iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Joy is thankfulness, prayer of the heart leads to joy of the heart. Nothing is difficult for a joyful person. Elder Thaddeus of Vitovnica

Elder Thaddeus of Vitovnica

Παναγία_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_4lDyyY7A“Strong faith in a man’s heart both requires and produces prayer, and a prayer life of many years produces love. The goal of our life is nothing other than cleansing our heart to such an extent that it is able to sing with joy. Thus, prayer of the heart leads to joy of the heart. Nothing is difficult for a joyful person, because he has love.”

The man who is given Grace and who is united with God’s love is also protected by this Divine love, and the evil spirits cannot come close to him.

Love little things, and strive for that which is modest and simple.

When the soul is mature, God will give it inner peace.

The Lord watches over us, and He is pleased that you long for His peace.

Until the soul is ready, He will only sometimes allow us to see that He is present everywhere and fills all things.

At these moments the soul feels such joy!

It feels as though it has everything!

But then the Lord conceals Himself from us again, in order that we might long for Him and seek Him with our hearts!

Joy is thankfulness, and when we are joyful, that is the best expression of thanks we can offer the Lord, Who delivers us from sorrow and sin.

***

We do not need to say anything or do anything, but we feel so good in the presence of a humble and meek person who is full of love and goodness.

He does not have to say anything either, yet he radiates warmth, and it is as though we have caught a chill and have come into a warm and pleasant room and it warms us.

You see, that is the meaning of good thoughts, good desires full of love and goodness.

***

It seems that we do not understand one thing: it is not good when we return the love of those who love us, yet hate those who hate us. We are not on the right path if we do this. We are the sons of light and love, the sons of God, his children. As such we must have His qualities and His attributes of love, peace, and kindness towards all.

Excerpt From: Our Thoughts Determine Our Lives: the Life and Teachings of Elder Thaddeus of Vitovnica

Fr. Thaddeus – “I don’t want to think evil. I want only peace!” (Part 5/6)

Advertisements


Ο μοναχός, ζει το Ευαγγέλιο και η Χάρις του Θεού τον προδίδει. Όσο μπορείτε, να κινήσθε στην αφάνεια. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_dormition

Η Παναγία ήταν σιωπηλή μπροστά στους ανθρώπους, όμως η ψυχή της συνομιλούσε αδιαλείπτως με τον Θεό. Κάθε μέρα και κάθε ώρα έβρισκε μια νέα αιτία και αφορμή για να μεγαλύνει τον Θεό. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Τα μοναστήρια είναι τα οχυρά της Εκκλησίας
Ο μοναχός είναι φάρος πάνω στα βράχια
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Γέροντα, ποιό είναι το έργο του μοναχού;

Έργο του μοναχού είναι να γίνη δοχείο του Αγίου Πνεύματος. Να κάνη την καρδιά του ευαίσθητη σαν το φύλλο του χρυσού των αγιογράφων. Όλο το έργο του μοναχού είναι αγάπη, όπως και το ξεκίνημά του γίνεται από αγάπη προς τον Θεό, η οποία έχει και την αγάπη προς τον πλησίον. Ο μοναχός μελετάει την δυστυχία της κοινωνίας, πονάει η καρδιά του και προσεύχεται συνεχώς καρδιακά για τον κόσμο. Έτσι ελεεί τον κόσμο με την προσευχή. Υπάρχουν μοναχοί που βοηθούν τους ανθρώπους περισσότερο από όσο θα τους βοηθούσε όλος ο κόσμος μαζί. Ένας κοσμικός λ.χ. προσφέρει δύο πορτοκάλλια ή ένα κιλό ρύζι σε κάποιον φτωχό, πολλές φορές μόνο για να τον δούν οι άλλοι, και κατακρίνει μάλιστα, γιατί οι άλλοι δεν έδωσαν. Ο μοναχός όμως βοηθάει με τόννους σιωπηλά με την προσευχή του.

Παναγια Ιεροσολυμιτισσα_Иерусалимская икона Богоматери нерукотворная гефсиманская_Virgin Mary Of Jerusalem (Ierosolymitissa)Greek Byzantine Orthodox panagia-2Ο μοναχός δεν βάζει δικά του σχέδια και προγράμματα κοσμικά για ιεραποστολές, αλλά προχωρεί χωρίς κανένα δικό του σχέδιο και ο Καλός Θεός τον περνάει στο σχέδιο το δικό Του, το θεϊκό, και, αν χρειασθή για ιεραποστολή, τον στέλνει ο Θεός με θείο τρόπο. Δεν ζητάει ο Θεός από τους μοναχούς να βγουν στον κόσμο, για να κρατούν τους ανθρώπους να περπατούν, αλλά ζητάει να τους δώσουν το φως με το βίωμά τους, για να οδηγηθούν στην αιώνια ζωή. Ο μοναχός δηλαδή δεν έχει ως αποστολή να βοηθήση τον κόσμο με το να βρίσκεται μέσα στον κόσμο. Φεύγει μακριά από τον κόσμο, όχι γιατί μισεί τον κόσμο, αλλά γιατί αγαπάει τον κόσμο, και ζώντας μακριά από τον κόσμο, θα τον βοηθήση με την προσευχή του σε ό,τι δεν γίνεται ανθρωπίνως παρά μόνο με θεϊκή επέμβαση. Γι’ αυτό ο μοναχός πρέπει να βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με τον Θεό, να παίρνη σήματα και να δείχνη στους ανθρώπους τον δρόμο προς τον Θεό.

Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς δικαιολογούν μερικά πράγματα οι Ρωμαιοκαθολικοί. Μου λύθηκε η απορία πριν από λίγο καιρό, όταν πέρασαν από το Καλύβι δύο Ρωμαιοκαθολικοί αρχιτέκτονες από την Ρώμη. Είχαν άγνοια αλλά καλή διάθεση. «Τί κάνουν οι μοναχοί, μου λένε, και κάθονται εδώ; Γιατί δεν πηγαίνουν στον κόσμο να κάνουν κοινωνικό έργο;». «Οι φάροι, τους λέω, δεν πρέπει να είναι πάντοτε πάνω στα βράχια; Τί, πρέπει να πάνε στις πόλεις να προστεθούν στα φανάρια; Άλλη αποστολή έχουν οι φάροι, άλλη τα φανάρια». Ο μοναχός δεν είναι φαναράκι, για να τοποθετηθή στην πόλη σε μια άκρη του δρόμου και να φωτίζη τους διαβάτες, να μη σκοντάφτουν. Είναι φάρος απομακρυσμένος, στημένος ψηλά στα βράχια, που με τις αναλαμπές του φωτίζει τα πελάγη και τους ωκεανούς, για να κατευθύνωνται τα καράβια και να φθάνουν στον προορισμό τους, στον Θεό….

Πολλοί κηρύττουν, λίγοι εμπνέουν εμπιστοσύνη, γιατί η ζωή τους δεν ανταποκρίνεται στα λόγια τους.
Ο μοναχός δεν κάνει κηρύγματα δυνατά να τον ακούσουν οι άλλοι, αλλά κηρύττει σιωπηλά με την ζωή του τον Χριστό και βοηθάει με την προσευχή του. Ζει το Ευαγγέλιο και η Χάρις του Θεού τον προδίδει. Έτσι κηρύττεται το Ευαγγέλιο κατά τον θετικώτερο τρόπο, πράγμα πού διψάει ο κόσμος, ιδίως ο σημερινός. Και όταν μιλάη ο μοναχός, δεν λέει απλώς μιά σκέψη• λέει μιά εμπειρία. Αλλά και μιά σκέψη να πει, και αυτή είναι φωτισμένη…

Ο σωστός μοναχός είναι το φως του κόσμου. Τί λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος; «Οι Άγγελοι είναι φως για τους μοναχούς και οι μοναχοί είναι φως γιά τους κοσμικούς». Ο μοναχός, όταν διαφέρη από τους κοσμικούς, τότε βοηθάει θετικά.
Γιατί αυτό πού βοηθάει τους κοσμικούς πού ταλαιπωρούνται για μάταια πράγματα είναι η αγιότητα, η οποία με την απλότητα της τους διδάσκει να συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής, για να τους φύγη το πλάκωμα από την καρδιά…

Μερικοί μεγάλοι της Ε.Ο.Κ., όταν ήρθαν στο Άγιον Όρος ύστερα από την τελευταία πυρκαγιά, για να δούν τί χρειάζεται και να βοηθήσουν, πέρασαν και από το Καλύβι. Πάνω στην συζήτηση τους είπα: «Εμείς ήρθαμε εδώ, για να δώσουμε· δεν ήρθαμε, για να πάρουμε». «Πρώτη φορά το ακούσαμε αυτό», μου είπαν και το σημείωσαν αμέσως . Εμείς γίναμε μοναχοί, για να πάρουμε υλικά; Γίναμε μοναχοί, για να δίνουμε πνευματικά, χωρίς να παίρνουμε υλικά. Να είμαστε απαλλαγμένοι από τα βιοτικά, για να μεριμνούμε για τα πνευματικά. Βγήκαμε στο κλαρί για την αγάπη του Χριστού, για να ελευθερωθούμε εμείς από τα πάθη και να ελευθερώσουμε και άλλους…

Αλλά εκτός από την προσευχή, υπάρχουν και περιπτώσεις που πρέπει να προσφέρη στον άνθρωπο και ανθρώπινη βοήθεια. Κάθε σωστή μοναχή, εκτός από την προσευχή που κάνει για τον κόσμο, πολύ βοηθάει με τον τρόπο της, με μια σωστή αντιμετώπιση, με δυο λόγια πνευματικά που θα πη εκεί στο αρχονταρίκι σε έναν προσκυνητή, για να συλλάβη το βαθύτερο νόημα της ζωής, σε μια μητέρα, για να την στηρίξη. Το να ζητάη όμως η μοναχή επικοινωνίες κ.λπ., είναι χαμένα πράγματα, γιατί οι προβολές οι κοσμικές έρχονται σε σύγκρουση με τους πνευματικούς νόμους και ταλαιπωρούμαστε. Όσο μπορείτε, να κινήσθε στην αφάνεια. Κάνω μια σύγκριση και πονώ: Μερικοί μοναχοί επιδιώκουν πανηγύρια, επισκέψεις, φιλίες πνευματικές. Εγώ αναγκάζομαι να πάω κάπου για πνευματική εργασία και το νιώθω σαν μαρτύριο, το βλέπω σπατάλη χρόνου.

(Από το βιβλίο: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου ,Λόγοι Β’, Πνευματική Αφύπνιση, ΚΕΦ. 2 – Τα μοναστήρια είναι τα οχυρά της Εκκλησίας ,Έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος» Σουρωτής, σελ. 322 -326. )


Prophet Samuel, Saint Nikolai Velimirovič

Prophet Samuel

Commemorated on August 20

HOMILY
by Saint Nikolai Velimirovič
on Samuel

For this child I prayed; and the Lord hath given me my petition which I asked of Him. Therefore also I have lent him to the Lord; as long as he liveth he shall be lent to the Lord (I Samuel 1:27-28).

Σαμουήλ  Προφήτης_Prophet Samuel_ Самуи́л пророк_ -ix-i-hr-13-11Besought of God and dedicated to God, Samuel was a prophet and leader of the people of Israel. The blessed Hannah, his childless mother, besought him from God with tears and sacrifices. And she gave him, her one and only greatest blessing, to the service of the Lord from his infancy. A wise mother does not consider her children as her own, but rather as God’s. They are God’s both when God gives them and when He takes them, but they are mostly God’s when a mother herself dedicates them to Him. God’s gift is returned to Him as a reciprocal gift, for we have nothing of our own to give to Him but only that which we receive from Him. The young Samuel lived in the Temple among the iniquitous sons of Eli the high priest, and he did not become corrupt. The Lord would not reveal Himself to the sinful elders, but He appeared to this pure child: for Samuel did the will of God, and did let none of his words fall to the ground (I Samuel 3:19). Samuel was a judge of the people of Israel from his youth to old age and committed nothing wrong either before God or before the people. God gave him the power to prophesy and work miracles. He defeated all of God’s enemies and the enemies of the people, and he anointed two kings, Saul and David. When he grew old, he called the people together and asked them if he had ever committed any violence against anyone or accepted a bribe from anyone. And the people replied with one voice: Thou hast not defrauded us, nor oppressed us, neither hast thou taken ought of any man’s hand (I Samuel 12:4). Behold, such a man was he, who was given by God and given to God as a reciprocal gift, and who grew up with the blessing of God and the blessing of his mother. Let mothers benefit from the example of the blessed Hannah; let judges and rulers of the people benefit from the example of the righteous Samuel.

O Holy and Most-holy Lord, gracious and most gracious, open our souls to see Thy holiness and Thy goodness, that we may repent of our evils.
To Thee be glory and praise forever. Amen.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://prologue.orthodox.cn/December19.htm

Apolytikion Prophet Samuel in the Second Tone

As we celebrate the memory of Thy Prophet Samuel, O Lord, through him we beseech Thee to save our souls.

http://www.ellopos.net/elpenor/greek-texts/septuagint/chapter.asp?book=9&page=8

 


Ο Προφήτης Σαμουήλ χρίει το Δαβίδ βασιλιά

Προφήτης Σαμουήλ

Εορτάζει στις 20 Αυγούστου

Σαμουήλ Προφήτης_Prophet Samuel_ Самуи́л пророк_ -ix-i-hr-13-11Ο Σαμουήλ ήταν άνθρωπος προσευχής. Ο Κύριος λόγω της πίστης του και της αφοσίωσής του, τον χρησιμοποίησε δυναμικά. Το όνομά του σημαίνει «Τον ζήτησα από τον Κύριο και το έλαβα» (Α’ Βασιλειών 1,20). Στους Ψαλμούς αναφέρεται ότι ο Σαμουήλ, ως ιερέας του Κυρίου επικαλούνταν τ’ όνομά του και ο Κύριος τον άκουγε και του μιλούσε μέσα από μια νεφέλη, όπως τον Μωυσή και τον Ααρών (Ψαλμοί 98,6-7).

Ο Σαμουήλ, λόγω των γηρατειών του, έκανε γνωστή στο λαό την αποχώρησή του. Ζήτησε από το λαό, ενώπιον του Κυρίου και ενώπιον του βασιλιά Σαούλ, να του πουν, όσα χρόνια τους κυβέρνησε ως Κριτής, εάν έχουν κάποιο παράπονο ή εάν αδίκησε κανένα. Ο λαός απάντησε αρνητικά. Ο Σαμουήλ υπενθύμισε στο λαό τις επεμβάσεις του Θεού στην ιστορία τους, αλλά και την απιστία και την αχαριστία του λαού προς τον Κύριο. Τους προέτρεψε να σέβονται τον Κύριο, να τον λατρεύουν, να τηρούν τις εντολές του και να Τον ακολουθούν σε όλη τους τη ζωή (Α’ Βασιλειών 12,1-15).

Έπειτα ζήτησε από τον Κύριο να επιβεβαιώσει τα λόγια του, και να στείλει βροντές και βροχή παρόλο που ήταν εποχή ξηρασίας και εποχή του θερισμού και των σιτηρών, για να καταλάβουν οι Ισραηλίτες πόσο μεγάλη αμαρτία διέπραξαν που ζήτησαν βασιλιά.

Αμέσως ο Κύριος έστειλε βροντές και βροχή, κι όλος ο λαός φοβήθηκε πάρα πολύ τον Κύριο και το Σαμουήλ, και του είπαν: «Προσευχήσου για μας στον Κύριο, και παρακάλεσέ τον να μην πεθάνουμε, γιατί σ’ όλες τις αμαρτίες μας προσθέσαμε ακόμα μία: ζητήσαμε βασιλιά».

Τότε ο Σαμουήλ τους είπε: «Μη φοβάστε. Και βέβαια κάνατε μεγάλο κακό. Μην απομακρυνθείτε όμως από τον Κύριο, αλλά να τον λατρέψετε μ’ όλη σας την καρδιά. Μη λατρεύετε τα είδωλα, που δεν ωφελούν ούτε μπορούν να σώσουν κανέναν, αφού είναι ψεύτικα. Ο Κύριος δεν θα εγκαταλείψει το λαό του, γιατί ο ίδιος θέλησε να σας κάνει λαό του. Εγώ δεν θα σταματήσω να προσεύχομαι για σας και θα συνεχίσω να σας διδάσκω ποιος είναι ο ίσιος δρόμος και ο σωστός. Αλλά κι εσείς να σέβεστε τον Κύριο και να τον λατρεύετε ειλικρινά, μ’ όλη την καρδιά σας, γιατί βλέπετε τι θαυμαστά έργα έχει κάνει για σας. Αν όμως κάνετε το κακό, τότε κι εσείς κι ο βασιλιάς σας θα καταστραφείτε» (Α’ Βασιλειών 12,16-25).

Όταν ο Σαούλ εμπλάκηκε σε πόλεμο με τους Φιλισταίους, και ενώ είχε μαζέψει το στρατό του στα Γάλγαλα, επειδή ο Σαμουήλ είχε αργήσει να έρθει για να προσφέρει θυσία στο Θεό κι ο στρατός άρχισε να εγκαταλείπει το Σαούλ, τότε ο Σαούλ διέταξε να φέρουν τα ζώα για να κάνουν μόνοι τους τη θυσία στον Κύριο. Και πρόσφερε ο ίδιος το ολοκαύτωμα. Όταν τελείωσε ήρθε και ο Σαμουήλ, και ο Σαούλ βγήκε να τον προϋπαντήσει. Ο Σαμουήλ τον επέπληξε για την πράξη του αυτή και προφήτεψε ότι θα είχε ως τιμωρία τη μικρή διάρκεια της βασιλείας του: «Φέρθηκες ανόητα. Αν τηρούσες τις εντολές που σου έδωσε ο Κύριος, τότε αυτός θα έκανε την οικογένειά σου να βασιλεύει για πάντα στον Ισραήλ. Τώρα όμως η βασιλεία σου δε θα διατηρηθεί. Ο Κύριος θα ψάξει να βρει έναν άνθρωπο όπως τον θέλει και του δώσει την εντολή να βασιλεύσει, γιατί εσύ δεν τήρησες αυτά που σε διέταξε.» Κατόπιν ο Σαμουήλ αναχώρησε από τα Γάλγαλα (Α’ Βασιλειών 13,5-15)…

Ο Κύριος οργίστηκε με το Σαούλ και είπε στο Σαμουήλ, ότι ο Σαούλ δεν εκτέλεσε τις εντολές του. Ο Σαμουήλ λυπήθηκε βαθιά κι όλη εκείνη τη νύχτα προσευχόταν στο Θεό. Το πρωί σηκώθηκε νωρίς και πήγε να συναντήσει το Σαούλ.

Ο Σαμουήλ είδε το Σαούλ να προσφέρει ως ολοκαύτωμα στον Κύριο τα καλύτερα από τα λάφυρα. Στη συνέχεια τον επέπληξε, γιατί δεν τήρησε κατά γράμμα την εντολή του Κυρίου.

Ο Σαούλ δικαιολογήθηκε και τότε ο Σαμουήλ του είπε ότι, ο Κύριος τον έχρισε βασιλιά και τώρα που τον έστειλε να καταστρέψει τελείως τους Αμαληκίτες, αυτός δεν το έπραξε και δεν υπάκουσε στην προσταγή του Κυρίου, αλλά λυπήθηκε το βασιλιά τους και κράτησε τα καλύτερα λάφυρα, ενώ έπρεπε να τα καταστρέψει όλα.

Ο Σαούλ δικαιολογήθηκε ότι υπάκουσε στην επιθυμία του λαού, αλλά ο Σαμουήλ του είπε: «Μήπως ο Κύριος επιθυμεί ολοκαυτώματα και θυσίες; Πιο πολύ επιθυμεί να υπακούμε στις εντολές του. Η υπακοή είναι γι’ αυτόν καλύτερη από το πάχος των κριαριών.  Η ανυπακοή είναι αμαρτία και το ολοκαύτωμα που προσφέρεις, πιο πολύ μοιάζει με ειδωλολατρική θυσία παρά με ολοκαύτωμα στον Κύριο. Επειδή, λοιπόν, περιφρόνησες τις εντολές του Κυρίου, γι’ αυτό κι εκείνος σε απέρριψε από το αξίωμα του βασιλιά».

Τότε ο Σαούλ ζήτησε συγχώρεση για την πράξη του και θέλησε να επανορθώσει αλλά ο Σαμουήλ του είπε, ότι η απόρριψη του Κυρίου είναι οριστική. Και όπως γύρισε ο Σαμουήλ να φύγει, τον έπιασε ο Σαούλ από την άκρη του μανδύα του και του τον έσκισε. Τότε ο Σαμουήλ του είπε: «Ο Κύριος σήμερα έσκισε κι έκοψε από πάνω σου τη βασιλεία του Ισραήλ και θα την δώσει σ’ έναν άλλο, που θα είναι καλύτερος σου. Κάποια μέρα το βασίλειο θα χωριστεί στα δύο. Ο Κύριος αυτά θα τα πραγματοποιήσει και δεν αλλάζει γνώμη, διότι δεν είναι άνθρωπος για ν’ αλλάξει γνώμη» (Α’ Βασιλειών 15,10-29).

Δαβίδ Προφήτης_David King prophet_ Давид Пророк-_0_17e4c9_4e1e200a_orig51

Ο Σαμουήλ χρίει το Δαβίδ βασιλιά

Σαμουήλ Προφήτης_Prophet Samuel_ Самуи́л пророк_`0 -ix-i-hr-13-11Παρόλο που ο Σαμουήλ βρισκόταν πια σε βαθιά γεράματα, ο Κύριος τον χρησιμοποίησε και πάλι για να χρίσει νέο βασιλιά στη Βηθλεέμ, το νεαρό τότε Δαβίδ. Έτσι ο Κύριος του είπε μια μέρα: «Ως πότε θα είσαι λυπημένος για το Σαούλ, που τον απέρριψα από το βασιλικό του αξίωμα; Γέμισε το δοχείο σου με λάδι και πήγαινε. Εγώ σε στέλνω στον Ιεσσαί από τη Βηθλεέμ, γιατί έχω βρει ανάμεσα στους γιους του, το βασιλιά που χρειάζομαι» (Α’ Βασιλειών 16,1-3).

Ο Σαμουήλ έκανε όπως του είπε ο Κύριος και πήγε στη Βηθλεέμ.

Μετά τη θυσία ο Σαμουήλ πήγε στο σπίτι του Ιεσσαί. Όταν είδε  τον μεγαλύτερο γιο του Ιεσσαί, τον Ελιάβ, σκέφτηκε: «Ασφαλώς αυτός θα είναι ο εκλεκτός του Κυρίου». Αλλά ο Κύριος είπε στο Σαμουήλ: «Μη παρασύρεσαι από την όψη του, από την ωραιότητά του και το ψηλό του ανάστημα, γιατί εγώ δεν τον εγκρίνω. Ο Θεός δεν βλέπει όπως βλέπουν οι άνθρωποι. Ο άνθρωπος βλέπει το πρόσωπο, ο Θεός βλέπει την καρδιά».

Τότε κάλεσε ο Ιεσσαί τον Αμιναδάβ και τον παρουσίασε στο Σαμουήλ, αλλά ο Σαμουήλ είπε: «Ούτε αυτόν τον διάλεξε ο Κύριος». Μετά ο Ιεσσαί παρουσίασε τον Σαμά. «Ούτε αυτόν τον διάλεξε ο Κύριος», είπε ο Σαμουήλ. Μετά ο Ιεσσαί παρουσίασε στο Σαμουήλ και τους άλλους τέσσερις γιους του. Κι ο Σαμουήλ του είπε: «Κανέναν απ’ αυτούς δεν έχει διαλέξει ο Κύριος». Μετά τον ρώτησε: «Αυτά είναι όλα τα παιδιά σου;» Εκείνος απάντησε: «Απομένει ακόμα ο μικρότερος, αλλ’ αυτός βόσκει τα πρόβατα». «Στείλε και φέρ’ τον», του είπε ο Σαμουήλ «δε θα καθίσουμε στο τραπέζι πριν να έρθει κι αυτός εδώ» (Α’ Βασιλειών 16,6-11).

Ο Ιεσσαί έστειλε κι έφερε το Δαβίδ, ο οποίος ήταν ξανθός, με ωραία μάτια και με ωραίο, αγαθό πρόσωπο. Ο Κύριος είπε στο Σαμουήλ: «Σήκω και χρίσε τον Δαβίδ ως βασιλιά, διότι αυτός είναι αγαθός και άξιος ενώπιόν μου». Πήρε λοιπόν ο Σαμουήλ το δοχείο με το λάδι και τον έχρισε βασιλιά μπροστά στους αδερφούς του. Τότε ήρθε το Πνεύμα του Κυρίου στο Δαβίδ κι από κείνη την ημέρα έμεινε μαζί του και τον καθοδηγούσε. Μετά ο Σαμουήλ γύρισε πίσω στην πατρίδα του την Αρμαθαΐμ (Α’ Βασιλειών 16,12-13, Α’ Παραλειπομένων 11,3).

Απολυτίκιον Προφήτου Σαμουήλ. Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Εκ στείρας εβλάστησας δικαιοσύνης καρπός, προφαίνων την μέλλουσαν ευεργεσίαν ημίν, Σαμουήλ θεσπέσιε• όθεν ιερατεύσας, παιδιόθεν Κυρίω, έχρισας ως προφήτης, βασιλείς θείω μύρω. Και νύν των σε ευφημούντων, μάκαρ μνημόνευε.

 


Brethren, there is nothing more powerful in the world than the Christian Faith. St Nikolai Velimirovic

Παναγία Πλατυτερα-χωρα του Αχωρητου_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение11 (2)1 1

“‘This is the victory that overcometh the world, even our faith’ (I Jn. 5:4).
by St Nikolai Velimirovic

Occasionally one hears an ungodly word even among Christians: here, even God cannot help! There is no danger in which God cannot help nor are there any enemies who could conquer by their own power without God’s permission. Do not ask how God will destroy the powerful army of our enemies that is easier for God then it is for you to inhale or exhale air. Read how God, by one apparition, terrified the Syrian army, so the army dispersed and Israel was saved: “For the Lord had made the host of the Syrians to hear a noise of chariots and a noise of horses, even the noise of a great host: and they said one to another, Lo, the king of Israel has hired against us the king of the Hittites and the kings of the Egyptians to come upon us” (2 Kings 7:6).

Read how Jerusalem was saved from the powerful army of Babylon without any effort of King Hezekiah except his cry and prayer before God: “And it came to pass that night, that the angel of the Lord went out and smote in the camp of the Assyrians a hundred four-score and five thousand: and when they arose early in the morning, behold, they were all dead corpses” (2 Kings 19:35). But God did not perform such miracles only in ancient times but He performs them every time when the faithful pray to Him. Thus, in the year 1395 A.D., the Tartar King Tamburlaine [Tamerlane] surrounded Moscow with his countless soldiers. The Russians brought the miracle-working icon of the Most-holy Theotokos from the town of Vladimir to Moscow and all the people with tears began to pray to the Most-holy Pure One. Suddenly, for no visible reason, the army of Tartars began to withdraw hurriedly and to flee. What happened? Tamburlaine had a vision in a dream: clouds of saints moving beneath the heavens and in their midst, the Holy Birth-giver of God as Queen and, further still, countless hosts of angels. The Theotokos sharply threatened Tamburlaine and ordered him to leave immediately from the land of the Russians and the saints waved their staffs at the emperor. Terrified by this dream, Tamburlaine as soon as it dawned, ordered a retreat and flight.

***

Παναγία_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_b2672888d1e8d8348ee7115c48782050Christ the Lord conquered the world. That, brethren, is also our victory. The apostles conquered the world and that is our victory. The saints, virgins and martyrs conquered the world and that is our victory. Brethren, there is nothing more powerful in the world than the Christian Faith. The swords that struck this Faith became blunt and broken but the Faith remained. The kings who fought against this Faith were smothered under the anathema of crimes. The kingdoms that waged war against this Faith are destroyed. The towns that rejected this Faith lay demolished in their ruins. The heretics who corrupted this Faith perished in soul and body and under anathema departed from this world, and this Faith remained.

Brethren, when the world pursues us with its temptations: the temptation of external beauty, the temptation of riches, the temptation of pleasure, the temptation of transient glory; with what shall we resist and by what shall we be victorious if not by this Faith? In truth, by nothing except by this invincible Faith which knows about something better than all the wealth of this world.
When all the temptations of this world reveal the opposite side of their faces, when beauty turns into ugliness, health into sickness, riches into poverty, glory into dishonor, authority into humiliation and all blossoming physical life into filth and stench–by what shall we overcome this grief, this decay, this fifth and stench, and to preserve oneself from despair, if not by this Faith? In truth, by nothing except this invincible Faith which teaches us eternal and unchangeable values in the Kingdom of Christ.


Φθάνουν να κρίνουν και τον Θεό• αυτό είναι το πνεύμα της εποχής. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Φθάνουν να κρίνουν και τον Θεό
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Σαμουήλ Προφήτης_Prophet Samuel_ Самуи́л пророк_ _samuil_afonΓέροντα, στην νέα γενιά υπάρχει αυτή η τάση να κρίνουν τους πάντες και τα πάντα ή έτσι ήταν πάντοτε;

Όχι, παλιά δεν ήταν έτσι• αυτό είναι το πνεύμα της εποχής. Τώρα δεν φθάνει που κρίνουν λαϊκούς, όλους τους πολιτικούς και τους εκκλησιαστικούς, αλλά κρίνουν και Αγίους και φθάνουν να κρίνουν και τον Θεό. «Ο Θεός, λένε, στο τάδε θέμα έτσι έπρεπε να ενεργήση• δεν ενήργησε σωστά. Αυτό ο Θεός δεν έπρεπε να το κάνη»! Ακούς κουβέντα; «Βρε, παιδί μου, εσύ θα πης;» «Γιατί; Λέω την γνώμη μου», σου λέει και δεν καταλαβαίνει πόση αναίδεια έχει αυτό. Το κοσμικό πνεύμα έχει καταστρέψει πολλά καλά πράγματα. Προχωράει το κακό σε άσχημη κατάσταση, σε βλασφημία. Κρίνουν τον Θεό και ούτε τους πειράζει ο λογισμός ότι είναι βλασφημία. Είναι και μερικοί που έχουν μπόι και, αν έχουν και λίγη λογική, αρχίζουν: «Αυτός είναι για μια χούφτα, εκείνος περπατάει στραβά, ο άλλος κάνει έτσι» και δεν υπολογίζουν κανέναν.

Ήρθε μια φορά στο Καλύβι ένας και μου λέει: «Ο Θεός δεν έπρεπε αυτό να το κάνη έτσι». «Εσύ, του λέω, μπορείς να κρατήσης μια πετρούλα στον αέρα; Αυτά τα αστέρια που βλέπεις, δεν είναι μπίλιες που γυαλίζουν. Είναι ολόκληροι όγκοι που κινούνται ιλιγγιωδώς και συγκρατούνται, χωρίς να εκτροχιάζωνται». «Αυτό, κατά την γνώμη μου, δεν έπρεπε να γίνη έτσι», ξαναλέει. Ακούς κουβέντα! Μα εμείς θα κρίνουμε τον Θεό; Μπήκε η λογική και έλειψε η εμπιστοσύνη στον Θεό. Και αν του πης τίποτε, σου λέει: «Με συγχωρής, την γνώμη μου είπα• δεν μπορώ να πω την γνώμη μου;» Τι ακούει ο Θεός από εμάς! Ευτυχώς που δεν μας παίρνει τοις μετρητοίς.

Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι είπε ο Θεός στους Ισραηλίτες (5) : «Διώξτε τους Χαναναίους από την χώρα τελείως». Για να το πη ο Θεός, κάτι ήξερε. Αλλά αυτοί είπαν: «Δεν είναι πολύ φιλάνθρωπο αυτό. Ας τους αφήσουμε• ας μην τους εξοντώσουμε». Μετά όμως παρασύρθηκαν στην ανηθικότητα, στην ειδωλολατρία, και θυσίαζαν τα παιδιά τους στα είδωλα, όπως λέει στον Ψαλμό (6). Ο Θεός για ό,τι κάνει κάτι ξέρει. Και λένε μερικοί με αναίδεια: «Γιατί να κάνη την κόλαση ο Θεός;» Αρχίζει η κρίση και από ΄κει και πέρα δεν έχει κανείς πνευματική κατάσταση, δεν έχει λίγη Χάρη Θεού, για να καταλάβη λίγο πιο βαθιά, να καταλάβη δηλαδή για ποιο λόγο ο Θεός έκανε κάτι. Το «γιατί;» είναι κρίση, υπερηφάνεια, εγωισμός.

5) Βλ. Δευτ. 7, 2 κ.ε.
6) Βλ. Ψαλμ. 105, 37: «Και έθυσαν τους υιούς αυτών και τας θυγατέρας αυτών τοις δαιμονίοις».

Πηγή: Από το βιβλίο, Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο. Λόγοι Α΄- ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ – Το πνεύμα του Θεού και το πνεύμα του κόσμου, Κεφάλαιο 4 – Η αναίδεια και η έλλειψη σεβασμού, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης


The Mother of God stroked Saint Seraphim ‘s of Sarov head and said: “He is one of our family.”

“He is one of our family.”

Εμφάνιση της Θεομήτορος στον Αγ. Σεραφείμ_Явление Божией Матери преп Серафиму Сарвскому в день БлаговещенIn 1780 St. Seraphim of Sarov  fell ill and for three years spent most of his time on his back; but he refused medical aid and devoted himself to spiritual remedies. As before during an illness he was visited by the Mother of God. The Blessed Virgin appeared to Prochor in the company of St. Peter and St. John the Divine, to whom she turned and said: “He is one of our family.” Then she stroked Prochor’s head and touched his side with her staff. After his recovery Prochor bent his energies to the endowing of a hospital church for the monastery. It was founded in 1784, and he visited the neighbouring towns collecting for it. On 13th August, 1786, at the age of twenty-seven, he was at length tonsured a monk and given the name of Seraphim.

On 12th September, 1804, when the hermit was knocked senseless by two footpads. He offered no resistance and refused to countenance their prosecution. But the assault left him shocked in spirit, ill and permanently bent in body. And again in his illness came Mary in a vision with Peter and John, to whom she spoke the same words: “He is one of our family.”

G. P. Fedotov (1886-1951), St. Seraphim. Mystic and Prophet.

***

The Mother of God is called the “Plague of Demons,” for it is not possible for a devil to destroy a man so long as man himself has recourse to the help of the Mother of God.

The Seraphimo-Diveevsk “Tenderness” (Umilenie) Icon of the Mother of God belonged to the St. Seraphim of Sarov, and was his cell icon. St. Seraphim pray this devotion daily, kneeling in his cell before icon of the Theotokos. With the oil from the lampada, which burned before this holy icon, St. Seraphim anointed the sick, who received healing after the anointing. The ascetic called the icon “Umilenie” (Tenderness) – “Joy of all joys”, and in front of it he died at prayer on 2 January 1833. The Seraphimo-Diveevsk “Tenderness” (Umilenie) Icon of the Mother of God
Commemorated on July 28, July 19

ΟΡΑΜΑ-Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_354808-stseraphim3

Ikos 1

If Saint Seraphim cannot provide the answers, which he can, then let the seeker turn to this elder’s own teachers: Saint Basil the Great, Saint Gregory the Theologian, Saint John Chrysostom, Saint Isaac the Syrian, and Saint Simeon the New Theologian to name a few. Saint Seraphim taught nothing new, but only what he learned from his predecessors and what he himself practiced. Let us therefore proceed with humility and sincerity, as we bring praises to the monk who has kindly opened his door to us:

Rejoice, spiritual father who did the will of his Heavenly Father.
Rejoice, devoted priest who always proclaimed, “Christ is Risen.”
Rejoice, man of prayer who acquired the peace of the Holy Spirit.
Rejoice, model of charity who befriended both humans and animals.
Rejoice, faithful monk who worshipped God in both word and deed.
Rejoice, true disciple who learned from the great sources of holiness.
Rejoice, “poor Seraphim” who freely taught the ways of spirituality.
Rejoice, wonderworker who cheerfully gave of his gifts.
Rejoice, revered hermit who prayed on a rock for a thousand days.
Rejoice, venerable recluse who saved a thousand souls around him.
Rejoice, example of earnest commitment to the Mother of God.
Rejoice, humble recipient of aid from the blessed Theotokos.
Rejoice, Saint Seraphim, spiritual father of all the faithful.

Kontakion 5
Saint Seraphim, you did not aspire to be a spiritual father, but you were entrusted by God and His Virgin Mother to attend to all those who sought your counsel. You became a holy elder, not because you desired status and recognition, but because you were infused with the Holy Spirit and immersed in Holy Scripture. Concerning your own humanity, you humbly viewed yourself as “poor Seraphim,” and to this you said: Alleluia.