iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Η Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή (Marie Madeleine Le Beller), ερημίτισσα του Σινά

Ο γέρων Ηρωδίων ο δια Χριστόν σαλός της Καψάλας, ο Ρουμάνος (1904-1990)
Εκοιμήθη εν Κυρίω στις 12 Δεκεμβρίου 1990

Η Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή (Marie Madeleine Le Beller), ερημίτισσα του Σινά
Εκοιμήθη εν Κυρίω στις 12 Δεκεμβρίου 2013

«Τοις ερημικοίς ζωή μακαρία εστί, θεϊκώ έρωτι πτερουμένοις»

Μαρία Μαγδαληνή ερημίτης-ΣΙΝΑ_ Nun Mary Magdalene of Tholas-Wadi Et-Tlah_монахиню-отшельницу Марии-Магдалине_Пещера в Вади Фола в Синае_Marie Madele-2012Η οσιότατη αδελφή Μαρία Μαγδαληνή (κατά κόσμον Marie Madeleine Le Beller) εκοιμήθη εν Κυρίω σε ηλικία 67-68 ετών, την 12ην Δεκεμβρίου 2013 (Ν.Η.) ημέρα Πέμπτη και ώρα 13:00 μ.μ. στο ερημητήριό της πλησίον του σπηλαίου του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος στο όρος Σινά. Απώλεσε την επαφή με το περιβάλλον λίγες ώρες προ της τελευτής της και είχε ένα ειρηνικό τέλος στα χέρια του γέροντός της π. Παύλου Σιναΐτου που έσπευσε να της δώσει την τελευταία Θεία Μετάληψη.

Bαπτίστηκε σε ηλικία 40 ετών περίπου στον Ιορδάνη, το έτος 1986. Έζησε στον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος δεκαοχτώ (18) χρόνια, με πολλούς πειρασμούς και από τους ανθρώπους και από τους δαίμονες. Έξι μήνες στην αρχή διανυκτέρευε έξω ανάμεσα στα βράχια, άστεγη με ένα υπνόσακο, σ`εκείνη την απαράκλητη έρημο συντροφιά με σκορπιούς και δηλητηριώδη φίδια. Έζησε μεγάλη απόρριψη, πολλοί την θεωρούσαν τρελή και πλανεμένη. Πούλησε το σπίτι της στο Παρίσι κι αγόρασε ένα κομμάτι γη από ένα βεδουίνο κάτω ακριβώς από το σπήλαιο του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος. Εκεί υπήρχε μια χαρουπιά κι ένα πηγάδι. Έχτισε σταδιακά πέντε αυτόνομα κελλάκια, ένα μικρό ναΰδριο πάνω σ`ένα βράχο, φύτεψε δένδρα, λίγες ελιές, δυο-τρεις μηλιές και ένα κλήμα και έφτιαξε μικρή στέρνα και κήπο. Όλη την σκήτη της την περιέφραξε με τείχος. Ζούσε απλά καλλιεργώντας τον κήπο της πλέκοντας κομποσχοίνια και ασχολούμενη τα τελευταία χρόνια με την ξυλογλυπτική οπού σημείωσε μεγάλη πρόοδο κατασκευάζοντας εικόνες για το εκκλησάκι της. Στην μονή κατέβαινε κάθε Κυριακή αρχικά και αργότερα κάθε δεκαπέντε και τις μεγάλες εορτές για να μεταλαμβάνει.

Κάποιοι πατέρες την συμπαθούσαν και την προστάτευαν αλλά οι πολλοί την απέρριπταν και σε πολλά την δυσκόλευαν. Κάποτε απαγόρευσαν στον π. Παύλο να την δέχεται για εξομολόγηση και δεν της επέτρεπαν την δωρεάν φιλοξενία στον ξενώνα των γυναικών. Είχε μεγάλη δύναμη ψυχής που την αντλούσε από την ακράδαντη πίστη της και την ευλογία που της είχαν δώσει για εγκαταβίωση στην έρημο του Σινά, ο π. Πορφύριος (νυν Άγιος Πορφύριος) και η μάτουσκα Λιουμπούσκα η δια Χριστόν Σαλή της Αγίας Πετρουπόλεως. Όλος ο πειρασμός ξεκίνησε από την αγάπη της στην έρημο, ενώ οι πατέρες την ήθελαν να ζει εντός της γυναικείας μονής της Φαράν στην οποία είχε ζήσει δοκιμαστικά ένα χρόνο και μισό στην αρχή. Όμως δεν αναπαύθηκε και όταν ο Γέρων Παΐσιος επισκέφθηκε τελευταία φορά το Σινά και πέρασε από την Φαράν της έδωσε την ευλογία του να ζήσει στην έρημο αφού την εξέτασε και ευλόγησε το τυπικό της προσευχής της.

Κάθε Πάσχα πήγαινε στα Ιεροσόλυμα πού περνούσε όλη την μεγάλη εβδομάδα και την Διακαινήσιμο επέστρεφε στο αγαπημένο της ασκητήριο. Μετά το Πάσχα του 2009 δεν πήγε ξανά στα Ιεροσόλυμα.
Στις 18 Νοεμβρίου του 2012 (Κυριακή) ήρθε στη Κρήτη άρρωστη πλέον και στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο διεγνώσθη προχωρημένος καρκίνος του εντέρου.

Έφυγε για την Μόσχα που είχε γνωστό της τον επίσκοπο που διοικούσε το νοσοκομείο της ρωσικής εκκλησίας. Εκεί τις έκαναν παρατεταμένες ιατρικές εξετάσεις και της ζήτησαν να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση και χημειοθεραπείες, στο μεγαλύτερο ιατρικό κέντρο κατά του καρκίνου, της Ρωσίας. Όμως δεν δέχθηκε επιθυμώντας να πεθάνει στην αγαπημένη της σκήτη. Πήγε για προσκύνημα στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, λούστηκε στην πηγή του και πήρε μεγάλο θάρρος. Επέστρεψε στο Σινά μέσω Ιταλίας όπου προσκύνησε τον Άγιο Νικόλαο στο Μπάρι κι εκεί γνώρισε την ρωσίδα Ευφροσύνη, την οποία κάλεσε για να την διακονήσει όταν επέστρεψε στο Σινά κι εκείνη ανταποκρίθηκε άμεσα. Ήρθε κοντά της και την υπηρέτησε μέχρι το τέλος, χωρίς κανένα υλικό όφελος. Η Ευφροσύνη ήταν δώρο του Θεού γιατί ομιλούσε μόνο ρωσικά τα οποία η Μαρία ελάχιστα ομιλούσε και καταλάβαινε. Όμως είχαν άριστη συνεργασία και την περιποιήθηκε σαν καλή υποταχτική (για δέκα μήνες περίπου), ώστε να κερδίσει και την αγάπη και τον σεβασμό των πατέρων. 
Από το Πάσχα του 2013 δεν μετακινήθηκε πλέον ούτε μέχρι την μονή της Αγίας Αικατερίνης, αλλά με μεγάλη ανδρεία και υπομονή εβάστασε τον σταυρό της πολυώδυνης νόσου, χωρίς ιατρική βοήθεια και νοσοκομειακή περίθαλψη.

Την επόμενη της κοίμησής της, η κυρίαρχος μονή της Αγίας Αικατερίνης, μετά την θεία Λειτουργία που έκαναν στο εκκλησάκι της σκήτης της, την μετέφερε με φορείο στο τοπικό νοσοκομείο της περιοχής όπου διεγνώσθη ο θάνατός της και τοποθετήθηκε σε ψύξη μέχρι την έκδοση άδειας ταφής από το Γαλλικό Προξενείο. Τότε συνέβη ένα παράδοξο γεγονός που σχολιάστηκε με θαυμασμό από όσους παραβρέθηκαν εκεί. Από την προηγούμενη το βράδυ είχε ξεσπάσει χιονοθύελλα και κάλυψε στα λευκά όλη την γύρω περιοχή. Το μοναστήρι έστειλε 14 εργάτες (χριστιανούς κόπτες) για να μεταφέρουν εναλλάξ το σκήνωμά της λόγω της μαινόμενης χιονοθύελλας και του δύσβατου τόπου. Κι ενώ έκαναν περίπου δύο ώρες για να διανύσουν την απόσταση από τον αυτοκινητόδρομο έως το ασκητήριό της (πορεία μίας ώρας το πολύ, υπό κανονικές συνθήκες), όταν σήκωσαν το τίμιο λείψανό της, διήνυσαν την ίδια απόσταση σε σαράντα πέντε λεπτά χωρίς να τους αγγίξει ούτε μια νιφάδα χιονιού, ενώ τα πάντα ήταν ολόλευκα και φωτεινά γύρω τους. Όταν έφθασαν πάνω στον αυτοκινητόδρομο και την απόθεσαν στο αυτοκίνητο που περίμενε εκεί, σε λίγα δευτερόλεπτα βρέθηκαν πάλι μέσα στην χιονοθύελλα και τους κάλυψε το χιόνι.

Η άδεια ταφής δόθηκε στις 17-12-2013 το βράδυ.
Ετάφη την 18η Δεκεμβρίου 2013 (Ν.Η.) ημέρα Τετάρτη μετά το μεσημέρι, στο κοιμητήριο της γυναικείας μονής του Προφήτου Μωϋσέως της Φαράν με απόφαση της συνάξεως των πατέρων της μονής της Αγίας Αικατερίνης (όχι στο ασκητήριό της όπως επιθυμούσε). Δεν παρέστη κανείς γνωστός κι αγαπητός της εκτός την ρωσίδα Ευφροσύνη που την υπηρέτησε με μεγάλη αυταπάρνηση. Ακόμη και μιά γνωστή της γερμανίδα προσήλυτη που βρέθηκε στην θανή της, την άλλαξε και την ξενύχτησε διαβάζοντας της ψαλτήρι, είχε φύγει για τα Ιεροσόλυμα.

Την κήδεψαν ο επίσκοπος Σιναίου κ.κ. Δαμιανός και οι Ιερομόναχοι Μιχαήλ και Ευγένιος της ιδίας μονής. Παρέστησαν και οι 4 μοναχές της μονής Φαράν.

π. Γεώργιος Αθανασάκης

Ασκητήριο αγ.Ιωάννου Κλίμακος ΣΙΝΑ_Cave of Saint John of the Ladder of Tholas (Wadi Et-Tlah)_ Пещера Св.Иоанна Лествичника в Вади Фола в Синае_0b

Όταν βαπτίστηκε ορθόδοξη στον Ιορδάνη ποταμό, προσευχήθηκε στον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, να της δείξει τον δρόμο της σωτηρίας της και τον τόπο για τη μοναχική της ζωή. Και αυτός οδήγησε τα βήματα της στην έρημο του Σινά. Την πρώτη φορά που πήγε εκεί συνάντησε ένα παιδί βεδουίνο που την πρόετρεψε να αγοράσει ένα κομμάτι γη λέγοντας της ‘’Αν θέλετε να ζήσετε εδώ, αγοράστε αυτή την γη!’’ Το δέχτηκε ως θέλημα Θεού, και με την ευλογία του πνευματικού της και του Έλληνα Γέροντα της Μονής, αγόρασε γη κοντά στο σπήλαιο του αγίου Ιωάννου.
Στην αρχή το νερό που έτρεχε από την εκεί πηγή ήταν πολύ λίγο, έτσι η γερόντισσα Μαρία- Μαγδαληνή άρχισε να διαβάζει κάθε μέρα τον Ακάθιστο ύμνο της Παναγίας στην εικόνα της ‘’Ζωοδόχου Πηγής’’. Μετά από 40 μέρες το νερό αυξήθηκε και τελικά έγινε μια πλούσια πηγή…

Να πως περιγράφει την συνάντηση τους ο π. Φίλιππος Parfenov απ’την Ρωσία σε ένα προσκύνημα του που έκανε στο Σινά, το 2010: «…χάρη στον οδηγό μας τον Πέτρο, συναντηθήκαμε με μια μοναχή ερημίτισσα, τη Μαρία-Μαγδαληνή, η οποία ζει κοντά στο σπήλαιο του Αγίου Ιωάννου. Η συνάντηση μας ήταν εκτός προγράμματος. Ο Πέτρος την γνώριζε καλά, γι’ αυτό πήγε στο κελλί της και της μίλησε κι εκείνη ήλθε και μας συνάντησε. Μίλησαν στα γαλλικά και του είπε την πορεία της ζωής της… Στο σπήλαιο του αγίου συναντήσαμε μια ομάδα προσκυνητών από την Φιλανδία όπου ανάμεσα τους ήταν μια μοναχή, (η γερόντισσα Χριστοδούλη από την μονή της Λίντουλα), που γνώριζε τέλεια ελληνικά αφού είχε ζήσει 26 χρόνια ως μοναχή στην Ελλάδα. Οι δυο γερόντισσες αρκετά γρήγορα βρήκαν κοινή γλώσσα και άρχισαν να συζητάνε με ζεστασιά και πολύ ενθουσιασμό. Βλέποντας την ,όλοι μας είχαμε την ίδια αίσθηση. Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος! Είχε ένα καλωσυνάτο ακτινοβόλο, φωτεινό πρόσωπο, χωρίς καμμία προσποίηση και υποκρισία. Μια αληθινή μοναχή-ασκήτρια. Είχε βρει τον εαυτό της και τον δρόμο της ακλουθώντας τον Χριστό, κι έτσι έγινε μια γέφυρα που ένωσε την αρχαία ασκητική παράδοση με την σημερινή. Αυτό είναι αγιότητα!»

Ήταν ένα πανευώδη άνθος που άνθισε στην αγιοτόκο Σιναϊτική έρημο και αρωματίζει τις ζωές μας με την απαλή αύρα των προσευχών της, της ταπείνωσης, της απλότητας, της σιωπής και ειρήνης που εκπέμπει ο άγιος βίος της.
Είθε οι άγιες ευχές της να μας στηρίζουν και σκεπάζουν! Αιωνία της η ιερή μνήμη!!!

Μαρία Μαγδαληνή ερημίτης_Χριστοδούλη Φιλανδίας-Ασκητήριο αγ.Ιωάννου Κλίμακος ΣΙΝΑ_Nun Mary Magdalene cave of St. John Climacus of Thola117474

Η ψυχή, που έχει γευθή τη γλύκα της ησυχίας, τη γυρεύει παντού και πάντοτε. Όχι από μίσος ή περιφρόνησι προς τους ανθρώπους, αλλά από έρωτα γι’ αυτή, λέγει ο Αββάς Θεόδωρος της Φέρμης.

Ω ησυχία, συγκάτοικε της ταπεινοφροσύνης. Ω ησυχία, που είσαι ενωμένη με το φόβο του Θεού και φωτίζεις το νου.
Ω ησυχία, φύλακα των λογισμών και συμπαραστάτη της διάκρισης.

Ω ησυχία, γεννήτρα κάθε αγαθού, θεμέλιο της νηστείας και εμπόδιο της γαστριμαργίας.
Ω ησυχία, μελέτη της προσευχής και της ανάγνωσης.
Ω ησυχία, γαλήνη των λογισμών και ήσυχο λιμάνι.
Ω ησυχία, αμεριμνία της ψυχής.

Ω ησυχία, ευφροσύνη της ψυχής και της καρδιάς.
Ω ησυχία, βοηθέ κάθε αρετής.
Ω ησυχία, καρποφόρο χωράφι του Χριστού, που καρποφορείς καλούς καρπούς.
Ω ησυχία, τείχος και οχυρό εκείνων που θέλουν να αγωνισθούν για τη βασιλεία των ουρανών.
Ναι, αδελφέ· να αποκτήσεις αυτή την καλή μερίδα, που διάλεξε η Μαρία· διότι αυτή η Μαρία έγινε υπόδειγμα της ησυχίας με το να καθίσει κοντά στα πόδια του Κυρίου, και με το να αφοσιωθεί μόνο σ’ αυτόν. Γι’ αυτό και την επαίνεσε ο Κύριος, λέγοντας· « Η Μαρία όμως διάλεξε την καλή μερίδα, η οποία δε θα αφαιρεθεί απ’ αυτή» .
Βλέπεις, αδελφέ, πόσο σπουδαία είναι η ησυχία; Ο ίδιος ο Κύριος επαινεί εκείνον που την έχει αποκτήσει. Απόκτησέ την αυτήν, αδελφέ μου, και θα απολαύσεις τον Κύριό σου, καθισμένος κοντά στα πόδια του και αφοσιωμένος μόνο σ’ αυτόν, για να λες και συ με παρρησία· «Αφοσιώθηκε η ψυχή μου σ’ εσένα, και συ με έπιασες με το δεξί χέρι σου και με κράτησες. Γι’ αυτό, η ψυχή μου χόρτασε όπως χορταίνει το σώμα με τα λιπαρά και παχιά φαγητά» .

Ναι, αδελφέ μου, απόκτησέ την αυτήν που είναι γλυκύτερη από το μέλι. (Οσίου Εφραίμ του Σύρου Έργα, τόμος Δ, εκδ. Το περιβόλι της Παναγίας, σελ.175-178)

Ασκητήριο αγ.Ιωάννου Κλίμακος ΣΙΝΑ_Cave of Saint John Climacus of the Ladder of Tholas (Wadi Et-Tlah)_ Пещера Св.Иоанна Лествичника1_IMG_1

Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης

Μακάριοι είναι όσοι έχουν στην καρδιά τους άξονα τον Χριστό και περιστρέφονται χαρούμενοι γύρω από το Άγιο Όνομα Του, νοερώς, αδιαλείπτως, με το Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με.

Η ησυχία είναι μεγάλη υπόθεση. Ακόμη και να μην προσεύχεται κανείς, και μόνο με την ησυχία προσεύχεται. Είναι μυστική προσευχή και πολύ βοηθάει στην προσευχή σαν την άδηλη αναπνοή στον άνθρωπο. Αυτός που κάνει δουλειά πνευματική στην ησυχία βυθίζεται μετά στην ευχή. Ξέρεις τι θα πη βυθίζεται; το παιδάκι, όταν λουφάζη στην αγκαλιά της μάνας, δεν μιλάει. Είναι ένωση πλέον, επικοινωνία.
Η εξωτερική ησυχία, μακριά από τον κόσμο, με την διακριτική άσκηση και την αδιάλειπτη προσευχή, πολύ γρήγορα φέρνει και την εσωτερική ησυχία –την ειρήνη της ψυχής – η οποία είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την πνευματική λεπτή εργασία. Τότε πιά ο άνθρωπος δεν ενοχλείται από την εξωτερική ανησυχία, γιατί στην ουσία μόνον το σώμα βρίσκεται στην γη, ενώ ο νούς βρίσκεται στον Ουρανό.

Σ’ αυτήν την κατάσταση, φυσικά, βρίσκονταν οι Άγιοι Πατέρες, οι εξαϋλωμένοι άνθρωποι, που δεν διαφέρανε πια σε τίποτε σχεδόν από τους Αγγέλους, διότι και αυτοί στον Ουρανό μέρα-νύχτα βρίσκονταν, νοερώς και αδιαλείπτως προσευχόμενοι.

Πάντως, νομίζω, δεν είναι τόσο ο εξωτερικός θόρυβος που ενοχλεί, όσο η μέριμνα.
Πρέπει να φθάση ο άνθρωπος στην θεία αφηρημάδα, για να ζήση την εσωτερική ησυχία και να μην ενοχλήται από τον θόρυβο στην προσευχή. Φθάνει στο σημείοεκείνο της θείας αφηρημάδας που δεν ακούει πιά τους θορύβους ή τους ακούει όταν θέλη ή, μάλλον, όταν κατεβαίνη ο νους από τον Ουρανό. Και θα φθάση σ’ αυτό το σημείο, αν δουλέψη πνευματικά, αν αγωνισθή. Τότε θα ακούη όποτε αυτός θέλει.

Γι’ αυτό, όταν καμιά φορά βλέπουμε τον εαυτό μας πνευματικά μουδιασμένο και την καρδιά μας παγωμένη, θα πρέπη να επισκεφτούμε άνθρωπο αγωνιστή, για να ξεμουδιάσουμε, και άνθρωπο πονεμένο, για να αναγκασθή η καρδιά να πονέση, να βοηθήση με αγάπη και να θερμανθή από την αγάπη, για να ξεπαγώση.
Όταν ο άνθρωπος έχη την πνευματική του υγεία και απομακρύνεται από τους ανθρώπους, για να βοηθήση περισσότερο και τους ανθρώπους τους θεωρεί Αγίους και μόνον τον εαυτό του θεωρεί αμαρτωλό.
Πολύ βοηθάει η έρημος (σ’ αυτήν την καλή πνευματική κατάσταση) με το ολόκληρο δόσιμο στον Θεό

Αν χαθής με τα επίγεια, χάνεις τον δρόμο σου για τον Ουρανό. Κάνεις το ένα, μετά θέλεις και το άλλο. Και αν μπης σ’ αυτό το γρανάζι, χάθηκες! Αν χαθής με τα επίγεια, χάνεις τα ουράνια. Όπως τα ουράνια δεν έχουν τελειωμό, έτσι και τα επίγεια δεν έχουν τελειωμό. Ή θα χαθής εδώ ή θα… «χαθής» εκεί. Ξέρεις τι είναι να «χάνεσαι» εκεί πάνω! Ω, έλεγα την ευχή και βυθιζόμουν! Βυθίσθηκες καμμιά φορά στην ευχή;

Μαρία Μαγδαληνή ερημίτης-ΣΙΝΑ_ Nun Mary Magdalene of Tholas-Wadi Et-Tlah_монахиню-отшельницу Марии-Магдалине_Пещера в Вади Фола в Синае_Marie Madeleine Le Beller-017

Αρχιμ. Βασιλείου Προηγουμένου Ιεράς Μονής Ιβήρων

Ένας αληθινός άγιος, ενώ φαίνεται εξαίρεσι στην καθαρότητα του πνεύματος και το μεγαλείο της αποστολής του, με την ταπείνωσι που τον διακρίνει γίνεται μια θεία επίσκεψι και παρηγοριά για όλους τους αδύνατους και περιφρονημένους. Δεν επαίρεται για τα κατορθώματά του, αλλά ταπεινώνεται για τη χάρι που τον αλλοίωσε. Μεταφέρει την εμπειρία του Παραδείσου που ζη. Και παρηγορεί όλους με μόνη την ύπαρξί του.

Υπάρχουν πολλοί αληθινά πονεμένοι στον κόσμο που ζητούν τα τίμια και υφίστανται τα πάνδεινα. Όταν αυτοί πάρουν το μήνυμα της Εκκλησίας είναι ευλογία για όλους. Υπάρχουν πολλοί σφαγμένοι και σφαγιαζόμενοι. Αυτοί εντοπίζουν τον Σωτήρα που «άπαξ εαυτόν τε προσάξας αεί σφαγιάζεται αγιάζων τους μετέχοντας»46. Και Αυτός τους εντοπίζει εκεί που δεν φανταζόμαστε και ομολογεί: «ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον»47.

Μαρία Μαγδαληνή ερημίτης-ΣΙΝΑ_ Nun Mary Magdalene of Tholas-Wadi Et-Tlah_монахиню-отшельницу Марии-Магдалине_Пещера в Вади Фола в Синае_Marie Madele-κοίμηση- Είναι θεϊκές οι διαστάσεις της Εκκλησίας. Το αληθινό (έστω ελάχιστο) το βρίσκουν και το παίρνουν από μακρυά οι πεινασμένοι. Το ψεύτικο (όσο κι αν διαφημίζεται) το απορρίπτουν οι αληθινοί. Ο άγιος κινείται και μιλά με άλλο τρόπο, ασυνήθιστο και σωτήριο. Λέει: «Θέλω να φύγω, να χαθώ, να μην υπάρχω», να αποτύχω. Δεν με χωρά η δόξα που φεύγει ούτε η επιτυχία του κόσμου που με βάζει επάνω από τους άλλους. Δεν μου σβήνει τη δίψα. Δεν μου χορταίνει την πείνα. Δεν θέλω να δοξασθώ, να σώσω την ψυχή μου, με τις ικανότητές μου στον χώρο της φθοράς. Θέλω να τη χάσω χάριν του Ενός Θεού Λόγου, που τα πάντα υπομένει για να σώση όλους. Που φανερώνεται με το να γίνεται άφαντος. Και τιμάται στην ορθόδοξη Εκκλησία ως Βασιλεύς της Δόξης, ήρεμα Εσταυρωμένος και ύπτιος, νεκρός στον Επιτάφιο. Θέλω να χαθώ, να μην παριστάνω τον άγιο με τις φάρσες των κατορθωμάτων μου, αλλά να αξιωθώ της δικής Σου χάριτος. «Ος αν απολέση την ψυχήν αυτού ένεκεν του Κυρίου, ούτος σώσει αυτήν»48.

Είναι μία ευλογία για όλους τους πονεμένους, που μαζεύονται δίπλα του. Και γι’ αυτόν όλα τα βάσανα είναι ευλογία. Ένας άγιος, που βρίσκει την ψυχή του με το να τη χάνη ένεκεν του Κυρίου, ησυχάζει εν Πνεύματι. Δεν διαπληκτίζεται με κανένα, γιατί ξεπερνούν τη δύναμι των λόγων τα βιούμενα. Του έχουν λυθή οι απορίες. Δέχεται εσωτερικά την ξένη αλλοίωσι και εκπέμπει από όλη του την ύπαρξι άρρητη ευωδία που τρέφει τον κόσμο. «Ετρεφόμεθα δε πάντες οσμή ανεκδιηγήτω ήτις ουκ εχόρτασεν ημάς»49

46. Ακολουθία Θείας Μεταλήψεως.
47. Λουκ. 7, 9
48. Πρβλ. Λουκ. 9, 24.
49. Μαρτύριον Αγίας Περπετούας.

ΤΟ ΑΣΚΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ ΣΤΟ ΣΙΝΑ.
Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή (Marie Madeleine Le Beller) του Σινά

Advertisements


Do you want me to pray for the Lord to disperse the clouds, so we can warm up a little in the sun? Blessed Herodion of Kapsala, the Fool-for-Christ the Romanian

ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ_Ἰησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon-Φώτη Κόντογλου75106.b

Blessed Herodion of Kapsala of Mount Athos the Fool-for-Christ the Romanian Repose on December 12, 1990.

Blessed Nun Mary Magdalene of cave of St. John Climacus of Tholas (Wadi Et-Tlah)
Reposed in the Lord on December 12, 2013

Athanasios Rakovalis

It was very difficult to get to his cell,1 even if you knew where it was. I lived in that area for several whole months and could not figure out the paths—they were so confusing, and there were so many of them. Once we went shopping at the store with a father who had taken me to himself. Along the way, I noticed some elder crawling out of the rubble.

“Father, who is that?” I asked my companion with amazement.

“Ah, him! It’s Geronda2 Herodion… from Romania… He’s a little crazy.

“Come on, let’s go see him. Maybe he needs something,” I suggested.

“Listen, it’s impossible to go see him—as soon as he sees someone, he immediately hides. He doesn’t want to talk with people. They say he’s out of his mind.”

“Fine, they know this area and the people better than me,” I thought.

Several months passed before I heard about Elder Herodion again. A new resident appeared in our area at that time—my peer, an Athenian with a mathematics degree, a young monk, completely inexperienced.

There is a rule on Athos: To live in solitude, a monk must be spiritually mature, he must have experience of spiritual warfare, and one other condition: He must be of a correct spiritual dispensation, otherwise there is great risk of falling into prelest or becoming bodily ill. First a monk must “be polished,” so to speak, for ten to fifteen years in a monastery, or with an elder in obedience, to learn the technique of warfare which the devil will carry out with us, and to learn mental prayer and ascesis of praxis, and then he can go to the desert. This is the general order on Athos, in the spirit of the Orthodox monastic tradition. The desert is not for all. The desert is for the spiritually advanced, for strong and experienced monks.

My friend spent only two years in a monastery, and after some very serious temptation, which nearly broke up the entire brotherhood, left for the desert. Of course, this was done without a blessing, going against the counsel of the elders, and even Elder Paisios himself.

Even I, being a totally “green,” inexperienced and unskilled Christian, understood all the danger of this and feared for him.

Fr. Hesychast, who received me to himself, often sent me to visit this monk, and we would try to help him with everything in our power. Thus, we became friends.

One young man from an Athens apartment came to the desert terrain of Kapsala on Athos. Not accustomed to working with his hands, having never seen a garden, he didn’t even have any idea how to plant an onion. Once he told me that Elder Herodion showed him some bread he had baked—it was harder than a brick.

“Listen, how did you bake this?” he asked.

“I mixed the flour with water and baked it in the oven!”

“Didn’t you add any salt or yeast?”

“What, did I need to add them?” he asked, laughing. They chuckled together.

My friend met Elder Herodion and took pity on him. He started bringing him “food.” I don’t know what kind of food it was, but I really doubt that the elder ate it, but sometimes he would bring him canned goods and bread from the store, and sugar, coffee, and salt.

But it wasn’t just that my friend took pity on Elder Herodion, but the elder himself took pity on the young monk. Therefore, he received him at any time. The elder would open the door of his cell to him and did not hide from him. The elder saw and understood the tenderness of his age, his spiritual inexperience, his bodily weakness, and the great danger in which he found himself.

Therefore, he opened not only the door of his cell to him, but the “door” of his heart. He began to preach wise spiritual counsel to him with various foolish acts3 and obscure statements.

Of course, the elder foresaw that within a few months he would change his cell and settle into a new one, next door to his elder. The cell was in very good condition, because the monk who had been living in it was a good proprietor and builder.

“Geronda, but some monk lives there,” my friend said, surprised.

“Don’t worry, he’s leaving here in the spring. He’s leaving the cell, and you will take it from the monastery with an homologie,”4 the elder told him—and so it happened, word for word.

This monk was a “zealot,”5 and he left the Holy Mountain in the spring, having spent twenty uninterrupted years in that very cell. He settled in some monastery in the world.

My friend and I were very impressed by what the elder had said.

“Indeed, he outsmarted us all!” my friend told me the next time I visited him.

“Who are you talking about?”

“About Elder Herodion… He’s laughing at all of us, feigning insanity, but in fact he’s a very spiritual man.”

“How do you know?”

The young monk started retelling me all the details of various events, and also the spiritual advice the elder had given him.

“Listen, let’s go see him sometime,” I asked him.

“Alright,” he agreed.

It was noon when we went to see the elder.

“Wait here, around the corner, so he doesn’t see you, otherwise he won’t open to you.”

I hid around the corner.

“Geronda, Geronda,” he called out. A few minutes later a small door opened, and the bent over Elder Herodion showed himself. They spoke a little, and the young monk beckoned me with a gesture.

“Elder, this is Athanasios, my friend.” Elder Herodion unexpectedly twitched, probably not knowing whether to hide or not, but in the end he stayed in the same spot, looked at me, and saying nothing to me, continued his conversation with my friend.

I was tormented by three questions at that time:

Why did God allow polygamy in the Old Testament?

How is it possible that such a Spirit-bearing, God-blessed prophet like David, who spoke with God, and who the Lord helped in all his difficulties, was overcome by carnal lust and fell with Bathsheba, and was married to several women?

How were these contradictions harmonized in that era?

I followed their conversation with surprise and found that Elder Herodion answered all my questions, even though I hadn’t managed to ask him. My friend didn’t even understand what they were talking about. I was bewildered; I looked at the elder with respect and delight.

At some point the monk turned to the elder and said, “Geronda, Athanasios wants to become a monk.”

“Oh, what kind of monk he would be! He is… a landlord—first in Thessaloniki, then he’ll live in a village near Thessaloniki, then Florina, then…” he paused—“Siberia, Siberia.”

My friend turned and said:

“Geronda, how did you know he’s from Florina?”

“What Florina? I didn’t say ‘Florina.’ I said ‘Florida,’ in America, where boats are moored”—and he began to tell us about how big the waves are there. We laughed about how skillfully he wriggled out of it.

Thirty years later, I see that practically everything the elder predicted came true:

I didn’t become a monk.

I lived in Thessaloniki for twenty-four years.

I’ve been living in a village near Thessaloniki for a few years already. What’s left? Florina and Siberia. I believe they will come true. I was amazed that not just my thoughts and the disposition of my heart were opened before the elder’s spiritual gaze, but even my future. “Wondrous is God in His saints.” Glory to God!

I was in a state of joy after this meeting, but at the same time, I was puzzled: O, what the Holy Mountain hides! What treasures! What spiritual treasures it offers!

Some monks considered Elder Herodion to be out of his mind. It was impossible to dissuade them. To decide this question for myself, I turned to Elder Paisios. As soon as I mentioned Elder Herodion, his eyes shone with joy, and his soul leapt.

“Geronda Herodion is a great ascetic,” Elder Paisios told me. “I sent Fr. Arsenios to him, but Geronda Herodion did not receive him. He sits in a corner of his cell, where the roof is still intact, and prays all night. He is a great ascetic.”

“Geronda, I heard that the Prot6 went to visit him, to see if he was really a great ascetic or just crazy.”

Elder Paisios laughed.

“Don’t’ worry, the elder will get through this.”

And truly, the Prot had taken my friend as a guide, and went into the Kapsala desert, to get to know this “unexplored mystery”…

This is what my friend told me about it:

“Elder Herodion drove him nuts; he gave him such a show that the Prot left him in a panic, a hundred percent sure that Elder Herodion is out of his mind. He had made his way to him along Kapsala forest trails in vain.”

Elder Herodion would reveal himself to young, weak, spiritual babes, but never to the curious who had no spiritual needs. We were spiritual babes then—weak, inexperienced, mournful—therefore he embraced us with his love and shared his spiritual riches with us.

Ηρωδίων ο Ρουμάνος ο δια Χριστόν σαλόςirodion-e1288548894310

Once my monk friend took another young father, who wanted to leave the monastery, to see him. He was tormented by numerous thoughts—the warfare was constant and very severe. It was winter—there was a ten-meter layer of snow on the ground, and low, heavy clouds in the sky.

Having heard him, the elder said:

“Thoughts are like clouds that hide the sun from us, that is, the grace of God. If you want to spiritually warm yourself, you have to make every effort to drive out the thoughts, otherwise you will cool off.”

“How can we drive them out, Geronda?”

“For God, it’s quite easy to expel them, but you have to work for it.”

The monk said nothing—it was obvious that he didn’t trust the elder.

“Do you want me to pray for your thoughts to disappear? Do you want me to pray for the Lord to disperse the clouds, so we can warm up a little in the sun?”

Again, the young monk said nothing. He was doubtful.

“Leave, clouds, leave,” the elder said, and the wind drove away the clouds, and rays of sun suddenly illuminated everyone standing there.

We were awestruck.

“Do you want me to wave my hand, and the earth will be covered with flowers?” the elder asked the young monk.

“No, Gerdona, that’s not necessary!” the monk worriedly exclaimed. He stood, thanked the elder, asked his prayers, and left the monastery, spiritually strengthened. His spiritual disposition had changed in a moment.

I really loved Elder Herodion. Every time I managed to get to Athos, I would ask about him and desired to meet with him, and the elder would receive me. Unfortunately, I only met with him a few times.
There comes a time when the aged very quickly lose their strength. Therefore, when the elder was completely exhausted, he allowed one Romanian monk to look after him. He took the elder to his cell in Lower Kapsala. This monk, as I ascertained, was not very conversant in the spiritual life. He was more a hard worker than a man of prayer. He worked very long and very hard. It seemed to me that the elder agreed to go live in his cell to help him spiritually. I don’t know, however, whether this monk spiritually fed from the elder or not. When I went to him and asked permission to visit the elder, he looked at me quite strangely. He probably thought I was also a little crazy. However, I was not the only one who showed such respect for the elder. For his cell attendant, it was quite incomprehensible.

Our last meeting went like this: At that time I was fascinated by Abba Dorotheos, who says in his writings: “Don’t cleave to anything; if your brother comes to you and asks for something, and you don’t know give it to him—you thereby prefer a perishable thing over love for your brother.” I really liked this saying, and I was trying to fulfill it in practice…

When I met with the elder, he asked me to give him something from my stuff, which I did joyfully. In the end, he asked me to give him my backpack, and he began sifting through it. This I couldn’t bear, and I snapped at him. There was a prayer rope in the backpack, given to me by Elder Paisios.

He turned the backpack inside-out and began to shake it out. “Oh,” I thought, “now he’s even going to take my prayer rope.” I was very upset about this. I thought, I couldn’t give away this prayer rope for anything in the world. Abba Dorotheos spoke precisely about this… The elder understood how I felt, looked at me, and stopped. He put everything back into the backpack and gave it to me.

How did he guess what I was thinking about, and that I was trying to fulfill the words of Abba Dorotheos? My soul was like an open book before him. He was like an ancient ascetic that we read about in the Paterikon.

Our mentor definitely possessed charisma—he was God-illumined… I can imagine what a number he did on this Romanian monk to spiritually awaken him.

A few years have already passed since I lived in Kapsala. My visits to the Holy Mountain became rare and short. One day I suddenly took a short trip to Athos. When I arrived at the cell where I always stayed, they told me that in an hour they would be having Elder Herodion’s funeral. Such unexpected news!… Of course I ran there.

Everyone who loved the elder was gathered at his funeral. Me from Thessaloniki, one from Athens, and another from the other end of Athos. We all found out about the elder’s repose “accidentally,” and we all gathered here “by coincidence.” The elder had gathered us all.

It’s difficult to call what happened a “funeral.” It was Pascha! A feast! A celebration! We all felt the joy.

I went to see Elder Paisios the next day and told him about everything. He carefully heard me out, agreed with everything, and “confirmed” everything with his word: “The gates of Paradise were opened to Elder Herodion!”

Something similar happened a few years later at the uncovering of the elder’s remains.7 Again we “accidentally” found ourselves at the uncovering of the elder’s remains. An atmosphere of joy and certainty that the elder abides in the heavenly mansions reigned at the transferal of his remains. His bones were the color of wax.8

Through the prayers of Elder Herodion, Lord Jesus Christ, have mercy upon us!

Elder Herodion was undoubtedly a great ascetic. His life was very severe: constant self-denial and self-humiliation. Simple human strength cannot accomplish this if the Spirit of the Lord does not inflame your heart.

Elder Herodion hid his great asceticism and his high spiritual condition under the cloak of foolishness.

If we could manage to remove this spiritual veil from the eyes of our mind, then we would clearly see one of the great ascetics before us.

The Lord took pity upon me in His providence, to thereby strengthen me in faith.

For others it happens differently, in accordance with the disposition of their heart. If God sees that we are grateful for small things, then He will give us yet greater things. God will never abandon us. He always gives us a chance—we just don’t want it. The problem is within us.

1 On Athos, a “cell” or “kelli” is a small structure either with or without a church, where one or several monks live.
2 Greek for “elder.”
3 The author here is not referring to mere foolishness, but the feigned foolishness of the Fools-for-Christ, used to conceal spiritual gifts and reveal the will of God.—O.C.
4 An homologie is an official document confirming the right to own a cell.
5 A group of monks on Athos, not commemorating the Ecumenical Patriarch and not participating in Eucharistic communion with the other Athonite monasteries.
6 As monk from the Athonite administration are called on the Holy Mountain.
7 The remains of reposed monks on Athos are removed from their grave after three years and placed in an ossuary-room.
8 On Athos it is believed that if bones have acquired a coffee color, it’s a sign that the person pleased God, as it has been noticed that the remains of nearly every great ascetic had the color of dark wax, while at the same time, others buried in the same soil have been white.

Athanasios Rakovalis
Translated by Jesse Dominick
http://orthochristian.com/105470.html

Καψάλα_Kapsala Mount Athos_Капсала Афон__00 (1)

 


Νύκτα, βαρειά νύκτα έχει καλύψει την Ευρώπη. Κρημνίζονται τα είδωλα της Ευρώπης… Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

ΙΟΥΣΤΙΝΟς ΠΟΠΟΒΙΤς_Иустин Сербский (Попович)_justin-popovici-q_2i6QYZTQA

Νύκτα, βαρειά νύκτα έχει καλύψει την Ευρώπη
Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Ο άνθρωπος είναι μεγάλος μόνον δια του Θεού και εν’ τω Θεώ· τούτο είναι η θεμελιώδης αρχή του θεανθρωπίνου πολιτισμού. Χωρίς τον Θεόν ο άνθρωπος δεν είναι παρά εβδομήκοντα κιλά αιμόφυρτου ύλης. Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τον Θεόν, αν όχι τάφος παραπλεύρως εις τον τάφον; Ο Ευρωπαίος άνθρωπος έχει καταδικάσει εις θάνατον τον Θεόν και την ψυχήν. Δεν κατεδίκασεν όμως ούτω και τον εαυτόν του εις θάνατον εκ του οποίου θανάτου δεν υπάρχει ανάστασις;

Κάμετε ειλικρινώς και αμερολήπτως τον απολογισμόν της Ευρωπαϊκής φιλοσοφίας, επιστήμης, πολίτικής, κουλτούρας, πολιτισμού, και θα ιδήτε ότι αυταί έχουν φονεύσει εις τον Ευρωπαίον άνθρωπον τον Θεόν και την αθανασίαν της ψυχής. Εάν όμως προσέξετε σοβαρώς εις την τραγικότητα της ανθρωπίνης ιστορίας οπωσδήποτε θα εννοήσετε, ότι η θεοκτονία πάντοτε καταλήγει εις την αυτοκτονίαν. Ενθυμείσθε τον Ιούδαν; Εκείνος πρώτος εφόνευεσε τον Θεόν και έπειτα εξώντοσε τον εαυτόν του. Τούτο είναι αδυσώπητος νόμος, ο οποίος κυριαρχεί εις την ιστορίαν του πλανήτου τούτου.

Το οικοδόμημα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, οικοδομηθέν χωρίς τον Χριστόν, κατ’ ανάγκη θα καταρρεύση και μάλιστα πολύ συντόμως, ως προεφήτευσεν ο οραματιστής Ντοστογιέφσκι και ο θλιμμένος Γκόγκολ προ εκατόν και πλέον ετών. Και ενώπιον των οφθαλμών μας πραγματοποιούνται αι προφητείαι των ορθοδόξων Σλάβων προφητών. Δέκα ολόκληρους αιώνας ανεγείρετο ο ευρωπαϊκός πύργος της Βαβέλ, και ημείς ηξιώθημεν του τραγικού οράματος: Ιδού, ανηγέρθη πελώριον μηδέν! Επήλθε γενική σύγχυσις. Άνθρωπος δεν εννοεί άνθρωπον, ψυχή δεν εννοεί ψυχή, έθνος δεν εννοεί έθνος. Ηγέρθη άνθρωπος εναντίον ανθρώπου, βασιλεία εναντίον βασιλείας, λαός εναντίον λαού, ακόμη και ήπειρος εναντίον ηπείρου.

Ο ευρωπαίος άνθρωπος έφθασεν εις τον μοιραίον ίλιγγον, ωδήγησε τον υπεράνθρωπον εις την κορυφήν του πύργου της Βαβέλ του θέλων να αποπερατώση με αυτόν το οικοδόμημα του, αλλ’ ο υπεράνθρωπος ετρελλάθη ακριβώς επί της κορυφής και εκρημνίσθη εκ’ του πύργου. Και πίσω του ο ίδιος ο πύργος κρημνίζεται και θρυμματίζεται δια των πολέμων και επαναστάσεων.

Ο Ευρωπαίος άνθρωπος έπρεπε κατ’ ανάγκην να τρελλαθή εις το τέλος του πολιτισμού του· ο Θεοκτόνος ήτο αδύνατον να μην γίνη αυτοκτόνος.

Νύκτα, βαρειά νύκτα έχει καλύψει την Ευρώπη. Κρημνίζονται τα είδωλα της Ευρώπης και δεν είναι πολύ μακράν η ημέρα, κατά την οποίαν δεν θα μείνη ούτε πέτρα επάνω εις την πέτραν από την κουλτούραν και τον πολιτισμό της Ευρώπης, δια των οποίων αυτή ανήγειρε πόλεις και κατέστρεψε ψυχάς, εθοποιεί τα κτίσματα και απέριπτε τον Κτίστην.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός, Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 161-162

Ήχος πλ. Α΄. Χαίροις ασκητικών
Στ.: Καυχήσονται Όσιοι εν δόξη, και αγαλλιάσονται επί των κοιτών αυτών.

Χαίροις, του Χρυσοστόμου πατρός, ο εραστής και μαθητής επιστήθιος, θεόσοφε Ιουστίνε, εξ ου τα θεία σαφώς, έγνως εν εκστάσει πόθω ζέοντι, και γέγονας χείμαρρος, θείου λόγου χριστόρρειθρος, και τον έρωτα, υπανάπτων τον άϋλον. Έκτεινον ούν τας χείράς σου, ω Πάτερ τρισόλβιε, και την του Πνεύματος χάριν, τοις σε τιμώσι κατάγαγε, κλεινέ Ιουστίνε, της Τριάδος της Αγίας, κήρυξε θεόφθογγος.

 


The biography of every man—everyone without exception—is found in the Bible. St. Justin Popovich

ΙΟΥΣΤΙΝΟς ΠΟΠΟΒΙΤς_Иустин Сербский (Попович)_justin-popovici-q_2i6QYZTQA

Reading the Bible
by St. Justin Popovich (+1979)

The Bible is in a sense a biography of God in this world. In it the Indescribable One has in a sense described Himself. 

The Holy Scriptures of the New Testament are a biography of the incarnate God in this world. In them it is related how God, in order to reveal Himself to men, sent God the Logos, Who took on flesh and became man, and as man told men everything that God is, everything that God wants from this world and the people in it. 

God the Logos revealed God’s plan for the world and God’s love for the world. God the Word spoke to men about God with the help of words insofar as human words can contain the uncontainable God. 

All that is necessary for this world and the people in it—the Lord has stated in the Bible. In it He has given the answers to all questions. There is no question which can torment the human soul, and not find its answer, either directly or indirectly in the Bible. 

Men cannot devise more questions than there are answers in the Bible. If you fail to find the answer to any of your questions in the Bible, it means that you have either posed a senseless question or did not know how to read the Bible and did not finish reading the answer in it. 

The Beauty of the Bible 

In the Bible God has said absolutely everything that was necessary to be said to men. The biography of every man—everyone without exception—is found in the Bible. In it each of us can find himself portrayed and thoroughly described in detail; all those virtues and vices which you have and can have and cannot have. 

You will find the paths on which your own soul and everyone else’s journey from sin to sinlessness, and the entire path from man to God and from man to satan. You will find the means to free yourself from sin. In short, you will find the complete history of sin and sinfulness, and the complete history of righteousness and the righteous. 

If you are mournful, you will find consolation in the Bible; if you are sad, you will find joy; if you are angry—tranquility; if you are lustful—continence; if you are foolish—wisdom; if you are bad—goodness; if you are a criminal—mercy and righteousness; if you hate your fellow man—love. 

You will find a remedy for all your vices and weak points, and nourishment for all your virtues and accomplishments. If you are good, the Bible will teach you how to become better and best; if you are kind, it will teach you angelic tenderness; if you are intelligent, it will teach you wisdom. 

If you appreciate the beauty and music of literary style, there is nothing more beautiful or more moving than what is contained in Job, Isaiah, Solomon, David, John the Theologian and the Apostle Paul. Here music—the angelic music of the eternal truth of God—is clothed in human words. 

The more one reads and studies the Bible, the more he finds reasons to study it as often and as frequently as he can. According to St. John Chrysostom, it is like an aromatic root, which produces more and more aroma the more it is rubbed. 

 


Η Προσευχή της προφήτιδος Άννης, μητέρας του προφήτη Σαμουήλ

Σύλληψη της Αγίας Άννης
Δικαία Άννα η προφήτις, Μητέρα του προφήτη Σαμουήλ

Εορτάζει στις 9 Δεκεμβρίου

Προσευχή της προφήτιδος Άννης, μητέρας του προφήτη Σαμουήλ (Α’ Βασιλειών, κεφ. 2)

Άννας προσευχή_ _ благовестие Анне _m7Wga0eh3pcΕστερεώθη η καρδία μου εν Κυρίω, υψώθη κέρας μου εν Θεώ μου, επλατύνθη επ’ εχθρούς μου το στόμα μου, ευφράνθην εν σωτηρίω σου.
Ότι ουκ έστιν άγιος, ως ο Κύριος, και ουκ έστι δίκαιος, ως ο Θεός ημών, και ουκ έστιν άγιος πλην σου.
Μη καυχάσθε και μη λαλείτε υψηλά εις υπεροχήν, μηδέ εξελθέτω μεγαλορρημοσύνη εκ του στόματος υμών.
Ότι Θεός γνώσεων Κύριος, και Θεός ετοιμάζων επιτηδεύματα αυτού.
Τόξον δυνατών ησθένησε, και οι ασθενούντες περιεζώσαντο δύναμιν.
Πλήρεις άρτων ηλαττώθησαν, και οι πεινώντες παρήκαν γην, ότι στείρα έτεκεν επτά, και η πολλή εν τέκνοις ησθένησε.
Κύριος θανατοί και ζωογονεί, κατάγει εις άδου και ανάγει.
Κύριος πτωχίζει και πλουτίζει, ταπεινοί και ανυψοί.
Ανιστά από γης πένητα, και από κοπρίας εγείρει πτωχόν, του καθίσαι αυτόν μετά δυναστών λαού, και θρόνον δόξης κατακληρονομών αυτοίς.

Διδούς ευχήν τω ευχομένω, και ευλόγησεν έτη δικαίου.
Ότι ουκ ενισχύει εν τη ισχύι αυτού, δυνατός ανήρ, Κύριος ασθενή ποιήσει τον αντίδικον αυτού, Κύριος άγιος.
Μη καυχάσθω ο σοφός εν τη σοφία αυτού, και μη καυχάσθω ο δυνατός εν τη δυνάμει αυτού, και μη καυχάσθω ο πλούσιος εν τω πλούτω αυτού,.
Αλλ’ η εν τούτω καυχάσθω ο καυχώμενος, εν τω συνιείν και γινώσκειν τον Κύριον, και ποιείν κρίμα και δικαιοσύνην εν μέσω της γης.
Κύριος ανέβη εις ουρανούς, και εβρόντησεν, αυτός κρινεί άκρα γης, δίκαιος ων.
Και δώσει ισχύν τοις βασιλεύσιν ημών, και υψώσει κέρας χριστού αυτού.

ΑΝΝΑ ΣΑΜΟΥΗΛ_Анны, матери пророка Самуила0_dc1f5_f7101177_orig

Νεοελληνική απόδοση

Α Βασ. 2,1 Η λυπημένη και κλονισμένη καρδία μου εστερεώθη με την δύναμιν και την χάριν του Κυρίου. Εξυψώθη η δύναμίς μου δια του Θεού μου, το στόμα μου διάπλατα ήνοιξεν εναντίον των εχθρών μου. Είμαι γεμάτη χαράν από την σωτηριώδη δύναμιν του Κυρίου.
Α Βασ. 2,2 Διότι δεν υπάρχει απολύτως κανένας άλλος άγιος, όπως είναι ο Κυριος, ούτε κανένας άλλος δίκαιος όπως είναι ο δίκαιος Θεός μας. Δεν υπάρχει κανένας άλλος άγιος, πλην από σε Κυριε.
Α Βασ. 2,3 Ανθρωποι, μη καυχάσθε και μη λαλήτε υπερήφανα λόγια. Ας μη εξέλθουν από το στόμα σας αλαζονικά λόγια, διότι ο Θεός είναι ο μόνος παντογνώστης Κυριος. Αυτός είναι, που φέρει εις άριστον πέρας τα τέλεια αυτού έργα.
Α Βασ. 2,4 Δυνατών πολεμιστών τα τόξα απεδείχθησαν ανίσχυρα, ενώ εξ αντιθέτου άνθρωποι ασθενείς και αδύνατοι περιεζώσθησαν και απέκτησαν δύναμιν.
Α Βασ. 2,5 Ανθρωποι πλούσιοι εις υλικά αγαθά επτώχυναν και επείνασαν, ενώ άνθρωποι πτωχοί, οι οποίοι επεινούσαν, έγιναν πλούσιοι τόσον πολύ, ώστε εγκατεστάθησαν εις εύφορον χώραν. Υπήρξε στείρα, η οποία εγέννησε πολλά παιδιά και εξ αντιθέτου υπήρξε πολύτεκνος με πολλά παιδιά, η οποία εν τέλει έμεινε μόνη της και απωρφανισμένη,
Α Βασ. 2,6 Ο Θεός είναι ο κύριος του θανάτου και της ζωής. Αυτός θανατώνει και αυτός ζωογονεί, αυτός κατεβάζει τους ανθρώπους στον τάφον και αυτός τους επαναφέρει πάλιν εις την ζωήν.
Α Βασ. 2,7 Ο Κυριος είναι εκείνος ο οποίος καθιστά πτωχούς τους πλουσίους και κάμνει πλουσίους τους πτωχούς. Ταπεινώνει και ανυψώνει.
Α Βασ. 2,8 Αυτός ανεγείρει από την γην τον κατάκοιτον πτωχόν• πεινώντα και στερούμενον, που κοιμάται εις την κοπριάν, τον ανυψώνει και τον ενθρονίζει ως ισχυράν μεταξύ των ισχυρών της γης. Αυτός αναδεικνύει τους πτωχούς και αποκλήρους κληρονόμους θρόνων ενδόξων.
Α Βασ. 2,9 Αυτός είναι εκείνος, ο οποίος εκπληρώνει το αίτημα του ευσεβούς. Αυτός επλήθυνε τα έτη της ζωής του δικαίου δυνατός εις την πραγματικότητα δεν είναι εκείνος, ο οποίος έχει σωματικήν δύναμιν.
Α Βασ. 2,10 Ο Κυριος καθιστά ανίσχυρον τον οιονδήποτε εχθρόν του. Ο Κυριος είναι ο μόνος άγιος. Λοιπόν, ας μη καυχάται ο σοφός με την σοφίαν αυτού ούτε ο δυνατός με την δύναμίν του, ούτε ο πλούσιος δια τον πλούτον του. Αλλά στούτο πρέπει να καυχάται ο συνετός άνθρωπος, στο γεγονός ότι γνωρίζει και σκέπτεται τον Κυριον και προ παντός στο ότι εφαρμόζει δικαιοσύνην εν μέσω των άλλων ανθρώπων. Ο Κυριος ανέβη στους ουρανούς και από εκεί εξαπέλυσε βροντάς και κεραυνούς. Αυτός κρίνει και δικάζει την οικουμένην μέχρι των περάτων της γης. Διδει δύναμιν στους βασιλείς μας, αυτός μεγαλώνει την δύναμιν του βασιλέως, τον οποίον αυτός θα έχη χρίσει”.


The Conception of the Most-holy Theotokos by Saint Anna and Prophetess Hannah the mother of the Prophet Samuel

The Conception by Righteous Anna of the Most Holy Mother of God
Prophetess Hannah the mother of the Prophet Samuel

Commemorated on December 9

Hymn of Praise
by St. Nikolai Velimirovic
The Conception of the Most-holy Theotokos by Saint Anna

O Most-glorious God, wonderful and marvelous,
Kind and merciful toward all creation,
The proud dost Thou overturn, the humble dost Thou raise;

Thou Who dost extinguish, Thou Who makest to live,
According to Thy plan, O Creator, Thou canst do all,
According to Thy plan, eternal and divine.

With Thy blessing, the fertile earth brings forth fruit;
By Thy holy word, Thou settest a seal upon the barren.
From one who gives birth, Thou canst take away,
And for the barren one, Thou canst bring forth good fruit.

Thou madest fertile the barren Anna;
Thou didst grant her a holy and noble daughter.
That which was the subject of mockery, Thou didst crown with glory;
The dream of a childless woman Thou didst openly surpass.
The aged woman prayed; her prayer Thou didst accept.

The seal of barrenness Thou didst remove from her body;
Her dead body Thou didst fill with life;
Thou gavest her a Virgin, wondrous in beauty,
And a daughter was born, the Most-holy Virgin,
A Daughter, a Mother, and the Mother of God!

According to Thy plan, O Creator, Thou canst do all,
According to Thy plan, eternal and divine.

ΑΝΝΑ ΣΑΜΟΥΗΛ_Анны, матери пророка Самуила0_dc1f5_f7101177_orig

Saint Hannah, Mother of the Prophet Samuel

Hannah was the wife of Elkanah from Ramathaim Zophim or Arimathea (I Samuel 1:1-2). Hannah had not given birth to any children because she was barren, and this caused her to weep and grieve bitterly. But the Merciful God showed pity on her and removed her barrenness because of her ceaseless sighs and prayers. Hannah bore a son, Samuel, and dedicated him to God from his childhood. Samuel was a great leader of the nation of Israel and a prophet, who anointed two kings, Saul and David. St. Hannah sang a hymn of thanksgiving to God, a hymn wonderful both in its wisdom and its beauty, which is used even to this day in the services of the Church (I Samuel 2:1).

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date December 9 , and New Calendar date December 22.

***

The Song of Righteous Hannah (1 Kg./1 Sam. 2:1-10)

Άννας προσευχή_ _ благовестие Анне _m7Wga0eh3pc1 And Hannah prayed, and said, My heart rejoiceth in the Lord, mine horn is exalted in the Lord: my mouth is enlarged over mine enemies; because I rejoice in thy salvation.

2 There is none holy as the Lord: for there is none beside thee: neither is there any rock like our God.

3 Talk no more so exceeding proudly; let not arrogancy come out of your mouth: for the Lord is a God of knowledge, and by him actions are weighed.

4 The bows of the mighty men are broken, and they that stumbled are girded with strength.

5 They that were full have hired out themselves for bread; and they that were hungry ceased: so that the barren hath born seven; and she that hath many children is waxed feeble.

6 The Lord killeth, and maketh alive: he bringeth down to the grave, and bringeth up.

7 The Lord maketh poor, and maketh rich: he bringeth low, and lifteth up.

8 He raiseth up the poor out of the dust, and lifteth up the beggar from the dunghill, to set them among princes, and to make them inherit the throne of glory: for the pillars of the earth are the Lord’s, and he hath set the world upon them.

9 He will keep the feet of his saints, and the wicked shall be silent in darkness; for by strength shall no man prevail.

10 The adversaries of the Lord shall be broken to pieces; out of heaven shall he thunder upon them: the Lord shall judge the ends of the earth; and he shall give strength unto his king, and exalt the horn of his anointed.

Troparion — Tone 4

Today the bonds of barrenness are broken, / God has heard the prayers of Joachim and Anna. / He has promised them beyond all their hopes to bear the Maiden of God, / by whom the uncircumscribed One was born as mortal Man; / He commanded an angel to cry to her: / “Rejoice, O full of grace, / the Lord is with you!”

Kontakion — Tone 4

Podoben: “Today You have shown forth…” / Today the universe rejoices, / for Anna has conceived the Theotokos through God’s dispensation, / for she has brought forth the one who is to bear the ineffable Word!

 


Ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος μας: να αναλάβουμε την ιστορία της ανθρωπότητας, και να την βαστάξουμε στους ώμους μας μέσα από μια πράξη αγάπης και ελέους, και ας γίνουμε εκείνοι που θα οδηγήσουν τον κόσμο στην τέλεια ομορφιά που είναι το θέλημά του Θεού! Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ

Γέννηση του Χριστού_ Рождество Христово_ the-n-ΝΑΟΣ ΑΓ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΑΡΩΦ ΣΑΝΤΑ ΡΟΖΑ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ

Θαύματα του Χριστού την ημέρα του Σαββάτου
Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ
9 Δεκεμβριου 1979

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Ξανά και ξανά διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο για την οργή που προκάλεσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός πραγματοποιώντας μια πράξη ελέους, ένα θαύμα την ημέρα του Σαββάτου. Και δεν βοηθάει σε κάτι αν θέσουμε στον εαυτό μας την ερώτηση: Γιατί το έκανε αυτό συνεχώς, με τέτοια επιμονή; Θα μπορούσε να είχε γίνει για να αμφισβητήσει εκείνους που βρίσκονταν γύρω Του; Για να τους προκαλέσει; Θα μπορούσε να είναι απλά μια παιδαγωγική πράξη;

Πιστεύω ότι κρύβονται πολύ περισσότερα στην πράξη Του. Ο Κύριος δημιούργησε τον κόσμο σε έξι ημέρες· την έβδομη ημέρα αναπαύτηκε από τον κόπο και τον μόχθο Του. Αλλά τι συνέβη τότε στον κόσμο; Η έβδομη ημέρα ήταν η μέρα που ο κόσμος περιήλθε στα χέρια του ανθρώπου για να τον οδηγήσει στην ολοκλήρωση του και η έβδομη ημέρα, το Σάββατο του Κυρίου είναι η ημέρα του ανθρώπου. Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία καταρέει εκείνη την ημέρα. Αλλά ο Θεός δεν άφησε τον άνθρωπο να εργασθεί μόνος του, καθώς λέει ο Κύριος Ιησούς στο Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννη, «Ο πατήρ μου έως άρτι εργάζεται, καγώ εργάζομαι», δείχνει την εργασία Του στον Υιό Του για να την ολοκληρώσει. Και σε ένα άλλο εδάφιο μας διδάσκει, μας λέει ότι η κρίση Του είναι αληθινή επειδή δεν είναι η δική Του κρίση· ακούει τα λόγια του Πατέρα και αυτή είναι η κρίση που κηρύττει.

Και έτσι, η ιστορία είναι η ημέρα του ανθρώπου, αλλά ο άνθρωπος καλείται να οδηγηθεί από τη σοφία, από την αγάπη του Θεού. Συμβαίνει αυτό επειδή τόσο συχνά αναζητούμε τους δικούς μας δρόμους, επειδή δεν αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο δρόμος του Θεού, πως ο κόσμος έχει γίνει τόσο άσχημος, τόσο τρομακτικός, και τραγικός.

Υπάρχει ένα Εβραϊκό ποίημα που περιγράφει την δυστυχία αυτού του κόσμου όπου ο άνθρωπος δεν φέρει την χαρά του Θεού· λέει το ποίημα ότι ο Άνθρωπος έπαψε να πιστεύει στον Θεό και η αγάπη άφησε αυτόν τον κόσμο. Οι άνθρωποι κρεμάστηκαν στα δάση, πνίγηκαν στις λίμνες, στα ποτάμια. Ο Ουρανός δεν καθρεφτίζεται στις λίμνες, στα δάση· το πουλί δεν τραγουδάει πιά τραγούδια του παραδείσου, και ίδιος ο Προφήτης έγινε στο βάθρο του ένα απλό άγαλμα.

Αυτό δεν έχουμε γίνει; Όχι αγάλματα αλλά τόσο όμοιοι με την γυναίκα του Λωτ που στράφηκε προς τα πίσω κι έγινε στήλη άλατος. Παραμείναμε αλάτι και ακόμα είμαστε απολιθωμένοι, ακίνητοι, δεν φέρουμε εις πέρας το έργο μας. Και ο Χριστός μας δείχνει ξανά και ξανά, καθώς εργάζεται μέσα από τα θαύματα Του, τις πράξεις της αγάπης και της συμπόνιας την ημέρα του Σαββάτου, αυτός που είναι ο αληθινός άνθρωπος, ο μόνος άνθρωπος που βρίσκεται σε πλήρη ενότητα με τον Θεό, ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος μας: να αναλάβουμε την ιστορία της ανθρωπότητας,σε όποια περίπτωση κι αν βρισκόμαστε, και να την βαστάξουμε στους ώμους μας μέσα από μια πράξη αγάπης και ελέους.

Ένας Δυτικός συγγραφέας έχει πεί ότι Χριστιανός είναι εκείνος στον οποίον ο Θεός έχει αναθέσει την φροντίδα του κόσμου Του και των άλλων ανθρώπων. Εκπληρώνουμε τούτη τη βασική, κεντρική εντολή, νοιαζόμαστε; Ίσως νοιαζόμαστε δείχνοντας φροντίδα, ίσως νοιαζόμαστε με αυστηρότητα, αλλά πρέπει να έχουμε έννοια. Και τότε, αυτή η έβδομη ημέρα που ο Θεός ανέθεσε μέσα από μια πράξη ελέους και αγάπης αυτόν τον κόσμο στην φροντίδα μας, μπορεί να γίνει ακόμα ημέρα του Κυρίου. Και η Πόλη του ανθρώπου που χτίστηκε δίχως Θεό, που τόσο συχνά μοιάζει με τον Πύργο της Βαβέλ, ίσως ακόμα ν’ αποκαλυφθεί και να πλησιάσει το μεγαλείο και την αγιότητα της Πόλης του Θεού όπου ο Κύριος Ιησούς Χριστός, αληθινός Θεός αλλά και άνθρωπος, καλείται να γίνει πολίτης, να γίνει η καρδιά της, αλλά επίσης ένας από εμάς.

Δεν είναι αυτό το κάλεσμα αρκετά σπουδαίο; Δεν μας εμπνέει αρκετά η πίστη του Θεού σ’ εμάς; Πρόκειται ν’ απορρίψουμε την ελπίδα Του, ν’ απορρίψουμε την αγάπη Του για μας ή για τους άλλους; Ή πρόκειται να μάθουμε από τον τρόπο που ο Χριστός εκπληρώνει τον ανθρώπινο προορισμό Του την ημέρα του Κυρίου, δεν θα μάθουμε από Αυτόν και μαζί μ’ Εκείνον να κτίζουμε τον κόσμο που ο Θεός ονειρεύτηκε και που ακόμα αγαπά μέσα στις θλίψεις του και τόσο συχνά στην προδοσία μας!

Ας μάθουμε ν’ αγαπάμε ο ένας τον άλλον ενεργά, να σηκώνουμε το φορτίο ο ένας του άλλου, ν’ ακούμε τον ζωντανό Θεό όταν μιλάει, ν’ ακούμε με όλη μας την ενέργεια, να κοιτάζουμε τον τρόπο της ζωής Του και ας γίνουμε εκείνοι που θα φέρουν εις πέρας το θέλημα Του και θα οδηγήσουν τον κόσμο στην τέλεια ομορφιά που είναι το θέλημά Του! Αμήν.

Απόδοση στην Νεοελληνική:
http://www.agiazoni.gr/article.php?id=66207594504739652320