iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Εκείνοι που δεν έχουν τον Χριστό μαζί τους θα ήθελαν να πάρουν από την Εκκλησία και να δώσουν στους φτωχούς, για να μη δίνουν τα δικά τους. Αυτός είναι ο βαθύτερος πειρασμός, πού κάνει αυθάδη περίπατο ανάμεσα μας με το προσωπείο της ευεργεσίας. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Θα ανεχόταν ο Χριστός τόση λάμψη στην Εκκλησία;
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Επιστολές του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, οι οποίες γράφηκαν ως απαντήσεις στις απορίες που εξέφρασε ένας οικονόμος στον Άγιο για τη λαμπρότητα των ναών.

Επιστολή 1η:
«Στον κύριο οικονόμο για την εκκλησιαστική λαμπρότητα»

Νικόλαος Βελιμίροβιτς_Saint Nikolai Velimirovich_СвНиколай Велимирович_Св владика Николај Охридски_sf_nicolae_velimirovici13Σας είναι αδιανόητο γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία επιτρέπει τόση εσωτερική λάμψη: πολύτιμες εικόνες, ασημένια καντήλια, χρυσά δισκοπότηρα, ακριβά άμφια, και άλλα ακριβά πράγματα.

Επειδή θέλει, όλη αυτή η εκθαμβωτική λάμψη να θυμίσει στους ανθρώπους την αιώνια λάμψη των ουρανών. Να τους τραβήξει έστω και για μία στιγμή, από τη γήινη αθλιότητά τους και να τους προειδοποιήσει για εκείνο τον άλλο κόσμο, την ουράνια πατρίδα τους, το βασίλειο της αιώνιας ευτυχίας και της αιώνιας χαράς. Να τους παρουσιάσει –όσο είναι δυνατό στη γη- με τρόπο υλικό και συμβολικό, εκείνη την πολυτέλεια και εκείνον τον πλούτο, που είναι γεμάτος ο πνευματικός κόσμος, και με τα οποία πρέπει να γεμίζει η ψυχή του χριστιανού, που είναι κλεισμένη στο σώμα, όπως είναι κλεισμένη μέσα στους πέτρινους τοίχους του ναού όλη εκείνη η λάμψη.

Όμως αυτό είναι μόνο μια γενική παρατήρηση. Το κάθε πράγμα ξεχωριστά, κάθε σχήμα, κάθε χρώμα, κάθε διακόσμηση, έχει στον ορθόδοξο ναό ιδιαίτερη πνευματική σημασία. Συνολικά και ξεχωριστά, λοιπόν, όλα αυτά συμβολικά εκφράζουν τη διδαχή, για την οδό της σωτηρίας, το σωτήριο δράμα της ζωής του Χριστού, τις υποσχέσεις του Χριστού, ή κάποιο μυστήριο του Ουράνιου Βασιλείου.

Εσείς νομίζετε πως όλα αυτά μπορούσαν να μεταμορφωθούν σε ψωμί και να φαγωθούν! Κι όταν φαγωθούν τότε τι; Εάν το σώμα φάει την πνευματική τροφή με τι θα τραφεί η ψυχή; Άραγε δεν ακούσατε εκείνο που άκουσε ολόκληρος ο κόσμος, πως οι άθεοι της Μόσχας όλα αυτά τα μεταμόρφωσαν σε ψωμί και τα έφαγαν, κι όμως τώρα πεινούν και μάλιστα πεινούν έτσι όπως στη Ρωσία δεν πεινούσαν ποτέ από την εποχή του Ασκόλδου και του Δίρου; «Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος» (Ματθ. 4, 4). Εκτός από τον σωματικό άρτο, χρειάζεται και ο πνευματικός. Όλα τα πράγματα στον άγιο ναό, με τη σημασία τους, αποτελούν την πνευματική τροφή για τις ανθρώπινες ψυχές.

Μπείτε βαθύτερα στη χριστιανική διδασκαλία, η οποία για μας τους ταξιδιώτες της γης είναι σημαντικότερη απ’ όλες τις άλλες διδασκαλίες και θα καταλάβετε. Και καταλαβαίνοντας θα πετάξετε τις τωρινές σκέψεις σας και θα τις αντικαταστήσετε με ορθές σκέψεις.

Ειρήνη σε σάς και ευλογία.

***

Απάντηση σε Επιστολή 2η:
Πάλι στον κύριο οικονόμο για την εκκλησιαστική λάμψη

Στο προηγούμενο γράμμα μου απαντάτε πάλι με ερώτηση: «Θα ανεχόταν ο Χριστός τόση λάμψη στην Εκκλησία;». 
Οπωσδήποτε. Το ανεχόταν και τότε, θα το ανεχόταν και τώρα. 
Τότε υπήρχε στα Ιεροσόλυμα ο ναός του Σολομώντα, ένα από τα σπάνια θαύματα της αρχιτεκτονικής και πολυτέλειας στον κόσμο. Τούτος ο ναός είχε περισσότερο χρυσό και πολύτιμες πέτρες εσωτερικά απ’ ό,τι έχουν σήμερα όλοι οι χριστιανικοί ναοί στα Βαλκάνια. «Και όλον τον οίκον περιέσχε χρυσίω έως συντέλειας παντός του οίκου» (Γ’ Βασ. 6,22). 

Σ’ αυτό το ναό έμπαινε ο Χριστός πολλές φορές, όμως ποτέ δεν εξέφρασε τη δική σας σκέψη, ότι θα έπρεπε όλα αυτά να μεταμορφωθούν σε ψωμί και να φαγωθούν. Αυτός προέβλεψε την κατάρρευση αυτού του ναού και ο ναός καταστράφηκε, αλλά όχι εξαιτίας του χρυσού στον ναό, αλλά εξαιτίας της λάσπης στις ανθρώπινες ψυχές. 

Με ευχαριστεί που δείχνετε ελεήμων προς τους φτωχούς, αλλά ακόμα περισσότερο θα με ευχαριστούσε εάν δείχνατε ελεήμων με τη δική σας περιουσία και όχι των άλλων.

Δεν θα ήθελα να σας δω όμως στην ίδια πλευρά με τον Ιούδα. Θα θυμάστε πώς ο Ιούδας θέλησε κάποτε να φανεί πιο ελεήμων από τον Χριστό… Διαβάστε το δωδέκατο κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου. Κάποια γυναίκα πήρε ένα μπουκαλάκι με πολύτιμο μύρο νάρδου και άλειψε τα πόδια του Ιησού. Ο Ιούδας, ο οποίος αργότερα πρόδωσε τον δάσκαλο του για τα λεφτά, θύμωσε και φώναξε: «Διατί τούτο το μύρον ουκ επράθη τριακοσίων δηναρίων και εδόθη πτωχοίς;» (Ιωάν. 12,5). Σ’ αυτό του απάντησε ο στοργικός Κύριος, που ήταν καθ’ οδόν να δώσει και τη ζωή Του για τούς φτωχούς: «Τους πτωχούς γάρ πάντοτε έχετε μεθ’ εαυτών, εμέ δε ου πάντοτε έχετε» (Ιωάν. 12,8).

Ακούστε, λοιπόν, τι θα σας πω: Εάν όλοι εμείς είχαμε πάντα τον Χριστό μαζί μας, δεν θα υπήρχαν φτωχοί ανάμεσα μας. 
Εκείνοι οι οποίοι έχουν τον Χριστό μαζί τους, εκείνοι προσέφεραν στην Εκκλησία όλα αυτά που εσείς ονομάζετε «λάμψη». Εκείνοι οι ίδιοι δίνουν τα μέγιστα στους φτωχούς. Η αγάπη προς τον ζωντανό Χριστό τους σπρώχνει και στις δύο θυσίες: στη θυσία προς την Εκκλησία τους και στη θυσία προς τα φτωχά αδέλφια τους. Ενώ εκείνοι που δεν έχουν τον Χριστό μαζί τους, δεν έχουν ούτε τούς φτωχούς μαζί τους.

Εκείνοι θα ήθελαν να πάρουν από την Εκκλησία και να δώσουν στους φτωχούς, για να μη δίνουν τα δικά τους και για να μην τούς ενοχλούν οι φτωχοί. Αυτός είναι ο βαθύτερος πειρασμός, πού κάνει αυθάδη περίπατο ανάμεσα μας με το προσωπείο της ευεργεσίας.
Πηγή: Από το βιβλίο: «Δεν φτάνει μόνο η πίστη», Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Ιεραποστολικές Επιστολές Β΄, εκδόσεις «Εν πλω»
https://www.oodegr.com/oode/pateres1/nik_velimirovits/polyteleia_ekklhsias_1.htm


St Gregory the Wonderworker of Neocaesarea was called a second Moses. The heavens were open to him, and he received mystical teachings from heaven;

St Gregory the Wonderworker of Neocaesarea (+270 – 275)
Venerable Longinus of Egypt (4th c.).
Venerables Zacharias the Leather-worker and John of Constantinople. (7th c.)

Commemorated on November 17

Γρηγόριος θαυματουργός_Gregory the Wonderworker of Neocaesarea _ Григорий Чудотворец _1%87%d1%83%d0%b4Saint Gregory the Wonderworker was born in Neocaesarea of Pontus to parents who were not Christians. He studied in Athens, in Alexandria, in Beirut, and finally for five years in Caesarea of Palestine under Origen, by whom he was also instructed in the Faith of Christ. Then, in the year 240, he became bishop of his own city, wherein he found only seventeen Christians. By the time the Saint reposed about the year between 270 and 275, there were only seventeen unbelievers left there. Virtually the whole duration of his episcopacy was a time of continual, marvellous wonders worked by him. Because of this, he received the surname “Wonderworker”; even the enemies of the truth called him a second Moses (see Saint Basil the Great’s On the Holy Spirit, ch. 29).

St Gregory of Nyssa and his brother Basil learned much of what was currently said about the Wonderworker from their grandmother, St Macrina, who was born in Neocaesarea about the time before of his death. In her childhood she was acquainted with St. Gregory Thaumaturgus (St. Gregory the Wonderworker). She was a disciple of him. It was the faith of this ardent apostle that became the way of life for her family. St Basil says that the whole tenor of his life expressed the height of evangelical fervor. In his devotion he showed the greatest reverence and recollection and never covered his head at prayer, and he loved simplicity and modesty of speech: ” yea” and “nay” were the measure of his ordinary conversation. He abhorred lies and falsehood; no anger or bitterness ever appeared in his words or behavior.

St Gregory loved life in the wilderness and wanted to remain in solitude until the end of his days, but the Lord willed otherwise.

During this time, the heresy of Sabellius and Paul of Samosata began to spread. They taught falsely concerning the Holy Trinity. St Gregory prayed fervently and diligently imploring God and His most pure Mother to reveal to him the true faith. The All-Holy Virgin Mary appeared to him, radiant like the sun, and with Her was the Apostle John the Theologian dressed in archepiscopal vestments.
By the command of the Mother of God, the Apostle John taught the saint how to correctly and properly confess the Mystery of the Most Holy Trinity. St Gregory wrote down everything that St John the Theologian revealed to him. The Mystery of the Symbol of the Faith, written down by St Gregory of Neocaesarea, is a great divine revelation in the history of the Church. The teaching about the Holy Trinity in Orthodox Theology is based on it. Subsequently it was used by the holy Fathers of the Church: Basil the Great, Gregory the Theologian, and Gregory of Nyssa. The Symbol of St Gregory of Neocaesarea was later examined and affirmed in the year 325 by the First Ecumenical Council, showing his enduring significance for Orthodoxy.

Two brothers sharing an inheritance were not able to agree over the property of their dead father. There was a large lake over which they argued, for each of the brothers wanted the lake for himself. They both gathered their friends together, and were ready to come to blows. St Gregory persuaded them to delay their fight until the following day, and he himself prayed all night long at the shore of the lake which sparked the quarrel. When dawn broke, everyone saw that the lake had dried up or gone underground. Through the intense prayer of the saint, now there was only a stream, and its course defined the boundary line. Another time, during the construction of a church, he commanded a hill to move and make room at the place of the foundation.

Who can enumerate all the miracles of this second Moses? He had power over evil spirits, and over mountains and waters, healed every pain and infirmity, could become invisible to his persecutors, and clairvoyantly perceived distant events and men’s thoughts. He ended his earthly life between 270 and 275, in great old age. When St Gregory first ascended his cathedra, there were only seventeen Christians in Neocaesarea. At his death, only seventeen pagans remained in the city.

***

Hymn of Praise
Saint Gregory the Wonderworker, Bishop of Neocaesarea
by Saint Nikolai Velimirovič

St. Gregory, holy and glorious,
A shining light of the Church and an Orthodox hero,
Raised himself up to God by a very narrow path:
Through suffering and tears, he attained holiness.
He saved himself, and helped many.
By his exemplary life, words and miracles,
He helped the unbelievers to belief,
And believers to be pure and true to the Faith.
The heavens were open to him,
And he clearly penetrated the secrets of men.
He received mystical teachings from heaven;
As the heart of that teaching, he taught the Holy Trinity-
The Divine Trinity, one in Essence,
And Christ, the life-giving food and drink.
Just as pure dewdrops are full of sunlight,
Pure hearts are the dwelling place of the heavens.
With God’s help, holy Gregory
Overcame the moonless night of idolatry,
And baptized pagans by the thousands;
Then he departed in peace, to stand with his King!
Holy Gregory, implore God
That the Orthodox Church overcome the adversary!
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič

***

The reference to Saint Gregory by Saint Basil in his On the Holy Spirit is given here:

Γρηγόριος θαυματουργός_Gregory the Wonderworker of Neocaesarea _ Григорий Чудотворец _1%87%d1%83%d0%b41%83%d0%b4But where shall I rank the great Gregory, and the words uttered by him? Shall we not place among Apostles and Prophets a man who walked by the same Spirit as they; who never through all his days diverged from the footprints of the saints; who maintained, as long as he lived, the exact principles of evangelical citizenship? I am sure that we shall do the truth a wrong if we refuse to number that soul with the people of God, shining as it did like a beacon in the Church of God; for by the fellow-working of the Spirit the power which he had over demons was tremendous, and so gifted was he with the grace of the word “for obedience to the faith among . . . the nations,” that, although only seventeen Christians were handed over to him, he brought the whole people alike in town and country through knowledge to God. He too by Christ’s mighty name commanded even rivers to change their course, and caused a lake, which afforded a ground of quarrel to some covetous brethren, to dry up. Moreover his predictions of things to come were such as in no wise to fall short of those of the great prophets. To recount all his wonderful works in detail would be too long a task. By the superabundance of gifts, wrought in him by the Spirit in all power and in signs and in marvels, he was styled a second Moses by the very enemies of the Church. Thus in all that he through grace accomplished, alike by word and deed, a light seemed ever to be shining, token of the heavenly power from the unseen which followed him. To this day he is a great object of admiration to the people of his own neighborhood, and his memory, established in the churches ever fresh and green, is not dulled by length of time.
NPNF, Second Series, Volume 8, pages 46–47

The internal peace and lack of malice of St. Gregory the Miracle-Worker. St. Seraphim of Sarov
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/16/the-internal-peace-and-lack-of-malice-of-st-gregory-the-miracle-worker-st-seraphim-of-sarov/

Saint Gregory the Wonderworker of Neocaesarea by Saint Nikolai Velimirovič
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/17/saint-gregory-the-wonderworker-of-neocaesarea/

Apolytikion of St Gregory the Wonderworker of Neocaesarea, Tone Plagal of the Fourth (8)

By vigilance in prayer, and continuance in the working of wonders, thou didst acquire thine achievements as a surname; wherefore, intercede with Christ our God, O Father Gregory, to enlighten our souls, lest we sleep in sin unto death!

Kontakion of Gregory the Wonderworker
Second Tone

Since thou hadst received the power to work miracles, thou dravest from men diseases, O wise Gregory, and with fearful signs thou madest the demons tremble; hence, thou art called Wonderworker, O man of God; for thou hast received thy surname from thy works.


Να φροντίζουμε για την ψυχή μας, που είναι πράγμα αθάνατον. Παραβολή του άφρoνος πλουσίου Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης – π.Αντώνιος (Bloom) του Σουρόζ – Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox IconfileΚυριακή Θ’ Λουκά
Παραβολή του άφρoνος πλουσίου (Λουκ. 12, 16-21)

Άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας ο Θαυματουργός, Πόντου Μ. Ασίας (+270)
Λάζαρος ο ζωγράφος-αγιογράφος, ομολογητής υπέρ των Ι. Εικόνων στην Κωνσταντινούπολι (+867)
Χίλντα οσία Μονής στο Whitby Αγγλίας (+680)
Ζαχαρίας ο σκυτοτόμος και Ιωάννης (+7ος αι.)
Λογγίνος ο ασκητής, όσιος ερημίτης στην Αίγυπτο (+4ος αι.)
Μιχαήλ Γκομπρόν και οι 134 στρατιώτες του, μάρτυρες στο Κβάλι Γεωργίας (+920)
Νίκων του Ραντονέζ, μαθητής Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ (+1427)

Εορτάζουν στις 17 Νοεμβρίου

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -πολυχρονιας7Άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης: «Δεν τα λογαριάζω τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν. Δεν τα υπολόγιζω καθόλου. Είμαι θνητός άνθρωπος αλλά μες σ’αυτό το θνητό σαρκίον κατοικεί ψυχή αθάνατος, φροντίζω για την ψυχή μου που ‘ναι «πράγμα αθάνατον».

«Παιδιά μου, να κάνουμε ό,τι μπορούμε αγαθοεργίες, να έχουμε μετάνοια και τις προσευχές μας στον Θεό, διότι λέγει ο Κύριος «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν». Πάντως, παιδιά μου, η προσευχή στηρίζει τον άνθρωπο.

Να προσέχετε την ψυχή σας. Έχουμε και σώμα, αλλά η ψυχή είναι αθάνατος».

«Μετά τον τάφο αρχίζει η νέα ζωή. Μέχρι τον τάφο ακολουθούν τα παράσημα, οι σταυροί, οι δόξες, οι τιμές. Όλα, παιδιά μου, προσωρινά είναι. Γι’ αυτό να φροντίζουμε για την ψυχή μας, που είναι πράγμα αθάνατον».
«Να είμαστε πάντα έτοιμοι, διότι δεν ξέρουμε πότε θα φύγουμε από αυτήν την ζωή. Να μην λέμε, «Δεν πειράζει, αύριο θα μετανοήσω». Ποιος ξέρει το αύριο; Το αύριο είναι του Θεού. Ούτε την ώρα ξέρουμε. Ξημερώνει και δεν ξέρουμε αν θα βραδυάση. «Επιμελείσθε δε ψυχής πράγματος αθανάτου»». (Από το βιβλίο: Ο Γέρων Ιάκωβος. Διηγήσεις-Νουθεσίες-Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016, σελ. 93.)

π.Αντώνιος (Bloom) του Σουρόζ

Η γνώση ότι η ζωή είναι σύντομη, ότι μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να τελειώσει, μπορεί να δώσει στην κάθε στιγμή το τελικό της νόημα, και σε ολόκληρη τη ζωή την αίσθηση ότι πρέπει να βιαστούμε να κάνουμε το καλό… Αν μοναχά είχαμε συνεχώς αυτό κατά νού, θα ζούσαμε τόσο βαθιά, τόσο έντονα. Αν γνωρίζαμε ότι τα λόγια που τώρα σας λέω ήταν τα τελευταία, πόσο διαφορετικά θα τα έλεγα, και πόσο διαφοτετικά θα τ’ ακούγατε!
Αν επρόκειτο να νοιώσουμε ότι το πρόσωπο που μιλούσαμε μπορεί να είναι νεκρό σε λίγα λεπτά, πόσο προσεκτικοί θα είμασταν ώστε τα λόγια και οι πράξεις μας θα ήταν το αποκορύφωμα όλης μας της αγάπης και της φροντίδας, ο θρίαμβος σε ο,τι άριστο και υψηλό χαρακτηρίζει τις σχέσεις μας… γνωρίζοντας ότι μπορεί να έλθει οποιαδήποτε στιγμή, κάθε στιγμή πρέπει να είναι τέλεια, κάθε λόγος πρέπει να είναι λόγος ζωής, γεμάτος από πνεύμα, να ταιριάζει στην αιωνιότητα. Και κάθε μας πράξη σε σχέση με μας θα είναι τέτοια που θα γεννά ζωή και θα εκφράζει την πληρότητα, το μέγεθος, την δύναμη της αγάπης και της ευλάβειας που θα πρέπει να νοιώθουμε ο ένας για τον άλλον και για το κάθε τι. 

***

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Νικόλαος Βελιμίροβιτς_Saint Nikolai Velimirovich_Св Николай Велимирович_0%bb%d0%b0Όλα τα πλούτη μας, η δόξα και οι τιμές, δεν είναι παρά ένα φευγαλέο όνειρο, που τελειώνει με τον θάνατο. Κανείς δεν παίρνει τίποτε μαζί του στον άλλο κόσμο, ούτε ένα έστω ψιχουλάκι από το επίγειο συμπόσιο! Είναι μακάριος όποιος κατανοεί πως η ψυχή είναι το μοναδικό απόκτημα του, το οποίο από τίποτε δεν φθείρεται, ούτε και απ’ αυτόν τον θάνατο! Ένας τέτοιος άνθρωπος σκέπτεται τρεις μόνον πραγματικότητες: τον θάνατο, την ψυχή και τον Θεό-Κριτή.΄’

Κάποια μέρα ένας πλούσιος έμπορος, ο Ιωάννης, πήγε στον Όσιο Σαββάτιο του Σολόφσκι και του προσέφερε πλούσια ελεημοσύνη. Ο Σαββάτιος δεν δέχθηκε να λάβει το παραμικρό και είπε στον δωρεοδότη να τα μοιράσει όλα στους φτωχούς. Ο Ιωάννης πολύ λυπήθηκε γι αὐτό και ο Όσιος, για να τον παρηγορήσει και να του αποκαλύψει ορισμένα πράγματα, του είπε: «Ιωάννη, παιδί μου, μείνε εδώ και αναπαύσου μέχρι αύριο και τότε θα δεις τη δόξα του Θεού». Ο Ιωάννης υπάκουσε. Την επαύριο, πράγματι ο Ιωάννης μπήκε στο κελλί του Σαββατίου και είδε τον γέροντα οριστικά αναπαυμένο, ενώ μια γλυκειά ευωδία πλημμύριζε το κελλί. Αυτός που προβλέπει το τέλος της ζωής του, αυτός δεν μεριμνά για τα επίγεια αγαθά!

***

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συμβουλεύει όλους εκείνους που είναι πρόθυμοι να δεχτούν συμβουλή: «Έφαγες μέχρι κορεσμού; Θυμήσου τους πεινασμένους. Ικανοποίησες τη δίψα σου; Θυμήσου τους διψασμένους. Ζεσταίνεσαι καλά; Θυμήσου αυτούς που κρυώνουν. Ζεις σ’ ένα πλούσια επιπλωμένο σπίτι; Βάλε μέσα και τους άστεγους. Ένιωσες ευτυχισμένος σε μια γιορτή; Προσπάθησε να χαροποιήσεις τους λυπημένους και τους θλιμμένους. Σε τιμούν ως άνθρωπο πλούσιο; Προσπάθησε να επισκεφτείς και ν’ ανακουφίσεις τους ενδεείς. Είσαι ευχαριστημένος από τον προ­ϊστάμενό σου; Κάνε και τους υφισταμένους σου χαρούμενους. Αν είσαι σπλαχνικός κι ευγενικός μαζί τους, θα βρεις έλεος κι ευσπλαχνία όταν η ψυχή σου αναχωρήσει από το σώμα σου».

Δύο μεγάλοι ασκητές στην έρημο της Αιγύπτου προσευχήθηκαν στο Θεό να τους αποκαλύψει αν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να υπηρετεί το Θεό καλύτερα απ’ αυτούς. Και τους αποκαλύφτηκε το εξής: Δέχτηκαν την εντολή να πάνε σ’ ένα συγκεκριμένο μέρος και σ’ ένα συγκεκριμένο άνθρωπο, για να βρουν απάντηση στο ερώτημά τους. Πήγαν στον τόπο που τους αποκαλύφτηκε και βρήκαν έναν απλοϊκό άνθρωπο που τον έλεγαν Ευχάριστο. Ήταν κτηνοτρόφος. Οι ασκητές δε βρήκαν τίποτα αξιόλογο στον άνθρωπο αυτό, αλλά τον ρώτησαν πώς προσπαθούσε να τηρήσει το θέλημα του Θεού. Ο Ευχάριστος δίστασε αρκετά κι υστέρα τους είπε πως μοίραζε όσα κέρδιζε από τα ζωντανά του σε τρία μερίδια: Το ένα μερίδιο το έδινε στους φτωχούς και τους άπορους, άλλο ένα για να περιποιείται τους ξένους και το τρίτο το κρατούσε για τον εαυτό του και τη σεμνή σύζυγό του. Οι ασκητές τ’ άκουσαν αυτά, ευχαρίστησαν τον ευεργέτη τους και γύρισαν στα κελλιά τους.

Βλέπουμε από το παράδειγμα αυτό πως ο Θεός λογαριάζει μεγαλύτερη αρετή την ελεημοσύνη και τη φιλανθρωπία από τον αυστηρό ασκητισμό. Ο άπληστος πλούσιος της παραβολής μας δε σκεφτόταν καθόλου το Θεό, την ψυχή του ή τη φιλανθρωπία. Μοναδική του σκέψη ήταν να επεκτείνει τις σιταποθήκες του, για να στοιβάσει μέσα όλα τα γεννήματα από τους αγρούς του.

«Και ερώ τη ψυχή μου• ψυχή, έχεις πολλά αγαθά κείμενα εις έτη πολλά• αναπαύου, φάγε, πίε, ευφραίνου» (Λουκ. ιβ’ 19). Μπορεί η ψυχή να φάει ή να πιει;.. Η ψυχή ευφραίνεται κοντά στο Θεό. Η ψυχή δεν τρέφεται με φθαρτή τροφή, αυτός όμως τέτοια τροφή της προσφέρει. Η ψυχή νοσταλγεί την ουράνια πατρίδα της. Εκεί βρίσκονται οι σιταποθήκες κι η πηγή της ζωής της. Αυτός όμως την καρφώνει στη γη. Η ψυχή τρέφεται με αγάπη κι ευσπλαχνία. . Η ψυχή επιθυμεί αγνή αγάπη, ουράνια. Η ψυχή αναζητά το στολισμό της, δηλαδή αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθοσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια (πρβλ. Γαλ. ε’ 22, 23)… 

«Είπε δε αυτώ ο Θεός• άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου• α δε ητοίμασας τίνι έσται;» (Λουκ. ιβ’ 20). Έτσι μίλησε ο Κύριος της ζωής και του κόσμου, ο δημιουργός του χρόνου και του θανάτου, που «εν χειρί αυτού ψυχή πάντων ζώντων και πνεύμα παντός ανθρώπου» (Ιώβ, ιβ’ 10).
Ανόητε άνθρωπε! Γιατί σκέφτεσαι με την κοιλιά σου κι όχι με το νου σου; Όπως δεν ήταν στη δική σου δύναμη να ορίσεις την ημέρα που θα γεννηθείς, έτσι δεν μπορείς να ορίσεις και τη μέρα που θα πεθάνεις. Μήπως η αυγή ή το σούρουπο εναπόκειται σε σένα; Όχι, βέβαια. Το ίδιο δεν εναπόκειται σε σένα κι ο χρόνος που θα διανύσεις στη γη, οι σιταποθήκες και τα κελλάρια σου, τα πρόβατα κι οι στάνες σου. Όλ’ αυτά ανήκουν στο Θεό, όπως κι η ψυχή σου. Κάθε μέρα και κάθε ώρα ο Θεός μπορεί να πάρει αυτά που ανήκουν σε σένα και να τα δώσει σε κάποιον άλλο. Όσο ζεις όλα είναι δικά Του, όπως δικά Του θα είναι και μετά το θάνατό σου. Η ζωή κι ο θάνατός σου βρίσκονται στα χέρια Του… 

Μακάριος είναι εκείνος που προτού πεθάνει δοκιμάζεται από κάποια αρρώστια, από τον πόνο. Σ’ αυτόν δίνεται η ευκαιρία να κάνει μία ανασκόπηση της ζωής του, να εξετάσει τις αμαρτίες του, να μετανοήσει για όλα τα κακά που έχει κάνει, για όλα τα καλά που δεν έκανε, να θρηνήσει με μετάνοια ενώπιον του Θεού, να καθαρίσει την ψυχή του με δάκρυα και να ζητήσει συχώρεση από το Θεό. Θά ‘χει την ευκαιρία να συγχωρέσει κι αυτός εκείνους που τον πρόσβαλαν, που τον έβλαψαν στη ζωή του, να χαιρετήσει όλους τους φίλους ή εχθρούς του, να θυμήσει στα παιδιά του το φόβο του Θεού, νά ‘χουν στο νου την ώρα του δικού τους θανάτου και να οπλίσουν την ψυχή τους με πίστη, προσευχή και καλά έργα.
Ας δούμε στην Παλαιά Διαθήκη πως πέθαναν οι άνθρωποι που ευαρέστησαν στο Θεό: ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, ο Ιωσήφ, ο Μωυσής κι ο Δαβίδ. Προτού πεθάνουν, όλοι τους είχαν αρρωστήσει. Όσο κράτησε η αρρώστια τους, το όνομα του Θεού δεν έλειπε από τα χείλη τους. Άφησαν όλοι καλή κληρονομιά στους απογόνους τους και τους ευλόγησαν. Αυτός είναι θάνατος δίκαιου ανθρώπου.

Παναγία_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_71cb58524cde3743cd7a2Οι δίκαιοι ποτέ δεν πεθαίνουν απροετοίμαστοι! Προετοιμάζονται πάντα για το θάνατό τους, περιμένουν από μέρα σε μέρα την αναχώρησή τους απ’ αυτή τη ζωή. Η καρδιά τους βρίσκεται σε διαρκή μετάνοια, εξομολογούνται στο Θεό και τον δοξολογούν. Οι δίκαιοι το κάνουν αυτό σε καιρούς ειρήνης και ευμάρειας. Το κάνουν όμως πολύ περισσότερο σε περιόδους πολέμου, βίας και ταραχών. Η ζωή τους ολόκληρη είναι μια διαρκής προετοιμασία για το θάνατο κι έτσι δεν πεθαίνουν ποτέ απροετοίμαστοι.

Τη φύση της προετοιμασίας αυτής για την αιώνια ζωή, τη γνωρίζει κάθε χριστιανός… . Το πιο πολύτιμο πράγμα γι’ αυτόν είναι η ψυχή του. Είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός του, το μόνο που δε φθείρεται και δεν πεθαίνει. Είναι έτοιμος κάθε στιγμή να πεθάνει με σταθερή την πίστη πως θα παρουσιαστεί ενώπιον του Θεού και κει τον περιμένει ζωή αιώνια. Ο όσιος Αντώνιος έλεγε: «Να σκέφτεσαι μέσα σου και να λες: “Σήμερα είναι η τελευταία μέρα της ζωής μου”. Έτσι δε θ’ αμαρτήσεις ποτέ στο Θεό».

Ο συνετός κι αφοσιωμένος πιστός λέει: «Γενηθήτω το θέλημα του Θεού!» Καλύτερα να μείνεις χρόνια στο κρεβάτι με αρρώστιες και πόνους, παρά να πεθάνεις απροετοίμαστος κι αμετανόητος. Οι πόνοι σ’ αυτόν τον κόσμο περνούν γρήγορα, όπως κι οι χαρές. Στον άλλο κόσμο όμως δεν υπάρχει τίποτα εφήμερο και παροδικό. Όλα είναι αιώνια, είτε βάσανα είτε χαρά. Γι’ αυτό είναι καλύτερα να υποφέρεις λίγο εδώ παρά εκεί, όπου το μέτρο τόσο του πόνου όσο και της χαράς είναι ασύγκριτα μεγαλύτερο.
Γενηθήτω το θέλημα του Θεού! Προσευχόμαστε στον παντεπόπτη Θεό μας να μη μας στείλει ξαφνικό θάνατο, ενώ βρισκόμαστε μέσα στην αμαρτία, στις κακές μας πράξεις, αλλά να μας λυπηθεί, όπως λυπήθηκε το βασιλιά Εζεκία (βλ. Ησ. λη’ 1-5) και να μας δώσει χρόνο μετάνοιας. Να μας ελεήσει και να μας δώσει κάποια ένδειξη ότι ο θάνατος είναι κοντά, ώστε να βιαστούμε να ζήσουμε κάπως καλύτερα και να γλιτώσουμε την ψυχή μας από το «αιώνιο πυρ». Έτσι τα ονόματά μας θα γραφτούν στη Βίβλο της Ζωής και τα πρόσωπά μας θα είναι ορατά στη βασιλεία του Χριστού, του Θεού μας. (Απόσπασμα από το βιβλίο «ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ Γ’ – ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤ’ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς», Κυριακή Θ’ Λουκά: Η παραβολή του άφρονα πλουσίου, Αθήνα 2014)

Η παραβολή του Άφρονος Πλουσίου (Λουκ. ιβ΄16-21), Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/17/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%AC%CF%86%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BA/

Άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας ο Θαυματουργός
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/16/14507/

Απολυτίκιον Αγίου Γρηγορίου Νεοκαισαρείας. Ήχος πλ. δ’.

Εν προσευχαίς γρηγορών, ταις των θαυμάτων εργασίαις εγκαρτερών, επωνυμίαν εκτήσω τα κατορθώματα. Αλλά πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, Πάτερ Γρηγόριε, φωτίσαι τας ψυχάς ημών, μήποτε υπνώσωμεν εν αμαρτίαις εις θάνατον.

Κάθισμα Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Νέος γέγονας Μωσής τοις έργοις, πλάκας πίστεως επί του όρους, της μυστικής θεοφανείας δεξάμενος, νομοθετήσας λαοίς την ευσέβειαν, του της Τριάδος μυστηρίου Γρηγόριε• όθεν άπαντες, τιμώμεν πιστοί την μνήμην σου, αιτούντες δια σου το μέγα έλεος.


The awareness of the fact that life is short, that it may end at any moment, can give to every moment its final meaning, and to the whole of life the feeling that we must hurry to do good. The Parable of the Rich Fool. Anthony Bloom of Sourozh

ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ_Ἰησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon-Φώτη Κόντογλου75106.bNinth Sunday of Luke
The Parable of the Rich Fool (Luke 12:16-21).

St. Gregory the Wonderworker of Neo-Caesarea (266).
Venerable Longinus of Egypt (4th c.).
Venerables Zacharias the Leather-worker and John of Constantinople. (7th c.)
St. John the Cobbler of Olumba, Cairo, and Sinai (7th c.).
Venerable Hilda, abbess of Whitby British (680)
Venerable Lazarus the iconographer Confessor of Constantinople (857).
Martyr Gobron (Michael) Prince of Georgia, and 133 soldiers martyred with him (914)
Venerable Nikon, abbot of Radonezh, disciple of St. Sergius of Radonezh (1426).
St. Sebastian (Dabovich) of Jackson Serbia (1940)
New Hieromartyrs of Russia: Gennadius the Archimandrite; Timothy, Constantine, and Theodore, the Priests; and another anonymous Priest.

Commemorated on November 17

“Our holy Father Longinus lived in the Egyptian deserts during the fourth or fifth century. Among other sayings of his, are the following: A dead man judges no one, and it is just the same with the man who is humble. To someone who wanted to go to live in exile, he replied: Unless you guard your tongue, you will not be able to live in exile wherever you go. To someone else who wanted to live in solitude, he said: If you do not exercise the virtues in the midst of men, still less will you be able to do so in solitude. By his life and his words he taught love of humility as superior to all the works of ascesis, saying: Fasting humbles the body, vigil purifies the intellect and stillness leads to the affliction that baptizes man anew and cleanses him of all sin.
  We also owe to him the famous saying: Give blood and receive the Spirit.” (Synaxarion)

TWO of the fathers entreated God to inform them as to the measure [of spiritual excellence] to which they had arrived, and a voice came to them which said: «In such and such a village of Egypt there is a certain man in the world who is called Eucharistos, and his wife Mary, and ye have not as yet arrived at the same measure as they.» Now when the fathers heard [this] they marvelled, and they rose up and came to that village, and they enquired for and found the house and the wife of Eucharistos, and they asked her, saying: «Where is thy husband? » And she answered and said unto them: «He is a shepherd, and he is in the field pasturing sheep» • and she brought them into her house. And when the evening had come her husband came from the sheep, and seeing the fathers he rejoiced with great joy, and he prepared a table [for them], and brought water that he might wash their feet. Then the fathers answered and said unto him: «We will eat nothing, but tell us what is thy work» • and Eucharistos said unto them with great humility: «I am a shepherd, and «this is my wife.» Now the fathers entreated him to inform them concerning his life and works, but he concealed the matter, and refused to speak. Finally they said unto him: «God told us to come to thee,» and when Eucharistos heard this he was afraid, and he told them, saying: «Behold, we inherited these sheep from our parents, and whatsoever God provid- eth as [our] income from them we divide into three portions; one portion [we devote] to charity, one portion to the love of strangers, and the remaining part serveth for our own use. Since the time when I took this woman to wife we have not defiled ourselves, and she is a virgin, and each of us sleepeth alone; at night time we wear sackcloth, and in the daytime we put it off and array ourselves in our [ordinary] attire, and no man hath known this thing until the present moment.» And when the fathers heard [this] they glorified God.
Paradise or Garden of the Holy Fathers: Volume 2

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_d1%8f-%d0%ba

The Parable of the Rich Fool
Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh
30.11.1980

In the Name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

The end of today’s Gospel reading is a warning about something that we could all be aware of all the time, that is that death is at our elbow, that much, very much, of what we do will perish with us as unnecessary, mortal.

Does this mean that Christ’s warning about the closeness of death should frighten us and deprive us of creative strength? No, on the contrary; the Fathers used to say, “keep a constant memory of death,” not in the sense that we should be afraid of death and live under its constant shadow, but rather because nothing but the awareness of the fact that life is short, that it may end at any moment, can give to every moment its final meaning, and to the whole of life the feeling that we must hurry to do good, that we must hurry to live in such a way that at whatever moment death overtakes us, it will be a moment of triumphant life. We would live with such depth, so intensely, if only this awareness were with us constantly. If we were to know that the words that I am now speaking to you were the last, how differently would I say them, and how differently would you listen!

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_-506-Man-Jacu-Romanesc-Daniela-TomaIf we were to feel that the person we were talking to might be dead within a few minutes, how careful we should be that our words and actions in relation to him should be the culmination of all the love and care of which we are capable, that they should be the triumph of everything that is best and highest in our relationship.

The reason that we live so badly, utter so many empty words, rotten words, dead words, commit so many actions that afterwards burn in our soul like wounds, is that we live as though this life was merely a rough draft of the life we will one day be living, when we have had time to shape the draft into the final story. But that is not how things work; death comes and the draft remains rough, his life has not been lived, just blotted, and there remains regret for the person who could have been great, but turned out shallow and insignificant.

That is what today’s Gospel is about, not that we should be afraid of death, but that, knowing that it can come at any moment, every moment must be perfect, every word must be a word of life, filled with the Spirit, fit to enter eternity. And every action of ours in relation to each one of us should be such as to give life and express the fullness and depth and strength of the love and reverence which we should feel for each other and for all. Let us consider this, and then if we can act upon it, every word and every action will acquire the dimension of eternity and shine with its light. Amen.
http://www.mitras.ru/eng/eng_247.htm

9th Sunday of Luke
Parable of the Rich Fool 
The Gospel according to Luke 12:16-21

The Lord said this parable: “The land of a rich man brought forth plentifully; and he thought to himself, ‘What shall I do, for I have nowhere to store my crops?’ And he said, ‘I will do this: I will pull down my barns, and build larger ones; and there I will store all my grain and my goods. And I will say to my soul, ‘Soul, you have ample goods laid up for many years; take your ease, eat, drink, be merry.’ But God said to him, ‘Fool! This night your soul is required of you; and the things you have prepared, whose will they be?’ So is he who lays up treasure for himself, and is not rich toward God.” As he said these things, he cried out: “He who has ears to hear, let him hear.”


Παύλος Πατριάρχης Σερβίας, Όλη η Σερβία βρισκόταν στην μικρή καρδιά του. Λειτουργούσε κάθε μέρα προσευχόμενος για όλους. Έλεγαν “Αυτός είναι ο Άγγελος μας, ο οποίος με τα φτερά του μας προστατεύει.”

Παύλος Σερβίας_Павел Сербский_Pavle of Serbia_458DSC00632 (2)serbian orthodoxΠαύλος Πατριάρχης Σερβίας

Εκοιμήθη στις 15 Νοεμβρίου 2009

«Μόνον Συ, Κύριε, γνωρίζεις τι χρειάζεται εις ημάς»
Η προσευχή του Πατριάρχου Σερβίας Παύλου.

«Πριν αρχίσετε να κρίνετε την ζωή μου, πάρτε τα παπούτσια μου και πηγαίνετε στο δρόμο μου!
Περπατήστε στους δρόμους, στους λόφους και στις κοιλάδες. Νιώστε τον πόνο και την ευτυχία.
Περάστε από τα χρόνια που πέρασα, πέστε πάνω στη κάθε πέτρα που βρήκα στο δρόμο.
Σηκωθείτε και συνεχίστε πάλι με τον ίδιο τρόπο, όπως και εγώ! Και τότε μπορείτε να με κρίνετε.»  Παύλος της Σερβίας 

«Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών έστιν η βασιλεία των ουρανών». Η πτωχεία του πνεύματος είναι ο πιο άγιος λογισμός, που μπορεί να έχει ο άνθρωπος! Είναι η συναίσθηση της πτωχείας μας μπρος στο μεγαλείο του Θεού… ο σοφός Σολομών, λέγει: «Σε σένα έχω την ελπίδα, Θεέ μου! Χωρίς εσένα ούτε η καρδιά μου αντέχει, ούτε το λογικό μου με σώζει». Αυτό σημαίνει πτωχεία πνεύματος. Να μην έχεις την εμπιστοσύνη σου στο θέλημα σου. Αλλά στο νόμο και στο θέλημα του Θεού. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Παύλος Σερβίας- Павел Сербский- Pavle of Serbia35104fdce76f14da79e3f7Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ δεν διαφημίζεται, αλλά φαίνεται. Δεν διατυμπανίζεται, αλλά εκπέμπεται με μυστικό τρόπο. Δεν περιγράφεται, αλλά βιώνεται. Όσοι είχαν την ευλογία να συναντήσουν τον Πατριάρχη Σερβίας Παύλο, είχαν την «αγαθή τύχη» να πάρουν στίγματα από την αγιότητα του ανθρώπου και από την όψη αλλά και από το λόγο του ανθρώπου. Πριν μερικά χρόνια διοργανώθηκαν στην Πάτμο μεγάλοι εορτασμοί για την συμπλήρωση 1900 χρόνων από τη συγγραφή της Αποκάλυψης από τον Ιωάννη τον Θεολόγο, στους οποίους συμμετείχαν εκκλησιαστικοί και πολιτικοί ταγοί από όλον τον κόσμο. Ωστόσο, αυτός που τράβηξε τα βλέμματα και το ενδιαφέρον των περισσότερων δημοσιογράφων, ήταν ο ταπεινός Πατριάρχης Σερβίας Παύλος. Καθημερινώς τελούσε Θεία Λειτουργία, γεγονός το οποίο αποτελούσε αιτία συνωστισμού εκατοντάδων πιστών, οι οποίοι έτρεχαν για να πάρουν την ευλογία του. Ένα άλλο, ασήμαντο μεν, συγκλονιστικό δε γεγονός, ήταν ο τρόπος που λάμβανε το πρωινό του, ύστερα από την Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, για την κορύφωση των εορτασμών. Στο τραπέζι κάθονταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι, Επίσκοποι, πολιτικοί και ανάμεσά τους ο Πατριάρχης Παύλος. Οι δημοσιογράφοι και οι κάμερες συνωστίζονταν για να καλύψουν το γεγονός. Ο μόνος που ήταν ατάραχος, μέσα στη φασαρία που προκαλούσε ο συνωστισμός λόγω των συνεργείων, ήταν ο Πατριάρχης Παύλος, ο οποίος βουτούσε ένα κουλουράκι μέσα στο τσάι του. Η όψη του ατάραχη και το πρόσωπό του μειλίχιο, εξέπεμπε αυτό που καλείται αγιότητα.

ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ μέρες του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, ο Πατριάρχης Παύλος κλήθηκε να στηρίξει τους πιστούς και να ορθώσει λόγο αληθείας, σε ένα περιβάλλον ψέματος, κακίας και σκοτωμών… ο ασκητικότατος Πατριάρχης έλεγε μεταξύ άλλων και ένα σερβικό, άκρως ορθόδοξο ρητό: «Ηρωισμός είναι το να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου από τους εχθρούς μου, ενώ τιμιότητα είναι το να υπερασπίζομαι τον εχθρό μου από τον εαυτό μου». Χωρίς εθνικισμούς, χωρίς μεγαλοστομίες και χωρίς φόβο, ακόμη και την ώρα που ήταν γεμάτοι οι δρόμοι με αγγελτήρια θανάτων, ανθρώπων που σκοτώθηκαν στον πόλεμο, τολμούσε να προβάλλει την ουσία που θέλει «τα του Θεού τω Θεώ και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι». ‘Αλλο ο ηρωισμός, ο οποίος απαιτεί πόλεμο, σκοτωμούς, πονηριά και σίγουρα θυσίες. Και άλλο η τιμιότητα, η οποία απαιτεί αγιότητα βίου, θέλει αγάπη, η οποία αγγίζει και τους εχθρούς και τελικά φθάνει μέχρι και την αυτοθυσία. ‘Αλλο το κράτος και η εξουσία, τα οποία είναι καλά, μόνο όταν περιορίζονται στη ρύθμιση της κοινωνικής ζωής και προσφέρουν ασφάλεια. Και άλλο εν Χριστώ ζωή, η οποία χωρίς κανόνες και νόρμες, χωρίς θρησκευτικές καταπιέσεις, αλλά με μόνη δύναμη την αγάπη, οδηγεί τον άνθρωπο στον παράδεισο και την αληθινή ευτυχία. (”Πολίτης”- 20/09/2009)

***

Ήταν άγιος! Ένας άγιος ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Παύλος Σερβίας_Павел Сербский_Pavle of Serbia_-Patrijarh Srpski Pavle4974047853_c9b1623c48_bΟ μακαριστός Πατριάρχης της Σερβίας Παύλος ήταν… πολύ πάνω από τα συνηθισμένα μέτρα. Ήταν άγιος! Ένας άγιος ΑΝΘΡΩΠΟΣ (με κεφαλαία βέβαια γράμματα). Θα περάσουν αιώνες για να ξαναφανεί στον κόσμο μας τέτοια μορφή! Διότι ο αοίδιμος Πατριάρχης μπόρεσε να συνδυάσει κατά τέλειο τρόπο τα πιο δύσκολα στοιχεία στην κρίσιμη εποχή που είχε την πνευματική ευθύνη της Εκκλησίας της Σερβίας: Να κρατηθεί δηλαδή πάνω από τους φανατισμούς και τις εθνικές εχθρότητες, χωρίς όμως να προδώσει τον λαό του. Στήριξε με πόνο και δάκρυ τον δοκιμαζόμενο σκληρά λαό του, δεν παρασύρθηκε όμως σε εχθρότητα και εμπάθεια προς τους άλλους λαούς. Φάνηκε ΤΕΛΕΙΟΣ!

..Με εξέπληξαν οδυνηρά όσα εναντίον του γράφηκαν.. Αν το ΝΑΤΟ πολεμούσε μόνο με βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου, θα είχε σπάσει προ πολλού τα μούτρα του. Τον κύριο πόλεμο τον διεξάγει εφαρμόζοντας το δόγμα του Γκαίμπελς: «Λέτε, λέτε ψέματα! Στο τέλος κάτι θα μείνει!». Η πρωτοφανής χειραγώγηση των ΜΜΕ είναι σήμερα η τρομακτικότερη βόμβα που απειλεί τον πλανήτη).

Ο μακαριστός Πατριάρχης της Σερβίας Παύλος υποστήριζε την άμεση κατάπαυση του φρικτού πολέμου, ο οποίος «δεν πρόκειται να αφήσει νικητάς, αλλά μόνον ηττημένους».

Κανένας θρησκευτικός λόγος, διακήρυττε, δεν μπορεί να δικαιολογήσει σφαγές ανθρώπων. «Για έναν Ορθόδοξο χριστιανό είναι χίλιες φορές καλύτερα να σκοτωθεί ως χριστιανός, παρά να σκοτώσει και να γίνει δολοφόνος!».

Απαντώντας σε κατηγορίες ότι η Ορθόδοξη Σερβική Εκκλησία υπεστήριξε τον πόλεμο στο όνομα της Μεγάλης Σερβίας η οποία κατέρρευσε, ο Μακαριώτατος εδήλωσε: «Η Εκκλησία μας δεν θα δεχόταν ποτέ, ούτε στο όνομα Μεγάλης ούτε στο όνομα Μικρής Σερβίας να εγκατασταθούν στρατόπεδα εξοντώσεως ανθρώπων».

Για τον πόλεμο στη Βοσνία Ερζεγοβίνη ο Πατριάρχης εδήλωσε κατηγορηματικά: «Είμεθα όλοι υπεύθυνοι: και οι Σέρβοι και οι Κροάτες και οι Μουσουλμάνοι. Και οι κυβερνήσεις των άλλων ευρωπαϊκών χωρών έχουν επίσης ευθύνες σ’ αυτήν την τραγωδία». Πριν εκραγή ο πόλεμος όλες οι εθνότητες και οι θρησκείες ζούσαν ειρηνικά και αδελφωμένα…  Αυτός ήταν ο μέγας Πατριάρχης Παύλος! Υπήρξε ο μόνος που ήταν τόσο ξεκάθαρος, τόσο κρυστάλλινος, τόσο ακέραιος και ασυμβίβαστος! Αληθινός! Όπως ήταν όλη η ζωή του: Εφαρμοσμένο Ευαγγέλιο πτωχείας, απλότητας, αγάπης. Ένας γνήσιος μαθητής του Χριστού. Αληθινός Επίσκοπος. Που μπροστά του αποδεικνυόμαστε πολύ μεγάλοι νάνοι… Όλοι μας. (Στ. Μποζοβίτης )

***

Ο μακαριστός Πατριάρχης της Σερβίας Παύλος έλεγε: «Μερικοί με κατηγόρησαν ότι ξεσηκώνω τον σερβικό λαό στην καταστροφή, στην δυστυχία αυτήν και στον πόλεμο, απλά και μόνον για να επικρατήσει η Μεγάλη Σερβία. Εγώ, όμως, τους είπα ˗ το επαναλαμβάνω τώρα σε όλους ˗ ότι, εάν θα έπρεπε να επικρατήσει η Μεγάλη Σερβία με κάποιο έγκλημα, με ανθρώπινο τίμημα, εγώ δεν θα το δεχόμουν. Δεν θα δεχόμουν με αυτό το τίμημα να επικρατήσει ούτε η Μικρά Σερβία. Για μας είναι καλλίτερα να εξαφανισθούμε ως άνθρωποι, παρά να παραμείνουμε, να επιβιώσουμε βιολογικά ως κακούργοι και απάνθρωποι».

Κατά τη δύσκολη περίοδο του πολέμου, μετά από μια συνάντηση στο Πατριαρχείο, κατά την οποία έπρεπε να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις, ο Πατριάρχης αστειευόμενος άρχισε να λέει στους παρευρισκομένους:
Εσείς πιστεύετε πως θα γλυτώσετε εύκολα από εμένα, Πιστεύετε πως είμαι αδύνατος και εύθραυστος… Αλλά δεν με ξέρετε καλά…
Τότε σηκώθηκε και έφερε μερικές σέρβικες εφημερίδες οι οποίες μέσω φωτομοντάζ τον παρουσίαζαν ως σούπερμαν με βόμβες και πυρομαχικά στη μέση.
Συμπωματικά εκείνη τη στιγμή μπήκε ο διάσημος φωτορεπόρτερ Vican Vicznovic. Για να βγάλει την επιθυμητή φωτογραφεία, απευθυνόμενος στο Πατριάρχη είπε: ( είναι ένα παιχνίδι με τις λέξεις στα σέρβικα)
Vasa svelosti – η Αγιοσύνη σας
Vasa svetlosti – η Εκλαμπρότητα σας
Οπότε ο Πατριάρχης του απαντάει:
– «Αφού είμαι τόσο λαμπρός (φωτεινός ) τότε τι σου χρειάζεται το φλάς;

Παύλος Σερβίας_Павел Сербский_Pavle of Serbia_DSC00641 (2)«Δεν επιλέξαμε τη χώρα που γεννηθήκαμε, ούτε το λαό που μας γέννησε ούτε τον χρόνο που γεννηθήκαμε αλλά επιλέγουμε ένα πράγμα: να είμαστε άνθρωποι ή όχι.»

«Είναι αδύνατο να μετατρέψουμε τη γη σε παράδεισο, είναι απαραίτητο να αποτρέψουμε να μετατραπεί σε κόλαση.»

«Η αιτία του κάθε κακού βρίσκεται μέσα μας. Βλάπτοντας τους άλλους, διαπράττετε ένα έγκλημα στην δική σας ψυχή!»

«Σε τί θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά χάσει την ψυχή του; (Ματθαίος 16:26). “. Τόσο το παρόν όσο και το μέλλον μπορούν να οικοδομηθούν μόνο στην αλήθεια, την αλήθεια και την ελευθερία. »

«Πάντα και σε κάθε περίπτωση, ακόμα και στις πιο δύσκολες, θα πρέπει να έχετε κατά νου το ιερό δίδαγμα του Χριστού: «Όλα όσα θέλετε να σας κάνουν οι άλλοι άνθρωποι, αυτά να τους κάνετε κι εσείς» (Κατά Ματθαίον 7:12.).»

«Η γη του Θεού είναι αρκετά μεγάλη, Αν ζούμε ως άνθρωποι του Θεού, θα υπάρξει χώρος για όλα τα έθνη στα Βαλκάνια και στον κόσμο. Αν ομοιωθούμε με τον Κάιν, τότε ολόκληρη η γη θα είναι πολύ μικρή ακόμη και για δύο άτομα. Ο κακός Κάιν σκότωσε τον αδελφό του αν και υπήρχαν τέσσερις άνθρωποι σε όλη τη γη.»

«Καλύτερα να χάσουμε το κεφάλι μας, παρά να χάσουμε την ψυχή μας».

«…ακάρι με τη Χάρη του Τρισυποστατου Κυρίου να παραμείνουμε δικοί Του, αγκυροβολημένοι σε καθετί άγιο κι επαινετό και αγαθό, κι έτσι να σταθούμε και στους αδελφούς μας, που τον καιρό αυτό αγωνίζονται και πεθαίνουν. Το ίδιο να ευχηθούμε και για τους εχθρούς μας, να κρατήσουν την ανθρωπιά τους, να αντιληφθούν τι κάνουν, να πάψουν την εχθρότητα, διότι αποτελεί κακό και για μας και για εκείνους…»

Όλοι άκουσαν τους λόγους αυτούς, όμως πολλοί δεν θέλησαν να υπακούσουν. Μεταξύ αυτών και εκείνοι, οι οποίοι στην γενέτειρά του (σημερινή Κροατία), κατά την διάρκεια του πολέμου του ‘90, κατεδάφισαν τον Ορθόδοξο ναόν μόνον και μόνον επειδή σ’ αυτόν βαπτίσθηκε ο Πατριάρχης των Σέρβων! Τούτο συνέβη, ενώ σε ακτίνα 40 χιλιομέτρων από τον ναό δεν γίνονταν καν μάχες.

Από τότε που εξελέγη Πατριάρχης, λειτουργούσε κάθε μέρα! Η εκλογή του συνέπεσε με την πιο τραγική περίοδο της ιστορίας της Σερβίας, τότε που ο φρικτός πόλεμος κατέστρεφε την άλλοτε ενωμένη Γιουγκοσλαβία. Τότε ακριβώς έδειξε την αγιότητά του. Συνέπασχε με τον μαρτυρικό λαό της καταφανώς αδικούμενης Σερβίας, αλλά ποτέ δεν παρασύρθηκε και μάλιστα καταδίκαζε έντονα κάθε ακραίο εθνικισμό.

«Κάτω από τον ήλιο υπάρχει αρκετός χώρος για όλους», έλεγε και τόνιζε: «Την ειρήνη τη χρειάζονται εξίσου όλοι οι άνθρωποι· όπως εμείς, το ίδιο και οι εχθροί μας».

«Έχουμε υποχρέωση και στην πλέον δύσκολη κατάσταση να συμπεριφερώμεθα ως άνθρωποι. Δεν υπάρχει», φώναζε, «συμφέρον ούτε εθνικό ούτε προσωπικό που θα μπορούσε να αποτελεί δικαιολογία του να μην είμαστε άνθρωποι»! Η φράση μάλιστα αυτή, που συχνά επανελάμβανε, «να είμαστε άνθρωποι», γέμισαν τα αυτιά ακόμη και των μικρών παιδιών, τα οποία χαϊδευτικά τον ονομάζουν : «Ο Παύλος, να είμαστε άνθρωποι »!

***

«Ο Πατριάρχης μας αγαπά την αδιάλειπτη προσευχή…»

Παυλος Σερβιας_Patriarch Pavle of Serbia_ Патријарх Павле_Patrijarh-Pavle-2-745x8001Γνώρισα για πρώτη φορά τον άξιο αυτό λευίτη στο πλοίο που μας μετέφερε στην Πάτμο για τους εορτασμούς της Μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου το 1995… Ο μακαριστός Πατριάρχης Παύλος καθώς ανέβηκε στο πλοίο ρώτησε να μάθει την ώρα που θα φθάναμε στην Πάτμο… Στη συνέχεια απευθύνθηκε στον ελληνομαθή Επίσκοπο που τον συνόδευε και του είπε να φροντίσει να βρεθεί ιερός ναός προκειμένου να τελέσει τη Θεία Λειτουργία, το πρωί που θα φθάναμε στην Πάτμο. Μου έκανε εντύπωση η ταπεινοφροσύνη και το γεγονός πως κάτι ψιθύριζε συνεχώς καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης. Πίστεψα τότε ο ανόητος πως μπορεί να ήταν απόρροια κάποιας ασθένειας. Και χωρίς να το πολυσκεφθώ ρώτησα τον συνοδό του Επίσκοπο τι ψιθυρίζει. Εκείνος με κοίταξε με απορία-ίσως ξαφνιάστηκε από την ηλίθια ερώτησή μου- και είπε: «Ο Πατριάρχης μας αγαπά την αδιάλειπτη προσευχή…».  ..Κατέβηκε από το πλοίο στις πέντε το πρωί και πήγε στο Κάθισμα της Παναγίας της Κουμάνας για να λειτουργήσει! Ο μακαριστός Πατριάρχης Παύλος διέφερε κατά πολύ από τους υπολοίπους ρασοφόρους μας που μετείχαν στον εορτασμό. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας στο αρχονταρίκι της Μονής κατάφερα, έστω και για λίγο και συζήτησα μαζί του, παρουσία και του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου. «Πρόκειται για άριστο λευίτη και αγνό, ταπεινό άνθρωπο» μου ψιθύρισε χαμηλοφώνως ο κ. Αναστάσιος. Εκείνος σαν να το άκουσε. Έσκυψε το κεφάλι σαν μικρό παιδί από ντροπή και απομακρύνθηκε πιθανόν ενοχλημένος από τον έπαινο… 

Η δεύτερη συνάντηση με τον καλό αυτό Πατριάρχη έγινε το Σεπτέμβριο του 2001 στο βομβαρδισμένο Βελιγράδι με την ευκαιρία της επίσκεψης του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου. Μιλήσαμε για λίγο στην αίθουσα του Πατριαρχείου σε δεξίωση υποδοχής. Τον έβλεπα πως τέτοιες εκδηλώσεις δεν του ταιριάζουν. Διέκρινα την αμηχανία του. Ήταν έξω από τα νερά του… Πήρα την ευχή του και στήθηκα δίπλα του για μία αναμνηστική φωτογραφία. Στο πρόγραμμα αναγραφόταν δείπνο στο ξενοδοχείο και θεώρησα πως εκεί θα ήταν η καλύτερη ευκαιρία να του μιλήσω. Όμως, ήμουν άτυχος, γιατί δεν ήρθε. Ο Επίσκοπος Ειρηναίος που τον εκπροσώπησε μου αποκάλυψε πως ο μακαριστός λειτουργεί καθημερινά στον νεόκτιστο τότε ναό του Αγίου Σάββα και γι’ αυτό δεν τρώει τα βράδια.
Τον ρώτησα που βρίσκεται ο ναός. Την άλλη μέρα το πρωί ξέφυγα από την αποστολή και πήγα στον ιερό ναό. Δέκα περίπου πιστοί βρισκόμασταν μέσα σ’ αυτόν συμπεριλαμβανομένων του Πατριάρχη Παύλου και ενός διακόνου. Λειτουργούσε ως απλός ιερέας και όχι ως Επίσκοπος. Κήρυξε το λόγο στους πιστούς κοινώνησε δυό -τρεις εξ αυτών και μοίρασε το αντίδωρο. Αν και μεγάλος ο ναός ένιωσα βιώματα που μόνο στο Άγιο Όρος έχω ζήσει. Με αναγνώρισε μόλις με είδε και μου χαμογέλασε. Πήρα την ευχή του σιωπηλός και έφυγα ικανοποιημένος. Ένιωθα ευνοούμενος γιατί πήρα μέσω του παραδείγματός του την καλύτερη συνέντευξη. Η ταπεινή άγια παρουσία του μιλούσε απ’ ευθείας στην καρδιά και έδινε απαντήσεις σε πάγια ερωτήματα της ψυχής. (Διονύσης Μακρής «Στύλος Ορθοδοξίας» Νοέμβριος 2009)Παύλος Σερβίας- Павел Сербский- Pavle of Serbia33DSC00623Σηκωνόταν πολύ νωρίς και λειτουργούσε κάθε μέρα προσευχόμενος για όλο το σερβικό λαό. Όλη η Σερβία βρίσκονταν στην μικρή καρδιά του. Ήταν μικρός στο ύψος, αλλά γίγαντας στο πνεύμα, είχε εύθραυστους ώμους, αλλά σε αυτούς τους ώμους έφερε ολόκληρο το έθνος, είχε λεπτά δάχτυλα, αλλά με αυτά τα δάχτυλα ενωμένα μαζί, χτυπούσε τις λεγεώνες των δαιμόνων. Φορούσε ένα ελαφρύ ράσο, αλλά κάτω από αυτό το ράσο κρύβονταν η ψυχή ενός γενναίου ασκητή.
Οι άνθρωποι έλεγαν: “Αυτός είναι ο Άγγελος μας, ο οποίος με τα φτερά του μας προστατεύει από τις δυνάμεις του κακού”.

Αποχαιρετώντας την ”καρδιά” της Σερβίας. Πατριάρχη Σερβίας Παύλο
https://iconandlight.wordpress.com/2014/11/15/%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B5%CF%84%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CE%B5%CF%81%CE%B2%CE%AF%CE%B1/

Η δύναμη της πίστης και της προσευχής του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/08/08/24729/

Ήχος πλ. α.’ Χαίροις, ασκητικών.

Χαίροις, ησυχαστών καλλονή, της νήσου Σπρούς θεοειδές ενδιαίτημα, Αλάσκας σεπτός οικήτωρ και φωτιστής, Γερμανέ, ιεραποστόλων εύχος πάντιμον· Βορρά γαρ την έρημον, ασκητά χριστομίμητε, πολίσας Μάνδραν Βαλαάμ Νέαν έκτισας, ην ανέδειξας Ορθοδόξου φρονήματος λίκνον και εργαστήριον περίλαμπρον νήψεως και προσευχής αενάου· διό νυν μνήμην την θείαν σου συν τοις Αλεούτοις και Αμερικής τοις δήμοις πιστών γεραίρομεν.


St. Herman of Alaska, a person of genuine faith and continuous prayer..

St. Paisius Velichkovsky (1794)
St. Herman of Alaska (1836)

Commemorated on November 15

Pavle Patriarch of Serbia

Reposed on 15 November 2009

St Herman of Alaska:
“let us love God above all”

Γερμανός της Αλάσκας_Saint Herman of Alaska_Преподобный Герман Аляскинский_ιουβεναλ-256633Once [in the Summer of 1818] the Elder was invited to a frigate that had arrived from St. Petersburg. The captain of the frigate [Vasily M. Golovnin] was a rather learned man, highly educated. He had been sent to America by imperial decree to inspect all the colonies. There were at least twenty-five officers with the captain, likewise educated men. In this company sat a man of rather short stature, with worn-out clothing— a desert-dwelling monk, who with his wise conversation, brought all these educated men to such a state that they did not know how to answer him. The captain himself related: ‘We were at a loss how to answer, like fools before him!’ Fr. Herman posed one common question to all of them: ‘What do you, gentlemen, love more than anything else, and what would each of you wish for your happiness?’ Various responses began to pour out. Some wished for riches, others glory, others a beautiful wife, others a beautiful ship that he would command, and so on in the same vein. ‘Isn’t it true,’ said Fr. Herman to them, ‘that all your various wishes could be summed up in one—that each of you wishes that O which, according to his understanding, he considers the best and most worthy of love?’ ‘Yes, that is true!’ they all replied. ‘Tell me,’ he continued, ‘what could be better, higher than all, more superlative and most worthy of love if not the Lord, our Jesus Christ Himself, Who created us, adorned us with such good qualities, gave life to all, maintains and nourishes everything, loves everyone, Who is Himself love, and is more wonderful than all people? Shouldn’t one therefore love God far more than all things, and desire and seek Him more than anything?’ All began to speak: ‘Well, yes! That is self-evident! That is true in itself!’ ‘But do you love God?’ the Elder then asked. All replied: ‘Of course we love God. How can one not love God?’ ‘And I, a sinner, have been trying to love God for more than forty years, and cannot say that I perfectly love Him,’ replied Fr. Herman, and he began to demonstrate how one must love God. ‘If we love someone,’ he said, we always remember him and try to please him; day and night our heart is occupied with that object. Is that how you, gentle-men, love God? Do you often turn to Him, do you always remember Him, do you always pray to Him and fulfill His holy commandments?’ They had to admit that they did not. ‘For our good, for our happiness,’ concluded the Elder, ‘at least let us make a vow that from this day, from this hour, from this minute we shall strive to love God above all else and to fulfill His holy will!’ What a wise and wonderful talk Fr. Herman conducted in society: without a doubt this conversation must have been impressed in the hearts of his listeners for the rest of their lives!”

Describing the ascetic labors of Father Herman, his disciple, the Aleut Ignatius Aliaga adds “Yes, Apa conducted a hard life, and no one can imitate it.” He was referring only to the external activities of the Elder. “However, his main activity,” Bishop Peter said, “was performed in the seclusion of his cell where no one saw him; only outside his cell did they hear him sing and perform the services in accordance with the monastic rule.” Such testimony of the Bishop is confirmed by the following answer of Father Herman himself. The Elder was asked “How do you, Father Herman, manage to live alone in the forest, don’t you get bored?” He answered “No, I’m not alone there! There is God, and God is everywhere! There are holy angels! How can one be bored with them? With whom is it more pleasant and better to converse, angels or people? Angels, of course!”

***

Protopresbyter Thomas Hopko

Γερμανός της Αλάσκας_Saint Herman of Alaska_Преподобный Герман Аляскинский_ΓΕΡΜΑΝΟΣ agios-germanos-tis-alaskas-01The young monk Herman was a hermit in the monastery of Valaamo in Russian Finland. He was chosen to be a member of the first missionary team being sent to the Russian lands in Alaska. He was not ordained. He was not formally educated. He had no particular human skills. His only grace was that he was a holy man, a person of genuine faith and continuous prayer...

American Christianity desperately needs the witness of Saint Herman, for the American way of life is so radically opposed in so many ways to the life of this man and the Lord Jesus whom he served.  Power, possessions, profits, and pleasures: these are the things that Americans are known for. These are the goals that we are schooled to pursue.  These are the things in which we take pride.  And, sadly enough, these are also the things that many of us are taught to value by our “religious leaders,” both by their words and their examples.  But this was, and is, not the way of the Lord Jesus Christ.  And it is not the way of His saints…

By American standards, Saint Herman of Alaska, like the Lord Jesus Himself, was a miserable failure. He made no name for himself. He was not in the public eye. He wielded no power. He owned no property. He had few possessions, if any at all. He had no worldly prestige. He played no role in human affairs. He partook of no carnal pleasures. He made no money. He died in obscurity among outcast people. Yet today, more than a hundred years after his death, his icon is venerated in thousands of churches and his name is honored by millions of people whom he is still trying to teach to seek the Kingdom of God and its righteousness which has been brought to the world by the King Who was born in a cavern and killed on a cross. The example of this man is crucial…especially in America.
(From The Winter Pascha, pp. 45-48, published by St. Vladimir’s Seminary Press.)Γερμανός της Αλάσκας_Saint Herman of Alaska_Преподобный Герман Аляскинский_-9780884651925W

Pavle Patriarch of Serbia

Before you start judging me and my life, put my shoes on and go my way! Walk through the streets, hills and valleys! Feel the pain and happiness! Pass the years through which I’m passing, fall over every stone I found on the road! Get up and again keep going in the same way, like I am! And then you can judge me.

The deacon of Patriarch Pavle of Serbia once learned the following lesson while in Belgrade as they were going to a church in Banovo Brdo.
He asked the Patriarch: “With what shall we go, with a car?”
“No, with the bus!” said the Patriarch emphatically.
“But the bus is always crowded and the heat is esphyxiating. It is not even nearby.”
“This is how we are going”, said the Patriarch.
“Your Holiness”, said the deacon in an effort to convince him otherwise, “it is summer time and the people are going swimming to the small island of Tsigalia and the majority of people are nearly naked. It isn’t right?”
“Father”, said the Patriarch silently, “each person sees whatever he wants.”

Παύλος Σερβίας_Павел Сербский_Pavle of Serbia_DSC00641 (2)If we live as people of God, there will be room for all nations in the Balkans and in the world. If we liken ourselves to Cain, then the entire earth will be too small even for two people.” The Lord Jesus Christ teaches us to be always children of God and love one another. We should remember the words of St. Paul: “If it be possible, as much as lies in you, live peaceably with all men.”

Pavle was highly respected for his modesty and wisdom. It wasn’t beneath his dignity to sew or to repair windows by himself. The memory of this unusual, gentle man, who was both an intellectual and craftsmen remained alive even seven years after his death. While many people were buying luxury cars, he went everywhere on foot or by public transport, in shoes that he made and repaired all by himself. The story says that he learned the shoemaking craft from a man who used to repaire shoes in the vicinity of the Patriarchate. One day he saw a driver in front of the Patriarchate who was trying to change a tire on his car, and asked him to borrow a piece of rubber the man was going to throw away. With that piece of rubber Patriarch Pavle patched his shoes.

“He vests himself before the service and unvests after the service, he confesses and Communes parishioners himself. He has worn the same riasa and cassock from the time of his tonsure into the angelic order (and this was fifty years ago). He does not replace them. He washes, irons, and mends them himself. He prepares his own food. Once he told me that he had made himself a pair of good boots out of women’s boots. He has all the instruments for fixing boots; he himself can fix any shoes. He frequently serves in different churches, and when he sees that a priest has a torn riasa or phelonion, he says to him, ‘Bring it, and I’ll fix it’’… Being around such a person is a great benefit for the education of the soul, for spiritual growth.”Γερμανός Αλάσκας_St Herman of Alaska_Преп Герман Аляскинский_26546775611

Troparion St. Herman of Alaska — Tone 7

O joyful north star of the Church of Christ, / Guiding all men to the Heavenly Kingdom; / Teacher and apostle of the true faith; / Intercessor and defender of the oppressed. / Adornment of the Orthodox Church in America, / Blessed Father Herman of Alaska, / Pray to our Lord Jesus Christ / For the salvation of our souls!

Troparion St. Herman of Alaska, Tone IV —

Blessed ascetic of the northern wilds* and gracious intercessor for the
whole world,* teacher of the Orthodox Faith,* and good instructor of piety,*
adornment of Alaska and joy of all America,* holy Father Herman,*
pray to Christ God that He may save our souls.

CANON TO ST. HERMAN OF ALASKA

CANTICLE 1, Irmos: He Who of old by Divine command

Refrain: Holy Father Herman, pray to God for us.

Let me now hymn Thy God-pleasing Herman, O All-merciful Saviour, while Thou dost enlighten the darkened eyes of my soul, that he who is glorious among Thy saints may be glorified to the ends of the universe.

Even from thy youth, O Saint Herman, didst thou desire to seek the heavenly fatherland and to work for God alone, giving thyself over to heaven’s protection, having ever as intercessors Saints Sergius and Herman of Valaam.

The Lord’s commandments, O holy one, thou didst have ever in thy heart, and never didst thou give thy body over to the path of sloth, always laboring and enlightening thy soul with Divine illuminations.

Unto God didst thou give over thy whole life, having love for Him above all, and thou didst cherish more than all converse with choirs on high. But neither didst thou shun love for thy brethren, O Saint, praying together and singing with them: O Sweetest Jesus, save us sinners.

Theotokion: Seeing his fervent prayer, O Mother of God, Thou didst heal the young Herman of a mortal infirmity: likewise do not disdain even us who fall down before Thee and call upon him to pray to Thee.

CANTICLE 4
Irmos: Thou hast placed toward us a steadfast love, O Lord,

O Herman, Saint, the people were amazed and wondered how thou couldst live alone in the forest. I am not alone, thou didst say, but God is with me, Who is everywhere, and His holy angels. Thus, how can one be downcast, having such company. And now, abiding in the heavens, do not abandon us who dwell on earth.


Πρέπει κάθε στιγμή να ζούμε σύμφωνα με το Ευαγγέλιο. Η Ορθοδοξία είναι η πίστη που αναγνωρίζεται από τον τρόπο που τη ζούμε, το πως ενεργούμε και το πως φερόμαστε. Η Ορθοδοξία είναι τρόπος ζωής. Παύλος πατριάρχης της Σερβίας

Παύλος Σερβίας_Patriarch Pavle of Serbia_Патријарх Павле_DSC00627Άγιος Φήλιξ Επίσκοπος Nola Ιταλίας (287)
Άγιος Άβιβος μάρτυς και ομολογητής στην Έδεσσα Μεσσοποταμίας (322)
Άγιοι Ελπίδιος, Μάρκελλος και Ευστόχιος, μάρτυρες επί Ιουλιανού του Αποστάτου (361)
Άγιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ (1794)
Άγιος Γερμανός της Αλάσκας (1836)
Κοίμηση αγίου Παύλου Πατριάρχη Σερβίας (2009)

Εορτάζουν στις 15 Νοεμβρίου

«Μόνον Συ, Κύριε, γνωρίζεις τι χρειάζεται εις ημάς»
Η προσευχή του Πατριάρχου Σερβίας Παύλου.

Μην μιλάτε στους ανθρώπους για τον Κύριο, αν δεν θέλουν να ακούσουν γι’ Αυτόν. Ζήστε όπως ο Κύριος και οι ίδιοι θα σας ρωτήσουν για να μάθουν…
Η Ορθοδοξία είναι η πίστη που αναγνωρίζεται από τον τρόπο που τη ζούμε, το πως ενεργούμε και το πως φερόμαστε. Η Ορθοδοξία είναι τρόπος ζωής. Πατριάρχης Παύλος της Σερβίας

«Κανένας στη θορυβωδέστατη εποχή μας δεν μιλούσε τόσο χαμηλόφωνα και ταυτόχρονα δεν ακουγόταν μακρύτερα. Κανένας δεν μιλούσε λιγότερο και η ομιλία του να έλεγε περισσότερα. Κανένας στη θεληματικά τυφλή εποχή μας δεν αντίκριζε την αλήθεια με περισσότερη ηρεμία».
Μ. Μπέκοβιτς, Σέρβος ποιητής για τον Πατριάρχη Παύλο

Παύλου πατριάρχου Σερβίας,
λόγοι ποιμαντικής παρηγοριάς

Παύλος Σερβίας_Павел Сербский_Pavle of Serbia_23234Πρέπει κάθε στιγμή να ζούμε σύμφωνα με το Ευαγγέλιο.

Εσείς οι νέοι, που τώρα μπαίνετε στην κοινωνία, δώστε τη μαρτυρία σας για τον Υιό του Θεού με την ίδια σας τη ζωή, όχι μόνο με τον λόγο σας. Μην ξεχνάτε ότι δε γίνεται να είσαι χριστιανός και να μη ζεις στο ύψος αυτών που λες, της αλήθειας που καταθέτεις, όσο μελιστάλαχτες κι αν είναι οι λέξεις που χρησιμοποιείς για την αλήθεια που εκστομίζεις. Αυτόν τον λόγο τον εναποθέτω στην ψυχή και στην καρδιά σας, τον επαναλαμβάνω σε μένα τον ίδιο και προτρέπω όσους έχουν αυτιά να την ακούσουν. Ούτε η Εκκλησία, ούτε το έθνος μας, ούτε η οικογένεια μας, ούτε εμείς οι ίδιοι- κανείς δε θα κερδίσει τίποτα αν δε ζούμε στο ύψος της διδασκαλίας του Χριστού. Είναι ασυγκρίτως πολυτιμότερο να συναχθούν δυο ή τρεις στο όνομα του Θεού και να εκπληρώσουν το θέλημα Του, παρά εκατομμύρια άλλοι που το παραβιάζουν με κάθε τρόπο.

Για μας, αδελφοί και αδελφές, το Ευαγγέλιο, η Ορθόδοξη πίστη, δεν αποτελούν δίδαγμα που αποστηθίζεται και αναπαράγεται, αλλά τη διδασκαλία που ορίζει τη ζωή μας. Όταν το στόμα των Αποστόλων σώπαινε, μιλούσαν τα έργα τους, η αγιασμένη ζωή τους….
Μη λησμονούμε ότι ζητούμενο της εδώ ζωής μας είναι να κερδίσουμε την αιώνιο ζωή και τη μακαριότητα της Βασιλείας των ουρανών, να βρεθούμε κοντά στον Θεό και τους αγίους Του. Άρα, εδώ έγκειται το νόημα της ζωής μας…

”Ο Χριστός είπε στους μαθητές του: Σας στέλνω σαν πρόβατα ανάμεσα σε λύκους. Γι’ αυτό να είσθε φρόνιμοι σαν τα φίδια και αθώοι και ακέραιοι όπως τα περιστέρια. Η σοφία θα μας προστατέψει από τους λύκους, και η αθωότητα θα μας αποτρέψει από το να γίνουμε λύκοι.”

Αφού όλος ο κόσμος βρίσκεται κάτω από την εξουσία του διαβόλου’’ ( Α’ Ιωαννου 5,19), όποιος θέλει να ‘ναι άνθρωπος μ’ όλη τη σημασία της λέξης είναι σαν πρόβατο που περιβάλλεται από λύκους. Κι ένα πρόβατο ανάμεσα σε λύκους αντιμετωπίζει δυο κινδύνους. Ο πρώτος είναι η εξόντωση – να τον ξεσκίσουν οι λύκοι. Ο Υιός του Θεού, όμως, δε μας έστειλε ανάμεσα στους λύκους γι’ αυτό. Ο δεύτερος κίνδυνος για το πρόβατο είναι να νομίσει και να συμπεράνει ότι μόνο ως λύκος μπορεί να επιβιώσει – με αποτέλεσμα να μεταμορφωθεί και το ίδιο σε λύκο, ν’ ακονίσει τα δόντια του, να μάθει πώς να γρυλίζει, να βγάλει νύχια κι από πρόβατο να γίνει λύκος. Ούτε γι’ αυτό μας προόρισε ο Χριστός. Αν μας έστειλε ανάμεσα στους λύκους, είναι ώστε με την πίστη και τη ζωή μας να τους εξημερώσουμε σε πρόβατα του Χριστού, αν ασφαλώς το θέλουν.
Για να μας γλιτώσει από τους κινδύνους που ανέφερα, ο Χριστός μας συμβουλεύει να ‘’είμαστε συνετοί σαν τα φίδια και ακέραιοι σαν τα περιστέρια’’. Η σύνεση θα μας προστατέψει απτα δόντια του λύκου, η ακεραιότητα θα μας προφυλάξει απτο να γίνουμε λύκοι.

Η Ταπείνωση, είναι η μητέρα όλων των ευαγγελικών αρετών.

Παύλος Σερβιας_Patriarch Pavle of Serbia_ Патријарх Павле_Portret Pavle_4pavle 1 foto alo.rs_1000x0Ένα πράγμα να κρατάμε πάντα στον νου μας, ότι η υπερηφάνεια είναι η αμαρτία που μετέτρεψε έναν άγγελο σε δαίμονα. Όπως αντιλαμβάνεσθε, η ταπεινοφροσύνη είναι η αρετή που επέτρεψε στην κόρη του ανθρώπου να γίνει μητέρα του Υιού του Θεού. Τόσο στο εαυτό μου όσο και σε σας, αδελφοί και αδελφές, υπενθυμίζω συνεχώς ότι πρέπει να αποκτήσουμε αυτή την πρωταρχική χριστιανική αρετή, καταπολεμώντας την υπερηφάνεια μέσα μας και γύρω μας. Η αρετή της ταπεινοφροσύνης δεν είναι αδυναμία. Κατακτιέται δύσκολα, επειδή η υπερηφάνεια θριαμβεύει μέσα μας από τότε που βρισκόμασταν στην κοιλιά της μητέρας μας κι ακόμη παλαιοτέρα. Το νόημα της είναι να μην επιθυμούμε, όπως πράττουν και λαχταρούν οι αλαζόνες, να εμφανιζόμαστε μπροστά στους ανθρώπους ως τάχα σπουδαίοι και σημαντικοί. Σ’ αυτόν τον κόσμο πολλοί σπαταλούν ενέργεια για να εξαπατήσουν τους συνανθρώπους τους, υποκρινόμενοι τους καλούς κι αξιοσέβαστους, τους καλλιεργημένους και ευφυείς. Αντίθετα, εμείς πρέπει να καταβάλλουμε κόπο για να γίνουμε στ’ αλήθεια τέτοιοι, αληθινά καλοί κι αληθινά άγιοι κι αληθινά αξιοσέβαστοι, όχι με βάση τα ανθρώπινα μέτρα, αλλά με βάση το μέτρο του Θεού. Έτσι μόνο θα εκπληρωθεί το νόημα και ο σκοπός της υπάρξεως μας σ’ αυτόν τον κόσμο.

…πόση δυστυχία προξενούν η ματαιοδοξία και η αλαζονεία, ο πόθος να φανούμε καλύτεροι απ’ αυτό που είμαστε… Σας καλώ, λοιπόν, ποτέ μην υποκρίνεστε πως είστε καλύτεροι απ’ ότι στην πραγματικότητα. Γιατί σ’ αυτή την υποκρισία φυτρώνουν η συκοφαντία, το κουτσομπολιό, η ταπείνωση του διπλανού μας, τον λέμε τιποτένιο και αυτοστιγμεί γινόμαστε σπουδαίοι. Τον κλωτσάμε προς τα κάτω, για να μεγαλώσει η μεταξύ μας απόσταση και να δουν οι άλλοι πόσο ανώτεροι είμαστε- τι ψέμα φυσικά!
Ταπεινόφρονα ψυχή- αυτό χρειαζόμαστε, αδελφοί και αδελφές, γι’ αυτό κοπιάζουμε. Η ταπεινοφροσύνη δεν είναι απάθεια, διότι απαιτείται τεράστιο σθένος για να ταπεινωθούμε ενώπιον του Θεού. Με την ταπείνωση μας, στην πραγματικότητα, υψωνόμαστε και γινόμαστε όντως καλύτεροι.

Παύλος Σερβιας_Patriarch Pavle of Serbia_ Патријарх Павле_Portret Pavle_4Patrijarh-Pavle-1Μην ξεχνάτε ποτέ τα λόγια του Ευαγγελιστού Ιωάννη ‘’Πως όμως μπορείτε εσείς να πιστέψετε, αφού αποζητάτε τον έπαινο ο ένας του άλλου, και δεν επιδιώκετε τον έπαινο του μοναδικού Θεού; (Ιωαν. 5,44). Επιζητώντας τον έπαινο του κόσμου από ματαιοδοξία, αδυνατούμε να επιζητήσουμε την αληθινή δόξα, αυτήν που προέρχεται από τον Θεό. Και συνετοί, και καλοπροαίρετοι να είναι, οι άνθρωποι δεν μπορούν να συλλάβουν τα πάντα, ενίοτε δε παραπλανώνται, για να μη σχολιάσω κι αυτούς που επαινούν ή ψέγουν ανάλογα με τα συμφέροντα τους. Όμως μπροστά στον Θεό είναι αδύνατον να παρουσιαστούμε τάχα καλύτεροι απ’ ότι είμαστε, να κρύψουμε την ανεντιμότητα, την αδικία και κάθε άλλο κακό. Ο Θεός βλέπει τα πάντα, ακούει τα πάντα, βλέπει τα έργα μας, ακόμη κι όσα κάνουμε στα σκοτεινά, και θ’ ανταμείψει τον καθένα ανάλογα με την αξία του, γιατί μας προίκισε με δώρα σπουδαία κι αναμένει να καλλιεργήσουμε τις δεξιότητες που μας προσέφερε μαζί με την ελευθερία μας. Στο τέλος της Αποκαλύψεως, λέει ο Κύριος, ‘’ο άδικος ας συνεχίσει να αδικεί, ο ακάθαρτος ας συνεχίσει τα βδελυρά έργα του, Ας συνεχίσει κι ο δίκαιος να κάνει το δίκαιο, κι ο άγιος την αγιοσύνη του. Να, έρχομαι σύντομα, και φέρνω μαζί μου την ανταμοιβή, για ν’ ανταποδώσω στον καθένα ανάλογα με τα έργα του (Αποκ. 22,11-12). Και καταλήγει ‘’Ναι, έρχομαι σύντομα’’ (Αποκ. 22,20)

Έλα, λοιπόν Κύριε Ιησού Χριστέ, μα πριν εμφανιστείς βοήθησε μας να’ μαστε πλάι Σου, ό,τι κι αν συμβεί στον κόσμο. Και την ζωή μας να δώσουμε σε Σένα και από το παράδειγμα Σου να μην απομακρυνθούμε…

Από το βιβλίο: «έτσι να λάμψει το φως!», Παύλου πατριάρχου Σερβίας, λόγοι ποιμαντικής παρηγοριάς, σελ., εκδόσεις ‘’εν πλω’’ 2019.Παύλος Σερβίας_Павел Сербский_Pavle of Serbia_-206818.pΠαύλος, ο άγιος πατριάρχης των Σέρβων, το άνθος το σπάνιο, πού μοσχοβόλησε Ορθοδοξία σε δύσκολους καιρούς.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/14/%cf%80%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%b5%cf%81%ce%b2%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b7-%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ae-%cf%84%ce%bf/

Πατριάρχης Παύλος Σερβίας, Η Ταπείνωση, είναι η μητέρα όλων των ευαγγελικών αρετών.
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/15/15774/

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, Σκορπούμε αθεΐα, όταν δεν ζούμε σύμφωνα με το Ευαγγέλιο.
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/14/20240/

Άγιος Γερμανός της Αλάσκας, ο στοργικός προστάτης των Αλεούτων
https://iconandlight.wordpress.com/2015/11/15/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%B1%CF%82-%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C/

Παύλος, ο άγιος πατριάρχης των Σέρβων, Προφητικά λόγια του
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/15/20488/

Όποιος δεν επιζητεί τη δόξα του Θεού και την ταπεινοφροσύνη, αλλά ειδωλοποιεί τον εαυτό του χάνει την πίστη. Παύλος πατριάρχης Σερβίας
https://iconandlight.wordpress.com/2019/08/30/%CF%8C%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%AF-%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CF%8C%CE%BE%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CF%8D-%CE%BA%CE%B1/

Απολυτίκιον οσίου Παύλου, πατριάρχη Σερβίας. Ήχος δ’.

Κανόνα πίστεως, και εικόνα πραότητος, εγκρατείας διδάσκαλον, ανέδειξε σε τη ποίμνη σου, η των πραγμάτων αλήθεια· διά τούτο εκτήσω τη ταπεινώσει τα υψηλά τη πτωχεία τα πλούσια. Πάτερ ιεράρχα Παύλε πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.