Iconography and Hand painted icons

Why are there no longer spiritual fathers? Fr. Rafail Noica

Fr. Rafail responds to one of the questions posed by St. Silouan, ‘why are there no longer spiritual fathers?’ He also talks about the Mystery of Confession and the relationship with the spiritual father in the Orthodox spiritual life.

Fr. Rafail: “Saint Silouan answered such a question saying: ‘because there are no longer good obedients…’ The good apprentice, the good obedient, is the man whose mind leans toward God and who seeks a response from God, not from people and who may turn to man because we can’t even reach God as Cain did… But when you turn to man, you must go with your attention towards God, with Whom you must have talked before then, praying that the man – your spiritual father – would give you the word. Take care of your inner self and, as Father Sophrony says, take hold of – seize, I’d say – the first word…”

Fr Sophrony Sakharov quoting from St. John Climacus establishes the connection between spiritual fatherhood and Christ Himself in his book ‘On Prayer’, p.89

“..spiritual fatherhood is linked with the mystery of the word of God, which is begotten in the heart of man through prayer Spiritual fathers are those who, in the fear of God, remain unwavering in the pre-eternal current of the will of God, and who are vouchsafed to hear the still small voice of Christ(I Kings 19:12), and to obey it with humility and discernment, overcoming their own psychological inclination,.”. Fr. Zacharias Zacharou, ‘The Enlargement of the Heart’ p.164, Mount Thabor Publishing, 2006. 

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -πολυχρονιας7“A spiritual father bears in himself the blessedness flowing from the knowledge of Christ way, and he thus becomes the means of leading the life of men out of the hell they have created, by the negative effect of their passions, and into pure Christian life and spiritual freedom.He is constrained by only one thought; how the person can be healed. ( Father Sophrony used to say that when the spiritual father prays for his children, as soon as he pronounces their names, he feels in his heart their state, weather they are in a good state or in a bad state, in comfort or in despair). The father confessor offers this sacred service on behalf of the little ones, the unfortunate ones who are themselves completely indifferent. He does not plot against their freedom, but instead considers exclusively his future reward. (That is to say, he must remain selfless, only consider God’s reward, and not expect to be rewarded by anyone or anything in this world).The spiritual father is the image of the ‘Good Shepherd’ who has greater love, and lays down his life for his sheep. John 10:11″ ibid p.174-175. “He offers repentance for himself and for all the sins of those whom God has entrusted to him”. ibid p.177.

But if Christ is to send such a father, he is to be sought in fervent prayer and in a spirit of repentance. Symeon (The New Theologian) told a Christian; ‘humble yourself and say, O Lord, You do not desire the death of the sinner but that he be converted and live. You descended to earth precisely to resurrect the ones who have fallen and are dead in consequence of their sin. You enable them to see You, the true light, as far as this is possible to man. Send me a man who knows You, that by entirely submitting myself to his service as to Yours and by fulfilling Your will by doing his, I may please You, the only God, and be awarded Your kingdom, even, I a sinner’. A certain identification is made here between Christ and the spiritual father, but it is always Christ, the one true God, who remains the real father”. Archbishop Basil Krivocheine, ‘In The Light of Christ’ p. 92-93, SVS Press,1986

Bishop Kallistos Ware

The spiritual father or Elder is essentially a “charismatic” and prophetic personality, who has undertaken that ministry with the direct intervention of the Holy Spirit. No human hand ordinates him, only the hand of God. It is the Church’s expression of an “event” and not the Church’s expression of an institution. Nevertheless, there exists no dividing line between the prophetic and the institutional elements in the life of the Church; each develops within the other and is entwined with it. Thus, the ministry that the Elders provide – which is charismatic per se – is linked to a clearly defined function within the institutional framework of the Church, which is that of a Priest-Confessor… Although the mystery of Confession is definitely a suitable opportunity for spiritual guidance, the function of an Elder does not relate to that of a confessor. An Elder provides guidance, not only during a person’s confession, but also in many other cases. It is a fact, that while a confessor must always be a Priest, an Elder can be an ordinary Monk…

But, if an Elder is not ordained, nor instated by an act of the official hierarchy, how does he reach the stage of undertaking such a ministry?… Within the continuing life of the Christian community, it becomes apparent to the faithful people of God – the true guardians of Sacred Tradition – that this or that person has the gift of spiritual paternity or maternity. Then, with a free and unofficial manner, people begin to approach those persons for counsel or guidance.» (“The Kingdom Within”, Akritas publications, Athens 1004, p.117-119)

According to Bishop Kallistos Ware: «In reality, the relationship is not bilateral, but triangular, because beyond the Elder and his spiritual child there is a third party: God. Our Lord tells us that we should not call anyone “father”, because we have only one father – the one in heaven (Matth.23:9). The Elder is not some kind of infallible judge or appellate, but a co-servant of the living God; he is not a dictator, but a guide and companion on the journey. The only true “spiritual guide” – in every sense of the word – is the Holy Spirit» (The Kingdom Within, p. 139).


Στον εσκοτισμένο μας κόσμο η γνώση εκτιμάται περισσότερο, παρά η αγιότητα! Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ-St. John The Baptist, the Orthodox Monastery, Essex, England-Монастырь святого Иоанна Крестителя (Эс

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

«Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι υμάς». Πολλές φορές επανέλαβα αυτή την προσευχή της Εκκλησίας. Η επί γης αναμάρτητη ζωή μας ανοίγει τις πύλες του Ουρανού. Δεν είναι ο πλούτος των γνώσεων που σώζει τον άνθρωπο. Είναι η αναμάρτητη ζωή που μας προετοιμάζει για τη ζωή με τον Θεό στον μέλλοντα αιώνα. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος μας διδάσκει τις αιώνιες αλήθειες κατά το μέτρο που ζούμε σύμφωνα με τις εντολές: «Αγαπήσεις τον Θεό σου, τον Δημιουργό σου, με όλο το είναι σου και αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ναι, κρατείτε πάντοτε αυτές τις εντολές.

Πώς να περάσουμε μια μέρα χωρίς αμαρτία, δηλαδή αγία; Να το καθημερινό πρόβλημά μας. Πώς να μεταμορφώσουμε το είναι μας, το φρόνημα, τα αισθήματα, τις ίδιες τις φυσικές αντιδράσεις μας, ώστε να μην αμαρτήσουμε ενάντια στον Ουράνιο Πατέρα μας, στον Χριστό, στο Άγιο Πνεύμα, στην ανθρώπινη υπόσταση, στον αδελφό μας και σε κάθε πράγμα σ’ αυτή τη ζωή;

Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό.


Συνεπώς, όταν σας αφήσω, παρακαλώ να προφυλάσσεσθε από την παρεκτροπή αυτή των Ακαδημαϊκών διπλωμάτων. Κάποτε συνάντησα εδώ, στον δρόμο της Μονής μας, κάποιον άνθρωπο που μου είπε ότι πήρε τον τίτλο του διδάκτορος της θεολογίας. Και εγώ του απάντησα;

«Ε, λοιπόν; Στον εσκοτισμένο μας κόσμο αυτό εκτιμάται περισσότερο, παρά η αγιότητα!».
Πού όμως μας οδήγησαν αυτές οι σχολές; μας οδήγησαν στο να κατασκευάσουμε κάποια τυποποιημένα όντα, που μιλούν για πράγματα τα οποία ποτέ δεν βίωσαν.

Από πού λοιπόν το σκοτάδι αυτό στην Εκκλησία μας; Από πού αυτά τα σχίσματα;
Σας έχω μιλήσει ήδη πολλές φορές, αλλά το Πνεύμα με ωθεί να το επαναλάβω. Πριν ακόμη φύγω από σας -και το τέλος της ζωής μου είναι βέβαια εγγύς- θα ήθελα να γλιτώσετε από την πλάνη, από την οποία πάσχει ο σύγχρονος κόσμος στο επίπεδο της θεολογίας, ώστε κανένας να μη δημιουργεί λανθασμένες θεωρίες για τον Θεό, που να διαιρούν τον χριστιανικό κόσμο.

Αναλογισθείτε ότι στο Κέντρο της Γενεύης, στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, υπάρχουν περισσότεροι από διακόσιους διδάκτορες θεολογίας με διαφορετικές αντιλήψεις! Από πού αυτό; ο Θεός είναι ένας.
Πώς γίνεται λοιπόν να υπάρχουν ομολογίες που να μισούν και να καταδιώκουν τις άλλες;

Τώρα παρατηρείται διωγμός των Ορθοδόξων σε όλο τον κόσμο. Και πώς προκαλούμε το μίσος αυτό; Εμείς φοβόμαστε «και μύγα να προσβάλουμε». Μας μισούν όμως περισσότερο από ό,τι τους εγκληματίες. Και αυτό δεν είναι καθόλου φαντασία, όπως γνωρίζουμε από την πείρα μας.

Αλλά «ας μη ταράσσεται η καρδιά σας, πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε στον Χριστό»1 και συνεχίστε τη ζωή αυτή. Αυτός είπε: «Όπως μίσησαν εμένα άδικα2, έτσι θα μισήσουν και εσάς για το όνομά μου»3. Συνεπώς, μη χάνετε τη βασική θεωρία: της ζωής χωρίς αμαρτία!
Δεν λαμβάνω μέρος στην οικουμενική κίνηση. Η ιδέα μου όμως ήταν η εξής: να συγκεντρώνεσθε και να εξετάζετε πώς είναι δυνατόν να ζήσουμε χωρίς αμαρτία. Έρχονται διακόσιοι διδάκτορες θεολογίας και ο καθένας λέει τις θεωρίες του, φανερώνοντας έτσι την άγνοια και την αμάθειά του.

1.Βλ. Ιωάν. 14.1
2.Βλ. Ιωάν. 15,25
3.Βλ.Μαρκ. 13,13
(Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): «Οικοδομώντας τον Ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας», τόμος Α, σελ. 309-311, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας)

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_ (†1993)ss2-copysofronie-de-la-essex-icoana1-Gerwn-Swfronios-Saharwf1

Ο άνθρωπος της προσευχής βλέπει με διαφορετικό φως το περιβάλλον του. Με τον καιρό η προσευχή θα εισέλθει στη φύση μας, μέχρις ότου σιγά-σιγά ένας νέος άνθρωπος γεννηθεί από το Θεό. Η αγάπη για το Θεό που αληθινά στέλνει την ευλογία του σ’ εμάς, ελευθερώνει την ψυχή από εξωτερικές πιέσεις. Αναγκαίο είναι να διατηρήσουμε αυτό το σύνδεσμο αγάπης με το Θεό. Δεν θα νοιαστούμε τί θα σκεφθεί ο κόσμος ή πώς θα μας μεταχειρισθεί. Θα παύσουμε να φοβόμαστε ότι θα χάσουμε την εύνοια του. Θα αγαπάμε τους συνανθρώπους μας χωρίς ν’ αναρωτιόμαστε αν αυτοί μας αγαπούν. Ο Χριστός μας έδωσε την εντολή να αγαπάμε τους άλλους, αλλά η αγάπη των άλλων για μας δεν πρέπει ν’ αποτελεί προϋπόθεση για τη σωτηρία μας. Στην πραγματικότητα μπορεί να μη γίνουμε αρεστοί στους άλλους εξαιτίας της ανεξαρτησίας του πνεύματος μας. Είναι σημαντικό για τις μέρες μας να μπορούμε να μην επηρεαζόμαστε από εκείνους με τους οποίους σχετιζόμαστε, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε να χάσουμε και πίστη και προσευχή. Ο κόσμος ας μας κρίνει σαν αναξίους προσοχής, εμπιστοσύνης και σεβασμού. Αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο, αν είμαστε αρεστοί στον Κύριο. Και το αντίθετο, δεν θα μας ωφελήσει σε τίποτα, αν δηλαδή όλος ο κόσμος μας εκτιμά και μας επαινεί, αλλά ο Κύριος μας εγκαταλείψει. Αυτό αποτελεί μέρος της ελευθερίας του Χριστού στους λόγους του «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιωάν. 8,32). Η μόνη μας φροντίδα πρέπει να είναι να ζούμε την οδό του Κυρίου, να γίνουμε μαθητές του και να πάψουμε να είμαστε υπηρέτες της αμαρτίας. «Πας ο ποιών την αμαρτίαν δούλος εστι της αμαρτίας. Ο δε δούλος ου μένει εν τη οικία εις τον αιώνα. Ο υιός μένει εις τον αιώνα. Εάν ουν ο υιός υμάς ελευθερώση όντως ελεύθεροι έσεσθε» (Ιωάν. 8,34-36). Το αποτέλεσμα της προσευχής είναι να μας καταστήσει υιούς Θεού· ως υιοί θα κατοικήσουμε αιώνια στο σπίτι του πατέρα μας. «Πάτερ υμών ο εν τοις ουρανοίς …».

Ώ Άγιο Πνεύμα, παντοδύναμε Θεέ
φιλάνθρωπε Παράκλητε και παντοδύναμε Υπερασπιστή,
Δοτήρα της σοφίας και φως της αποκαλύψεως,
που με την κάθοδο σου έφερες στα πέρατα του κόσμου
τη μοναδική αληθινή γνώση του Θεού.
Έλα μέσα μας, παρότι σε λυπούμε διαρκώς.
Φώτισε μας και αγίασε μας
Και με τη Θεία σου παρηγοριά
Θεράπευσε και δόσε παρηγοριά στις καρδιές μας.

Από το βιβλίο του Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ: Η ζωή του ζωή μου, μετ. Πρωτ. π. Δημήτριος Βακάρος, εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη,1983.

St. James, Brother of the Lord prayed with tears and sighs for the whole world.

St. Iakovos (James) Adelphotheos (the Brother of God), and First Bishop of Jerusalem (62 AD)

Commemorated October 23

God resisteth the proud, but giveth grace unto the humble. . (James,4: 6)
Humble yourselves in the sight of the Lord, and he shall lift you up. . (James,4:10)
Behold, we count them happy which endure. Ye have heard of the patience of Job. (James,5:11)
Blessed is the man that endureth temptation: for when he is tried, he shall receive the crown of life, which the Lord hath promised to them that love him. (James,1:12)
Every good gift and every perfect gift is from above, and cometh down from the Father of lights, with whom is no variableness, neither shadow of turning. . (James,1:17)

The Holy Apostle James, Brother of the Lord
by Saint Nikolai Velimirovič

Ιάκωβος Αδελφόθεος_St James_Adelphotheos-Brother_of the Lord_Св. Ап.Иа́ков брат Господень_ 0_139c96_27James is called the Lord’s brother because he was the son of the righteous Joseph, the betrothed of the Most-holy Theotokos. When the righteous Joseph was near death, he divided his estate among his sons, and wanted to leave a portion to the Lord Jesus, the son of the Most-holy Virgin, but all the other brothers opposed this, not regarding Jesus as their brother. James greatly loved Jesus and declared that he would include Jesus in his share. That is why he is called the Lord’s brother. From the beginning, James was devoted to the Lord Jesus. According to tradition, he traveled to Egypt with the Most-holy Virgin and Joseph, when Herod sought to slay the newborn King. Later, as soon as he heard Christ’s teaching, James lived by it. It is said of him that he never ate fat or oil, but lived on just bread and water, and was a virgin to the end of his life on earth. He often kept vigil at night and prayed to God. The Lord numbered him among His Seventy Apostles. Following His glorious Resurrection, the Lord appeared to him especially, as the Apostle Paul testifies (I Corinthians 15:7). He was Bishop of Jerusalem for thirty years and zealously governed the Church of God. At the instruction of the Lord, James compiled the first Liturgy, which seemed very long for later Christians, and St. Basil and St. John Chrysostom shortened it. He converted many Jews and Greeks to the Christian Faith, and even the unbelieving Jews were amazed at his righteousness, referring to him as “James the Just.” When Ananias became High Priest, he and other Jewish elders determined to kill James for being a preacher of Christ. Once, during the feast of Passover, when many people had gathered in Jerusalem, the elders forced James to climb onto the roof of the Temple, and tried to make him speak against Christ. He climbed up and spoke to the people of Christ as the Son of God and the true Messiah, of His Resurrection and His eternal glory in the heavens. The infuriated priests and elders pushed him off the roof; he fell and was severely injured, but was still alive. Then, one man ran up and struck him on the head with a fuller’s club with such force that his brains spilled out. Thus, this most glorious apostle of Christ died a martyr’s death, and went to live eternally in the Kingdom of his Lord. James was sixty-six years old when he suffered for Christ.


St. James fed only on bread and that not to satisfaction. He slept very little, and spent his nights in prayer. He knelt so much in prayer that the skin on his knees became as hard as the skin on the knees of a camel. This brother of the Lord prayed with tears and sighs not only for the Church, which he governed, but also for the whole world. Even when he was pushed from the temple roof by the malicious Jews, and thus was completely broken, the holy apostle never forgot his debt to God and to men. Gathering his last strength, he raised himself to his knees, stretched forth his hands toward heaven and fervently prayed to God saying: “Lord, forgive them this sin, for they know not what they are doing.” While he was praying thus, wicked men struck him with stones from all sides. Seeing this, one of the sons of Rechab cried out: “Stop! What are you doing? The righteous one is praying to God for you, and you are killing him!” However, that shout of a compassionate soul could not deter the murderers, accustomed to evildoing, from killing the saint of God. So it was that the apostles did not rely on grace alone, but also put forth nearly superhuman effort to show themselves worthy of God’s grace.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date October 23, and New Calendar date November 5.

St. Isaac of Syria

As a grain of sand weighed against a large amount of gold, so, in God, is the demand for equitable justice weighed against his compassion. As a handful of sand in the boundless ocean, so are the sins of the flesh in comparison with God’s providence and mercy. As a copious spring could not be stopped up with a handful of dust, so the Creator’s compassion cannot be conquered by the wickedness of creatures.

Metropolitan Anthony of Sourozh

Ιάκωβος Αδελφόθεος_St James_Adelphotheos-Brother_of the Lord_Св. Ап.Иа́ков брат Господень_James_the_Just_230Unless we look at a person and see the beauty there is in this person, we can contribute nothing to him. One does not help a person by discerning what is wrong, what is ugly, what is distorted. Christ looked at everyone he met, at the prostitute, at the thief, and saw the beauty hidden there. Perhaps it was distorted, perhaps damaged, but it was beauty none the less, and what he did was to call out this beauty.

Every one of us is in the image of God, and every one of us is like a damaged icon. But if we were given an icon damaged by time, damaged by circumstances, or desecrated by human hatred, we would treat it with reverence, with tenderness, with broken-heartedness. We would not pay attention primarily to the fact that it is damaged, but to the tragedy of its being damaged. We would concentrate on what is left of its beauty, and not on what is lost of its beauty. And this is what we must learn to do with regard to each person as an individual, but also – and this is not always as easy – with regard to groups of people, whether it be a parish or a denomination, or a nation. We must learn to look, and look until we have seen the underlying beauty of this group of people. Only then can we even begin to do something to call out all the beauty that is there. Listen to other people, and whenever you discern something which sounds true, which is a revelation of harmony and beauty, emphasize it and help it to flower. Strengthen it and encourage it to live.

Apolytikion St. James the Just , Adelphotheos in the Fourth Tone

As the Lord’s disciple, O righteous One, you received the Gospel, as Martyr, you have unwavering courage, as the Lord’s brother, you have forthrightness, as Hierarch, intercession. Intercede with Christ our God, that our souls may be saved.


Η δόξα του αδελφού μου είναι και δική μου δόξα. Τι ευλογία να βλέπεις τους συνανθρώπους σου να λάμπουν από Άγιο Πνεύμα. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Ιάκωβος Αδελφόθεος_St James_Adelphotheos-Brother_of the Lord_Св. Ап.Иа́ков брат Господень_James_the_Just_(Menologion_of_Basil_II)

Άγιος Ιάκωβος Αδελφόθεος πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων (; – 62).

Εορτάζει στις 23 Οκτωβρίου.

Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν. (Ιακ. 4,6 )
Ταπεινώθητε ενώπιον του Κυρίου, και υψώσει υμάς. (Ιακ. 4,10 )
Ιδού μακαρίζομεν τους υπομένοντας· την υπομονήν Ιώβ ηκούσατε (Ιακ. 5,11 )
Μακάριος ανήρ ος υπομένει πειρασμόν· ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τον στέφανον της ζωής, ον επηγγείλατο ο Κύριος τοις αγαπώσιν αυτόν. (Ιακ. 1,12 )
Πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον άνωθέν εστι καταβαίνον από του πατρός των φώτων, παρ’ ω ουκ ένι παραλλαγή ή τροπής αποσκίασμα. (Ιακ. 1,17 )

Ο Άγιος Ιάκωβος Αδελφόθεος ονομάζεται Αδελφόθεος επειδή έκανε τον Χριστό συγκληρονόμο στο μερίδιο της πατρικής περιουσίας, ενώ οι άλλοι τρεις αδελφοί του αρνήθηκαν να πράξουν το ίδιο”. (Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Επτά Καθολικαί Επιστολαί, σελ. 2).

Όταν ο δίκαιος Ιωσήφ ήταν κοντά στο θάνατο, χώρισε την περιουσία του στους γιους του, και ήθελε να αφήσει ένα μέρος στον Κύριο Ιησού, το γιο της Υπεραγίας Θεοτόκου, αλλά τα άλλα αδέλφια σε αντίθεση με αυτόν, δεν Τον θεωρούσαν ως αδελφό τους. Ο Ιάκωβος όμως αγαπούσε πολύ τον Ιησού και δήλωσε ότι θα συμπεριλάβει τον Ιησού στο μερίδιό του. Σύμφωνα με την παράδοση, ταξίδεψε στην Αίγυπτο με την Υπεραγία Θεοτόκο και τον Ιωσήφ, όταν ο Ηρώδης προσπάθησε να σκοτώσει τον νεογέννητο Βασιλιά. Από την παιδική ήδη ηλικία, ο Ιάκωβος έζησε με την πιο αυστηρή άσκηση, μιμούμενος τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Μετά την Ανάληψη του Κυρίου, οι Απόστολοι ομοφώνως εξέλεξαν τον δίκαιο Ιάκωβο πρώτο επίσκοπο Ιεροσολύμων. Τέλειος σε όλες τις αρετές της πράξεως και της θεωρίας, ο Ιάκωβος ενδεδυμένος ύφασμα λινό, εισερχόταν κάθε μέρα μόνος στον Ναό για να τελέσει τα άγια Μυστήρια, και επί ώρες στεκόταν γονυπετής πρεσβεύοντας υπέρ του λαού και της σωτηρίας του κόσμου, σε βαθμό που τα γόνατά του έγιναν σκληρά σαν της καμήλας. Ο άγιος Ιάκωβος συνέγραψε την πρώτη θεία Λειτουργία, η οποία είναι κατανυκτική και διασώζει τον τρόπο λατρείας των Χριστιανών των Αποστολικών χρόνων.


Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Ιάκωβος Αδελφόθεος_St James_Adelphotheos-Brother_of the Lord_Св. Ап.Иа́ков брат Господень_James_the_Just_23Ένας κυνηγός, αγαπούσε πολύ να περιφέρεται στα δάση και τους κάμπους για κυνήγι. Κάποια ημέρα, κυνηγώντας για πολλή ώρα, ανέβαινε σ’ ένα ψηλό βουνό κι επειδή κουράστηκε, κάθισε σε μια μεγάλη πέτρα. Βλέποντας ένα σμήνος από πουλιά να πετά από την μία κορυφή στην άλλη, σκέφτηκε: «Γιατί ο Θεός δεν έβαλε φτερά στον άνθρωπο, για να μπορεί να πετάει;».

Εκείνη την ώρα, από τον ίδιο τόπο περνούσε ένας ταπεινός ερημίτης και γνωρίζοντας τις σκέψεις του κυνηγού, του είπε: «Συλλογίζεσαι, γιατί ο Θεός δεν σου έδωσε φτερά. Αλλά, αν σου δώσει φτερά, πάλι δεν θα είσαι ευχαριστημένος και θα πεις: ‘‘Τα φτερά μου, είναι αδύνατα. Και μ’ αυτά δεν μπορώ να πετάξω ως τον ουρανό για να δω τί υπάρχει εκεί!’’. Και αν σου δοθούν τέτοια δυνατά φτερά, που να μπορέσεις να ανεβείς ως τον ουρανό, και τότε θα είσαι ανικανοποίητος και θα πεις: ‘‘Δεν καταλαβαίνω τί γίνεται εδώ!’’. Και αν σου δοθεί να καταλάβεις, τότε, και πάλι δεν θα είσαι ευχαριστημένος, και θα πεις: ‘‘Γιατί εγώ δεν είμαι άγγελος;’’. Και αν γίνεις άγγελος, τότε, και πάλι θα είσαι δυσαρεστημένος, και θα πεις: ‘‘Γιατί δεν είμαι Χερουβείμ;’’. Και αν γίνεις Χερουβείμ, τότε, θα πεις: ‘‘Γιατί ο Θεός δεν μ’ αφήνει να κυβερνώ τον ουρανό;’’. Και αν σου δοθεί να κυβερνάς τον ουρανό, ακόμη και τότε δεν θα ευχαριστηθείς και, σαν κάποιον άλλον, θα ζητήσεις ‘‘περισσότερα’’. Γι’ αυτό, πάντα να ταπεινώνεσαι και, έτσι, θα είσαι ικανοποιημένος με ό,τι σου δίνεται στην ζωή και τότε θα ζεις με τον Θεό».

Ο κυνηγός είδε ότι ο ερημίτης είπε την αλήθεια και ευχαρίστησε τον Θεό, επειδή του έστειλε τον μοναχό, για να τον συνετίσει και να τον διδάξει την οδό της ταπεινώσεως…

Για να σωθείς, είναι ανάγκη να ταπεινωθείς. Γιατί τον υπερήφανο, και με τη βία να τον βάλεις στον παράδεισο, κι εκεί δεν θα βρεί ανάπαυση. Κι εκεί δεν θα είναι ικανοποιημένος και θα λέει: “Γιατί δεν είμαι εγώ στην πρώτη θέση;”. Αντίθετα, η ταπεινή ψυχή είναι γεμάτη αγάπη και δεν επιδιώκει πρωτεία, αλλά επιθυμεί για όλους το καλό και ευχαριστιέται με όλα.

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): «Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης», α΄ μέρος, κεφ. στ΄ («Τα είδη της φαντασίας και ο αγώνας εναντίον της»), σελ. 210–211, 10η έκδοση, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 2003.

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Ο πιο τρομερός εχθρός μας είναι η υπερηφάνεια. Η δύναμη της είναι τεράστια. Η υπερηφάνεια υπονομεύει κάθε φιλοδοξία μας, καταστρέφει κάθε προσπάθεια μας. Πολλοί από μας πέφτουμε στις παγίδες της. Ο υπερήφανος θέλει να κυριαρχεί, να επιβάλλει τη θέληση του στους άλλους, κι έτσι παρουσιάζεται η σύγκρουση ανάμεσα στα αδέλφια. Η πυραμίδα της ανισότητας είναι αντίθετη με την αποκάλυψη που αφορά την Αγία Τριάδα, στην οποία δεν υπάρχει ούτε μεγαλύτερος ούτε μικρότερος, αλλά καθένα πρόσωπο κατέχει την πληρότητα του Θείου Όντος.

Ιάκωβος Αδελφόθεος_St James_Adelphotheos-Brother_of the Lord_Св. Ап.Иа́ков брат Господень_James_the_Just_230Η Βασιλεία του Χριστού βασίζεται στην αρχή ότι όποιος θέλει να είναι πρώτος πρέπει να ‘ναι υπηρέτης όλων (Μαρκ. 9,35). Ο άνθρωπος που ταπεινώνει τον εαυτό του θα υπερυψωθεί (από το Θεό) και, αντίθετα, όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί. Στον αγώνα μας για προσευχή πρέπει να καθαρίσουμε τον εαυτό μας, το νου και την καρδιά από κάθε επιθυμία να επικρατήσουμε πάνω στον αδελφό μας. Επιθυμία για δύναμη είναι θάνατος για την ψυχή. Ο κόσμος ξεγελιέται από το μεγαλείο της δυνάμεως, λησμονώντας ότι όποιος εκτιμάται υπερβολικά ανάμεσα στους ανθρώπους, αυτόν τον αποστρέφεται ο Κύριος. Η υπερηφάνεια μας παρακινεί να κρίνουμε ή και να περιφρονούμε τους αδύνατους αδελφούς μας, όμως ο Κύριος μας προειδοποίησε: «Οράτε μη καταφρονήσητε ενός των μικρών τούτων» (Ματθ. 18,10). Εάν παρασυρθούμε στην υπερηφάνεια, όλη η άσκησή μας στην ευχή του Χριστού καταντά βεβήλωση του ονόματός Του. «Ο λέγων εν αυτώ μένειν οφείλει, καθώς εκείνος περιεπάτησεν, και αυτός ούτω περιπατείν» (Α’ Ιωάν. 2,6). Εκείνος που αληθινά αγαπά το Χριστό αφιερώνει όλες τις δυνάμεις του στην υπακοή των λόγων του. Αυτό το τονίζω γιατί είναι στ’ αλήθεια η πραγματική μας «μέθοδος» για να μάθουμε να προσευχόμαστε. Αυτή και όχι καμιά άλλη ψυχοσωματική τεχνική είναι ο ορθός δρόμος.

«Κύριε, Ιησού, Υιέ του ζώντος Θεού, ελέησον ημάς και τον κόσμον σου».
Εάν η υπερηφάνεια ενεργεί πάνω μας ή βρίσκουμε τα σφάλματα των άλλων ή ακόμα έχουμε εχθρότητα, τότε ο Κύριος στέκεται μακριά μας.

Ο Κύριος μας έδωσε την εντολή να ταπεινωθούμε, για να ομοιάσουμε προς Αυτόν. Η ταπείνωση, σε αντίθεση με την υπερηφάνεια, ανοίγει την καρδιά με κίνηση αγάπης προς όλη την κτίση· κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται ευτυχής βλέποντας τους άλλους σε δόξα. Καθιστά τον άνθρωπο αληθινά θεοειδή. Ελκύει σε αυτόν το Άκτιστο Φως του Θεού. Εμπνέει τη δίψα να ομοιωθεί με Αυτόν σε όλα τα επίπεδα.

Αν κάποιος άλλος κάνει έργα προς δόξα Θεού, που φέραν σ’ αυτόν παροδική αλλά και αιώνια φήμη, ο άνθρωπος της προσευχής δεν αισθάνεται γι’ αυτόν φθόνο αλλά χαρά για την κοινή σωτηρία μας. Η δόξα του αδελφού μου είναι και δική μου δόξα. Τι ευλογία να βλέπεις τους συνανθρώπους σου να λάμπουν από Άγιο Πνεύμα.

Διάβαζα την επιστολή του Αποστόλου Ιακώβου και γέμισε την ύπαρξί μου με χαρά και γαλήνη πνευματική.

Προσεύχoνταν πάντοτε γονατισμένος γιὰ τὸ λαό…Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος

Απολυτίκιον Αγίου Ιακώβου Αδελφοθέου. Ήχος δ’.

Ως του Κυρίου Μαθητής, ανεδέξω δίκαιε το Ευαγγέλιον ως Μάρτυς έχεις το απαράτρεπτον την παρρησίαν ως Αδελφόθεος το πρεσβεύειν ως Ιεράρχης. Ικέτευε Χριστόν τον Θεόν, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Saint Kuksha of Odessa ‘Oh raven, raven, you fed the Prophet Elias in the wilderness; bring me too a piece of pirogue.’

Saint Kuksha of Odessa

Commemorated on December 24 reposed, September 16/29 -the uncovering of his holy relics, October 22

Κούξα της Οδησσού -St. Kuksha of Odessa- Святой Кукша Одесский-334302279_w640_h2048_3234016There were many miracles of healing that came through elder Kuksha’s prayers. He was also clairvoyant, and could see people’s most secret thoughts, counseling and healing them with great spiritual discernment. He never judged anyone for their sins, but would always say, “I myself am a sinner and I love sinners. There isn’t a person on earth that has never sinned. Only the Lord is without sin, but we are sinful.”

In 1938, Fr. Kuksha began eight years of difficult struggle as a confessor of the faith: he was sentenced to 5 years in the camps in Vilma in Molotov Region (now called the Perm region, in the Urals) and after that, to 3 years of exile.

In the camps, God did not abandon him. Fr. Kuksha recalled, “It was Pascha. I was so weak and hungry that the wind could knock me down. But the sun was shining, the birds were singing, and the snow was beginning to melt. I walked around the camp next to the barbed wire, impossibly wanting to eat, and on the other side of the barbed wire the cook was carrying from the kitchen to the guard’s cafeteria a baking sheet piled high with pirogues (pies). The ravens were flying over them. I pleaded, ‘Oh raven, raven, you fed the Prophet Elias in the wilderness; bring me too a piece of pirogue.’ Suddenly I heard a ‘Caaww’ above my head and a pirogue fell at my feet—a raven had stolen it from the cook’s pan. I picked up the pirogue from the snow, thanked God as I wept, and staved my hunger.”

Fr. Kuksha was released from prison camp in the spring of 1943, on the feast of Holy Great-martyr George the Trophy-bearer.

One spiritual daughter wanted to know what it was like when Fr. Kuksha served the Liturgy. “One day,” she related, “I came to the caves church when Fr. Kuksha was serving the Divine Liturgy. I immediately felt my soul was very close to God, as if there were nothing but God and me. With every proclamation by Fr. Kuksha my soul rose higher, and such grace filled it, as if I were standing before the Face of God in heaven. My soul felt pure as a child, extraordinarily bright, light, and joyful. Not a single other thought distracted me from God. I remained in that state to the end of the Liturgy.” After the Liturgy, when the woman saw elder Kuksha he looked deep into her eyes to see the state of her soul. She understood that the elder had given her this gift of experiencing the blessedness that he always felt when celebrating Divine Liturgy.
Also concerning the Liturgy, Fr. Kuksha told people never to approach the chalice with money, for this likens them to Judas.

He reposed at 2:00 AM, and at 2:00 PM the same day, a Cross was already standing over the mounded earth of his grave. He was about 90 years of age at the time of his death.” St. Kuksha is commemorated on September 16/29—the day of the uncovering of his holy relics.

Saint Elder Kuksha of Odessa (Velichkovsky, +1964) has said:

The end of times is approaching. Soon we will witness the ‘ecumenical’ Council called the ‘holy’ one. But it will be the very same Eighth Council that has been foreseen as a congregation of ungodly. Upon that Council all religions will be unified into one. As a result of that Council all fasts will be abolished, monkhood destroyed and bishops will be allowed to get married (with either women or men – to everybody liking). The Orthodox Church will introduce the New Liturgical Calendar. Be watchful. Try to attend Church services as long as the Churches are still ours. Soon you will no longer be allowed to attend them for everything will change. Only the chosen ones will see this. People will be forced to go to churches but you are absolutely banned from going there. I beseech you: stay Orthodox until the end of your days and redeem yourselves.’ (‘The Orthodox Word’, 1991, No. 158, p.138-141)


Να έχεις την πρόνοια του Θεού ως μία ομπρέλα και να είσαι από κάτω. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου -Покров Пресвятой Богородицы-ikona_pokrov_e30a78e7a5203684c977

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Στο βιβλίο «Για τη ζωή των μοναχών στον Καύκασο» ο συγγραφέας του, ο ασκητής π. Ιλαρίων, διηγείται πως πηγαίνοντας στο βουνό, άρχισε να κτίζει μια μικρή καλύβα από κλαδιά δένδρων. Επειδή δεν κατάφερε να τελειώσει την κατασκευή αυτή έγκαιρα και νύχτωσε, πλάγιασε να κοιμηθεί για να ξεκουραστεί.

Ένας πάνθηρας ή ένα είδος λιονταριού εντόπισε την παρουσία ανθρώπου και άρχισε να κάνει γύρους γύρω από αυτόν βρυχώμενος. Και αυτός βρισκόταν εκεί με το μισό σώμα του προστατευμένο μέσα στην καλύβα και τα πόδια έξω από αυτήν. Φανταστείτε αυτή την εμπειρία: να συναντήσεις ένα λιοντάρι που αγωνίζεται για την επιβίωσή του, έτοιμο να σε κατασπαράξει. Αλλά χάρη στη θεία Πρόνοια, αφού πλησίασε την καλύβα του ασκητή, το ζώο έφυγε με βρυχηθμούς για πάντα από την περιοχή εκείνη. Δεν τόλμησε να αγγίξει τον άνθρωπο.

Αυτό το βιβλίο αναφέρει πολλά παρόμοια περιστατικά, για παράδειγμα, πώς ένας ασκητής είδε τους λύκους σε προσευχή το βράδυ, και ο Θεός τους έδινε τροφή. Συνήθιζε να συγκεντρώνεται σε κάποιο μέρος για προσευχή. Βρισκόταν εκεί, κοντά στο μέρος αυτό, αλλά οι λύκοι πέρασαν χωρίς να τον δουν.

Μια άλλη φορά, κάποιος ασκητής βάδιζε στον αυχένα ενός βουνού, πάνω σε μικρό μονοπάτι. Από τα δύο μέρη υπήρχε άβυσσος. Βλέπει ξαφνικά μια αρκούδα να έρχεται προς το μέρος του, βαδίζοντας στο ίδιο μονοπάτι. Τί να κάνει; η αρκούδα βρήκε τότε έναν κορμό δένδρου που βρισκόταν στην άκρη του μονοπατιού εκείνου και αποκοιμήθηκε πάνω του, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στον ασκητή να περάσει. Να η Πρόνοια του Θεού.

Η έρημός μου στο Άγιον Όρος δεν απείχε δέκα χιλιόμετρα από «οποιοδήποτε είδος ανθρώπινης παρουσίας», Παρ’ όλα αυτά, τη νύχτα υπήρχε -και κυρίως στη δεύτερη σπηλιά που έζησα- πραγματική απομόνωση από όλο τον κόσμο. Έπρεπε να περπατήσω, για παράδειγμα, σαράντα λεπτά για να φθάσω στο μοναστήρι του Αγίου Παύλου ή σε περιοχή που ζούσε κάποιος εκεί.

Η θεία Πρόνοια είναι τέτοια, που αληθινά θα εκπλαγείτε βλέποντας πώς ενεργεί. Αυτό με κάνει να πω ότι η Πρόνοια του Θεού ενεργεί με «μαθηματική ακρίβεια». Δεδομένου ότι είναι έτσι, εγκαταλείποντας την αδυναμία μας, βαδίζουμε πίσω από τον Χριστό, για να ακολουθήσουμε τα βήματά Του. Και στην περίπτωση αυτή, το επαναλαμβάνω, δεν θα γνωρίσουμε ακηδία.

(Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ, Οικοδομώντας τον ναό του Θεού, τόμος Β, σελ. 120-121)

παναγία_Platyterra (1)

Να πιστεύετε ακράδαντα στην πρόνοια του Θεού για σας, παρά τις όποιες θλίψεις και τους κόπους.

Υπάρχει πρόνοια, υπάρχει πρόνοια”, μη φοβάσαι- να χαίρεσαι. Να έχεις την πρόνοια του Θεού ως μία ομπρέλα και να είσαι από κάτω.

Έτσι να μιλάς με τον Θεό, σαν να σηκώνεις το τηλέφωνο και να του λες ότι θέλεις απ’ευθείας. Να έχεις πάντα ανοικτή γραμμή, μη σπάσεις ποτέ το καλώδιο αυτό.

Απολυτίκιον Αγίας Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης

Της Σκέπης σου Παρθένε, ανυμνούμεν τας χάριτας, ην ως φωτοφόρον νεφέλην, εφαπλοίς υπέρ έννοιαν, και σκέπεις τον λαόν σου νοερώς, εκ πάσης των εχθρών επιβουλής, σε γαρ σκέπην, και προστάτιν, και Βοηθόν, κεκτήμεθα βοώντές σοι, δόξα τοις μεγαλείοις σου Αγνή, δόξα τη θεία Σκέπη σου, δόξα τη πρός ημάς σου, προμηθεία, Άχραντε.

St. Marina of Raithu (El Tor) and the Burning pilgrims and hermits in Sinai

St. Marina of Raithu (El Tor) in Sinai

Commemorated on October 21
and The Wednesday after Pascha: feast day of All Saints of Mount Sinai

Σιναΐτες Άγιοι_All Saints of Mount Sinai_Святые отцы Синайской горы_σιναιτεσ sinaxi_sinaiton_pateron Ten years ago a certain two of the fathers of Holy Mount Sinai went up to worship on the Holy Summit. One of them is still alive. When they arrived at a distance of about two bow-shot from [the chapel of] Saint Elias they smelled a fragrance unlike any worldly fragrance. Then the disciple thought that the one who dwelt there was offering incense. The elder, his spiritual guide who is still living said, “The fragrance is not of this earth.”

Therefore, approaching the church, behold they saw within it like a fiery flaming kiln with tongues of fire coming from all the doors (and windows). Then, seeing this the disciple feared the sight. But the elder reassured him saying, “Why are you afraid, my child. It is an angelic power and our fellow servant; don’t lose courage. They venerate our nature in heaven; not we theirs.” Thus they fearlessly entered the church as if (going) into a kiln. They prayed and thus they ascended to the summit in the morning.

Beholding them, the guardian (of the peak) saw their faces glorified and shining like the face of Moses and he said to them, “Did you see anything unusual coming up?” Wanting to conceal the matter, they said, “No”. Then he said to them, Believe me, you saw some vision for behold your faces are radiant with the glory of the Holy Spirit.” They bowed to him and related the matter, asking that he tell nobody.

Another time, there being a great lack of rain in the wilderness, all the wild goats gathered together in a flock and went about all the region of Arselaou seeking water and finding none, for it was August. As all the goats were about to perish from thirst they went up to the peak of the highest of all the mountains in the desert. And all the beasts looking up to heaven, they cried out as if shouting “Hosanna” to the Creator. And as the Lord of Glory spoke, even before they moved from the place the water came down on that place and only there. This He did according to the voice of the prophet who said concerning God, “Giving to the cattle their food and to the young of the ravens who call on Him” ({bible}Psalm 147.9{/bible} [146.9 LXX]).

 A few years ago one of the fathers took his disciple at the holy fast and said to him, “Son, in these holy days let us take hold of our citizenship. Let us go into the desert. Certainly God will make us worthy to see one of his servants among the anchorites and we will receive his blessing.” When they came to the area of Siddi they saw, down deep in a ravine, a cell and trees with all kinds of fruit, although it was the wrong season. When they descended and were near it they called out, “Your blessings, fathers.” They answered them, “Welcome, fathers.” And with the word everything disappeared, the cell and the trees. When they returned to the summit of the mountain, the cell was seen again, and they descended as before. And when they were near and said the word and heard the reply, again everything disappeared. Then the old man said to the brother, “Let us go from this place, son. I believe in Christ, and since the servants of God said to us, ‘Welcome’, Christ will make us worthy to approach them in the future age through their prayers and intercessions, their sweat and toil.”

At the gorge of Siddi dwelt a holy man having with him in the house a disciple. Once he sent him to Raithou. After being three days in the desert near the crossroads the elder, gazing in divine contemplation, saw the disciple coming from a distance. Thinking that it was a Saracen and desiring to elude him, he transformed himself into a palm tree. Coming to the place the disciple struck him with the flat of his hand wonderingly and said, “Since when did this palm tree grow here?”
Transformed again by the hand of God, the elder reached the cave before his disciple. Receiving him the elder said to him jokingly the next day, “What did I do to you the you gave me a blow yesterday?” Not understanding the matter, the disciple struck himself in denial. Then the elder told him the source of the palm tree, that it had been he himself, and that not desiring human distraction he had changed his appearance to that of a palm tree.

There are often Armenians, as everybody knows, who come to Mount Sinai. Twenty years ago a big group of Armenians visited, about 800 souls. They ascended the Holy Peak and arrived at the sacred stone where Moses received the Law. There a vision of God and an awesome wonder occurred at the Holy Place and among the people as happened before at the giving of the Law, for the people appeared to be in flames. The paradox was that nobody saw himself on fire but only those around him were fiery. The people remained astounded and sang the Kyrie Eleison for about an hour. The fire withdrew and not a hair or a garment was harmed but only the staff with which each ascended continued to burn like candles as a witness to the vision and then they too went out. The tips of the staffs remained scorched as if by fire as a sign of the burning, witnessing in this way in their own land.

Anastasius of Sinai, ‘the New Moses’, concerning the holy fathers in Sinai. Written by Anastasius of Sinai.

Troparion St. Marina of Raithu (El Tor) , In Tone VIII:

   In thee, O mother, was the image of God revealed; * for having taken up thy Cross, and following Christ, * thou didst teach by thine own example * that the flesh is to be spurned as something fleeting, * but particular care should be bestowed upon the immortal soul, * wherefore together with the Angels thy soul rejoiceth, O Mother Marina.

In Tone I:Spec. Mel.: Of the heavenly orders.

Desiring the fair beauty of the Bridegroom Christ, * and striving to betroth thyself to Him, * thou didst adorn thyself with the labors of asceticism, * and with a multitude of good deeds O Marina, * wherefore thou dost now reign with Him in paradise.

Glory …, In Tone VI:
Thy sacred celebration hath today shone forth * more brightly than the sun, * illumining those in darkness, * and vanquishing the mist of demons, * O wonder-worthy one.

ODE IX, Irmos: All are awestruck at hearing 

In thy soul didst thou harbor true humility and understanding, divine compassion, undoubting faith, hope, and love for God, drawing close to Him in vigil, thou wast illumined and enlightened by the grace of God, O blessed Marina.