the Apostles and teachers of the inhabited world, intercede with the Master of all things to give peace to the world and to our souls his great mercy.

Glory. Tone 5. By Vyzantios.

As the wisdom of God, the co-eternal Word of the Father, foretold in the Gospel, you are the fruitful branches, all-praised Apostles; you bear on your shoots the ripe and lovely grape cluster, which we faithful eat and experience a taste which brings delight. Peter, rock of the faith, and Paul, boast of the inhabited world, establish the flock which you have gained by your teachings.

At the Liti, Idiomel Stichera. Tone 2. By Germanos.

Peter, Prince of the glorious Apostles, the rock of the faith, and inspired Paul, the preacher and beacon of the holy Churches, as you stand before the throne of God intercede with Christ on our behalf.

Paul, mouth of the Lord, foundation of doctrines, once the persecutor of Jesus my Saviour, but now become first throned of the Apostles, blessed one; therefore you saw things ineffable, O wise one, when you ascended to the third heaven, and you cried: Come with me, and let us not be deprived of the blessings.

Ikos: Fill my tongue with light, O my Savior, and having expanded my mouth and filled it, have pity on my heart, that I may speak, follow, and teach that which I first do: for Thou didst say that he who doeth and teacheth is great. For if I speak only, and do not act, I am accounted as sounding brass. Wherefore, grant that I may speak fitting things and do that which is profitable, O Thou Who alone knowest the hearts of men.

At the Aposticha, Idiomel Stichera. Tone 1. By Andrew of Crete.

Verse: The heavens declare the glory of God; and the firmament proclaims the work of his hands.

Let us praise Peter and Paul, the great beacons of the Church; for they shone more brightly than the sun in the firmament of the faith, and with the rays of the proclamation they brought the nations from ignorance to the knowledge of God. The one was nailed to a cross and so found the path to heaven, where he was handed the keys of the kingdom by Christ; while the other was beheaded by the sword and so departed to the Saviour and is fittingly called blessed. Both denounced Israel for stretching out his hands unjustly against the Lord himself. And so at their prayers, Christ our God, cast down those who are against us, and strengthen the orthodox faith, as you love mankind.


Οι δίκαιοι είναι δυνατοί και ατρόμητοι ενώ οι ασεβείς άνθρωποι φοβούνται ακόμη και τις σκιές… Κύριε, σώσε μας από τον κενό φόβο, αλλά πριν από αυτό, φύλαξέ μας από την αμαρτία, τον γονέα του φόβου. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Παναγία Πλατυτερα-χωρα του Αχωρητου_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение11 (2)1 1Συναξάριον τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΚΖʹ (27η) τοῦ μηνός Ἰουνίου, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Σαμψὼν τοῦ Ξενοδόχου (530)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἡμῶν Ἰωάννας τῆς Μυροφόρου, τοῦ Χουζᾶ ἐπιτρόπου Ἡρῴδου 
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἀνέκτου τοῦ ἐν Καισαρείᾳ τῆς Παλαιστίνης ἀθλήσαντος (298 ἤ 304)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Ἰακώβου ἐξ ᾿Εμέσης (σημ. Χόμς) τῆς Συρίας καί ἐν Τριπόλει τοῦ Λιβάνου ἀθλήσαντος (15ο ἤ 16ο αἰών)

Τα θαύματα της Παναγίας του Τιχβίν

Παναγία_icon of Panagia _ Tikhvin Icon of the Mother of GodТихвинская икона Божией Матери0_Tihvinskaya_4Τον 17ο αιώνα η Παναγία έσωσε την πόλη του Τιχβίν και το μοναστήρι από τους Σουηδούς, καθώς και την πόλη του Νόβγκοροντ. Το μοναστήρι υπερασπιζόταν, το 1613, με λίγους άνδρες ο Σεμέν Βασίλιεβιτς Προσοβόφσκι. Οι πολιορκητές Σουηδοί εξαγριωμένοι απεφάσισαν να ισοπεδώσουν το μοναστήρι. Τότε μια ευλαβεστάτη γυναίκα, που λεγόταν Μαρία και που δυο χρόνια πριν, όντας εκ γενετής τυφλή, είχε αποκτήσει το φως της με θαύμα της Παναγίας του Τιχβίν, είδε σε όραμα τη Θεομήτορα, «Πες σε όλους», την πρόσταξε, «να περιφέρουν την εικόνα μου στα τείχη και θα δουν το έλεος του Θεού». Όταν διαδόθηκε η είδηση της θεομητορικής εμφανίσεως, οι πολιορκητές πανικόβλητοι άρχισαν να φεύγουν τρέχοντας μακρυά από τη μονή.
‘Αλλη μια φορά οι Σουηδοί ήλθαν για τρίτη φορά με σκοπό την καταστροφή της μονής. Οι μοναχοί σκέφθηκαν τότε να πάρουν την εικόνα της Παναγίας και να φύγουν για τη Μόσχα. Διαπίστωσαν, όμως, με δέος και έκπληξη πως η εικόνα ήταν ασήκωτη. Με κανένα τρόπο δεν κατάφεραν να τη μετακινήσουν από τη θέση της. Κατάλαβαν, λοιπόν, πως ήταν θέλημα της Θεοτόκου να μείνει εκεί, για να υπερασπισθεί η ίδια το μοναστήρι της. Στο μοναστήρι παρέμειναν οι μοναχοί που βρήκαν ακόμη κάποιους πιστούς και θαρραλέους μαχητές. Έστειλαν κατασκόπους για να συγκεντρώσουν πληροφορίες για την προέλαση και τη δύναμη του στρατού. Ο Σουηδικός στρατός ήταν αναρίθμητος. Αλλά η Δέσποινα του κόσμου δεν άφησε τους Σουηδούς να πλησιάσουν. Σε απόσταση μισής ημέρας από τη μονή, πίσω από τον ποταμό Σιάσι, τους φάνηκε ότι ένα τεράστιο και πάνοπλο στράτευμα τους περικύκλωσε με αστραπιαία ταχύτητα. Ανήμποροι να το αντιμετωπίσουν, οι Σουηδοί τράπηκαν σε φυγή άτακτη και διαλύθηκαν.
Με τη χάρη της εικόνας της Παναγίας, το 1771, ο λαός θεραπεύθηκε από την επιδημία της πανώλης. Οι Χριστιανοί σέβονταν το ιερό εικόνισμα της Παναγίας και απέδιδαν πάντοτε τιμές ευλάβειας με τις προσευχές και τις δεήσεις τους. Γι’ αυτό και την λιτανεύουν 24 φορές το χρόνο, την θεωρούν προστάτιδα της οικογένειας και εκείνη που θεραπεύει ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά.
Την ίδια αυτή εικόνα είχαν συνοδεία τους οι Ρώσοι στρατιώτες στην εποχή του Πατριωτικού Πολέμου κατά του Ναπολέοντα το 1812 και τους βοήθησε στην ηρωική μάχη της πεδιάδας του Μποροντίνο, ενώ στη συνέχεια η εικόνα είχε μεταφερθεί και στα τάγματα πολιτοφυλακής του Κριμαϊκού Πολέμου κατά τα έτη 1855-1856.

Το 1920, τα στρατεύματα των Σοβιέτ έκλεισαν το μοναστήρι της Παναγίας και η εικόνα της Θεοτόκου μεταφέρθηκε στο Εθνογραφικό Μουσείο. Παρ’ όλα αυτά φημολογείται ότι η εικόνα της Παναγίας του Τιχβίν, με εντολή του ίδιου του Στάλιν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταφερόταν με ένα αεροπλάνο που πετούσε επάνω από τη Μόσχα και τα ναζιστικά στρατεύματα δεν κατάφεραν ποτέ να καταλάβουν τη ρωσική πρωτεύουσα. Αργότερα οι Γερμανοί, το Νοέμβριο του 1941 κλέβουν όλα τα κειμήλια και τις εικόνες. Η εικόνα της Θεομήτορος μεταφέρθηκε πρώτα στο Πσκωβ και έπειτα στη Ρίγα της Λετονίας. Κατά την υποχώρηση των ναζιστικών στρατευμάτων, το 1943, η εικόνα της Παναγίας βρέθηκε στα χέρια του Επισκόπου Ρίγας της Λεττονίας Ιωάννου (Γκάρκλαφς), ο οποίος, διαπερνώντας μέσα από εξορίες και προσφυγιά μετεγκαταστάθηκε στο Σικάγο των Η.Π.Α. έχοντας μαζί του την εικόνα, την οποία διεφύλασσε με τιμή και ευλάβεια. Το έτος 2004, εκπληρώθηκε το τάμα και η προσδοκία του Επισκόπου Ιωάννου και η εικόνα της Παναγίας επέστρεψε και ανήλθε στο θρόνο της στο ανδρώο μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Τιχβίν.

Παναγια_Υπερμαχω Στρατηγω_Κωνσταντινουπολη_04-Moldovitsa - Αντιγραφή (2) - ΑντιγραφήΟμιλία:
για τον φόβο του ασεβούς
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Φεύγει ἀσεβὴς μηδενὸς διώκοντος, δίκαιος δὲ ὥσπερ λέων πέποιθε.» (Παροιμίες 28:1).

Οι ασεβείς άνθρωποι φοβούνται ακόμη και τις σκιές· σ’ αυτούς οι σκιές των δέντρων φαίνονται σαν στρατός. Στο παραμικρό θρόϊσμα, ο πονηρός σκέφτεται· έρχεται ο εκδικητής! Το τρέμουλο των φύλλων, το ακούει σαν ήχο από αλυσίδες. Όταν ακούει τις φωνές των πουλιών νομίζει ότι είναι κραυγές κυνηγών που κυνηγούν το θήραμα. βλέπει το χορτάρι σαν κατάσκοπο των πονηρών πράξεων του, το νερό, σαν μάρτυρα εναντίον του, τον ήλιο, σαν κριτή και τα αστέρια, σαν εκείνους που τον χλευάζουν.

Ω αδελφοί μου, πόσα ψέματα γεννιούνται από φόβο; Γιατί ο φόβος είναι της αμαρτίας, η αμαρτία είναι του διαβόλου και ο διάβολος είναι ο πατέρας όλων των ψεμάτων.

Ο φόβος είναι ο πρώτος καρπός της αμαρτίας. Όταν ο Αδάμ αμάρτησε, κρύφτηκε από το πρόσωπο του Θεού. Και όταν ο Θεός τον φώναξε, ο Αδάμ είπε: «Άκουσα τη φωνή σου στον κήπο και φοβήθηκα» (Γένεση 3:10). Πριν από την αμαρτία, ο Αδάμ δεν ήξερε για τον φόβο, ούτε κρυβόταν από το πρόσωπο του Θεού αλλά, αντίθετα, έσπευδε πάντα να συναντήσει τον Θεό. Όμως μόλις αμάρτησε, «φοβήθηκε».

«δίκαιος δὲ ὥσπερ λέων πέποιθε (Αλλά ο δίκαιος άνθρωπος, σαν λιοντάρι, νιώθει σίγουρος)». Χωρίς αμαρτία, χωρίς φόβο. Χωρίς αμαρτία, χωρίς αδυναμία. Οι αναμάρτητοι είναι δυνατοί, πολύ δυνατοί και γενναίοι, πολύ γενναίοι. Οι δίκαιοι είναι δυνατοί και ατρόμητοι. Τέτοιοι είναι οι δίκαιοι άνθρωποι, μόνον οι δίκαιοι.

Ω Αναμάρτητε Κύριε, σώσε μας από τον κενό φόβο, αλλά πριν από αυτό, φύλαξέ μας από την αμαρτία, τον γονέα του φόβου.

Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Ιούνιος)
http://prologue.orthodox.cn/June26.htm

Οι πιστοί χριστιανοί να μην φοβούνται- η χάρη του Θεού τους προστατεύει πάντα. Ο κάθε πιστός, οπού κι αν βρίσκεται, θα μεταφερθεί μ’ ένα σύννεφο μέσα στην κιβωτό της Εκκλησίας. Μόνο αυτοί πού θα βρεθούν μέσα θα σωθούν. Η εποχή μας είναι παρόμοια με την εποχή του Νώε. Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα
https://iconandlight.wordpress.com/2022/04/04/%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%AF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF-%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-2/

Κοντάκιον.
Ἦχος πλ. δ’ Αὐτόμελον

Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια, ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε. Ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον, ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον, ἵνα κράζω σοι• Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

φέρων τὴν μίμησιν, τῶν τοῦ Θεοῦ οἰκτιρμῶν, ἐνθέου χρηστότητας, ἀναβλυστάνεις κρουνούς, Σαμψῶν Ἱερώτατε, σὺ γὰρ θεομιμήτω, ἑλλαμφθεῖς συμπάθεια, ὤφθης τῶν τεθλιμμένων, καὶ πασχόντων ἀκέστωρ, παρέχων ἐνὶ ἐκάστω, ρώσιν καὶ ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος β’.

Ταῖς Μυροφόροις Γυναιξί, παρά τό μνῆμα ἐπιστάς, ὁ Ἄγγελος ἐβόα. Τά μύρα τοῖς θνητοῖς ὑπάρχει ἁρμόδια, Χριστός δέ διαφθορᾶς ἐδείχθη ἀλλότριος, ἀλλά κραυγάσατε. Ἀνέστη ὁ Κύριος, παρέχων τῷ κόσμῳ τό μέγα ἔλεος.


The righteous ones are strong and fearless. Sinless Lord, save us from empty fear but before that, preserve us from sin, the parent of fear. Saint Nikolai Velimirovič

Παναγία Πλατυτερα-χωρα του Αχωρητου_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение11 (2)1 1Synaxarion From the Menaion.
On the June 27 we commemorate our devout Father Samson the Hospitable (Innkeeper) of Constantinople (530)
On this day we also commemorate the holy Myrrh-bearer Joanna (1st century)
On this day we also commemorate the holy Martyr Anektos of Caesarea in Cappadocia. (298 )

Our Most Holy Lady the Theotokos of Tikhvin
Champion General

Like other well-known icons of the Theotokos, the Tikhvin icon of the Mother of God many times played a direct role in Russian history, defending the Novgorodian lands from Swedish invasions. Thus, during one such enemy attack on the Tikhvin monastery, when the Swedes surrounded it and began tunneling under the walls, the Holy Virgin appeared in a dream to two pious monks and commanded them to chase the enemy away from Her house. That same night the Lord sent the enemy an awesome vision: they saw a great multitude of armed warriors coming from the direction of Moscow, carrying shining banners. Thinking that these were the Tsar’s regiments coming to the aid of the besieged monks, the Swedes became frightened and decided to flee. However, hoping to bring some measure of destruction to the monastery through their wall tunnels, they delayed slightly. Meanwhile, the inhabitants of the monastery, fortified by the vision seen by the two monks, and after earnestly praying to the miraculous Tikhvin icon, came out of the monastery and fell upon the enemy. They were supported by invisible aid from above: helping the Orthodox, the Lord caused complete disarray among the enemy host. In great fear they began to run and jostle each other, pursued not so much by the small number of visible warriors, as by the great multitude of invisible warriors. Then the Orthodox pursued their fleeing enemy with renewed force and gained a resounding victory. Captured Swedes afterwards told the monks how the night before they had seen a mighty host arrive to aid the besieged monastery, and how that same host had later come out of the gates and pursued them with great force. Listening to the enemies’ description of events, the Orthodox tearfully thanked God and His Most-pure Mother. This glorious victory took place on the feast day of the Elevation of the Cross in 1614.

***

Homily
About the fear of the wicked man
by Saint Nikolai Velemirovic

“The wicked man flees although no one pursues him; but the just man, like a lion feels sure of himself” (Proverbs 28:1).

Παναγία_icon of Panagia _ Tikhvin Icon of the Mother of GodТихвинская икона Божией Матери0_Tihvinskaya_4Wicked men are even afraid of shadows; to them shadows of trees seem as an army. Wherever something rustles, the wicked man thinks; the avenger comes! The trembling of leaves, he hears as a sound of chains; he takes the voices of birds as the shout of hunters who give chase after game; he sees grass as a spy of his evil deed; water, as a witness against him; the sun, as a judge; the stars, as those who taunt him.

O my brethren, how many lies are born out of fear? For fear is of sin, sin is of the devil and the devil is the father of all lies.

Fear is the first-fruit of sin. When Adam sinned, he hid from the face of God. And when God cried out, Adam said: “I heard your voice in the garden and I was afraid” (Genesis 3:10). Before sin, Adam did not know about fear; neither did he hide from the face of God but, on the contrary, always hurried to encounter God. And as soon as he sinned, he “was afraid.”

“But the just man, like a lion feels sure of himself.” Without sin, without fear. Without sin, without weakness. The sinless ones are powerful, very powerful and brave, very brave. The righteous ones are strong and fearless. Such are the righteous ones, only the righteous ones.

O Sinless Lord, save us from empty fear but before that, preserve us from sin, the parent of fear.

To You be glory and thanks always. Amen.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://prologue.orthodox.cn/June26.htm

Hymns of the Akathist
Kontakion (Plagal of the Fourth Tone)

O Champion General, we your faithful inscribe to you the prize of victory as gratitude for being rescued from calamity, O Theotokos. But since you have invincible power, free us from all kinds of perils so that we may cry out to you: Rejoice, O Bride unwedded.

Troparion, in Tone IV:

Today thy most precious icon hath shone forth upon us in the air * like the most radiant sun O Lady, * illumining the world with rays of mercy; * and Russia, reverently receiving it from on high as a gift of God, * doth glorify thee O Mother of God as the Sovereign Lady of all, * joyously magnifying Christ our God Who was born of thee. * Him do thou entreat, O Lady, Queen and Theotokos, * that He preserve all cities and lands where Orthodox Christians dwell, * unharmed by all the assaults of the enemy, * saving those who with faith worship before the all-honored image of Him and thee, ** O Virgin who knewest not wedlock.

Troparion, in Tone VIII:

In thy patience, O venerable father, thou didst acquire thy reward, * having endured in prayer without ceasing, and loved the poor and provided for them. * Beseech Christ God, O merciful and blessed Sampson, ** that our souls be saved

Kontakion of St JOANNA the Myrrhbearer — Tone 4

When Thou didst speak to the Myrrhbearing women with joy, Thou didst end the wailing of Eve the first mother, by Thy Resurrection, commanding Thy disciples to proclaim that the Savior is risen from the tomb.

Kontakion, in Tone VIII:

Rejoicing with psalms and hymns, O divinely wise and venerable Sampson, * and hastening to thy divine shrine, as to that of an excellent physician * and a right acceptable intercessor, we glorify Christ ** Who hath bestowed upon thee such grace of healing.

Tone II: Spec. Mel.: “When from the Tree…” —

When Moses beheld the bush burning without being consumed, which prefigured thine all-pure womb, wherein the divine Fire made its abode, O Virgin, he was seized with fear, marvelling at the mystery; so also, O Mistress, when thy people beheld thine all-pure image, which, by the good pleasure of Him Who was incarnate of thee, remained unconsumed by the material fire through the immaterial power of God, and with grace shone brighter than the sun, illumining the hearts of the faithful, they cried out to thy Son with joy: Glory to Thy loving-kindness, O Thou Who lovest mankind!

In Tone IV: O good Mistress, mighty helper of the world: Make mighty our Orthodox hierarchs against heresies and schisms, as once God did the meek David; and as of old thou didst save the Imperial City from the assault of aliens, so now save this land from the attacks of the adversaries, and preserve it from all the incursions of the foe. For with God thou, O Bride of God, art the protection and salvation of all the faithful.

GOSPEL ACCORDING TO LUKE, § 67 (LK. 12: 32-40)

The Lord said: Fear not, little flock; for it is your Father’s good pleasure to give you the kingdom. Sell that ye have, and give alms; provide yourselves bags which wax not old, a treasure in the heavens that faileth not, where no thief approacheth, neither moth corrupteth. For where your treasure is, there will your heart be also. Let your loins be girded about, and your lights burning; And ye yourselves like unto men that wait for their lord, when he will return from the wedding; that when he cometh and knocketh, they may open unto him immediately. Blessed are those servants, whom the lord when he cometh shall find watching: verily I say unto you, that he shall gird himself, and make them to sit down to meat, and will come forth and serve them. And if he shall come in the second watch, or come in the third watch, and find them so, blessed are those servants. And this know, that if the goodman of the house had known what hour the thief would come, he would have watched, and not have suffered his house to be broken through. Be ye therefore ready also: for the Son of man cometh at an hour when ye think not.


Ήταν η πανήγυρις των Αγιορειτών Πατέρων… και έρχεται ένα άρωμα επάνω από τον Άθωνα! Μα τι άρωμα ήταν αυτό! Τι δεν είχε μέσα του αυτό το απερίγραπτο άρωμα! όλα τα αρώματα μέσα σε μια λεπτή ουράνια ευωδία. Αγίου Εφραίμ Κατουνακιώτου

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_Παναγια535400Συναξάριον τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΚϚʹ (26η) τοῦ μηνός Ἰουνίου, Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Λύδδας ἐν Νεάμτς Ρουμανίας ἤ τῆς Ρωμαίας
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Ὁδηγητρίας ἐν Τιχβὶν Ρωσίας
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῶν ἑπτὰ Λιμνῶν ἐν Καζὰν Ρωσίας
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Δαυΐδ, τοῦ ἐν Θεσσαλονίκῃ (540)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμων Ἰωάννου Ἐπισκόπου Γοτθίας (Κριμαία) (787)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Διονυσίου, ἀρχιεπισκόπου Σουζδαλίας (1385)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Μωϋσέως τοῦ Οὕγγρου, τοῦ σώφρονος (1043)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Μεδίκου τοῦ ἀναργύρου ἰατροῦ, τοῦ ἐν Ὀρτίκολι (Ἰταλία), ἔνθα διὰ ξίφους ἐτελειώθη.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
, μνήμη τοῦ ὁσιομάρτυρος Δαβίδ τοῦ Ἁγιαννανίτη, ἐκ Κυδωνιῶν (Ἀϊβαλί) (1813)

Τῇ Δευτέρᾳ Κυριακῇ τοῦ Ματθαίου, μνήμην ἐπιτελοῦμεν πάντων τῶν Ὁσίων Πατέρων, τῶν ἐν τῷ Ἁγίῳ Ὄρει τοῦ Ἄθω λαμψάντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις πάντων τῶν ἐν Παλαιστίνῃ, ἤτοι τῇ Ἁγίᾳ Γῇ, διαλαμψάντων Ἁγίων τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης, Πατριαρχῶν, Προφητῶν, Ἀποστόλων, Μαρτύρων, Ὁμολογητῶν, Κηρύκων Εὐαγγελιστῶν Ἐγκρατευτῶν ἐπωνύμων καί ἀνωνύμων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη ἐπιτελοῦμεν πάντων τῶν ἐν Ῥωσίᾳ διαλαμψάντων Ἁγίων
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις πάντων τῶν ἐν Ρουμανίᾳ διαλαμψάντων Ἁγίων
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις πάντων τῶν ἐν Βουλγαρίᾳ Ἁγίων
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις πάντων τῶν ἐν Ἀμερικῇ Ἁγίων
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
,
ὡσαύτως, σύναξιν ἐπιτελοῦμεν πάντων τῶν ἐν τῇ νήσῳ Λέσβῳ διαπρεψάντων Ἁγίων· 
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμην ἐπιτελοῦμεν πάντων τῶν ἐν τῇ Ἠπείρῳ διαλαμψάντων Ἁγίων· Μαρτύρων, Ἱεραρχῶν καὶ Ὁσίων, τῶν ἐξ αὐτῆς καταγομένων καὶ τῶν ἀλλαχόθεν ἐν αὐτῇ ἀγωνισθέντων καὶ τελειωθέντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις πάντων τῶν Ἁγίων, τῶν ἐν τῇ νήσῳ Πάτμῳ διαλαμψάντων
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμην ποιούμεθα τῶν δώδεκα Ὁσίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν καὶ Ὁμολογητῶν, τῶν διαλαμψάντων ἐν ταῖς Ἱεραῖς Μοναῖς Βαθέως Ῥύακος, Μηδικίου, Πελεκητῆς καὶ Χηνολάκκου, ταῖς οὔσαις ἐν τῇ περιοίκῳ τῆς ἐν Βιθυνίᾳ Τριγλίας. ὧν τὰ ὀνόματα· Βασίλειος, κτίτωρ Βαθέως Ῥύακος,Ἰγνάτιος δὲ, Λουκᾶς, Μᾶρκος καὶ Στέφανος ἡγούμενοι αὐτῆς· Μηδικίου· Νικήτας καὶ Νικηφόρος, Πελεκητῆς· Θεοστήρικτος, Μακάριος, Ἱλαρίων, Χηνολάκκου· Στέφανος, ὁ καὶ κτίτωρ αὐτῆς, καὶ Μεθόδιος μοναχὸς αὐτῆς, ὁ μετέπειτα Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις τῶν ἐν τῇ κατὰ τὴν Βέῤῥοιαν Ἱερᾷ Σκήτῃ τοῦ Τιμίου Προδρόμου Ὁσίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν τῶν ἀσκήσει διαλαμψάντων, ἤτοι· Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καὶ Θεωνᾶ Ἀρχιεπισκόπων Θεσσαλονίκης, Ἀντωνίου τοῦ νέου, Θεοφάνους τοῦ ἐν Ναούσῃ, Ἀθανασίου τοῦ Μετεωρίτου, Νικάνορος τοῦ θαυματουργοῦ, Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ καὶ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις τῆς ἐν Καρυαῖς τῆς Χίου εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς καλουμένης Ἀρβανιτίσσης.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις ἐν Σερβίοις Κοζάνης τῆς ἁγίας Θεοδώρας, βασιλίσσης Ἄρτης

Στίχ. Σιὼν μεγαλύνθητι ὁμοῦ τιμῶσα
Τοὺς ἐν Παλαιστίνῃ λάμψαντας Ἁγίους.
Χορὸν θεοειδῆ Σιὼν μήτηρ Ἐκκλησιῶν ἅμα ᾄδει

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Λύδδας ή του Νεάμτς

Παναγίας της Λύδδας-Οδηγήτρια-Μονής Νεάμτς26 Ιουνίου_Божией Матери чудотворная Икона_Virgin Mary of Lydda_Made Without Hands Icon-Lidianca -Byzantine Orthodox Icon-md_0Η παλαιότερη αχειροποίητος εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας, είναι η Παναγία της Λύδδας. Αμφιπρόσωπη, θαυματουργή με την εικόνα του Αγίου Γεωργίου στην πίσω όψη. Η  ιστορία αυτής της εικόνας αναφέρεται στη συνοδική επιστολή των τριών Πατριαρχών το 836 (Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων) προς τον εικονομάχο αυτοκράτορα Θεόφιλο (829‐842). Σύμφωνα με την επιστολή οι απόστολοι Πέτρος και Ιωάννης κατά τη διάρκεια του ευαγγελισμού των κατοίκων στην πόλη Λύδδα, χτίζουν ναό προς τιμή της Παναγίας και την παρακαλούν να τον επισκεφθεί. Εκείνη τους υπόσχεται ότι θα βρίσκεται σε εκείνο τον τόπο μαζί τους: ʹʹΚαὶ αὐτόθι μεθ΄ ὑμῶν εἰμίʹʹ. Τότε αποτυπώνεται με θαυματουργικό τρόπο, η εικόνα της Παναγίας, στον πορφυρούν κίονα του ναού: ʹʹΚαί δή θείᾳ τινί και ἀοράτῳ ἐνεργείᾳ ὁ χαρακτήρ αὐτῆς κίονι ἐνί ἐνίδρυστο∙ʹʹ.
Δύο αιώνες περίπου αργότερα, όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης (361‐ 363), πληροφορείται για την αχειροποίητο εικόνα της Παναγίας, στέλνει στη Λύδδα εβραίους ζωγράφους για να την εξετάσουν και να διαπιστώσουν τι συνέβη. Οι ζωγράφοι προσπαθούν να καταστρέψουν την εικόνα, εκείνη όμως γίνεται όλο και πιο λαμπρή και παραμένει ανέπαφη από τις παρεμβάσεις των βέβηλων. Κατά την παράδοση, ο άγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως (665), περνώντας από τη Λύδδα αφού ζήτησε να αντιγραφεί η εικόνα, την πήρε μαζί του. Με τον διωγμό της εικονομαχίας (-περίπου το 733) την έστειλε στη Ρώμη, έκρυψε δε σε ένα μέρος της Εικόνας γράμμα το οποίο απευθυνόνταν στον Πάπα Γρηγόριο τον ΙΙΙ, στον οποίο περιέγραφε τους διωγμούς όσων λάτρευαν τις Εικόνες και την εικονομαχική πολιτική του Λέοντος Ισαύρου. Η εικόνα έφτασε μόνη της κατά θαυμαστό τρόπο στην Ρώμη. Ο Πάπας διάβασε το γράμμα και τοποθέτησε την Εικόνα στο Ιερό της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου. 
Με την αναστήλωση των αγίων εικόνων απο την Αγία Θεοδώρα την Αυγούστα, στην Ρώμη Πάπας ήταν ο Σέργιος ο ΙΙ, η εικόνα της Παναγίας άρχισε να κινείται «κύριως κατά τον Ὀρθρο και τον Ἐσπερινό, κάποιες φορές και κατά την Θεία Λειτουργία». Μία φόρα άρχισε να αιωρείται πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων, σαν να την κρατούσαν χέρια Αγγέλων και σιγά-σιγά βγήκε έξω από την εκκλησία, ενώ την επόμενη ημέρα βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Η Αγία Θεοδώρα την τοποθέτησε στον Ναό της Χαλκοπράτειας. Χάρη σε αυτό το θαύμα οι Βυζαντινοί άρχισαν να τιμούν αυτήν την Εικόνα-την οποία τώρα ονόμαζαν Ρωμαία-στις 8 Σεπτεμβρίου. Η Εικόνα έμεινε στην Κωνσταντινούπολη μέχρι τον 15ο αιώνα .

Στις 31 Μαρτίου 1401 ο Αυτοκράτορας Ιωάννης ο VII ο Παλαιολόγος την έστειλε ως δώρο στον Ηγεμόνα Αλέξανδρο τον Καλό, σφραγίζοντας έτσι την συμφιλίωση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με την Μολδαβία, στις σχέσεις των οποίων είχε επέλθει ρήξη. Αρχικά η εικόνα τοποθετήθηκε στο Μιραούτσι της Σουτσεάβα και λίγο αργότερα ο υιός του Αλεξάνδρου του Αγαθού, ο Στέφανος ο ΙΙ την δώρησε στην Μονή Νεαμτς. Της έχει δοθεί και το όνομα ”Προσκυνήτρια”, επειδή πολλές φορές έχει φύγει από τα χέρια των Αρχιερέων ή των Ιερέων που την κρατούσαν και άρχισε να αιωρείται στον αέρα. Πήρε λοιπόν την ονομασία επειδή τότε ο λαός ταπεινά γονάτιζε για να την προσκυνήσει.
Τιμάται στις 26 Ιουνίου.
Πηγή, Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου – Αχειροποίητες εικόνες της Θεοτόκου -Η Παναγία της Λύδδας http://churchsynaxarion.blogspot.com/2012/10/blog-post_8527.html

***

Παναγία του Τιχβίν

Παναγία_icon of Panagia _ Tikhvin Icon of the Mother of GodТихвинская икона Божией Матери0_Tihvinskaya_4Η ιερά εικόνα της Παναγίας του Τιχβίν είναι μια από τις πιο αγαπημένες και σεβαστές εικόνες των Ρώσων. Φυλάσσεται στη μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην πόλη Τιχβίν και είναι ένα έργο σπάνιας ομορφιάς που φέρει τα χαρακτηριστικά του εικονογραφικού τύπου της Οδηγήτριας και της Ελεούσας.

Με βάση την αρχαία παράδοση η ιερά εικόνα της Παναγίας του Τιχβίν είναι έργο του Ευαγγελιστού Λουκά. Ο Απόστολος Λουκάς έστειλε την εικόνα μαζί με το κείμενο του Ευαγγελίου και τις Πράξεις των Αποστόλων ως δώρο στον Θεόφιλο, τον άρχοντα της Αντιόχειας. Αργότερα, κατά τον 5ο αιώνα, η αγία αυτοκράτειρα Ευδοκία (+460 μ.Χ.), μετέφερε την ιερά εικόνα από την Αντιόχεια στην Κωνσταντινούπολη και την κατέθεσε στον περίφημο ναό των Βλαχερνών. Στην περίοδο της εικονομαχίας (726-843 μ.Χ.) η σεπτή εικόνα ήταν κρυμμένη στη Μονή του Παντοκράτορος. Μετά τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας, μεταφέρθηκε πάλι στο ναό των Βλαχερνών, από όπου, στις 26 Ιουνίου, όπως αναφέρει το Συναξάρι, εξαφανίσθηκε με θαυματουργικό τρόπο 70 χρόνια πριν την άλωση της Πόλης από τους Μωαμεθανούς.

Η εύρεση της εικόνας της Παναγίας έγινε, το 1382, με τον ακόλουθο θαυμαστό τρόπο: στην περιοχή του Νόβγκοροντ, κοντά στη λίμνη Ονέγκα, κάποιοι αλιείς που ψάρευαν, είδαν ξαφνικά να εμφανίζεται ένα εκτυφλωτικό φως το οποίο τους φώτισε. Ήταν η εικόνα της Παναγίας που έλαμπε σαν τον ήλιο και η οποία μετά από λίγο εξαφανίσθηκε. Τελικά εμφανισθηκε στις όχθες του ποταμού Τιχβίν. Οι κάτοικοι της περιοχής είδαν την εικόνα να στέκεται ψηλά μέσα σε ένα στεφάνι από υπέρλαμπρο φως. Έπεσαν στα γόνατα και παρεκάλεσαν με δάκρυα την Θεομήτορα να κατεβάσει την εικόνα της στη γη. Και εκείνη κατήλθε. Εκεί οι ευλαβείς Χριστιανοί άρχισαν να κτίζουν, προς τιμήν της Παναγίας, ένα μικρό ξύλινο ναό στον οποίο τοποθέτησαν την εικόνα της Θεοτόκου. Αλλά ούτε εδώ έμεινε για πολύ η Παναγία. Πάλι εξαφανίσθηκε, για να εμφανισθεί κοντά σ’ ένα δασοσκέπαστο βουνό που ήταν κοντά στο Τιχβίν. Οι Χριστιανοί άρχισαν να προσεύχονται και τότε η εικόνα κατήλθε στα χέρια τους. Αποφάσισαν να ξεχερσώσουν την περιοχή του δάσους και να χτίσουν εκεί έναν ναό για την εικόνα.
Αλλά και πάλι η Παναγία έφυγε και τη βρήκαν λουσμένη στο φως δυό βέρστια μακρυά από το βουνό, σ’ έναν τόπο στα ανατολικά του ποταμού Τιχβίνκα. Εκεί θα έμενε πλέον οριστικά. Κατά τις αρχές του 16ου αιώνα ο Μέγας Ηγεμόνας Βασίλειος Γ Ἰβάνοβιτς έδωσε εντολή και στη θέση του μέχρι τότε ξύλινου ναού χτίσθηκε ένας λιθόκτιστος ναός.

Παναγια_Γεωργιος_ΑΘΩΣ-Άγιον Ορος_δέηση-Деисус-Гора́ Афо́н_801772138_547864«Χρι­στοῦ εὐ­ω­δί­α ἐ­σμέν» (Β΄ Κορ. 2,15)

Περί των Αγιορειτών Πατέρων
Αγίου Γέροντος Εφραίμ Κατουνακιώτου

Ήταν η πανήγυρις των Αγιορειτών Πατέρων – εδώ δίπλα των Δανιηλαίων. Εγώ κάθισα εδώ με το κομποσχοίνι. Περνούσαν οι ώρες. Τα μεσάνυχτα ακριβώς έξι η ώρα με το αγιορείτικο εβγήκα έξω από το κελλί μου.

Και έρχεται ένα άρωμα επάνω από τον Άθωνα! Μα τι άρωμα ήταν αυτό! Τι δεν είχε μέσα του αυτό το απερίγραπτο άρωμα! Θέλεις κρίνο – θέλεις τριαντάφυλλο- θέλεις μαργαρίτα, πασχαλιά, θυμάρι, πεύκο, όλα τα αρώματα μέσα σε μια λεπτή ουράνια ευωδία. Δεν ήταν γήινο, από γήινα άνθη.

Και μου λέει ο λογισμός:

Παναγία_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon__MGod9Κοίταξε, πως αυτοί οι Άγιοι Πατέρες ευωδίασαν με την ζωή τους την ασκητική το Άγιον Όρος· και τώρα το ευλογούν, τρόπον τινά, και το αρωματίζουν με την επίσκεψη τους από τον ουρανό, κατά την χάρι που είχε ο καθένας και όλοι μαζί ως μυροφόρα δοχεία του Αγίου Πνεύματος.

Αχ, Πάτερ μου! Πως να το διηγηθώ! Επέστρεψα στο κελλί μου άλλος άνθρωπος, με άλλη αναπνοή. Έπειτα από λίγο εβγήκα πάλι έξω, μήπως το ξανααισθανθώ· όμως μια φορά ήταν· δεν το ξανάνιωσα έτσι.

Ο άνθρωπος, Πάτερ μου, όσον είναι πνευματικός, τόσον τα βλέπει, τα αισθάνεται τα πράγματα πνευματικώτερα, ωραιότερα, ευγενέστερα, ευωδέστερα.

Υψώνεται, πλατύνει ο νους, η καρδιά του στην θεία δοξολογία. «Πάντα εν σοφία εποίησας»! Εν πατρική αγάπη!

Όσον πνευματικώτερος, τόσον γλυκύτερα τα βλέπεις, Πάτερ μου! Όλα στηρίζονται στην Θεία Χάρι.

Όταν λάβεις την Θείαν Χάριν, έρχεται αυτή και σου τα φέρνει όλα αυτή όπως θέλει. Όταν φύγει η Θεία Χάρις, τα βλέπεις πάλι με τα μάτια τα σωματικά. Άλλα τα μάτια της Χάριτος, άλλα τα σωματικά· άλλα βλέπεις τότε, τα οποία τώρα δεν ημπορείς να τα συλλάβεις με τον νου σου.
Γέροντος Εφραίμ Κατουνακιώτου, Περί των Αγιορειτών Πατέρων διήγησις, της οποίας εγενόμεθα αυτήκοοι μάρτυρες, από το βιβλίο: «Άγιον Όρος – Οικουμενισμός και κόσμος» – Μοναχός Λουκάς Φιλοθεϊτης

Οι Άγιοι Πατέρες ευωδίασαν με την ζωή τους την ασκητική το Άγιον Όρος και το αρωματίζουν με την επίσκεψη τους από τον ουρανό, μέσα σε μια λεπτή ουράνια ευωδία. Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης
https://iconandlight.wordpress.com/2021/07/04/%CE%BF%CE%B9-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CF%85%CF%89%CE%B4%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CF%84/

Ἀπολυτίκιον Παναγίας Οδηγήτριας .
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.

ς στῦλος πυρίμορφος καὶ οδηγία λαμπρά, πρὸς κλῆρον ἀκήρατον, καθοδηγεῖς ἀσφαλῶς, ἡμᾶς Ὁδηγήτρια. Σὺ γὰρ προς ἐπιδόσεις, τὰς βελτίους ἰθύνεις, θείᾳ ἐπισκοπῇ Σου, τοὺς πιστῶς Σοι βοῶντας· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ.

Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγιορειτὼν Πατέρων
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. (Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου)

Τοὺς τοῦ Ἄθω πατέρας καὶ ἀγγέλους ἐν σώματι, Ὁμολογητὰς καὶ Ὁσίους, Ἱεράρχας καὶ Μάρτυρας, τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις καὶ ᾡδαῖς, μιμούμενοι αὐτῶν τὰς ἀρετάς, ἡ τοῦ Ὄρους πληθὺς πᾶσα τῶν Μοναστῶν, κραυγάζοντες ὁμοφώνως· δόξα τῷ στεφανώσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ ἁγιάσαντι, δόξα τῷ ἐν κινδύνοις ἡμῶν προστάτας δείξαντι.

Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων τῆς Παλαιστίνης.
(Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Πολυάριθμον δῆμον τῶν Ἁγίων τιμήσωμεν,τοὺς ἐν Παλαιστίνῃ ἐν χρόνοις, διαφόροις ἐκλάμψαντας, Προφήτας, Ἀποστόλους, Ἀθλητάς, Ὁσίους, Ἱεράρχας, Ἀσκητάς, τοὺς γνωστοὺς καὶ ἀνωνύμους καὶ πρὸς αὐτούς, ἀπὸ ψυχῆς βοήσωμεν∙ δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς,δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ φωταυγοῦντι δι ̓ ὑμῶν, πᾶσαν τὴν ὑφήλιον.

Ἕτερον (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

γίων ὑμνήσωμεν ἡγιασμένην πληθύν, ἁγίως ἐκλάμψαντας, ἐν διαφόροις καιροῖς, ποικίλοις ἐν σκάμμασι, πάσῃ τῇ Παλαιστίνῃ, καὶ λαμπρῶς δοξασθέντας, ἤδη δὲ συναφθέντας,τοῖς χοροῖς τῶν Ἀγγέλων, μεθ ̓ ὧν καὶ ἱκετεύουσιν, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ τοῦ ἐν Θεσσαλονίκῃ.
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

ς φοῖνιξ ἐξήνθησας, τῶν ἀρετῶν τοὺς καρπούς, ἀσκήσας ὡς ἄσαρκος, ἀμυγδαλῆς ἐν φυτῷ, Δαβὶδ Πάτερ Ὅσιε. Ὅθεν Θεσσαλονίκη, τοῖς ὁσίοις σου πόνοις, χάριν παρὰ Κυρίου, δαψιλῆ καρπουμένη, γεραίρει ὡς μεσίτην σε, θερμὸν πρὸς τὸν Φιλάνθρωπον.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Μεδίκου τοῦ ἀναργύρου ἰατροῦ, τοῦ ἐξ Ἰταλίας.
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Θεραπείαν παρέχεις ἰατρὸς ὡς ἀνάργυρος, Μέδικε ἀεὶ τοῖς νοσοῦσιν, ῥωστικῇ συμπαθείᾳ σου· πικρίας γὰρ καὶ ἄλγη αἰκισμῶν, ὑπέμεινας γενναίῳ λογισμῷ, μαστιγώσεις τὰς ἐτάσεις τὴν φυλακήν, καὶ ξίφους τὴν ἀναίρεσιν. Χαίροις τῆς Ἰταλίας ἀπαρχή· χαίροις σφραγὶς τῆς πίστεως· χαίροις ὁ θησαυρίσας ἐν Θεῷ, τὸν πλοῦτον τὸν αἰώνιον.

Ἀπολυτίκιον τῶν ἐν Λέσβῳ Ἁγίων.
(Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τοὺς ἐκ Λέσβου ὡς ἄστρα νοητὰ ἀνατείλαν‐τας, καὶ ἀπὸ χωρῶν διαφόρων ἐν αὐτῇ διαπρέψαντας. Ὁσίους τε καὶ Μάρτυρας ὁμοῦ,καὶ θείους ἱεράρχας τοῦ Χριστοῦ, ἐν μιᾷ ἀνευφημήσωμεν ἑορτῇ οἱ Λέσβιοι κραυγάζοντες· δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ δι ̓ ὑμῶν περιφανῶς, τὴν νῆσον ἡμῶν κλεΐσαντι.

Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων τῆς Ἠπείρου.
(Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

ς θεράποντας θείους καὶ θεόληπτον σύστημα, τοὺς ἐν Ἠπείρῳ Ἁγίους ὁμοφώνως ὑμνήσωμεν, ὁμοῦ σὺν Ἱεράρχας, Ἀθλητάς, καὶ σύλλογον Ὁσίων θαυμαστόν· δι αὐτῶν γὰρ πᾶσαν χάριν παρὰ Θεοῦ λαμβάνομεν κραυγάζοντες· δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι ̓ ὑμῶν πᾶσιν ἰάματα.

Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων τῆς Τριγλίας.
(Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Δωδεκάριθμος δῆμος ἱερὸς ἀνεδείχθητε, οἱ ἐν τῇ Τριγλίᾳ Πατέρες ἀρετῶν τελειότητι, καὶ δι ̓ ὁμολογίας ἱερᾶς, δοξάσαντες Χριστὸν τὸν Ποιητήν· διὰ τοῦτο ὁμοφώνως πάντας ὑμᾶς,τιμῶμεν ἀνακράζοντες· δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι ̓ ὑμῶν, πᾶσιν ἰάματα.

Ἀπολυτίκιον Παναγίας Ἀρβανιτίσσης ἐν Χίῳ.
(ὑπὸ Χαραλάμπη Μπούσια)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Καρυῶν νήσου Χίου σεπτὸν καλλώπισμα, Θεογεννῆτορ Παρθένε, Χριστιανῶν ἀρωγέ, πατριώτισσα Παρθένε, Ἀρβανίτισσα, ἡ προστατεύουσα πιστοὺς ἐξ ἐχθροῦ ἐπιβουλῆς καὶ ῥύουσα ἐκ κινδύνων τοὺς σοὶ προσφεύγοντας πίστει, σκέπε καὶ φρούρει τοὺς τιμῶντάς σε.

κάθισμα. Ἦχος πλ. δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ.

Κατευθύνεις μητρικῶς, καὶ οἰακίζεις ἀσφαλῶς, αὐτοχείρως καὶ στεῤῥῶς, ἐπὶ λιμένα νοητόν, τοὺς ἀφορώντας Παρθένε τῇ ἐλλάμψει Σου. Τί οὖν Σοι ἡμεῖς, προσενέγκωμεν, πάντων τῶν καλῶν, ἀπορούμενοι, ἀλλ’ ἤ τὸ Χαῖρε τοῦ Γαβριὴλ μετὰ πόθου, χαῖρε σκηνὴ θεοχώρητε, χαῖρε ἀνθρώπων ἡ κυβερνῆτις, καὶ πρὸς Θεὸν Ὁδηγήτριαν.

Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.

Χαίροις, ἡ τῶν πιστῶν ὁδηγός, καὶ κυβερνῆτις ἀσφαλὴς καὶ περίθαλψις, ἡ πάντας καθοδηγοῦσα, ἐξ ἀνοδίας κακῶν, πρὸς ὁδὸν εὐθεῖαν βίου κρείττονος. Πεσόντων ἀνόρθωσις, θλιβομένων παράκλησις, πεπλανημένων, πρὸς Θεὸν ἐπανάκλησις, πλοῦτος ἄσυλος, ὀρφανῶν καὶ ἐπίκουρος, Ἄχραντε Παντευλόγητε, βροτῶν Ὁδηγήτρια, ἡ πρὸς Θεὸν ὁδηγοῦσα, τοὺς ἐκ μυχίων βοῶντάς Σοι· Σὺ εἰ σωτηρία, καὶ χαρὰ καὶ θυμηδία, ἡμῶν Πανύμνητε.

τῶν Ὁσίων. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις, ἀσκητικῶν ἀληθῶς.
Στ.: Συναγάγετε Αὐτῷ τοὺς Ὁσίους Αὐτοῦ.

Χαίροις, Ὁσίων Ἄθω πληθύς, τῆς Βασιλίσσης οὐρανοῦ ἡ παράταξις, ἡ πάσας ἀρχὰς τοῦ σκότους, καὶ ἐξουσίας δεινάς, συμμαχίᾳ θείᾳ θριαμβεύσασα· οἱ σάρκα νεκρώσαντες, καὶ τὸ πνεῦμα ζωώσαντες· οἱ ἀεννάοις, τῶν δακρύων ἐκχύσεσι, κατασβέσαντες, παθημάτων τοὺς ἄνθρακας· χάριτος οἱ δεξάμενοι, τὴν θείαν ἐνέργειαν, καὶ φωτισμὸν ἐν καρδίᾳ, ἐνυποστάτως ἐκλάμποντα· Χριστὸν δυσωπεῖτε, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι τὸ μέγα ἔλεος.

Κανών α’, ᾨδὴ γ’, τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ 
Ἦχος πλ. α’ Ὁ πήξας ἐπ’ οὐδενὸς

Μαράνας δι’ ἐγκρατείας, κάλλος τοῦ σώματος, τὰς αὐγὰς ἐδέξω τοῦ θείου Πνεύματος, καὶ τῆς ἀπαθείας φωταυγεῖς, ἀπήστραψας ἀκτῖνας, καὶ ἰαμάτων τὰ χαρίσματα, Πάτερ τοῦ Προφήτου ὁμώνυμε.

γίων ἰχνηλατῶν, τοὺς βίους μακάριε, ὅλος ἡγιάσθης ταῖς θείαις πράξεσιν· ὅθεν ἁγιάζεις μυστικῶς, τοὺς πίστει τὴν ἁγίαν, ἐπιτελοῦντάς σου πανήγυριν, Πάτερ θεοφόρε πανόλβιε.

Κοιμίσας τὰς ἡδονάς, τοῦ σώματος, Ὅσιε, προσευχαῖς ἀγρύπνοις καὶ ἀγωνίσματι, Πάτερ ἐν εἰρήνῃ ἀληθῶς, ὑπνώσας ἐκοιμήθης· ὅθεν σε ἄγρυπνον κεκτήμεθα, φύλακα οἱ πόθῳ τιμῶντές σε.

Θεοτοκίον
γγέλων τιμιωτέρα, ὤφθης κυήσασα, τὸν αὐτοὺς Παρθένε δημιουργήσαντα· ὅθεν ἱκετεύω σε ἁγνή, ἁγίασον τὸν νοῦν μου, καὶ τὴν καρδίαν φωταγώγησον, νέφη τῶν παθῶν ἐκδιώκουσα.


The Russian heaven, the Russian saints call us to be with them, as they are with us. They call us to commune of the spirit of eternal life, and the world thirsts for that spirit. St. John of Shanghai and San Francisco

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_Παναγια535400Synaxarion From the Menaion.
On the June 26 we commemorate our devout Father David of Thessaloniki. (540)
On this day we also commemorate our devout Father John, Bishop of the Goths. (c. 787)
On this day we also commemorate the Saint Dionysius, Archbishop of Suzdal, then Metropolitan of Kiev and all Rus’ (1385) (see also: October 15)
On this day we also commemorate the New Martyr David of St. Anne’s Skete on Mount Athos, martyred in Thessaloniki (1813)
On this day we also commemorate the Holy Martyr Medicus the Physian, of Otricoli
On this day we also commemorate the Icon of the Most Holy Theotokos “Of Lydda” or “The Roman” (1st century) or “Neamts”
On this day we also commemorate the Icon of the Mother of God “Of the Seven Lakes”, Kazan (17th century)
On this day we also commemorate the Holy Appearance of the Tikhvin Icon of the Most Holy Theotokos (1383)

The Synaxis of All the Saints and Fathers of Mount Athos is celebrated on the Second Sunday after Pentecost of Second Sunday of Saint Matthew
On this day we also commemorate the The Synaxis of all the Saints of Palestine, according to its Status Quo. They are all the righteous saints of the Old Testament, the Apostles of the New Testament, the martyrs and the saints of the Church who lived and died in the region of the three Palestines, namely Galilee, Judea, and Arabia Petraea.
On this day we also commemorate the Synaxis of All venerable and holy Saints, who Resplendent in the Russian land
On this day we also commemorate the Synaxis of All Saints of Romania
On this day we also commemorate the Synaxis of All Saints of Bulgaria
On
 this day we also commemorate the Synaxis of All Saints of North America
On this day we also commemorate the Synaxis of All Saints of Lesvos (Mytilene), Greece
On this day we also commemorate the Synaxis of All Saints of Epirus, Greece

Homily on the Feast of All Saints of Russia
by St. John of Shanghai and San Francisco
(delivered before the fall of the Soviet regime)

The Day commemorating the saints who have shown forth in the Russian land points to that spiritual heaven beneath which the Russian land was founded and lived.

Before the holy Prince Vladimir, there lived on the Russian land separate, pagan tribes that warred with one another. The holy Prince Vladimir brought them a new faith, a new consciousness and meaning of life, a new inner spiritual state; he gave them a new spirit of life that united everyone, and thus a single nation was formed.

The very existence of the Russian nation is tied to the begetting of spiritual life within it, with the assimilation of the fundamentals of a Christian world-view. It is senseless to seek the meaning and purpose of life in earthly life, which ends with death. One must strive to acquire the Divine, grace-filled, eternal life, and then this temporal, earthly life will arrange itself as well: Seek ye first the Kingdom of God and his righteousness; and all these things shall be added unto you (Matt. 6:33).

Παναγία_icon of Panagia _ Tikhvin Icon of the Mother of GodТихвинская икона Божией Матери0_Tihvinskaya_4Faith and the Orthodox Church united the separate tribes into one nation. Faith in the Kingdom of God and the search for it, the search for righteousness [pravda] became the most salient characteristic of the Russian people.
For the sake of the Kingdom of God, for the sake of participation in it, for the sake of prayer, Russian ascetics left the vanity of the world and went into the forests, onto uninhabited islands. They sought only the Kingdom of God. They did not want to found or build anything; they went away from people, but people followed after them for the sake of the Kingdom of God, which was present on those islands and in those forests around the righteous ones, and thus lavras and monasteries grew up.

The search for righteousness is a basic thread in the life of the Russian people, and it is not by chance that the first written code of laws, which was designed to regulate life, was called “Russian Justice” [Russkaya Pravda ].
It was not only those who withdrew from the world and from the company of men, who thought about heaven and the Kingdom of God; all believing Russian people understood the meaning of life. All who truly contributed to the development of Russia as a nation, likewise considered that their primary concern was to be faithful to the Divine Kingdom and to Divine Truth [Pravda].

In Russia there were princes, military leaders, landowners, people of all ranks and occupations; and all had in common a fundamental understanding and striving, which were the acquisition of the Kingdom of God and participation in it. This was the meaning of life.

Saint Alexander Nevsky spent his entire life in struggles on behalf of the military and the State; he rode on horseback through the whole of Siberia to the Tartar khan in order to establish peace in Russia, and became renowned for his military victories. But when he fell ill and death came, he accepted it as liberation from the labors of earthly life and gave himself over to that which was dearer than everything to his soul and became a monk, in order to enter the longed-for Kingdom of God, not as an earthly warrior, but as a warrior of Christ.

Prince Theodore of Smolensk likewise accepted monasticism before his death. In their striving for the Kingdom of God, such spiritual leaders of the Russian people were the best exponents of the fundamental trait of the nation’s spiritual life, of the basic force which guided its historical life.
The assimilation of the Christian faith regenerated the Russian princes as well. Authority is always an expression of consciousness and will. Authority is always guided by one or another philosophy, by one or another understanding of the meaning and purpose of life and its activity. Before Saint Vladimir, Russian princes were leaders of warring tribes and waged wars for the sake of military spoil and glory. Having become Christians, they became the heads of separate parts of one nation. With the acceptance of Christianity came a sense of unity. Righteousness was in the brotherhood of princes, and internecine war became unrighteous.

Prince Vladimir gave the Russian people a new meaning of life and a new vitality. Calamities, failures and defeats are powerless before the main force of life, powerless before spiritual life. The Kingdom of God, the spiritual joy of participating in it remain untouched. The terrible storm passes, and again a man lives. Thus, during the most cruel tortures, the martyrs rejoiced, sensing God’s grace.

This is the source of Russia’s vitality. Calamities do not strike her heart. The Tartars burned the whole of Russia. Kiev fell, and in the same year Novgorod arose; and that great commander and leader of the Russian people, the Right-believing Prince Alexander Nevsky, roused the Russian people for a struggle, not with the Tartars, who had racked Russia’s body, but with the Catholic Swedes, who, taking advantage of Russia’s misfortune, wanted to seize the soul of the Russian people and kill the spiritual might of the Russian nation and Russia. For Alexander Nevsky it was necessary above all to preserve that spiritual might.

Παναγία_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon__MGod9The history of Moscow’s ascendancy is a clear confirmation of this same idea. In its nascence, Moscow was a not very large, local amalgamation. But at its head stood right-believing princes, who had assimilated this Orthodox understanding of righteousness; and therefore, when the holy hierarch, Metropolitan Peter, told the prince that Moscow would rise to prominence and that the hierarch himself would live and be buried there if the prince built a home in Moscow for the Most Holy Mother of God, the prince fulfilled this covenant. In other words, the holy hierarch Peter told him, “If thou wilt be faithful to Orthodoxy to the end and wilt first of all seek the Kingdom of God and His righteousness, then all these things — everything earthly, everything of this life, everything pertaining to the state — will be added unto thee.”

Such was Moscow’s intent, and it was faithful to Saint Peter’s testament; the night muster of the military watch on the Kremlin’s walls took place with the words: “O Most Holy Theo-tokos, save us!”
This does not mean that Russia’s life and people were holy. No! Men are always sinful; but when there is an awareness of good and evil, when there is a striving towards righteousness, restoration is possible. This is what is important and soul-saving.
In its historical life, sinful Moscow, the capital of sinful Russia, fell to the bottom, but it arose again because the consciousness of righteousness did not die.

During the Time of Troubles, Russia fell so low that all her enemies were convinced that she was mortally stricken. In Russia there was no tsar, no authority, no army. In Moscow, foreigners were in power. People became “fainthearted” and weak, and they awaited salvation from the foreigners with whom they ingratiated themselves. Destruction was inescapable, and Russia would inevitably have perished had the consciousness of righteousness been completely lost. But the holy hierarch Germogen saved Russia and the Russian people. The enemies of Russia held him in a cellar in the Kremlin, mocked him, tortured him, and tried to force him to submit to them, thereby betraying the Russian understanding of righteousness. Saint Germogen was tortured to death, but spiritually he did not surrender, and he called Russia to her historical path as a Christian state with a Christian authority; he called her to remember the truth and to be faithful to it.

In faith and confession, Saint Germogen spiritually and morally regenerated the Russian nation, and it again started on the path of seeking the Kingdom of God and His righteousness, the righteousness of subordinating the earthly life of the state to spiritual principles. And Russia rose up. In history there is no other example of such a profound fall of a state and such a rapid, miraculous resurgence, within a year’s time, when spiritually and morally the people rose up. Such is the history of Russia, such is her path.

After Tsar Peter I, public life turned aside from this path. It did not turn aside completely, but it lost the clarity of the consciousness of righteousness, the clarity of faith in the Gospel Truth, “Seek ye first the Kingdom of God and His righteousness.”
The heavy sufferings of the Russian people are the results of the betrayal of Russia herself, her path, her calling. But those heavy sufferings and the melancholy of life under the cruel atheists’ authority indicate that the Russian people has not completely lost the consciousness of righteousness, that it feels spiritually and morally weighed down by the unrighteousness of the godless state and the godless authority.
Russia will arise, just as she arose before. She will arise when faith will flame up, when people will arise spiritually, when a clear, firm faith in the truth [pravda] of the Saviour’s words, Seek ye first the Kingdom of God and His righteousness and all these things will be added to you, will again be dear to them. Russia will arise when she will come to love the Faith and the confession of Orthodoxy, when she will see and come to love the righteous and the confessors.

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_D-Tuturor-Sfintilor-3Today, on the day of All the Saints Who Have Shown Forth in the Russian Land, the Church points to them, and the faithful spiritually exult on seeing what a multitude of them there are in the Kingdom of God. And there are countless numbers of those not yet glorified! Here Metropolitan Vladimir of Kiev goes to his death, quietly, fearlessly. The murderers lead him out from the gates of the Lavra, in order to kill him outside the city, as they killed the Lord and Saviour, and in silence, like a lamb for the slaughter, the hierarch accepts death for Christ, for the Faith, for the Russian Church, because he sought first of all to acquire the Kingdom of God and eternal life.

There is a multitude of martyrs and confessors; and again we see God’s blessing on their struggle of faith, and again the manifestation of incorrupt relics: the bodies of the righteous, who already live according to the laws of the future life, where there is neither suffering nor corruption, and the incorruption of their relics testify of this. Thus, the incorrupt remains of the Grand Duchess Elizabeth, which rest in the Gethsemane convent, testify to us of her righteousness in the eyes of God.

Russia will arise when she will lift up her gaze and see that all the saints who have shown forth in the Russian land are alive in the Kingdom of God, that the spirit of eternal life is in them, and that it is necessary for us to be with them and spiritually touch and communicate of their eternal life. Herein lies the salvation of Russia — and of the whole world.
In Russia today there is no spirit of life, no joy of life. Everyone is afraid of it, as they are afraid of demons. Russia also was terrible to other powers, but because she drew peoples to herself.

Russian humility created faithfulness to the commandment, “Seek ye first the kingdom of God and His righteousness.” It humbled authority as well, and in the days of its greatest earthly glory, Russian authority, by the lips of Tsar Alexander I, confessed itself as a Christian authority, and on the monument of its glory wrote: “Not unto us, not unto us, but unto Thy Name.”

The Russian heaven, the Russian saints call us to be with them, as they are with us. They call us to commune of the spirit of eternal life, and the world thirsts for that spirit.

The restoration of Russia is needed by the whole world, from which the spirit of life has departed, and it all shakes in fear, as in the face of an earthquake.
Russia awaits a Christ-loving army, Christ-loving tsars and leaders, who will lead the Russian people, not for earthly glory, but for the sake of faithfulness to the Russian Path of Righteousness.
“Not unto us, not unto us, but unto Thy Name.”

In repentance, in faith, in purification, may the Russian land be renewed and may Holy Rus’ arise. Amen.
Sermons of Saint John of Shanghai and San Francisco
https://www.russianorthodox-stl.org/all_saints_russia
http://passaicrussianchurch.com/books/english/sermons_john_maximovich.htm

Παναγια_Γεωργιος_ΑΘΩΣ-Άγιον Ορος_δέηση-Деисус-Гора́ Афо́н_801772138_547864Apolytikion of Appearance of the Icon of Our Most Holy Lady the Theotokos of Tikhvin
Fourth Tone

Today thy most venerable icon, O Lady, hath shone in Heaven upon us like a most brilliant sun, enlightening the world with rays of mercy, which great Russia and America received from on high most reverently as a divine gift, and they glorify thee, O Mother of God, as the Queen of all, and joyfully magnify Christ our God Who was born of thee. Pray to Christ, O our Lady and Queen, O Theotokos, that He keep all Christians unharmed by all assaults of the enemy, and that He save them that venerate His divine image and thy pure icon with faith, O Virgin who knewest not wedlock.

All venerable and holy Fathers of the Holy Mount Athos, Troparion, in Tone I —

In hymns let us honor the fathers of the wilderness of Athos, the angels in the flesh, the confessors and the venerable, holy hierarchs and martyrs; and, emulating their virtues, let us cry aloud, saying: Glory to Him who hath glorified you! Glory to Him Who hath crowned you! Glory to Him Who hath shown you to be our intercessors amid tribulations!

All Russian Saints, Troparion, in Tone VIII —

The land of Russia doth offer Thee, O Lord, all the saints who have shone forth in it, as the beauteous fruit of Thy salvific splendor. By their supplications and through the Theotokos preserve Thou the Church and our land in profound peace, O most Merciful One.

Troparion for the Feast of All Saints of North America (Tone 8)

We offer unto Thee, our Father in heaven,
the first fruits of sanctity sown in this new land
and all Thy saints, known and unknown, who have shown forth in America.
Fill our hearts with heavenly joy.
Grant peace to our land and to Thy holy Church,
And sanctify all those who worship Thee.
Through the Theotokos and of all Thy saints, O most merciful One.