iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο πόνος είναι η αρχή της γνήσιας πνευματικής ζωής. Ο ίδιος ο Χριστός ήρθε σε μια ζωή πόνου και Σταυρού. π. Σεραφείμ Ρόουζ

Σταυρός_ Holy-Cross_Крест Господня_20_4Ο πόνος
π. Σεραφείμ Ρόουζ

Εδώ κι ένα χρόνο περίπου, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με τραίνο, είχα μια μακροσκελή συζήτηση μ’ ένα νεαρό Αμερικανό. Κατά πως φαινόταν, με συνάντησε τυχαία (βέβαια, δεν υπάρχει τυχαίο στη ζωή), και μου είπε ότι μάθαινε Ρωσικά. Ήταν ένας θρησκευτικός αναζητητής που είχε βρεθεί σε όλα τα είδη των αποκαλούμενων χριστιανικών ομάδων, δεν είχε βρει τίποτα παρεκτός από υποκρισία και απάτη παντού, κι ήταν έτοιμος να παρατήσει εντελώς τη θρησκεία. Μετά όμως άκουσε ότι στη Ρωσία οι άνθρωποι υπέφεραν για την πίστη τους. Εκεί υπάρχει πόνος, σκέφτηκε, θα υπάρχει προφανώς κάτι αληθινό, και δεν μπορεί να υπάρχει τέτοια απάτη όπως στην Αμερική. Κι έτσι μελετούσε Ρωσικά με σκοπό να πάει στη Ρωσία και να συναντήσει ανθρώπους που ήταν πραγματικοί Χριστιανοί. Ως Ρωσορθόδοξος ιερέας το άκουσα αυτό με έκπληξη, γιατί ο νεαρός δεν είχε δει ποτέ πιο πριν ένα Ορθόδοξο ποιμένα ούτε είχε παρακολουθήσει κάποια Ορθόδοξη λειτουργία. Είχαμε μια μεγάλη συζήτηση για τη θρησκεία, και είδα ότι η ιδέα του ήταν πολύ σωστή: η ιδέα ότι ο πόνος μπορεί να παράγει κάτι γνήσιο, ενώ η γεμάτη απολαύσεις ζωή μας εύκολα παράγει απάτη.

Τον 4ο αιώνα, ένας μεγάλος Ορθόδοξος θεολόγος, ο άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός (που καλείται επίσης «Θεολόγος») περιέγραψε τη θρησκεία μας ως «Ορθοδοξία που υποφέρει» – και έτσι ήταν από την αρχή, σε όλη την ιστορία της Εκκλησίας. Οι ακόλουθοι του Εσταυρωμένου Θεού υφίσταντο διωγμούς και βασανιστήρια. Όλοι σχεδόν οι Απόστολοι πέθαναν σαν μάρτυρες, ο Πέτρος σταυρώθηκε ανάποδα κι ο Ανδρέας σ’ ένα σταυρό με σχήμα Χ. Κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού, οι πιστοί κατέφευγαν σε κατακόμβες και υπέμεναν τρομακτικά βάσανα. Ήταν μέσα στις κατακόμβες όπου η Θεία Λειτουργία της Εκκλησίας – την οποία σήμερα τελούμε σε μια μορφή λίγο αλλαγμένη από εκείνης της εποχής – τελείτο σε μια ατμόσφαιρα συνεχούς αναμονής του θανάτου. Μετά την εποχή των κατακομβών υπήρξε ο αγώνας να διατηρηθεί η καθαρότητα της Πίστης, όταν πολλοί δάσκαλοι προσπάθησαν να υποκαταστήσουν τις θεϊκά αποκεκαλυμμένες διδασκαλίες, τις παραδεδομένες από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, με τις προσωπικές τους γνώμες. Στους κατοπινούς αιώνες, υπήρχαν οι εισβολές στις Ορθόδοξες επαρχίες από Άραβες, Τούρκους, άλλους μη χριστιανικούς λαούς, και τελικά – στις μέρες μας – από τους κομμουνιστές. Ο κομμουνισμός, ο οποίος δίωξε την θρησκεία όπως δεν είχε κυνηγηθεί ποτέ πριν, επιτέθηκε πρώτα ακριβώς στις ορθόδοξες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Γι’ αυτούς τους λόγους, όπως μπορεί να γίνει φανερό, η πίστη μας είναι μια πίστη που υποφέρει∙ και μέσα στον πόνο αυτόν συμβαίνει κάτι που βοηθά την καρδιά να δεχθεί την αποκάλυψη του Θεού.

Τι έχει η πονεμένη Ορθοδοξία της Ρωσίας – η βασανισμένη θρησκεία που ο προαναφερόμενος νεαρός άνδρας ήθελε να δει – να πει σε μας σήμερα; Έχει στη Ρωσία αποκαλυφθεί η αλήθεια σε καρδιές που αγαπούν; Σύμφωνα με την κοσμική λογική, δεν έπρεπε να υπάρχει δυνατότητα για κάτι τέτοιο. Ο κομμουνισμός με σιδερένιο χέρι για περισσότερο από 60 χρόνια, κι από το πρώτο του ξεκίνημα η ιδέα του ήταν να «σβήσει» τη θρησκεία….

Σταυρωση -The Crucifixion of Christ

Εδώ θα ήθελα να πω δυο λόγια για το πως ο Θεός αποκαλύπτει τον Εαυτό Του στους Χριστιανούς που υποφέρουν στη Ρωσία ακριβώς τώρα. Πιθανώς να έχετε ακούσει όλοι σας για τον Αλέξανδρο Σολζενίτσυν, ένα μεγάλο Ρώσο μυθιστοριογράφο και στοχαστή που εξορίστηκε από την πατρίδα του το 1975 επειδή έλεγε την αλήθεια για τη Ρωσία όπως την είδε. Η ηλικία του ήταν σχεδόν ακριβώς ίδια με αυτήν του ίδιου του κομμουνιστικού καθεστώτος, κι έτσι δεν μπορεί να κατηγορηθεί ότι του είχαν μείνει προκαταλήψεις από την παιδική του ηλικία. Έζησε μια τυπική ζωή στη Σοβιετική Ένωση. Γεννημένος ένα χρόνο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, έχασε τον πατέρα του στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, σπούδασε μαθηματικά με σκοπό να πιάσει μια πρακτική δουλειά, υπηρέτησε ως στρατιώτης στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και πήγε με το Σοβιετικό στρατό στη Γερμανία. Το 1945 συνελήφθη γιατί έγραφε σε προσωπικά του γράμματα ασεβείς παρατηρήσεις σχετικά με το «μουστάκι» (εννοώντας τον Στάλιν) και καταδικάστηκε σε οκταετή εγκλεισμό σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Στο τέλος αυτής της ποινής, το 1953, εξορίστηκε (πράγμα που σημαίνει ότι δεν ήταν ακριβώς στη φυλακή, αλλά ούτε ήταν ελεύθερος να πάει οπουδήποτε) σε μια πόλη στο νότιο Καζακστάν, στην άκρη της ερήμου. Εκεί παρουσίασε καρκίνο και παραλίγο να πεθάνει από αυτόν, αλλά θεραπεύθηκε σε μια κλινική για τον καρκίνο (για την οποία έγραψε ένα μυθιστόρημα, το «Φυλακή του καρκίνου»). Σ’ αυτόν τον τόπο της εξορίας δίδασκε μαθηματικά και φυσική, κι έγραφε μυθιστορήματα και ιστορίες στα κρυφά. Όταν πέθανε ο Στάλιν υπήρξε μια προσωρινή περίοδος «συμφιλίωσης» ή «απάλυνσης», και του έδωσαν ελευθερία και άδεια να εκδώσει ένα βιβλίο στη Ρωσία, το 1961. Τότε αποκαλύφθηκε ότι ήταν περισσότερο «διαφωνών» από όσο άρεσε στην κομμουνιστική κυβέρνηση, και δεν του επιτράπηκε να εκδώσει τίποτα άλλο. Πάντως τα μυθιστορήματά του άρχισαν να εκδίδονται έξω από τη Ρωσία. Αυτό τον έκανε μια προσωπικότητα πολύ ενοχλητική για τη Σοβιετική εξουσία, ειδικά όταν το 1970 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ και δεν του επιτράπηκε να το παραλάβει προσωπικά. Τελικά, το 1975 εξορίσθηκε δια της βίας∙ λίγες μέρες νωρίτερα του δόθηκε μια ειδοποίηση και μετά τον έστειλαν στη Δυτική Γερμανία.

Έχει μιλήσει στη Δύση για κάτι πολύ σημαντικό: το νόημα του αθεϊστικού πειράματος στη Ρωσία. Δεν κοιτά πρωταρχικά αυτό το πείραμα από μια πολιτική σκοπιά, αλλά από μια πιο προσγειωμένη και παρ’ όλα αυτά πνευματική προοπτική. Κατά κάποιον τρόπο, είναι σύμβολο της σύγχρονης Ορθόδοξης αναγέννησης στη Ρωσία, γιατί έχει υποστεί τα πάνω από 60 χρόνια δυστυχίας του ρωσικού λαού, και βγήκε ακατάβλητος από αυτή τη δοκιμασία. Έχει μια πολύ ισχυρή χριστιανική πίστη, κι ένα μήνυμα προς τον κόσμο, βασισμένο στην εμπειρία του. Το μνημειώδες βιβλίο του «Το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» θα έπρεπε να διαβαστεί από τον καθένα που θέλει να κατανοήσει τον αθεϊσμό όπως εξασκήθηκε στη Ρωσία και το πως αυτός ενεργεί στην ανθρώπινη ψυχή.

Ο Σολζενίτσυν δεν είναι πικρός σχετικά με τις εμπειρίες του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης και με όλα τα υπόλοιπα παθήματά του. Αναδύθηκε νικητής πάνω από αυτά, γιατί απέκτησε χριστιανική πίστη. Βλέπει ότι το σύστημα του αθεϊσμού δεν είναι μόνο κάτι ρωσικό, αλλά μια καθολική κατηγορία ανθρώπινης ψυχής. Από τη στιγμή που έχεις τη ιδέα ότι ο αθεϊσμός είναι πραγματικός κι ότι δεν υπάρχει Θεός, τότε – όπως έγραψε ο Ντοστογιέφσκυ στα μυθιστορήματά του – το καθετί επιτρέπεται: γίνεται δυνατό το να πειραματίζεσαι με ό,τι φανταστείς, κάθε νέα έμπνευση, κάθε νέο τρόπο θεώρησης των πραγμάτων, κάθε νέο είδος κοινωνίας.

Η αξία του Σολζενίτσυν είναι ότι δείχνει πως, από τη στιγμή που ο αθεϊσμός γίνεται κυρίαρχη φιλοσοφία και είναι παρούσα η ιδέα ότι η θρησκεία πρέπει να εξολοθρευθεί, (κάτι που αποτελεί το επίκεντρο της κομμουνιστικής ιδεολογίας), τότε πρέπει να υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο άνθρωπος θέλει τη θρησκεία, και αν είναι απαγορευμένη, πρέπει κάπως να απαλλαγούν από αυτόν (που τη θέλει). Γι’ αυτό, εφ’ όσον ο αθεϊσμός είναι βασισμένος στο κακό που υπάρχει στη φύση του ανθρώπου, το σύστημα φυλακών Γκουλάγκ είναι η φυσική έκφραση του αθεϊστικού πειράματος στη Ρωσία.

Αυτό πάντως είναι ένα δευτερεύον σημείο. Το κυρίως θέμα για το οποίο θα ήθελα να μιλήσω είναι το τι συνέβη στο Σολζενίτσυν (από πνευματικής απόψεως) όταν πήγε φυλακή, γιατί ήταν εκεί που του αποκαλύφθηκε ο Θεός. Την ίδια στιγμή που το Γκουλάγκ αποκαλύπτει το κακό στη φύση του ανθρώπου, είναι επίσης το αφετηριακό σημείο για την πνευματική ανάπτυξη ενός ανθρώπου. Αυτό είναι που κάνει την πνευματική αναγέννηση που συμβαίνει τώρα στη Ρωσία πολύ βαθύτερη από τις ποικίλες «πνευματικές αναγεννήσεις» που συμβαίνουν στον σύγχρονο κόσμο. Ο ίδιος ο Σολζενίτσυν λέει τα ακόλουθα σχετικά με το πως έφτασε στην πίστη:

Σταυρός_Крест Иисуса Христа_Cross of Jesus Christ-Orthodox Icons_holycross1«Από τα χρόνια της φυλάκισής μου, μου παραχωρήθηκε να αποκομίσω πάνω στην τσακισμένη πλάτη μου, που σχεδόν συντρίφθηκε από το φορτίο της, αυτή την ουσιώδη εμπειρία: το πως ένα ανθρώπινο ον γίνεται καλό, και το πως γίνεται κακό. Στην παραζάλη των επιτυχιών της νεότητάς μου είχα νιώσει τον εαυτό μου αλάθητο, και ήμουν γι’ αυτό σκληρός.» (Ήταν λοχίας στο στρατό.) «Στην κατάχρηση της δύναμης ήμουν ένας δολοφόνος και ένας τύραννος. Στις πιο κακές μου στιγμές ήμουν πεπεισμένος πως έκανα καλό, και ήμουν γερά εφοδιασμένος με μεθοδικά επιχειρήματα. Και ήταν μονάχα όταν ξάπλωσα εκεί στο σαπισμένο άχυρο της φυλακής, που αισθάνθηκα μέσα μου τα πρώτα σκιρτήματα του καλού.»
Εδώ η καρδιά του αρχίζει να γίνεται μαλακή και δεκτική, κι έτσι λαμβάνει χώρα ένα είδος αποκάλυψης:

«Βαθμιαία μου φανερώθηκε ότι η γραμμή που διαχωρίζει το καλό από το κακό δεν περνά μέσα από καταστάσεις, ούτε μέσα από κοινωνικές τάξεις, ούτε μέσα από πολιτικά κόμματα – αλλά κατ’ ευθείαν μέσα από κάθε ανθρώπινη καρδιά – και κατόπιν μέσα από όλες τις ανθρώπινες καρδιές… Κι ακόμα και μέσα σε καρδιές κυριευμένες από το κακό, διατηρείται ένα μικρό προγεφύρωμα καλού. Κι ακόμα και στην καλύτερη καρδιά, παραμένει… μια μικρή γωνιά κακού που δεν έχει ξερριζωθεί» (Αποσπάσματα από το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ»).

Πόσο βαθύτερη είναι αυτή η παρατήρηση από οτιδήποτε μπορούμε να πούμε εμείς στη Δύση, βασισμένοι στις δικές μας εμπειρίες! Είναι βαθύτερη γιατί βασίζεται πάνω στον πόνο, που είναι η πραγματικότητα της ανθρώπινης κατάστασης και η αρχή της γνήσιας πνευματικής ζωής. Ο ίδιος ο Χριστός ήρθε σε μια ζωή πόνου και Σταυρού∙ και η δοκιμασία στη Ρωσία ικανώνει όσους την υφίστανται να δουν αυτό το γεγονός με εμβρίθεια. Γι’ αυτό η χριστιανική αναζωπύρωση στη Ρωσία είναι ένα φαινόμενο τόσο βαθύ.

Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ, Η αποκάλυψη του Θεού στην ανθρώπινη καρδιά, Εκδόσεις Εγρήγορση

***

Βαπτιστὰ τοῦ Χριστοῦ, δίδαξόν με τὴν μετάνοιαν ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ κήρυγμα τοῦ Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου

Ἡ ἑκούσια ἥττα τοῦ Χριστοῦ (Ἑσπερινὸς Ἁγίου Νικήτα, 2017)

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου

 

 

Advertisements


There, in the Kingdom of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, must our mind dwell. We must hunger and thirst to enter into this wondrous Kingdom. Elder Sophrony (Sakharov) of Essex

Elder Sophrony (Sakharov) of Essex

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ-28e4ce05b288c28671889I first met with the notion of tragedy, not in life but in literature. The seeds of tragedy, it seemed to me in my youth, are sown when a man finds himself wholly captivated by some ideal. To attain this ideal he is ready to risk any sacrifice, any suffering, even life itself. But if he happens to achieve the object of his striving, it proves to be an impudent chimera: the reality does not correspond to what he had in mind. This sad discovery leads to profound despair, a wounded spirit, a monstrous death.

Different people have different ideals. There is the ambition for power, as with Boris Godounov. In pursuit of his aim he did not stop at bloodshed. Successful, he found that he had not got what he expected. ‘I have reached the height of power but my soul knows no happiness.’ Though the concerns of the spirit prompt a nobler quest, the genius in the realm of science or the arts sooner or later realises his inability to consummate his initial vision. Again, the logical denouement is death.

The tragedy of our times lies in our almost complete unawareness, or unmindfulness, that there are two kingdoms, the temporal and the eternal. We would build the Kingdom of Heaven on earth, rejecting all idea of resurrection or eternity….

The fate of the world troubled me profoundly. Human life at whatever stage was unavoidably interlinked with suffering. Even love was full of contradictions and bitter crises. The seal of destruction lay everywhere.

I was still a young man when the tragedy of historical events far outdid anything that I had read in books. (I refer to the outbreak of the First World War, soon to be followed by the Revolution in Russia.)

My youthful hopes and dreams collapsed. But at the same time a new vision of the world and its meaning opened before me. Side by side with devastation I contemplated rebirth. I saw that there was no tragedy in God. Tragedy is to be found solely in the fortunes of the man whose gaze has not gone beyond the confines of this earth.

Christ Himself by no means typifies tragedy. Nor are His all-cosmic sufferings of a tragic nature. And the Christian who has received the gift of the love of Christ, for all his awareness that it is not yet complete, escapes the nightmare of all-consuming death.

Christ’s love, during the whole time that He abode with us here, was acute suffering. ‘O faithless and perverse generation,’ He cried. ‘How long shall I suffer you?’ (Matt. 17.17). He wept for Lazarus and his sisters (cf. John 11.35). He grieved over the hard-heartedness of the Jews who slew the prophets (cf. Matt. 23.37). In Gethsemane his soul was ‘exceeding sorrowful, even unto death’ and ‘his sweat was as it were drops of blood falling down to the ground’ (Matt. 26.38; Luke 22.44). He lived the tragedy of all mankind; but in Himself there was no tragedy. This is obvious from the words He spoke to His disciples perhaps only a short while before His redemptive prayer for all mankind in the Garden: ‘My peace I give unto you’ (John 14.27).

And a little further on: ‘I am not alone, because the Father is with me. These things I have spoken unto you, that in me ye might have peace. In the world ye shall have tribulation: but be of good cheer; I have overcome the world’ (John 16.32, 33). This is how it is with the Christian: for all his deep compassion, his tears and prayers for the world, there is none of the despair that destroys. Aware of the breath of the Holy Spirit, he is assured of the inevitable victory of Light. The love of Christ, even in the most acute stress of suffering (which I would call the ‘hell of loving’), because it is eternal is free of passion.

Until we achieve supreme freedom from the passions on this earth suffering and pity may wear out the body but it will only be the body that dies. ‘Fear not them which kill the body, but are not able to kill the soul’ (Matt. 10.28).

We may say that even today mankind as a whole has not grown up to Christianity and continues to drag out an almost brutish existence. In refusing to accept Christ as Eternal Man and, more importantly, as True God and our Saviour- whatever the form the refusal takes, and whatever the pretext- we lose the light of life eternal. ‘Father, I will that they also, whom thou hast given me, be with me where I am; that they may behold my glory, which thou hast given me: for thou lovest me before the foundation of the world’ (John 17.24).

There, in the Kingdom of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, must our mind dwell. We must hunger and thirst to enter into this wondrous Kingdom. Then we shall overcome in ourselves the sin of refusing the Father’s love as revealed to us through the Son (cf. John 8.24). When we choose Christ we are carried beyond time and space, beyond the reach of what is termed ‘tragedy’.

From the book: Archimandrite Sophrony, His Life is mine, Chapter 4: The Tragedy of Man. London 1977, p. 37-40.

Then Adam sat and wept opposite
The delight of Paradise beating his eyes with his hands
And he said:
O Merciful, have mercy on the one who has fallen….

I breathe the fragrance of your beauty and I melt as I recall
How I delighted there from the sweet scent
Of the flowers:
O Merciful, have mercy on the one who has fallen.

Now I have learnt what I suffered, now I have understood what God
Said to me in Paradise, ‘In taking Eve
You steal away from me’:
O Merciful, have mercy on the one who has fallen.

Paradise, all virtue, all holiness, all happiness,
Planted because of Adam, shut because of Eve,
How shall I lament for you?
O Merciful, have mercy on the one who has fallen.


Ο Άγιος Παΐσιος είπε: «Εσείς εκεί στην Λάρισα έχετε έναν άγιο άνθρωπο, τον π. Σεραφείμ, αλλά κρύβεται σαν τον λαγό πίσω από τους θάμνους, ψάξτε λίγο και θα τον βρείτε».

π. Σεραφείμ Δημόπουλος, ο κρυφός φίλος του Θεού

Εκοιμήθη την Πέμπτη στις 17 Απριλίου 2008

Ο γέροντας π. Σεραφείμ Δημόπουλος κοιμήθηκε οσιακά στην Λάρισα, στις 17 Απριλίου το 2008. Σε μία παρέα νέων από την Λάρισα, που επισκέφθηκαν τον Άγιο γέροντα Παΐσιο στην Παναγούδα, τους είπε: «Γιατί έρχεστε σε μένα; Εσείς εκεί στην Λάρισα έχετε έναν άγιο άνθρωπο, τον π. Σεραφείμ». Όμως την επόμενη φορά που οι νέοι αυτοί επισκέφθηκαν την Παναγούδα ανέφεραν στον γέροντα Παΐσιο ότι δεν υπάρχει κανένας π. Σεραφείμ στις ενορίες της Λάρισας. Βέβαια ο π. Σεραφείμ δεν είχε δική του ενορία, αλλά πήγαινε σε χωριά και όπου αλλού τον έστελνε η Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης, γιατί ήταν ιεροκήρυκας. Ο γέροντας Παΐσιος απάντησε: «Εκεί είναι, αλλά κρύβεται σαν τον λαγό πίσω από τους θάμνους, ψάξτε λίγο και θα τον βρείτε».

Έψαχνα να βρώ έναν καλό Πνευματικό, άκουσα σε συζήτηση ότι στην Λάρισα υπάρχει ένας Πνευματικός, ρακένδυτος και ατημέλητος, που μένει λίγο πιο κάτω από τις δικαστικές φυλακές σε ένα σπιτάκι, που είναι μέσα στα χωράφια, και στην βεράντα έχει μία σημαία Βυζαντινή. Είχα την βεβαιότητα ότι είχα μπροστά μου έναν άγιο άνθρωπο και κάθε συνάντηση με συγκινούσε ιδιαίτερα. Πρώτη φορά συναντούσα άνθρωπο που ήταν ολοκληρωτικά δοσμένος στον Θεό. Καμμία φροντίδα για τον χώρο όπου ζούσε, καμμία έγνοια για τον εαυτό του, καμμία φιλοδοξία για καριέρα και μάταιη δόξα. Μία ψυχή εκατό τοις εκατό παραδομένη στην αγάπη του Θεού. Άρχισα να αναλογίζωμαι αν αξίζη να στενοχωριέμαι για όλα αυτά τα μάταια για τα οποία έτρεχα από το πρωί έως το βράδυ. Όταν έβλεπα τον Γέροντα, το άγχος, οι φοβίες, και οι στεναχώριες έφευγαν αμέσως, σε βαθμό που ξεχνούσα για ποιο λόγο πήγαινα και τι ήθελα να τον ρωτήσω. 

Εξωτερικά δεν σου έκαμε εντύπωση. Ήταν απεριποίητος, αχτένιστος, άπλυτος και ο χώρος που ζούσε ήταν ασκούπιστος και ακατάστατος. Όταν όμως κανείς τον γνώριζε και παρέβλεπε αυτά, και τις σαλότητες που συχνά έκανε, τότε διεπίστωνε πως μπροστά του είχε έναν άνθρωπο πλήρη Πνεύματος Αγίου. Ο Γέροντας ήταν αυστηρός με τον εαυτό του. Ταλαιπωρούσε τον εαυτό του νηστεύοντας, κοιμόταν σ’ όλη του την ζωή ελάχιστα και όχι σε κρεββάτι, μαγείρευε σπάνια και πολύ απλά. Η μεγαλύτερή του αρετή ήταν να κρύβεται. Άλλωστε και ο μακαριστός γέροντας Παΐσιος τον ωνόμασε «κρυμμένο λαγό». Άλλοτε συμβούλευε: «Τον πνευματικό σου αγώνα να μην τον συζητάς ποτέ με τρίτον. Ποτέ». Κάποτε ρωτήθηκε για τις δαιμονικές του εμπειρίες και απάντησε: «Αυτός είναι ο θησαυρός μου. Δεν πρέπει να κλαπή».

«Αν γνώριζε ο κόσμος πόσες χαρές και τι χαρές αισθάνεται ο ερημίτης, έλεγε, θα άλλαζε τρόπο ζωής. Δεν συγκρίνεται η ζωή του ερημίτη με τη ζωή στον κόσμο. Οι ερημίτες είναι σαν τα διαστημόπλοια. Ξεφεύγουν από την έλξη της γης. Εμείς είμαστε βιδωμένοι, σφηνωμένοι στη γη. Οι ερημίτες έχουν μεγάλες χαρές, ουράνιες. Έχουν γεύση του παραδείσου. Γνώρισαν αρπαγή στους ουρανούς, γι’ αυτό και εγκαταλείπουν τον κόσμο. Γνωρίζουν πραγματικές χαρές και όχι φανταστικές, όπως οι ναρκομανείς ή οι φιλάργυροι. Οι πνευματικές χαρές δεν είναι πρόσκαιρες και ούτε συγκρίνονται με τις χαρές που προσφέρουν οι υλικές απολαύσεις».

Ήταν εραστής της σιωπής και της ησυχίας. «Όταν είμαι έγκλειστος, έλεγε, γίνομαι άλλος άνθρωπος». Συχνά παρέμενε έγκλειστος για αρκετές ημέρες χωρίς να ανοίγει σε κανένα. Εφάρμοζε το Χρυσοστομικό λόγο «κρείσσον γαρ ψωμός εν άλατι μετά ησυχίας και αμεριμνίας ή παράθεσις εδεσμάτων πολυτελών εν περισπασμοίς και μερίμναις». Ήταν ένας ασκητής μέσα στον κόσμο, ισοστάσιος των μεγάλων ασκητών της ερήμου.

Προσπαθούσε να κρύβεται, να θολώνει τα νερά μέσα από παραξενιές, που άγγιζαν τα όρια της διά Χριστόν σαλότητος. «Κακό πράγμα, έλεγε, να σου βγει το όνομα ότι είσαι πνευματικός. Δεν μπορείς να κρυφτείς πουθενά». Για το λόγο αυτό και πολλούς τους έδιωχνε κακήν κακώς. «Φύγετε, φύγετε, δεν εξομολογώ» τους φώναζε από τη βεράντα της καλύβας του. Είχε σχεδόν μόνιμα κρεμασμένη μια πινακίδα στην αυλόπορτά του με τη φράση: «Μην ενοχλείτε. Δεν δέχομαι επισκέψεις». Ήθελε με τον τρόπο αυτό να αποφεύγει τους περίεργους και τους αδιάκριτους επισκέπτες. Δεν ήταν ιδιότροπος. Αναγκαζόταν να συμπεριφέρεται ιδιότροπα προκειμένου να κρύψει την αγιότητά του, να αποφύγει τον έπαινο και τα εγκώμια, τον μεγάλο αυτό κίνδυνο της υπερηφανείας.

Έγραψε και εξέδωκε πάνω από 40 ψυχοφελή συγγράμματα. Αγαπούσε ιδιαίτερα τον άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ και εν γένει τους ρώσους ασκητές. Ανέφερε συνεχώς περιστατικά από τη ζωή και τα έργα τους. Λάτρευε κυριολεκτικά τους διά Χριστόν σαλούς. Επί πέντε χρόνια εργάστηκε για την συλλογή στοιχείων για το βιβλίο «Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ». (Α’ έκδοση: Χανιά 1967), σε μία εποχή που δεν υπήρχαν γνωστά στοιχεία για τον βίο του Αγίου. Τα περισσότερα βιβλία τα μοίραζε δωρεάν. Δίπλα από το σπίτι του είχε μία αποθήκη, που την είχε μετατρέψει σε βιβλιοθήκη με ψυχωφέλιμα βιβλία. Έτσι οι επισκέπτες δεν έφευγαν με άδεια χέρια.Ο Γέροντας έλεγε: «Να πέφτουμε στο δάπεδο με το κεφάλι κάτω και να προσευχόμαστε “Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε τον κόσμο σου”, και να ζητούμε τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, γιατί χωρίς Αυτό δεν γίνεται τίποτε».

Είπε σε κάποιον ο π. Σεραφείμ : «Δεν ξέρεις να προσεύχεσαι. Να κανονίσουμε να έρθεις ένα βράδυ να σου μάθω. Πρέπει να λέμε πολλές φορές (ιδιαίτερα πρωί και βράδυ) τον Αρχαγγελικό χαιρετισμό “Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία…”, αλλά και την ευχή να την λέμε συνέχεια. Να την καλλιεργήσης όσο μπορείς. Εγώ την ακολουθία την κάνω διαβαστά, δεν ψέλνω. Η ψαλμωδία μετεωρίζει το νου. Κάνε και μετάνοιες όσες αντέχουν τα γόνατά σου».

Διηγήθηκε ο π. Παύλος Τσουκνίδας: «Κάποια μέρα το πρωί βρήκα τον Γέροντα στο σπιτάκι του μόνο του. Με κάλεσε μέσα και αφού συζητήσαμε διάφορα πνευματικά θέματα, ο Γέροντας άνοιξε το θέμα της προσευχής: “Άντε, άντε”, μου λέει, “κάτσε τώρα εδώ που έχω τις εικόνες να προσευχηθής, να δω πως προσεύχεσαι!” 
Έκανα αμέσως υπακοή και εκείνη την στιγμή γονάτισα και προσευχόμουν στην Παναγία μας και στους Αγίους μας, καθώς και στον γέροντα Παΐσιο, τον γέροντα Πορφύριο, που τους είχε εκεί και τους αγαπούσε πολύ. 
Μετά από κανένα τέταρτο περίπου μου λέει:
“Σήκω τώρα, φτάνει. Άκου, πάτερ μου, στην προσευχή να μη σφίγγεσαι, να είσαι χαλαρός και πολύ συγκεντρωμένος για να την ακούει ο Θεός! Να, έτσι χαλαρά να προσεύχεσαι. Καλοί είναι και οι τύποι στην προσευχή, μας χρειάζονται κι’ αυτοί δεν λέω, να στο Άγιον Όρος πολύ τους προσέχουν τους τύπους, αλλά την ουσία να την προσέχεις πολύ περισσότερο”.

Πάντοτε και σε κάθε τόπο μπορούμε να προσευχώμεθα. Όταν εργαζώμεθα στα χωράφια, στο μαγαζί όταν εμπορευώμαστε, στη θάλασσα όταν ψαρεύωμε, στους δρόμους όταν ταξιδεύωμε, στην κλίνη μας όταν αναπαυώμαστε, πάντοτε μπορούμε να ψιθυρίσουμε δυο λόγια προσευχής. Και τα λόγια αυτά δεν πάνε χαμένα. Ελκύουν τη χάρη του Θεού, την ευλογία του ουρανού στη ζωή μας, και όλη η ημέρα, όλος ο χρόνος μας είναι μια χαρά και επιτυχία, διότι μας παρακολουθεί και μας χαριτώνει ο Κύριος Ιησούς Χριστός.
Λέγε, αδελφέ μου, πάντοτε την Ευχή. Όταν εργάζεσαι και όταν αναπαύεσαι, όταν οδηγείς το αυτοκίνητο σου και κατά την ώρα του ύπνου σου, του φαγητού. Λέγε την ευχή, η οποία όταν καλλιεργηθεί γίνεται λειτουργία της ψυχής. Μόνη της έρχεται και παραμένει ισοβίως. Μαστίγωνε τους δαίμονες, όπως λέγουν οι Πατέρες, με το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Η συνεχής επανάληψις της Ευχής ολίγον κατ’ ολίγον καθαρίζει την ψυχή από κάθε πάθος και επιθυμία επιβλαβή και η ψυχή, αφού καθαρθή, κατακοσμείται με κάθε αρετή.Λέγε, αδελφέ μου, το «Κύριε, ελέησον», «Κύριε, ελέησον», «Κύριε, ελέησον». «Υπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε υπέρ ημών», «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Λέγε χωρίς να σε αντιλαμβάνεται κανείς. Οι μεγάλοι ερημίτες δε γνώριζαν Πάσχα, γιορτές, καθημερινές. Δεν είχαν ακολουθίες, είχαν μόνο προσευχή. Μόνο με την προσευχή θα προκαλέσουμε το έλεος του Θεού. Οι δάσκαλοι στα σχολεία να διδάσκετε στα παιδιά την προσευχή. Η προσευχή είναι ανώτερη από όλες τις αρετές. Να μην αποκάμης ποτέ στην προσευχή.

Περισσότερο βοηθάει ο πιστός τον κόσμο με την προσευχή, παρά με τα χρήματα. Προσευχή, προσευχή, προσευχή. Η προσευχή εξευμενίζει το Θεό. Ελκύει τη χάρι και το ελεός Του. Η προσευχή αγιάζει τον άνθρωπο. Γι’ αυτό έχει συκοφαντηθεί και την πολεμάει τόσο πολύ ο διάβολος. Πολεμάει ο,τι είναι ωφέλιμο για τον άνθρωπο».

Επισκέφτηκε πνευματικό του τέκνο τον Γέροντα και είδε έναν ψυχοπαθή με τον συνοδό του να φεύγουν. Με αυτή την αφορμή τον ρώτησε: «Γέροντα, τι κάνετε με αυτούς; Πως βοηθάτε τους ψυχοπαθείς;». Απάντησε: «Τους λέω να τους κοινωνούν συχνά. Το Σώμα και Αίμα του Κυρίου μεταμορφώνει ριζικά όλον τον άνθρωπο. Αναζωογονείται η ψυχή και το σώμα. Γίνεται ένας καινούργιος άνθρωπος με άλλο χαρακτήρα και ψυχισμό. Αλλά και τα κύτταρα αναζωογονούνται. Βλέπω πως πολύ σύντομα βελτιώνονται».
Τον ρώτησε ιερέας αν πρέπη να διαβάζη εξορκισμούς σε δαιμονισμένους και απάντησε: «Να διαβάζης, να διαβάζης. Να τους εξομολογής και να κοινωνούν τακτικά».

Είπε για κάποιον νέο: «Αυτό το παιδί είναι άγιο. Λάμπει το πρόσωπό του από την συχνή θεία κοινωνία».

Ο μακαριστός Γέροντας για τους γονείς που είχαν παιδιά με μεγάλα προβλήματα έλεγε συχνά: «Να ξέρετε ότι αυτοί οι γονείς που σηκώνουν τέτοιους μεγάλους σταυρούς για τα άρρωστα παιδιά τους, έχουν μεγάλη θέση στον παράδεισο».

Ο Βασίλης, πνευματικό παιδί του Γέροντα, όταν εκοιμήθη η μητέρα του, πήγε λυπημένος στον Γέροντα. Τότε αυτός του είπε:
—Μή στενοχωριέσαι, σώθηκε η μητέρα σου.
—Μα, Γέροντα, δεν πρόλαβε να εξομολογηθή.
—Δεν πειράζει• είναι παλιές καραβάνες αυτοί (οι άνθρωποι).
Πράγματι η μητέρα του έζησε στο χωριό μία μετρημένη και απλή ζωή, χωρίς ανέσεις, ευκολίες και διασκεδάσεις. Αλλά και χωρίς φθόνους και κακίες με τους συνανθρώπους.

Βρήκαν κάποτε τον π. Σεραφείμ να κλαίη και όταν τον ρώτησαν, απάντησε: «Η υγεία του τάδε Μητροπολίτου δεν είναι καλή. Ο άρρωστος αυτός Επίσκοπος και ο τάδε Επίσκοπος που είναι καλά στην υγεία του, σκανδάλισαν τους πιστούς και έκαναν ζημιά στην Εκκλησία». Ο Γέροντας έκλαιγε από αγάπη για την σωτηρία της ψυχής τους.

Ο π. Παύλος Τσουκνίδας ρώτησε κάποτε τον π. Σεραφείμ για ένα σημαντικό πρόβλημα που υπήρχε στην ενορία του. Του είπε: «Εσύ να προσεύχεσαι και αυτή η μικρή φουρτούνα θα περάσει. Μή στενοχωριέσαι. Θα λες την ευχή και όλα θα πάνε καλά».
Μετά από λίγες μέρες εντατικής προσευχής λύθηκε το πρόβλημα. Για να ευχαριστήση τον Θεό συνέχισε με περισσότερο ζήλο την προσευχή του. Όμως μετά τα μεσάνυχτα στις 2.00 με 3.00 μέσα στην ησυχία άρχισαν να χτυπάν τα μπουριά της ξυλόσομπας και να κάνουν περίεργους θορύβους. Αμέσως μετά έξω στον δρόμο άρχισαν να μαλώνουν γάτες πολλές με φωνές άγριες και παρατεταμένες. Δεν ήταν σίγουρος αν πράγματι ήταν αληθινές γάτες ή ο πειρασμός. Την λύση του την έδωσε ο Γέροντας λίγες μέρες αργότερα.
Ενώ συμβούλευε για διάφορα πνευματικά θέματα, ξαφνικά του λέει: «Να ξέρης, πάτερ μου, αυτά που ακούς, έξω από το παράθυρό σου όταν προσεύχεσαι, δεν είναι αληθινές γάτες. Όχι, όχι. Είναι ο πειρασμός. Να μη φοβάσαι εσύ, και μη διακόπτης την προσευχή σου. Θέλει να σε τρομάξη. Φθονεί την προσευχή. Εσύ να προσεύχεσαι, όπως προσεύχεσαι. Αυτός την δουλειά του και μείς την δουλειά μας. Και τα μπουριά της σόμπας αυτός ο πονηρός τα χτυπάει. Σου το λέω να το ξέρης, για να μή φοβάσαι».

Το έτος 2007 σε μια συζήτηση απεκάλυψε τα εξής στον π. Παύλο: «Έρχεται όπου νάναι μεγάλη κρίση στην Ελλάδα, θα κλείσουν μαγαζιά, θα απολυθούν υπάλληλοι, θα κλείσουν εργοστάσια και επιχειρήσεις, μη ρωτάς τι πείνα έρχεται! Πάνε αυτά που ήξεραν (σπατάλες, καλοπέραση). Το ψωμί τώρα το πετάνε, όμως σ’ αυτή την κρίση που έρχεται, θα είναι παγκόσμια βέβαια, αλλά στην Ελλάδα θα είναι μεγαλύτερη, θα πουν το ψωμί ψωμάκι. Δουλειές δεν θα υπάρχουν, έρχεται φτώχια και πείνα, πάτερ Παύλε, σου το λέω να το ξέρης».

Ο π. Σεραφείμ Δημόπουλος, με την καθάρια δύναμη του Αγίου Πνεύματος που ενοικούσε μέσα του, είχε προειδοποιήσει πολύ χαρακτηριστικά έναν πολύτεκνο οικογενειάρχη, ο οποίος στις αρχές του 2008 θέλησε να ζητήσει «ευλογία» από τον Γέροντα για να αρχίσει να κτίζει κάτι για τα παιδιά του. Και ο Γέροντας π. Σεραφείμ, του απάντησε: «Όχι, παιδί μου! Ν’ ασχοληθείς με την γη για να ζήσεις τα παιδιά σου. Γιατί, να! Θα κοιμηθούμε ένα βράδυ και θα τα έχουμε όλα. Και το πρωΐ θα ξυπνήσουμε και δεν θα έχουμε τίποτε!».

Στο βιβλίο του με τίτλο «Ρήματα Ζωής», έγραψε χαρακτηριστικά ο μακαριστός πατήρ Σεραφείμ: «Όλοι διαισθανόμαστε ότι τα χρόνια της αφθονίας και του πλούτου γρήγορα θα παρέλθουν και ο άνθρωπος θα βρεθεί σε εποχές πόνου και στερήσεων».

[Από το βιβλίο: «Ασκητές μέσα στον κόσμο», Τομ. β΄, Βιογραφία κδ΄, και από το βιβλίο «π. Σεραφείμ Δημόπουλος (1937-2008), Ένας ασκητής μέσα στο σύγχρονο κόσμο», Έκδοση Ορθοδόξου Χριστιανικού Συλλόγου «Ιωάννης ο Χρυσόστομος», Λάρισα 2011)

***

Ήταν Τετάρτη βράδυ του Μ. Κανόνος, 9 Απριλίου, στον αγαπημένο του ναό, την Αγία Τριάδα, δίπλα στο Επισκοπείο, όπου συνήθιζε να τελεί τις Προηγιασμένες. Μετά την ανάγνωση του Μ. Κανόνος ξεκίνησε η προηγιασμένη θ. Λειτουργία χωρίς φωταψίες και σε κατανυκτική ατμόσφαιρα.

Από την Τρίτη 15 Απριλίου έπαψε να δέχεται επισκέψεις. Δεν άνοιγε σε κανέναν. Ούτε και στους στενούς συνεργάτες του που τον επισκέφθηκαν προκειμένου να τον ενημερώσουν για την αποστολή βοήθειας προς την Κορυτσά. Είχε πάρει το δρόμο του για τον ουρανό. Την Πέμπτη 17 Απριλίου 2008, αισθανόμενος ότι ήρθε η ώρα να φύγει, κατέβηκε το πρωί, ξεκλείδωσε την θύρα του κελιού και την αυλόπορτα και επιστρέφοντας άφησε την τελευταία του πνοή στο κεφαλόσκαλο της εισόδου του. Η κηδεία του έγινε το Σάββατο του Λαζάρου στον ιερό μητροπολιτικό ναό του Αγίου Αχιλλίου.

Είθε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός διά των πρεσβειών της υπερευλογημένης Μητέρας Του να τον κατατάξει μεταξύ των αγίων Του και να αναδείξει αξίους συνεχιστές, μιμητές και διαδόχους στο έργο του. Να έχουμε την ευχή του.


We must learn to acquire the Divine peace and joy of the angels and saints, for the Kingdom of Heaven is acquired while we are still in this life. Elder Thaddeus of Vitovnica

Elder Thaddeus of Vitovnica

ΕΙΡΗΝΗ Ἰησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon-Ιησούς Χριστός Άρχων Ειρήνης - CopyHave we prepared for the Heavenly Kingdom, for our true homeland? Only the meek and those with pure hearts will enter it. Have we taken care to cleanse our heart while in this life, the heart that gives us such a hard time in this life? Have we said to ourselves, “Heart, you have caused me enough pain; humble yourself and be a patient, long suffering heart!

The Lord has said that we save our souls by patient long-suffering. We know that many misfortunes and sorrows come upon both the pious and the impious, both the righteous and the sinful. We all receive our share of misfortunes––this is a means of learning to accept everything in peace. On our own we have no strength, but God has strength. It is to Him that we must turn, deep down in our heart, and He will give us the strength to overcome all difficulties, for it is very important to rise above all those little things that take away our inner peace. We rarely pay any attention to this but allow the injustice that we come across everywhere in our lives to shatter our inner peace. Often we are the ones who do injustice to others. It may seem to us at the time that we are doing the right thing, but later it turns out that we were very wrong. We must learn to overcome all these little things with peace, united with the Lord, so that disquiet will not enter us from the outside, and so that we will always have our inner peace.

God is at the center of every persons life. He is in our heart whether we accept Him or not. He never separates Himself from us because He is the Giver of life Who gives life to every created being. We have buried Him with our worries and worldly cares, which destroy the peace within us, and that is why we have no peace or rest. No one on earth can give us unshakable inner peace. Money cannot give us peace, neither can fame, honor, a high-ranking position, nor even our closest friends and family. The only Giver of peace and life is the Lord. He gives peace, stillness, and joy to the angels and the saints, to us and to every created thing. Therefore we must repent and turn to the Lord.

We must live through many misfortunes and sorrows in order to learn how to rise above all these problems that disturb our inner peace. We must learn to acquire the Divine peace and joy of the angels and saints, for the Kingdom of Heaven is acquired while we are still in this life.

Reference: Our Thoughts Determine Our Lives, pp163 – 170


Εάν κι ο Χριστός είχε την κοσμική λογική που έχουν σήμερα πολλοί πνευματικοί άνθρωποι, δεν θα άφηνε τον ουράνιο Θρόνο Του, για να κατεβή στην γη, να ταλαιπωρηθή και να σταυρωθή από μας… Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Παΐσιος ο Αγιορείτης _ св. Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_Svjatojj_prepodobnyjj_ (2)αγιος παισιος μεταμορφωσΥπομονή δεν είναι το να ανέχωμαι τον άλλον. Όταν λέω ότι ανέχομαι τον άλλον, είναι σαν να λέω: «Ο άλλος είναι χάλια, εγώ είμαι καλά, και τον ανέχομαι». Η πραγματική υπομονή είναι να αισθάνωμαι ενοχή για την κατάστασή του και να τον πονάω. Αυτό έχει πολλή ταπείνωση και αγάπη, και τότε δέχομαι την Χάρη του Θεού και βοηθιέται και ο άλλος. Αν δω, ας υποθέσουμε, κάποιον κουτσό ή κουφό ή ναρκομανή, πρέπει να σκεφθώ: «αν ήμουν εγώ σε καλή πνευματική κατάσταση, θα παρακαλούσα τον Θεό και θα τον έκανε καλά», γιατί ο Χριστός είπε: «θα σας δώσω δύναμη να κάνετε μεγαλύτερα θαύματα από μένα» , οπότε έρχεται ο πόνος, η αγάπη για τον άλλον. Ενώ, αν πω: «έ, τι να τον κάνω, ανάπηρος είναι, ας καθήσω λίγο κοντά του· θα έχω άλλωστε και τον μισθό μου», τότε ανέχομαι τον άλλον και δικαιολογώ τον εαυτό μου ότι έκανα το καθήκον μου.

Η υπομονή έχει βάση την αγάπη. «Η αγάπη πάντα υπομένει», λέει ο Απόστολος. Για να υπομείνης τον άλλον, πρέπει να τον αγαπήσης, να τον πονέσης. Αν δεν τον πονέσης, τον βαριέσαι… Όταν υπάρχη πραγματική αγάπη και υπομονή, δικαιολογεί κανείς τον άλλον, και μόνον τον εαυτό του κατηγορεί. «Θεέ μου, εγώ είμαι ένοχος, λέει, μη με υπολογίζης εμένα· πέταξέ με στην άκρη και βοήθησε τον άλλον». Αυτή είναι η σωστή τοποθέτηση, η οποία έχει και πολλή ταπείνωση, και τότε δέχεται ο άνθρωπος πλούσια την Χάρη του Θεού. Θα εύχωμαι να γίνης «σκύμνος» πνευματικός, σαν τα μπρούντζινα λεονταράκια που με την πλάτη τους στηρίζουν τα μανουάλια της εκκλησίας και ούτε ταράσσονται ούτε ακούνε ούτε μιλάνε, αλλά σηκώνουν βάρος στην πλάτη τους. Αμήν.

Ο Χριστός δεν μας έδειξε άλλον τρόπο σωτηρίας, παρά την υπομονή. Την σωτηρία των ανθρώπων την κρέμασε στην υπομονή. Βλέπεις τί είπε; «Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» .

Να παίρνης το σφάλμα από τον άλλον, να το ρίχνης στον εαυτό σου και να παρακαλάς τον Χριστό να σού δίνη δύναμη να το σηκώνης. Και όταν θα παίρνης επάνω σου περισσότερο βάρος απ᾿ ό,τι έσφαλες ή, κι αν ακόμη δεν έσφαλες, πιστεύης κατά κάποιον τρόπο ότι έσφαλες, τότε δεν θα το παίρνης ποτέ επάνω σου, δεν θα υπερηφανεύεσαι, και θα έχης πλούσια την Χάρη του Θεού. Πρέπει όμως να προσέξης, να δης αν μπορής να σηκώσης περισσότερο βάρος. Γιατί, αν δεν μπορής, θα πάθης κήλη, δισκοπάθεια…
– Ποιά είναι η κήλη και η δισκοπάθεια σ᾿ αυτήν την περίπτωση;
– Αν πάρης επάνω σου λ.χ. ένα σφάλμα που δεν μπορείς να το σηκώσης και δεν δώσης καμμιά εξήγηση, μετά θα γογγύσης, θα αγανακτήσης, θα κατακρίνης…

Χρειάζεται να αποκτήσης πνευματική παλληκαριά, για να παίρνης επάνω σου όλη την ευθύνη της αμαρτίας σου. Όσο περισσότερο βάρος προσθέτουμε στον εαυτό μας, παίρνοντας επάνω μας τα σφάλματα των άλλων, τόσο περισσότερο ο Καλός Θεός μας ελαφρώνει το φορτίο και νιώθουμε θεία αγαλλίαση.
Το να σηκώση από αγάπη κάποιος που έχει σωματικές δυνάμεις δυο σακκιά τσιμέντο στην πλάτη, για να απαλλάξη έναν αδύνατο που δεν μπορεί να σηκώση βάρος, δεν έχει τόση αξία, όση το να σηκώση το βάρος του σφάλματος του άλλου, να το κάνη δικό του, και ας φανή στους άλλους ότι έσφαλε αυτός. Αυτό είναι μεγάλη αρετή, μεγάλη ταπείνωση.

Ο Χριστός παρακολουθεί τον καθέναν πόσο αδικείται, πόσο θυσιάζεται, και θα τον ανταμείψη ανάλογα, αυτοί θέλουν να τακτοποιήσουν μόνοι τους τον λογαριασμό τους.

Είμαι αγανακτισμένος γενικά με την σημερινή νοοτροπία που βλέπω σε μερικούς νέους μοναχούς. Μια ανθρώπινη δικαιοσύνη! Πώς να χωρέση η ανθρώπινη δικαιοσύνη στην πνευματική ζωή; Και στην κοσμική ζωή δεν βγαίνεις πέρα με την ανθρώπινη δικαιοσύνη, πόσο μάλλον στην πνευματική. Όταν ήμουν στο Κοινόβιο, όλοι κοίταζαν πώς να κάνουν κάποια θυσία. Στην δουλειά, στο φαγητό, σε όλα υπήρχε αυτό το πνεύμα: Σκέφτονταν πρώτα τον άλλον, και γι᾿ αυτό ζούσαν τον Παράδεισο. Ήταν κάποιος λ.χ. στην τράπεζα; Κοιτούσε να φάη αυτός λιγώτερο, για να μείνη το περισσότερο για τον άλλον.

– Να υπάρχη φιλότιμο.
– Δηλαδή, εσείς, Γέροντα, θέλετε να σκιρτάη η καρδιά μας, να λαχταράη να αναπαύσουμε τον άλλον.
– Ναί, γιατί, όταν κοιτάζης πώς να αναπαύσης τον άλλον και αφήνης τον εαυτό σου εν λευκώ στα χέρια του Θεού, δεν κουράζεσαι. Και αν κουρασθής και πής ότι κουράστηκες, πάει, το έχασες. Τί, θα σε πληρώση ο Χριστός για την κακομοιριά; Μπάτσο θα σού δώση.
Όσο μπορείτε, αυτό να κοιτάξετε. Αυτή είναι η πνευματική εργασία που πρέπει να κάνετε. Και άσκηση αν κάνετε, δεν ωφελεί, γιατί, αν κανείς δεν κάνη αυτήν την εργασία, δουλεύει σε άλλη συχνότητα από την συχνότητα του Θεού. Πάνε όλα μετά χαμένα, και οι μετάνοιες και οι νηστείες… Δεν λέω αυτά να μη γίνωνται, αλλά να μη νομίζη κανείς ότι, επειδή κάνει εκείνο, εκείνο…, είναι εντάξει!

Ο Χριστός αναπαύεται εκεί που υπάρχει η αρχοντιά, το πνεύμα της θυσίας, το αθόρυβο, η αφάνεια… έχω παρατηρήσει ότι έχει καλλιεργηθή ένα κοσμικό φρόνημα σε πολλούς πνευματικούς ανθρώπους. Έχουν κάνει ένα δικό τους κοσμικό ευαγγέλιο, ένα ευαγγέλιο στα μέτρα τους, και σού λένε: «Ο Χριστιανός πρέπει να έχη την αξιοπρέπειά του· δεν πρέπει να φανή, κατά κάποιον τρόπο, κορόιδο». Τα αντιμετωπίζουν δηλαδή όλα με μια κοσμική λογική και δικαιοσύνη. Και βλέπεις σε έναν τέτοιον άνθρωπο όλα τα δικαιώματα τα κοσμικά. Φιλότιμο δεν έχει, θυσία δεν έχει, τίποτε δεν έχει, δικό του ευαγγέλιο έφτιαξε και δεν έχει καμμιά συγγένεια με τον Θεό. Έμ, πώς θα τον επισκιάση μετά η θεία Χάρις; 

Ο Χριστός δεν λέει απλώς: «αν σε παρακαλέση κάποιος να πας ένα μίλι, πήγαινε δύο», αλλά λέει: «αν σε αγγαρέψη ένα μίλι, πήγαινε δύο» . Ή δεν λέει: «αν σού ζητήση τον χιτώνα, δώσε και το ιμάτιο», αλλά «αν σού αφαιρέση τον χιτώνα, δώσε και το ιμάτιο» … όταν κανείς εφαρμόζη το γραφικό χωρίο και, άμα τον αγγαρεύουν ένα μίλι, πηγαίνη πιο πέρα, μετά εργάζεται ο Χριστός και αλλοιώνεται πνευματικά ο άλλος που τον αγγάρεψε και προβληματίζεται: «Βρε, κοίταξε, λέει, εγώ τον αγγάρεψα ένα μίλι και αυτός πήγε πιο πέρα! Τόση καλωσύνη!».

Εάν είχε και ο Χριστός αυτήν την κοσμική λογική που έχουν σήμερα πολλοί πνευματικοί άνθρωποι, δεν θα άφηνε τον ουράνιο Θρόνο Του, για να κατεβή στην γη, να ταλαιπωρηθή και να σταυρωθή από μας τους ελεεινούς ανθρώπους. Μέσα όμως στην κατ᾿ άνθρωπο αυτήν αποτυχία Του ήταν κρυμμένη η σωτηρία όλων των ανθρώπων. Αλλά τί τράβηξε, για να μας σώση! Μέχρι να Του δίνουν σφαλιάρες και να Του λένε: «Προφήτευσε ποιός σε χτύπησε!». Έπαιζαν δηλαδή οι Εβραίοι με τον Χριστό. Εγώ ξέρεις πόσο λυπόμουνα, όταν  ήμουν μικρός και έβλεπα τα παιδιά να παίζουν το μπίζ; Άντε τώρα να παίζουν αυτό το παιχνίδι με τον Χριστό!… «Προφήτευσε ποιός σε χτύπησε!… Πάμ!». Ώ, φοβερό! Και εμείς ζητάμε έναν Χριστιανισμό χωρίς σταύρωση, αλλά απευθείας ανάσταση. Κάνουμε έναν Χριστιανισμό, έναν Μοναχισμό, όπως τον θέλουμε. Δεν θέλουμε να στερηθούμε τίποτε.

Για να ζήσουμε όμως τα υπερφυσικά, πρέπει να ζήσουμε υπερφυσικά.

Πηγή: Από το βιβλίο Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου, Πνευματικός Αγώνας, Λόγοι Γ’,ΚΕΦ. 2, 3 – Η θεία και η ανθρώπινη δικαιοσύνη,

***

Άγιος Παΐσιος
«ει ο Θεός μεθ’ ημών ουδείς καθ’ ημών»

Ο Όσιος επισκέφθηκε το Ησυχαστήριο, μίλησε στις Αδελφές και για τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο. «Οι μεν Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, είπε, με τη δήθεν ελευθερία φθάνουν μέχρι τον σατανισμό. Ο άλλος, ο Σαντάμ, ήθελε να αναδειχθεί Μωχάμετ. Φύλαξε ο Θεός και δεν επεκτάθηκε το κακό. Πάντως είναι μια κατάσταση τρελλοκομείο. Όταν οι άνθρωποι δεν συμφιλιώνονται με τον Θεό, μπορεί να έρθει η ειρήνη; Όπως λέει και το Ευαγγέλιο: ‟Όταν θα μιλούν για ειρήνη, θα έρθουν αναταραχές”».

Μια Αδελφή σχολίασε:
― Γέροντα, τώρα με τον πόλεμο υπήρχε τέτοια τηλεοπτική επικοινωνία, που την ίδια στιγμή όλος ο κόσμος έβλεπε τα γεγονότα.
Μόνον τον εαυτό τους δεν βλέπουν οι άνθρωποι, απάντησε ο Όσιος, όλον τον άλλον κόσμο τον βλέπουν. Τώρα ο κόσμος καταστρέφεται από το μυαλό του. Δεν είναι ότι τους καταστρέφει ο Θεός. Θέλει πολλή προσευχή. Χρειάζεται θεϊκή επέμβαση.

Παΐσιος ο Αγιορείτης _ св. Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_άγιος Παίσιος ΠαναγίαΘα πρέπει να γνωρίζετε, είπε ο Γέροντας, ότι κανείς από τους άλλους λαούς δεν μας αγαπά ως έθνος. Όλοι μας επιβουλεύονται. Να ξέρετε ακόμη πως όποιοι λένε, ή θέλουν να δείχνουν ότι μας αγαπάνε λίγο, αυτοί θέλουν και επιδιώκουν να μας τσαλακώσουν πολύ. Οι άλλοι, πάλι, που δεν μας αγαπούν, θέλουν να μας εξαφανίσουν σαν έθνος.

« Τώρα όσο για την ΕΟΚ, ενοποίηση δεν θα γίνει ούτε με οξυγονοκόλληση! Δεν θα θελήσουν οι δυνάμεις – Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία – να ενωθούν, επειδή έχουνε παλιούς λογαριασμούς.
Και, άλλος λόγος είναι ότι δεν γίνεται συνεταίρος ο πλούσιος με τον φτωχό.»

Η ΕΟΚ είναι το κράτος του Ισραήλ… Λίγα είναι τα ψωμιά της …

Δεν πρόκειται ποτέ οι χώρες της Ευρώπης να ενωθούν πλήρως, ώστε να μας βλάψουν… δώδεκα χαλιά ακόμα και αν τα ράψεις δεν γίνονται ένα. Πριν από πενήντα χρόνια οι μεγάλοι της ΕΟΚ αιματοκύλισαν τον κόσμο και έχουν τόσο εγωισμό, που δεν ζήτησαν συγγνώμη και δεν ομονοούν μέχρι σήμερα. Είναι δυνατόν να κάνουν κοινό κράτος με κοινά συμφέροντα, όταν θα πρέπει κάθε κράτος να ξεχάσει τα δικά του συμφέροντα; Θα διαλυθεί η ΕΟΚ μας είπε εξ αιτίας του εγωισμού των μεγάλων.

Θα αλλάξουν οι καιροί, μας είπε, δεν θα είναι τα πράγματα όπως είναι τώρα. Αυτό που σχεδιάζουν οι μεγάλοι είναι να φέρουν τους ανθρώπους πιο κοντά στο να δεχτούν το χάραγμα, δίχως να μπορούν να αντιδράσουν. Βέβαια, χωρίς να το καταλαβαίνουν, υπηρετούν το θέλημα του Θεού…

Θα φέρει ο Θεός έτσι τα συμφέροντα των μεγάλων ώστε στο τέλος θα μας βοηθήσουν οι Άγγλοι και οι Αμερικάνοι.

Σήμερα οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν για τον Χριστό…έχω δουλεία, λένε και σου γυρίζουν την πλάτη….όμως θα συμβούν γεγονότα που θα συνταραχθούν τα έθνη, δεν θα είναι η Δευτέρα παρουσία αλλά θα είναι Θεία επέμβαση στη ιστορία της ανθρωπότητας….μετά από αυτό θα σε τραβάνε από το μανίκι και θα λένε …έλα εδώ να μας πεις τι ξέρεις για τον Χριστό….Θα γεμίσουν οι δρόμοι εκκλησάκια και τα λεωφορεία εικονίτσες. Βλέπεται η Ελλάδα δεν παράγει αυτοκίνητα, αλλά ακόμα ‘βγάζει’ Αγίους… εδώ βρίσκεται η αξία της, στην ζωντανή ορθόδοξη παράδοσή της, που ακόμα και σήμερα ‘βγάζει’ ΑΓΊΟΥΣ… ότι πολυτιμότερο δηλαδή.

“Μην φοβάστε, παιδιά μου. Θα δούμε πολλές θλίψεις και πολλά γεγονότα. Εγώ, μικρό βρέφος ξενιτεύτηκα, αλλά η Παναγία με φύλαξε. Θα έρθει ημέρα που οι Τούρκοι θα υποχωρήσουν, γιατί είναι επισκέπτες στους χριστιανικούς τόπους. Αρκεί οι Έλληνες να έχουμε ομόνοια και πίστη στην παράδοση. Θα έρθει εποχή που πολλές εκκλησίες θα λειτουργηθούν και πάλι στη Μ.Ασία, γιατί εκεί είναι αγιασμένοι τόποι”.

“Γιατί, Γέροντα, είναι αγιασμένοι οι τόποι εκεί;” ρώτησε κάποιος.

“Γιατί η Μ.Ασία έδωσε αγίους, έδωσε θαύματα μεγάλα κι έχει κρυμμένους πνευματικούς θησαυρούς”, απάντησε. Και συνέχισε: “Η Ευρώπη δεν έχει να προσφέρει τίποτα, έρχεται μόνο να πάρει την πίστη μας και την ψυχή μας. Στους δύσκολους καιρούς της αποστασίας, η Ρωμιοί πρέπει να κρατήσουμε τις παραδόσεις μας“.


The Cracked Pot. He will not break a bruised reed (Matthew 12: 20, Isaiah 42:3)

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_xristoss3The Cracked Pot

He will not break a bruised reed or quench a smoldering wick, till he brings justice to victory; ( Matthew 12: 20, Isaiah 42:3 )

An elderly Chinese woman had two large pots, each hung on the ends of a pole which she carried across her shoulders behind her neck. She carried them daily to a small stream about 2 miles from her home. One of the pots was perfect and always delivered a full portion of water, but the other pot had a crack in it. At the end of the long walk from the stream to the house, the cracked pot arrived only half full.

Daily for two years this went on, with the woman bringing home only one and a half pots of water.

Of course, the perfect pot was proud of its accomplishments.

But the cracked pot ashamed of its own imperfection was miserable that it could only do half the job the perfect pot did.

After two years of what it perceived as bitter failure, it spoke to the woman one day by the stream. “I’m ashamed of myself, because of this crack in my side, water leaks out all the way back to your house.”

The old woman smiled, “Did you notice that there are flowers on your side of the path? There aren’t any growing on the other side of the path. Do you know why?” She continued, ”I have always known about your flaw, so I planted flower seeds on your side of the path, and every day while we walk back, you water them.

For two years I have been able to pick these beautiful flowers to decorate the table. Without you being just the way you are, there would not be the beauty of these flowers to grace the home everyday.” (an old Chinese proverb, author unknown–with edits by Streim)άνθη_spring-flowers-wallpaper-7Each of us has our own unique flaw.  But it’s the cracks and flaws we each have that make our lives together so very interesting and rewarding. We just have to take each person for who they are and look for the good in them.

In 1 Samuel 16:7 the Lord was speaking to Samuel about David’s youth and small stature.
“But the Lord said to Samuel, “Do not look at his appearance or at the height of his stature, because I have refused him. For the Lord does not see as man sees; for man looks at the outward appearance, but the Lord looks at the heart.”
We would all do well to listen with “ears that hear” to our Almighty God’s words.
Show the world your love for the Lord Jesus Christ by never judging, but always accepting the imperfections of others, for there is none among us who is perfect!
Romans 3: 10 As it is written: “There is none righteous, no, not one;”

Abba Ammonas says: Love never hates anyone, never reproves anyone, never condemns anyone, never grieves anyone, never abhors anyone, neither faithful nor infidel nor stranger nor sinner nor fornicator, nor anyone impure, but instead it is precisely sinners, and weak and negligent souls that it loves more, and feels pain for them and grieves and laments, and it feels sympathy for the wicked and sinners, more than for the good, imitating Christ Who called sinners, and ate and drank with them. For this reason, showing what real love is, He taught saying, `Become good and merciful like your Father in Heaven,’ and as He rains on bad and good and makes the sun to rise on just and unjust alike, so also is the one who has real love, and has compassion, and prays for all.

The old men used to say, “there is nothing worse than passing judgement.”

Only God knows what is in the heart of the other. As Jesus told the Pharisees: “God knows your hearts.” (Lk 16: 15).

St. Paisios the New of Mount Athos says: Inasmuch as the Good God treats us with love and kindness and invites us to Paradise, so must we not treat our fellow men barbarously, setting our conscience at rest with the thought that we send souls to Paradise with our cruel ways.
Whoever behaves in a barbaric way, ostensibly to benefit souls spiritually, is worse than Diocletian, for Diocletian was an idolater and not a Christian.
Those who have much discernment, have noble love and humility as well.They even sweeten bitter truth with their kindness and express it with much simplicity. They help more positively than do sweet words, just as bitter medicine is more beneficial than sweet syrups.

fr. Anthony (Bloom) of Sourozh says: In his Epistle to the Romans (15:1-7) St. Paul calls all Christians to be the strength and the support of those who are weak… we must remember another saying of St. Paul; he too felt that he was weak, that he did not possess all the strength he needed to fulfil his apostolate, and he prayed the Lord to give him strength. The Lord answered him and said: My strength makes itself manifest in weakness (2 Cor. 12:9). And St. Paul, having understood what that meant, exclaims: So I shall glory in nothing but my weakness, because then all will be an act of God. Make people around us see how great they are, how important they are to God. Each of us means so much to God that He gave His Only-begotten Son for our salvation: all His Life, His Passion and His Death. This is what so few realise ” that they are infinitely precious, with the infinity of God. 

There is no way of discovering who and what God is unless we discover holiness and beauty in us. A Russian preacher said once “When God looks at us He does not see the virtues or the achievements which are not there; He sees the eternal beauty which He has implanted in each of us.” … all things are possible in the Spirit of God that upholds us. How much we need one another, how difficult we are to live with, how essential it is for us to be one another’s support. 

Let us be as merciful as we can to one another, as humbly, as reverently as we can. Many of us are even too weak to move, many of us are like the lost sheep who can only expend all his strength, all his energy, and hope that the great Good Master will come and find him and carry him in His arms. Let us be careful, let us be attentive to those who are weak and cannot move. Let us be merciful and learn to be humble, and then we will be Christ’s Church; not if we imagine that we are great, that we are the elect, that we are God’s people, the chosen ones. Yes, chosen as everyone else, elected for a mission and for a function, not for an honour. Let us learn to love one another humbly, to serve one another faithfully, and then we may arrow into that measure of glory indeed which is the Church.Κελλι αγιου Γεωργιου Καρτσωναιων_142620.b178-600x383


Πονηροί δε άνθρωποι και γόητες προκόψουσιν επί το χείρον, π. Αυγουστίνου Καντιώτου Φλωρίνης

ΔΙΚΗ ΧΡΙΣΤΟΥ απο πιλατο_f73fb340aada458ada9fcf4506e54018«Πονηροί δε άνθρωποι και γόητες προκόψουσιν επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι» (Β΄ Τιμ. 3,12-13)
Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

ΣΗΜΕΡΑ, ο απόστολος περιέχει δύο προφητείες του αποστόλου Παύλου. Η μία λέει, ότι όσοι θέλουν να ζήσουν «ευσεβώς» θα διωχθούν. Η άλλη λέει, ότι αντιθέτως όσοι είνε «πονηροί άνθρωποι» και απατεώνες, αυτοί θα προκόψουν (Β΄ Τιμ. 3,12-13).

Ποιοί είνε οι «πονηροί»; Πονηρός είνε ο αντίθετος χαρακτήρας του απλού. Ο απλός και ειλικρινής έχει στα χείλη ο,τι έχει και στην καρδιά• έχει ως δόγμα «το ναί ναί» και το «ου ου» (Ματθ. 5,37)• λέει «τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη», την ημέρα ημέρα και τη νύχτα νύχτα. Αντιθέτως ο πονηρός άλλα έχει στην καρδιά και άλλα εκφράζει, άλλο είνε και άλλο φαίνεται. Ο πονηρός είνε πηγάδι βαθύ που δεν ξέρεις τι έχει στο βυθό του• είνε ποτάμι θολό και θάλασσα με υφάλους. Κρύβει τα ελαττώματα και τις κακίες του, και παρουσιάζει μια ψεύτικη αρετή. Ο πονηρός είνε υποκριτής όπως ο φαρισαίος του ευαγγελίου (βλ. Λουκ. 18,10-14), που θεωρούσε τον εαυτό του άγιο. Ο πονηρός είνε δίγλωσσος• δεν έχει ένα πρόσωπο αλλά πολλά προσωπεία.

Μοιάζει σαν ένα ερπετό που ονομάζεται χαμαιλέων. Αυτό έχει την ιδιότητα να αλλάζη χρώματα. Χαμαιλέων λοιπόν είνε και ο πονηρός. Σε κύκλο θρησκευτικών ανθρώπων θα κάνη το θρήσκο, σε κύκλο πατριωτών θα κάνη τον πατριώτη, σε κύκλο μοντέρνων θα κάνη το μοντέρνο σε κύκλο συντηρητικών θα κάνη το συντηρητικό. Αλλάζει χρώματα• μόνο λευκός δεν είνε, μόνο την απλότητα και αθωότητα δεν έχει. Ο πονηρός μοιάζει και με την αλεπού. Πόσα τεχνάσματα δε᾿ μεταχειρίζεται η αλεπού για να παγιδεύση τα θύματά της! Πολλές φορές ξαπλώνεται κατά γης και κάνει την ψόφια, για να εξαπατήση τα ανόητα ορνίθια να την πλησιάσουν. Έτσι κι ο πονηρός. Εκμεταλλεύεται τα πάντα.

Θέλετε μερικά παραδείγματα της Γραφής; «Αλώπεκα», αλεπού, ωνόμασε ο Χριστός – ποιόν; Το βασιλιά της εποχής εκείνης, τον Ηρώδη• «Είπατε τη αλώπεκι ταύτη…», πέστε σ᾿ αυτή την αλεπού… (Λουκ. 13,32). Πονηρός και ο Κάιν, που επροσποιείτο ότι αγαπά τον αδερφό του τον Άβελ και τον εφόνευσε στην πεδιάδα. Πονηροί – πονηρότατοι τα αδέρφια του Ιωσήφ• ενώ αυτός τους αγαπούσε, αυτοί τον έρριξαν στο πηγάδι. Πονηρότατος και ο Σαούλ απέναντι στο Δαυίδ. Πονηροτάτη ήτο η Ιεζάβελ απέναντι στον προφήτη Ηλία. Πονηρός και ο Αμάν, που ήθελε να κρεμάση το Μαρδοχαίο (βλ. Εσθ. 7,6). Αλλά ο πιο πονηρός και «δόλιος» ―έτσι τον λέει η Εκκλησία τη Μεγάλη Τετάρτη― ήτο ο Ιούδας• παρίστανε το μαθητή, αλλ᾿ επρόδωσε τον Διδάσκαλό του.

Αλλά το ζενίθ ―η μάλλον το ναδίρ― της ανθρωπίνης πονηρίας είνε στη δαιμονική εκείνη τέχνη που λέγεται διπλωματία. Η διπλωματία δεν είνε τίποτε άλλο παρά μία σχολή του διαβόλου, όπου οι εκπαιδευόμενοι μαθαίνουν να κρύβουν τα καταχθόνια σχέδιά τους. Επιφανειακώς οι πρεσβευταί των μεγάλων κρατών είνε ευγενέστατοι, στα βάθη τους είνε θηρία. Αλλ᾿ εγώ προτιμώ ένα τσοπάνο του χωριού μου, που το ναί που λέει είνε ναί και το όχι όχι. Οι διπλωμάται έχουν αναγάγει το ψέμα σε επιστήμη. Η διπλωματία συχνά γίνεται πηγή κακού στην ανθρωπότητα.

Τέλος έχουμε την πονηρία των αιρετικών. Ο χιλιαστής λ.χ. έχει στα χείλη τη λέξι Χριστός. Όλο περί Χριστού μιλάει Χριστός, Χριστός, Χριστός• μεσ᾿ στην καρδιά του όμως κάθεται διπλοπόδι ο διάβολος. Μέλι στάζει, ευγενέστατος εινε, δεν θα ἀκούσετε απο το στόμα του κακιὰ λέξι. Θα τον θαυμάσετε για την ευπρέπεια της γλώσσης του, για την ευγένεια των τρόπων του, δια την διπλωματικότητά του. Θα τον θαυμάσετε δια τας γνώσεις του. Τα χείλη του στάζουν μέλι, αλλά μέσα η καρδιά του έχει δηλητήριο. Οι χιλιασταί είνε πονηροὶ –πονηρότατοι. Απλώνουν τα δίχτυα τους και αγρεύουν ανίδεους. Εις αυτοὺς τους οποίους αρμόζει περισσότερο απ᾿ όλους ο λόγος της αγίας Γραφής, οτι πλανούν και πλανώνται· εινε «πλανωντες και πλανωμένοι» (Β΄ Τιμ. 3,13). Από σκοτάδι σε σκοτάδι, τυφλοί τυφλοὺς οδηγούντες (βλ. Ματθ. 15,14).

Ο Χριστός Ελκόμενος επί σταυρού_ Шествие на Галгофу__Lamentation of Christ_Оплакивание Христа467 - CopyΗθέλησα μόνο να σας δείξω αυτό, την ερμηνεία του χωρίου αυτού, της προφητείας του αποστόλου Παύλου, ο οποίος είπε, ότι εν τοις εσχάτοις χρόνοις, όταν πλησιάζη πλέον να σημάνη το μεγάλο σήμαντρο της Δευτέρας Παρουσίας, ότι τότε, λέει, οι μεν ευσεβείς θα διωχθούν, οι δε πονηροί και γόητες και απατεώνες θα προκόψουν.

Δε᾿ βλέπεις αυτούς τους άλλους οι οποίοι καυχώνται και υπερηφανεύονται για τη δημοκρατία τους, και έρχεται κατόπιν η στιγμή που είνε αυτοί οι μεγαλοί δικτάτορες; Εκείνοι που υπερηφανεύονται για τις θέσεις και την εξουσία τους, έρχεται στιγμή που πέφτουν. Διαβάστε την ιερά ιστορία, διαβάστε και την παγκόσμιο ιστορία, ρίξτε ένα βλέμμα και στην κοινωνία, και θα βεβαιωθήτε. Έχετε υπομονή, και θα δήτε ότι το τέλος των πονηρών είνε άθλιο.
Όχι, αδελφοί μου! Κι αν ακόμα ο διάβολος μας στρώση τη γη με χρυσάφι, κι αν μας δώση όλο τον κόσμο, ποτέ εμείς να μη συνθηκολογήσουμε μαζί του. Να μείνουμε σταθεροί και ακλόνητοι. «Στώμεν καλώς»… Όχι, παιδί μου• προτιμότερο να είσαι στρατιώτης και δεκανέας τίμιος, παρά στρατηγός άτιμος• προτιμότερο νεωκόρος ευσεβής παρά πατριάρχης ασεβής• προτιμότερο φτωχός με το Χριστό, παρά πλούσιος με το διάβολο. Προτιμότερο να ζήσης με φτώχεια, τιμιότητα και ευσέβεια στον κόσμο αυτόν, αλλά με το μέτωπο καθαρό, παρά να είσαι δόλιος και υποκριτής. Διότι «πονηροί άνθρωποι και γόητες προκόψουσι επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι». Αλλά «οι πονηρευόμενοι εξολοθρευθήσονται» (Ψαλμ. 36,9).

† επίσκοπος Αυγουστίνος
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία Κυριακής Τελώνου & Φαρισαίου (Β΄ Τιμ. 3,10-15), η οποία έγινε σε ι. ναό των Αθηνών την 14-2-1965.
http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=71245
(http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=64312#more-64312)