iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Η υπερηφάνεια είναι η μεγαλύτερη πνευματική αρρώστια. Σαν την βδέλλα πού, αν κολλήση επάνω σου, σου ρουφάει το αίμα, έτσι και η υπερηφάνεια ρουφάει όλο το εσωτερικό του ανθρώπου. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Τελώνη και του Φαρισαίου_pritcha-o-mytare-i-farisee-balkany.-serbiya.Συναξάριον
Τῇ Ε´(5ῃ) τοῦ μηνός Φεβρουαρίου, Μνήμη τῆς Ἁγίας ἐνδόξου Παρθενομάρτυρος καὶ πολυάθλου Ἀγάθης τῆς ἐν Κατάνῃ τῆς Σικελίας μαρτυρησάσης. (†251)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου καὶ Θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Θεοδοσίου τοῦ ἐν τῷ Σκοπέλῳ τῆς Ἀντιοχείας.(421)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἐν Ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Ἄβιτος, Ἐπίσκοπος τῆς ἐν Γαλατίᾳ Βιέννης, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται ἐν ἔτει 525ῳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Πολυεύκτου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.(970)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Σάββα, τοῦ ἐκ Σικελίας. (995)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Θεοδοσίου τοῦ Οὔγκλιχ , Ἐπισκόπου Τσερνιγόβ Ῥωσίας, τοῦ θαυματουργοῦ, κοιμηθέντος ἐν Κυρίῳ κατὰ τὸ ἔτος 1696.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Νεομάρτυρος Ἀντωνίου, τοῦ Ἀθηναίου, τοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει ξίφει μαρτυρήσαντος, ἐν ἔτει 1774ῳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Σύναξις τῆς Εἰκόνος τῆς Θεοτόκου τῆς ἐπικαλουμένης· Ἀναζήτησις τῶν ἀπολωλότων, ἐν Ῥωσίᾳ
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Σύναξις τῆς Εἰκόνος τῆς Θεοτόκου τῆς Σικελιωτίσσης ἐν Ντιβνογκόρσκ τῆς Ῥωσίας
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Σύναξις τῆς Εἰκόνος τῆς Θεοτόκου τῆς Ἐλεούσης ἐν Τσέρνιγκωφ τῆς Ῥωσίας

Συναξάριον, Τριῳδίου
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα τῆς τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου ἐκ τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ ιη’ 10 – 14 παραβολῆς μνείαν ποιούμεθα.

Ευάρεστοι στο Θεό είναι οι ταπεινοί άνθρωποι, που οι καρδιές τους είναι γεμάτες ουρανό.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Οι κακότροποι άνθρωποι είναι πάντα πνιγμένοι από λογισμούς και με την παγωμένη τους καρδιά παγώνουν και πνίγουν με λογισμούς τους πονεμένους ανθρώπους που καταφεύγουν σ’ αυτούς, για να παρηγορηθούν. Ενώ οι καλοκάγαθοι με την πνευματική τους (Αρχοντική) αγάπη, την σφιχτή με πόνο, πνίγουν δαίμονες, ελευθερώνουν ψυχές και σκορπάνε θεϊκή παρηγοριά στους συνανθρώπους τους.

Όσοι εργάζονται ταπεινά και αποκτούν αρετές και σκορπούν ταπεινά, από αγάπη, τα μυστικά τους βιώματα, είναι οι μεγαλύτεροι ευεργέτες, διότι δίνουν πνευματική ελεημοσύνη και βοηθούν πολύ θετικά τις αδύνατες ή τις κλονισμένες ψυχές στην πίστη.

O κάθε άνθρωπος θα πληρωθεί από το αφεντικό που εργάστηκε. Όσοι εργάζονται στο Χριστό, θα λάβουν εδώ εκατονταπλασίονα και ζωήν αιώνιον, και όσοι εργάζονται στο μαύρο αφεντικό, τους κάνει τη ζωή μαύρη από εδώ……

***

Τελώνη και Φαρισαίου_Pharisee and Publican_Притча о мытаре и фарисее_Greek Byzantine Orthodox Icon_z_3f38cd317bc_knisΗ υπερηφάνεια είναι η μεγαλύτερη πνευματική αρρώστια. Σαν την βδέλλα πού, αν κολλήση επάνω σου, σού ρουφάει το αίμα, έτσι και η υπερηφάνεια ρουφάει όλο το εσωτερικό τού ανθρώπου. Φέρνει και πνευματική ασφυξία, γιατί καταναλώνει όλο το πνευματικό οξυγόνο τής ψυχής.
– Γέροντα, τι είναι αυτό που μάς κάνει να θέλουμε να γίνη γνωστό στους άλλους ό,τι καλό κάνουμε, ενώ έχει τόση γλυκύτητα, τόση απαλάδα, το να ζη και να εργάζεται κανείς στην αφάνεια;
– Το πιο σπουδαίο είναι ότι, όταν ο άνθρωπος έχη εσωτερικότητα και προσπαθή να μη γίνεται γνωστό το καλό που κάνει, αυτό είναι αισθητό στους άλλους· όλοι τον ευλαβούνται και τον αγαπούν, χωρίς ο ίδιος να το καταλαβαίνη.
Πόσο συμπαθής είναι ο ταπεινός άνθρωπος και πόσο αποκρουστικός ο υπερήφανος! Τον υπερήφανο κανείς δεν τον αγαπάει, ακόμη και ο Θεός τον αποστρέφεται…  Όποιος θέλει να προβάλλη τον εαυτό του, τελικά γελοιοποιείται. Πηγή: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Ε΄ Πάθη και Αρετές.

Υπάρχει, Γέροντα, και «κανονική» υπερηφάνεια;
Κοίταξε να σού πω:
Αν κάποιος έχη ικανότητες, γνώσεις κ.λπ., και να υπερηφανευθή λίγο, έχει ελαφρυντικά. Όχι βέβαια πως είναι καλή και αυτή η υπερηφάνεια, αλλά δικαιολογείται κατά κάποιον τρόπο. Ένας όμως που δεν έχει ούτε ικανότητες ούτε γνώσεις, δεν δικαιολογείται να υπερηφανεύεται· επιβάλλεται να είναι ταπεινός. Αν υπερηφανεύεται, είναι τελείως χαμένος. Βλέπεις, μια νοσοκόμα που κάνει μια ένεση πενικιλίνης στον άρρωστο και τού πέφτει ο πυρετός, μπορεί να έχη υπερήφανο λογισμό, ενώ ο Φλέμινγκ που ανακάλυψε την πενικιλίνη και βοήθησε τόσον κόσμο, πόση ταπείνωση είχε! Ο Φλέμινγκ μετά την ανακάλυψη τής πενικιλίνης είχε πάει στην Αμερική. Εκεί τον χειροκροτούσαν οι άλλοι, χειροκροτούσε και αυτός. Κάποια στιγμή ρώτησε: «Τι συμβαίνει; για ποιόν χειροκροτούν;». «Για σένα χειροκροτούν», τού είπαν. Τάχασε! Δεν είχε καταλάβει για ποιόν χειροκροτούσαν! Θέλω να πω, εκείνος που βρήκε την πενικιλίνη δεν υπερηφανεύτηκε, και η νοσοκόμα που κάνει την ένεση και πέφτει ο πυρετός καμαρώνει. Γι αυτό ο Μέγας Βασίλειος λέει: «Το σπουδαιότερο είναι να έχη ο άνθρωπος υψηλή θέση και ταπεινό φρόνημα». Αυτό έχει μεγάλη αξία και ανταμείβεται από τον Θεό.

Ήλθε μία φορά στο καλύβι μου κάποιος και μου λέει:
«Ο Θεός δεν έπρεπε αυτό, να το κάνει έτσι».
«Εσύ», του λέω, «μπορείς να κρατήσεις μία πετρούλα στον αέρα; Αυτά τα αστέρια που βλέπεις, δεν είναι μπίλιες που γυαλίζουν. Είναι ολόκληροι όγκοι που κινούνται ιλιγγιωδώς και συγκρατούνται, χωρίς να εκτροχιάζωνται»!!
«Αυτό, κατά την γνώμη μου, δεν έπρεπε να γίνει έτσι», ξαναλέει εκείνος.
Ακούς κουβέντα; Μα εμείς θα κρίνουμε τον Θεόν; Μπήκε η λογική και έλειψε η εμπιστοσύνη στον Θεό. Και αν του πεις τίποτε, σου λέει:
«Με συγχωρείς, την γνώμη μου είπα, δεν μπορώ να πω την γνώμη μου;»…
Τί ακούει ο Θεός από εμάς…
Ευτυχώς που δεν μας παίρνει τοις μετρητοίς…

Το καλό είναι ότι διψούν οι άνθρωποι την απλότητα και έφθασαν σε σημείο να κάνουν την απλότητα μόδα, και ας μη νιώθουν απλά. Έρχονται μερικοί στο Άγιον Όρος με κάτι ξεβαμμένα ρούχα. Λέω: «Αυτοί δεν δουλεύουν στα χωράφια, γιατί είναι έτσι;» Άλλος μιλάει χωριάτικα από φυσικού του και τον χαίρεσαι. Άλλος πάει να μιλήση χωριάτικα και σού έρχεται να κάνης εμετό. Είναι και μερικοί που έρχονται με τις γραβάτες τους… Από το ένα άκρο στο άλλο. Ένας είχε έξι-επτά γραβάτες μαζί του. Ένα πρωί που ετοιμαζόταν, φόρεσε την γραβάτα, το κουστούμι του κ.λπ. «Τί κάνεις εκεί;», του λέει κάποιος. «Θα πάω στον π. Παΐσιο», λέει. «Έ, και τί είναι αυτά που φοράς;». «Τα φορώ, λέει, για να τον τιμήσω». Βρέ, τί πάθαμε!
Απλότητα δεν έχουν καθόλου· Γι’ αυτό υπάρχει αυτή η αλητεία. Όταν οι πνευματικοί άνθρωποι δεν ζουν απλά, αλλά είναι κουμπωμένοι, δεν βοηθούν την νεολαία. Έτσι τώρα οι νέοι, μη έχοντας κάποιο πρότυπο, ζουν αλήτικα. Γιατί, όταν βλέπουν κουμπωμένους Χριστιανούς, ανθρώπους σφιγμένους με γραβάτες, καλουπωμένους, δεν βρίσκουν σ΄ αυτούς καμμιά διαφορά από τους κοσμικούς και αντιδρούν. Αν έβλεπαν απλότητα στους πνευματικούς ανθρώπους, δεν θα έφθαναν σ΄ αυτήν την κατάσταση. Αλλά τώρα κοσμικό πνεύμα οι νέοι, κοσμική τάξη αυτοί. «Έτσι πρέπει να περπατάμε οι Χριστιανοί, έτσι πρέπει εκείνο, έτσι το άλλο…» Και δεν είναι ότι το κάνουν από μέσα τους, από ευλάβεια, αλλά γιατί «έτσι πρέπει». Όποτε και οι νέοι λένε: «Τί πράγματα είναι αυτά; Να πηγαίνουν στην Εκκλησία με σφιγμένο τον λαιμό! Άντε άπ΄ εκεί!», και τα πετούν και γυρίζουν γυμνοί. Πιάνουν το άλλο άκρο. Κατάλαβες; Όλα αυτά από αντίδραση τα κάνουν. Ενώ έχουν ιδανικά, δεν έχουν πρότυπα και είναι αξιολύπητοι. Γι’ αυτό χρειάζεται κανείς να τους κεντρίση το φιλότιμο και να τους συγκινήση με την απλή του ζωή. Αγανακτούν, όταν και αυτοί οι πνευματικοί άνθρωποι και οι ιερείς προσπαθούν με συστήματα κοσμικά να τους συγκρατήσουν. Όταν όμως βρουν την σεμνότητα, αλλά και την απλότητα και μία ειλικρίνεια, τότε προβληματίζονται. Γιατί, όταν κανείς έχη ειλικρίνεια και δεν υπολογίζη τον εαυτό του, είναι απλός, έχει ταπείνωση. Όλα αυτά δίνουν ανάπαυση και στον ίδιο, αλλά είναι αισθητά και στον άλλον. Καταλαβαίνει ο άλλος αν τον πονάς ή υποκρίνεσαι. Ένας αλήτης είναι καλύτερος από έναν υποκριτή Χριστιανό. Γι’ αυτό όχι υποκριτικό γέλιο αγάπης αλλά φυσιολογική συμπεριφορά· ούτε κακία ούτε υποκρισία αλλά αγάπη και ειλικρίνεια. Περισσότερο με συγκινεί, όταν εσωτερικά είναι κανείς τοποθετημένος καλά. Να έχη δηλαδή σεβασμό και αγάπη πραγματική, να κινήται απλά, να μην κινήται με τύπους, γιατί τότε μένει κανείς μόνο στα εξωτερικά και γίνεται άνθρωπος εξωτερικός, δηλαδή αποκριάτικος καρνάβαλος.

Η ζήλεια, η κατάκριση, ο θυμός, η μνησικακία κ.λπ., όλα από την υπερηφάνεια ξεκινούν. Η υπερηφάνεια είναι το Γενικό Επιτελείο όλων τών παθών. Αν λοιπόν χτυπήσης την υπερηφάνεια, χτυπάς όλα τα πάθη και έρχεται μέσα σου η ταπείνωση και η αγάπη. Γι αυτό, νομίζω, αρκετό είναι να ασχοληθής ή μάλλον να ανοίξης μέτωπο μάχης με την υπερηφάνεια· να στρέψης όλα τα πυρά προς το κάστρο τής υπερηφανείας, το οποίο μάς χωρίζει από τον Θεό.

– Γέροντα, ένας που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, δεν είναι εύκολο να δη το καλό που έχει ο άλλος.
Έτσι είναι. Αυτός που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, παραμένει μέσα στην αντάρα τής υπερηφανείας και δεν έχει ούτε πνευματική υγεία ούτε ορατότητα, οπότε δεν μπορεί να δη τα χαρίσματα τού άλλου. Αλλά γιατί να έχη κανείς μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του; Πώς θα έρθουν οι θείες ιδέες, αν δεν πετάξη την δική του μεγάλη ιδέα; Αν πάρη το κατσαβίδι ο Χριστός, λίγο την βιδούλα να στρίψη, μπανταλομάρες θα λέμε. Τι ιδέα να έχης λοιπόν για τον εαυτό σου;
Αυτός που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, είναι εκτός τού εαυτού του, παράφρων. Χρειάζεται να κατεβή-να κατεβή, να προσγειωθή, για να βρη τον εαυτό του· αλλιώς θα γυρίζη στα σύννεφα και θα ξοδεύη την βενζίνη στον αέρα!
Όσο μπορείς, να κινήσαι ταπεινά. Ό,τι κάνεις να το κάνης με φιλότιμο, για τον Χριστό, και όχι από ανθρωπαρέσκεια και κενοδοξία, για να ακούσης το «μπράβο» από τους ανθρώπους. Όταν ο άνθρωπος δεν δέχεται τα «μπράβο» από τους ανθρώπους και εργάζεται μόνον για τον Θεό, τότε ανταμείβεται από τον Θεό και σ αυτήν την ζωή με την άφθονη Χάρη Του, και στην άλλη με τα αγαθά τού Παραδείσου.
Προσπάθησε στην κάθε φιλότιμη ενέργειά σου να μη σφηνώνεται η ανθρωπαρέσκεια, για να έχης και καθαρό μισθό, χωρίς κρατήσεις από το ταγκαλάκι, αλλά και περισσότερη εσωτερική ειρήνη. Να εξετάζης τα ελατήρια με τα οποία κινείσαι και, μόλις αντιληφθής ότι κινείσαι από ανθρωπαρέσκεια, να την χτυπάς αμέσως. Αν κάνης αυτόν τον «καλόν αγώνα», θα αποτοξινωθής από κάθε κοσμικό ελατήριο που έχει κέντρο το εγώ. Τότε θα γίνωνται όλα καλά και δεν θα έχης πειρασμούς ούτε εξωτερικούς ούτε δικούς σου εσωτερικούς, αλλά θα έχης εσωτερική ειρήνη.
Ο πνευματικός άνθρωπος ενδιαφέρεται να αρέση στον Θεό, όχι στους ανθρώπους. «Αν ήθελα να αρέσω στους ανθρώπους, λέει ο Απόστολος Παύλος, δεν θα ήμουν δούλος τού Χριστού».
Η πνευματική ζωή δεν είναι όπως η κοσμική ζωή. Εκεί, για να πάη, ας υποθέσουμε, καλά μια επιχείρηση, πρέπει να κάνη κανείς την τάδε διαφήμιση, να ρίξη αυτά τα φέιγ-βολάν, να κοιτάξη πώς να προβληθή. Στην πνευματική ζωή όμως, μόνον αν μισήση κανείς την κοσμική προβολή, πάει καλά η επιχείρηση η πνευματική.

Γέροντα, έχω πάντοτε έναν φόβο μην ξεπέσω στα μάτια των άλλων, ενώ δεν σκέφτομαι πώς με βλέπει ο Θεός. Πώς θα αυξηθή ο φόβος του Θεού;
– Εγρήγορση χρειάζεται. Σε κάθε σου ενέργεια, ακόμη και στην παραμικρή σου κίνηση, κέντρο να είναι ο Θεός. Στρέψε όλον τον εαυτό σου προς τον Θεό. Αν αγαπήσης τον Θεό, ο νούς σου θα είναι συνέχεια στο πώς να ευχαριστήσης τον Θεό, στο πώς να αρέσης στον Θεό, και όχι στο πώς να αρέσης στους ανθρώπους. Αυτό πολύ θα σε βοηθήση να ελευθερωθής από τις βαρειές αλυσίδες της ανθρωπαρέσκειας που σού είναι εμπόδιο για την ανώτερη ζωή. Και όταν θα χαίρεσαι, γιατί ξέπεσες στα μάτια των ανθρώπων, τότε θα γλυκαίνεσαι εσωτερικά από τον Γλυκύ Ιησού

Αν πεθάνη ο εγωισμός σου, θα αναστηθή η ψυχή σου.
– Και πώς πεθαίνει, Γέροντα, ο εγωισμός;
– Πρέπει να θάψουμε το εγώ μας, να σαπίση και να γίνη κοπριά, για να αναπτυχθή η ταπείνωση και η αγάπη.

***

Oι φιλότιμοι, επειδή κινούνται στον ουράνιο χώρο της δοξολογίας, δέχονται με χαρά και τις δοκιμασίες και δοξάζουν το Θεό και γι’ αυτές, όπως και για τις ευλογίες, και δέχονται συνέχεια την ευλογία του Θεού από όλα και λειώνουν εσωτερικά τότε από ευγνωμοσύνη στο Θεό, την οποία εκδηλώνουν με κάθε πνευματικό τρόπο, σαν παιδιά του Θεού.
Όταν δώσει κανείς την καρδιά του στο Θεό, τότε και τα μυαλά του ανθρώπου είναι παρμένα από την αγάπη του Θεού, και αδιαφορεί πια για όλα τα του κόσμου και σκέπτεται συνέχεια τον ουράνιο Πατέρα, ερωτευμένος πια θεϊκά, και δοξολογεί σαν Άγγελος μέρα-νύχτα τον Πλάστη του.
(Γέροντος Παϊσίου, Επιστολές, έκδ. Ι. Ησυχαστηρίου «Ευαγγ. Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή)

***

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ

Το μειονέκτημα των σαφώς καθορισμένων κανόνων είναι ότι καθησυχάζουν τη συνείδηση εκείνων που μπορούν να τους τηρούν, και τους δίνουν την αίσθηση ότι είναι σωσμένοι. Αυτό είναι πολύ αφελές. Οι Φαρισαίοι, οι ασκητές και θεολόγοι της Παλαιάς Διαθήκης εγκρατεύονταν επίσης, αλλ’ αυτό δεν ήταν αρκετό. Ο Χριστός είπε: «Εάν μη περισσεύση η δικαιοσύνη υμών πλείον (των αρετών) των Γραμματέων και των Φαρισαίων, ου μη εισέλθητε εις την Βασιλείαν των Ουρανών» (Ματθ. 5,20).

Ο άνθρωπος που κατόρθωσε να υψωθεί πάνω από κάθε νόμο, έφθασε στην κατάσταση της θεώσεως, δηλαδή στη σωτηρία. Σημαντικότερο είναι να έχουμε συνείδηση και υπευθυνότητα για την κάθε κίνηση της καρδιάς και του νου μας, παρά να έχουμε κάποιον κανόνα.

Δεν μπορούμε να θεωθούμε με την άσκησή μας. Η θέωση ενεργείται με την ενοίκηση του Θεού μέσα μας και όχι με τις δικές μας ικανότητες.

Τελώνη και Φαρισαίου_Pharisee and Publican_Притча о мытаре и фарисее_Greek Byzantine Orthodox Icon_z_3f72afc91%82Ο πιο τρομερός εχθρός μας είναι η υπερηφάνεια. Η δύναμη της είναι τεράστια. Η υπερηφάνεια υπονομεύει κάθε φιλοδοξία μας, καταστρέφει κάθε προσπάθεια μας. Πολλοί από μας πέφτουμε στις παγίδες της. Ο υπερήφανος θέλει να κυριαρχεί, να επιβάλλει τη θέληση του στους άλλους, κι έτσι παρουσιάζεται η σύγκρουση ανάμεσα στα αδέλφια. Η πυραμίδα της ανισότητας είναι αντίθετη με την αποκάλυψη που αφορά την Αγία Τριάδα, στην οποία δεν υπάρχει ούτε μεγαλύτερος ούτε μικρότερος, αλλά καθένα πρόσωπο κατέχει την πληρότητα του Θείου Όντος.
Η Βασιλεία του Χριστού βασίζεται στην αρχή ότι όποιος θέλει να είναι πρώτος πρέπει να ‘ναι υπηρέτης όλων (Μαρκ. 9,35). Ο άνθρωπος που ταπεινώνει τον εαυτό του θα υπερυψωθεί (από το Θεό) και, αντίθετα, όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί. Στον αγώνα μας για προσευχή πρέπει να καθαρίσουμε τον εαυτό μας, το νου και την καρδιά από κάθε επιθυμία να επικρατήσουμε πάνω στον αδελφό μας. Επιθυμία για δύναμη είναι θάνατος για την ψυχή. Ο κόσμος ξεγελιέται από το μεγαλείο της δυνάμεως, λησμονώντας ότι όποιος εκτιμάται υπερβολικά ανάμεσα στους ανθρώπους, αυτόν τον αποστρέφεται ο Κύριος. Η υπερηφάνεια μας παρακινεί να κρίνουμε ή και να περιφρονούμε τους αδύνατους αδελφούς μας, όμως ο Κύριος μας προειδοποίησε: «Οράτε μη καταφρονήσητε ενός των μικρών τούτων» (Ματθ. 18,10). Εάν παρασυρθούμε στην υπερηφάνεια, όλη η άσκησή μας στην ευχή του Χριστού καταντά βεβήλωση του ονόματός Του. «Ο  λέγων εν αυτώ μένειν οφείλει, καθώς εκείνος περιεπάτησεν, και αυτός ούτω περιπατείν» (Α’ Ιωάν. 2,6). Εκείνος που αληθινά αγαπά το Χριστό αφιερώνει όλες τις δυνάμεις του στην υπακοή των λόγων του. Αυτό το τονίζω γιατί είναι στ’ αλήθεια η πραγματική μας «μέθοδος» για να μάθουμε να προσευχόμαστε. Αυτή και όχι καμιά άλλη ψυχοσωματική τεχνική είναι ο ορθός δρόμος.
Στη λαχτάρα μας να κάνουμε τον λόγο του Ευαγγελίου κτήμα όλης της υπάρξεως μας, ελευθερωνόμαστε με τη δύναμη του Θεού από τη δυναστεία των παθών. Ο Ιησούς είναι ο Ένας και μοναδικός σωτήρας με την αληθινή έννοια της λέξεως.

«Κύριε, Ιησού, Υιέ του ζώντος Θεού, ελέησον ημάς και τον κόσμον σου».
Εάν η υπερηφάνεια ενεργεί πάνω μας ή βρίσκουμε τα σφάλματα των άλλων ή ακόμα έχουμε εχθρότητα, τότε ο Κύριος στέκεται μακριά μας.
Πλησιάζουμε το Θεό σαν οι ελεεινότεροι από τους αμαρτωλούς. Κατηγορούμε τον εαυτό μας για όλα τα πράγματα. Δεν σκεφτόμαστε τίποτα. Δεν αναζητούμε τίποτα, παρά συγχώρηση και έλεος. Καταδικάζουμε τον εαυτό μας σαν άξιο της κολάσεως. Και σ’ αυτή την κατάσταση συνεχίζουμε. Παρακαλούμε το Θεό να μας βοηθήσει να μην πικράνουμε το Άγιο Πνεύμα με τα πάθη μας να μην βλάψουμε τον αδελφό μας. Δεν περιμένουμε εξαιρετικά χαρίσματα από ψηλά. Με όση δύναμη έχουμε προσπαθούμε να συλλάβουμε και να εφαρμόσουμε τις εντολές του Χριστού, ζώντας σύμφωνα με αυτές. Τον παρακαλούμε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλόν». Ο Θεός ακούει αυτήν την ευγενή προσευχή και βιάζεται για τη σωτηρία μας. «Και έσται πας, ός αν επικαλέσηται  το όνομα Κυρίου, σωθήσεται» (Ιωήλ 2,32). 

***

Ομιλία:
Για τους στενόμυαλους για τους οποίους το έγκλημα είναι πιο κοντά από την αγάπη του Θεού.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

ζητείτέ με αποκτείναι, ότι ο λόγος ο εμός ου χωρεί εν υμίν. Ιω. 8,37

Τελώνη και  Φαρισαίου_Pharisee and Publican_Притча о мытаре и фарисее_Greek Byzantine Orthodox Icon_mage1Γιατί δεν μπορούσε ο λόγος του Χριστού να επικρατήσει στη γερουσία των Εβραίων προεστώτων; Διότι ήταν τόσο γεμάτοι με κακία, ώστε δεν υπήρχε τόπος μέσα τους για τον θείο σπόρο, για τη θεία επαγγελία. Οτιδήποτε φύτρωνε μέσα στις καρδιές τους ήταν ο σπόρος του σατανά, του αντίχριστου. Γι’ αυτό ζητούσαν να σκοτώσουν τον Χριστό. Μέσω του προφητάνακτος ψαλμωδού μιλάει ο Κύριος: Σχολάσατε και γνώτε ότι εγώ ειμί ο Θεός (Ψαλμ. 45:10). Είναι λοιπόν απαραίτητο να κενωθεί κανείς από οτιδήποτε αντιτίθεται στον Θεό, δηλαδή από καθετί εσωτερικό, το οποίο εμποδίζει το φως της γνώσεως του Θεού να κατοικήσει μέσα μας.
Όταν ο άνθρωπος αδειάσει τον εαυτό του απ’ αυτό, τότε και μόνον τότε μπορεί να καταλάβει ότι ο Θεός είναι Θεός. Όσο η ψυχή του ανθρώπου είναι γεμάτη με σκέψεις χωρίς Θεό, συναισθήματα χωρίς Θεό και επιθυμίες χωρίς Θεό, ο άνθρωπος είναι εντελώς ανίκανος να ακούσει η, να δεχθεί τον λόγο του Θεού. Όταν οι άνθρωποι δεν έχουν Θεό μέσα τους, ενεργούν υποκινούμενοι από μια κολασμένη παρόρμηση να ξεριζώσουν τον Θεό απ’ την ψυχή εκείνου πού Τον έχει.
Αλλά ζητείτε με αποκτείναι. Γιατί; Διότι ούτε ένας θείος λόγος του Χριστού δεν μπόρεσε να βρει καταφύγιο ή αποδοχή στις άθεες καρδιές τους. Μη, έχοντας τίποτε κοινό με τον Κύριο Ιησού Χριστό οι Εβραίοι πρεσβύτεροι ήταν εξαρχής ανίκανοι να έχουν οποιοδήποτε είδος φιλικής σχέσης μαζί Του.

Ω Κύριε Ιησού, ευλογημένε Σωτήρα μας, βοήθησέ μας να κενωθούμε άπ’ όλους τους αμαρτωλούς σπόρους μέσα μας, ώστε ο άγιος λόγος Σου να μπορεί να εισέλθει εκεί και να μας φωτίσει, να μας ενισχύσει και να μας αναστήσει.

Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», (7 Φεβρουάριος), Εκδ. Άθως.
http://prologue.orthodox.cn/February7.htm

Μόρφου Νεόφυτος: Η ταπείνωση οδηγεί στη Δόξα…
(21.02.2021 Κυριακὴ Τελώνου καὶ Φαρισαίου)
https://immorfou.org.cy/%ce%b7-%cf%84%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%af%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7-%ce%bf%ce%b4%ce%b7%ce%b3%ce%b5%ce%af-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b4%cf%8c%ce%be%ce%b1-21-02-2021-%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba/

Οι Άγιοι Πατέρες βάδισαν τον δρόμο της ταπεινοφροσύνης και έφθασαν στον Παράδεισο. Κανείς δεν θα δοξασθή από τον Θεό, όταν θέλη την ανθρώπινη δόξα. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/12/24416/

Η υπερηφάνεια είναι σαν την βδέλλα πού, αν κολλήση επάνω σου, σού ρουφάει το αίμα. Όσο μπορείς, να κινήσαι ταπεινά. Ό,τι κάνεις να το κάνης με φιλότιμο, για τον Χριστό, και όχι από ανθρωπαρέσκεια και κενοδοξία Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς- Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης- Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ- Φώτης Κόντογλου
https://iconandlight.wordpress.com/2021/02/20/%ce%b7-%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%86%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%cf%83%ce%b1%ce%bd-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b2%ce%b4%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b1-%cf%80%ce%bf/

Ευάρεστοι στο Θεό είναι οι ταπεινοί άνθρωποι, που οι καρδιές τους είναι γεμάτες ουρανό.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/28/%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%B8%CE%B5%CE%BD%CE%AC-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B8%CE%B1-%CE%B2%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CF%8C%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%80%CE%B1%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%8C%CF%83%CE%B7/

Ώ εσείς, εξισωτές του άσπρου και του μαύρου, που μόνο την εξομοίωση των πάντων απολαμβάνετε, το ίσιωμα, την ισοπέδωση όλων! Πώς είναι δυνατόν να γίνεται σεβαστό το ψέμα; Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/02/21/%cf%8e-%ce%b5%cf%83%ce%b5%ce%af%cf%82-%ce%b5%ce%be%ce%b9%cf%83%cf%89%cf%84%ce%ad%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ac%cf%83%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b1%cf%8d/

Όσιος Θεοδόσιος ο εξ Αντιοχείας, ο εν τω όρει Σκοπέλω Κιλικίας
https://iconandlight.wordpress.com/2020/02/04/%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B5%CE%BE-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BF-%CE%B5%CE%BD-%CF%84/

Κάνε αυτό που κάνεις ταπεινά και με αγάπη κι άσε τους άλλους να προσπαθούν να βρούνε ψεγάδια και λάθη
https://iconandlight.wordpress.com/2018/03/22/21668/

Χωρίς τον Χριστό, δεν υπάρχει λύση στην τραγωδία της επίγειας ιστορίας της ανθρωπότητος. Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2019/02/22/27220/

Στιχηρὰ Ἦχος α’
Ἰδιόμελα τοῦ Τριῳδίου

Μὴ προσευξώμεθα φαρισαϊκῶς, ἀδελφοί· ὁ γὰρ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ταπεινωθῶμεν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, τελωνικῶς διὰ νηστείας κράζοντες· Ἱλάσθητι ἡμῖν ὁ Θεός, τοῖς ἁμαρτωλοῖς.

Κάθισμα, Τριῳδίου
Ἦχος δ’ Ταχὺ προκατάλαβε

Ταπείνωσις ὕψωσε, πάλαι Τελώνην κλαυθμῷ βοήσαντα· Ἱλάσθητι, καὶ ἐδικαίωσεν. Αὐτὸν μιμησώμεθα, ἅπαντες οἱ εἰς βάθος, τῶν κακῶν ἐμπεσόντες, κράξωμεν τῷ Σωτῆρι, ἀπὸ βάθους καρδίας. Ἡμάρτομεν, ἱλάσθητι, μόνε φιλάνθρωπε.

Κοντάκιον, Τριῳδίου
Ἦχος δ’ Ἐπεφάνης σήμερον 

Φαρισαίου φύγωμεν ὑψηγορίαν, καὶ Τελώνου μάθωμεν, τὸ ταπεινὸν ἐν στεναγμοῖς, πρὸς τὸν Σωτῆρα κραυγάζοντες· Ἵλαθι μόνε ἡμῖν εὐδιάλλακτε.

Ἀπολυτίκιον τῆς Μάρτυρος.
Ἦχος δ´. Κατεπλάγη Ἰωσήφ.

ἀμνάς σου Ἰησοῦ, κράζει μεγάλῃ τῇ φωνῇ· Σέ Νυμφίε μου ποθῶ, καὶ Σέ ζητοῦσα ᾀθλῶ, καὶ συσταυροῦμαι, καὶ συνθάπτομαι τῷ βαπτισμῷ σου· καὶ πάσχω διὰ Σέ, ὡς βασιλεύσω σὺν Σοί· καὶ θνῄσκω ὑπὲρ Σοῦ, ἵνα καὶ ζήσω ἐν Σοί· ἀλλ᾿ ὡς θυσίαν ἄμωμον, προσδέχου τὴν μετὰ πόθου τυθεῖσάν Σοι. Αὐτῆς πρεσβείαις, ὡς ἐλεήμων, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκον τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Ἀγάθης τῆς ἐν Κατάνῃ τῆς Σικελίας.
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.(Γερασίμου μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου)

Μαρτυρίου ἀγῶσιν ἀνδραγαθήσασα, καλλιπάρθενε Μάρτυς Ἀγάθη νύμφη Χριστοῦ, τὸν ἀρχέκακον ἐχθρὸν καταβέβληκας· καὶ θαυμάτων δωρεάν, δεδεγμένη ἐκ Θεοῦ, ἀπαύστως καθικετεύεις, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν τιμώντων, τὴν μακαρίαν σου ἄθλησιν.

Ἔτερον.(Γερασίμου μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.

Ρόδον εὔοσμον, τῆς παρθενίας, νύμφη ἄφθορος, τοῦ Ζωοδότου, ἀναδέδειξαι Ἀγάθη πανεύφημε· τῶν ἀγαθῶν τὴν πηγὴν γὰρ ποθήσασα, μαρτυρικῶς ἐν τῷ κόσμῳ διέπρεψας. Μάρτυς ἔνδοξε, λιταῖς σου θείαις ἀγάθυνον, τοὺς πόθῳ μεγαλύνοντας τοὺς ἄθλους σου.

Ἀπολυτίκιον τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος ᾿Αντωνίου τοῦ ᾿Αθηναίου.
(ποίημα Ἰωακεὶμ Ἱερομονάχου τοῦ ἐκ τῆς νήσου Πάρου)
Ἦχος γ΄. Μέγαν εὕρατο.

Μέγαν ἤνυσας, ὄντως ἀγῶνα, μέγα εἴληφας, σὺ καὶ τὸ γέρας, παρᾶ Θεοῦ σε ἀξίως δοξάσαντος· οἰκεῖν γὰρ βασιλείαν κεκλήρωσαι, οὐράνιον λιπὼν τὰ ἐπίγεια· ἀλλὰ πρέσβευε τῷ Χριστῷ Μάρτυς Ἀντώνιε, εἰρήνην ἡμῖν δωρήσασθαι, καὶ ψυχικῆς ἀῤῥωστίας τὴν ἴασιν.

Μόρφου Νεόφυτος: Η ταπείνωση οδηγεί στη Δόξα…
(21.02.2021 Κυριακὴ Τελώνου καὶ Φαρισαίου)

Advertisement


Ο Κύριος αποτέλεσε το αντιλεγόμενο «σημείο» του Θεού για όλες τις ερχόμενες γενεές, δεν χωρεί ουδετερότητα στη στάση μας απέναντί Του. Αν η αιωνιότητα πάψει να αποτελεί την αποκλειστική και μοναδική έμπνευσή μας, θα συμμορφωθούμε αναπόφευκτα με τη θλιβερή πραγματικότητα του πεπτωκότος κόσμου που μας περιβάλλει.

Υπαπαντὴ του Κυρίου_Presentation of Jesus at the Temple_Сретение Господне_Paintings_in_St._Demetrius_Church_(Markova_Sušica)_0345Ohrid, inizi XIV sec.Συναξάριον
Τῇ Δ'(4ῃ) τοῦ μηνὸς Φεβρουαρίου, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Νικολάου ὁμολογητοῦ τοῦ Στουδίτου.(868)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ ἐν Εἰρηνοπόλει, ἑνὸς τῶν Τριακοσίων δεκαοκτὼ Ἁγίων Πατέρων, τῶν ἐν Νικαίᾳ (4ος αἰ.), καὶ μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Θεοκτίστου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ὑμῶν Εὐαγρίου καί Σίου τοῦ Μγκβιμέλι ἔν Γεωργία (6ο αἰών.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος ᾿Αβραμίου, ἐπισκόπου ᾿Αρβήλ τῆς Περσίδος.(347)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν ᾿Ιασίμου τοῦ Θαυματουργοῦ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Νικήτα, τοῦ ἐν τοῖς Πυθίοις.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Γεωργίου τοῦ πρίγκηπος τοῦ ἐν Vladimir Ῥωσίας (1238)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἠμῶν ᾿Αβραάμ καί Κόπριδος ἐν τη μονή Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Πετσένγκα – Γκραζοβέσκ Ῥωσίας.(15ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Κυρίλλου τοῦ Θαυματουργοῦ τῆς Νέας Λίμνης ἐν Νοβογιέρσκ τοῦ Novgorod Ῥωσίας.(1532)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος ᾿Ιωσήφ τοῦ Χαλεπλῆ. (1686)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας Δοσιθέας, βασιλίσσης τῆς Ῥωσίας.(1810)

«Τό πάλαι ὑπέρ τῶν προβάτων ἀπέθνησκον οἱ Ποιμένες, νῦν δὲ μᾶλλον αὐτοί ἀναιροῦσι τά πρόβατα· …». Ἅγιος Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης

π. Ζαχαρίας Ζάχαρου

Υπαπαντή του Κυρίου_Presentation of Jesus at the Temple_Сретение Господне_Întâmpinarea Domnului_intampinarea_domnuluiΘα ήθελα να σταθώ για λίγο σε εκείνους τους δύο ανθρώπους που ήταν στον ναό και υποδέχθηκαν τον Χριστό: τον άγιο Συμεών, άνθρωπο «δίκαιο και ευλαβή», όπως τον περιγράφει η Γραφή, και την προφήτιδα Άννα. Και οι δύο ήταν περασμένης ηλικίας, αλλά διατηρούσαν στην καρδιά τους πολύ ισχυρή την προσδοκία για την επερχόμενη λύτρωση, προσμένοντας την άφθαρτη «παράκληση του Ισραήλ», που ήταν ο Χριστός (Λουκ. 2, 25). αυτό σημαίνει ότι αναζωπύρωναν μέσα στην καρδιά τους αδιάλειπτα το προφητικό χάρισμα, έχοντας γίνει μέτοχοι του προφητικού Πνεύματος του Θεού.

Η ιερωσύνη είναι επίσης προφητικό χάρισμα, το οποίο οφείλουμε να ανανεώνουμε μέσα μας συνεχώς, για να το κρατήσουμε ζωντανό μέχρι τέλους. Και αυτό εξασφαλίζεται, αν πάντοτε διαφυλάττουμε ζέουσα στην καρδιά μας την άφθαρτη παράκληση του Θεού. Και όταν η παρηγοριά αυτή αφθονεί στην καρδιά, μπορούμε να παρηγορούμε άλλους, τον λαό του Θεού, που προσέρχεται σε μας. Οι δύο αυτοί άνθρωποι, ο Συμεών και η Άννα, αποτελούν παραδείγματα ανθρώπων, οι οποίοι με προφητικό τρόπο έλαβαν μερίδα από το βασίλειο ιεράτευμα του Χριστού. Η προσδοκία τους ήταν μεγάλη. Περίμεναν την παράκληση του Ισραήλ, όπως και εμείς άλλωστε, ο λαός του Νέου Ισραήλ, προσμένουμε τη μεγάλη ημέρα της δευτέρας ελεύσεως του Κυρίου.

Ο Κύριος «έκλινε τους ουρανούς και κατέβη», και η εν σαρκί έλευσή Του στη γη συνιστά συγχρόνως την προφητεία για τη δεύτερη έλευσή Του. Γι’ αυτό τον λόγο, όσοι αγάπησαν την εν σαρκί επιφάνειά Του ζούν με άσβεστη δίψα για τη δεύτερη έλευσή Του εν τη δόξη του Πατρός Του. Δεν ζούν απλώς με έντονη προσμονή, αλλά τέτοιος είναι ο πόθος τους να συναντήσουν τον Κύριο, που μάλλον σπεύδουν προς αυτήν.

Όταν ο Κύριος ήλθε, αποτέλεσε το αντιλεγόμενο «σημείο» του Θεού για όλες τις ερχόμενες γενεές, όπως λέει το σημερινό Ευαγγέλιο (Λουκ. 2, 34). Δηλαδή, δεν χωρεί ουδετερότητα στη στάση μας απέναντί Του. Συνεπώς, αν παραδοθούμε σε Αυτόν με ταπεινή αγάπη, θα μας σκεπάσει απλώνοντας πάνω μας τη μεσσιανική Του εξουσία. Θα Τον φέρουμε μέσα μας ψάλλοντας επινίκιο ύμνο, όπως έκανε ο δίκαιος πρεσβύτης Συμεών. Αν όμως επιτρέψουμε στα μακρά έτη της ζωής μας να εξαλείψουν από τις καρδιές μας την ελπίδα μιάς τόσο μεγαλειώδους απολυτρώσεως, θα καταλήξουμε σε τραγικό ναυάγιο. Αν η αιωνιότητα πάψει να αποτελεί την αποκλειστική και μοναδική έμπνευσή μας, με τη βοήθεια της οποίας η επίγεια ύπαρξή μας πραγματώνεται επάξια, θα συμμορφωθούμε αναπόφευκτα με τη θλιβερή πραγματικότητα του πεπτωκότος κόσμου που μας περιβάλλει. Σε αυτό έγκειται φυσικά και η τραγωδία της ανθρωπότητας.

Ο Κύριός μας εμπιστεύθηκε ιερή παρακαταθήκη, την οποία φυλάσσουμε με πίστη, και περιμένει από εμάς να του την παρουσιάσουμε αμόλυντη την ημέρα εκείνη, όταν θα έλθει πάλι να κρίνει τον κόσμο με δικαιοσύνη και αγαθότητα. Όπως προαναφέραμε, δεν χωρεί ουδετερότητα στάσεως. Αν του παραδοθούμε, θα ψάλουμε και εμείς επινίκιο ύμνο, όπως ο δίκαιος Συμεών, διότι δεν θα υπάρξει μεγαλειωδέστερη ημέρα από εκείνη, κατά την οποία θα συναντήσουμε τον Κύριο, τον Δεσπότη και Λυτρωτή μας. Η μεγάλη αυτή ελπίδα διατηρεί ζωντανή την καρδιά μας, παρά τα παθήματα της ιερωσύνης. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι είμαστε μέτοχοι της ιερωσύνης του Χριστού και ότι η ιερωσύνη Του στον κόσμο αυτό ήταν διακονία οδύνης και παθημάτων. Γι’ αυτό ας μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας να ολιγοψυχήσει στις δοκιμασίες και στις θλίψεις, αλλά μάλλον ας ανανεώνουμε την προσδοκία μας μέσω της προσευχής και της λατρείας. Τότε το χάρισμα που μας απένειμε ο Κύριος κατά τη χειροτονία μας θα αναζωογονεί συνεχώς την καρδιά μας και θα την εδραιώνει σταθερά στην ελπίδα των μελλόντων αγαθών.

Ο κόσμος στον οποίο ζούμε τώρα, όσο όμορφος και ελκυστικός και αν είναι, ομοιάζει με παραπέτασμα που μας χωρίζει τόσο από τη Βασιλεία του Θεού όσο και από το βασίλειο του σκότους. Υπάρχουν ωστόσο φορές, που η σκιά από το βασίλειο του σκότους απλώνεται πάνω μας απειλητικά. Άλλοτε πάλι δεχόμαστε τις λαμπερές ακτίνες της Βασιλείας του Φωτός, οι οποίες μας παρηγορούν και μας συντηρούν. Οφείλουμε απλώς να φυλάξουμε το χάρισμα του Θεού μέσα στην καρδιά μας, ούτως ώστε να αξιωθούμε να σταθούμε ακλόνητοι την ημέρα εκείνη που ο Κύριος θα σαλεύσει ουρανό και γη. Τότε όλα τα κτιστά θα παρέλθουν, και μόνο όσα σφραγίσθηκαν από την άκτιστη χάρη του Σταυρού και της Αναστάσεως θα παραμείνουν αιώνια.

Ακριβώς πριν από το Πάθος Του ο Κύριος είπε: «Νυν κρίσις εστί του κόσμου τούτου» (Ιωάν 12, 31). Καθώς κρεμόταν πάνω στον Σταυρό, ο κόσμος πράγματι κρινόταν. Εκείνος σιωπούσε, αλλά όλη η κτίση Του δάνεισε τη φωνή της. Γνωρίζουμε ότι ο ήλιος σκοτίσθηκε, οι πέτρες ράγισαν και τα μνημεία των κεκοιμημένων ανοίχθηκαν. Και όλοι οι παρόντες, οι οποίοι δεν είχαν το φως της χάριτός Του στην καρδιά τους, «τύπτοντες εαυτών τα στήθη υπέστρεφον». Δεν μπορούσαν να αντέξουν τη σκηνή της Σταυρώσεώς Του. Οι μοναδικοί δύο άνθρωποι, που αποδείχθηκαν ικανοί να σταθούν στα πόδια του Σταυρού, ήταν η Μητέρα του Κυρίου και ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος. Διότι Αυτός που ήταν νεκρός πάνω στον Σταυρό ήταν ζωντανός μέσα στις καρδιές τους, και Αυτός ήταν που τους έδωσε τη δύναμη να στέκονται ασάλευτοι τη φοβερή εκείνη ώρα, παρόλο που ασφαλώς ήταν βυθισμένοι σε μεγάλη οδύνη.

Αν και εμείς αγαπήσαμε την πρώτη επιφάνεια του Θεού και αποθησαυρίζουμε το χάρισμα που μας χορηγήθηκε, θαυμαστό φως θα λάμψει στις καρδιές μας εμπνέοντας την ελπίδα και προσδοκία της δευτέρας ελεύσεώς Του. Το φως αυτό, ακόμη και αν φαίνεται τώρα αμυδρό, θα αποβεί θυρίδα για την ατελεύτητη Βασιλεία του Φωτός, όταν ο Κύριος ξαναέλθει εν δόξη. Και τότε, μαζί με όλους τους Αγίους και τον δίκαιο Συμεών, θα ψάλουμε τον επινίκιο ύμνο: «Ευλογημένος ο ελθών και πάλιν ερχόμενος εν Ονόματι Κυρίου». Αμήν

***

Ο Χριστός ”σημείον αντιλεγόμενον”

Υπαπαντὴ του Κυρίου_Presentation of Jesus at the Temple_Сретение Господне_0_8c6a1_6e408c2c_XXXL“Ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον, και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαίαν, όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί…” (Λουκ. β΄ 32-35),
Ο Συμεών προφήτευσε μ’ αυτόν τον τρόπο την αντιμετώπιση του Κυρίου από τους Ιουδαίους, αλλά και τη Σταυρική Θυσία Του. Την καταστροφή της Συναγωγής και την ανάσταση της Εκκλησίας, την καταστροφή των δαιμόνων και την ανάσταση των αγίων, όπως, παραδείγματος χάριν, σώζεται ο Ματθίας και καταστρέφεται ο Ιούδας. Ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι πτώση των μη πιστευόντων σε Αυτόν, και ανάσταση αυτών που πιστεύουν σε Αυτόν. Ο ένας ληστής στο Γολγοθά πιστεύει και σώζεται, ο άλλος αμφισβητεί ,χλευάζει και καταδικάζεται.

Λέγει ο άγιος Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς :
Ο ένας ληστής αναγνώρισε ότι ο Άνθρωπος που ήταν κρεμασμένος με ατίμωση και εξευτελισμό ήταν ο λαμπρός βασιλιάς της δόξας• αναγνώρισε ότι Εκείνος, ο Οποίος τη συγκεκριμένη στιγμή φαινόταν τόσο αδύναμος και ανίσχυρος, ήταν ο παντοδύναμος Δημιουργός και Κυβερνήτης του σύμπαντος. Μέσω της μετάνοιας και της ταπεινοφροσύνης, ο ληστής που ήταν κρεμασμένος στα δεξιά έφτασε στη γνώση• τα μάτια του νου και της ψυχής άνοιξαν.
Ενώπιον των ανθρώπων υπάρχουν δύο δρόμοι. Ενώπιον μας κείται ο Ζωοδότης Σταυρός του Κυρίου. Ενώπιον μας εκτείνονται οι δρόμοι των δύο ληστών. Ποιό δρόμο θα ακολουθήσουμε; Η ανθρωπότητα πάντοτε ακολούθησε τον έναν ή τον άλλο δρόμο. Ο Σταυρός του Κυρίου ήταν για τους μεν Ιουδαίους ένα πρόσκομμα, για τους δε Έλληνες -δηλαδή τους παγανιστές- μια μωρία. Για τους Ιουδαίους επίσης, ο Σταυρός του Κυρίου ήταν ύβρις• Ο Σταυρός του Κυρίου χώρισε τους ανθρώπους σε δύο μέρη. Βλέπουμε ότι κάποιοι πίστεψαν στον Χριστό, ενώ άλλοι σκόνταψαν στον λίθο του προσκόμματος και καταδίωξαν την Εκκλησία του Χριστού, το Σώμα του Χριστού.

Ο Μ. Αθανάσιος λέγει ότι η φράση «όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί» σημαίνει ότι ο Σταυρός και το Πάθος του Χριστού, θα αποκάλυψει όλες τις εσωτερικές διαθέσεις των ανθρώπων.
Όλοι θα δουν τον Χριστό, αλλά για άλλους θα είναι Παράδεισος και για άλλους Κόλαση. Κατά την καρδία τους άλλοι θα τον νοιώσουν Πατέρα κι οι άλλοι δυνάστη.
Είναι αυτοί που θα ‘ναι αλήθεια κι αυτοί που θα ζουν την υποκρισία και το ψέμμα. Οι βαθειά ταπεινοί και συντετριμμένοι τη καρδία και οι υπερήφανοι, οι εγωιστές.
Όποιος έχει απλό μάτι, φωτεινό μάτι,όλα είναι φωτεινά. Όποιος έχει πονηρό οφθαλμό, γι’ αυτόν όλα είναι σκοτεινά.

Υπαπαντή_Χριστός_Παναγία_6018c-ypapadi-capella-palatina23Το πάλαι υπέρ των προβάτων απέθνησκον οι ποιμένες, νυν δε μάλλον αυτοί αναιρούσι τα πρόβατα.Όσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης
https://iconandlight.wordpress.com/2014/02/03/%CF%84%CF%8C-%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%B9-%E1%BD%91%CF%80%CE%AD%CF%81-%CF%84%E1%BF%B6%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD-%E1%BC%80%CF%80%CE%AD%CE%B8%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%BF/

Αββάς Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης, Αδελφοί, συγχωρήστε και θα συγχωρηθούν και οι δικές σας αμαρτίες.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/02/03/%CE%B1%CE%B2%CE%B2%CE%AC%CF%82-%CE%B9%CF%83%CE%AF%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CF%80%CE%B7%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%86%CE%BF%CE%AF/

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Σοφίᾳ κοσμούμενος, παντοδαπεῖ εὐκλεῶς, τοῖς λόγοις ἐκόσμησας, τὴν Ἐκκλησίαν Χριστοῦ, Ἰσίδωρε Ὅσιε· σὺ γὰρ δι’ ἐγκρατείας, σεαυτὸν ἐκκαθάρας, πράξει καὶ θεωρίᾳ, διαλάμπεις ἐν κόσμῳ· δι’ ὧν μυσταγωγούμεθα, Πάτερ τὰ κρείττονα.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Νικολάου ὁμολογητοῦ τοῦ Στουδίτου
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Θεῖον βλάστημα, τῆς Κυδωνίας, καὶ ὑπόδειγμα, ὁσίου βίου, ἀνεδείχθης Στουδῖτα Νικόλαε· καὶ τοῦ Χριστοῦ τὴν Εἰκόνα σεβόμενος, ὀμολογίας ἀγῶσι διέπρεψας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθε ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκον τῆς Ἑορτῆς
Ἦχος α’

Χαῖρε κεχαριτωμένη Θεοτόκε Παρθένε· ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, φωτίζων τοὺς ἐν σκότει. Εὐφραίνου καὶ σὺ Πρεσβύτα δίκαιε, δεξάμενος ἐν ἀγκάλαις τὸν ἐλευθερωτὴν τῶν ψυχῶν ἡμῶν, χαριζόμενον ἡμῖν καὶ τὴν Ἀνάστασιν.


The Meeting of the Lord: He becomes a collaborator with God in revealing the divine will to the Mother of God.. Archimandrite Zacharias (Zacharou)

Υπαπαντὴ του Κυρίου_Presentation of Jesus at the Temple_Сретение Господне_Paintings_in_St._Demetrius_Church_(Markova_Sušica)_0345Ohrid, inizi XIV sec.The Meeting of the Lord: a Priesthood of Sacrifice
Archimandrite Zacharias (Zacharou)

In today’s Apostle reading, St Paul speaks about a change that occurred in the priesthood through Christ. In the Old Testament, the priesthood descended from the tribe of Aaron and every first-born male child of this tribe inherited the priesthood from his father. As St Paul says, this was a law of carnal commandment (Heb. 7:16). Now, with the coming of Christ, we have a new, royal priesthood. Christ descended from the tribe of Judah, which was a royal tribe, but did not have the gift of priesthood. This signifies that, before all worlds, He is God and Lord of all and so, He naturally has this royal property. Thus, through His incarnation, priesthood is introduced in the tribe of Judah.

By assuming human flesh, Christ reveals His priesthood in the world. Why is this? Because it is with this flesh that He suffered death on the Cross and it is in His sacrifice that His priestly ministry for the reconciliation of the world with God was established. Yet, the priesthood of Christ does not only consist in His sacrifice, but also in the divine energy which He bore within Himself as God. His priesthood is founded on the endless life which He had in Himself, as St Paul says: Not after the law of a carnal commandment, but after the power of an endless life. We all received the royal priesthood when we were baptized. The royal priesthood means that, by the grace of God, we can all imitate Christ and become like Him, including the whole world in our hearts just as He brought the whole world before God the Father in His prayer and through His crucifixion.

Today Joseph and the Mother of God bring the Child to present Him before the Lord, and it is very moving, because Christ is brought as an Infant to the temple which was built for Him, for He is the Lord. For this reason, this feast of the Meeting of the Lord in the Temple is also named the Presentation of the Lord. Through His incarnation, Christ performed a twofold presentation: He came down from the bosom of His Father and He manifested into the world the love of the Father, which is a love unto the end. However, by dying on the Cross, being buried, risen from the dead and then ascending to Heaven, He presented to God the Father the true man, as He was foreordained by God before all ages. Christ is He Who first presented the true man as the true image and likeness of God to the Father and to all of us.

Υπαπαντή του Κυρίου_Presentation of Jesus at the Temple_Сретение Господне_Întâmpinarea Domnului_intampinarea_domnuluiIn today’s Gospel we also hear about Symeon, a man just and devout, who received from the Holy Spirit the promise that he would not die before he saw the Messiah. What is important for us to know is that Symeon grew old in the temple, waiting for this promise to be fulfilled without faintheartedness. In his person, we see a very significant aspect for our life, namely the aspect of time. Time and waiting with patience for the promise of the Lord is very important, because it makes us more humble. Waiting patiently, not desiring to quickly acquire the promise, but devoting years, decades of his life longing for the promise of God—all this humbles the heart of man and makes him more like unto the One Whom he is about to receive—Christ.

Another very important aspect is that Symeon received the promise of the Lord with great gratitude: As soon as he received Christ in his arms, he immediately exploded in a hymn of praise to God: Lord, now lettest Thou Thy servant depart in peace, according to Thy word, for mine eyes have seen Thy salvation. The gratitude with which he received Christ in his arms attracted the spirit of prophecy in Symeon and then he prophesied to the Mother of God: He becomes a collaborator with God in revealing the divine will to the Mother of God.

He speaks about the sign of Christ, that this Child is set for the fall and the rising of many, and then he turns to the Mother of God saying, A sword will pierce through your soul, also. Therefore, the gratitude with which he receives Christ in his arms drew upon him the spirit of prophecy and established him in the realm of the divine will, which he revealed to the Mother of God. Thus, we learn that when we receive the gifts of God with gratitude, this gratitude attracts a greater blessing upon us; it makes us ministers of the mystery of God and gives us the gift of being collaborators with Him in revealing His truths even to our fellow men.

The Meeting of the Lord is a feast of the Lord, but also a feast of the Mother of God. Today we see that she gives Christ to Symeon, and this is a power, an authority that she always has. The Mother of God is always this bridge through which we can receive Christ. It is the Mother of God who gave to St. Silouan the rare gift of unceasing prayer: As he was praying before her icon, the prayer came out from the icon, went into his heart, and remained with him unto the end of his life.

Those who love the Mother of God are very privileged, because they surely go through many spiritual changes. The monks of Mount Athos may even scandalize with their love for her, and some do protest that they love her as God. However, they do not consider her as God, they simply love her much because they have benefited much.

So, today we must remember that the priesthood of Christ is a priesthood of sacrifice. The more we bear this sacrifice of praise in our life, and keep a painful heart out of gratitude to God and because we are unable to thank Him as He deserves, the more this royal priesthood will become alive in us and our life will be a constant presentation. We pray day and night and we come to the Liturgy because the purpose of our life is to learn how to present ourselves before God in a way that is pleasing to Him, so that we can present ourselves in the same way that day, when He will come again with glory.
orthochristian.com/127930.html

Apolytikion of the Meeting of the Lord, Tone 1

Rejoice, O Virgin Theotokos, full of grace, for from thee arose the Sun of justice, Christ our God, lighting those who are in darkness. Rejoice and be glad, O righteous old man, carrying in thine arms the Deliverer of our souls, Who granteth us Resurrection.

Tone 7

Adorn thy chamber, O Zion, and receive Christ the King. Welcome Mary the heavenly gate; for she hath appeared as a cherubic throne; she carrieth the King of glory. Verily, the Virgin is a cloud of light carrying in her body the Son Who is before the morning star, Whom Simeon carrying in his arms proclaimed to the nations as the Lord of life and death, and the Savior of our souls.
Vespers of the Feast, Tone 7

Tone IV: Spec. Mel.: “Thou hast given a sign …”:

As one righteous and perfect * and glorious in all things, O divinely inspired one, * taking up in thine arms * the one perfect God, incarnate, * Who came to justify the world; * thou didst cry out to Him, asking to be released from thy body saying: * “Now lettest Thou Thy servant depart in peace, * for I have beheld Thee today, ** O Lover of mankind!”

Young in spirit, * yet elderly of body, O Symeon, * the promise made to thee was fulfilled; that thou wouldst not see death * until thou beheld a young Babe * Who before time as the Creator and God of all, * would humble Himself by assuming flesh; * and beholding Him, thou didst ask crying aloud; * let me be loosed from the flesh, ** and joyously pass over to the mansions of God.

The divinely inspired Anna * and the most rich Symeon, * resplendent in prophecy, * manifest as blameless according to the law, * beholding the Bestower of the law * manifest among us as a Babe, * have now worshipped Him. * We now joyously celebrate their memory, ** glorifying as is meet, Jesus Who is the Lover of mankind.


Ήθελα να γράψω ένα ποίημα «Ισαάκ του Σύρου»!… διάβασα. «Υπέρ πάντα, την σιωπήν αγάπησον». Και δεν έγραψα τίποτα! Και δεν είπα τίποτα!

Ισαάκ Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_DSC_7570ΦΥΣΣυναξάριον.
Τῇ ΚΗ΄ (28ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου, Μνήμη τῶν Ὁσίων Πατέρων ἡμῶν Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου (373) καί Ἰσαὰκ ἐπισκόπου Νινευῒ τοῦ μεγάλου Ἡσυχαστοῦ καὶ πολὺ ἀδικημένου (6ος αι.).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη πάντων τῶν Ἐρημιτῶν
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Παλλαδίου Ἑλενουπόλεως, τοῦ Ἀναχωρητοῦ, τοῦ ἐν τῷ ὄρει ῎Ιμμαι ἀσκήσας τῆς Συρίας (4ος αι.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβου τοῦ Ἀσκητοῦ τοῦ ἐν Πορφυρεώνη Παλαιστίνης
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Ἁγία Μάρτυς Χάρις, τοὺς πόδας ἐκκοπεῖσα, τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, αἱ Ἅγιαι Δύο Μάρτυρες, Μήτηρ καὶ Θυγάτηρ, ξίφει τελειοῦνται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Γεωργίου τοῦ Ῥώσσου (1015), ἀδελφοῦ τοῦ Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Νοβοτόρζσκϊυ
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Οὔγγρου τοῦ ἐν Νοβοτόρζσκϊυ Ῥωσίας (1053)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἐφραὶμ τοῦ Εὐνούχου, μοναχοῦ τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου καὶ εἶτα ἐπισκόπου γενομένου Περεσλάβ. (1098)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου τῆς Τότμα (1568)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ὅσιος Πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης τοῦ ἐν Ῥεομὲ τῆς Βουργουνδίας ἐν Γαλλία ( 545 )
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ὅσιος Ξενοφῶν, Κτίτωρ τῆς ἐν Ῥομπέικα τοῦ Νόβγκοροντ Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῆς Ὁσίας Ἀνθούσης τῆς μητρὸς τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες: Βενιαμίν ἐπισκόπου τοῦ Romanov (1930), Μιχαὴλ (Samsonov) (1942) ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων ὑπωπιασθέντες καὶ τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ .

Στίχοι·
σαὰκ τὸν Ὅσιον χρεὼν γεραίρειν,
ὥσπερ δι’ αὐτοῦ μυούμενοι τὰ κρείττω.
Εἰκάδι ὀγδοάτῃ Ἰσαὰκ ἄφθιτον κλέος ὕδω.

«Ὑπὲρ πάντα τὴν σιωπὴν ἀγάπησον», Ἀββᾶς Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος ὁ μέγας πατὴρ τοῦ ἡσυχασμοῦ. 
Διαβάζετε Πατέρες, είναι γνήσια πνευματική τροφή και οδηγούν με ασφάλεια στον πνευματικό δρόμο. Το βιβλίο του Αββά Ισαάκ αξίζει όσο ολόκληρη πατερική βιβλιοθήκη. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

ΑΒΒΑ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ

Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_ΙΣΣΑΚ ΣΥΡΟΣisaacsyrianΠῆρα χαρτὶ καὶ μολύβι,
ἄνοιξα βιβλία,
βίους ἀσκητῶν μαρτύρων!
Ἤθελα νὰ πῶ ἕνα λόγο γιὰ Σένα.
Ἤθελα νὰ γράψω ἕνα ποίημα
«Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου»!
Γύρισα, εἶδα τὴν ἁγία μορφή σου,
τὸ αὐστηρὸ βλέμμα σου
ὡς τὸ ἱστόρησε αὐτὸ τὸ καλοκαίρι
ἐν προσευχῇ «Φώτιος ὁ ἁγιογράφος».
Στήλωσα πάνω σου τὰ μάτια,
εἶδα τὸ τυλιχτάρι ποὺ κρατοῦσες
στὸ ἅγιο χέρι σου, διάβασα.
«Ὑπὲρ πάντα, τὴν σιωπὴν ἀγάπησον».
Καὶ δὲν ἔγραψα τίποτα!
Καὶ δὲν εἶπα τίποτα!
Νίκος Καμβύσης (+), Ἰσάγγελοι, ποιήματα, β´ ἔκδ. ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2007

***

Η αγάπη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου για τον Αββά Ισαάκ

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_Λεπουρα23334767«Οι αληθινοί Πατέρες, έλεγε ο Όσιος, δεν λένε σκέψεις που κατεβάζει το μυαλό τους, αλλά αυτά που ο Θεός τους κατεβάζει από ψηλά ή εμπειρίες της ζωής τους. Μιλούν για αλήθειες που έζησαν οι ίδιοι, οι οποίες έχουν ζωή και δίνουν ζωή στους ανθρώπους». Και ο ίδιος μιλούσε απλά, «ουκ εν διδακτοίς ανθρωπίνης σοφίας λόγοις, αλλ’ εν διδακτοίς Πνεύματος Αγίου» (Α΄ Κορ. 2,13)….

Κάποτε ένας φοιτητής της Θεολογικής Σχολής τον ρώτησε:
– Γέροντα, πως έγραψε ο Μωυσής την Πεντάτευχο;
– Ε, ευλογημένε, του τα έδειξε ο Θεός σαν τηλεόραση, και τα έγραψε, απάντησε με φυσικότητα ο Πατήρ Παΐσιος, αφού και ο ίδιος είχε πείρα της «πνευματικής τηλεοράσεως».

Μια άλλη φορά ένας θεολόγος, που είχε σπουδάσει στην Γαλλία, επέμενε ότι ο Αββάς Ισαάκ δεν ήταν Ορθόδοξος, επειδή είχε διατελέσει Επίσκοπος σε περιβάλλον νεστοριανών. Ο Πατήρ Παΐσιος προσπαθούσε να του δώση να καταλάβη ότι ο Αββάς Ισαάκ βρίσκεται στην καρδιά της Ορθοδοξίας, αλλά δεν τον έπειθε, και γι’ αυτό στενοχωρήθηκε πολύ. «Τόσο πολύ πόνεσα, είπε, που αν με χτυπούσε ένας με τσεκούρι στο κεφάλι, δεν θα πονούσα τόσο. Μετά είδα και ένα γεγονός. Γι’ αυτό λέω ότι, όταν πονάη κανείς για κάτι, ο Θεός μετά τον πληροφορεί· όλη η βάση εκεί είναι. Αν δεν πονάη η καρδιά δεν πληροφορεί ο Θεός για την ακρίβεια».
Ο Θεός λοιπόν τον πληροφόρησε με ακρίβεια για το συγκεκριμένο ζήτημα. Είδε σε όραμα να περνούν από μπροστά του Ιεράρχες· ανάμεσα τους ήταν και ο Αββάς Ισαάκ, ο οποίος στράφηκε προς το μέρος του και του είπε: «Ναι, έζησα σε νεστοριανό περιβάλλον, υπήρχαν στην επαρχία μου αιρετικοί, αλλά εγώ ήμουν Ορθόδοξος και τους πολέμησα». Ύστερα από αυτό ο Όσιος διακήρυττε με έμφαση: «Ο Αββάς Ισαάκ ήταν Ορθοδοξότατος». Εξηγούσε μάλιστα ότι οι Δυτικοί τον συκοφάντησαν ως μη Ορθόδοξο, επειδή καλλιέργησε τον ησυχασμό. Γι’ αυτό τον ονόμαζε «αδικημένο Άγιο». Και στο Μηναίο, στο Συναξάρι της 28ης Ιανουαρίου, που είναι η μνήμη του Αγίου Εφραίμ του Σύρου, είχε προσθέσει: «Και Ισαάκ του μεγάλου Ησυχαστού και πολύ αδικημένου».

Ισαάκ του µεγάλου ησυχαστού και πολύ αδικηµένουавтограф старца Паисия«Τους Ασκητικούς Λόγους του αββά Ισαάκ τους είχε στο προσκέφαλό του και τους μελετούσε πάντοτε. Για μια περίοδο έξι ετών ήταν η μοναδική του πνευματική ανάγνωση. Έπαιρνε ένα στίχο και όλη την ημέρα τον επανέφερε συχνά στον νου του, τον μελετούσε βαθειά και πρακτικά, “όπως τα ζώα αναμηρυκάζουν την τροφή τους”, κατά την έκφρασή του. Μοίραζε ευλογία ένα απάνθισμα από τους λόγους του, για να παρακινήσει στη μελέτη τους. Πίστευε ότι «πολύ βοηθά η μελέτη στα Ασκητικά του αββά Ισαάκ, διότι και το βαθύτερο νόημα της ζωής δίνει να καταλάβει κανείς και κάθε είδους μικρό ή μεγάλο κόμπλεξ και εάν έχει ο άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό, τον βοηθάει για να το διώξει. Η ολίγη μελέτη στον αββά Ισαάκ αλλοιώνει την ψυχή με τις πολλές της βιταμίνες».
Συνιστούσε και στους λαϊκούς να τον διαβάζουν, αλλά λίγο-λίγο, για να τον αφομοιώνουν. Έλεγε ότι το βιβλίο του αββά Ισαάκ αξίζει ολόκληρη πατερική βιβλιοθήκη. Στο βιβλίο που διάβαζε, κάτω από την εικόνα του Αγίου που κρατά στο χέρι του ένα φτερό και γράφει, σημείωσε: «Αββά μου , δος μου την πένα σου, για να υπογραμμίσω ολόκληρο το βιβλίο σου». Αξίζει δηλαδή να υπογραμμιστεί ολόκληρο το κείμενο.
Όχι μόνο τον μελετούσε ο Γέροντας, αλλά και πολύ τον ευλαβείτο και ιδιαιτέρως τον τιμούσε ως άγιο. Πάνω στη μικρή Αγία Τράπεζα της “Παναγούδας” η μία από τις πέντε-έξι εικόνες που είχε ήταν του οσίου Ισαάκ. Από αγάπη και ευλάβεια προς αυτόν έδωσε το όνομά του σε κάποιον, όταν τον έκανε μεγαλόσχημο…».
Ο Άγιος Παΐσιος, ο Αγιορείτης, Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης, 2015, σελ. 369-372 – Ιερομονάχου Ισαάκ, βίος Γέροντος Παϊσίου του αγιορείτου σελ. 248).

Χαρακτηριστικός είναι ο διάλογος που είχε ο Γέροντας Παΐσιος με τον όσιο Γέροντα ασκητή παπα- Τύχωνα. Να πως διηγείται ο Γέροντας Παΐσιος το περιστατικό:
«Μια μέρα με ρώτησε:
– Εσύ παιδί μου, τι βιβλία διαβάζεις;
Του απάντησα:
– Αββά Ισαάκ.
Πά, πά , πά , παιδί μου, αυτός ο άγιος είναι μεγάλος! Ούτε έναν ψύλλο δεν σκότωνε ο Αββάς Ισαάκ.
Ήθελε με αυτό που είπε να τονίση την μεγάλη πνευματική ευαισθησία του Αγίου».
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Αγιορείται Πατέρες και αγιορείτικα, εκδ. Ιερ.Ησυχαστηρίου «Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή 1993, σελ. 32.

***

Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин-isaacthesyrianΚάποτε πάλι, έλεγε ο άγιος Γέροντας Παΐσιος ότι, μελετώντας τον Αββά Ισαάκ έμεινε σε μία φράση του στοχαζόμενος και προσευχόμενος για δύο ολόκληρες ώρες.

Ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης προτρέπει όχι μόνο τους προχωρημένους ησυχαστές να μελετούν τον αββά Ισαάκ αλλά και τους αρχάριους. Γράφει σχετικά: «Πολύ θα σε βοηθήσει ο Αββάς Ισαάκ διότι και το βαθύτερο νόημα της ζωής δίνει να καταλάβει κανείς και κάθε είδους μικρό ή μεγάλο κόμπλεξ και εάν έχει ο άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό, τον βοηθάει για να τα διώξει. Η ολίγη μελέτη στον Αββά Ισαάκ αλλοιώνει την ψυχή με τις πολλές της βιταμίνες». Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Επιστολές, εκδ. Ιερ.Ησυχαστηρίου «Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή 1994, σελ. 69.

Κάθε πρόταση των πατερικών κειμένων δεν κρύβει ένα αλλά πολλά νοήματα, και καθένας τα καταλαβαίνει ανάλογα με την πνευματική του κατάσταση. Καλό είναι να διαβάζη κανείς κείμενο και όχι μετάφραση, επειδή ο μεταφραστής ερμηνεύει το πρωτότυπο ανάλογα με την δική του πνευματικότητα. Πάντως, για να κατανοήση κανείς τους Πατέρες, πρέπει να σφίξη τον εαυτό του, να συγκεντρώση τον νού του και να ζη πνευματικά, γιατί το πνεύμα των Πατέρων γίνεται αντιληπτό μόνο με το πνεύμα. Ειδικά οι Ασκητικοί Λόγοι του Αββά Ισαάκ του Σύρου πολύ βοηθούν, αλλά χρειάζεται να τους μελετάη λίγο – λίγο, για να αφομοιώνη την τροφή. Από το βιβλίο Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β’

«Αν πήγαινε κανείς στο Ψυχιατρείο και διάβαζε στους ασθενείς τον Αββά Ισαάκ, θα γίνονταν καλά όσοι πιστεύουν στον Θεό, γιατί θα γνώριζαν το βαθύτερο νόημα της ζωής».

***

Η αγάπη του Οσίου Γέροντος Ιερωνύμου της Αιγίνης για τον Αββά Ισαάκ

Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин__4948487363Ο Γέροντας της Αίγινας Ιερώνυμος συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά: «
Να διαβάζετε από το βιβλίο « Ασκητικοί Λόγοι του Ισαάκ του Σύρου» έστω ένα φύλλο την ημέρα.
Εκεί θα βλέπεστε σαν σε καθρέφτη.
Είναι καθρέφτης ο Ισαάκ. Να βλέπετε δηλ. που βρίσκεσθε.
Επίσης, είναι το θερμόμετρο ο Ισαάκ.
Εκεί μέσα θα βλέπεις τον εαυτόν σου.
Εις τον Ισαάκ θα βλέπεις τους λογισμούς σου: τι μελετούν; Τα πόδια σου που βαδίζουν; Φως τα μάτια σου αν βλέπουν.
Στον Ισαάκ, θα βρεις πολλούς και σωστούς τρόπους, απλανείς, δια να βοηθηθείς πνευματικά.
Του Ισαάκ του Σύρου τους Λόγους, μετά τις δέκα φορές πού θα τους διάβασης, τότε θα καταλάβεις την αξία τους!

«Να μην περάσει μέρα χωρίς να διαβάσεις έστω και μια σελίδα από τον αββά Ισαάκ. Εγώ πολύ τον αγαπώ τον ευλογημένο, γέροντά μου τον έχω. Και σε ό, τι διαβάζεις, να εγκύπτεις και να λέγεις μέσα σου: Εγώ το πράττω αυτό; Έτσι θα παρακινείσαι από την ανάγνωση να μεταβαίνεις εις την πράξιν».

«Ο Ισαάκ ο Σύρος κρύβει ένα µεγάλο θησαυρό. Ανοίξετέ τον, διαβάσετέ τον πλουτίσατε πνευµατικά… Αν δεν έχεις Ισαάκ Σύρο, και αν δεν έχεις λεφτά να τον αγοράσης, να πάρης µια τσάντα και να βγης να ζητήσης χρηµατα και να τον πάρης… Όταν το διαβάζης και χαίρεσαι και ελέγχεσαι… Να διαβάζετε ένα φύλλο την ηµέραν, να βλέπεσθε σαν σε καθρέφτη».

***

Γράφει ο μακαριστός κυρ Φώτης Κόντογλους για τον αββά Ισαάκ τον Σύρο
“…Aς μη σιμώση κανένας σε τούτη την ατίμητη κιβωτό μ’ ελαφρύν λογισμό, αλλά με φόβο και με τρόμο. Γιατί αλλοιώς, άδικα θα θελήση να δροσιστή απ’ αυτή την αγιασμένη βρύση όποιος έχει τη γέψη του χαλασμένη από τα θολά και φαρμακερά πιοτά του κόσμου.
“Για τον άγιο Iσαάκ μπορεί να πη κανένας πως η Σοφία κάθισε σαν μέλισσα χρυσή απάνω στο στόμα του. Όχι η σοφία των σοφών, η μάταια κ’ η σαστισμένη, αλλ’ η αμάραντη, η πηγή της αφθαρσίας, που ελευθερώνει αληθινά όποιον την κατέχει…
“K’ επειδή το Πνεύμα το Άγιο μιλά με το στόμα του, τα λόγια του είναι εξαίσια στο κάλλος, από θείον οίστρον πυρπολημένα. Για τούτο, μ’ όλο που γράφει τόσα πολλά ο τρισμακάριος, απομένει μέσα στο πνεύμα μας μια ιερή σιωπή, σαν να μη μίλησε κανένας, παρά σαν να ακούμε ένα μακρινό αντιλάλημα κάποιας θάλασσας που δεν τη βλέπουμε…
“Tο μάτι του βλέπει τον ήλιο χωρίς να θαμπώση. Σαν αητός εξαίσιος βγαίνει μέσ’ από τα σύννεφα και πετά ατάραχος απάνω από τα μελανά βουνά, αγναντεύοντας το βαθύ πέλαγος, σε καιρό που εμείς καθόμαστε μέσα σ’ ένα στενοπήγαδο, και κράζουμε να μας ελεήση…

Aς βάνουμε παρακάτω λίγες αράδες από τους λόγους του αββά Iσαάκ, που είναι, όπως έγραψε ένας σοφός σημερινός, σαν τα ξωτικά λουλούδια που βγαίνουνε στα ψηλά χιονισμένα βουνά:
“Παρακίνησε τον εαυτό σου να μιμηθής την ταπείνωση του Xριστού, για να ανάψη περισσότερο μέσα σου η φωτιά που άναψε ο Xριστός μέσα σου, και να καούν όλες οι επιθυμίες του κόσμου που θανατώνουνε τον καινούργιον άνθρωπο και που μολύνουνε τις αυλές του Kυρίου, που είναι άγιος και δυνατός. Γιατί εγώ παίρνω το θάρρος να πω, κατά τα λόγια του αγίου Παύλου, πως είμαστε ναός του Θεού. Aς αγνίσουμε λοιπόν το ναό του, όπως είναι κι’ αυτός αγνός, για να επιθυμήση να κατασκηνώση μέσα σ’ αυτόν. Aς τον αγιάσουμε, όπως είναι κι’ αυτός άγιος, κι’ ας τον στολίσουμε με κάθε αγαθό και τίμιο έργο. Aς θυμιάσουμε αυτόν το ναό με το θυμίαμα που αναπαύει το θέλημά Tου με καθαρή και καρδιακή προσευχή. Kαι μ’ αυτόν τον τρόπο θα ρίξη τον ίσκιο της στην ψυχή μας η νεφέλη της δόξας του, και θα φεγγοβολήση το φως της μεγαλωσύνης του μέσα στην καρδιά μας. Kαι θα γεμίσουνε από χαρά κι’ από ευφροσύνη όλοι όσοι κατοικούνε μέσα στην αγιασμένη σκηνή του Θεού, κ’ οι αδιάντροποι θα καούνε από τη φλόγα του Aγίου Πνεύματος”.

Ποιό φίλο απόκτησες στον Ουρανό, για να σε υποδεχθεί, όταν φύγεις απ’ αυτόν τον κόσμο; Σε ποιού το χωράφι δούλεψες, για να σου πληρώσει το μισθό σου; Κλάψε πολύ, για ν’ αναπαυθεί σε σένα το Αγιο Πνεύμα, καθαρίζοντας το ρύπο της καρδιάς.

“Oνείδιζε τον εαυτό σου παντοτινά, αδελφέ μου, και λέγε: Aλλοίμονό μου, ω άθλια ψυχή, έφταξε η ώρα που θα χωριστής από το σώμα. Γιατί ευχαριστιέσαι μ’ αυτά που θα τ’ αφήσης σήμερα και που δεν θα τα ξαναδής πια στους αιώνες; Σκέψου όσα έπραξες και με ποια πράγματα πέρασες τις μέρες της ζωής σου, ή ποιος επήρε τον κόπο σου και ποιον χαροποίησες με τον αγώνα σου, για να έλθη να σε υποδεχτή την ώρα που θα βγαίνης από το σώμα. Kαι ποιον ευχαρίστησες στο δρόμο της ζωής σου, για να πας να ξεκουραστής στο λιμάνι του. Kαι για χάρη τίνος κακοπάθησες και κοπίασες, για να πας κοντά του με χαρά. Ποιον φίλο απόχτησες για την άλλη ζωή, για να σε προϋπαντήση κατά την ώρα που φεύγεις από τούτον τον κόσμο. Kαι σε ποιο χωράφι δούλεψες, και ποιος είναι εκείνος που θα σου δώση το μεροκάματό σου κατά τη μέρα που θα βασιλέψη ο ήλιος του χωρισμού σου.

Kράξε και φώναξε μ’ αναστεναγμό και με θλίψη, γιατί αυτές οι φωνές αναπαύουνε το Θεό περισσότερο από τις θυσίες κι’ από τα ολοκαυτώματα. Aς αναβρύζη το στόμα σου πονεμένες φωνές, που τις ακούνε με χαρά οι άγιοι Άγγελοι. Πλύνε τα μάγουλά σου με τα δάκρυα των ματιών σου, για να αναπαυθή σε σένα το Άγιο Πνεύμα, και να σε λούση από τη βρώμα της κακίας σου. Eξιλέωσε τον Kύριο με τα δάκρυά σου, για να έλθη να σε βοηθήση. Eπικαλέσου τη Mαρία και τη Mάρθα για να σε διδάξουνε λυπηρές φωνές. Kράξε στον Kύριο:
«Kύριε Iησού Xριστέ ο Θεός μας, εσύ που έκλαψες για τον Λάζαρο και που τα μάτια σου στάξανε γι’ αυτόν δάκρυα πονεμένα, δέξου τα πικρά δάκρυά μου, δώσε μου καρδιά πικραμένη για να σε ζητήσω ολόψυχα. Σε άφησα, μη μ’ αφήσης. Ξεμάκρυνα από σένα, έβγα να με ζητήσης και βάλε με στη μάντρα σου μαζί με τα διαλεχτά πρόβατά σου, και θρέψε με με το χορτάρι των θείων μυστηρίων σου»
”Σαν συναπαντήσης κάποιον, τίμησέ τον περισσότερο από την αξία του. Φίλησε τα χέρια και τα πόδια του, και βάσταξέ τα με πολλή τιμή, και βάλε τα απάνω στα μάτια σου. Kαι σαν χωριστεί από σένα, πες γι’ αυτόν κάθε καλόν λόγο. Γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο τον τραβάς στο καλό, και σπέρνεις σ’ αυτόν σπόρο καλόν, κι’ απ’ αυτή τη συνήθεια που συνηθίζεις τον εαυτό σου, τυπώνεται μέσα σου σφραγίδα αγαθή, και θ’ αποχτήσης πολλή ταπείνωση.

***

αββά Ισαάκ του Σύρου

Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин-ι.ν.αγιας Σκέπης-Κατούνια Λίμνης Ευβοίας_2333Να εμπιστευτείς τον εαυτό σου στον Θεό, σημαίνει να μην κυριεύεσαι πλέον από καμιά αγωνία ή φόβο, να μην βασανιστείς ξανά από κανέναν λογισμό, από καμιά σκέψη πώς δεν έχεις κανέναν για να σε φροντίσει.
Όταν ο νους εκπέσει από αυτήν την εμπιστοσύνη, ο άνθρωπος αρχίζει να πέφτει μέσω των λογισμών σε χιλιάδες πειρασμούς.

Άμα ο άνθρωπος απορρίψει για τον εαυτό του κάθε αισθητή βοήθεια και κάθε ανθρώπινη ελπίδα, όπως συμβαίνει με τους ησυχαστές, και αφιερωθεί στο Θεό με εμπιστοσύνη και καθαρή καρδιά, αμέσως ακολουθεί η θεία χάρη και του αποκαλύπτει τη δύναμή της βοηθώντας τον με πολλούς τρόπους…
Και η θεία χάρη τον απαλλάσσει από πολλά δυσάρεστα και επικίνδυνα πολλές φορές, πράγματα, χωρίς αυτός να τα καταλαβαίνει. Όλα αυτά τα αποδιώχνει άπ’ αυτόν, ανεπαίσθητα, η θεία χάρη, με θαυμαστό τρόπο, και τον σκεπάζει σαν την κλώσα, πού ανοίγει τα φτερά της και σκεπάζει τα κλωσσόπουλα, για να μην πάθουν κανένα κακό.

– Δίψασε για τον Χριστό για να σε μεθύσει με την αγάπη Του.
– Η προσευχή του ταπεινού πάει κατευθείαν από το στόμα στα αυτιά του Θεού.

Όποιος αγαπά την ευχή, αγαπά και τη μοναξιά, διότι εκεί βρίσκει το Χριστό να συνομιλήσει. Περισσότερο απ’ όλα αγάπησε τη σιωπή. Από τη σιωπή γεννάται η ηδονή στην καρδιά και το πλήθος των δακρύων. Η σιωπή μόνη υπερβαίνει όλες τις άλλες εργασίες της μοναχικής πολιτείας!… Εάν φυλάξεις τη γλώσσα σου, εισέρχεσαι στη χαρά του Αγίου Πνεύματος. Αν δεν έχεις καθαρή καρδιά, έχε τουλάχιστο καθαρό στόμα!…

Αυτος που συναισθάνεται τις αμαρτίες του, είναι ανώτερος από κείνον ποὺ ανασταίνει νεκρούς με την προσευχή του μέσα στον κόσμο. Αυτος που στενάζει μία ώρα για την ψυχή του, είναι ανώτερος ἀπὸ κείνον που ωφελεί όλο τον κόσμο με τη διδασκαλία του.

Άνθρωπε, εσύ που νομίζεις, ότι με τον ζήλο σου θεραπεύεις τα ξένα σφάλματα, διώχνεις την υγεία από την ψυχή σου· αν αληθινά επιθυμείς να θεραπεύσεις τους ασθενείς στην ψυχή, γνώριζε καλά, ότι οι ασθενείς και οι άρρωστοι στην ψυχή χρειάζονται περισσότερο συμπάθεια παρά επίπληξη· και πάλι, όταν εσύ δεν έχεις συμπάθεια προς τους άλλους, προξενείς στον εαυτό σου μεγάλη ψυχική βλάβη.

«Έλεγξε με τη δύναμη των αρετών σου αυτούς που σου αντιλέγουν και μη με την πιθανολογία των λόγων σου. Και με την πραότητα και τη γαλήνη των χειλέων σου κατασίγασε των απειθών την αναίδεια. ΄Ελεγξε τους ακόλαστους με την ευγένεια της συμπεριφοράς σου και τους αναίσχυντους κατά τις αισθήσεις, με το συγκράτημα των οφθαλμών σου».

Το μέλι είναι πολύ ωραίο. Όταν, όμως, φάει κανείς πάρα πολύ, μπορεί να του δημιουργήσει εμετό. Έτσι και στα πνευματικά, δεν πρέπει να βγαίνεις αδιάκριτα από τα όρια των δυνατοτήτων σου. Να κάνεις μόνο εκείνο που μπορείς. Αυτό θέλει ο Θεός. Τ’ άλλα θα τ’ αναπληρώσει ο Ίδιος με τη χάρη Του. Γιατί υπάρχει και ο φόβος ν’ απελπισθείς διαβάζοντας τις υψηλές καταστάσεις που έφτασαν οι άγιοι. Προχώρα στην πνευματική ζωή με ταπεινό φρόνημα και ο Θεός δεν θα σ’ εγκαταλείψει. Μην προσπαθείς να φτάσεις πνευματικές καταστάσεις που υπερβαίνουν τις δυνάμεις σου, γιατί θα πέσεις οπωσδήποτε και την πτώση σου αυτή θα την εκμεταλλευθεί ο διάβολος.

– Απόκτησε την γλυκύτητα των χειλέων κατά τους λόγους σου και όλους τους ανθρώπους θα τους έχεις φίλους.
– Αγάπησε τους αμαρτωλούς, μίσησε όμως τα έργα τους και μην τους καταφρονήσεις για τα ελαττώματα τους, μη τυχόν και εσύ πειρασθείς με παρόμοια κακά.

Δεν υπάρχει αμαρτία ασυγχώρητη παρά μόνο η αμετανόητη.
– Οι Άγιοι δεν έχουν καιρό αργίας διότι είναι απασχολημένοι με τα πνευματικά.
– Ο ελεήμων είναι ιατρός της ψυχής του, διότι διώχνει από μέσα του το σκοτάδι των παθών όπως συμβαίνει με τον δυνατό άνεμο.

Όπως μια χουφτιά άμμου, που πέφτει σε μεγάλη θάλασσα, χάνεται, έτσι και τα αμαρτήματα οποιουδήποτε ανθρώπου δεν μπορούν να σταθούν μπροστά στη φιλάνθρωπη Πρόνοια και στην ευσπλαχνία του Θεού. Και όπως δεν μπορεί να φράξει κανείς μια πηγή με πολύ νερό με μια χούφτα χώμα, έτσι δεν μπορεί να νικηθεί η ελεημοσύνη του Θεού από την κακία των κτισμάτων του.
Όπως δεν είναι δυνατό να εμποδίσουμε τη φλόγα της φωτιάς να ανεβεί προς τα επάνω, έτσι δεν μπορούν να εμποδισθούν οι προσευχές των ελεημόνων να ανεβούν στον ουρανό.

Όσο πλησιάζεις και προοδεύεις στην πορεία σου, τόσο οι εναντίον σου πειρασμοί πληθύνονται. Διότι ο Θεός οδηγεί τη ψυχή στις θλίψεις των δοκιμασιών κατά το μέτρο της Χάριτος που παραχωρεί.
Ο Θεός δεν χορηγεί μεγάλο χάρισμα χωρίς μεγάλη δοκιμασία. Ο Θεός, κατά τη σοφία Του, που βρίσκεται πέρα από την κατανόηση των πλασμάτων Του, όρισε τα δώρα Του να παραχωρούνται ανάλογα με τους πειρασμούς. Επειδή χωρίς δοκιμασίες δεν φαίνεται η Πρόνοια του Θεού και δεν μπορείς να αποκτήσεις παρρησία μπροστά στον Θεό, ούτε να μάθεις τη σοφία του Πνεύματος.
Ας νιώθουμε, λοιπόν, ευγνωμοσύνη και αγάπη για όσα η άφατη φιλανθρωπία του Θεού μας χάρισε και συνεχίζει να μας χαρίζει.

Τ’ αγριοπούλι που λέγεται ερωδιός, φραίνεται και χαίρεται, όπως λένε οι σοφοί, όταν χωρισθεί από τα μέρη πούνε κατοικημένα, και πάγει σ’ έρημον τόπο και κάνει τη φωληά του μοναχό του έτσι κ’ η ψυχή του ασκητή, δέχεται την ουράνια χαρά όταν ξεμακρύνει από τους ανθρώπους και πάγει να κατοικήσει στη χώρα της ησυχίας και καρτερά εκεί πέρα πότε θάρθει η ώρα για να φύγει από τούτον τον κόσμο.

Όποιος γευθεί τη γλυκύτητα της ησυχίας, αποφεύγει τις συνομιλίες με τους ανθρώπους…
Η σιωπή και η προσευχή μας εξομοιώνουν με τους αγγέλους!…

Ο αληθινά ταπεινός περιμένει σιωπώντας το έλεος του Θεού, του Οποίου η αρετή επιβάλλει σιωπή σ’ όλα τα αγγελικά τάγματα, λέγοντας, “Κύριε γεννηθήτω επ’ εμοί το Πανάγιον Σου θέλημα”.

***

Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_15631497389_74dbe56d08_kΧωρίς τη γεύση των παθημάτων του Χριστού, δεν έχει η ψυχή κοινωνία με το Θεό!…

Δέξου να καταφρονηθής, αλλά να μη καταφρόνησης• να αδικηθής, αλλά να μη αδικήσης. Να μη έλθης σε δικαστήριο με κανένα, αλλά αν κατακριθής, υπόμεινε, έστω κι αν δεν είσαι ένοχος.
Μίκρυνε τον εαυτό σου μπροστά σε όλους τους ανθρώπους και θα υψωθείς πάνω απ’ όλους τους άρχοντας τούτου του κόσμου. Ταπείνωσε τον εαυτό σου και θα δεις την δόξα του Θεού εντός σου.Αν έχεις την ταπείνωση στην καρδιά σου, εκεί στην καρδιά σου φανερώνει ο Θεός την δόξα Του.

Ο ταπεινός θεωρεί τον εαυτό του αμαρτωλό και ευτελή και ευκαταφρόνητο.

Είναι δυνατό να γίνει ταπεινός ο άνθρωπος; Ναι, με τη δύναμη των Αχράντων Μυστηρίων, που τελειοποιούν, όπως οι μακάριοι Απόστολοι “εν γλώσσαις πυρίναις” την Πεντηκοστή και με την τελειότητα όλων των αρετών!..

Μακάριος όποιος εγνώρισε τις αδυναμίες του, που είναι το θεμέλιο κάθε αρετής!..

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει την αδυναμία του, άν δεν πέσει σε ψυχικούς και σωματικούς πειρασμούς. Τότε προσεύχεται και συντρίβεται και ταπεινώνεται.

Η αμοιβή δε δίνεται στον άνθρωπο για την αρετή του, αλλά για την ταπείνωση του. Χωρίς την ταπείνωση όλα είναι μάταια!…

***

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος,
μυρίπνοο άνθος της ευγενείας

Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин__2bd231a22abdf8306fdf3a254083e60b«Απόκτησε χείλη γλυκά, και όλους φίλους θα τους έχεις».
«Μίκρυνε τον εαυτό σου μπροστά σε όλους τους ανθρώπους και θα υψωθείς πάνω απ’ όλους τους άρχοντας τούτου του κόσμου».
«Πρότρεχε όλους στον χαιρετισμό και θα τιμηθείς πιο πολύ από κείνους που προσφέρουν πολύτιμο χρυσάφι».
«Καταφρόνησε την τιμή για να τιμηθείς, και μη την αγαπήσεις για να μην ατιμασθείς».
«Μη αηδιάσεις την δυσοσμία των αρρώστων και μάλιστα των πτωχών, γιατί και συ σώμα φέρεις».
«Όταν συναντήσεις κάποιον, ανάγκασε τον εαυτό σου να τον τιμήσει πιο πάνω απ’ ότι αξίζει. Χαιρέτισε τον θερμά. Παίνεσε τον. Όταν απομακρυνθεί, πες γι’ αυτόν κάθε καλό και τίμιο λόγο.
Με τον τρόπο αυτόν θα τον κάνεις καλύτερον απ’ ότι είναι. Πάντοτε ο τρόπος αυτός να σε χαρακτηρίζει. Να είσαι δηλαδή ευπροσήγορος πάντοτε και να αποδίδεις την τιμή σε όλους».
«Μη διακόψεις τον συνομιλητή σου για να πεις τη γνώμη σου σαν αμαθής και απαίδευτος».
«Μη ξεγυμνώνεσαι μπροστά στους άλλους».
«Απομακρύνσου από την παρρησία (την υπερβολική οικειότητα) σαν από τον θάνατο».
«Μην απλώσεις το χέρι σου να πάρεις κάτι μπροστά από τους άλλους, με αναίδεια».

«Εάν φιλοξενήσεις κάποιον, πρότρεψε τον μία και δύο φορές να φάγει, καθισμένος και συ συνεσταλμένα μαζί του στο τραπέζι».
«Όταν χασμουριέσαι, βάλε μπροστά το χέρι σου. Κρατώντας την αναπνοή σου θα σου περάσει».
«Όταν μπεις στο σπίτι εκείνου που σε φιλοξενεί μη στρέφεις από δω κι από κει τα μάτια σου εξετάζοντας τα γύρω αντικείμενα».
«Μη μπεις αιφνίδια σε ξένο σπίτι ή δωμάτιο, αλλά να κρούσεις προηγουμένως απ’ έξω, κι αφού προτραπείς να μπεις, τότε πέρασε με πολλή ευλάβεια».
«Με ηρεμία άνοιξε και κλείσε, τόσο τη δική σου πόρτα όσο και την ξένη».

«Με σωφροσύνη κοίταξε τους άλλους, και τα μάτια σου μη τα χορτάσεις από το κοίταγμα ξένου προσώπου».
«Όταν βαδίζεις με ανωτέρους σου, μη τους προσπερνάς στο βάδισμα».

Εφραίμ ο Σύρος_St. Ephraim the Syrian_ΚΟΙΜΗΣΗ-bef0aa47a0648746Διαβάζετε Πατέρες, είναι γνήσια πνευματική τροφή και οδηγούν με ασφάλεια στον πνευματικό δρόμο. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2017/09/24/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B3%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%BC/

Ποιό φίλο απόκτησες στον Ουρανό, για να σε υποδεχθεί…Άγιος Ισαάκ ο Σύρος
https://iconandlight.wordpress.com/2016/04/20/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%8C-%CF%86%CE%AF%CE%BB%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CE%BA%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%8C-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BD%CE%B1/

Το βιβλίο του Αββά Ισαάκ αξίζει όσο ολόκληρη πατερική βιβλιοθήκη….Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/01/27/%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B2%CE%B2%CE%AC-%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%AC%CE%BA-%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%8C%CF%83%CE%BF-%CE%BF%CE%BB%CF%8C/

Με τη χαρά του Αγίου Πνεύματος, οι στενοχώριες και οι θλίψεις αυτής της ζωής γίνονται γλυκύτερες από το μέλι! Αββάς Ισαάκ ο Σύρος
https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/21/19912/

Το κλειδί της καρδιάς είναι η αγάπη. Αββάς Ισαάκ ο Σύρος
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/27/19873/

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, όποιος είναι ξένος της ειρήνης, αυτός είναι ξένος και της χαράς• Λόγος ΝΗ΄: Περί της βλάβης από τον ανόητο ζήλο..
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/27/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%AC%CE%BA-%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%8C%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BE%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82/

Η συνάντηση του Οσίου Εφραίμ του Σύρου με τον Μέγα Βασίλειο την ημέρα της εορτής των Θεοφανείων – των Φώτων.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/01/12/38035/

Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_A-67-St-Isaac-Above-allἈπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου. (Γερασίμου μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

ρετῶν ταῖς ἀκτῖσι καταλαμπόμενος, τῆς ἐν Χριστῷ πολιτείας φωστὴρ πολύφωτος, θεοφόρε Ἰσαὰκ ὤφθης ἐν Πνεύματι, καὶ κατευθύνεις ἀσφαλῶς, σωτηρίας πρὸς ὁδόν, διδάγμασι θεοπνεύστοις, τοὺς εὐφημοῦντάς σε Πάτερ, ὡς τοῦ Χριστοῦ θεῖον θεράποντα.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου (Γερασίμου μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος πλ.α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῷ πυρὶ τῆς ἀγάπης ὁλοκαυτούμενος, ἀντὶ σώματος πνεῦμά σου ὥσπερ σφάγιον, ἀνενενέγκας τῷ Θεῷ φιλοσοφώτατε, τὰ βαθέα παρ’ Αὐτοῦ, ἐμυήθης Ἰσαάκ, καὶ ὥσπερ στόμα τι θεῖον, ἐκληροδότησας Πάτερ, ἡμῖν τὴν βίβλον σου.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἰσαὰκ του Σύρου.(Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτου)
Ἦχος δ´. Ὁ ὑψωθείς.

Τῆς μετανοίας τὴν χριστόρειθρον γλῶτταν, τῆς κατανύξεως καὶ πένθους ἐργάτην, διδάσκαλον θεόπνευστον χοροῦ τῶν μοναστῶν, ᾿Ισαὰκ τὸν πάνσοφον, ἱκετεύσωμεν πόθῳ, ὅπως ἅπερ γέγραφεν ἐν τῇ βίβλῳ εἰς πρᾶξιν, μεταποιήσωμεν προθύμως ἀδελφοί, καὶ αἰωνίας ζωῆς ἀπολαύσωμεν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἰσαὰκ του Σύρου.
Ἦχος γ’ Θείας πίστεως

Καταγώγιον θεογνωσίας, ἁγιότητος καὶ θεωρίας τῶν μοναστῶν ὁδηγὸς ἀκριβέστατος, κατευθύνεις ἡδύνῃς ἑκάστοτε, τοὺς σπουδαστὰς τῶν σῶν λόγων θεόσοφε, Ἰσαὰκ Σύρε Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, φωτίσαι ἁγιάσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἐφραίμ.
Ἦχος πλ. δ´.

Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς, τῆς ἐρήμου τὸ ἄγονον ἐγεώργησας, καὶ τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς, εἰς ἑκατὸν τοὺς πόνους ἐκαρποφόρησας· καὶ γέγονας φωστήρ, τῇ οἰκουμένῃ, λάμπων τοῖς θαύ‐ μασιν, Ἐφραὶμ Πατὴρ ἡμῶν Ὅσιε. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου.
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

εῖθρον ἄϋλον, ἐν τῇ ψυχῇ σου, τὸν ζωήῤῥυτον, πλουτήσας φόβον, κατανύξεως κρατὴρ ἀναδέδειξαι· ὅθεν ἡμᾶς πρὸς ἠθῶν τελειότητα, τοῖς ἱεροῖς σου ῥυθμίζεις διδάγμασιν· Ἐφραὶμ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου.(Γερασίμου μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τὴν τοῦ Πνεύματος χάριν οὐρανόθεν δεξάμενος, εὐσεβείας ἐδείχθης θεοφόρος διδάσκαλος, καὶ ῥείθροις τῶν ἁγίων διδαχῶν, ἀρδεύεις τὰς καρδίας τῶν πιστῶν· διὰ τοῦτό σε τιμῶμεν Πάτερ Ἐφραίμ, ἀπὸ ψυχῆς βοῶντές σοι· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ βεβαιοῦντι διὰ σοῦ ἡμῶν τὴν διάνοιαν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Παλλαδίου.
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῶν Γραφῶν τῶν Ἁγίων χειμάῤῥουν γνώσεως, τὸν ἀσκητὴν τὸν θεόπνουν καὶ συνεργὸν ἀκλινῆ Ἰωάννου Χρυσοῤῥήμονος τιμήσωμεν ὕμνοις Παλλάδιον σεπτόν, ταπεινώσεως φανὸν καὶ κάλαμον εὐσεβείας, Ἑλενουπόλεως εὖχος ἡμῖν Χριστὸν τὸν ἱλεούμενον.

Ἀπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Ἀνθούσης τῆς μητρὸς τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου.
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Εὐωδέστατον ἄνθος Χριστοῦ τῆς πίστεως, καὶ θεοφόρων μητέρων, ῥόδον ἡδὺ τὸν σοφόν, Ἰωάννην ἐξανθῆσαν Χρυσοῤῥήμονα, ὡς κῆπον θείων ἀρετῶν, μελῳδήσωμεν πιστοί, Ἀνθοῦσαν τὴν τρισολβίαν, αὐτῆς ἐνθέρμου πρεσβείας, πρὸς τὸν Χριστὸν ἀπεκδεχόμενοι.

Ἦχος πλ. δ’. Ὦ τοῦ παραδόξου θαύματος!

Πάτερ Ἰσαάκ θεσπέσιε, δι· ἡσυχίας πολλῆς, πρός οὐράνιον ἔρωτα, τόν νοῦν σου ἐπτέρωσας, σεαυτόν ἀρνησάμενος· καί θεωρίαις θείαις καί πράξεσιν, ἡμᾶς παιδεύεις πρός τελειότητα· ὅθεν τιμώμέν σε, ὡς σοφόν διδάσκαλον, καί ὁδηγόν, τήν ἁγίαν μνήμην σου, πανηγυρίζοντες.

Ἦχος δ’. Ἔδωκας σημείωσιν.

Βίβλος ἡ τῶν λόγων σου, οἷα λειμών εὐωδέστατος, διδαχῶν σου τοῖς ἄνθεσιν, εὐφραίνει μακάριε, ἡμῶν τάς αἰσθήσεις, τάς τῆς διανοίας, καί δυσωδίαν τῶν παθῶν, καί ἀκηδίας ἐκ τῶν ψυχῶν ἡμῶν, διώκει θείῳ Πνεύματι· σύ γάρ βιώσας ὡς ἄγγελος, κατευθύνεις τόν νοῦν ἡμῶν, Ἰσαάκ πρός τά κρείττονα.

Προσευχή Ἁγίου Ἐφραίμ του Σύρου

Κύριε, Σύ μόνο γνωρίζεις ὅτι ἡ ψυχή μᾶς Ἐσένα διψᾶ σάν τήν ἄνυδρη γῆ καί Ἐσένα ποθεῖ.
Στάξε στήν καρδιά μας μιά σταγόνα ἀπό τήν θεία σου χάρη καί ἄναψε μέσα σ’ αὐτήν τήν φλόγα τῆς ἀγάπης Σου. Κροῦσε στήν δεκάχορδη κινύρα μᾶς μέλη κατανυκτικά καί εὐφρόσυνα. Σύ πού ἄνοιξες τά μάτια τοῦ τυφλοῦ ἄνοιξε τά μάτια τῆς διανοίας μας νά κατανοεῖ τήν ὀμορφιά τῆς Δόξης Σου. Σύ πού ἔδωσες νερό στήν ἔρημο σ’ ἕνα λαό ἀπειθῆ καί φιλόνικο, δῶσε μας κατάνυξη καί δάκρυα στά μάτια γιά νά δακρύζουμε κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς μας μέ ταπείνωση, ἀγάπη καί καθαρή καρδιά.
Ἄς προσεγγίσει ἡ δέησή μας τήν ἀγάπη Σου νά μᾶς χαρίσει τόν ἅγιο σπόρο τῆς ἀληθείας σου γιά νά σοῦ προσφέρουμε δεμάτια πλήρη κατανύξεως καί δοξολογίας.
Εἰσάκουσον Κύριε τῆς προσευχῆς τῶν δούλων σου , δια πρεσβειῶν τῆς Θεοτόκου καί πάντων τῶν ἁγίων Σου, ὁ ἐπί πάντων εὐλογητός εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων, Ἀμήν.


Love is the Kingdom… Such is the ‘wine to gladden the heart of man’ (Psalm 104.15). Blessed is he who drinks of this wine… St. Abba Isaac the Syrian

Ισαάκ Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_DSC_7570ΦΥΣSaint Isaac the Syrian, the Great Hesychast (6th century)
Ephraim the Syrian (373)
James the Ascetic, of Porphyreon (Porphyrianos) in Palestine.
Palladius the Hermit of Antioch, Wonderworker (4th century)
​ The holy Two Martyrs, a mother and her daughter.
Martyr
 Charita
Flavian, a deputy-prefect of Rome, martyred in Civita Vecchia in Italy under Diocletian (ca. 304)
George Ugryn the Martyr (1015), brother of Ephraim of Novotorzhok
Ephraim of Novotorzhok, Abbot and Wonderworker, founder of the Sts. Boris and Gleb Monastery (Novotorzhok) (1053)
Ephraim of the Kiev Caves, Bishop of Pereyaslavl (ca.1098)
​ Our righteous Father Theodosius of Totma.
Sumorin
Totma” Icon of the Mother of God (16th century)

Commemorated on January 28

Verses
As from a snare James left the flesh behind,
For by the flesh’s snares he was not caught.

Above all, love silence…”
Thirst after Jesus and He will satisfy you with His love
St. Abba Isaac the Syrian

Blessed Elder Ieronymos of Aegina wrote the following about the insight we can gain from Saint Isaac: “Isaac is the mirror. There you will behold yourself.”

“If anyone went to a psychiatric hospital and read to the patients Abba Isaac, all those who believed in God would get well, because they would recognize the deeper meaning of life.” St. Paisios of Mount Athos

St. Paisios of Mount Athos and Abba Isaac the Syrian, the Great Hesychast

Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин__4948487363One day, sitting at the bench outside of Stavronikita, the Elder was visiting with pilgrims, among whom was a high school teacher of theology. The theology teacher, repeating a popular Western error, claimed that Abba Isaac the Syrian was a Nestorian. Father Paisios tried to persuade him that Abba Isaac was not only Orthodox but also a saint, and that his Ascetical Homilies possess great grace and strength. But the Elder’s words were in vain: the theology teacher stubbornly insisted on his views. The Elder left for his hermitage, praying and so sad that he was in tears.
When he had come to a spot on the path near a large plane tree, something happened to him. These words, “something happened”, were the only description he gave us of the incident, not wanting to reveal the exact details. According to one testimony, he saw in a vision the choir of the holy fathers passing before him, and one of them, stopping, said to him, “I am Isaac the Syrian. I am completely Orthodox. The Nestorian heresy was indeed present in my region, but I fought against it.” We are not in a position to endorse or to reject the reliability of this witness. We know for certain only that the Elder experienced a supranatural occurence that confirmed with perfect clarity the holiness and total Orthodoxy of Abba Isaac.
Originally appeared in Elder Paisios of Mount Athos by Hieromonk Isaac p. 226, The Holy Monastery of Saint Arsenios the Cappadocian (2012).

Through divine revelation it was revealed to him that in fact St. Isaac was Orthodox and he wrote in his Menaion for January 28th the following words after the description of the feast of St. Ephraim the Syrian: “…and Isaac the Great Hesychast and much unjustly accused.”

In his book Ἐπιστολές (Letters) Saint Païsios writes: ‘Abba Isaac will help you greatly because he makes people understand the deeper meaning of life and if people believe in God, he helps them to dispel any complex, great or small, that they may have. Studying Abba Isaac even just a little alters the soul through the vitamins it provides’.
Writing about Papa-Tikhon in his book Αγιορείται Πατέρες και αγιορείτικα (Athonite Fathers and Athonite Matters), Saint Païsios says: ‘One day he asked me what books I read and I answered “Abba Isaac”. “Goodness gracious me, there’s a great saint. Abba Isaac wouldn’t hurt a fly”. He said this in order to point out the great spiritual sensitivity of the Saint’.

***

Saint Isaac the Syrian

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_Λεπουρα23334767“Be persecuted, but persecute not; Be crucified,but crucify not; Be wronged, but wrong not; Be slandered, but slander not. Have clemency, not zeal, with respect to evil. Lay hold of goodness, not legality. “

If a soul is feeble and lacks sufficient strength for enduring great temptations and therefore asks God not to be exposed to them, and God hears it — then know surely, that by whatever measure the soul lacks sufficient strength for great temptations, is the same measure it lacks sufficient strength to cope with big endowments. Because God does not grant big endowments without great temptations. God determines temptations commensurate to endowments.

The man who endures accusations against himself with humility has arrived at perfection, and he is marvelled at by the holy angels, for there is no other virtue so great and so hard to achieve.”

The path of God is a daily cross.

A man who is truly humble is not troubled when he is wronged and he says nothing to justify himself against the injustice, but he accepts slander as truth; he does not attempt to persuade men that he is calumniated, but he begs forgiveness.

Therefore one who lives in love receives from God the fruit of life. He breathes, even in this world, the air of resurrection… Love is the Kingdom… Such is the ‘wine to gladden the heart of man’ (Psalm 104.15). Blessed is he who drinks of this wine… the sick have drunk of it and become wise.

And what is a merciful heart?’ ‘It is the heart’s burning for the sake of the entire creation, for men, for birds, for animals, for demons, and for every created thing; and by the recollection and sight of them the eyes of a merciful man pour forth abundant tears. From the strong and vehement mercy which grips his heart and from his great compassion, his heart is humbled and he cannot bear to hear or to see any injury or slight sorrow in creation. . . .’

Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_15631497389_74dbe56d08_k“As a handful of sand thrown into the great sea, so are the sins of all flesh in comparison with the mercy of God. And just as a strongly flowing spring is not obstructed by a handful of dust, so the mercy of the Creator is not stemmed by the vices of His creatures.”

Blessed is the man who knows his own weakness,
The commandments of God are greater than all the treasures of the world,

The person who lives in love reaps the fruit of life from God, and while yet in this world, even now breathes the air of the resurrection.

If you cannot be merciful, at least speak as though you are a sinner. If you are not a peacemaker, at least do not be a troublemaker. If you cannot be assiduous, at least in your thought be like a sluggard. If you are not victorious, do not exalt yourself over the vanquished. If you cannot close the mouth of a man who disparages his companion,m at least refrain from joining him in this.

In all respects belittle yourself before all men, and you will be raised above the princes of this age.

Εφραίμ ο Σύρος_St. Ephraim the Syrian_ΚΟΙΜΗΣΗ-bef0aa47a0648746Abba Isaac’s book is worth as much as an entire library of the fathers… Abba Isaac will help you greatly because he makes people understand the deeper meaning of life. Studying Abba Isaac even just a little alters the soul through the vitamins it provides’. St. Paisios of Mount Athos
https://iconandlight.wordpress.com/2022/01/27/abba-isaacs-book-is-worth-as-much-as-an-entire-library-of-the-fathers-abba-isaac-will-help-you-greatly-because-he-makes-people-understand-the-deeper-meaning-of-life-studying-abba-isaac-eve/

The mouth, which is continuously giving thanks, receives blessing from God. St. Abba Isaac the Syrian
https://iconandlight.wordpress.com/2020/01/27/the-mouth-which-is-continuously-giving-thanks-receives-blessing-from-god-st-abba-isaac-the-syrian/

The man who hungers and thirsts for God’s sake, God will make drunk with His good things. St. Isaac of Syria
https://iconandlight.wordpress.com/2015/08/25/the-man-who-hungers-and-thirsts-for-gods-sake-god-will-make-drunk-with-his-good-things-st-isaac-of-syria/

The ladder of the Kingdom is within you, hidden in your soul. St. Isaac the Syrian the Great Hesychast
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/27/the-ladder-of-the-kingdom-is-within-you-hidden-in-your-soul-st-isaac-the-syrian-the-great-hesychast/

The pains of Love… Saint Isaac the Syrian
https://iconandlight.wordpress.com/2015/01/27/5686/

Ισαάκ ο Σύρος_ St. Isaac of Syria_ Св. Исаак Сирин_A-67-St-Isaac-Above-allTroparion, in Tone V:

Illumined by rays of the virtues, O God-bearer Isaac, in spirit thou wast shown to be an all-radiant beacon of the life which is in Christ; and by thy divinely inspired teachings, O father, thou dost guide safely to the way of salvation those who bless thee as a godly servant of Christ. (Twice)

Apolytikion of Isaac the Syrian in the Plagal of the First Tone

He that thundered on Sinai with saving laws for man hath also given thy writings as guides in prayer unto monks, O revealer of unfathomable mysteries; for having gone up in the mount of the vision of the Lord, thou wast shown the many mansions. Wherefore, O God-bearing Isaac, entreat the Saviour for all praising thee.

Aposticha stichera, in Tone V:
Spec. Mel.: “Rejoice …”:

Rejoice, O sacred Isaac, emulator of the angels in thy manner of life! For, undertaking their way of life, with understanding thou didst please God in righteousness. Wherefore, thou didst suppress the uprisings of the passions and didst acquire the radiance of dispassion, wherewith thou didst shine forth as a heavenly luminary. For this cause we bless thee as a divine teacher of the way of Christ and a most excellent judge of the contest, who asketh for all cleansing, salvation and mercy divine.

Stichos: Precious in the sight of the Lord is the death of His saints.

Rejoice, O sacred Isaac, divinely wise preacher of hesychia! For, exercising thyself in asceticism, thou didst cleanse thyself of all dross; wherefore, thou didst avoid all earthly stumbling-blocks, and wast shown to be most exalted in heart, ineffably receiving the immaterial light, for in body thou didst pass through the darkness which surpasseth light, and in purity didst with a perfect mind hold converse with the Creator. Intercede with Him, O father, that we also may be given the light of grace divine.

Stichos: Blessed is the man that feareth the Lord; in His commandments
shall he greatly delight.

Rejoice, O sacred Isaac, instructor and paragon of monastics, model of abstinence and noetic prayer, and of every form of life sublime! For having done as our Savior hath said, O venerable one, thou didst instruct men well in purity, in modesty and perfection of life. Wherefore, do thou ever send down upon us strength from on high, O father, that we may be well-pleasing unto our God, that we may at last inherit the kingdom of Christ.

Kontakion, in Tone VIII: Spec. Mel.: “To thee, the champion leader …”

By thine angelic way of life thou wast shown to be a divine instrument of
the Comforter, and a model for monastics in all things, O blessed Isaac. As the habitation of grace divine, ask grace and heavenly light for us who cry out to thee: Rejoice, O divinely wise father!

Ikos: An angel in ascetic labor wast thou shown to be in the flesh, O Godbearing Isaac, and by thine angelic voice hast thou set before us the words of salvation, whereby guided to a higher life, we cry out to thee: Rejoice, star out of Syria; rejoice, lamp of stillness! Rejoice, thou who art more sublime than earthly thoughts; rejoice, partaker of heavenly enlightenment! Rejoice, divinely inscribed pillar of hesychasts; rejoice, mouth flowing with the honey of spiritual teachings! Rejoice, for thou wast filled with God-given wisdom; rejoice, for thou deliverest from the evil of the passions! Rejoice, most fervent of the servants of Christ; rejoice, our godly teacher! Rejoice, wise God-bearer Isaac; rejoice, our instructor, guided by God! Rejoice, O divinely wise father!

Tone VIII:
Spec. Mel.: “O all-glorious wonder …”:

O divinely eloquent father Isaac, denying thyself, by great inner stillness
thou didst furnish thy mind with wings to soar aloft toward heavenly love, and by divine visions and deeds thou dost lead us toward perfection; wherefore, we honor thee as a wise teacher and guide, celebrating thy holy memory.

A Prayer to Our Lord Jesus Christ

Lord Christ our God, Who hast healed my passions through Thy Passion, and hast cured my wounds through Thy wounds, grant me who have sinned greatly against Thee tears of compunction. Transform my body with the fragrance of Thy life-giving Body, and sweeten my soul with Thy Holy Blood from the bitterness with which the foe has fed me.

Lift up my downward looking mind to Thee, and take it out of the pit of perdition, for I have no repentance, I have no compunction, I have no consoling tears, which uplift children to their heritage. My mind has been darkened through earthly passions, I cannot look up to Thee in pain. I cannot warm myself with tears of love for Thee.

But, O Lord Jesus Christ, Treasury of good gifts, give me thorough repentance and a diligent heart to seek Thee; grant me Thy grace, and renew in me the lineaments of Thy image. I have forsaken Thee – do not forsake me! Come out to seek me; lead me up to Thy pasturage and number me among the lambs of Thy chosen flock. Nourish me with them on the grass of Thy Holy Mysteries, by the prayers of Thy Most Pure Mother and all Thy saints. Amen.

Through the prayers of St Isaac the Syrian, of all the ascetic Fathers and all the saints, O Lord of compassion and hope, have mercy on us and save us!


I dreamed of Saint Nina standing before the Throne of God on her knees and prays to the Lord to pity and help the suffering people of the besieged city to defeat the enemy and foe. And at the same time, large, grape-sized tears rolled from Her eyes. Saint Zenobius of Tetritskaro of Georgia

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος_ св вмч Георгий победоносец_St. George the Trophy-bearer_წმინდა გიორგი გმირავს_Greek Byzantine Orthodox Icon_1280 (1)Saint Zenobius, Metropolitan of Tetritskaro. Newly glorified saint Metropolitan Zinovy ​​(Mazhuga), in schema Seraphim

In 1922 the Glinsk Hermitage was closed. Fr. Zinovy ​​took with him an antimension, at which he later served the Liturgy under open air… by the Providence of God came to Georgia, and settled in the monastery of the Assumption of the Mother of God, where he was soon ordained first to a hierodeacon, then to a hieromonk.
Fr. Zinovy ​​served in the church of St. Nicholas in the city of Sukhumi. When the Bolsheviks began to pester him here with their mockery, then Fr. Zinovy ​​with other monks took refuge in the mountains of Abkhazia, where many ascetics were fleeing at that time. This is how an illegal monastery was formed.

***

 He received ordination as a hieromonk in the Dranda monastery, which was not closed at that time, then he lived in the desert outside Sukhumi, near the Greek village of Georgievka, and acquired great love and respect local residents… I will step aside a little to tell you about one episode.

In the 70s, this Glinsky monk, at that time already a metropolitan, Zinovy, came from Tbilisi to Sukhumi for several days. The residents of Georgievka became aware of his arrival. Some of the old people knew him personally, while others heard about him from stories. They came to Vladyka Zinovy ​​and asked him to visit Georgievka. Vladyka Zinovy ​​agreed. On the occasion of his arrival, a holiday was organized in the village. Tables and benches for meals were taken out into the street. The Greeks brought their children to him to bless them. Vladyka Zinovy ​​visited the place where his wilderness used to be. He recalled that for some time he lived in a forest in a hut, and once he even had to spend the night in a hollow huge tree… There was such a case. Once the chairman of the village council Georgievka summoned the monk Zinovy ​​and said: “An order has been sent to me from the center to arrest you.” He replied: “I am not registered in the village, so you are not responsible for my location.” The chairman said, “I know about this. And called you to warn you. They’ll probably come for you tonight. Now do as you like. But remember that I didn’t tell you anything. ” I had to hide. Zinovy ​​said that they were looking for him, alone Greek family especially close to him. The father of this family decided to take him to a secluded place in a deep forest, where he would have to hide for several weeks, until the danger passed. Usually arrests were carried out by campaigns: recruited according to plan a certain number people, and then there was a pause until the next campaign, or rather, the hunt for people like animals. The monk Zinovy ​​quickly got ready. This man helped him carry warm clothes, felt and other necessary things for several miles. He left Zenovius alone and returned to the village, promising to visit him the next day. Spend the night in the forest in the mountains, even in summer time cold. For a long time Zinovy ​​was looking for a place where he could arrange an overnight stay. Dusk fell: he got tired, sat down by big oak and decided to rest, but from the excitement and hardships of the long journey he plunged into a deep sleep, similar to unconsciousness. Suddenly he hears that his name is being called. He wakes up and sees: it is already day, next to him is the son of a Greek who accompanied him into the forest, pale with fear. “God saved you,” the young man said, “you fell asleep near the bear’s den, look, here are fresh tracks. The beast went around the tree where you slept several times; how he didn’t pounce on you, what frightened him – I don’t know. Saint George must have helped you. “ (In this village there was a church of St. George, and the village itself was called Georgievka in honor of the holy great martyr.)

“A few hours later,” Vladyka Zinovy ​​said, “my Greek master came with his relatives. They made me a hut of twigs and a few planks, where I could sleep and hide from the weather. Secretly, they took turns bringing me food. I had nothing but a rosary, and I walked through the forest all day and read the Jesus Prayer. Finally I was told that I could return. These people risked not only their position, but also their lives: they were threatened with imprisonment and exile if the authorities knew that they were hiding a monk who was hiding from arrest. “

In general, Vladyka Zinovy ​​was a wonderful person in all respects. As a seventeen-year-old youth, he entered the Glinsk Hermitage, where he performed various obediences, including in a tailor’s workshop. This craft came in handy for him later. He sewed clothes for the poor residents of Georgievka for free, and they remembered this. One Greek kept a cloak that the monk Zinovy ​​sewed for his father. But people loved him primarily for his impeccable monastic life. He was the doer of the unceasing Jesus Prayer, and a special inner light illuminated his face.

Vladyka was repeatedly arrested and exiled, but even there, as if on the threshold of hell, with his humility and patience, he won the respect of both criminals and prison guards, investigators and judges, who for the most part were at that time simply sadists, enjoying the pain of their victims and their bestial power. Vladyka Zinovy ​​said that in exile he received permission to retire to the forest for prayer, which was unheard of trust in a prisoner, since going to the forest was considered an escape and a person who would have decided on such a thing without permission could be killed by the guards on the spot. Sundays and holidays he used this permission: he went to the shore of a small deserted lake and prayed. Vladyka said that once, on the feast of the Mother of God, he received there a certain sign of his liberation, but did not tell what that sign was.

Vladyka had a special prayer zeal for the Mother of God. To the question of one hieromonk about what should be done in order to remain faithful to Christ and endure all the trials if bloody persecutions against the Church begin again, the Metropolitan replied: “Pray to the Mother of God and read“ Mother of God, Rejoice ”as often as possible. Whoever reads this prayer keeps him Holy Mother of God…

Vladyka Zinovy ​​was an ascetic in the world. Prayer Rule for the most part he performed at night, and his day from morning to evening belonged to the temple and people. Vladyka’s main prayer activity was, as mentioned above, the inner Jesus Prayer, which was not interrupted by him even during conversations.

Among the saints, the late Metropolitan especially loved Saint Nicholas and advised in all sorrows and needs to turn to him, and if possible, read the akathist to this great miracle worker as often as possible. He also loved to pray to the Martyr John the Warrior and the Monk Seraphim of Sarov. V last years In his life he received a secret monastic tonsure with the name Seraphim. About him, like about Venerable Seraphim, one can say in the words of the troparion: “From the youth of Christ you have loved.”

When, during Vladyka Zinovy’s lifetime, I asked him about the Jesus Prayer, he said that one should not strive for any high degrees and for a special concentration of thought, but in simplicity of heart one should say a prayer to the living God, Who is close to us as our soul … He advised to use the moments of loneliness and drive away thoughts with the Jesus Prayer. Vladyka considered such an activity above reading books. He repeated that the Jesus Prayer is grafted into a humble heart. Vladyka Zinovy ​​told his loved ones that he acquired the Jesus Prayer in his youth, when he lived in the desert, and tried to preserve it in the world. Before the episcopal consecration, Vladyka sometimes recalled his monastic obedience: he would sew a cassock, then he would make a rosary out of stones. Through the prayers of the Mother of God, the gates of prisons and camps were opened in front of him more than once, from which corpses were usually taken out. And now we believe that also through the prayers of the Mother of God and the Monk Seraphim, he will receive true freedom and eternal joy in Heaven.

In Tbilisi, in the church of St. Alexander Nevsky, Metropolitan Zinovy ​​sleeps in eternal sleep.
He loved his second homeland very much and was a worthy member of the Georgian Orthodox Church.

Zinovy ​​tonsured Irakli Shiolashvili into monasticism and predicted to him that he would go down in the history of Georgia as Patriarch Ilya II. Fr. Zinovy ​​loved Patriarch Ilya II very much. Before his death, he said about. Vitaly (Sidorenko) and Metropolitan Seraphime: “Your confessor is Patriarch Ilya. He is my spirit son and good man… Be with him. “
Fr. Zinovy ​​had the gift of spiritual discernment, clairvoyance and continuous Jesus prayer. 

Νίνα της Γεωργίας_ Saint Nina_ წმინდა ნინო_Света Нина Грузије_hucAexQ08V67sWVL2cIvXzQ==Fr. Zinovy, meekly accepting sorrows and illnesses, taught the flock by personal example to see the will of God in everything.

Vladyka Zinovy ​​devoted his entire life to serving the Lord and consoling the suffering. During the siege of Leningrad, he, like many, fervently prayed for the salvation of the besieged city and was rewarded with a vision, which he later recalled: “At the same time in the morning I also dreamed in a subtle dream of Saint Nina standing before the Throne of God on her knees and prays to the Lord to pity and help the suffering people of the besieged city to defeat the enemy and foe. And at the same time, large, grape-sized tears rolled from Her eyes. I interpreted it in such a way that Mother of God gave obedience to Saint Nina to be the warrant of this besieged city. “
The Most Holy Theotokos herself also appeared to Vladyka Zinovy. One day She healed him while he was dying. After that, he survived all those doctors who then predicted his apparent death.

Saint Father Seraphim, pray to God for us!

Troparion of St. Nina, Tone 4

O handmaid of the Word of God, who in preaching equaled the first-called Apostle Andrew, and emulated the other Apostles, enlightener of Iberia and reed-pipe of the Holy Spirit, holy Nina, pray to Christ our God to save our souls.

Kontakion, Tone II

Come ye all, and let us hymn today the all-praised Nina, the preacher of the Word of God, the equal of the apostles, who was chosen by Christ, the wise evangelist who has led the people of Kartalinia to the path of life and truth, the disciple of the Mother of God, our fervent helper and tireless guardian.

Troparion of the saint, in Tone IV:

O holy Nina, equal of the apostles, minister of the word of God, who emulated the first-called Andrew and the other apostles in apostolic preaching, enlightener of Iberia and harp of the Holy Spirit: entreat Christ God, that our souls be saved.

in Tone IV:
Spec. Mel.: “As one valiant among the martyrs …”:

O blessed Nina, * handmaid of Christ God, the Redeemer of all, * O instructress of Iberia, mighty in faith, * who sprang forth blamelessly, * with gladness thou didst hasten after Him, * didst preach the true God to the people, * and didst instruct them * to renounce their inanimate idols, * showing them the path of life. (Twice)

Holding in her hand * a sign of miracles, * a precious cross fashioned of vine-branches, * the blessed and holy Nina * wrought many wonders by its power * in the city of Maskheta. * Wherefore, as many as accepted her preaching * were healed of their sickness * and rendered glory to God.

Glory …, in Tone II:

Come, all ye faithful, let us praise the harp of the Holy Spirit, and let us bless the instructress of piety, the healer of our souls and bodies. With wreaths of discourse let us crown the preacher and evangelist, the equal of the apostles, the radiant beacon of Iberia, the clarion of divine sound, the godly-minded Nina, the all-praised herald of the all-pure Mother of God; and let us cry out to her thus: Rejoice, unblemished turtle-dove and pure dove! Rejoice, instructress of the knowledge of God! Rejoice, fellow laborer with the Apostles Paul and Andrew! Rejoice, enlightenment of Iberia and glory of all the world!


Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο αισθηματίας ποιητής της Εκκλησίας μας, ένας πληγωμένος αετός του πνεύματος, ένας υμνητικός ερωδιός της εσταυρωμένης Αγάπης, Ποιος τον γνώρισε και δε σαγηνεύτηκε, δε τον αγάπησε!

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Св Григорий Богослов_ St. Gregory the Theologian_ΓΡΗΓΟΡΙΟς-SAN GREGORIO NACIANCENO-HomiliesOfGregoryNazianzusCod6GregoryOfNazianzusAndPaupers-640x417Συναξάριον
Τῇ ΚΕ´(25ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου, Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Θεολόγου, ἐν ἔτει τριακοσιοστῷ ὀγδοηκοστῷ καὶ ἐννάτῳ (389) εἰρηνικῶς κοιμηθέντος. Διασῴζεται δὲ ἡ Τιμία αὑτοῦ Κάρα ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Βατοπεδίου τοῦ Ἄθω, τοῦ δὲ πατρὸς αὐτοῦ, Γρηγορίου τῷ ὀνόματι ἐπίσης, εἰς Νέαν Καρβάλην Καβάλας. Ἡ δὲ δεξιὰ χείρ αὐτοῦ, ἡ θεοκίνητος, ἡ συγγράψασα τὰ θαυμαστὰ Θεολογικὰ ἔργα, ἄφθορος εὐλογοῦσα καὶ εὐωδιάζουσα τεθησαύρισται ἐν τῷ Ἱερῷ Ναῷ Ἁγίου Νικολάου Κοπάνων, ἐν Ἰωαννίνοις.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Καστίνου, τοῦ Ρωμαίου Συγκλητικοῦ, Ἐπισκόπου Βυζαντίου γενομένου, ἐν ἔτει διακοσιοστῷ καὶ τεσσαρακοστῷ (240) εἰρηνικῶς τελειωθεντος
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Πουπλίου τοῦ Ἀσκητοῦ ἐν Συρίᾳ, ἐν ἔτει τριακοσιοστῷ καὶ ὀγδοηκοστῷ (380) τελειωθέντος, ἔτι δὲ καὶ τοῦ Ὁσίου Θεοδότου, ἐν τῇ αὐτῇ Μονῇ Ἡγουμενεύσαντος.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Μάρη, τοῦ ἡδυμόλπου Ὑμνῳδοῦ, Ἀσκητοῦ ἐν Συρίᾳ, ἐν ἔτει τετρακοσιοστῷ καὶ τριακοστῷ (430) τελειωθέντος εἰς ἡλικίαν ἐννενήκοντα ἐτῶν
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἡ ἁγία Μεδούλη, σὺν τῇ συνοδείᾳ αὐτῆς, πυρὶ τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Δημητρίου τοῦ σκευοφύλακος, ὅστις συμμετέσχε τῆς ἐν Νικαίᾳ ὑπὲρ τῶν ἁγίων εἰκόνων Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ἀνέγνω τὰς σχετικὰς ἁγιογραφικὰς καὶ πατερικὰς μαρτυρίας
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ὅσιος Ἀπολλὼς ὁ ἐν Θήβαις τῆς Αἰγύπτου, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Νεομάρτυρος Αὐξεντίου, τοῦ ἐκ Βελᾶς τῆς Ἠπείρου, ἐν Κωνσταντινουπόλει μαρτυρήσαντος κατὰ τὸ ἔτος χιλιοστῷ ἑπτακοσιοστῷ καὶ εἰκοστῷ (1720) τὴν κάραν τμηθέντος καὶ τελειωθέντος
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ ἁγίου Βρετανίωνος ἐπισκόπου Τόμεως ἐν Ῥουμανίᾳ, ὑπερασπιστοῦ τοῦ δόγματος τοῦ Ὁμοουσίου περὶ τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου τοῦ Πατρός, εἰρηνικῶς τελειωθέντος.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Μωϋσέως, ἀρχιεπισκόπου Νόβγκοροντ τῆς Ῥωσίας, τοῦ Θαυματουργοῦ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Βασσιανοῦ τοῦ β´, ἀρχιεπισκόπου Ῥοστώβ Ῥωσίας. (†1516).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Γαβριὴλ Κικότζε, μητροπολίτου Γκόρι καὶ εἶτα Ἱμερέτης τῆς Γεωργίας. (†1896).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου νέου ἱερομάρτυρος Ἀλεξάνδρου Χοτοβίτσκυ ἢ Ὁτοβίτσκυ, ἐφημερίου τοῦ ἐν Μόσχᾳ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ Σωτῆρος, ἐν φυλακῇ μαρτυρικῶς τελειωθέντος ἐν ἔτει 1937ῳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν ᾿Ανατολίου (Ζερτσάλωφ ) τῆς ῎Οπτινα (1894)
Σύναξις Υπεραγίας Θεοτόκου τῆς «᾿Απροσδόκητης Χαράς» ἐν Ῥωσίᾳ (1640)

Στίχοι
Θεοῦ γινώσκειν ὀρθοδόξως οὐσίαν,
Χριστιανοῖς λεγάτον ἐκ Γρηγορίου.
Εἰκάδι Γρηγόριος Θεορήμων ἔκθανε πέμπτῃ.

« Ἠράσθης τῆς ὄντως, σοφίας Θεοῦ, καὶ τῶν λόγων τὸ κάλλος ἠγάπησας, καὶ πάντων προτετίμηκας, τερπνῶν τῶν ἐπὶ γῆς·…» (Κανών β’, ᾨδὴ ε’)

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Св Григорий Богослов_ St. Gregory the Theologian_c5ac62a67bΗ αλλαγή του κόσμου αρχίζει από την εσωτερική μας αλλαγή κατά τον Ιερό Γρηγόριο :
“Καθαρθῆναι δεῖ πρῶτον, εἶτα καθᾶραι∙ σοφισθῆναι καί οὕτω σοφίσαι∙ γενέσθαι φῶς καί φωτίσαι∙ ἐγγίσαι Θεῷ καί προσαγαγεῖν ἄλλους∙ ἁγιασθῆναι καὶ ἁγιάσαι,“. (Λόγος 3. 71. PG 35. 480 B)
Πρέπει νά καθαρίσουμε πρῶτα τόν ἑαυτό μας, ἔπειτα νά καθαρίσουμε ἄλλους. Νά ἀποκτήσουμε σοφία καί ἔπειτα νά κάνουμε καί τούς ἄλλους σοφούς. Νά γίνουμε φῶς, γιά νά φωτίσουμε. Νά πλησιάσουμε τόν Θεό οἱ ἴδιοι, γιά νά φέρουμε κοντά καί τούς ἄλλους. Νά ἁγιασθοῦμε, γιά νά ἁγιάσουμε.

Ένας ευαίσθητος ποιητής, ένας πληγωμένος αετός του πνεύματος, ένας υμνητικός ερωδιός της εσταυρωμένης Αγάπης, υψιπέτης και ουρανόφρων ησυχαστής που μόνο με ένα βλέμμα του σιωπηλό αναχαίτισε τους εχθρούς του… ο Γρηγόριος. Ποιος τον γνώρισε, έστω και λίγο και δε σαγηνεύτηκε, δε τον αγάπησε!

Η ευαισθησία χαρακτήριζε το είναι του και τον οδηγούσε σε αλλεπάλληλες απογοητεύσεις, σ’ ένα είδος συνεχούς φυγής από καταστάσεις… γιατί δεν μπορούσε ν’ αντέξει τις δολοπλοκίες, τις ίντριγκες. Ποιητής με ευγενική και βαθειά ψυχή. Εκ φύσεως έρρεπε προς τη σιωπή και την αποχώρηση, και πάντα ζητούσε την απομόνωση για να μπορέσει να αφιερωθεί στην προσευχή. Η μόνωση, έλεγε ο ιερός «αετός» της θεολογίας, αποτελεί «έρως του καλού της ησυχίας και της αναχωρήσεως». Σε άλλο έργο του σημειώνει ότι η απομόνωση από τον κόσμο είναι η συνεργός και η μητέρα της θείας και θεοποιού αναβάσεως. Μόνο έτσι η ψυχή θα μπορέσει να προσεγγίσει το Θεό. Η «απραξία», δηλαδή ο μοναχικό βίος που σκοπό έχει τη θεοπτία θεωρείται για το Γρηγόριο ως η μέγιστη πράξη της ζωής του, «μεγίστη πράξις εστιν η απραξία» (Επιστ. 49), ο θεωρητικός ή θεοπτικός βίος. Κι η αλλαγή του κόσμου αρχίζει από την εσωτερική μας αλλαγή: “Καθαρθήναι δεί πρώτον, είτα καθάραι∙ σοφισθήναι και ούτω σοφίσαι∙ γενέσθαι φως και φωτίσαι∙ εγγίσαι Θεώ και προσαγαγείν άλλους∙ αγιασθήναι και αγιάσαι, χειραγωγήσαι μετά χειρών, συμβουλεύσαι μετά συνέσεως”.(Λόγος 3. 71. PG 35. 480 B). Απέφευγε συστηματικά την δραστηριοποίηση του στο έργο της Εκκλησίας, αλλά τελικά και ποιμαντική φροντίδα ανέλαβε και τα μεγάλα θεολογικά προβλήματα αντιμετώπισε.

Γράφει ο ιερός νηπτικός: «Ποιος θα μού δώσει», λέει ο θείος Δαβίδ δυσκολευόμενος από τα κατ’ αυτόν, «φτερά σαν του περιστεριού, για να πετάξω και να ηρεμήσω;» (Ψαλμ. 54.7) Προκειμένου να απομακρυνθεί από τα παρόντα κακά, επιζητεί φτερά περιστεριού• είτε επειδή είναι ελαφρύτερα και ταχύτερα, γιατί τέτοιος είναι ο κάθε δίκαιος• είτε επειδή σκιαγραφούν το Άγιον Πνεύμα, με μόνη την βοήθεια του οποίου αποφεύγουμε τα δεινά. (PG 35.965 εξ.Τίς δώσει μοι πτέρυγας ωσεὶ περιστεράς;)

….Το 372 ο Βασίλειος, χειροτόνησε χωρίς τη θέλησή του τον Γρηγόριο επίσκοπο για την άσημη κωμόπολη Σάσιμα. Αντί όμως να μεταβεί εκεί, κατέφυγε σε ορεινό μέρος και γύρισε μόνο όταν ο πατέρας του υποσχέθηκε ότι δεν θα τον πιέσει να πάει στα Σάσιμα, τα οποία και απλώς επισκέφτηκε. Για την πρωτοβουλία αυτή ο Γρηγόριος θα παραπονείται σε όλη του την ζωή γιατί ο Βασίλειος δεν έδειξε καμιά κατανόηση για τη λαχτάρα που είχε να ζήσει με σιωπή και ειρήνη,… Μετά τον θάνατο του πατέρα του (374) επωμίστηκε προσωρινά όλη την ευθύνη της επισκοπής. Όταν όμως διαπίστωσε ότι επίτηδες οι συμπολίτες του δεν φρόντιζαν να εκλεγεί νέος επίσκοπος (για να κρατήσουν εκεί τον ίδιο τον Γρηγόριο), έφυγε «σαν ένας φυγάς» στη Σελεύκεια (Ισαυρία) κι εγκαταστάθηκε για τέσσερα περίπου χρόνια στον εκεί ναό της αγίας Θέκλας, πραγματοποιώντας το παλαιό του όνειρο για μοναστική ζωή, νηπτικό βίο, ησυχία και θεωρία. Στο τέλος του 378 αρρώστησε τόσο, που δεν μπόρεσε να ταξιδέψει στην Καισάρεια, όπου ο Βασίλειος κοιμήθηκε και κηδεύτηκε την 1.1.379. Το γεγονός συγκλόνισε την ευαίσθητη ψυχή του. Τέλος υπέκυψε στις παρακλήσεις ορθοδόξων της Κωνσταντινουπόλεως (379) και μετέβη εκεί, όπου οι ναοί όλοι ανήκαν στους αρειανούς, που κυριαρχούσαν για σαράντα χρόνια. Στήριξε τους ορθοδόξους αλλά οι αρειανοί αντέδρασαν βίαια. Του επιτέθηκαν βάναυσα πετροβολώντας τον, και οι αντίπαλοί του τον κατηγόρησαν ότι προκαλεί φιλονικείες και διαταράσσει την ειρήνη και δεν δίστασαν να επιχειρήσουν την δολοφονία του. Ευτυχώς ο δολοφόνος, μόλις βρέθηκε μπροστά στον ασκητή και θεολόγο επίσκοπο, ξέσπασε σε κλάματα και μετανόησε. Απογοητευμένος ο Γρηγόριος αποφάσισε να φύγει, αλλά οι παρακλήσεις των ορθοδόξων τον έπεισαν να μείνει . Εξελέγη επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Η Β’ Οικουμενική Σύνοδος, που συνήλθε τον Μάιο του 381, του επιφύλαξε τιμές αλλά και πικρίες, οι επίσκοποι Μακεδονίας και Αιγύπτου, που κλήθηκαν κι έφτασαν καθυστερημένα, αμφισβήτησαν την κανονικότητα του Γρηγορίου ως επισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, με την πρόφαση ότι είχε μετατεθεί από τα Σάσιμα. Η ευαισθησία του Γρηγορίου είχε τρωθεί. Αδύνατος να κάμει διπλωματικούς ελιγμούς, προκάλεσε την δυσαρέσκειαν των αντιφρονούντων. Και είπε ότι εάν αυτός ήταν αίτιος της διαιρέσεως, ας ερρίπτετο στην θάλασσα όπως ο Ιωνάς, για να παύση η τρικυμία. Και απεχώρησε για να πάη να βρη “την φίλη του ησυχία”. Έγραψε στον Βοσπόριο, επίσκοπο Καισαρείας, «θα αποσυρθώ στο Θεό, που είναι ο μόνος καθαρός και χωρίς δολιότητα. Θα αποσυρθώ στον εαυτό μου. Η παροιμία λέγει ότι μόνον οι ανόητοι σκοντάφτουν δυο φορές στην ίδια πέτρα». Έφυγε αμέσως για την πατρίδα και αποσύρθηκε οριστικά στην Αριανζό. Εκεί έζησε με άσκηση και συγγραφή (ποιημάτων) τα τελευταία χρόνια του. Ταξίδεψε στα μοναστήρια της ερήμου στη Λαμίδα και σ’ άλλα μέρη. Εξασθένησε και πολλές φορές ζήτησε ανακούφιση σε λουτροθεραπείες. Κοιμήθηκε το 390.

***

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Θέλησα κάποτε να νεκρώσω την ζωή μου και να ζήσω τη μυστική ζωή του Χριστού και κατά κάποιο τρόπο να γίνω μεγαλέμπορος, αφού θα είχα αγοράσει το πολύτιμο μαργαριτάρι με όλα όσα έχω και θα είχα δώσει ως αντάλλαγμα για πράγματα μόνιμα και ουράνια, πράγματα πρόσκαιρα και μεταβλητά.  Πράγμα το οποίο αποτελεί την πιο μεγάλη και ασφαλή αγορά, για εκείνους βέβαια που μπορούν να κρίνουν.[Λόγος ΙΘ΄ Είς τόν ἐξισωτήν Ἰουλιανόν, ΕΠΕ 5, 394]

Είναι σπουδαίο πράγμα να ομιλεί κάποιος για το Θεό;  Αλλά σπουδαιότερο είναι να καθαρίζει κάποιος τον εαυτό του από τα πάθη για το Θεό, διότι σε ψυχή γεμάτη από πάθη δεν θα εισέλθει σοφία.[Λόγος ΛΒ΄, Περί τῆς διαλέξεσιν εὐταξίας… ΕΠΕ 2,48 ]

***

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος
Oι συχναστές του ουρανού

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Святой Григорий Богослов_ St. Gregory the TheologianЦерковь Св. Николая Орфаноса в Фессалониках1_1323Τον αγαθό δρόμο βαδίζουν
όσοι δεν έχουν την ζωή τους στη γη,
οι τρισμακάριστοι, 
που πάνω στην γη ζούνε πάνω από την σάρκα,
οι άγαμοι, 
οι λυπημένοι, 
οι καταφρονητές του κόσμου, 
οι συχναστές του ουρανού,
οι ακτήμονες, 
οι χαμοπλάγιαστοι, 
οι με ένα χιτώνα,
οι μόλις ζώντες, 
οι δίχως τροφές και δίχως σκεπάσματα,
οι έχοντες μόνο μια φροντίδα, κάθε δόξα εδώ να περιφρονούν,
πλούτος να είναι η φτώχεια τους και στο Θεό μόνο να ατενίζουν,
αυτούς εγώ βλέποντας τους στην γη τους τρέμω και τους φοβάμαι,
σαν το Θεό τον υπέρτατο βασιλιά,
όταν πλησιάζει τους ανθρώπους,
διότι πηγαίνουν πολύ πιο ψηλά από όλους τους θνητούς.
Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Έπη είς ετέρους. Ποίημα Ε’ παρα Νικοβούλου προς υιόν ΕΠΕ 11,90 ΒΕΠΕΣ 62,236.PG37,1532 

***

Θʹ. Περί αρετής.

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Святой Григорий Богослов Иконы_ St. Gregory the Theologian45299Αν ταπεινοφρονείς, έχεις γίνει του Χριστού πλάσμα
και πνοή και σεβαστό μέρος εκείνου που σ’ έπλασε˙
είσαι ουράνιος κι επίγειος, Θεός που έγινες και είσαι έργο αΐδιο,
με του Χριστού τα πάθη βαδίζοντας σε άφθαρτη δόξα.
Γι’ αυτό μη χαρίζεσαι στο σώμα, να μην αγαπάς
τα περιττά της ζωής αυτής αλλά να το κάνεις ωραίο ναό.
Ο θνητός είναι ναός του μεγάλου Θεού που τον έπλασε
και κινείται από τη γη και βαδίζει πάντα προς τον ουρανό.
Αυτόν εγώ παρακαλώ να τον διατηρείς ευωδιαστό
με κάθε πράξη σου και λόγο και να έχει πάντα μέσα το Θεό,
άριστο πάντοτε, πραγματικό όχι φαινομενικό.
Μη κοκκινοβαμμένο, πολύχρωμο καράβι, που αστράφτει
από ψεύτικη ομορφιά, μη ρίξεις στην πλάτη της θάλλασας
αλλά καλοκάρφωτο, καλοτάξιδο, στέρεα δεμένο
από τα Χέρια του ναυπηγού, που πετάει γοργά στα κύματα.
(PG 37, Τομή β’. Έπη ηθικά, στιχ. 678 – 679).

***

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο αισθηματίας ποιητής της Εκκλησίας μας
π. Ανανία Κουστένη

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Святой Григорий Богослов_ St. Gregory the Theologian.St.+Gregory+the+TheologianΠάμε, τώρα, 25 του μηνός Ιανουαρίου, σάς λέγω πολύ λίγα στοιχεία, όσο έχει το Μηναίο. Μ’ αρέσει πό ‘χει λιτότητα, απλότητα και αμεσότητα και αφελότητα. Αφαιρετική κατάσταση, δηλαδή, και διαδικασία. Γιορτάζει ένας πολύ μεγάλος Άγιος της Εκκλησίας. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος η Νανζιανζηνός. Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Από τις υψηλότατες κορυφές της ορθοδοξίας μας. Κατήγετο από τη δεύτερη επαρχία της Καππαδοκίας. Ο πατέρας του κι η μητέρα του ήσαν αρχικά ειδωλολάτραι. Αλλ’ όταν γέννησαν και βάπτισαν τον Γρηγόριο, έγιναν κι αυτοί χριστιανοί και μάλιστα ο πατέρας του, Γρηγόριος και αυτός, έγινε και επίσκοπος Νανζιανζού. Ο Γρηγόριος εμεγάλωνε με λογισμό και μ’ όνειρο, σπούδασε κι έμαθε όλα τα Γράμματα αυτού του κόσμου. “Όλη τη θύραθεν, λεγόμενη, σοφία. Έμαθε, όμως, και όλα τα χριστιανικά. Σπούδασε και στην Αθήνα έξι χρόνια. Κι έμαθε τόσα πολλά, που υπερέβη και τους διδασκάλους του, κι ήθελαν όλοι, φοιτηταί και διδάσκαλοι, να τον κρατήσουν. Να τον κάνουν διδάσκαλο της Φιλοσοφικής Σχολής των Αθηνών. Αλλά το Συναξάριο δεν μας επιτρέπει να πούμε περισσότερα, παρά μονάχα πώς αν θέλαμε να μαζέψουμε τις αρετές όλων των Αγίων, τη σοφία όλων των ανθρώπων, τη Θεολογία όλων των Θεολόγων, αν θέλαμε να τα μαζέψουμε και να τα κάνομε μία εικόνα και να τα συγκεντρώσομε σε μία υπόσταση, σε μία οντότητα, θα μπορούσαμε κάλλιστα και χωρίς να κάνομε λάθος, όλα αυτά να τα αποδώσομε στον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο. Είχε πει ο ίδιος για τον Άγιο Αθανάσιο πώς «Αθανάσιον επαίνων, αρετήν επαινέσομαι.» Πάει και γι’ αυτόν, όμως. «Γρηγόριον επαίνων, αρετήν επαινέσομαι.» Αρετήν! Ταυτίζετο, δηλαδή, με την αρετήν και έγραψε υπέροχα συγγράμματα ουράνια και διατύπωσε τα δόγματα της Εκκλησίας και περισσότερο το δόγμα περί Θεού και περί Θεού Λόγου. Γι’ αυτό και απεκλήθη Θεολόγος ο δεύτερος της Εκκλησίας μας. Πρώτος ο Άγιος Ιωάννης και ο τρίτος ο Άγιος Συμεών, ο νέος Θεολόγος. Πέρασε πολλά στη ζωή του, κι είναι ο αισθηματίας ποιητής της Εκκλησίας μας, ο πληγωμένος αετός, αλλά και από τα πολύ μεγάλα ύψη της αρετής και της σοφίας. Τον ευχαριστούμε και τον ευγνωμονούμε και μάλιστα, ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Ζ’, ο Πορφυρογέννητος, τον 10ο αιώνα, μετέφερε τα λείψανα του απ’ την Καππαδοκία, από την Νανζιανζό και Αριανζό, για την ακρίβεια, και τα έθαψε στον ναό των Αγίων Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη. Σήμερα, το ιερό του λείψανο βρίσκεται στη Νέα Καρβάλη της Καβάλας. Άμα περνάμε από ‘κει, ας περνάμε να τον ασπαζόμεθα και να παίρνομε και κανένα γλυκό.
Χειμερινό Συναξάρι ,τόμος Β΄, του Αρχιμανδρίτη π. Ανανία Κουστένη, Εκδόσεις Ακτή, Λευκωσία 2008, ς. 17

***

Ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος δεν μπορεί εύκολα να διακρίνει την κακία ενός κακοπροαίρετου ανθρώπου.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Святой Григорий Богослов Иконы_ St. Gregory the Theologian_0_13932921_origΕξαπατούν εαυτούς, όσοι με αυτοπεποίθηση ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν καλά τους ανθρώπους και γι’αυτό δεν επιτρέπουν να εξαπατηθούν απ’ αυτούς. Ποιος μπορεί να γνωρίζει τι είδους πνεύμα ενεργεί μέσα στον κάθε άνθρωπο; Ποιος άλλος παρά ο Θεός, ο οποίος γνωρίζει τα κρύφια της καρδιάς; Ακόμη και μεγάλοι άγιοι είχαν σφάλει στην κρίση τους για ανθρώπους.
Για παράδειγμα ο Μέγας Βασίλειος νόμιζε άγιο άνθρωπο κάποιον υποκριτή αιρετικό,τον οποίον μάλιστα και υποστήριζε έναντι πολλών πού τον αμφισβητούσαν, μέχρι πού κάποτε πείστηκε πιά για την αιρετική πλάνη αυτού του ανθρώπου ο Βασίλειος και απογοητεύτηκε οικτρά.
Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος είχε βαπτίσει κάποιον φιλόσοφο ονόματι Μάξιμο και τόσο πολύ τον είχε συμπαθήσει, που τον φιλοξενούσε μάλιστα και μοιραζόταν το φαγητό του μαζί του. Όμως ο Μάξιμος ήταν άνθρωπος επικίνδυνος και πονηρός σαν φίδι: μετά από λίγο κατάφερε με δολοπλοκίες και δωροδοκίες να πείσει κάποιους Κωνσταντινουπολ’ιτες να τον αναγνωρίσουν ως πατριάρχη, στη θέση του αγίου Γρηγορίου, Όταν, ύστερα από μια θυελλώδη αναταραχή έλαμψε η αλήθεια και ορισμένοι επέπληξαν τον Γρηγόριο επειδή είχε κοντά του τον μεγαλύτερο εχθρό του, ο άγιος αποκρίθηκε: «Δεν φταίμε αν δεν διακρίνουμε την πονηρία κάποιου ανθρώπου. Ο Θεός μόνον γνωρίζει τα κρύφια της καρδίας των ανθρώπων. Οι εντολές Του μας λένε να ανοίγουμε τις καρδιές μας με πατρική αγάπη προς όλους, όσοι έρχονται σ’εμάς». Ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος δεν μπορεί εύκολα να διακρίνει την κακία ενός κακοπροαίρετου ανθρώπου.
Πνευματικό ημερολόγιο – Ο Πρόλογος της Αχρίδος (Ιανουάριος) του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,
http://prologue.orthodox.cn/January25.htm

***

Απόπειρα δολοφονίας του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

Από το πρωινό τούτο της 27ης του Νοέμβρη, ο Γρηγόριος είχε την επισκοπική ευθύνη για την Κωνσταντινούπολη. Στη διάθεσή του όλοι οι ναοί. Δεν είχε τυπικά ενθρονιστεί μα ήτανε κι αναγνωριζότανε απ’ όλους επίσκοπος κανονικός. Οι περισσότεροι αρειανοί και μάλιστα οι λαϊκοί ενώθηκαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Μείνανε όμως αρκετοί φανατικοί και ιδιαίτερα κληρικοί, που κάνανε ό,τι περνούσε από το χέρι τους, για να βλάψουνε το Γρηγόριο. Συγκεντρώνονταν, οργάνωναν τη δράση τους και τις επιθέσεις τους. Φτάσανε στο σημείο να οργανώσουνε ακόμα και τη δολοφονία του Γρηγορίου. Εκεί έφτασε το μίσος.
Τα μελετήσανε όλα σε όλες τις λεπτομέρειες. Πλησίασαν ένα δικό τους, ένα νεαρό και φανατικό. Του υποσχεθήκανε πολλά. Εκείνος δέχτηκε μ’ ευκολία. Και μ’ ένα θράσος φοβερό.
Τη νύχτα, κλείνανε καλά τις πόρτες οι άνθρωποι του Γρηγορίου, γιατί πάντα φοβόντουσαν το κακό. Αποφασίστηκε, λοιπόν, να επιτεθεί ο δολοφόνος μια ώρα, που να μην έχει κόσμο στην αυλή του Αβλάβιου. Να μην υπάρχει άνθρωπος εκεί στην άκρη, στο χαμηλό σπιτάκι με το κελί του Γρηγορίου.
Ήταν χειμωνιάτικο απόγευμα, προς το τέλος του Δεκέμβρη. Πήρε να σκοτεινιάζει γρήγορα. Ο κόσμος μαζεύτηκε νωρίς. Το χιονόνερο έστελνε βιαστικά τους ανθρώπους στα σπίτια τους. Οι αρειανοί όπλισαν μ’ ένα μαχαίρι το νεαρό δολοφόνο και τον έστειλαν εκεί που ήξερε. Με προφυλάξεις, έφτασε στο αρχοντικό του Αβλάβιου. Η μεγάλη πόρτα του κήπου ήτανε ανοιχτή. Την περίμενε κλειστή και παραξενεύτηκε. Μπαίνανε από κει όσοι πήγαιναν για το ναό της Αναστασίας. Τέτοια ώρα όμως κανείς δεν ερχόταν· ακολουθίες τέτοια ώρα, τέτοια μέρα, δε γίνονταν. Ο νεαρός δεν πολυσκέφτηκε. Δρασκέλισε αθόρυβα. Προχώρησε για το σπιτάκι με την πλάτη στο φράχτη, να παρακολουθεί, μήπως φανεί κίνηση. Το μυαλό και τα μάτια καρφωμένα στο σπιτάκι. Κίνηση εκεί καμία. Επομένως, δεν είχε ’ρθει ακόμα ο Θεόφιλος· αυτός που έκανε τις πρόχειρες δουλειές του σπιτιού. Προχώρησε ακόμα λίγο. Κοντοστάθηκε. Τα μάτια στο σπιτάκι. Έβλεπε μόνο το φωτάκι στο κελί του επισκόπου. Θα προσευχότανε ή θα διάβαζε. Αυτές τις μέρες ήτανε πάλι άρρωστος. Αποκλειόταν να κυκλοφορεί όρθιος.
Περίμενε ακόμα λίγο και μ’ ένα σάλτο αθόρυβο βρέθηκε στην πόρτα. Την έσπρωξε μαλακά και μπήκε στο διάδρομο. Κόλλησε με την πλάτη στον τοίχο κι έβλεπε απέναντί του τη μικρή πόρτα, στο κελί του Γρηγορίου. Το μυαλό και οι αισθήσεις του στο κελί. Μηχανικά παραμέρισε το ρούχο του, έβαλε το χέρι στη ζώνη κι έπιασε τη λαβή του μαχαιριού. Μια κρυάδα του ήρθε, αλλά έσφιξε καλά τη λαβή και τράβηξε το μαχαίρι έξω. Ασυναίσθητα το ‘φερε κοντά στα μάτια να το δει καλά, γιατί το σκοτάδι τον εμπόδιζε. Τότε ξαφνικά, ένας ελαφρύς θόρυβος τον έβγαλε από την προσήλωση. Ένας νέος άντρας έμπαινε από την πόρτα μ’ ένα λυχνάρι στο χέρι. Ο δολοφόνος δεν είχε να φύγει από πουθενά. Χαμένος, έμεινε ακίνητος. Τα μέλη του παράλυτα, το στόμα του σφαλισμένο. Ο Θεόφιλος σήκωσε ψηλά το λυχνάρι να δει καλά και κατάλαβε. Μέσα του ένιωσε τρόμο. Άρχισε να τρέμει και να τραυλίζει. Όμως δεν ήτανε καιρός. Φτάσανε οι εκπρόσωποι ενός ναού, που θέλανε να δουν τον επίσκοπο – γι’ αυτό έμεινε η έξω πόρτα ανοιχτή. Οι εκπρόσωποι πατούσαν κιόλας το σκαλοπάτι του σπιτιού. Ο Θεόφιλος, χωρίς να σκεφτεί, οδηγημένος από κάποια δύναμη, σηκώνει το αριστερό του χέρι και παίρνει απλά το μαχαίρι από το νεαρό, που έστελε σαν κεραυνωμένος.
Μπήκανε οι επισκέπτες. Ο Θεόφιλος τους άνοιξε την πόρτα του κελιού, γύρισε, πολύ φυσικά τώρα, έπιασε από το χέρι το νεαρό και τον έβαλε κι αυτόν στο κελί.

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Святой Григорий Богослов_ St. Gregory the Theologian0_ef77d_f3561515_origΟ άρρωστος επίσκοπος ανασηκώθηκε λίγο στο μαξιλάρι, να τους βλέπει και να τον βλέπουνε. Οι εκπρόσωποι του λέγανε, αυτά που είχανε να πουν. Μα το διαπεραστικό μάτι του Γρηγορίου στάθηκε σ’ ένα πρόσωπο σκοτεινό και ωχρό σαν πανί. Ο νεαρός με το μαχαίρι στεκότανε θλιμμένος, με κατεβασμένα τα μάτια, το χρώμα είχε χαθεί από τα μάγουλά του.
Καμιά φορά φύγανε οι εκπρόσωποι. Τότε ο νεαρός έπεσε στα πόδια του Γρηγορίου. Γονατιστός τον αγκάλιασε πάνω στο ξύλινο κρεβάτι κι έκλαιγε με λυγμούς. Τον ρωτούσε απορημένος ο Γρηγόριος κι αυτός μόνο έκλαιγε και βογκούσε. Ρώτησε πάλι και πάλι, απάντηση καμία. Στενοχωρήθηκε ο επίσκοπος και, βλέποντας το νεαρό να κλαίει συνέχεια, δάκρυσε κι ο ίδιος από συμπόνια. Ο Θεόφιλος, που βγήκε να ξεπροβοδίσει τους επισκέπτες, γύρισε στο κελί. Ακούοντας πάλι το δακρυσμένο επίσκοπο να ρωτάει το νεαρό, ποιος είναι και τί έπαθε, έδωσε κείνος την απάντηση:
– Ο φονιάς σου είναι, γέροντα. Τώρα δα ήταν έτοιμος. Κι αν δεν προλάβαινα, τώρα δε θα ρωτούσες, ούτε και θα μας έβλεπες, σ’ έσωσε ο Θεός.
Μα τούτος κλαίει, παιδί μου, πώς είναι δυνατό; έκανε ο Γρηγόριος.
– Κλαίει γιατί τον χτύπησε η συνείδηση. Του ‘γίνε θηλιά και πάει να τον πνίξει, έγινε ο δήμιός του, πρόσθεσε ο Θεόφιλος.
Περάσανε ακόμα λίγα λεπτά κι ο νεαρός συνήλθε. Του ‘γνεψε και πλησίασε στην κορυφή του κρεβατιού. Εκείνος γονάτισε κι ο Γρηγόριος έβαλε το ιερό του χέρι στο κεφάλι του μετανοημένου. Τον συγχώρεσε και τού ‘πε λίγα λόγια:
Ο Θεός να σ’ ελεήσει και να σε σώσει, παιδί μου. Για μένα, που τόσα χρόνια είμαι δικός του και σωσμένος, δεν είναι δύσκολο να φανώ και στο σφαγέα μου καλός. Μόνο πια τώρα, κοίτα να γίνεις καλός, καθώς πρέπει σε μένα και στο Θεό.
Η απόπειρα δολοφονίας μαθεύτηκε σ’ όλη την Πόλη, που μέρα με τη μέρα μαλάκωνε και αγαπούσε περισσότερο το Γρηγόριο. Μαλάκωνε η καρδιά και πολλών πρώην φανατικών αρειανών. Πολλοί, μάλιστα, τρυπώνανε αθέατοι στο κελί του, να ζητήσουνε συγχώρηση για όσα του είχανε κάνει. Και δεν του είχανε κάνει λίγα. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Τους πολλούς λιθοβολισμούς, ότι παραλίγο να τον σκοτώσουνε τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου, τις βρισιές, τα ομαδικά γιουχαΐσματα, τις κατάρες, την απόπειρα δολοφονίας.

Εκείνος πάραυτα δεν έστελνε τους κρατικούς υπαλλήλους να συλλάβουνε τους καταχραστές αρειανούς. Δεν ήθελε να δείξει ότι για χρήματα κινεί τέτοιες διαδικασίες. Ούτε κι ο ίδιος αναμίχτηκε στα οικονομικά, μέχρι το καλοκαίρι του 381, που έμεινε στην Πόλη ως επίσκοπος. Υπερβολή κι αυτό. Μα δεν άντεχε το πιο εκμαυλιστικό από τα κοσμικά πράγματα· τα χρήματα. Έφτασε στο σημείο να μην παρακολουθεί τι γίνεται με την κληρονομιά του πατέρα του και της μητέρας του. Κτήματα μεγάλα και υποστατικά. Πολλά τα ’χε δώσει με λόγο σ’ αυτούς που τα καλλιεργούσαν. Άλλα μπαίνανε και του τα παίρνανε γείτονες και συγγενείς. Τα υπόλοιπα τα επιβλέπανε άνθρωποί του. Εκείνος ούτε να ξέρει δεν ήθελε. Αγαπούσε τη φτώχεια και ζούσε σαν ασκητής. Άλλωστε σε λίγους μήνες, στις 31 Μαΐου του 381, θα κάνει διαθήκη, για να δώσει από δω κι από κει όλα τα υπάρχοντά του, να μην τον βαραίνει τίποτα στη γη. Ήτανε τότε πενήντα ενός χρόνων. Πολλά τ’ άφηνε στην Εκκλησία της Ναζιανζού· άλλα για πτωχοτροφείο κι άλλα πάλι αλλού.
Στυλιανού Παπαδόπουλου, Ο πληγωμένος αετός, εκδ. Αποστολική Διακονία, σελ. 232-236

***

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Πρέπει να ηττηθείς για να νικήσεις
Καλύτερα να νικιέται κάποιος όταν πρέπει, παρά να νικά με τρόπο αθέμιτο και επικίνδυνο.

Μη θέλεις να πείσεις με τα λόγια, αλλά με τα έργα. Μισώ την διδασκαλία που δεν συμβαδίζει με την πολιτεία σου.

Όποιος απαρνιέται επίγειους θρόνους, κερδίζει τους ουράνιους.

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Св Григорий Богослов_ St. Gregory the Theologian_DSC031489-modified - CopyΝα δώσουμε φτερά στην ψυχή , να εγκαθιδρύσουμε τον Χριστό στις καρδιές… Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος
https://iconandlight.wordpress.com/2015/01/25/%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CF%8E%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%86%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%AE-%CE%BD%CE%B1-%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%B9%CE%B4%CF%81/

Κι αν δεν έχεις τίποτα, δάκρυσε. Αγιος Γρηγοριος Θεολογος
https://iconandlight.wordpress.com/2014/02/22/%CE%BA%CE%B9-%CE%B1%CE%BD-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%AF%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CF%81%CF%85%CF%83%CE%B5-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CF%81/

Μπρος στο Θεό όλα δεύτερα. Τόπο στο Λόγο… Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου (ποίημα)
https://iconandlight.wordpress.com/2015/01/23/%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C-%CF%8C%CE%BB%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF/

Ὁ ἀληθινός, ἰδανικός καὶ στοργικός Φίλος.Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος
https://iconandlight.wordpress.com/2014/01/24/%E1%BD%81-%E1%BC%80%CE%BB%CE%B7%CE%B8%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CF%82-%E1%BC%B0%CE%B4%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%E1%BD%B6-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%86/

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, με θαυμάσιο ποιητικό λόγο, υμνεί την αγία μητέρα του Νόννα
https://iconandlight.wordpress.com/2019/08/04/%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%BD%CF%8C%CE%BD%CE%BD%CE%B1/

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο εραστής της ησυχίας, ο ευαίσθητος ποιητής, ο υψιπέτης Θεολόγος, ο πολύτιμος και ιερός φίλος
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/24/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CF%81%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%84/

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Αν δεν ήμουν δικός Σου, Χριστέ μου, θά’μουν, αδικημένος.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/01/24/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b3%cf%81%ce%b7%ce%b3%cf%8c%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%bf%cf%82/

Το μαρτύριο των Μακκαβαίων, Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου
https://iconandlight.wordpress.com/2021/01/24/57099/

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (25 Ιανουαρίου)
π. Ανανία Κουστένη, 2007-01-25
https://www.youtube.com/watch?v=EHIjdr_tJEE&t=7s&ab_channel=ThanasisGewrgiou

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης – Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος [mp3-2015]
https://www.youtube.com/watch?v=OBu-7iJ_2i0&ab_channel=KatihisisΓρηγόριος ο Θεολόγος_Святой Григорий Богослов Иконы_ St. Gregory the Theologian____201402_1627140547Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου
Ἦχος α’

Ο ποιμενικὸς αὐλὸς τῆς θεολογίας σου, τὰς τῶν ῥητόρων ἐνίκησε σάλπιγγας· ὡς γὰρ τὰ βάθη τοῦ Πνεύματος ἐκζητήσαντι, καὶ τὰ κάλλη τοῦ φθέγματος προσετέθη σοι· Ἀλλὰ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, Πάτερ Γρηγόριε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον Νεομάρτυρος Αὐξεντίου. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῆς Ἠπείρου τὸν γόνον καὶ θεῖον βλάστημα, ὡς Χριστοῦ Ἀθλοφόρον καὶ νέον Μάρτυρα, εὐφημοῦμέν σε πιστῶς Μάρτυς Αὐξέντιε· σὺ γὰρ ἀθλήσας ἀνδρικῶς, ἐτροπώσω τὸν ἐχθρόν, καὶ δόξης μετέσχες θείας, διὰ παντὸς ἱκετεύων, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἕτερον τοῦ Νεομάρτυρος Αὐξεντίου (Χαραλάμπους Μπούσια)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν Συνάναρχον Λόγον.

Νεομάρτυρα μέλψωμεν ἀκατάβλητον, Βελλᾶς Ἠπείρου τὸν γόνον, ἐν Βασιλίδι καλῶς τὸν ἀγῶνα μαρτυρίου περατώσαντα, πάνυ Αὐξέντιον, πιστοὶ ἀπολαῦσαι βιοτῆς ἐν πόθῳ ἀξιωθέντα ἀλήκτου καὶ θεῖον πρέσβυν ἡμῶν πρὸς Κύριον γενόμενον.

Ἀπολυτίκιον τῆς ἁγίας Βασιλόπαιδος Ντουΐν, τῆς Ὁσιοπαρθένου, τῆς ἐν τῇ χώρᾳ τῆς Οὐαλίας. Ἰσιδώρας Mοναχῆς Ἁγιεροθεϊτίσσης
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

πιγείου νυμφίου, τὰς συνθήκας κατέλιπες, καὶ ἐν τῷ σπηλαίῳ ἠσκήθης, ὦ Ντουῒν καλλιπάρθενε· ἐν νήσῳ δὲ τοῦ Ἄγγλεσυ Μονήν, ἀνήγειρας εἰς δόξαν τοῦ Θεοῦ, ἧς ἐγένου Ἡγουμένη καὶ ἐγκρατῶς, τὸν βίον σου διήνυσας. Χαίροις ὦ βασιλόπαις θαυμαστή, χαίροις ὁσίων σέμνωμα, χαί-ροις τῆς Οὐαλίας ἡ λαμπάς, Κελτῶν λαοῦ ἡ εὔκλεια.

Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τῆς ἁγίας Βασιλόπαιδος Ντουΐν, τῆς Ὁσιοπαρθένου, τῆς ἐν τῇ χώρᾳ τῆς Οὐαλίας.
Ἦχος πλ. α´. Τὸν Συνάναρχον Λόγον.

Οὐαλίας ἡ χώρα ἡ περιάκουστος, μητροπρεπῶς ἐγκαυχᾶται τῇ ἱερᾷ σου σπουδῇ, καλλιπάρθενε Ντουῒν θεομακάριστε· πρώτη γὰρ ἤγειρας ἐκεῖ, Μοναστήριον σεπτόν, ἐν ᾧπερ καὶ Ἡγουμένη, καταστάσα ταῖς Μοναζούσαις, ὁδὸν ὑπέδειξας ὁσίας ζωῆς

Δοξαστικὸν
Ἦχος πλ. δ’

Τὰς καρδίας τῶν πιστῶν, γεηπονῶν τῇ γλώσσῃ σου Γρηγόριε, εὐσεβείας ἐν αὐταῖς, ἀειθαλεῖς ἐβλάστησας καρποὺς τῷ Θεῷ, τὰς ἀκανθώδεις αἱρέσεις πρόρριζον ἐκτεμών, καὶ κοσμῶν τοὺς λογισμοὺς καθαρότητι. Διὸ δεχόμενος ἡμῶν τὰ ἐγκώμια, ἡ θεία λύρα, ὁ γρήγορος ὀφθαλμός, τῶν ποιμένων ὁ Ποιμήν, ὁ τῶν λύκων ἀγρευτής, πρέσβευε ἐκτενῶς, Θεολόγε τῷ Λόγῳ, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Κανών β’, ᾨδὴ ε’, τοῦ Ἁγίου
Ἦχος α’
Ὁ Εἱρμὸς «Θεὸς ὢν εἰρήνης, Πατὴρ οἰκτιρμῶν,

ράσθης τῆς ὄντως, σοφίας Θεοῦ, καὶ τῶν λόγων τὸ κάλλος ἠγάπησας, καὶ πάντων προτετίμηκας, τερπνῶν τῶν ἐπὶ γῆς· διὸ σε τῷ στεφάνῳ, Παμμάκαρ τῶν χαρίτων, εὐπρεπῶς ἐκόσμησε, καὶ θεολόγον ἀπειργάσατο.

Εἰς τὸν Στίχον, Στιχηρὰ Προσόμοια.
Ἦχος β’ Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ

Δεῦτε οἱ ἐρασταί, σοφίας τῆς ἐνθέου, τὸν θεῖον Θεολόγον, ὑμνήσωμεν βοῶντες· Χαίροις σοφὲ Γρηγοριε.

Τράπεζαν μυστικήν, ηὐτρέπισε τοῖς πᾶσι, τῶν θείων αὐτοῦ λόγων, Γρηγόριος ὁ μέγας· δεῦτε πιστοὶ τρυφήσωμεν.

Ὁ Οἶκος
κ τῆς θεολογικῆς, καὶ ὑψηλῆς σοφίας σου ἔμπλησόν μου τὸν νοῦν, τὸν πτωχὸν καὶ ταλαίπωρον, ὅπως ἀνυμνήσω τὸν βίον σου Πάτερ· οὐ γὰρ ἰσχύσω λόγον προσάξαι σοι, εἰμὴ σὺ παράσχῃς μοι λόγον καὶ γνῶσιν, ἰσχὺν καὶ σύνεσιν· ὅπως ἐκ τῶν σῶν τὰ σὰ προσφέρω σοι, καὶ ἐκ τοῦ πλούτου τῶν ἀρετῶν σου, ἐκεῖθεν ἔχω ἀφορμάς, καὶ στεφανώσω τὴν σεπτὴν καὶ ἁγίαν κορυφήν σου, σὺν τοῖς πιστοῖς ἀνακράζων· Χαίροις Πάτερ, θεολογιας ὁ νοῦς ὁ ἀκρότατος.

Εἰς τοὺς Αἴνους,
Ἦχος δ’ Ὁ ἐξ ὑψίστου κληθεὶς

Γεωπονήσας τῇ γλώσσῃ Θεηγόρε, καρδίας ταῖς αὔλαξι σπόρον τὸν ἔνθεον, θεολογίας ἐπλούτισας, τῆς ἀνωτάτω, τῆς Ἐκκλησίας ἄπαν τὸ πλήρωμα· ἐντεῦθεν ζιζάνια πυρὶ τοῦ Πνεύματος, τὰ τῶν αἱρέσεων ἔφλεξας, φιλοσοφίας, τῆς θεϊκῆς τρεφόμενος ἔρωτι, Πάτερ Πατέρων, καὶ Ποιμὴν Ποιμένων καὶ δόξα Πιστῶν, Ἱερέων φωστήρ, οἰκουμένης τὸ κλέος, παμμακάριστε Γρηγόριε.

Τῷ τῆς σοφίας κρατῆρι προσπελάσας, τὸ τίμιον στόμα σου, Πάτερ Γρηγόριε, θεολογίας ἐξήντλησας, τὸ θεῖον νᾶμα, καὶ τοῖς πιστοῖς ἀφθόνως μετέδωκας· αἱρέσεων ἔφραξας, ῥοῦν τὸν ψυχόλεθρον, τὸν βλασφημίας ἀνάμεστον, ὡς κυβερνήτην· εὗρε καὶ γὰρ σε Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἀποσοβοῦντα καὶ ἐλαύνοντα, ὡς ἀνέμων πνοάς, δυσσεβῶν τὰς ὁρμάς, ἐν Μονάδι οὐσίας, τὴν Τριάδα καταγγέλλοντα.

κάρα αγίου Γρηγορίου Θεολόγου_Св Григорий Богослов_St. Gregory the Theologian_2333χέρι Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου_Κοπάνους_Γιάννενα_Св Григорий Богослов_St. Gregory the Theologian_2233


Saint Gregory the Theologian (Nazianzus), The wounded Eagles of Theology

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Св Григорий Богослов_ St. Gregory the Theologian_ΓΡΗΓΟΡΙΟς-SAN GREGORIO NACIANCENO-HomiliesOfGregoryNazianzusCod6GregoryOfNazianzusAndPaupers-640x417Saint Gregory the Theologian (Nazianzus)

Commemorated on January 25th

The wounded Eagles of Theology

Thou lovedst the Wisdom of God and the beauty of his words; Rejoice, O abyss of divine grace!Rejoice, fount of Theology, river of wisdom,the second disciple that leans on Jesus’ Breast…

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Св Григорий Богослов_ St. Gregory the Theologian_c5ac62a67bSaint Gregory was a great Cappadocian Father and teacher of the Church born at Arianzos of Cappadocia , in the year 329.His father, whose name was also Gregory, his mother, Nonna, his brother Caesarius, and Gorgonia, his sister, are all honored as Saints.

Saint Gregory the Theologian as a distinguished theologian, orator and champion of the Christian faith in the fourth century, he was famous for his eloquence, and as a poet, he also had a refined and sensitive soul.

He lived as a “philosopher of Beauty”, meaning as a Christian who tends towards perfection.Gregory, who was what we would call an introvert, savored solitude. He loved quiet prayer and time spent alone with scripture. He wanted to live as a simple monk, never seeking priestly ordination. He wanted only to be with the One he called “my Christ.”

He who has the Kingdom of God within himself will imperceptibly pass it on to others. “A man must himself be cleansed, before cleansing others: himself become wise, that he may make others wise; become light, and then give light: draw near to God, and so bring others near; be hallowed, then hallow them;”

A close, lifelong and the most tender friendship developed between Gregory the Theologian (Nazianzus) and Basil the Great remained exemplary in history.

Their temperaments were quite different. Basil had the qualities of a leader while Gregory was a contemplative and a poet. Their friendship has a lot to teach us about friendship. True friends are hard to find so hold on to the ones you still have, they are precious. Their gaze was on Christ and the goal was holiness. Yes, the saints can teach us so much because there is nothing more attractive than holiness.

This is the answer to all of our questions and the solution to all of our problems—holiness of life.
A faithful friend is a strong defence: and he that hath found such an one hath found a treasure. Nothing doth countervail a faithful friend, and his excellency is invaluable. A faithful friend is the medicine of life. (Wisdom of Sirach 6Chapter 14-16.)
Faithful friends are fenced garden and a source sealed. Faithful friends are recreational harbor. With anything than exist in the world one can not sygkrinῃ a faithful friend, and beauty knows no bounds.
Remembering this friendship, Gregory was later to write:
“The single object and ambition of our friendship was virtue, and hope of the blessings to come. We were always guided by God’s law, and encouraged each other in the life of virtue.”The same eagerness for knowledge motivated us…. This was our competition: not who was first but who allowed the other to be first. It seemed as if we had one soul in two bodies”
Such was the prelude to our friendship, the kindling of that flame that was to bind us together. In this way we began to feel affection for each other. When, in the course of time, we acknowledged our friendship and recognized that our ambition was a life of true wisdom, we became everything to each other: we shared the same lodging, the same table, the same desires the same goal. Our love for each other grew daily warmer and deeper…Yet between us there was no envy. On the contrary, we made capital out of our rivalry. Our rivalry consisted, not in seeking the first place for oneself but in yielding it to the other, for we each looked on the other’s success as his own.
We seemed to be two bodies with a single spirit. Though we cannot believe those who claim that everything is contained in everything, yet you must believe that in our case each of us was in the other and with the other.
We followed the guidance of God’s law and spurred each other on to virtue. If it is not too boastful to say, we found in each other a standard and rule for discerning right from wrong.

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Святой Григорий Богослов_ St. Gregory the TheologianЦерковь Св. Николая Орфаноса в Фессалониках1_1323St. Gregory calls his friend to say, “Mine Vasileios’’He was a faithful, a true,a perfect, a loving, a sensitive, a affectionate, a most tender friend. A lifetime friend.

He tells us that “we ought to think of God more often than we draw our breath” (Oratio 27, 4: PG 250, 78) since prayer is the encounter of the thirst of God with our thirst. God thirsts that we thirst for him (see Oratio 40, 27: SC 358, 260). He was a teacher whom God had gifted with unusual wisdom, and almost perfect model of all virtue. One day, while studying, he was overtaken by sleep, and it appeared to him that he saw two beautiful virgins who came as if wishing to speak to him. “One of us,” they answered, “is chastity, the other wisdom. God has sent us to be your friends and remain constantly with you.” His life proved that this vision was no empty dream.

The Gregory’s poems indicate the essence of the patristic legacy: prayer and theology are one. Theologian is the one who prays truly.

Gregory emphasizes that man must imitate the goodness and love of God.“Give something, however small, to the one in need.For it is not small to one who has nothing. Neither is it small to God, if we have given what we could.”
“If you have not fallen, help those who have fallen and who live in suffering; if you are happy, console those who are sad;Show God a sign of your gratitude that you are one of those who can do good and not one of those in need of being helped. Be rich not only in wealth, but also in compassion; not only in gold, but also in virtue, or better yet, only in this.”

Christ is called “Light” because he is “the illumination of souls. Illumination is help for our weakness…Illumination is a vehicle leading toward God, departure with Christ, support of faith, perfection of mind, key to the kingdom of heaven, change of life, deliverance from slavery, release from bonds. Illumination—what more need I add?—is the most beautiful and most magnificent of the gifts of God. (40.3)

“I exhort you, my dear children, to keep my instructions in your hearts. May the Grace of our Lord Jesus Christ, remain with you all. Amen!”

***

St Nikolai Velimirovich

They deceive themselves who speak self-confidently that they know men well enough and that they do not allow themselves to be deceived. Who can know what kind of spirit is in man except only God, Who knows the secrets of the heart? Even the great saints were mistaken about people. For example: for a long time St. Basil considered a certain hypocritical heretic as a holy man and defended him from many attackers until finally, convinced of the heretic’s falseness, Basil was bitterly disappointed. St. Gregory the Theologian had baptized a certain philosopher, Maximus by name, and liked him so much that he kept the philosopher in his home, sharing his table with him. However, this Maximus, was as dangerous and cunning as a serpent. After a period of time, through intrigue and bribes, he obtained recognition of some Constantinopolians as patriarch, in place of St. Gregory. When this temptation, after great confusion, was removed, some rebuked Gregory for keeping his greatest enemy with him. The saint replied: “We are not to blame if we do not discern someone’s evil. God alone knows the inner secrets of man. And to us is commanded by law, that with fatherly love, to open our hearts to all who come to us.” A non-malevolent man cannot easily understand the malice of a malevolent man.

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Св Григорий Богослов_ St. Gregory the Theologian_DSC031489-modified - CopyApolytikion St. Gregory the Theologian. First Tone

The pastoral flute of your theology conquered the trumpets of orators. For it called upon the depths of the Spirit and you were enriched with the beauty of words. Intercede to Christ our God, O Father Gregory, that our souls may be saved.

Glory
Mode pl. 4

You tilled the believers’ hearts with your tongue, O Gregory, until they produced perennial fruits of Orthodoxy, for God. You eradicated thorny heresy and decorated thoughts with purity. Now we pray you accept our words of praise, as we call you a divine harp, a watchful eye, the shepherd of shepherds, and the hunter of wolves, and earnestly intercede with the Logos, O Theologian, on behalf of our souls

Oikos.

Fill my mind, poor and sorry, with your theological and lofty wisdom, so that I may extol your life, O Father; for I will not be able to offer you a word, unless you grant me eloquence and knowledge, ability and understanding, so that I may offer you “thine own of thine own”; and from the wealth of your virtues I may have the wherewithal to crown your divine and holy head, and with the faithful cry out, O rejoice! glorious Father, you are the utmost theological mind.

κάρα αγίου Γρηγορίου Θεολόγου_Св Григорий Богослов_St. Gregory the Theologian_2333


Οσία Ξένη η διά Χριστόν σαλή, Η Αγία της «κραταιάς έως θανάτου» Αγάπης. Το να πεί κάποιος σ’ ένα πρόσωπο «σ’ αγαπώ» είναι σαν να του λέει «δεν θα πεθάνεις ποτέ»..

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_R3mBgErjvzIΣυναξάριον
Τῇ ΚΔʹ (24ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου, μνήμη τῆς Ἁγίας Μητρὸς ἡμῶν Ξένης, καὶ τῶν δύο αὐτῆς θεραπαινίδων. (5οςαἰών.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς Ὁσίας Μητρὸς ἡμῶν Ξένης τῆς διὰ Χριστὸν σαλῆς ἐν Πετρουπόλει τῆς Ῥωσίας. (1790)
Τῇ αύτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Παύλου, Παυσιρίου καὶ Θεοδοτίωνος, τῶν αὐταδέλφων. (3ος αἰών.)
Τῇ αύτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Βαβύλα, τοῦ ἐν Σικελίᾳ, καὶ Τιμοθέου καὶ Ἀγαπίου, τῶν μαθητῶν αὐτοῦ. (3ος αἰών.)
Τῇ αύτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Μακεδονίου. (4ος αἰών.)
Τῇ αύτῇ ἡμέρᾳ, ἡ ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων (638) τοῦ Ἁγίου Ὁσιομάρτυρος Ἀναστασίου τοῦ Πέρσου. (628)
Τῇ αύτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ἑρμογένους καὶ Μηνᾶ·
καὶ τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Φίλωνος, ἐπισκόπου Καρπασίας τῆς Κύπρου, τοῦ θαυματουργοῦ.· (5ος αἰών.)
καὶ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Φιλίππου τοῦ πρεσβυτέρου.
καὶ τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Βαρσίμου, καὶ τῶν δύο αὐτοῦ ἀδελφῶν τῶν ἐν Περσίᾳ
Τῇ αύτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ἅγιος Ἑλλάδιος ὁ Κομενταρήσιος ξίφει τελειοῦται.
Τῇ αύτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ὅσιος Ζωσιμᾶς ὁ ἐρημιτης ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.
Τῇ αύτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Προφήτου, Προδρόμου, καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου, πλησίον τοῦ Ταύρου.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ἐγκαινίων τοῦ ναοῦ τοῦ ῾Αγίου Ζαχαρίου ἐν Κωνσταντινουπόλει.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὅσίου Πατρὸς ἡμῶν Διονυσίου, τοῦ ἐν τῷ Ὀλύμπῳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Νεοφύτου τοῦ Ἐγκλείστου, τοῦ ἐν Κὐπρῳ ἀσκήσαντος. (1204).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Χρυσοπλόκης.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου ὁσιομάρτυρος Κάντοκ (Cadoc) Οὐαλίας (590)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Γερασίμου τοῦ Perm τῆς Ῥωσίας (1441)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἰωάννου τοῦ ἐν Καζάν τῆς Ῥωσίας (1529).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς Ὁσίας Μητρὸς Σοφίας τοῦ Σαμαρντίνο τῆς Ῥωσίας (1888), πνευματικῆς θυγατέρας τοῦ Ὁσίου Ἀμβροσίου τῆς ῎Οπτινα.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Νικολάου (Tsikura, 1918)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Ἰωαννικίου τοῦ ἐν Ρακότιντσι, κοιμηθέντος ἐν Κυρίῳ τὸ ἔτος 1940.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων τῆς Ἱ. Μ. Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους· Φιλοθέου, πρωτίστου δομήτορος τῆς ἱερᾶς ταύτης ἐπωνύμου αὐτοῦ Μονῆς· Θεοδοσίου ἡγουμένου ταύτης καὶ Μητροπολίτου Τραπεζοῦντος· Διονυσίου καὶ Συμεῶν ἡγησάντων αὐτῆς· Δομετίου τοῦ ἡσυχαστοῦ καὶ σημειοφόρου· Δαμιανοῦ, μαθητοῦ αὐτοῦ καὶ Ὁσιομάρτυρος· καὶ Κοσμᾶ τοῦ Ἰσαποστόλου καὶ Ἱερομάρτυρος.

‘’Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει…’’(Ιωάν. 15: 13)
«Ότι κραταιά ως θάνατος η αγάπη» (=Η αγάπη είναι δυνατή σαν το θάνατο), «Άσμα Ασμάτων»

Οσία Ξένη η διά Χριστόν σαλή, της Πετρουπόλεως
Η Αγία της «κραταιάς έως θανάτου» Αγάπης

Πάνω στην μαρμάρινη πλάκα του τάφου της οσίας Ξένης, στο Κοιμητήριο του Σμολένσκ, στην Αγία Πετρούπολι, υπήρχε η εξής επιγραφή:
«Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Ενθάδε κείται το σώμα της δούλης του Θεού Ξένης Γρηγοριέβνας, συζύγου του ψάλτου της Αυλής, συνταγματάρχου Ανδρέου Φεοδώροβιτς Πετρώφ.
Εχήρευσεν 26 ετών, μια προσκυνήτρια επί 45 έτη, έζησε συνολικώς 71 έτη.
Ήταν γνωστή με το όνομα Ανδρέας Φεοδώροβιτς.
Όποιος με γνώρισε, ας προσευχηθή για την ψυχήν μου, ώστε να σωθή η ιδική του. Αμήν.»

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_a.prostev._sv._ksenii_peterburgskoj2Αυτό το απλό κείμενο αποτελεί το λιτό Συναξάρι της πλούσιας σε χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος ζωής της οσίας Ξένης της Ρωσίδος.

Έζησε στην Πετρούπολι τον δέκατο όγδοο αιώνα, στην εποχή της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ Πετρόβνα και της Αικατερίνης Β’.
Είχε παντρευθή τον ψάλτη της βασιλικής αυλής, Συνταγματάρχη Ανδρέα Θεοδώροβιτς Πετρώφ και ζούσε μαζί του ευτυχισμένα στην Αγία Πετρούπολη. Ο σύζυγός της διακρινόταν για την πολύ υψηλή κοινωνική θέση του που του έδινε δόξα και υψηλές υλικές απολαβές. Όντες οι δυο τους πολύ αγαπημένοι σύζυγοι, όλος ο λαός τους μακάριζε για την κοσμική τους ευτυχία και την αγάπη τους. Εκείνο το γεγονός, το οποίο αποτέλεσε την αφετηρία μιας νέας υψηλής πνευματικής ζωής για την Ξένη, ήταν ο αιφνίδιος θάνατος του συζύγου της. Ο νεαρός Συνταγματάρχης Ανδρέας ξαφνικά άφησε τον κόσμο αυτό μια βραδυά ενώ βρισκόταν σε μια διασέδασι οινοποσίας με τους φίλους τους, ανέτοιμος πνευματικά και χωρίς να προλάβη να μεταλάβη τη Θεία Κοινωνία. *

Η νεαρή χήρα συγκλονίστηκε. Σε ηλικία εικοσιέξι (26) χρόνων, χάνοντας τον σύντροφό της που υπεραγαπούσε και μένοντας χωρίς παιδιά, έχασε τον προσανατολισμό της, όσον αφορά τον κόσμο τούτο. Ένοιωσε βαθειά την ματαιότητα της πρόσκαιρης αυτής ζωής, με την οποία συνδεόταν μέχρι τότε διά μέσου του συζύγου της. Το πέρασμα του αγαπητού της Ανδρέα στην αιωνιότητα την συνέδεσε άρρηκτα με την όντως ζωή, την ζωή που απολαμβάνουν οι δίκαιοι, οι οποίοι είναι ενωμένοι με την πηγή της ζωής, τον Κύριο και Θεό μας.

Η Ξένη άρχισε να μοιράζη όλα τα περιουσιακά στοιχεία της ελεημοσύνη στους φτωχούς. Έδωσε ακόμη και το σπίτι της στην αγαπητή φίλη της Παρασκευή Αντώνοβα και οι συγγενείς και οι φίλοι της θεώρησαν ότι αυτή παραφρόνησε εξαιτίας της απώλειας.
…Η ευλογημένη Ξένη έχοντας υποστή την καλή εν Χριστώ αλλοίωσι, μετά την τελεία αποδέσμευσί της από τα εμπόδια της κοσμικής ζωής, εξαφανίσθηκε από την Πετρούπολι. Η απουσία της διήρκησε οκτώ χρόνια… Σ’ αυτήν την περίοδο έφθασε στο ύψιστο σημείο πνευματικής τελειότητος και αξιώθηκε του χαρίσματος ”της διά Χριστόν σαλότητος”.
Ο διά Χριστόν σαλός, …καλείται από τον Κύριό μας να σηκώση ένα ιδιαιτέρως βαρύ σταυρό: 
Να ζη μεταξύ των ανθρώπων προσποιούμενος τον σαλό, τον τρελλό, τον ανισόρροπο, και κρύβοντας με την προσποιητή σαλότητα τον πλούτο των αρετών του, να αγωνίζεται για την πνευματική ωφέλεια των άλλων. Μέσα στην γενική περιφρόνησι και τον κατατρεγμό του ενεργεί πράγματα θαυμαστά και γίνεται αιτία μετανοίας και σωτηρίας πολλών ανθρώπων. Εμπαίζει τον κόσμο και τις δήθεν αξίες του κόσμου και καθοδηγεί τις ψυχές στην μοναδική αξία, στην αληθινή ελευθερία των τέκνων του Θεού, στην μακαρία εκείνη κατάστασι, όπου μαζί με τον θείο Απόστολο Παύλο λέγει ο άνθρωπος: ”ζ ω  ο υ κ έ τ ι  ε γ ώ,  ζ η  δ ε  ε ν  ε μ ο ί  Χ ρ ι σ τ ό ς”.
… Φόρεσε την στρατιωτική στολή του νεκρού συζύγου της και άρχισε να λέει σε όλους ότι αυτή είναι ο Αντρέϊ Φεοντόροβιτς που ζει, ενώ η Ξένη πέθανε.. Πλέον, ο Ανδρέας ζούσε μέσα από τη σύζυγό του, ενώ η κοσμική της πλευρά είχε πεθάνει. Βάζοντας τα ρούχα του συζύγου της και παίρνοντας το όνομά του ήταν, κατά τη γνώμη της, σαν να παρατεινόταν η δική του ζωή στο πρόσωπό της για να συγχωρηθούν οι αμαρτίες του με τη δική της αφιερωμένη στο Θεό ζωή. 
Ποτέ δεν απαντούσε σε κανέναν όταν την φώναζαν Ξένη Γρηγορίεβνα, αλλά αντιθέτως με ευχαρίστησι αποκρινόταν σε όποιον την ωνόμαζε με το όνομα του συζύγου της Ανδρέα Θεοδώροβιτς….. Ο όλος της αγώνας διαποτιζόταν από την βαθειά πνευματική αγάπη προς τον σύζυγό της. Είχε την ελπίδα, κατά κάποιον τρόπο, ότι σηκώνει επάνω της το βάρος των αμετανοήτων αμαρτημάτων του νεαρού Ανδρέα.
Η Ξένη, πενθώντας για τις ιδικές της αμαρτίες και του συζύγου της, εγκατέλειψε το σπιτικό της και άρχισε να περιπλανιέται στους δρόμους της Αγίας Πετρουπόλεως λοιδορούμενη από πολλούς, ιδιαιτέρως δε στην φτωχότερη συνοικία της πόλεως που λεγόταν Στορονά.

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_429594_600Πολλοί αγαπούσαν αυτήν την ήσυχη, την ήρεμη, την ταπεινή και την ευγενική δούλη του Θεού Ξένια. Αρκετοί την λυπούνταν και της έδιναν ελεημοσύνη, αλλά αυτή δεν την έπαιρνε. Εάν δεχόταν κανένα μικρό κέρμα, αμέσως το έδινε σε κάποιον φτωχό ζητιάνο, για τη σωτηρία της ψυχής του κεκοιμημένου συζύγου της, στο όνομα του Αντρέα• έτσι ώστε αν η ψυχή του υπέφερε από τις αμαρτίες του τις οποίες δεν είχε μετανοήσει, οι πράξεις της και οι προσευχές της θα τον βοηθούσαν. ( Οι Χριστιανοί συχνά δίνουν χρήματα η προσεύχονται για τις ψυχές των κεκοιμημένων. Αυτό λέγεται ελεημοσύνη αλλά δεν είναι τόσο σύνηθες να εγκαταλείπει κάποιος όλη του τη ζωή για ένα άνθρωπο, όπως ακριβώς έπραξε η Ξένια). Κάνοντας καλές πράξεις και προσφέροντας προσευχές για τους άλλους, πλησιάζεις πολύ το Θεό, και αυτό συνέβηκε και με την Ξένια. Προσευχόταν τόσο πολύ για τον άντρα της, και αυτό την έκανε Αγία!

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургскаяtumblr_n7vl94XwzG1qmvtcro1_1280Η όλη παρουσία της σχεδόν πάντα επιβεβαίωνε την ευλογία της. Το Συναξάρι λέει: «Η ευλογία του Θεού φαινόταν να τη συνοδεύει οπουδήποτε εκείνη πήγαινε» : ….Οι κάτοικοι της Στορονά με πολλή και ειλικρινή χαρά δέχονταν την Οσία στα σπίτια τους, διότι είχε γίνει αντιληπτό ότι η επίσκεψις αυτή θα έφερνε στην οικογένεια θεία ευλογία, ειρήνη και ευτυχία. Οι γονείς που είχαν ασθενή παιδιά, έτρεχαν να εύρουν και να φέρουν στο σπιτικό τους την Μακαρία, διότι αρκούσε αυτή να χαιδέψη το κεφαλάκι τους και να τα φιλήση ή να τα αγκαλιάση ή να τα κουνήση στο κρεβατάκι τους για να γίνουν αμέσως καλά. Οι μαγαζάτορες και οι έμποροι, όταν έβλεπαν την δούλη του Θεού να πλησιάζη, έτρεχαν έξω για να την συναντήσουν και της πρόσφερναν κάτι από την πραμάτεια τους. Εάν δεχόταν το δώρο ή αν απλώς το ευλογούσε  με μια κίνησι ακουμπώντας το, ο έμπορος εκείνος θα έκανε χρυσές δουλειές όλη την ημέρα• όταν περπατούσε στον δρόμο, από όλες τις μεριές, από όλα τα αμάξια που περνούσαν άκουγε να φωνάζουν: “Ανδρέα Φεοντόροβιτς, σταματά. Θέλω να σε πάρω στο αμάξι μου έστω και για λίγα βήματα” ή την παρακαλούσαν μόνο να καθήση στην άμαξά τους για λίγες στιγμές. Τούτο, διότι σε οποιαδήποτε άμαξα ανέβαινε, ερχόταν η ευλογία στον αμαξά και είχε την καλύτερη δουλειά της ημέρας. Η μακαρία Ξένη προτιμούσε να κάθεται σε άμαξες ανθρώπων που είχαν ανάγκη βοηθείας. Εάν μιλούσε με κανέναν που ήταν στενοχωρημένος, αμέσως αυτός καταπραϋνόταν και του ερχόταν μια θαυματουργική βοήθεια. Η πολύ και μακροχρόνια συμπόνια της, άνοιξε το δρόμο του σεβασμού και της ευλάβειας προς το πρόσωπό της και οι άνθρωποι γενικά έφτασαν να την θεωρούν ως το φύλακα άγγελο της πόλης. Είχε αποκτήσει τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος –την προφητεία, την ίαση των πληγών της ψυχής των ανθρώπων που προσέτρεχαν σε αυτήν, και παράλληλα διατελούσε θαύματα με την παρουσία της. Είναι γνωστή ως η ‘άστεγη περιπλανώμενη’ που εξακολουθεί να κάνει θαύματα και μετά την κοίμησή της.

Τους πολλούς άθλους της έκρυψε από τους ανθρώπους αλλά ο Κύριός μας, ενώπιον του Οποίου έκαιγε λαμπάδα και κανδήλα ακοίμητη σ’ όλη την επίγεια ζωή της, την εδόξασε μετά θάνατον απερίγραπτα. Η Οσία, μετά από περιπλανήσεις και αγώνες, σαρανταπέντε (45) χρόνων, εκοιμήθη σε ηλικία εβδομηνταένα (71) χρόνων γύρω στα 1796 – 1806 ..Ευρέθη στο Κοιμητήριο, καθισμένη κάτω από ένα δένδρο να έχη κοιμηθή εν Κυρίω!… Το πολυπαθές αγιασμένο σκήνωμά της τάφηκε στο Κοιμητήριο του Σμολένσκ.
Εκ του βιβλίου ”Η Οσία Ξένη η Ρωσίδα, η διά Χριστόν Σαλή”, έκδοση Ιεράς Μονής Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, Φυλής Αττικής, 1993
*. Την πληροφορία αυτή έδωσε ο Αιδεσ. Καθηγητής Ιωάννης Yegorov στην Αγία Πετρούπολι το 1914 στον Πρωτοπρεσβύτερο Adrian, Ιδρυτή και Πνευματικό του Ορθοδόξου Ρωσικού Μοναστηριού <<Novo – Diveevo>> στο Spring Valley, New York U.S.A. (Ο π. Adrian, κατόπιν Αρχιεπίσκοπος Ανδρέας, εκοιμήθη την 30.6.1978. Βλ. Περιοδικό <<Άγιος Κυπριανός>>, τ. ΣΤ’, αριθ. 118 / Οκτώβριος 1978). 

Άγιος Θεόδωρος του Σαναξάρ (19 Φεβρουαρίου 1791). Τον αναφέρουμε εδώ για τον εξής λόγο: Ο Θεόδωρος ήταν ένας πολύ γνωστός Στρατιωτικός της Αυλής στην Πετρούπολι. Ο ξαφνικός θάνατος ενός Αξιωματικού της Αυλής σ’ ένα γλέντι άλλαξε τελείως την ζωή του. Έγινε Μοναχός και αργότερα Πνευματικός. Είναι πολύ πιθανόν ο Αξιωματικός που απέθανε να ήταν ο σύζυγος της οσίας Ξένης. Έτσι αυτό το λυπηρό γεγονός έγινε αιτία να ανοίξη ο δρόμος της αγιότητος σε δύο Ρώσους Αγίους. Είναι επίσης πολύ πιθανόν ότι η οσία Ξένη εγνώρισε τον Μακάριο Θεόδωρο και έλαβε από αυτόν αργότερα πνευματικές συμβουλές. Ο Θεόδωρος, αφήνοντας την δόξα του απατεώνος του κόσμου, έγινε Μοναχός στα δάση του Ροσλάβλ και του Σάρωφ και αργότερα παρά την βασιλική κρατική απαγόρευσι, ίδρυσε ιδικό του Μοναστήρι στο Σαναξάρ, όπου τον ακολουθούσαν πολλοί νέοι από το Σάρωφ, οι οποίοι επιθυμούσαν μια υψηλότερη πνευματική ζωή.
Εκ του βιβλίου ”Η Οσία Ξένη η Ρωσίδα, η διά Χριστόν Σαλή”, έκδοση Ιεράς Μονής Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, Φυλής Αττικής, 1993

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_προσευχη0_128b1d_a4df2847_origΝα ξέρεις, ότι ο Θεός χτίζει και όταν γκρεμίζει. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

«Όσο μεγαλύτερη η αγάπη τόσο μεγαλύτερη η οδύνη της ψυχής. Όσο πληρέστερη η αγάπη τόσο πληρέστερη η γνώση. Όσο πιο φλογερή η αγάπη τόσο πιο πύρινη η προσευχή. Όσο τελειότερη η αγάπη, τόσο αγιότερος ο βίος» άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης 

***

Άγιοι όποιοι σηκώνουν αμαρτίες άλλων
αγίου Νικολάου Βελιμιροβιτς

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_αγγελοςProstev_Peterburgskie-dozhdiΤο να πάρει κάποιος επάνω του την αμαρτία ενός άλλου, αυτό είναι μια μορφή μαρτυρίου και σημείο της απέραντης αγάπης ενός ανθρώπου για τον πλησίον του. Καθώς ο θάνατος είναι συνέπεια της αμαρτίας, το να παίρνεις την αμαρτία κάποιου άλλου πάνω σου σημαίνει να προσθέτεις στον δικό σου θάνατο έναν ακόμη θάνατο, « ἡ δὲ ἁμαρτία ἀποτελεσθεῖσα ἀποκύει θάνατον» (Ιάκωβος 1:15).
Ωστόσο, ο Θεός ανταμείβει με ανάσταση εκείνους που από αγάπη παίρνουν πάνω τους τον θάνατο ενός άλλου. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αγίων, οι οποίοι ανέλαβαν τις αμαρτίες των συνανθρώπων τους.
Λέγεται για τον όσιο Αμμούν: ένας αδελφός έπεσε σε αμαρτία και ήρθε στον Αμμούν και του είπε ότι λόγω της αμαρτίας που διέπραξε πρέπει να φύγει από το μοναστήρι και να επιστρέψει στον κόσμο. Ο Αμμούν είπε στον αδελφό ότι θα πάρει την αμαρτία του πάνω του και τον συμβούλεψε να παραμείνει στο μοναστήρι. Ο αδελφός παρέμεινε στο μοναστήρι και ο αββάς Αμμούν προσεύχονταν διαρκώς στον Θεό και έκανε μετάνοια υπέρ του αδελφού. Μετά από λίγο, ο αββάς Αμμούν έλαβε αποκάλυψη από τον Θεό, ότι η αμαρτία συγχωρείται λόγω της αγάπης του για τον αδελφό.
Όταν ο άγιος Μακάριος, ο άγιος Συμεών ο «δια Χριστόν σαλός», η Αγία Θεοδώρα και άλλοι άγιοι κατηγορήθηκαν για μοιχεία, δεν υπερασπίστηκαν τον εαυτό τους, αλλά παίρνοντας πάνω τους την αμαρτία των άλλων, έλαβαν τη βαριά τιμωρία για την αμαρτία και τα υπέμειναν όλα με υπομονή, μέχρι που ο Θεός αποκάλυψε την αθωότητά τους στους ανθρώπους.
Πηγή:Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας»
https://prologue.orthodox.cn/August9.htm

***

Το νόημα της αγάπης
Αντωνίου Μπλουμ Σουρόζ

ΞΕΝΗ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗς-Ξένη-Ксении Блаженной-St._Xenia_of_Saint_Petersburg-c66ea1fb0ab5320db8329c0f37d6aca8Το νόημα της αγάπης είναι το νόημα της ζωής,….
Κάποιος που κατέχεται από την αγάπη είναι ένας άνθρωπος που έχει μέσα του πλούτο ζωής, στον οποίο η αίσθηση της ζωής, η δύναμη της ζωής είναι τόσο πλήρης, τόσο σπουδαία, ώστε αυτή η αγάπη είναι σίγουρη για τον εαυτό της. Και αυτό γεννάει χαρά, κουράγιο, ενθουσιασμό, και πηγαίνει τόσο βαθιά ώστε φτάνει πέρα από τον ίδιο το θάνατο.
Η Αγία Γραφή λέει ότι η αγάπη είναι πιο δυνατή από τον θάνατο. Πράγματι είναι πιο δυνατή επειδή έχει τοποθετήσει τον εαυτό της μέσα από την πληρότητα της, την δύναμή της, την ένταση της στο βασίλειο της ανάστασης, στο βασίλειο της αιώνιας ζωής. Και αυτός είναι ο λόγος που η αγάπη είναι ικανή για μια έσχατη θυσία, όχι μόνο όταν προσφέρουμε και δεχόμαστε, αλλά με το να θυσιάζει κάποιος την ίδια του τη ζωή, γιατί αυτή η ζωή, εάν προσφέρεται, σημαίνει ότι την κατέχει κάποιος στην πληρότητα της. Είναι πλούτος ζωής που εκφράζεται μέσα από την έσχατη θυσία. Ίσως να θυμόσαστε τα λόγια του Χριστού: « Κανείς δεν μου αφαιρεί την ζωή, την προσφέρω ο ίδιος ελεύθερα ». Η αγάπη, η πληρότητα της ζωής που αυτή εκφράζει, είναι άτρωτη. Οι άνθρωποι μπορούν να μας πάρουν τη ζωή, μπορούν να μας υποβάλλουν σε οποιαδήποτε δοκιμασία, και όμως ένας άνθρωπος παραμένει αλώβητος επειδή κανένας στη πραγματικότητα δεν του αφαιρεί την ζωή· το πρόσωπο που αγαπάει προσφέρει… Κανένας δεν έχει μεγαλύτερη αγάπη από εκείνον που θυσιάζει την ζωή του για τους φίλους του. Αυτός που το κάνει μόνος του ελεύθερα, προσεγγίζει την εκπλήρωση του νοήματος της ζωής, επειδή η ζωή αξίζει μόνο γι’ αυτό που κάποιος ζει…

***

«Κραταιά ως θάνατος αγάπη»
π.Αντώνιος (Μπλουμ) του Σουρόζ (Σουγδαίας)

Ξένη η διά Χριστόν σαλή_St. Xenia of Petersburg_Св Ксения Петербургская_8d248b5cd945f82b--sankt-petersburg-russian-iconsΌταν μας λένε ότι πρέπει να θυμόμαστε το θάνατο, δεν είναι για να μας δώσουν φόβο για τή ζωή, αλλά για να μας κάνουν να ζήσουμε με όλη την ένταση …. Έτσι, η μνήμη θανάτου φαίνεται ότι είναι η μόνη δύναμη που κάνει τελικά τη ζωή έντονηο Θεός δεν μας δημιούργησε για το θάνατο και για την καταστροφή. Μας δημιούργησε για την αιώνια ζωή. Μας κάλεσε στην αθανασία – όχι μόνο στην αθανασία της αναστάσεως αλλά σε μια αθανασία που δεν γνωρίζει θάνατο…

Γι’ αυτό ο απόστολος Παύλος μπόρεσε να πει: «Εμοί γαρ το ζην Χριστός και το αποθανείν κέρδος». Επειδή όσο ζω σ’ αυτό το σώμα θα είμαι χωρισμένος από τον Χριστό. Γι’ αυτό σε ένα άλλο εδάφιο λέγει ότι γι’ αυτόν το να πεθάνει δεν σημαίνει ότι απλώς ρίχνει από τους ώμους του την πρόσκαιρη ζωή, σημαίνει ότι ενδύεται την αιωνιότητα. Ο θάνατος δεν αποτελεί ένα τέλος, είναι μια αρχή. Είναι μια πόρτα που ανοίγει και μας εισάγει στην απεραντοσύνη της αιωνιότητας, που θα ήταν κλειστή για μας για πάντα αν ο θάνατος δεν μας απελευθέρωνε από την ενσωμάτωσή μας στα γήινα πράγματα… Πρέπει να μάθουμε τι είχε ήδη προβλέψει και προείπει η Παλαιά Διαθήκη: «κραταιά ως θάνατος αγάπη». Αυτή είναι η αγάπη που δεν επιτρέπει να ξεθωριάσει η μνήμη του αγαπημένου, η αγάπη που μας κάνει να μη μιλούμε για τη σχέση μας με τον αγαπημένο στον αόριστο: «Τον αγαπούσα, ήμασταν τόσο κοντά», αλλά μας κάνει να σκεφτόμαστε στον ενεστώτα: «Τόν αγαπώ, είμαστε τόσο κοντά». 

..Αν η αγάπη μας είναι πιστή, αν έχουμε τη δύναμη να θυμόμαστε, όχι μόνο με το μυαλό αλλά και με την καρδιά μας, αυτούς που έχουμε αγαπήσει πάνω στη γη, τότε, σύμφωνα με τον Χριστό: «όπου γαρ εστιν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών».

Ο θάνατος είναι μια πύλη που ανοίγει στην αιώνια ζωή. «Το να πεθάνω δεν σημαίνει να απεκδυθώ την πρόσκαιρη ζωή, αλλά να ενδυθώ την αιωνιότητα», λέει ο απόστολος Παύλος.

Ένα από τα άμεσα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόσωπο εκείνο που πενθεί, είναι η εμπειρία της μοναξιάς, το γεγονός ότι το μόνο πρόσωπο που κατά καιρούς τον ενδιέφερε, το πρόσωπο εκείνο που γέμιζε όλο το χώρο και το χρόνο και όλη την καρδιά του τον άφησε. …
Το πρόσωπο που μας αφήνει είναι πολύ συχνά το πρόσωπο εκείνο που, στα δικά μας μάτια, μας έδινε την έσχατη αξία: το πρόσωπο εκείνο για το οποίο αξίζαμε, το πρόσωπο εκείνο που διεκδικούσε την ύπαρξη και τη σημασία μας. 
Περισσότερο από μια φορά έχω αναφέρει, με την ευκαιρία κάποιου γάμου, τη φράση του Gabriel Marcel: «Το να πεις σε κάποιον “σ’ αγαπώ” ισοδυναμεί με το να του λες “δεν θα πεθάνεις ποτέ”». Αυτό ισχύει και σ’ αυτό το πλαίσιο. Το πρόσωπο που μας αφήνει δεν βρίσκεται πλέον εδώ για να διακηρύσσει την έσχατη αξία μας, την έσχατη σημασία μας. Αυτό το πρόσωπο δεν βρίσκεται πλέον εδώ για να μπορεί να πει «σε αγαπώ», και γι’ αυτό χάνεται η αιώνια επιβεβαίωση και αναγνώρισή μας. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αντιμετωπίσουμε. Δεν είναι κάτι που πρέπει να το παραμερίσουμε, να το ξεχάσουμε ή να το παρακάμψουμε. Δημιουργείται ένα κενό και αυτό το κενό δεν πρέπει ποτέ να γεμίσει με τεχνητά πράγματα, που δεν αξίζουν μπροστά σ’ αυτά που αντικαθιστούν. … Ένα άλλο πράγμα που πρέπει το πρόσωπο που πενθεί να μάθει να μην κάνει ποτέ είναι να μιλά για τη σχέση αγάπης που υπήρχε σε αόριστο χρόνο. Ποτέ δεν πρέπει κάποιος να πει: «Αγαπούσαμε ο ένας τον άλλο». Πρέπει πάντοτε να λέει: «Αγαπούμε ο ένας τον άλλο». 

Αν επιτρέψουμε στην αγάπη μας να μεταβληθεί σε αντικείμενο του παρελθόντος, πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν πιστεύουμε στη συνέχιση της ζωής του προσώπου που πέθανε… Αν μπορέσουμε όμως να ομολογήσουμε πως το πρόσωπο που αναχώρησε από αυτήν τη ζωή ήταν για μας ένας θησαυρός, τότε «όπου γαρ εστιν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών». Πρέπει, μαζί μ’ αυτόν που εισήλθε στην αιωνιότητα, να ζήσουμε κι εμείς όσο το δυνατόν τελειότερα και βαθύτερα, στην αιωνιότητα. Επειδή είναι ο μόνος τόπος όπου μπορούμε να είμαστε μαζί με τον κεκοιμημένο. Αυτό σημαίνει ότι, καθώς όλο και περισσότερα αγαπημένα πρόσωπα αφήνουν αυτό το επίγειο προσκύνημα και εισέρχονται στη σταθερότητα και στη γαλήνη της αιώνιας ζωής, θα πρέπει να αισθανόμαστε όλο και περισσότερο ότι ανήκουμε όλο και τελειότερα και πληρέστερα σ’ εκείνο τον κόσμο, και ότι σταδιακά οι αξίες του γίνονται δικές μας. 

Αν μάλιστα ένα από τα πολυαγαπημένα μας πρόσωπα, αν ένας από τους πολυτιμότερους θησαυρούς μας λέγεται Ιησούς Χριστός, τότε μπορούμε αληθινά, όσο είμαστε ακόμη πάνω στη γη, να λαχταρούμε, όπως ο απόστολος Παύλος, με όλη μας την ψυχή και όλο μας το νου, με όλο μας το σώμα και όλη μας την καρδιά, την ημέρα που θα ενωθούμε αδιαίρετα μαζί Του.

Παρέθεσα προηγουμένως τα λόγια του Λέων Μπλόυ:«Το να πούμε σε ένα πρόσωπο “σε αγαπώ” ισοδυναμεί με το να του λέμε “ποτέ δεν θα πεθάνεις”». Διακηρύσσοντας μπροστά στον Θεό την αθάνατη αγάπη μας για τον πεθαμένο είναι σαν να επιβεβαιώνουμε αυτό το πρόσωπο, όχι μόνο στο χρόνο αλλά και στην αιωνιότητα…

***

Το να πεί κάποιος σ’ ένα πρόσωπο «σ’ αγαπώ» είναι σαν να του λέει «δεν θα πεθάνεις ποτέ»
π.Αντώνιος (Μπλουμ) του Σουρόζ

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_αγγελος3188Ο θάνατος είναι το κριτήριο που δοκιμάζει τη στάση μας για τη ζωή…
Εάν κοιτάξουμε το βίο των αγίων θα ανακαλύψουμε μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση του θανάτου. Η αγάπη τους για τον θάνατο δεν θεμελιώνεται στον φόβο τους για τη ζωή. Όταν ο απόστολος Παύλος γράφει «Εμοί γαρ το ζην Χριστός και το αποθανείν κέρδος» (Φιλιπ. 1:21, 23), εκφράζει την απόλυτη καταλλαγή του με τον θάνατο. Ο θάνατος εμφανίζεται στον απόστολο εν είδει θύρας που θα τον οδηγήσει στην αιωνιότητα και θα του δείξει τον δρόμο για την πρόσωπο προς πρόσωπο συνάντηση με τον Κύριο που αγαπά…
Για να λαχταρά κανείς τον θάνατο με αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο και για να μπορεί να τον βλέπει ως το επιστέγασμα της ζωής του θα πρέπει να βιώνει την αιωνιότητα από τούτη τη ζωή.
Ο Gabriel Marcel επιμένει σ’ ένα από τα βιβλία του ότι το να πεί κάποιος σ’ ένα πρόσωπο «σ’ αγαπώ» είναι σαν να του λέει «δεν θα πεθάνεις ποτέ» ή αλλιώς «είσαι τόσο πολύτιμος για μένα που θα σε αναγνωρίσω ενώπιον του Θεού, έστω κι αν κανείς άλλος δεν το κάνει, εκτός από τον Θεό και μένα».
.. Είναι αλήθεια ότι, όπως λέγει ο απ. Παύλος, η ζωή είναι Χριστός και ο θάνατος είναι κέρδος. Είναι αλήθεια ότι θάνατος δεν είναι η αποχώρηση από την εφήμερη ζωή, αλλά η ένδυση της αιωνιότητας. … Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για να πεθάνει. Η κλήση του είναι για την αιώνια ζωή.
... εάν αληθινά πιστεύουμε τον Θεό ως Θεό των ζώντων… ποτέ δεν θα πρέπει να μιλούμε για την αγάπη μας σε χρόνο παρελθόντα. Ο θάνατος του σώματος δεν διασπά την σχέση, αφού αυτή ήταν, είναι και θα παραμείνει ζωντανή ανάμεσα σε ανθρώπους που συναντήθηκαν και αγαπήθηκαν σε τούτη τη ζωή.

***

Πάτερ Ημών… Γενηθήτω το θέλημά Σου

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_3198 (2)Αγωνιζόμαστε στη ζωή μας, αρχίζουμε, έχουμε σχέδια, έχουμε προγράμματα, προχωράμε καλά, αλλά σε μια στιγμή μπορεί να περάσουμε δυσκολίες. Νομίζω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην περάσει τη Γεθσημανή του. Και την ώρα που τα πάντα καταρρέουν, τότε μόνο τα πάντα ανασταίνονται, και τότε μόνο καταλαβαίνει κανείς αυτό που είπε ο Κύριος, ότι το να ποιώ το θέλημα του πέμψαντός με Πατρός και όχι το δικό μου, αυτό είναι που με τρέφει. Εκείνη τη στιγμή που τα πάντα καταστρέφονται και δεν υπάρχει καμιά ελπίδα πουθενά και κανένα φως, και τα πάντα είναι σκεπασμένα με σκοτάδι, αν ο άνθρωπος πει – Θεέ μου, να γίνει το θέλημά σου, αμέσως παίρνει μια άλλη δύναμη, ανασταίνεται και προχωρεί παντοκρατορικά και σεμνά προς την οδό, προς τη διάβαση, προς το Πάσχα που είναι ο Χριστός, σε μια εξέλιξη που δεν σταματά ποτέ. Και τότε, εκ των υστέρων, θα ευχαριστεί κανείς το Θεό όχι για τις ευκολίες, αλλά για τις δυσκολίες της ζωής του και για τη Γεθσημανή του, η οποία τον ανάγκασε, μέσα στην εξάρθρωση του εαυτού του, να πει το λογισμό του ελεύθερα, να καταλήξει στο: «Θεέ μου, να γίνει το δικό σου θέλημα».
Αρχιμ. Βασίλειος (Γοντικάκης), Ἑρμηνεία στὴν Κυριακὴ Προσευχή. “ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ…”

***

Στη ζωή του μέλλοντος αιώνος, η ζωή θα είναι αγάπη και η αγάπη θα είναι ζωή. Άγιος Δημήτριος Κλεπινίν

Προσευχόμεθα υπέρ των ζώντων και των μεταστάντων και τους μνημονεύουμε με τα ονόματά τους, για να δείξουμε, ότι τους αγαπάμε με όλη μας την καρδιά.. Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μηχανική και απαθή μνημόνευση των ονομάτων και στην ολοκάρδια προσευχή. Το ένα απέχει από τον άλλο, όσο ο ουρανός από τη γη.
Η προσευχή πρέπει να είναι ειλικρινής εκδήλωση αγάπης… Κάθε λέξη στην προσευχή, κάθε λέξη που πηγάζει από τα βάθη της καρδιάς, έχει πολλή δύναμη: «Πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη», λέγει η Αγία Γραφή. Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης

Άλλοι άνθρωποι είναι δίπλα μας και ταυτόχρονα κόσμους μακριά.
Κι άλλους τους κουβαλάμε μέσα μας ακόμα κι αν μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα….

Ναι, ναι, πράγματι είμαστε ανόητοι για χάρη του Χριστού! Ω ευλογημένη Ξένη διά Χριστόν σαλή της Πετρουπόλεως, περιπλανώμενη ξένη, αναστενάζοντας πάντα για την ουράνια πατρίδα, δίδαξέ μας πώς να ξεφεύγουμε τις παγίδες του κόσμου πορευόμενοι με ‘’πτωχεία’’ πνεύματος, με πίστη και προσευχή.
https://iconandlight.wordpress.com/2022/01/23/%cf%89-%ce%b5%cf%85%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%be%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bd-%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%ae-%cf%84%ce%b7%cf%82/

Οσία Ξένη η διά Χριστόν σαλή, της Πετρουπόλεως, Είμαι συνηθισμένη στο κρύο και τη βροχή, δεν μπορώ να συνηθίσω απλώς τον κακό καιρό στις καρδιές των ανθρώπων
https://iconandlight.wordpress.com/2021/01/23/%ce%bf%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%be%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bd-%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%ae-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%bf-2/

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_αγγελος κοιμηση127831314_CcFwXPcsqFwἈπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Ξένης τῆς Ῥωσσίδος, τῆς διὰ Χριστὸν σαλῆς (μ. Γερασίμου)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον λόγον.

Ξενοτρόπως ἐν κόσμω Ξένη βιώσΠροσευχόμεθα υπέρ των ζώντων και των μεταστάντων και τους μνημονεύουμε με τα ονόματά τους, για να δείξουμε, ότι τους αγαπάμε με όλη μας την καρδιάασα, τὸν σοφιστὴν τῆς κακιάς κατεσοφίσω στερρῶς, προσποιήσεση μωραῖς νοῒ θεόφρονη, ὅθεν τὰ πόρρω προορᾶν, καὶ προλέγειν ἐμφανώς, ἐδέξω χάριν θεόθεν, καὶ μεταστᾶσα τῶν τῇδε, χοροῖς Ἁγίων συνηρίθμησαι.

Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Ξένης τῆς Ῥωμαίας
Ἦχος πλ. δ’

ν σοῖ Μῆτερ ἀκριβῶς διεσώθη τὸ κατ’ εἰκόνα, λαβοῦσα γὰρ τὸν σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ, καὶ πράττουσα ἐδίδασκες, ὑπερορᾶν μὲν σαρκός, παρέρχεται γάρ, ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτoυ, διὸ καὶ μετὰ Ἀγγέλων συναγάλλεται, Ὁσία Ξένη τὸ Πνεῦμά σου.

Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Ξένης τῆς Ῥωμαίας
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως

Ξένην ἤνυσας, ζωὴν ἐν κόσμῳ, ξένην ἔσχηκας, προσηγορίαν, ὑπεμφαίνουσαν τῇ κλήσει τὸν τρόπον σου· σὺ γὰρ νυμφίον λιποῦσα τὸν πρόσκαιρον, τῷ ἀθανάτῳ ὁσίως νενύμφευσαι. Ξένη ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Νεοφύτου τοῦ Ἐγκλείστου, τοῦ ἐν Κὐπρῳ
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης

Τῶν Λευκάρων τὸ κλέος καὶ Κυπρίων τὸ καύχημα, Μονῆς Ἐγκλείστρας πολιούχε, θεοφόρε πατὴρ ἡμῶν Νεόφυτε· νηστείᾳ ἀγρυπνίᾳ προσευχῇ, καὶ ἔγκλειστος ἐν ἄντρῳ καρτερῶν, θείαν χάριν ἐκομίσω, ἧν πιστοῖς νῦν παρέχει θήκη λειψάνων σου. Δόξα τῷ ταύτην βραβεύσαντι ἡμῖν, δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι· δόξα τῷ χορηγοῦντι, διά σου πᾶσιν ἰάματα.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Νεοφύτου τοῦ Ἐγκλείστου, τοῦ ἐν Κὐπρῳ
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως

Βίον ἔγκλειστον, ἐπιποθήσας, σκεῦος τίμιον, τῆς ἐγκρατείας, ἀνεδείχθης θεοφόρε Νεόφυτε· τῶν ἀρετῶν γὰρ τῇ πράξει κοσμούμενος, ἔργῳ καὶ λόγῳ ἐκφαίνεις τὰ κρείττονα. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθε ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Φίλωνος, ἐπισκόπου Καρπασίας τῆς Κύπρου
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Καρπασίας τὸν θεῖον ἱεράρχην τιμήσωμεν, Φίλωνα Κυρίου τὸν φίλον, καὶ διάκονον ἄριστον· ἐκ Ῥώμης γὰρ εἰς Κύπρον εὑρεθείς, ποιμὴν ἀνηγορεύθη θαυμαστός, Ἐκκλησίας ἣν ἐκόσμησεν ἀρεταῖς, καὶ βίῳ ὑπερέχοντι. Δόξα τῷ ἁγιάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ δεδωκότι πρεσβευτήν, ἡμῖν αὐτὸν θεόδεκτον.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Φίλωνος, ἐπισκόπου Καρπασίας τῆς Κύπρου
Ἦχος γ’

ργοις ἔλαμψας ὀρθοδοξίας πλάνην ἔσβεσας πολυθεΐας τῶν γὰρ εἰδώλων τὴν ἀπάτην κατέβαλες, καὶ τὴν σὴν ποίμνην μεγάλως ἐκόσμησας. Δία τοῦτο βοῶμέν σοι, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, Φίλων μακάριε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ ὁσίου Ἰωαννικίου τοῦ ἐν Ρακότιντσι,
Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.

Βίον φιλόθεον, ἀσκήσας ὅσιε, Ἰωαννίκιε, στέφος ἀπείληφας, παρὰ Δεσπότου Ἰησοῦ, τοῦ θείου ἀγωνοθέτου. Ὅθεν καὶ θαυμάσια, ἐνεργεῖς τοῖς λειψάνοις σου, πᾶσι τοῖς προστρέχουσι, καὶ πιστῶς αἰτουμένοις σε· διὸ φωνὴν εὐγνώμονα δέχου, χαίροις, τῶν παλαιῶν Ὁσίων μίμημα.

Ὁσίας Ξένης τῆς Ῥωσσίδος, τῆς διὰ Χριστὸν σαλῆς
Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.(Ποίημα π.Στυλιανοῦ Μακρῆ)

ς βακτηρίαν ἐλπίδα ἔσχες πρὸς Κύριον, ὡς ἔνδυμα τὴν πίστιν, ὡς ὀσφὴν τὴν ἀγάπην, λάθρᾳ πορευθεῖσα Ξένη σεπτή, τὴν ὁδὸν ἁγιότητος, καὶ ταπεινώσει τὴν τρίβον τῶν μυστικῶν, χαρισμάτων θεοφρούρητε.

Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν μάρτυσι.

Προοράσεως χάρισμα, τοῦ προλέγειν τὰ μέλλοντα, σοὶ ἐδόθη Ξένη καὶ διοράσεως, παρὰ τοῦ χρόνου ἐπέκεινα, Θεοῦ Ὃν ἱκέτευε, μὴ μνησθῆναι τῶν ἡμῶν, παρελθόντων τε πράξεων, καὶ ὧν μέλλωμεν, φαύλων ἔργων ποιῆσαι ἀλλὰ σπεῖραι, ἐν ἡμῖν Αὑτοῦ τὸν φόβον, πρὸς καρποφόρον μετάνοιαν.

Εἰς τὸν Στίχον, Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.

τε ἡ σώφρων Ξένη, προσεποιεῖτο φανερῶς σαλότητα, τότε οἱ ἄφρονες ἐλοιδόρουν, τὴν κεκρυμμένην ὁσιότητα· ἡ μὲν ἐπανευπαύετο δάκρυσι μετανοίας, οἱ δὲ ἐκάθευδον ἐν τῷ ὕπνῳ ἀδολεσχίας· ὅτε εἰς ἀγροὺς αὕτη προσευχομένη, ἐβιάζετο τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἁρπᾶσαι, ἐκεῖνοι ‘ἀγρὸν ἠγόραζον’, παραβιάζοντες τὸν νόμον Αὑτοῦ· αὕτη ἐπυρπολεῖτο φωσφόρῳ πυρί, τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀγάπης, ἐκεῖνοι ἐκυλινδοῦντο βορβόρῳ βαθεῖ, τῶν ἡδονῶν τῆς ἀπάτης. Διὸ καὶ μακαρίζοντες αὐτήν, δεῦτε πιστοὶ συντόνως ἐκβοήσωμεν· Ὦ Ξένη πασίφημε, ὑπομονῆς περιήχημα, καὶ ταπεινώσεως ἔξαρμα, πρέσβευε ὑπὲρ τῶν ὑμνούντων, καὶ ἐκτελούντων τὴν ἀεισέβαστον μνήμην σου.

Εἰς τοὺς ΑἴνουςΔόξα. Ἦχος πλ. δ΄.

Λίθον τῆς μωρίας σου, Ξένη θεόφρον, ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομήσαντες, γνῶσιν τοῦ κόσμου σοφοί, οὗτος ἐγενήθη εἰς ἔλεγχον αὐτῶν. Σὺ δὲ μακαρία, ἔσκαψας εἰς βάθος ταπεινώσεως, ἐβάθυνας ἐν ὑπομονῇ, ἔθηκας θεμέλιον ἐλπίδα, ἐπὶ τὴν πέτραν τῆς πίστεως, καὶ ᾠκοδόμησας οἰκίαν, σεαυτῇ ἁγιότητος· ἀλλ’ ἡ πλημμύρα τῶν θλίψεων, καὶ ὁ ποταμὸς τῶν πρὸς σὲ ἐμπαιγμῶν, οὐκ ἴσχυσαν σαλεῦσαι αὐτήν, ἐν ᾗ καὶ ξένισον πάντας, τοὺς ἐπαινοῦντας, τὴν σὴν πολυδόξαστον ἄθλησιν.

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_0023-рака-с-мощами-св-Ксении-ПетербугскойΞένη Γκριγκόριεβνα, ἡ διὰ Χριστὸν σαλή512181

H Χαρά της Αγάπης, Μητροπολίτης Anthonny Bloom

Γιατί δεν φοβάμαι τον θάνατο; π.Αντώνιος Σουρόζ (Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh).

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος: Πῶς νὰ θηλάζουμε τὶς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ… (24. 01. 2021)


Saint Xenia the Fool for Christ’s sake, of St Petersburg, To tell a person ‘I love you’ is tantamount to saying ‘You shall never die’

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_R3mBgErjvzISynaxarion.
On January 24 we commemorate our holy mother Xenia and her two maid servants.
On this day we also commemorate Our righteous Mother, Blessed Xenia, the Fool for Christ’s sake and Wonderworker of Saint Petersburg.
On this day we also commemorate the holy martyrs Paul, Pausirius, and Theodotion of Egypt who were siblings.
On this day we also commemorate the holy hieromartyr Babylas of Sicily, and Timothy and Agapius his disciples.
On this day we also commemorate righteous Father Macedonius of Syria.
On this day was the holy Righteous Martyr Anastasius of Persia, the recovery of whose sacred relics we commemorate.
On this day we also commemorate the holy martyrs Hermogenes and Menas; our devout father Filo, bishop of Carpasia in Cyprus; and our devout father Philip the priest; also the holy martyr Barsimus of Syria and his two brethren.
On this day St. Helladios the public clerk died the sword.
On this day the righteous St. Zosimas reposed in peace.
On this day we also commemorate the holy Prophet, Forerunner, and Baptist John, near the Taurus.
We also commemorate our righteous father Dionysius of Olympus.
We also commemorate our righteous father Neophytus the Recluse who lived as an ascetic on Cyprus.
The holy Hieromartyr Felician, Bishop of Foligno in Umbria.
Our righteous Father Cadoc of Llancarfan in Wales.
Our Father among the Saints Gerasimus, Bishop of Perm.
The holy Martyr John of Kazan.
The holy New Hieromartyr Anatolius, Archbishop of Irkutsk.

Saint Xenia the Fool for Christ’s sake, of St Petersburg

ΞΕΝΗ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗς-Ξένη-Ксении Блаженной-St._Xenia_of_Saint_Petersburg-c66ea1fb0ab5320db8329c0f37d6aca8The only record of “vital statistics” which has been left us concerning Blessed Xenia is the epitaph on her gravestone: IN THE NAME OF THE FATHER, SON AND HOLY SPIRIT. HERE RESTS THE BODY OF THE SERVANT OF GOD, XENIA GRIGORIEVNA, WIFE OF THE IMPERIAL CHORISTER, COLONEL ANDREI THEODOROVICH PETROV. WIDOWED AT THE AGE OF 26, A PILGRIM FOR 45 YEARS, SHE LIVED A TOTAL OF 71 YEARS. SHE WAS KNOWN BY THE NAME ANDREI THEODOROVICH. MAY WHOEVER KNEW ME PRAY FOR MY SOUL THAT HIS OWN MAY BE SAVED. AMEN.

Who wrote it, no one knows, but this is all we know about the early life of Blessed Xenia: only that she lived during the reigns of the Empresses Elizabeth Petrovna and Catherine II and that she was married to the imperial chorister, Col. Andrei Theodorovich Petrov. From this latter fact we may assume that she was of the lesser nobility.

Presumably, in her early years, she led an ordinary, though comfortable life, performing no services that merited recording or recognition. It would seem that she was happily married and completely devoted to her husband who was, perhaps, a bit worldly. He was still young and in good health when he died suddenly one night at a drinking party.

The unexpected death of her beloved husband completely shattered Xenia Grigorievna and her personal world. She was twenty-six years old, childless and her husband to whom she was passionately devoted had suddenly died without the benefit of the Holy Mysteries. The distraught widow looked around herself, at all her possessions, at her inane little world and suddenly began to realize the vanity and transitory nature of all earthly joys and treasures. She came to realize that there is true value only in heavenly treasures and real joy in Christ.

To the utter amazement of her friends and relatives, Xenia Grigorievna began to give away literally all that she possessed. Her money and personal belongings she gave to the poor and she even gave away her house to her dear friend Paraskeva Antonova.

Finally, her relatives decided that she had taken complete leave of her senses and they petitioned the trustees of her late husband’s estate to prevent Xenia from disposing of her wealth, on the grounds that she was mentally unbalanced due to her husband’s death. The trustees called Xenia in and, after a long and careful examination, ruled that she was perfectly sound of mind and had every right to dispose of her property as she pleased.

People preoccupied with worldly matters would naturally assume that anyone who gave away his wealth must be insane. They were incapable of seeing that Xenia had undergone a complete rebirth; she was changed from a worldly woman into a spiritual being.

Having realized that there can be no true happiness on earth and that worldly possessions are only a hindrance to the attaining of true joy in God, and having, therefore, relieved herself of all such hindrances, Xenia suddenly vanished from St. Petersburg for eight years. It is said that during these years she lived at some hermitage with a sisterhood of holy ascetics, learning about prayer and the spiritual life from an elder. It was during this time that she was called to the highest feat of spiritual perfection, that of being a fool for Christ’s sake.

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_a.prostev._sv._ksenii_peterburgskoj2To this end, she returned to St. Petersburg, clothed herself in one of her late husband’s old uniforms and linens and thereafter refused to respond the name of Xenia Grigorievna, answering instead only to the name of her late husband, Andrei Feodorovich. It was as if she, in her deep devotion to her husband, had hoped in some way to take upon herself the burden of his unrepented sins and of his unfortunate demise without the Holy Mysteries. Sorrowing for her own sins and for his, she left her home and began her long pilgrimage of wandering through the streets of the poorer district of St. Petersburg known as the Petersburg Borough (Peterburgskaya Storona). She was most often to be found in the vicinity of the parish of Saint Matthias where the poorest people lived in shabby huts.

At first, the people of the Borough thought that this strangely dressed, scarcely shod woman was merely a simple minded beggar, and evil people, especially the street urchins, would often persecute and laugh at her. With complete meekness, however, she kept before her the image of the guiltless Great Sufferer, Christ Jesus, who, without a murmur, heard all accusations, bore all persecutions, suffered terrible torture and crucifixion. Because of His example, the Blessed One strove to bear her hardships meekly and in silence, forgiving offenses in accordance with the last earthly prayer of Jesus, “Father, forgive them, for they know not what they do.”

Only once did the people of the Petersburg Borough see her in anger. The street boys, seeing the ragged old woman, began as usual to laugh at and torment her. The Blessed One ordinarily bore all this without murmur. On this occasion, however, the boys did not content themselves with verbal abuse, but seeing that she did not take notice of their mocking, they began to throw mud and rocks at her. At last they exhausted even the patience of Blessed Xenia and she flew at them, waving her cane in the air. The residents of the Borough were so startled at seeing the Blessed One in such anger that they took immediate steps to prevent any further offenses toward her.
As our Lord Jesus Christ had said, “A candle is not bought to be hidden under a basket… but to be placed on a candle stand.”
So it was with God pleasing Xenia. Gradually, people began to realize that Xenia was no mere beggar but someone much more. They began to invite her into their homes and offer her warm clothing for the severe Petersburg winters as well as alms. She would never accept the clothing and took only the small copper pennies, which were called the king on horseback because there was a horseman (actually, St.George) struck on them.

She would distribute these copper pennies to the poor, at times, apparently, with some prophecy. On one such occasion Xenia met a devout woman on the street. Handing her a five kopeck coin, she said, “Take this five piece, here is the king on horseback; it will be extinguished.” The woman accepted the copper five piece and went on her way pondering the meaning of the Blessed One’s words. No sooner had she entered the street where she lived than she saw that her house was on fire. Running toward her home, she arrived just as the flames were being quenched. Then she realized that the Blessed One had been foretelling this with her strange words.

Exactly when Xenia began to manifest the gift of clairvoyance is not known to us, but it was quite certain that God did grant her this gift and that, with it, she was able to witness for Him and aid truly pious people near her. The gift of fore-vision which God grants to certain of His servants has many effects. It often serves to convince weak believers and strengthen them on the path of salvation; it can even lead sceptics to ponder God and smetimes, as a result, lead to salvation. With it sinners are chastised and set on the correct path once again and, for the truly pious, seeing this gift manifested in God’s servants gives joy and comfort to their souls and is often to make smooth certain events in their lives. It is not an idle gift….

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургскаяtumblr_n7vl94XwzG1qmvtcro1_1280Seeing in Xenia this gift of clairvoyance and her meek and humble way of life, people began to realize that she was a true fool for Christ’s sake. Many residents of the Borough were sincerely happy to receive her in their homes and it was noticed that some sort of blessed peace and happiness always settled over any home that received her with sincerity. Mothers found that if the Blessed One fondled or rocked an ill child in its cradle, the child would always become well. So parents would hurry to Blessed Xenia with their children whenever she approached, convinced that if she blessed them, or even patted them on the head, they would remain healthy.

It is said that when shopkeepers and merchants saw the Blessed 0ne approaching, they would rush out of their shops to meet her, offering her a gift of some piece of merchandise. If she accepted the gift, or even just blessed it with her touch, that merchant would have excellent business the whole day. Cabmen would always try to drive Xenia somewhere, if only for a few yards, or they would beg her just to sit down in their carriage for a moment. Whichever cab she entered would do an excellent business that day.

….”It was necessary, — says one writer, — for her to possess either some super human power or to carry within herself such a strong spiritual fire, such a deep, undoubting faith with which the impossible becomes possible. When one considers God’s great saints, however, who performed such wondrous miracles by their faith, wonders incomprehensible to the human mind, we cannot consider the Blessed One’s ascetic feats as unprecedented or impossible for a person in the flesh. Xenia truly bore that faith with which all things are possible. While still living in her body, her soul always soared above this world, dwelling in a living, direct communion with God.”
http://orthochristian.com/90400.html

%ce%be%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%e1%bc%a1-%ce%b4%ce%b9%e1%bd%b0-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%e1%bd%b8%ce%bd-%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%ae_st-xenia-of-petersburg_-%d1%81%d0%b2%d1%8f%d1%82%d0%b0%d1%8f-%d0%baSt Xenia lived about forty-five years after the death of her husband, and departed to the Lord at the age of seventy-one. The exact date and circumstances of her death are not known, but it probably took place at the end of the eighteenth century. She was buried in the Smolensk cemetery.
By the 1820s, people flocked to her grave to pray for her soul, and to ask her to intercede with God for them. So many visitors took earth from her grave that it had to be replaced every year. Later, a chapel was built over her grave.
Those who turn to St Xenia in prayer receive healing from illness, and deliverance from their afflictions. She is also known for helping people who seek jobs.
https://oca.org/saints/lives/2013/01/24/100297-blessed-xenia-of-st-petersburg

***

“Whoever will not love his enemies cannot know the Lord and the sweetness of the Holy Spirit. The Holy Spirit teaches us to love our enemies in such way that we pity their souls as if they were out own children” (St. Silouan the Athonite).

***

St. Nikolai Velimirovic

%ce%be%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%e1%bc%a1-%ce%b4%ce%b9%e1%bd%b0-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%e1%bd%b8%ce%bd-%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%ae_st-xenia-of-petersburg_-%d1%81%d0%b2%d1%8f%d1%82%d0%b0%d1%8f-%d0%baTo take another’s sin upon one’s self, that is one form of martyrdom and the sign of one’s overwhelming love for one’s fellow man. As death is the consequence of sin, to take another’s sin on one’s self means to add to your own death still another death, “And sin, when it is finished, brings forth death” (St. James 1:15). However, God rewards with resurrection those who, out of love, take another’ s death upon themselves. There are many examples how the saints took upon themselves the sins of their fellow men. Thus, it is said of St. Ammon: a brother fell into sin and came to Ammon and said to him that because of the sin he committed, he must leave the monastery and return to the world. Ammon said to the brother that he will take his sin upon himself and counseled the brother to remain in the monastery. The brother remained in the monastery and the elder Ammon proceeded to offer repentance and prayers to God. After a short time, the elder Ammon received a revelation from God that that sin is forgiven because of his love for the brother. When St. Macarius, St. Simeon the “fool for Christ”, St. Theodora and others were accused of promiscuity, they did not defend themselves but, taking upon themselves the sin of others, received the weighty punishment for sin and patiently endured all until God revealed their innocence to men.
The Prologue of Ohrid by St. Nikolai Velimirovic
https://prologue.orthodox.cn/August9.htm

***

for love is strong as death; (Song of Songs 8: 6 )
Anthony Bloom of Sourozh

%ce%be%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%e1%bc%a1-%ce%b4%ce%b9%e1%bd%b0-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%e1%bd%b8%ce%bd-%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%ae_st-xenia-of-petersburg_-%d1%81%d0%b2%d1%8f%d1%82%d0%b0%d1%8f-%d0%baThe meaning of love is the meaning of life…
Someone who is possessed by love is a man who has a plenitude of life in himself, in whom the sense of life, the power of life is so full, so great, that life is sure of itself. And this generates joy, courage, enthusiasm, and it goes so deep that it is beyond death itself. The Holy Scripture says that love is stronger than death. Indeed it is stronger than death because it has placed itself by its fullness, its power, its intensity in the realm of the resurrection, in the realm of eternal life. And this is why love is capable of final sacrifice, not only of giving and of receiving but of laying down one’s life, because this life, if it is given, is also possessed in its fullness. It is plenitude of life which finds expression in final sacrifice. You may remember the words of Christ: ‘No one is taking My life from Me, I give it freely Myself.’ In that respect love, the fullness of life which it expresses, is invulnerable. People may take our lives, people may put us to any test, and yet one remains invulnerable because no one in reality is taking; the person who loves is giving.
…No one has greater love than he who lays down his life for his friends. Who does it himself, freely, and who in doing so, attains to the fulfillment of life because life is worth only what one lives for, and life attains this fulfillment when all is done that can humanely be done beyond fear, in joy, in certainty.
This is the meaning of love to me. Such fullness of life, that will allow me to accept, to become totally vulnerable, never recoil, never resist, give myself to the last, without discrimination to anyone and for anyone with a certainty that love shall never be defeated, that love is stronger than death;

I remember a dark day when I was with a family, and the door opened, and a man who had been five years in the war and was thought to be dead, walked in; his wife looked at him and said \”You are alive? We thought you were dead!\” … And these words meant, \”we counted on your death, because once you were dead, life had begun anew, in a new manner; I had met other people, I had married another man; you have come — and you should not have come, you should have remained dead\” …
Can you imagine what this man felt? And can you imagine what would happen to anyone of us, however sinful, if, standing before God we saw that He did not remember our name, our face, our existence … And how wonderfully inspiring it is to think that even if the whole world should forget us — there is One Who will never, never forget: it is the Lord Jesus Christ, it is God One in the Trinity, God Who is Love …
…Let us think for a moment of what that means: to be remembered, and what it means to all of us, each of us that there should be people who remember us, for whom we exist, for whom we matter. A French writer has said: To say to a person \”I love you\” is tantamount to saying \”you shall never die\”. Because it is a supreme affirmation of this person, a person who is thus affirmed, cannot fall out of eternity, of God\’s eternity, because all love is of God. How wonderful that salvation is offered and given, how wonderful that we may be partakers of this gift, granting it to others by our love and by our eternal remembrance. Amen.
\”Remember us, O Lord, when Thou comest into Thy Kingdom\”Anthony Bloom

***

“To Love means to look at a person and see in this person a treasure, something infinitely precious, something that’s worth giving one’s own life. Not giving it grudgingly but rejoicing in the fact that we can give, all our heart, all our intention, all our strength in the service of this person. And also conquer in us everything that is contrary to love which can hurt, which can diminish life of the person we want to love.
…Let us therefore think of the people who are around us..and ask ourselves..what can we offer them that will enhance their life, make it deep, make it great, bring joy into it…and then we will have fulfilled the law of love. The Lord says to us ‘forget yourself, love the other, may your life be his joy, his strength, his inspiration.’ Amen.  Metropolitan Anthony Bloom

***

To tell a person ‘I love you’ is tantamount to saying ‘You shall never die’
Anthony Bloom of Sourozh

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_αγγελος κοιμηση127831314_CcFwXPcsqFwDeath is the touchstone of our attitude to life.
Only awareness of death will give life this immediacy and depth, will bring life to life, will make it so intense that its totality is summed up in the present moment.
If we look to the saints we discover an altogether different attitude to death. Their love of death was not founded on a fear of life. When St. Paul says, ‘For me to live in Christ and to die is gain […]. I should like to depart and to be with Christ, which is far better’ (Phil 1:21, 23), he is expressing a completely positive attitude to death. Death appears to him as a gate that will open on to eternity, enabling him to meet face to face the Lord who is all his love and all his life. 
In order to be able to long for death in this particular way and to see death as the crowning of our life, as its unfolding to the measureless measure of eternity (to use a paradoxical phrase of St Maximus the Confessor), we must have an experience of eternal life here and now. ..

Gabriel Marcel insists in one of his books that to tell a person ‘I love you’ is tantamount to saying ‘You shall never die’, meaning as it does ‘You matter to me so ultimately that I will assert you before the face of God, even if no one asserts you but God and myself’.

It is true that, as St. Paul says, to live is Christ and to die is gain. It is true that to die is not to be divested of temporal life, but to be clothed with eternity. But there is a further point emphasised by St Paul, as also by the rest of Scripture. Man was not created for death; his calling is for eternal life;
…All too frequently people who have lost someone whom they loved feel that they have not loved them as perfectly as they should; that they are indebted to them in terms of love, but that now it is too late to do anything about it. This is a mistake which we should never allow ourselves to make. It is never too late if we truly believe that God is the God of the living. Never should we say that we loved one another in the past tense. The death of the body does not involve a breach in a relationship that was, is and always remains between people who met and loved each other on earth.

If God is not the God of the dead but of the living (Matt 22:33), then all those who have departed this life are alive in him; we, for our part, can turn to them for their intercession and forgiveness. All too frequently people who have lost someone whom they loved feel that they have not loved them as perfectly as they should; that they are indebted to them in terms of love, but that now it is too late to do anything about it. This is a mistake which we should never allow ourselves to make. It is never too late if we truly believe that God is the God of the living. Never should we say that we loved one another in the past tense. The death of the body does not involve a breach in a relationship that was, is and always remains between people who met and loved each other on earth.

And here I must remember, and I want to share with you, words which hit me very deep in the heart spoken by a friend of mine. He had been married, he had children, he was very close to his wife; they loved one another faithfully and deeply. And then she died. Her funeral sounded like a victory, because it was surrounded by love, by veneration, and by the certainty which we all brought that one day victory will shine out of the grave, as it had shone out of the grave of Christ. And the husband, after years, speaking to me of his wife, of their happiness, of his bereavement, and what he had discovered, said to me: ‘While we both were alive on earth we were at one in all things. But now that she has died it’s not a question of being at one; we have become one. All that is her eternal life in God she shares with me, mysteriously. We meet in prayer, we meet in sacraments. We simply meet with undying faithful love. And what was two together has become now one, inseparably one for eternity.’
And this is one of the most wonderful miracles that occurs in the Church — in the Church as understood as the place where God and man are at one, where God gives Himself unreservedly to us if we only open our hearts to Him. And if we do this, bereavement becomes transfiguration: the transfiguration of a beautiful, deep, holy relationship into something that is already now shining with the glory of eternity.

‘’Η περιπλανώμενη Άγια’’ – “Holy Wanderer – μια μικρή ταινία για την Οσία Ξένη τη διά Χριστόν σαλή της Πετρουπόλεως με την Ξένια Σιμόνοβα«Святая странница»
https://www.youtube.com/watch?v=r5NXb3UCAiw

St. Xenia of fool-for-Christ, Homeless Wanderer of the St Petersburg
https://iconandlight.wordpress.com/2020/01/23/st-xenia-of-petersburg-fool-for-christ/

St. Xenia of fool-for-Christ, Homeless Wanderer of the St Petersburg, the fragrant flower of Paradise
https://iconandlight.wordpress.com/2021/01/23/st-xenia-of-fool-for-christ-homeless-wanderer-of-the-st-petersburg-the-fragrant-flower-of-paradise/

St. Xenia of Petersburg, fool-for-Christ, Orthodoxy is the joy of communion with God.
https://iconandlight.wordpress.com/2022/01/23/st-xenia-of-petersburg-fool-for-christ-orthodoxy-is-the-joy-of-communion-with-god/

%ce%be%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%e1%bc%a1-%ce%b4%ce%b9%e1%bd%b0-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%e1%bd%b8%ce%bd-%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%ae_st-xenia-of-petersburg_-%d1%81%d0%b2%d1%8f%d1%82%d0%b0%d1%8f-%d0%baApolytikia
Troparion of Saint Xenia the Fool for Christ’s sake, of St Petersburg
— Tone 4

Having renounced the vanity of the earthly world, / Thou didst take up the cross of a homeless life of wandering; / Thou didst not fear grief, privation, nor the mockery of men, / And didst know the love of Christ. / Now taking sweet delight of this love in heaven, / O Xenia, the blessed and divinely wise, // Pray for the salvation of our souls.

Troparion of Saint Xenia the Fool for Christ’s sake, of St Petersburg
— Tone 5

Having lived as a stranger in the world, / you outwitted the deviser of evil / by your pretended foolishness, O Xenia. / You received the grace from God / to foresee and foretell things to come. / Now, as you have been translated from earth to heaven, / you are numbered with the choirs of the angels.

Apolytikio of Saint Xenia the Fool for Christ’s sake, of St Petersburg
Plagal of the Fourth Tone

In thee, O wandering stranger, Christ the Lord hath given us an ardent intercessor for our kind. For having received in thy life sufferings and grief and served God and men with love, thou didst acquire great boldness. Wherefore, we fervently hasten to thee in temptations and grief, crying out from the depths of our hearts: Put not our hope to shame, O Blessed Xenia.

Troparion of Saint Xenia the Fool for Christ’s sake, of St Petersburg — Tone 8

Christ the Lord has shown forth in thee a new mediatress and intercessor for our race;/ thou didst will to endure evil in thy life and didst lovingly serve both God and man./ We zealously run to thee in misfortune and sorrow,/ we hope in thee and cry from our hearts:/ Put not our hope to shame, O blessed Xenia.

Troparion of Saint Xenia of Mylasa — Tone 8

In thee, O mother, that which was created according to the image of God was manifestly saved./ For accepting thy cross thou didst follow after Christ,/ and praying thou didst learn to disdain the flesh,/ for thou didst transcend it to take care of thine immortal soul.// Wherefore, with the angels doth thy soul rejoice, O venerable Xenia.

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская-Гробница св. блж. Ксении -file

Metropolitan Anthony Bloom – On Love

Γιατί δεν φοβάμαι τον θάνατο;Αντώνιος Σουρόζ (Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh).