iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Αδελφοί μου, είθε να γίνουμε κι εμείς άξιοι δια της πίστεως, να εισέλθει ο Κύριος Ιησούς στις καρδιές μας και να γευόμαστε την άρρητη αγάπη Του! Κύριε Ιησού Χριστέ, η Ζωή μας, η Σοφία και η Αγάπη μας, καθάρισέ μας και είσελθε στην καρδιά μας! Άγιος Νικόλαος Βελιμιροβιτς

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _0Mesopentikosti-midpentecost243456Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Συναξάριον
Τῇ ΙΗʹ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς Μαΐου μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Στεφάνου, τοῦ Χωρηβίτου, τοῦ ἐκ Σινᾶ (7ος αιων.).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Πέτρου ἐκ Λαμψάκου Μ. Ἀσίας, Διονυσίας, ᾿Ανδρέου, Παύλου, Χριστίνης, ῾Ηρακλείου, Παυλίνου καί Βενεδίμου (249 – 251) .
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βεναντίου.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων ὀκτώ παρθενομαρτύρων, τῶν ἐν ᾿Αγκύρᾳ, ᾿Αλεξανδρίας ἤ ᾿Αλεξάνδρας, Εὐφρασίας, Θεοδότης, ᾿Ιουλίας, Κλαυδίας, Ματρώνης, Τεκούσης καί Φαεινῆς (304).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοδότου ἐν Αγκύρᾳ, ἀνιψιοῦ τῆς ῾Αγίας Μάρτυρος Τεκούσης.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Φήλικος, ἐπισκόπου Σπολέτο τῆς Οὐμβρίας τῆς ᾿Ιταλίας.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Διοσκόρου τῆς Αἰγύπτου (305) .
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ποταμῶνος, ἐπισκόπου ῾Ηρακλείας τῆς Αἰγύπτου (340).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος Γαλακτίας
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος Εὐφρασίας τῆς ἐν Νικαία (303) .
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος ᾿Ιουλιανοῦ εν ακάνθαις βάτου συρόμενος, τελειούται..
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων, κληρικῶν καί λαϊκῶν, τῶν ἀναιρεθέντων ὑπό τοῦ αὐτοκράτορος Οὐάλλη (364-378) .
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Θεοδώρου, ἐπισκόπου Ρώμης (649).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Δαβίδ καί Ταριχάνι,τῶν αὐταδέλφων, τῶν ἐκ Γεωργίας (693).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἠμῶν Στεφάνου, πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (893), ἀδελφοῦ τοῦ αὐτοκράτορος Λέοντος τοῦ Σοφοῦ.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἠμῶν ᾿Αναστασῶς, τῆς ἐν τοῖς Λευκαδίου.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Μαρτινιανοῦ, τοῦ ἐν τοῖς ᾿Αρεοβίνθου.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Μακαρίου (Γκλουχάρεφ), τοῦ ῾Ιεραποστόλου τῆς ᾿Αλτάι Σιβηρίας Ρωσίας (1847) .
Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον μᾶς. ᾿Αμήν. 

Συναξάριον Πεντηκοσταριου
Τῇ Τετάρτῃ τοῦ Παραλύτου τὴν τῆς Μεσοπεντηκοστῆς ἑορτάζομεν ἑορτήν.

Στίχοι
στὼς διδάσκει τῆς ἑορτῆς ἐν μέσῳ
Χριστὸς Μεσσίας τῶν διδασκάλων μέσον.

Ἰησοῦς  σὰν Μεσσίας – μεσίτης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων εἶναι ὁ διδάσκαλος εἶναι ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ, εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Στὸ διψασμένο ἀνθρώπινο γένος ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίου ἦλθε σὰν ὕδωρ ζῶν, σὰν ποταμὸς χάριτος ποὺ δρόσισε τὸ πρόσωπο τῆς γῆς. Ἐκεῖνος ποὺ διδάσκει στὸν ναό, στὸ μέσον τῶν διδασκάλων τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ, στὸ μέσον της ἑορτῆς. Αὐτὸς ποὺ ἀποδοκιμάζεται ἀπὸ τοὺς δῆθεν σοφοὺς τοῦ λαοῦ Του εἶναι ἡ τοῦ Θεοῦ Σοφία. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ πηγὴ τῆς χάριτος, τοῦ ὕδατος τοῦ ἀλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον, ποὺ ξεδιψᾶ καὶ ἀρδεύει τὶς συνεχόμενες ἀπὸ βασανιστικὴ δίψα ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Ποῦ μεταβάλλει τοὺς πίνοντας σὲ πηγές. «Ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσι ὕδατος ζῶντος» (Ἰω. 7, 38). Ποὺ μετέτρεψε τὴν ἔρημό τοῦ κόσμου σὲ θεοφύτευτο παράδεισο ἀειθαλῶν δένδρων φυτεμένων παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων τοῦ ἁγίου Πνεύματος. 
Καθηγητού Ιωάννη Φουντούλη

***

Ύμνος
στον Χριστό ως Σοφία
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _03.… Η σοφία έλαμψε,
και η αλήθεια του Θεού φώτισε τους ανθρώπους.

 Ο λαός γνώρισε ότι η σοφία δεν είναι πικρή.
Όμως, είναι γλυκιά, για όλους όσους την πιουν
μέχρι την τελευταία σταγόνα,
αγαπητή για όλους όσους υποφέρουν για αυτήν.
Όποιος, στον κόσμο, αισθάνεται κάθε ελπίδα σβησμένη,
όποιος βαδίζει μέσα στον κόσμο σαν σε ένα παλιό νεκροταφείο,
όποιος σκέφτεται τους ανθρώπους σαν αδύναμους δούλους,
όποιος σκέφτεται τις πέντε ηπείρους σαν πέντε αλώνια,
όποιος σκέφτεται τους πέντε ωκεανούς, σαν πέντε λακκούβες-
Γι’ αυτόν, ο Χριστός είναι το μέτρο με το οποίο μετριέται η αιωνιότητα
Ας υιοθετήσει αυτό το μέτρο, και ας βεβαιωθεί στην πίστη του.
Όποιος αναγνωρίζει αυτό το μέτρο [το Χριστό] δεν θα το εγκαταλείψει ποτέ, γιατί δεν θα βρει άλλο, με το οποίο να κατανοεί τα μυστήρια του κόσμου.
Κάθε άλλο μέτρο, παρότι θελκτικά
δεν φτάνουν στο Άλφα ούτε στο Ωμέγα,
είναι τόσο απατηλά όσο το φεγγάρι που αντιφεγγίζει πάνω στο νερό.
μα φαίνεται σα να έχει φθάσει ως τον πάτο του νερού.
Ο Χριστός ξεπερνάει και τα δύο άκρα του κόσμου,
εκει όπου τελειώνει το δράμα και από εκει πού άρχισε.
Από όλα τα μυστήρια, το μεγαλύτερο μυστήριο είναι Αυτός.
Από τη γέννηση Του μέχρι τη Σταύρωση Του στον Σταυρό,
από τη Σταύρωση Του στο Σταυρό μέχρι την Ανάστασή Του –
Αυτός είναι το πραγματικό μέτρο όλης της δημιουργίας του Θεού.
Δια Αυτού, μετρώντας τα βάσανα καταμεσής της κοσμικής ταραχής
Οι άγιοι του Θεού υπέφεραν – αγόγγυστα, χωρίς πόνο.
Ο Πρόλογος της Οχρίδα: Βίοι των Αγίων από τον Άγιο Νικολάι Βελιμίροβιτς
http://prologue.orthodox.cn/January18.htm

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _0Mesopentikosti266924.pΟμιλία
για την αγάπη που υπερβαίνει τη γνώση
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

… γνῶναί τε τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἵνα πληρωθῆτε εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ. (Εφεσίους 3:19).

Η αγάπη, που ξεπερνά τη γνώση και υπερβαίνει την κατανόησή μας, είναι η αγάπη του Χριστού! Κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί την ποιότητα ή το μεγαλείο αυτής της αγάπης, μέχρι να εισέλθει εντός του ο Χριστός. Μπορεί κάποιος που δεν έχει δοκιμάσει ποτέ μέλι να έχει ιδέα για τη γεύση του; Μόνο όταν ο Χριστός έλθει δια της πίστεως στην καρδιά του ανθρώπου, τότε ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίσει την ανέκφραστη γεύση της αγάπης του Χριστού – τη γλυκιά και μεθυστική ευωδία της και την απαράμιλλη περιεκτικότητά της.

Όπως ένας άνθρωπος που έχει τον Χριστό στην καρδιά του αγγίζει το πλάτος, το μήκος, το βάθος και το ύψος της γνώσεως της θείας σοφίας, έτσι αυτός ο άνθρωπος με τον Χριστό στην καρδιά του, αγγίζει επίσης τις απεριόριστες ανοιχτές θάλασσες της θεϊκής αγάπης του Χριστού.

Ω, αδελφοί μου, πόσο φτωχά είναι τα λόγια, όταν πρέπει να μιλήσουμε για την αγάπη του Χριστού – Ποτέ δεν είναι τόσο φτωχά τα λόγια, όσο σ’ αυτήν την περίπτωση. Πράγματι, τι μπορεί να πει κανείς ενώπιον τέτοιων εκπληκτικών αποδείξεων της αγάπης Του; Ο Θεός μας δημιούργησε από αγάπη, ενσαρκώθηκε από αγάπη, και από αγάπη δέχτηκε τους εμπαιγμούς και τον θάνατο για χάρη μας. Μας άνοιξε τους ουρανούς από αγάπη, και μας αποκάλυψε την αθάνατη δόξα που ετοιμάστηκε για εμάς!
Ακόμη και όλα αυτά είναι μόνο ένα μέρος του ανεξάντλητου πλούτου, της δόξας, της ομορφιάς και της ζωοποιού τρυφής που είναι η αγάπη του Χριστού. Είθε να γίνουμε κι εμείς άξιοι δια της πίστεως, να εισέλθει ο Κύριος Ιησούς στις καρδιές μας και να γευόμαστε την άρρητη αγάπη Του!

Κύριε Ιησού Χριστέ, η Ζωή μας, η Σοφία και η Αγάπη μας, καθάρισέ μας και είσελθε στην καρδιά μας!

Σοί πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας»
http://prologue.orthodox.cn/November18.htm

Αδελφοί μου, ας ανοίξουμε τις πόρτες των ψυχών μας στη Σοφία του Θεού, την ενσαρκωμένη στο Πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού!
Ω! Κύριε Ιησού, η Σοφία και η Δύναμις του Θεού, άνοιξε τις ψυχές μας και σκηνωσε μέσα ς’ αυτές!.

***

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _cf83cebfcf86ceb9ceb1-cebfcf81cf86ceb1cebdcebfcf830_-dbbf3_24693c9c_xxxlὍσιος Στέφανος ὁ Χωρηβίτης τοῦ Σινᾶ

Περί τοῦ ὁσιου Στεφάνου διηγεῖται ὁ ὅσιος Ἰωάννης στήν “Κλίμακα” (Λόγος ζ’ “Περί τοῦ χαροποιοῦ πένθους”). Ἦταν σύγχρονός του καί ἀρχικά κατοικοῦσε σέ ἐρημητικό κελλί στήν κατάβασι “ὑποκάτω τῆς Ἁγίας Κορυφῆς, ὅπου τό σπήλαιον τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ”. Μετά ἀπό πολλά χρόνια ἀσκητικῆς ζωῆς, ἀνεχώρησε ἀπό τό Ὄρος Σινᾶ καί πῆγε στήν Σίδη, “τόπον σκληρόν καί ὑστερημένον ἀπό κάθε πράγμα καί ἀπό ἀνθρώπους ἀπέραστον καί ἀδιάβατον, ἕως ἑβδομήκοντα μίλια μακράν ἀπό τό Μοναστήριον”. Ἐκτός ἄλλων ἔλαβε ἀπό τόν Θεό τό χάρισμα “νά ἡμερώνει τά ἄγρια ζῶα”!
Στό ἀρχικό του κελλί ἐπέστρεψε πρός τό τέλος τῆς ζωῆς του. Κατά τήν κοίμησή του, οἰκονόμησε ὁ Θεός “θέαμα φοβερόν καί ἕνα κριτήριον ἀθεώρητον”, τόν ἔλεγχο τοῦ Ὁσίου γιά τίς πράξεις του ἀπό τούς πονηρούς δαίμονες.
Τό Λείψανο τοῦ ὁσίου Στεφάνου σώζεται ἀδιάφθορο – σέ καθήμενη στάση, ἐνδεδυμένο μέ τά μοναχικά ἐνδύματα καί τό Ἀγγελικό Σχῆμα, “ἔχον μέν τάς χεῖρας τεθειμένας σταυροειδῶς ἐπί τοῦ στήθους, τήν δέ κεφαλήν κεκυφῆαν” – στό Κοιμητήριο τῆς Μονῆς ἁγίας Αἰκατερίνης Σινᾶ.
http://churchsynaxarion.blogspot.com/2010/12/blog-post_8531.html

***

Ὅσιος Στέφανος ὁ Χωρηβίτης
Περὶ τοῦ χαροποιοῦ πένθους, Λὀγος ἔβδομος
Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου

Σιναΐτες Άγιοι_All Saints of Mount Sinai_Святые отцы Синайской горы_σιναιτεσ sinaxi_sinaiton_pateron50. γώ, καθὼς σκέπτομαι τὴν ποιότητα τῆς κατανύξεως, μένω ἔκθαμβος. Πῶς αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται πένθος καὶ λύπη εἶναι συμπεπλεγμένο μὲ τὴν χαρὰ καὶ τὴν εὐφροσύνη, ὅπως τὸ μελί μὲ τὸ κερί! Καὶ τί διδασκόμεθα ἀπὸ αὐτό; Ὅτι ἡ κατάνυξις εἶναι καθ᾿ ἑαυτὸ δῶρο τοῦ Κυρίου. Καὶ στὴν ψυχὴ ποὺ κατανύσσεται ὑπάρχει μία ἀληθινὴ ἡδονή, διότι ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς μὲ μυστικὸ τρόπο παρηγορεῖ τοὺς «συντετριμμένους τῇ καρδίᾳ».

Γιὰ νὰ ἀποκτήσωμε γνήσιο καὶ καθαρὸ πένθος καὶ ὀδύνη ὠφέλιμη, (ἀφοῦ καὶ τὰ ἀντίθετα διδάσκουν), ἂς ἀκούσωμε μιὰ ψυχωφελῆ καὶ πολὺ ἀξιοθρήνητη διήγησι:
Ἔμενε ἐδῶ κάποιος μοναχὸς Στέφανος, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀσπασθῆ τὴν ἐρημικὴ καὶ ἡσυχαστικὴ ζωή. Ἀγωνίσθηκε πολλὰ ἔτη στὴν μοναχικὴ παλαίστρα. Ἦταν στολισμένος μὲ νηστεῖες, καὶ ἰδιαιτέρως μὲ δάκρυα καὶ μὲ ἄλλα ἐνάρετα κατορθώματα. Εἶχε τὸ κελλί του στὴν κατάβασι τοῦ ἁγίου τούτου ὄρους, (κάτω ἀπὸ τὴν Ἁγία Κορυφή), στὸ σημεῖο ποὺ εὑρίσκεται τὸ σπήλαιο τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ.

Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ἀείμνηστος γιὰ πιὸ καθαρὴ καὶ κοπιαστικὴ μετάνοια καὶ ἄσκησι, ἐπῆγε στὸν τόπο ὅπου ἔμεναν οἱ ἀναχωρηταί, ποὺ ὀνομάζεται Σίδδης. Παρέμεινε ἐκεῖ μερικὰ χρόνια μὲ ὑπερβολικὲς στερήσεις καὶ σκληρὴ ἄσκησι, ἐφ᾿ ὅσον ὁ τόπος ἦταν «ἀπαράκλητος» καὶ ἀδιάβατος σχεδὸν ἀπὸ ἀνθρώπους – ἀπεῖχε περίπου ἑβδομήντα μίλια ἀπὸ τὸ κάστρο. Ἔπειτα, γύρω στὸ τέλος τῆς ζωῆς του, ἀνεβαίνει ὁ γέροντας αὐτὸς στὸ κελλί του, κάτω ἀπὸ τὴν Ἁγία Κορυφή. Εἶχε μάλιστα καὶ δυὸ ὑποτακτικοὺς ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη πολὺ εὐλαβεῖς, οἱ ὁποῖοι καὶ τοῦ ἐφύλαγαν τὸ κελλὶ πρὶν ἐπιστρέψη.

Ἀφοῦ ἐπέρασαν ὀλίγες ἡμέρες ἔπεσε σὲ ἀσθένεια, μὲ τὴν ὁποία καὶ ἐτελείωσε τὴν ζωή του. Τὴν παραμονὴ τοῦ θανάτου του περιέπεσε σὲ ἔκστασι καὶ μὲ τὰ μάτια ἀνοικτὰ παρατηροῦσε δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ τῆς κλίνης του. Σὰν νὰ τὸν ἀνέκριναν κάποιοι, ἀπαντοῦσε -τὸν ἄκουγαν ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι- καὶ ἄλλοτε ἔλεγε: «Ναί, πράγματι, ἀληθινά, πλὴν ὅμως ἐνήστευσα τόσα ἔτη γι᾿ αὐτό». Ἄλλοτε: «Ὄχι. Εἶναι ψέμα. Αὐτὸ δὲν τὸ ἔκανα». Ἔπειτα ἀπὸ λίγο: «Αὐτὸ ναί, ἀληθινὰ τὸ ἔπραξα, ἀλλὰ ἔκλαυσα, ἔκανα διακονήματα ἀγάπης». Καὶ πάλι: «Ἀληθινά μὲ κατηγορεῖτε». Μερικὲς φορὲς γιὰ ὡρισμένα ἀπαντοῦσε: «Ναί, ἀληθινά, ναί. Γι᾿ αὐτὰ δὲν ἔχω τί νὰ ἀπολογηθῶ. Ὁ Θεὸς εἶναι ἐλεήμων».

Ἦταν ἀλήθεια ἕνα θέαμα φρικτὸ καὶ φοβερό. Μία κρίση ἀόρατη καὶ χωρὶς ἔλεος. Καὶ τὸ φοβερώτερο, ὅτι τὸν κατηγοροῦσαν καὶ γιὰ πράγματα ποὺ δὲν εἶχε διαπράξει. Ὁ ἡσυχαστὴς αὐτὸς καὶ ἀναχωρητὴς γιὰ ὡρισμένα πταίσματά του -ἀλλοίμονο!- ἔλεγε: «Γι᾿ αὐτὰ δὲν ἔχω τί νὰ εἰπῶ». Καὶ εἶχε σαράντα περίπου ἔτη μοναχός, χωρὶς νὰ τοῦ λείπη καὶ τὸ δάκρυ!

Ἀλλοίμονο! Καὶ πάλι ἀλλοίμονο! Ποῦ ἦταν τότε ἡ φωνὴ ἐκείνη τοῦ προφήτου Ἰεζεκιήλ, γιὰ νὰ τοὺς εἰπῆ: «Ἐν ᾧ εὕρω σε, ἐκεῖ καὶ κρίνω σε, εἶπεν ὁ Θεός» (πρβλ. Ἰεζ. λγ´ 12-16). Ἀλλὰ δὲν κατώρθωσε νὰ χρησιμοποιήση μία τέτοια ἀπολογία. Γιατί ἄραγε; Ἂς ἔχη δόξα ὁ Θεός, ὁ μόνος ποὺ γνωρίζει. (Ἂς σημειωθῆ καὶ τοῦτο): Κάποιοι μοῦ διηγήθηκαν -ἀψευδεῖς μάρτυρες- στὴν ἔρημο ἔτρεφε καὶ λεοπάρδαλι μὲ τὰ χέρια του.

Καὶ ἐνῷ συνεχιζόταν ἡ λογοδοσία, ἀποχωρίσθηκε τὸ σῶμα του, χωρὶς νὰ ἀφήση καμμία ἔνδειξι γιὰ τὴν κρίσι ἢ τὸ πόρισμα ἢ τὴν ἀπόφασι καὶ τὸ τέλος τῆς λογοδοσίας….

73. Δὲν θὰ κατηγορηθοῦμε, ἀγαπητοί μου, δὲν θὰ κατηγορηθοῦμε τὴν ὥρα τοῦ θανάτου μας, διότι δὲν ἐθαυματουργήσαμε ἢ διότι δὲν ἐθεολογήσαμε ἢ διότι δὲν ἐγίναμε θεωρητικοί. Ὁπωσδήποτε ὅμως θὰ δώσωμε λόγο στὸν Θεὸν διότι δὲν ἐπενθήσαμε συνεχῶς.

Βαθμὶς ἑβδόμη! Ὅποιος ἀξιώθηκε νὰ τὴν ἀνεβῆ, ἂς βοηθήσῃ κι ἐμένα.
Διότι αὐτὸς πλέον ἐβοηθήθηκε, ἀφοῦ μὲ τὴν ἑβδόμη βαθμίδα ἔπλυνε τὶς κηλίδες τῆς παρούσης ζωῆς.
Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, Κλῖμαξ, Λὀγος 7, περὶ τοῦ Χαροποιοῦ Πένθους, 50.

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _Ναός της του Θεού Σοφίας (1)

Μεσοπεντηκοστής – Αδελφοί μου, ας ανοίξουμε τις θύρες των ψυχών μας στη Σοφία του Θεού, την ενσαρκωμένη στο Πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού! Κύριε Ιησού, η Σοφία και η Δύναμις του Θεού, άνοιξε τις ψυχές μας και σκήνωσε μέσα ς’ αυτές! Άγιος Νικόλαος Βελιμιροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/25/%ce%bc%ce%b5%cf%83%ce%bf%cf%80%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b7%ce%ba%ce%bf%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%82-%ce%b1%ce%b4%ce%b5%ce%bb%cf%86%ce%bf%ce%af-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%af%ce%be/

Μεσοπεντηκοστής, ζητείτέ με αποκτείναι, ότι ο λόγος ο εμός ου χωρεί εν υμίν. Ιω. 8,37 Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/21/28797/

Μεσοπεντηκοστής, εορτή της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη
https://iconandlight.wordpress.com/2016/05/24/%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%BF%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82%CE%B5%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF/

Ο Χριστός είναι η Σοφία του Θεού, η πηγή της ζωής, η πηγή της χαράς, η πηγή του φωτός του αληθινού, που ξεδιψά και αρδεύει τις συνεχόμενες από δίψα ψυχές των ανθρώπων. Που μεταβάλλει τους πίνοντας σε πηγές. Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/12/%ce%bf-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%8d-%ce%b7-%cf%80%ce%b7%ce%b3%ce%ae/

Η ψυχή μου ‘’ξηράνθηκε’’ μέσα στη ματαιότητα του κόσμου αυτού και έχω ανάγκη «ύδατος ζώντος» εκπορευομένου από τον Δημιουργό μου και «αλλομένου εις ζωήν αιώνιον». Παντοδύναμε και Ζωντανέ Θεέ – η Πηγή της αγιότητας, η Πηγή της δύναμης, η Πηγή της ζωής – φώτισέ μας και θάλψε μας με αγάπη προς Εσένα δια της Αγίας Μητέρας Σου της Ζωοδόχου Πηγής.
https://iconandlight.wordpress.com/2022/04/28/%ce%b7-%cf%88%cf%85%cf%87%ce%ae-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%be%ce%b7%cf%81%ce%ac%ce%bd%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b1/

Αναγνώσματα Εσπερινού:
Προφητεία Μιχαίου (Κεφ. Δ’, 2 ς’, 2 Ε’, 4)
Προφητεία Ησαΐου (Κεφ. ΝΕ’, 1)
Παροιμίες (Κεφ. θ’, 1)
Απόστολος: Πράξεις 14: 6-18
Ευαγγέλιο Θ. Λειτουργίας: Ιωάννη 7: 14-30

Ἀπολυτίκιον τῆς Μεσοπεντηκοστῆς Ἦχος πλ. δ’

Μεσούσης τῆς ἑορτῆς διψῶσάν μου τήν ψυχήν εὐσεβείας πότισον νάματα· ὅτι πᾶσι, Σωτήρ ἐβόησας· Ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω. Ἡ πηγή τῆς ζωῆς, Χριστέ ὁ Θεός, δόξα σοι

Ἀπολυτίκιον τοῦ ὁσίου Στεφάνου τοῦ Χωρηβίτου, τοῦ ἐκ Σινᾶ
Ἦχος πλ. δ’

Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς, τῆς ἐρήμου τὸ ἄγονον ἐγεώργησας, καὶ τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς, εἰς ἑκατὸν τοὺς πόνους ἐκαρποφόρησας· καὶ γέγονας φωστήρ, τῇ οἰκουμένῃ λάμπων τοῖς θαύμασι, Στέφανε Πατὴρ ἡμῶν Ὅσιε· Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἠιμῶν.

Δόξα… Καί νυν … Ήχος πλ. δ’, ἀποστίχων τοῦ ἑσπερινοῦ

Μεσούσης τῆς ἑορτῆς διδάσκοντός σου, Σωτήρ, ἔλεγον οἱ Ἰουδαῖοι· Πῶς οὗτος οἶδε γράμματα, μή μεμαθηκώς; ἀγνοοῦντες ὅτι σύ εἶ ἡ Σοφία ἡ κατασκευάσασα τόν κόσμον. Δόξα σοι.

Στιχηρὰ ἰδιόμελα Ἦχος α’
Ἰωάννου Μοναχοῦ

ν τῷ ἱερῷ ἐπέστης ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ, μεσούσης τῆς ἑορτῆς, διδάσκων καὶ ἐλέγχων τοὺς ἀπειθεῖς Ἰουδαίους, τοὺς Φαρισαίους, καὶ Γραμματεῖς, καὶ βοῶν παρρησίᾳ πρὸς αὐτούς· ὁ διψῶν, ἐρχέσθω πρός με, καὶ πινέτω ὕδωρ ζωηρόν, καὶ οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ὁ πιστεύων τῇ ἐμῇ χρηστότητι ποταμοὶ ῥεύσουσιν ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ζωῆς αἰωνίου. Ὢ τῆς ἀγαθότητος, καὶ τῆς εὐσπλαγχνίας σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν· Δόξα σοι.

Καθίσματα Ἦχος πλ. δ’
Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον

στηκὼς ἐν τῷ μέσῳ τοῦ ἱεροῦ, μεσαζούσης ἐνθέως τῆς ἑορτῆς, ὁ διψῶν, ἀνέκραζες· ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω· ὁ γὰρ πίνων ἐκ τούτου, τοῦ θείου νάματος, ποταμούς ἐκ κοιλίας, ἐκρεύσει δογμάτων μου, ὅστις δὲ πιστεύει, εἰς ἐμὲ τὸν σταλέντα, ἐκ θείου Γεννήτορος, μέτ’ ἐμοῦ δοξασθήσεται. Διὰ τοῦτο βοῶμέν σοι· Δόξα σοι, Χριστὲ ὁ Θεός, ὅτι πλουσίως ἐξέχεας τὰ νάματα, τῆς σῆς φιλανθρωπίας τοῖς δούλοις σου.

Κοντάκιον Ἦχος δ’
Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ

Τῆς ἑορτῆς τῆς νομικῆς μεσαζούσης, ὁ τῶν ἁπάντων Ποιητὴς καὶ Δεσπότης, πρὸς τοὺς παρόντας ἔλεγες, Χριστὲ ὁ Θεός· Δεῦτε καὶ ἀρύσασθε, ὕδωρ ἀθανασίας· ὅθεν σοι προσπίπτομεν, καὶ πιστῶς ἐκβοῶμεν· Τοὺς οἰκτιρμούς σου δώρησαι ἡμῖν· σὺ γὰρ ὑπάρχεις πηγὴ τῆς ζωῆς ἡμῶν.

Ὁ Οἶκος

Τὴν χερσωθεῖσάν μου ψυχήν, πταισμάτων ἀνομίαις, ῥοαῖς τῶν σῶν αἱμάτων κατάρδευσον, καὶ δεῖξον καρποφόρων ἀρεταῖς· σὺ γὰρ ἔφης πᾶσι, τοῦ προσέρχεσθαι πρός σὲ Λόγε Θεοῦ πανάγιε, καὶ ὕδωρ ἀφθαρσίας ἀρύεσθαι, ζῶν τε καὶ καθαῖρον ἁμαρτίας, τῶν ὑμνούντων τὴν ἔνδοξον καὶ θείαν σου Ἔγερσιν παρέχων ἀγαθέ, τὴν ἀπὸ τοῦ ὕψους ἐνεχθεῖσαν ἀληθῶς τοῖς Μαθηταῖς σου, Πνεύματος ἰσχύν, τοῖς σὲ Θεὸν γινώσκουσι· σὺ γὰρ ὑπάρχεις πηγὴ τῆς ζωῆς ἡμῶν.

Ἐξαποστειλάριον
Ὁ οὐρανὸν τοῖς ἄστροις

τὸν κρατῆρα ἔχων, τῶν ἀκενώτων δωρεῶν, δός μοι ἀρύσασθαι ὕδωρ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, ὅτι συνέχομαι δίψῃ, εὔσπλαγχνε μόνε οἰκτίρμον. (Δίς)

Κοινωνικὸν
τρώγων μου τὴν Σάρκα, καὶ πίνων μου τὸ Αἷμα, ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ, εἶπεν ὁ Κύριος.

αγια σοφια-Κωνσταντινούπολη_Constantinople_Константино́поль-agiasofia2


O my brethren, if only we too would be made worthy by faith, so that the Lord Jesus would enter our hearts, and that we would taste of His ineffable love! O Lord Jesus Christ, our Life, our Wisdom and our Love, cleanse us and enter into us. Saint Nikolai Velimirovič

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _13999746942001451251Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Rejoice!» «Peace be unto you!»

Synaxarion
On May 18 we commemorate the holy Martyrs Peter of Lampsacus, Dionysius, Christina the Virgin, Andrew, Paul, Benedimus, Paulinus, and Heraclius of Athens (c. 249 – 251).
On this day we also commemorate the holy Martyrs Theodotus and Tecusa, and the holy seven virgins of Ancyra: Alexandria, Claudia, Phaeina, Euphrasia, Matrona, Julia, and Theodota (304).
On this day we also commemorate the Hosios Stephanos the Chorabyte of Sinai (7th century)
Hieromartyr Felix, Bishop of Spoleto, in Umbria (304)
Martyr Dioscorus, in Cynopolis of Egypt (305)
Hieromartyr Potamon (Palæmon), Bishop of Heraclea in Egypt, and Confessor (340)
Martyr Galactia
Martyr Euphrasia of Nicaea (c. 303)
Martyr Julian
The Holy clergy and lay martyrs massacred under Emperor Valens (364-378)
Martyrs David and Tarechan, of Georgia (693)
Stephen the New Patriarch of Constantinople (893)
Saint Anastaso (Anastasia) of Leukadion (or Laucation), near the Bithinian sea-shore
Saint Martinian of Areovinthus (Areobindus, Areovinchus), monk of the church of the Theotokos of the Areovinthus quarter, Constantinople
Saint Macarius (Glukharev) of the Altai (1847)
Repose of Blessed Philip, founder of the Gethsemane Caves Skete of St. Sergius Lavra (1869)

Synaxarion From the Pentecostarion
On Wednesday of the fourth week after Pascha of the Paralytic, we celebrate the feast of Mid-Pentecost.

Verse: Standing in the midst of the teachers, Christ the Messiah teacheth at Mid-feast.
Verse: By Thy boundless mercy, O Christ our God, have mercy on us. Amen

Hymn of Praise
Christ is wisdom
by Saint Nikolai Velimirovič

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _03…. Wisdom shown,
And the truth of God enlightened men.
Wisdom is not bitter, the people recognized;
But, to everyone who drinks of it to the bottom, it is sweet,
To everyone who suffered for it, it is dear.
To whomever, in the world, all hope is first extinguished,
Who walks throughout the world as over an old cemetery,
Who thinks about men as about weak slavery,
Who thinks about five earthly dry lands [continents] as about five threshing floors,
Who thinks about five puddles, as about five oceans –
To him, Christ is the measure by which eternity is measured’
Adhere to that measure, confirmed in faith;
Whoever recognizes this measure [Christ] will never abandon it,
For the mysteries of the world, he will find no other;
Every other measure, inspite of exertion
Does not reach to the Alpha nor the Omega,
But is as deceiving as the moon which crawls over the water.
But appears that it reaches to the bottom of the water.
Christ surpasses both ends of the world,
Where the drama ends and where it began.
Of all the mysteries, the greatest mystery is He.
From His Nativity to His Crucifixion on the Cross,
From His Crucifixion on the Cross to His Resurrection –
He is the true measure of all God’s creation.
By Him, measuring sufferings in the midst of worldly rumbling
The saints of God suffered — without pain.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://livingorthodoxfaith.blogspot.com/2009/12/prologue-january-18-january-31.html

***

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _cf83cebfcf86ceb9ceb1-cebfcf81cf86ceb1cebdcebfcf830_-dbbf3_24693c9c_xxxlHomily:
on love that surpasses knowledge
by Saint Nikolai Velimirovič

… to know the love of Christ, which passeth knowledge (Ephesians 3:19).

The love that surpasses knowledge, that exceeds our understanding, is the love of Christ. No one can have even an inkling of the quality or the greatness of this love until Christ enters into him. Can anyone who has never tasted honey have any idea of its taste? Only when Christ enters into the heart of man by faith, does man know the inexpressible taste of the love of Christ-its sweet and intoxicating fragrance and incomparable comprehensiveness.

Just as a man who has Christ in his heart touches the breadth, length, depth and height of the knowledge of divine wisdom, so this man with Christ in his heart also touches the limitless open seas of the divine love of Christ.

O my brethren, how feeble are words when one needs to speak of the love of Christ-words are never weaker than in this situation. Indeed, what can one say before such astounding proofs of His love? He created us out of love, He was incarnate out of love, and out of love He accepted mockery and death for our sake. He opened the heavens for us out of love, and He revealed to us the immortal glory prepared for us! Even all this is only a part of the inexhaustible wealth, glory, beauty and life-creating sustenance that is the love of Christ. Oh, if only we too would be made worthy by faith, so that the Lord Jesus would enter our hearts, and that we would taste of His ineffable love!

O Lord Jesus Christ, our Life, our Wisdom and our Love, cleanse us and enter into us.

To Thee be glory and praise forever. Amen.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://prologue.orthodox.cn/November18.htm

O my brethren, let us open the doors of our souls to the Wisdom of God Incarnate in the Lord Jesus Christ!
O Lord Jesus, Wisdom and Power of God, open our souls and abide in them.

***

Saint Porphyrios the Kapsokalyvite

All things around us are droplets of the love of God

Άγ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the KapsokalyviteπολυχρονThe beauties of nature are the little loves that lead us to the great Love that is Christ
Take delight in all things that surround us. All things teach us and lead us to God. All things around us are droplets of the love of God — both things animate and inanimate, the plants and the animals, the birds and the mountains, the sea and the sunset and the starry sky. They are little loves through which we attain to the great Love that is Christ. Flowers, for example, have their own grace: they teach us with their fragrance and with their magnificence. They speak to us of the love of God. They scatter their fragrance and their beauty on sinners and on the righteous.

For a person to become a Christian he must have a poetic soul. He must become a poet. Poetic hearts embrace love and sense it deeply.

Make the most of beautiful moments. Beautiful moments predispose the soul to prayer; they make it refined, noble and poetic. Wake up in the morning to see the sun rising from out of the sea as a king robed in regal purple. When a lovely landscape, a picturesque chapel, or something beautiful inspires you, don’t leave things at that, but go beyond this to give glory for all beautiful things so that you experience Him who alone is comely in beauty. All things are holy — the sea, swimming and eating. Take delight in them all. All things enrich us, all lead us to the great Love, all lead us to Christ.

***

St. Nicholai Velimirovich

He that believeth on me, as the scripture hath said, out of his belly shall flow rivers of living water. (Jn. 7:38).

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _Mesopentikosti01…Out of his belly shall flow rivers of living water. Living water here means the Holy Spirit, as the Evangelist himself explains: He spake here of the Spirit. Thus, the Holy Spirit comes to abide in the one who believes in the Son of God, and spiritual, life-bearing rivers shall flow from his belly. But why from his belly? Because the body of a saint in this life is the habitation of the Holy Spirit, as the apostle says: What? Know ye not that your body is the temple of the Holy Ghost which is in you, which ye have of God, and ye are not your own? (1 Cor. 6:19). This is what the Apostle Paul said to the faithful, upon whom the Holy Spirit had already descended through their faith in the Son of God. In a narrower sense, the belly is understood to be the human heart, as the concentration of life both physical and spiritual. The same Apostle Paul says: God hath sent forth the Spirit of his Son into your hearts (Gal. 4:6).Thus, from the heart as from the main lamp of the Holy Spirit pour spiritual, life-bearing streams throughout the entire person, both bodily and spiritually. The consequence of this will be that the body of a person with faith will become an instrument of the human spirit, and the human spirit will become an instrument of the Holy Spirit. The whole person will be purified, illumined, confirmed, and made deathless by the streams of God the Spirit, so that all of his thoughts, all his love, and all his activities will be aimed at eternal life. The streams of his life will pour into eternity, and the streams of eternity will pour into his life.

***

Venerable Stephen the Chorabyte of Sinai
On mourning which causes joy. Step 7
by St. John Climacus

Σιναΐτες Άγιοι_All Saints of Mount Sinai_Святые отцы Синайской горы_σιναιτεσ sinaxi_sinaiton_pateron50. There lived here a certain Stephen who had embraced an eremitic and solitary life, and had spent many years in the monastic training. His soul was especially adorned with tears and fasting, and was bedecked with other good achievements. He had a cell on the slope of this holy mountain where the holy prophet and seer Elijah once lived.

But later this famous man resolved upon a more effective, austere and stricter repentance, and went to a place of hermits called Siddim. There he spent several years in a life of great austerity. This place was bereft of every comfort, and was almost untrodden by the foot of man, being about seventy miles from the fort.1 Towards the end of his life the elder returned to his cell on the holy mountain where he had two extremely pious disciples from Palestine who took care of the elder’s cell.

Having passed a few days there he fell into the illness from which he died. On the day before his death, he went into ecstasy of mind and with open eyes he looked to the right and left of his bed and, as if he were being called to account by someone, in the hearing of all the bystanders he said: ‘Yes indeed, that is true; but that is why I fasted for so many years.’ And then again: ‘Yes, it is quite true; but I wept and served the brethren.’ And again: ‘No, you are slandering me.’ And sometimes he would say: ‘Yes, it is true. Yes, I do not know what to say to this. But in God there is mercy.’

And it was truly an awful and horrible sight—this in visible and merciless inquisition. And what was most terrible, he was accused of what he had not done. How amazing! Of several of his sins the hesychast and hermit said: ‘I do not know what to say to this,’ although he had been a monk for nearly forty years and had the gift of tears. Alas, alas! Where was then the voice of Ezekiel to say to the tormentor: ‘As I find you, I will judge you, says God.’2 Truly he could not say anything of the sort. Why? Glory to Him who alone knows! And some, as before the Lord, told me that he even fed a leopard from his hand3 in the desert. And while being thus called to account he was parted from his body, leaving us in uncertainty as to his judgment, or end, or sentence, or how the trial ended.
……..
This is the seventh step. May he who has been found worthy of it help me too; for he himself has already been helped, since through this seventh step he has washed away the stains of this world.
1 See above, p. 37, note 143.
2 Cf. Ezekiel xxxiii, 13—20. This ‘unwritten saying’ of Christ is recorded by St. Justin (Dial. 47).
3 Another reading is: ‘reared a leopard by hand’.
The Ladder of Divine Ascent, St. John Climacus, Step,Translated by Archimandrite Lazarus Moore (Harper & Brothers, 1959)

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _0Mesopentikosti-midpentecost243456Vespers readings: Micah 4:2-3, 5; 6:1-5, 8; 5:4; Isaiah 55:1-3, 6-13; Proverbs 9:1-11.
Epistle: Acts 14:6-18.
Liturgy: John 7:14-30.

Mid-Pentecost – My brethren, let us open the doors of our souls to the Wisdom of God Incarnate in the Lord Jesus Christ! Lord Jesus, Wisdom and Power of God, open our souls and abide in them. St. Nicholai Velimirovich
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/25/mid-pentecost-my-brethren-let-us-open-the-doors-of-our-souls-to-the-wisdom-of-god-incarnate-in-the-lord-jesus-christ-lord-jesus-wisdom-and-power-of-god-open-our-souls-and-abide-in-them-st-nich/

Mid-Pentecost, But you seek to kill Me because My word has no place in you (St. John 8:37) St Nikolai Velimirovich
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/21/28798/

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _Ναός της του Θεού Σοφίας (1)The Dismissal Troparion, Tone VIII:

At Mid-feast give Thou my thirsty soul to drink of the waters of piety; * for Thou, O Savior, didst cry out to all: * Whosoever is thirsty, let him come to Me and drink. ** Wherefore, O Well-spring of life, Christ our God, glory be to Thee.

Troparion of St Stephen the Chorabyte of Sina, Tone 8

With the streams of thy tears thou didst irrigate the barren desert,/ and with sighs from the depths of thy soul thou didst render thy labors fruitful an hun­dredfold./ Thou wast a beacon for the whole world, radiating miracles.// O our father Stephen, entreat Christ God that our souls be saved.

Tone IV:

Verse: O praise the Lord, all ye nations; * praise Him, all ye peoples.
The bountiful pouring forth of the Spirit upon all, * is now at hand as the Scripture saith. * This is proclaimed by the mid-point of the blessed season * after Christ death, burial and arising, * when He gave unto His disciples * His unfailing and true promise, ** which revealed most clearly the coming of the Comforter.

Exapostilarion, Tone III:

O Thou that hast the never-emptying wine-bowl of gifts, * vouchsafe that I may draw water unto remission of my sins. * For with great thirst am I taken, ** O Thou only lovingly compassionate One. (Twice)

αγια σοφια-Κωνσταντινούπολη_Constantinople_Константино́поль-agiasofia2


Αχ Βηθεσδά, Βηθεσδά, πόσο παγκόσμια είσαι!Όλα τα βάσανα που υποφέρουν άνθρωποι και λαοί δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά η πλούσια θεραπεία που παρέχει σε ανθρώπους και έθνη το έλεος του Θεού, για να τους σώσει από τον αιώνιο θάνατο. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_010 2Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΙΕʹ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς Μαΐου μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Παχωμίου τοῦ Μεγάλου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Ἀχιλλίου Ἀρχιεπισκόπου Λαρίσης (350) *
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Βαρβάρου τοῦ Μυροβλύτου τοῦ ἐν Τρύφῳ Αἰτωλοακαρνανίας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀνδρέου τοῦ ἐρημίτου, τοῦ ἐν τῷ ὄρει τῆς Καλάνας τῆς ἐπαρχίας Βάλτου, πλησίον στό χωριό Χαλκιόπουλο τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, ἐκ Μονοδενδρίου τῶν Ζαγοροχωρίων τῆς Ἤπείρου (12ος)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς Ἁγίας Δάφνης ἐρημίτριας καί παρθενομάρτυρος δι’ ἀποκεφαλισμοῦ ἀπ’ τόν πατέρα της στό Gheel Βελγίου, τῆς ἐξ Ἰρλανδίας (7ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Βησσαρίωνος Α΄ Ἐπισκόπου Λαρίσης (15ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Βησσαρίωνος Β΄ Ἐπισκόπου Λαρίσης, ὁ καλούμενος “κτίτωρ Δουσίκου” ἤ “τοῦ Σωτήρος”, ἐκ Πύλης Τρικάλων (1540)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Τορκουάτου, Κτησιφῶντος, Σεκούνδου, ᾿Ινδαλετίου, Καικιλίου, ῾Ησυχίου καί Εὐφρασίου (1ος αἰ.).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σιμπλικίου ἐν Σαρδηνία Ἰταλίας (304).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Σιλβανοῦ, τοῦ Ταβεννησιώτου. 4ο αἰών
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Πανηγυρίου, τοῦ ἐκ Κύπρου.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη ἐν τῷ περιτειχίσματι καί ἀνάδειξις τῆς ἀχειροποιήτου εἰκόνος ἐν Καμουλιανοῖς, φρουρηθείσης ἐν τοῖς χρόνοις Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἠμῶν ῾Ησαΐου, ἐπισκόπου Ροστώβ, τοῦ Θαυματουργοῦ.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Παχωμίου, τοῦ ᾿Αναχωρητοῦ, τοῦ ἐκ Ρωσίας.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Παχωμίου, τοῦ Κένο τοῦ Καργκοπόλ.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Νικολάου (Κεδρώφ)(1936), πατρός τῶν ἁγίων ἱερομαρτύρων ᾿Αβερκίου καί Παχωμίου.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Παχωμίου (1938), ἀρχιεπισκόπου Τσέρνιγκωφ καί τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος ᾿Αβερκίου(1927)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Βλαδίμηρου Ζαγκάρσκυ, γαμπροῦ τῶν ἁγίων Παχωμίου καί Ἀβερκίου Κεδρώφ (1937)

Συναξάριον Πεντηκοσταρίου
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ τετάρτῃ ἀπὸ τοῦ Πάσχα, τοῦ Παραλύτου μνείαν ποιούμεθα, καὶ ὡς εἰκὸς τὸ τοιοῦτον ἑορτάζομεν θαῦμα. (Ευαγγέλιο: Ιωάν. ε’ 1-16).

Στίχοι
Τὸ ῥῆμα Χριστοῦ σφίγμα τῷ παρειμένῳ.
Οὕτως ἴαμα τοῦτο ῥῆμα καὶ μόνον.

Τῷ ἀπείρῳ ἐλέει σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Ομιλία στην Κυριακή του Παραλύτου (Ἰωάν. ε´ 1-16)
του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_0_c4f60_eb6958d2_origΜακάριος είναι ο άνθρωπος που υπομένει όλα τα λυπηρά αυτής της ζωής με καρτερία κι ελπίδα στο Θεό. Γι’ αυτόν η κάθε μέρα θα είναι μήνας στον ουρανό, ενώ στον άπιστο θα μοιάζει με χρόνο ολόκληρο. Γιατί ο άπιστος χαίρεται μόνο όταν δεν υποφέρει· κι όταν υποφέρει, το κάνει χωρίς υπομονή κι ελπίδα στο Θεό και δυσανασχετεί.

Μακάριος είναι ο άνθρωπος που δε γογγύζει όταν υποφέρειαλλ’ εξετάζει τις αιτίες με υπομονή κι ελπίδα στο Θεό. Πού θα βρει τις αιτίες που τον κάνουν να υποφέρει αυτός που πάσχει;
Θα τις βρει είτε μέσα του είτε στους γονείς του και στους γείτονές του. Ο βασιλιάς Δαβίδ υπόφερε για τις δικές του αμαρτίες. Ο Ροβοάμ για τις αμαρτίες του πατέρα του, του βασιλιά Σολομώντα. Οι προφήτες υπόφεραν για τις αμαρτίες των συμπατριωτών τους.

Αν αυτός που πάσχει έψαχνε διεξοδικότερα και βαθύτερα τις αιτίες των βασάνων του, πού θα τις έβρισκε; Σίγουρα θα τις συναντούσε στην ολιγοπιστία του προς το Θεό ή σε κάποιο σκοτεινό και κακό πνεύμα, σ’ ένα μαύρο σκοτάδι χωρίς φως ή στη στοργική και θεραπευτική πρόνοια του Θεού. Εδώ θα βρει τις αιτίες που τον κάνουν να υποφέρει εκείνος που ψάχνει διεξοδικότερα και βαθύτερα. Ο Αδάμ κι η Εύα υπόφεραν από την ολιγοπιστία τους στο Θεό· ό δίκαιος Ιώβ από το σκοτεινό και κακό πνεύμα της πονηρίας· ο τυφλός νέος άνθρωπος, που ο Χριστός άνοιξε τα μάτια του, για τη δόξα τού Θεού και για τη δική του αιώνια ανταπόδοση.

 Ο συνειδητός άνθρωπος είναι λογικό ν’ αναζητήσει τις αιτίες που τον βασανίζουν μέσα του, ενώ ο ανόητος κατηγορεί πάντα τους άλλους.Ο συνειδητός άνθρωπος θυμάται όλες τις αμαρτίες που έκανε από παιδί. Τις θυμάται με φόβο Θεού και περιμένει να πληρώσει γι’ αυτές. Έτσι όταν τον βρουν βάσανα, είτε αυτά προέρχονται από τους φίλους ή τους εχθρούς του, από τους ανθρώπους ή από τα πονηρά πνεύματα, αργά ή γρήγορα θα γνωρίσει τις αιτίες, γιατί τις αναζητεί μέσα του. Ο ανόητος άνθρωπος όμως είναι επιλήσμων, ξεχνά όλες τις αδικίες του. Κι όταν συναντήσει δυσκολίες οργίζεται πολύ και ρωτάει με κατάπληξη: Γιατί εγώ να έχω πονοκέφαλο, γιατί εγώ να χάνω όλα τα λεφτά μου, γιατί τα δικά μου παιδιά να πεθαίνουν; Και με την ανοησία και το μένος που τον δέρνουν, δαχτυλοδείχνει κάθε ύπαρξη στη γη ή στον ουρανό. Όλοι τους είναι υπεύθυνοι για τα βάσανά του, εκτός από τον εαυτό του – τον μόνο πραγματικά υπεύθυνο.
Μακάριος είναι ο άνθρωπος που επωφελείται απ’ όλα τα βάσανά του, γνωρίζοντας πως όλ’ αυτά τα επιτρέπει ο Θεός με την αγάπη Του για τον άνθρωπο, για τη δική του ωφέλεια. Με το έλεός του ο Θεός επιτρέπει να επισκεφτούν τον άνθρωπο βάσανα για τις αμαρτίες του. Με το έλεός Του το κάνει αυτό, όχι με τη δικαιοσύνη Του. Αν ενεργούσε με τη δικαιοσύνη Του, τότε κάθε αμαρτία αναπόφευκτα θά ’φερνε θάνατο, όπως λέει κι ο απόστολος: «Η δε αμαρτία αποτελεσθείσα αποκύει θάνατον» (Ιακ. α’ 15). Κι ο Θεός αντί για θάνατο χαρίζει θεραπεία μέσ’ από τα βάσανα. Τα βάσανα είναι ο τρόπος που χρησιμοποιεί ο Θεός για να θεραπεύσει τη λέπρα της αμαρτίας και του θανάτου.
Μόνο ο ανόητος άνθρωπος σκέφτεται πως τα βάσανα είναι κακό…

Δεν υπάρχει στον κόσμο βάσανο τόσο σκληρό και τόσο ολέθριο όσο η αμαρτία. Όλα τα βάσανα που υποφέρουν άνθρωποι και λαοί δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά η πλούσια θεραπεία που παρέχει σε ανθρώπους και έθνη το έλεος του Θεού, για να τους σώσει από τον αιώνιο θάνατο. Κάθε αμαρτία, επομένως, όσο μικρή κι αν είναι, αναπόφευκτα την ακολουθεί θάνατος, αν το έλεος του Θεού δεν επιτρέψει την επίσκεψη της αρρώστιας, για να συνεφέρει τον άνθρωπο από τη μέθη τής αμαρτίας. Γιατί η θεραπεία που ακολουθεί τον πειρασμό, προέρχεται από την ευεργετική δύναμη του Αγίου και Ζωοποιού Πνεύματος…

Η αμαρτία είναι ο σπόρος τού θανάτου, ένας φριχτός σπόρος, που αν δεν ξερριζωθεί έγκαιρα με τα βάσανα και δεν καεί με το πυρ του Αγίου Πνεύματος, θ’ αναπτυχθεί και θα καλύψει ολόκληρη την ψυχή και θα την κάνει δοχείο θανάτου, όχι ζωής.
Είναι σαφές λοιπόν πως τον πόνο πρέπει να τον αντιμετωπίσεις με υπομονή κι ελπίδα στο Θεό, με ευχαριστία, με χαρά. «Όσας έδειξάς μοι θλίψεις πολλάς και κακάς, λέει ο προφήτης Δαβίδ στο Θεό, και επιστρέψας εζωοποίησάς με, και εκ των αβύσσων τής γης πάλιν ανήγαγές με… ψαλώ σοι εν κιθάρα, ο άγιος του Ισραήλ, αγαλλιάσονται τα χείλη μου, όταν ψάλω σοι, και η ψυχή μου, ην ελυτρώσω» (Ψαλμ. ο’ 20-23). Ο απόστολος Πέτρος συμβουλεύει τους πιστούς: «αλλά καθό κοινωνείτε τοις του Χριστού παθήμασι, χαίρετε» (Α’Πέτρ. δ’ 13). Αυτό σημαίνει πως πρέπει να χαιρόμαστε συνειδητά, ταπεινά, με υπομονή και πραότητα. Κι αυτό για την κάθαρση των αμαρτιών μας, για καινή ζωή, για να κατοικήσει μέσα και γύρω μας ο Χριστός. Όταν ο Ιερός Χρυσόστομος πέθαινε στην εξορία, βασανισμένος και περιφρονημένος από τους ανθρώπους, τα τελευταία λόγια που ψέλισε, ήταν: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν».

Η Αγία Γραφή κι η εκκλησιαστική ιστορία μάς προσφέρουν τα μεγαλύτερα παραδείγματα υπομονής σε βάσανα πρωτάκουστα στους ανθρώπους. Το σημερινό ευαγγέλιο περιγράφει ένα τέτοιο παράδειγμα μεγάλης και μακρόχρονης υπομονής στον πόνο. Κι όχι μόνο αυτό. Κάνοντας την περιγραφή τού δύστυχου ανθρώπου που ήταν παράλυτος για τριάντα οκτώ χρόνια, με υπομονή κι ελπίδα, το ευαγγέλιο μας αποκαλύπτει ταυτόχρονα ή μάλλον μας διαβεβαιώνει για δύο μεγάλα μυστήρια. Το πρώτο είναι πως ο άνθρωπος αυτός, που ήταν τόσα χρόνια άρρωστος, χρωστούσε την αιτία της αρρώστιας του στον ίδιο, στην αμαρτία του. Το δεύτερο είναι πως ο παντοδύναμος Κύριος Ιησούς θεράπευσε τον άρρωστο με τη θεϊκή του δύναμη, λέγοντας τα εξής: «έγειρε, άρον τον κράβαττόν σου και περιπάτει» (Ιωάν. ε’ 8)…

Η Προβατική Κολυμβήθρα ή Βηθεσδά, πήρε τ’ όνομά της από τη γειτονική Προβατική Πύλη (βλ. Νεεμ. α’ 1, 32), απ’ όπου περνούσαν τα πρόβατα που προορίζονταν για θυσία, για να τα πλύνουν πρώτα στην κολυμβήθρα. Η κολυμβήθρα αυτή υπάρχει ακόμα στην Ιερουσαλήμ, αν και ερειπωμένη και δε χρησιμοποιείται πια… Οι πέντε στοές στην Προβατική Κολυμβήθρα έχουν καταρρεύσει εδώ και πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Μη νομίζετε όμως πως η ιστορία τής ανθρώπινης θλίψης και της φτώχειας που κείτεται θαμμένη στα ερείπιά της έχει τελειώσει. Μη νομίζετε πως αυτή είναι μια μεμονωμένη ιστορία, πως βρίσκεται μακριά από σας και πως δεν έχει τίποτα κοινό με τη δική σας ζωή. Δεν έχει υποπέσει στις αισθήσεις σας συγκεντρωμένος πόνος και θλίψη, δάκρυα και στεναγμοί, αμαρτία κι ανομία, πονηρές και κακές σκέψεις, τυφλές επιθυμίες και άνομα πάθη, ατελέσφορες προσπάθειες και φρούδες ελπίδες; 

Αχ Βηθεσδά, Βηθεσδά, πόσο παγκόσμια είσαι! Σε σένα ο άγγελος τού Θεού εκείνη την εποχή λειτουργούσε σαν τον ποιμένα που σώζει ένα ένα τα χαμένα πρόβατά του, ωσότου εμφανιστεί ο Ποιμήν των πάντων, αγγέλων κι ανθρώπων. Ένας σιωπηλός άγγελος, υπηρέτης τού Δημιουργού του, τάραζε το νερό για να πλύνει το άρρωστο πρόβατο από τη μόλυνση της αμαρτίας. Κιόταν κατέβηκε σε σένα ο καλός Ποιμένας, ο σαρκωμένος Λόγος τού Θεού, με το δημιουργικό λόγο Του απομάκρυνε την αμαρτωλή μόλυνση και σε άδειασε. Αυτός ήταν ο Καλός Ποιμένας. Γι’ αυτό το λόγο η κολυμβήθρα αυτή προφητικά είχε ονομαστεί προβατική. «Τα πρόβατα της φωνής αυτού ακούει, και τα ίδια πρόβατα καλεί κατ’ όνομα και εξάγει αυτά… και τα πρόβατα αυτώ ακολου­θεί, ότι οίδασι την φωνήν αυτού» (Ιωάν. ι΄ 3, 4). Τα πρόβατα ακούνε τη φωνή του Καλού Ποιμένα…

Ο παντογνώστης Κύριος είχε δει από πριν κι από μακριά ποιός τον ζητούσε, ποιός τον είχε ανάγκη. Δεν πέρασε τυχαία από τη λίμνη για να πάει στη χώρα των Γαδαρηνών, για παράδειγμα, όπως ίσως νόμιζαν οι σύντροφοί Του. Εκείνος γνώριζε πως εκεί βρίσκονταν δύο άνθρωποι δαιμονισμένοι που έπρεπε να τους θεραπεύ­σει. Ούτε βρέθηκε τυχαία στην πόλη τής Ναΐν την ώρα που μετέφεραν το νεκρό γιό τής χήρας. Εκείνος προγνώριζε πως εκεί τον περίμενε ένα μεγάλο έργο, σ’ εκείνον τον τόπο κι εκείνη την ώρα. Με τον ίδιο τρόπο δε βρέθηκε τυχαία στην Ιερουσαλήμ για τη γιορτή, όποια κι αν ήταν αυτή, ούτε και βρέθηκε πάλι από τύχη ή από περιέργεια στο χώρο των πέντε στοών, στο χώρο τού πόνου και της θλίψης. Όλα έγιναν σύμφωνα με την ακριβή προόρασή  Του για τον τόπο και το χρόνο. Είναι φανερό πως στην Ιερουσαλήμ δεν ήρθε για τη γιορτή, όπως νόμιζαν οι μαθητές Του, αλλά για τον άρρωστο άνθρωπο, γι’ αυτό που έμελλε να του προσφέρει.
Ο συγκεκριμένος παράλυτος άνθρωπος ήταν πολύ-πολύ άρρωστος. Μια αρρώστια που κρατάει τριάντα οκτώ μέρες, στους ανθρώπους μοιάζει ατέλειωτη. Τί να πούμε τώρα για μια αρρώστια που κρατάει τριάντα οκτώ χρόνια; Το πόσο γρήγορα ή αργά περνάει η αρρώστια, εξαρτάται από τη δική μας στάση, από τη δική μας διάθεση. Οι χαρούμενες ώρες έχουν φτερά, περνάνε γρήγορα. Οι ώρες του πόνου όμως είναι άπτερες, συχνά δεν έχουν ούτε πόδια και περνάνε πολύ αργά…

Τί ηρωική υπομονή είχε ο άνθρωπος αυτός! Τί υπεράνθρωπες προσπάθειες θα κατέβαλε για να συρθεί ως την κολυμβήθρα τη στιγμή που ο άγγελος του Θεού τάραζε το νερό!Τί σταθερή ελπίδα είχε στη θεραπεία του από μέρα σε μέρα, από χρόνο σε χρόνο, ακόμα κι από δεκαετία σε δεκαετία! Μ’ όλο που ο άνθρωπος αυτός υπέφερε τόσο πολύ για τις αμαρτίες του, δεν μπορούμε παρά να τον θαυμάζουμε. Όταν τον φέρνουμε στο νου μας, δεν μπορεί παρά να σκεφτόμαστε τόσους αδύναμους χαρακτήρες –άνδρες και γυναίκες, νέους και νέες- στις μέρες μας που, αν και υφίστανται πολύ λιγότερη πίεση, σηκώνουν τα χέρια τους, παραιτούνται από τη ζωή κι αναχωρούν για την άλλη αυτόχειρες.
«Θέλεις υγιής γενέσθαι;», τον ρώτησε ο μοναδικός φίλος που έσκυψε ποτέ κοντά του, στο κρεβάτι του, τα τριάντα οκτώ αυτά χρόνια. «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω», του απάντησε ο άρρωστος…

Εδώ βρέθηκε ένας άνθρωπος, ο μοναδικός άνθρωπος! Εδώ είναι ο Κύριος, που αγαπά περισσότερο από το συγγενή και το φίλο, που υπηρετεί πιο πιστά από τον υπηρέτη. Δεν έκανε το μακρύ και κουραστικό ταξίδι από τη Γαλιλαία ως την Ιερουσαλήμ για το Σάββατο και τη γιορτή, αλλά για χάρη ενός πονεμένου άνθρωπου. Ήρθε ώστε με τα έργα του, κι όχι με λόγια, να καταγγείλει τη φοβερή έλλειψη αγάπης ενός λαού που τα αισθητήρια του έχουν αμβλυνθεί. Ο Άνθρωπος ήρθε για χάρη του ανθρώπου…

Και τέλος, ο Κύριος σκόπιμα θεράπευσε τον παραλυτικό ημέρα Σάββατο, αν και θα μπορούσε να το κάνει αυτό και Παρασκευή, αν ήθελε. Το έκανε αυτό για να καταγγείλει την ειδωλολατρική προσκύνηση των Ιουδαίων στην ημέρα του Σαββάτου. Να δείξει πως ο άνθρωπος αξίζει περισσότερο από το Σάββατο, πως η αγάπη αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε είδος νομικής τυπολατρείας. Η πράξη αυτή του Χριστού έχει τη μοναδική σφραγίδα του τρόπου που ενεργεί ο Θεός: να στοχεύσει σε πολλούς στόχους ταυτόχρονα.

«Ην δε σάββατον εν εκείνη τη ημέρα, έλεγον ουν οι Ιουδαίοι τω τεθεραπευμένω· σάββατόν εστιν ουκ έξεστί σοι άραι τον κράβαττον» (Ιωάν. ε’ 9-10). Τί στρεψόδικες ψυχές έχουμε εδώ! Πόσο κλεισμένες καρδιές! Αντί να χαρούν που ένα σερνάμενο σκουλήκι στάθηκε όρθιο και ξανά ’γινε άνθρωπος, αντί να τον συγχαρούν που αποκαταστάθηκε η υγεία του, αντί να ξεσηκώσουν την πόλη ολόκληρη, να τους καλέσουν όλους για να δοξάσουν το ζωντανό και στοργικό Θεό, αντί για όλ’ αυτά εξοργίστηκαν με τον άνθρωπο επειδή κουβαλούσε στους ώμους του το κρεβάτι του και ξαναγύριζε υγιής στο σπίτι του. Αν μπροστά στα μάτια τους είχε αναστηθεί κάποιος νεκρός άνθρωπος ημέρα Σάββατο, δε θα είχαν θαυμάσει για την ανάστασή του αλλά θα τον ρωτούσαν: «Γιατί είσαι σκονισμένος και λερωμένος σήμερα, που είναι Σάββατο;»..

ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ-Christ healing the Paralytic at the Pool of Bethesda-StNikita1113Πόσο διεφθαρμένος κατάντησε ο περιούσιος λαός! Δέστε τι καρποί βλάστησαν στη γη που εξέθρεψε το Μωυσή, τον Ησαΐα, το Δαβίδ! Η άλλοτε γνωστή ευλάβεια των Ισραηλιτών εξελίχτηκε σε μια σαββατολατρεία. Η ιερατική υπηρεσία του Ζώντος Θεού έγινε μια αστυνομική εγρήγορση και παρακολούθηση της τάξεως της θεάς που ονομάζεται «Σάββατο»!..

Ο Κύριος με το που πραγματοποίησε τη θεραπεία χάθηκε μέσα στο πλήθος κι άφησε τα πράγματα να εξελιχτούν μόνα τους. Εκείνος είναι ο σπορέας. Σπέρνει τον καλό σπόρο και τον αφήνει ν’ αναπτυχθεί και με τον καιρό να καρποφορήσει, ανάλογα με τον τόπο όπου έπεσε. Ο Κύριος έκανε το καλό έργο, το θεϊκό, τόσο σε δύναμη όσο και σε αγάπη, κι αποσύρθηκε για να γλιτώσει τον έπαινο των ανθρώπων, όπως είπε λίγο αργότερα: «Δόξαν παρά ανθρώπων, ου λαμβάνω» (Ιωάν. Ε΄ 41). Φεύγει μακριά από τους ανθρώπους για να μη τον φθονήσουν, όπως γίνεται συνήθως. Φεύγει όμως για να δώσει παράδειγμα και σ’ όλους εμάς που λεγόμαστε χριστιανοί. Το καλό έργο τελειοποιείται και δικαιώνεται όταν γίνεται μόνο από αγάπη για τον άνθρωπο και για τη δόξα του Θεού. Όλοι εκείνοι που επιθυμούν να κάνουν καλά έργα, ας μη τα κάνουν από ματαιότητα, για να προσελκύσουν τον έπαινο των ανθρώπων. Όποιος επιδείχνει τα καλά του έργα σε κοινή θέα, μοιάζει με τον άνθρωπο που βάζει τα πρόβατα ανάμεσα στους λύκους…

«Απήλθεν ο άνθρωπος και ανήγγειλε τοις Ιουδαίοις ότι Ιησούς εστιν ο ποιήσας αυτόν υγιή» (Ιωάν ε΄15). Είδε ότι ωφελήθηκε ο άνθρωπος κι είπε στους Ιουδαίους πως τον έκανε καλά ο Ιησούς. Το έκανε αυτό με καλή πίστη, με καλές προθέσεις. Τον ρωτήσανε για τον Ιησού κι αυτός νόμισε πως ήταν καλό να το πει. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ένιωσε πως όφειλε αυτό στον ευεργέτη του, έπρεπε να γνωρίσει το όνομά του στους άλλους, να το μάθουν όλοι, και μάλιστα εκείνοι που τον ρώτησαν. Ούτε να φανταστεί δεν μπορούσε πόσο πονηρές ήταν οι καρδιές εκείνων που ρωτούσαν για τον Ιησού. Πώς θα μπορούσε να υποψιαστεί πως εκείνοι δε ρωτούσαν για να δοξάσουν τον Ιησού σαν θαυματουργό, μα για να τον θανατώσουν, επειδή δεν τήρησε την αργία του Σαββάτου;

Πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα το σημείο αυτό. Πηγαίνει και λέει στους Ιουδαίους πως ο Ιησούς ήταν που τον θεράπευσε. Κατέχεται ολόκληρος από τη σκέψη της θεραπείας και του θεραπευτή του. Οι Ιουδαίοι, αντίθετα, κατέχονταν από τη σκέψη τού σαββατισμού, της μη τήρησης του Σαββάτου…

Δεν είναι σε θέση να παρατηρήσει τη στενομυαλιά και τις πονηρές διαθέσεις τους, που κρύβονταν όπως τα φίδια κάτω από τα φυλλώματα. Η σκέψη κι η διάθεσή του ήταν να δοξολογήσει τον Κύριο Ιησού, τον ευεργέτη του. Η σκέψη κι η διάθεση των Ιουδαίων ήταν να τον θανατώσουν. «Οι Ιουδαίοι εζήτουν αυτόν αποκτείναι», γράφει ο ευαγγελιστής (Ιωάν. ε’ 16). Γιατί ήθελαν να τον σκοτώσουν; Μήπως επειδή ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που πρόσεξε το δυστυχή παράλυτο τα τριάντα οκτώ αυτά χρόνια; Μάλιστα, γι’ αυτό. Αλλά και για έναν άλλο λόγο. Επειδή ο Κύριος ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που έδωσε μεγαλύτερη σημασία στη ζωή ενός ανθρώπου, από την τυπολατρία του σαββατισμού των Ιουδαίων.

Ο Κύριος πέρασε απαρατήρητος ανάμεσα από τις παγίδες και τις ενέδρες της κακίας των Ιουδαίων, σκορπίζοντας με λόγο και έργα το ευαγγέλιο της αγάπης για τους ανθρώπους, ως τη στιγμή που αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να παραδοθεί στα χέρια των Ιουδαίων. Για να δείξει τη μεγαλοσύνη Του με την ταπείνωσή Του, να νικήσει το θάνατο με το θάνατό Του.
Σ’ Αυτόν πρέπει η τιμή κι η δόξα, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
(Απόσπασμα από το βιβλίο «ΟΜΙΛΙΕΣ Γ’: Αναστάσεως ημέρα – Από την Κυριακή του Πάσχα ως την Πεντηκοστή» Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Μετάφραση – Επιμέλεια Π. Μπότση – 2011)
Το κείμενο της ομιλίας προέρχεται από : http://christianvivliografia.wordpress.com/

ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΤΗΣ ΒΗΘΕΣΘΑ-Paralytic of Bethesda-vindecarea-slabanogului-2Ο Θεός μας … «βομβαρδίζει» με την αγάπη Του. Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου – Άγιος Βάρβαρος ο Μυροβλύτης ο Ακαρνάνας
https://iconandlight.wordpress.com/2019/06/21/%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B2%CE%BF%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80/

Κυριακή του Παραλύτου – Ποιος από εμάς είναι έτοιμος να παραμερίσει, να μείνει αφανής, να βοηθήσει κάποιον άλλον να προχωρήσει μπροστά, όταν ξέρουμε ότι θα είμαστε κατά κάποιον τρόπο οι χαμένοι, αλλά θα έχουμε γίνει μαθητές του Χριστού που έδωσε τη ζωή Του για να ζήσουν οι άλλοι. Αντώνιος (Bloom) Μητροπολίτης Σουρόζ
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/09/%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%ce%b5%ce%bc%ce%ac%cf%82-%ce%b5/

Όσιος Παχώμιος ο Μέγας, Βίος Οσίου υπό π. Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/05/14/%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%87%CF%8E%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%BC%CE%AD%CE%B3%CE%B1%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%85%CF%80%CF%8C-%CF%80/

Δόξα Πατρὶ…Καὶ νῦν… Ἦχος γ Τὴν ὡραιότητα τῆς παρθενίας σου

ῆμα Παράλυτον, μόνον συνέσφιγξεν, ὡς ὁ παγκόσμιος, λόγος ἐφθέγξατο, τοῦ δι’ ἡμᾶς ἐπὶ τῆς γῆς ὀφθέντος δι’ εὐσπλαγχνίαν, ὅθεν καὶ τὸν κράββατον, ἐπιφέρων διήρχετο, κἂν οἱ Γραμματεῖς ὁρᾶν, τὸ πραχθὲν οὐχ ὑπέφερον, κακίας κατεχόμενοι φθόνῳ, τῷ ψυχὰς παραλύοντι.

Δόξα. Τοῦ Πεντηκοσταρίου 
Ἦχος πλ. δʹ.

Κύριε, τὸν Παράλυτον οὐχ ἡ κολυμβήθρα ἐθεράπευσεν, ἀλλ’ ὁ σὸς λόγος ἀνεκαίνισε, καὶ οὐδὲ ἡ πολυχρόνιος αὐτῷ ἐνεπόδισε νόσος, ὅτι τῆς φωνῆς σου ὀξυτέρα ἡ ἐνέργεια ἐδείχθη, καὶ τὸ δυσβάστακτον βάρος ἀπέῤῥιψε, καὶ τὸ φορτίον τῆς κλίνης ἐβάστασεν, εἰς μαρτύριον τοῦ πλήθους τῶν οἰκτιρμῶν σου, δόξα σοι.

Δόξα. Ἦχος πλ. αʹ.

νέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα, ἐπὶ τῇ Προβατικῇ κολυμβήθρᾳ, τῇ λεγομένῃ κατὰ Ἰουδαίους Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἐχούσῃ· ἐν ταύταις γὰρ κατέκειτο πλῆθος τῶν ἀσθενούντων. Ἄγγελος γὰρ τοῦ Θεοῦ, κατὰ καιρὸν ἐπιφοιτῶν, διετάραττεν αὐτήν, καὶ ῥῶσιν ἐχαρίζετο τοῖς προσιοῦσιν ἐν πίστει. Καὶ ἰδὼν ὁ Κύριος χρονιοῦντα ἄνθρωπον, λέγει πρὸς αὐτόν· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; ὁ ἀσθενῶν ἀπεκρίνατο· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα, ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἰατροῖς κατηνάλωσα τὸν ἅπαντά μου βίον, καὶ ἐλέους τυχεῖν οὐκ ἠξιώθην. Ἀλλ’ ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων λέγει πρὸς αὐτόν· Ἆρόν σου τὸν κράββατον καὶ περιπάτει, κηρύττων μου τὴν δύναμιν, καὶ τὸ μέγα ἔλεος ἐν τοῖς πέρασιν.


Let us try to remain united by faith and love one with another, with Jesus Christ. All other unions are leading us to self-destruction. They are all aiming to destroy the human being, to turn it into an instrument, an ordinary cog in this complicated mechanism of human society. Fr. George Calciu

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_010 2Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Rejoice!» «Peace be unto you!»

Synaxarion From the Menaion.
On May 15 we commemorate our devout Father Pachomios the Great, founder of cenobitic monasticism (348).
On this day we also commemorate our devout Father Achillios, Bishop of Larissa.
On this day we also commemorate our devout Father Barbaros the Myrrh-streamer (c. 820 – 829) .
On this day we also commemorate our devout Father Andrew the Hermit and Wonderworker of Mt. Kalana, Epirus, wonderworker (c. 1237 – 1271)
On this day we also commemorate the contest of the holy Martyr Simplicius in Sardinia (c. 284-305)
On this day we also commemorate the contest of the holy Virgin-martyr Dymphna of Geel, Flanders (c. 650)
Saint Panegyrios of Cyprus (Panigerios, Panegyrius), Wonderworker of Malounta
On this day we also commemorate our devout Father among the Saints Esaias the Wonderworker, Bishop of Rostov (1090).
On this day we also commemorate our devout Fathers Silvan and Pachomius of Nerekhta.
The holy New Hieromartyrs Pachomius (Kedrov) of Chernigov (1938), and his brother, Abercius, Archbishop of Zhitomir; their father, the Priest Nicholas Kedrov (1936); and their brother-in-law, the Priest Vladimir Zagarsky (1937).
Discovery of the revered icon of Kamoulianos “Acheiropoieta” (“made without human hands”).
By their holy intercessions, O God, have mercy on us. Amen.

Synaxarion From the Pentecostarion
On this day, the fourth Sunday after Pascha, we commemorate the paralytic who was healed by the Lord, and we celebrate this as a miracle of our Lord God and Savior Jesus Christ. The commemoration of this event is made on this particular day because it occurred during the celebration of the Hebrew fifty days ( between Passover and Pentecost ). (John 5:1-15)

Verses.
Strength to the paralysed, the word of Christ.
And so this word was healing, this alone.

The Healing of the Paralytic and the Loneliness of Modern Man.
Fr. George Calciu

Now there is at Jerusalem by the sheep market a pool, which is called in the Hebrew tongue Bethesda, having five porches. In these lay a great multitude of impotent folk, of blind, halt, withered, waiting for the moving of the water. For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. John 5:2-4

ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ-Christ healing the Paralytic at the Pool of Bethesda-StNikita1113What is most dramatic throughout this entire Gospel reading is the loneliness of the sick man. Did you hear it? The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me (Jn. 5:7). The most tragic state a person can be in is loneliness, total isolation.

St. Cyprian of Carthage says that, “Each person falls in isolation, but we are saved in the community of the Church.” To be alone means to fall, to perish. Being alone means not thinking about anyone other than yourself, because you are overwhelmed by the surge of suffering in which you are being suffocated. You are depressed by the futility of life. This is because a life lived in loneliness, if you do not have God with you, is a futile, wasted life. Life lost its meaning back in that very moment when you became alone.

That sick man did not even have any family member or friend who would take him up when the water was stirred and throw him in, so that he would be healed. How many times do we find ourselves in a situation like that! How often are we lonely and sick, and we have no one to help us be healed, no one to deliver us from our suffering! Or perhaps in our loneliness and suffering we do not find anyone we can communicate with; or as the German saying goes, pain when shared becomes half as bad, but pain unshared is twice as hard.

That is how it was with this man. But Christ with great mercy asked him, “Do you want to be healed?”

We will see proof of this later, when the Savior meets him in the church and says, Behold, thou art made whole: sin no more, lest a worse thing come unto thee (Jn. 5:14).

What also touches us and others is that in the very minute that Jesus healed the man who had been paralyzed for thirty-eight whole years, instead of rejoicing that a man had regained his health, the scribes and Pharisees are angry, and say, “Why are you walking, why are you carrying your bed on the Sabbath?”

They didn’t say, “It’s great that you’ve been healed! Yes, go and thank God!” No, they were only interested in the formality of the law, which stated that it was forbidden to work on the Sabbath. They sacrificed a human being for the sake of observing this law.

And they asked him, “Who healed you?”

At first the healed man did not know how to answer them. But when Jesus met him in the church, he went to the Jews and said, “There, it was Jesus who healed me!”

This was not a denunciation to set the Jews after Jesus. This was the desire to announce for everyone to hear,“This Man helped me! He healed me! He was near me in my troubles!” We have to say it when someone has helped us. We have to testify to a miracle. Not in order to boast, but because we have been delivered from loneliness, sickness, and suffering! I have to say who helped me, who led me to the faith, who delivered me from sins and the cursedness of my heart—a priest, a believer, a friend… I have to say, “He saved me!” That’s how it was with this paralytic.

Beloved faithful! Modern society is isolating us more and more. The governments—not only the communist, but all governments—are more and more trying to isolate us, to make us more lonely, so that we would be less and less bonded with each other, so that we would not associate with each other, because all governments are trying to become totalitarian in order to control us. It is much harder to control tight communities of people than isolated individuals, and therefore governments are trying to isolate us.

The communists did this through force. The Westerners do not do this by force, they simply pronounce you unique, they say that you have rights, and you are independent. And this is so that you would become isolated, that you would not be attached to your parents, would not obey them if you are a child, so that you would not be in submission to anyone—after all, you are a free being.

Freedom falsely understood is rebellion against God; it is nihilism. That is how we have gotten to where we have gotten, to all of these crimes that are raging in the world. There are so many cities where fourteen-year-old children have murdered their teachers, friends, and parents. The human bond has been broken with the people next to us, with whom we live. Heartfelt relationships have been broken between me and my brother, me and my parents, between parents and children, between friends. We are becoming more and more alone in this exaggerated individualism, at the foundation of which lies the demonization of society.

Let us try to be united. Let us try to remain united by faith and love one with another, with Jesus Christ. Let us abide in unity in the Church, because the Church is the only positive social union. All other unions are leading us to self-destruction. They are all aiming to destroy the human being, to turn it into an instrument, an ordinary cog in this complicated mechanism of human society.

Fr. George Calciu
Translated from the Russian version by Nun Cornelia (Rees)
http://www.cuvantul-ortodox.ro/parintele-calciu-despre-singuratate-si-unirea-intru-biserica/
https://pravoslavie.ru/103292.html

Sunday of the Paralytic – Who of us is prepared to step aside, to become inconspicuous, or rather to help another to step forward instead of us when we know that we will be the loosers in a way, if we do this, we will have become disciples of Christ who gave His life that others may live. Anthony (Bloom) of Sourozh
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/09/44411/

Saint Dymphna, Virgin-Martyr of Ireland,of Gheel, Belgium
https://iconandlight.wordpress.com/2015/05/14/saint-dymphna-virgin-martyr-of-irelandof-gheel-belgium/

Scripture readings for the feast are the following: At the Divine Liturgy: Acts 9:32-42 and John 5:1-15.

In Thy indescribable compassion, O Christ our God, have mercy on us and save us, now and ever and unto ages of ages. Amen.

Stichera of the Paralytic, Tone I:

Thou Who by Thy most pure hand didst fashion mankind, * O compassionate One, * didst come to heal the sick, O Christ. * By Thy word Thou didst raise up the paralytic by the Sheep’s Pool. * And didst cure the ailment of the blood-streaming woman. * Upon the tormented daughter of the Canaanitish woman Thou wast merciful, * and the request of the centurion Thou didst not disdain. * For this cause we cry unto Thee: ** O Almighty Lord, glory be to Thee.

Glory. Tone 5. Composition of Koumoulas.

A man was lying in sickness at the Sheep Pool, and seeing you, Lord, he cried out, ‘I have no one when the water is stirred up to put me in it. While I am moving forward another gets there before me and receives the healing, while I lie sick’. And at once the Saviour, moved with compassion, says to him, ‘For your sake I have become man, for your sake I have clothed myself in flesh, yet you say ‘I have no one’? Take up your bed, and walk!’ All things are possible for you, all things obey you, all things are subject to you; remember us all and have mercy, O Holy One, as you love humankind.

Sessional Hymn, Tone III:

A word alone made strong the paralytic, * since it had been uttered by the universal Word,* Who had appeared upon the earth out of His love and compassion. * Wherefore, he departed hence and went forth bearing his own bed, * and the scribes, although they saw this great deed which was brought to pass, * since they were held by evil and palsied ** in soul by their envy, they endured not.

Ikos: O Thou Who holdest the ends of the earth in the palm of Thy hand, O Jesus our God, Who art co-beginningless with the Father, and Who, together with the Holy Spirit dost rule over all things: Thou didst appear in the flesh, healing infirmities, driving away passions, and giving sight to the blind. And, by a divine word, Thou didst raise up the paralytic, commanding him to walk straightway and to take up upon his shoulders his bed, which aforetime had borne him. Wherefore, together with him we all praise Thee and cry: O Compassionate Christ, glory to Thy dominion and might.

Glory…, Tone VIII:

O Lord, not the pool, but Thy word * healed and renewed the paralytic; * nor was he hindered by his infirmity of many years; * for the might of Thy voice proved to be more effective. * And he cast off his heavy burden * and carried the weight of his bed as a testimony to the abundance of Thy compassions. ** Glory be to Thee.

Now & Ever …, Tone pl. 1d. :

It is the day of the Resurrection. Let us shine brightly for the festival, and also embrace one another. Brethren, let us say even to those who hate us, ʺLet us forgive everything for the Resurrection.ʺ And thus let us cry aloud, ʺChrist is risen from the dead, by death trampling down upon death, and to those in the tombs He has granted life.ʺ

Christ is risen from the dead, by
death trampling down upon death, and
to those in the tombs He has granted life. (3)


Πολλοί το διαισθάνονται ενστικτωδώς, όπως τα μυρμήγκια την κακοκαιρία. Η εποχή μας είναι παρόμοια με την εποχή του Νώε, μέσα στο αμέτρητο πλήθος των ανθρώπων βρέθηκε μόνο ένας δίκαιος και η οικογένεια του, ο Νώε, πού πίστεψε πώς θα έρθει ο κατακλυσμός και το έλεγε σε όλους, αλλά αυτοί δεν τον άκουγαν. Η κιβωτός είναι η Εκκλησία. Μόνο όσοι είναι μέσα θα σωθούν. Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_femeile_mironositeΧριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Άγιος Επιφάνιος επίσκοπος Κωνσταντίας Κύπρου (403)
Γερμανός Α΄, επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως (740)
Οσία Καλλίτροπος, αδελφή του αγίου Επιφανίου
Δομιτίλλα μάρτυς στη νήσο Pandatavia Ιταλίας (96)
Σαββίνος και Πολύβιος επίσκοποι Κύπρου (4ος αι.)
Θεοφάνης επίσκοπος Σολέας Κύπρου (1550)
Όσιος Λέων ο Καλαβρος ο εν Μεθώνη
Διονύσιος του Ραντονέζ Ρωσίας (1633)
Ιωάννης ο από Βλαχίας, νεομάρτυς στην Κωνσταντινούπολι (1662)
Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα (1928) και Αμφιλόχιος Γολοβατιούκ Λαύρας του Ποτσάεβ Ουκρανίας (1971)
Εύρεση ιερών λειψάνων (1961) της Αγίας Ειρήνης Παρθενομάρτυρος εν Λέσβω (1463)

Εορτάζουν στις 12 Μαΐου

Ο νεομάρτυρας Νικόλαος Β΄ Ρομανώφ Τσάρος και Αυτοκράτωρ πασών των Ρωσιών
γεννήθηκε στις 6/19 Μαΐου το 1868

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_1263815614_image015Ο ίδιος ο Νικόλαος συνήθιζε να λέει: «Γεννήθηκα την ίδια μέρα που εόρταζε ο Δίκαιος Ιώβ ο Πολύαθλος και είμαι έτοιμος σαν κι εκείνον να δεχθώ τις δοκιμασίες του Θεού και να ανεχθώ τις ταλαιπωρίες έως τέλους.» Και πράγματι όλη του η ζωή ήταν ένας Γολγοθάς.

Και ο Άγιος Τύχων Πατριάρχης Μόσχας επίσης έλεγε :
«Τα γενέθλια του Ηγεμόνα μας συμπίπτουν με την ημέρα που η Ορθόδοξη Εκκλησία μας αφιέρωσε στην μνήμη του Πολύαθλου Ιώβ. Σε κάποιον άσχετο άνθρωπο, η σύμπτωση θα φανεί σαν ένα τυχαίο γεγονός. Στα μάτια όμως, ενός πιστού δεν μπορούν να υπάρξουν τυχαία γεγονότα, ακόμη περισσότερο όταν πρόκειται για τον εκλεγμένο από τον Ίδιο τον Θεό κατά την ώρα αυτήν της ανάγκης. Ο Τσάρος μας, όπως παλαιότερα ο Ιώβ, έλαβε το ένα μήνυμα μετά το άλλο για αποτυχίες των στρατευμάτων, για καταστροφικές πυρκαγιές, για σεισμούς, για κατολισθήσεις βουνών και πλημμύρες. Δύναται ο Τσάρος μας να σηκώσει όλες αυτές τις συμφορές με ελαφριά καρδιά; Μπορεί να αποφύγει το να υποφέρει για την πάτρια γη του; Ωστόσο, πληγές ακόμη πιό επώδυνες φέρουν θάνατο στην καρδιά του. Όπως ο Ιώβ, είναι παρεξηγημένος από τους φίλους του και υποφέρει από την παρεξήγηση αυτήν. Χάρισε, Κύριε, στον αγαπημένο μας ηγεμόνα τις επιτυχίες του Μωυσή, την ανδρεία του Δαβίδ και την σοφία του Σολομώντος μαζί με την υπομονή του Ιώβ.»

***

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0_a921_e8b3a169_L(2)_thumb[4]Από πολύ νωρίς η Αυτοκρατορική οικογένεια δεχόταν με υπομονή συκοφαντίες, ειρωνείες, ψεύδη, δολοπλοκίες…

…Οι συκοφαντίες αποτέλεσαν εξ αρχής το πιο λαμπρό στεφάνι στην κορυφή τους, όπως πολύ σύντομα θα αποκάλυπτε ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ σε κάποιο θαυμαστό όραμα.

…Κατά τον μήνα Μάϊο, ένας ενάρετος γέροντας της μονής του Σάρωφ βρισκόταν σε μεγάλη θλίψη για τις δοκιμασίες που εφίστατο η βασιλική οικογένεια. Καθώς βρισκόταν στην κατάσταση αυτήν, και ενώ προσευχόταν με δάκρυα, αποκοιμήθηκε και είδε το εξής θαυμαστό όραμα:
Βρέθηκε στην κωμόπολη του Τσέρσκογιε Σέλο και κοιτάζοντας προς τα ανάκτορα του Αλεξάνδρου, την κατοικία δηλαδή της βασιλικής οικογενείας, είδε ότι από πάνω του ανυψωνόταν ένας φωτεινός στύλος, ο οποίος έφθανε μέχρι τους ουρανούς! Ο γέροντας προχώρησε τότε μέσα στο παλάτι. Μέσα εκεί, είδε τον τσάρο να κάθεται στο γραφείο του και να είναι απασχολημένος γράφοντας. Κοντά του, σε ένα άλλο μικρότερο τραπέζι, καθόταν ο τσάρεβιτς Αλέξιος διαβάζοντας κάποιο βιβλίο. Μαζί τους ήταν και η υπόλοιπη οικογένεια, η αυτοκράτειρα με τα κορίτσια, οι οποίες ήταν καθισμένες και κεντούσαν. Ανάμεσα στα μέλη της οικογενείας, ακτινοβολώντας θείο φως, στεκόταν ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ, ο οποίος τους έδινε πνευματικές οδηγίες και τους παρηγορούσε. Όταν ο όσιος Σεραφείμ είδε τον γέροντα, τον πλησίασε και του είπε :
«Μην είσαι τόσο θλιμμένος, πάτερ μου, μην αθυμείς. Ο Θεός δεν πρόκειται να εγκαταλείψη τα εκλεκτά και αγαπημένα του παιδιά. Έχει την δύναμη να τους αρπάξη από τα χέρια των κακών ανθρώπων, αλλά επιθυμεί να δώση σ’ αυτούς ουράνια κι όχι επίγεια μακαριότητα. Το να στείλη λεγεώνες αγγέλων και να διασκορπίση τους εχθρούς τους είναι πολύ πιο εύκολο για τον Θεό από ο,τι είναι για μας το να πούμε ένα μόνο λόγο. Ωστόσο, ο Θεός απλά αφήνει την θολωμένη λογική των εχθρών τους να τους καταστρέψη από μόνη της. Ο Κύριος με απέστειλε για λίγο, ώστε να παρηγορήσω, να ενδυναμώσω και να προστατέψω τους βασιλομάρτυρες, διότι «το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής » και γι’ αυτό χρειάζονται την ουράνια βοήθειά μας στις δύσκολες αυτές ώρες της δοκιμασίας. Κοίταξε το ακτινοβόλο φως που εκπέμπεται από τα πρόσωπα των βασιλομαρτύρων. Αυτό είναι σημείο ότι βρίσκονται υπό την ειδική προστασία του Θεού, διότι είναι δίκαιοι. Όπως ακριβώς από καταβολής κόσμου οι δίκαιοι εξευτελίσθηκαν, αδικήθηκαν και συκοφαντήθηκαν από ανόμους ανθρώπους –ακολούθους του πρώτου ψεύστη και απατεώνος, του διαβόλου- έτσι και αυτοί οι δίκαιοι βασιλομάρτυρες έχουν εξευτελισθή, ταπεινωθή, συκοφαντηθή και αδικηθή από κακούς ανθρώπους, υποκινούμενους από τον αρχέκακον διάβολο… Κοίταξε (τώρα) το πρόσωπο της αυτοκράτειρας και θα δης ότι το φως που εκπέμπεται από το πρόσωπο της είναι πιο λαμπερό από τους άλλους. Αυτό είναι σημείο ότι υπέστη εκ μέρους του διαβόλου περισσότερες συκοφαντίες και ψευδείς κατηγορίες από όλους τους άλλους. »

Στη συνέχεια τους εξόρισαν στην βόρεια Σιβηρία, στην πόλη Τομπόλσκ, εκεί, όταν ο έκπτωτος, πλέον, Νικόλαος ρώτησε έναν επαναστάτη τι γίνεται στη Ρωσία, εκείνος απάντησε: “Χύνονται ποτάμια αίματος”. Και τέλος τον Απρίλιο του 1918 τους μεταφέρουν στην οικία Ιπάτιεφ, στην πόλη Αικατερίνμπουργκ. Η ένθερμη προσευχή και η πολύωρη ανάγνωση της Αγίας Γραφής ήταν η μόνη παρηγοριά των φυλακισμένων.

***

Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα (1853 – 1928)

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_9-sf-mc-tarul-nicolae-1918-1Το 1917, πριν από την οκτωβριανή επανάσταση των μπολσεβίκων, επισκέφθηκε τον όσιο Νεκτάριο της Όπτινα ένα από τα στενά πνευματικά του τέκνα, ο πατήρ Βασίλειος Σούστιν, κατα τη συζήτησής τους, ξαφνικά ο όσιος είπε τα εξής:
«Χαλεποί καιροί έρχονται σύντομα. Στον κόσμο ο αριθμός έξι έχει περάσει και ο αριθμός επτά πλησιάζει… Να είστε σιωπηλοί, υπομονετικοί», είπε ο γέροντας και άρχισαν να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια του. «Το έτος 1918 θα είναι ακόμη χειρότερο. Ο τσάρος και ολόκληρη η οικογένειά του θα βασανισθούν και θα δολοφονηθούν. Μια ευσεβής ψυχή είδε ένα αποκαλυπτικό όνειρο: Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός καθόταν σ’ ένα θρόνο και γύρω του ήταν οι δώδεκα Απόστολοι. Εν τω μεταξύ φρικτά βάσανα και θρήνοι ακούγονταν από την γη. Τότε ο απόστολος Πέτρος ρώτησε τον Χριστό:
“Κύριε, πότε θα παύσουν αυτά τα βάσανα;”
Και ο Κύριος του απάντησε: “Θα τους αφήσω μέχρι το 1922, αλλ’ αν δεν μετανοήσουν και δεν συνέλθουν, θα καταστραφούν”. Αίφνης ο Τσάρος παρουσιάστηκε μπροστά στον θρόνο του Χριστού με στεφάνι μεγαλομάρτυρος… Μάλιστα – βεβαίωσε ο Στάρετς – Αυτός ο Τσάρος θα γίνει μεγαλομάρτυρας. Αν δεν μετανοήσουμε και δεν επιστρέψουμε στον Θεό, τότε όχι μόνο η Ρωσία, μα ολόκληρη η Ευρώπη θα καταρρεύσει. Η ώρα της προσευχής έχει έρθει».
Τα παραπάνω κατέθεσε ο Β. Σούστιν, πνευματικό παιδί του αγίου Νεκταρίου, και καταγράφονται στη βιογραφία του ( Όσιος Νεκτάριος, Ο τελευταίος μεγάλος στάρετς της Όπτινα, έκδ Σταυροπηγιακής και Συνοδικής Ι. Μονής Οσίου Συμεών του Ν. Θεολόγου, Κάλαμος Αττικής 2003, σελ. 83-86).

***

Ο Όσιος δίδασκε σε όλους την ταπείνωση και την υπομονή, την προσευχή και ιδιαίτερα την ευχή του Ιησού. Έγραφε σε μια επιστολή του: «Μακάριοι έστε, όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσιν και ειπωσιν πάν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού. Χαίρετε και άγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς (Είστε μακάριοι, όταν σας χλευάσουν και σας καταδιώξουν και σας κακολογήσουν με ψεύτικες κατηγορίες για χάρη μου. Να χαίρεσθε και ν’ αγάλλεσθε, γιατί ο μισθός σας θα είναι μεγάλος στους ουρανούς).
Εύχομαι αυτός ο λόγος του Θεού να είναι παρηγοριά και βέβαιη ελπίδα σας. Οτιδήποτε επιτρέψει εκείνος, δεχθείτε το με εμπιστοσύνη, διότι το θέλημα του είναι αγαθό και τέλειο. Οι άγιοι Μάρτυρες υπέμειναν τα βασανιστήρια με ελπίδα και ο Κύριος δεν τους ντρόπιασε, αλλά τους δόξασε και δοξάστηκε μέσω αυτών. Τα ίδια λόγια του Σωτήρος προορίζονται για σας, αν ακολουθήσετε τα βήματα τους». Μάλιστα, όταν πλησίαζε η σοβιετική λαίλαπα, τόνιζε στα πνευματικά του παιδιά: «σε αυτές τις έσχατες ημέρες είναι καιρός για προσευχή. Κατά την διάρκεια της εργασίας σας να λέτε συνεχώς την ευχή του Ιησού. Στην αρχή με τα χείλη, μετά με το νου και ύστερα θα εισχωρήσει μέσα στην καρδιά σας».
Κι επαναλάμβανε αρκετές φορές:
Κρατηθείτε γερά στην Ορθοδοξία.

Πολλοί γνωρίζοντας το προφητικό του χάρισμα ρωτούσαν:
– Τι μας περιμένει;
– Μεγάλες κοινωνικές καταστροφές περιμένουν την ανθρωπότητα, απαντούσε. Τα τωρινά βάσανα μας μοιάζουν με τσιμπήματα εντόμων, συγκρινόμενα με τα βάσανα των εσχάτων χρόνων. Πολλοί το διαισθάνονται ενστικτωδώς, όπως τα μυρμήγκια την κακοκαιρία. Αλλά οι πιστοί χριστιανοί μπορούν να μην φοβούνται- η χάρη του Θεού τους προστατεύει πάντα. Στα τέλη θα συμβεί με τους πιστούς ότι έγινε με τους αποστόλους πριν από την κοίμηση της Θεοτόκου. Ο κάθε πιστός, οπού κι αν βρίσκεται, θα μεταφερθεί μ” ένα σύννεφο μέσα στην κιβωτό της Εκκλησίας. Μόνο αυτοί πού θα βρεθούν μέσα θα σωθούν. Η εποχή μας είναι παρόμοια με την εποχή του Νώε. Ο Κύριος επί έξι αιώνες προειδοποιούσε πώς θα γίνει κατακλυσμός, αλλά δεν τον πίστεψαν και δεν μετανόησαν μέσα στο αμέτρητο πλήθος των ανθρώπων βρέθηκε μόνο ένας δίκαιος και η οικογένεια του, ο Νώε, πού πίστεψε πώς θα έρθει ο κατακλυσμός και το έλεγε σε όλους, αλλά αυτοί δεν τον άκουγαν. Ακόμη κι οι εργάτες πού προσέλαβε για να κατασκευάσουν την κιβωτό, δεν πίστεψαν και γι” αυτό πήραν μόνο τον μισθό της δουλείας τους, αλλά δεν σώθηκαν χάθηκαν κι αυτοί στον κατακλυσμό. Εκείνη η εποχή είναι προμήνυμα της δικής μας. Η κιβωτός είναι η Εκκλησία. Μόνο όσοι είναι μέσα θα σωθούν.

***

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ_nektarij_optinskij_st_-nektary-of-optina-0_14ffe6_bf99ab61_orig - CopyΟ λόγιος Σέργιος Νείλος – ο οποίος συνεδόταν πνευματικά με τον Στάρετς Νεκτάριος – έχει διασώσει στο Ημερολόγιό του ένα χαρακτηριστικό ενύπνιο του οσίου Γέροντος, το βράδυ της 16ης προς 17η Μαρτίου 1910, στο οποίο φαίνεται η πάλη Χριστιανισμού και αθεΐας, αλλά και η τελική νίκη της Πίστεως.
“Ο π. Νεκτάριος του είπε – γράφει – ότι τον είχε συνταράξει ένα φοβερό όνειρο, που το έβλεπε σχεδόν όλο το βράδυ και μάλιστα ήταν ασυνήθιστα ζωντανό.
“Τι είδατε;” τον ρώτησε ο Σέργιος Νείλος με ξεχωριστό ενδιαφέρον.
“Είδα μίαν επανάσταση στη Ρωσία, μία φοβερή εξέγερση. Θα χρειαζόταν πολλή ώρα, για να σας το διηγηθώ με όλες τις λεπτομέρειες· θα σας πω τα κυριώτερα:
Είδα μία τεράστια πεδιάδα στην οποία γινόταν μια φοβερή μάχη, ανάμεσα σε ορδές από αθέους αποστάτες και ένα μικρό στρατό Χριστιανών. Όλοι οι αποστάτες ήσαν καλά οπλισμένοι και πολεμούσαν σύμφωνα με τους κανόνες της στρατιωτικής επιστήμης, ενώ οι Χριστιανοί ήσαν άοπλοι. Η κατάληξη αυτής της άνισης μάχης μπορούσε εύκολα να προβλεφθεί. Η στιγμή της τελικής νίκης των αποστατών πλησίαζε. Ντυμένοι γιορτινά μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους, πανηγύριζαν προκαταβολικά την νίκη τους.
Ξαφνικά όμως μία ασήμαντη στον αριθμό ομάδα Χριστιανών, ανάμεσα στους οποίους έβλεπα γυναίκες και παιδιά, έκαναν μία γενναία επίθεση στους εχθρούς του Θεού και αμέσως το πεδίο της μάχης γέμισε από πτώματα του άθεου στρατού. Το αμέτρητο πλήθος είχε εξοντωθεί και μάλιστα, προς μεγάλη μου έκπληξη, χωρίς την βοήθεια των όπλων. Ρώτησα τότε ένα Χριστιανό στρατιώτη:
“Πως καταφέρατε να νικήσετε αυτήν την αμέτρητη στρατιά”:
“Ο Θεός βοήθησε”, μου απάντησε.
“Ναί, αλλά με ποια μέσα;” – ρώτησα πάλι – “αφού δεν είχατε κανένα όπλο;”
“Με οτιδήποτε βρέθηκε στα χέρια μας”, μου ξαναείπε ο στρατιώτης”

***

Η επιστροφή ενός αθέου
Μαρτυρία του μοναχού Ιππολύτου, του Ερημητηρίου Ζωσιμόβ, στην Μόσχα:

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0bfd5544ee17f91225«Πριν από την είσοδό μου στην μονή, πήρα στο σπίτι των γονιών μου ένα πορτραίτο του αυτοκράτορα Νικολάου Β΄ και ένα της συζύγου του, Αλεξάνδρας Φεόντοροβνα. Οι γονείς μου, έχοντας διδαχθεί κατά την σοβιετική περίοδο να πιστεύουν ότι οι τσάροι ήταν τύραννοι, απόρησαν πολύ όταν άκουσαν πως γινόταν λόγος για αγιοκατάταξή τους και έβλεπαν σαστισμένοι τα δύο αυτά πορτραίτα να κρέμονται στις εξέχουσες θέσεις που τα τοποθέτησα. Η μητέρα μου, μορφωμένη γυναίκα, αμέσως θυμήθηκε την Ματωμένη Κυριακή του 1905 και την σφαγή των εργατών στον ποταμό Λένα, το 1912. Ωστόσο, όντας θεοφοβούμενη γυναίκα από την παιδική της ηλικία, η μητέρα μου συγκράτησε τον εαυτό της και δεν εξέφρασε πολλά ερωτήματα, παρά μόνο αναρωτήθηκε: “Πως είναι δυνατό αυτό;”. Ο πατέρας μου, δεδηλωμένος άθεος, δεν κράτησε για τον εαυτό του την αντίθετη γνώμη του. Ωστόσο, τρέφοντας εχθρικές διαθέσεις κατά των κομμουνιστών, εξέφρασε λύπη για το τέλος των βασιλομαρτύρων.

»Η τεταμένη ατμόσφαιρα στο οικογενειακό μας περιβάλλον, με τα διάφορα σχόλια κατά του τσάρου, επιδείνωσε περισσότερο την κρίσιμη κατάσταση στην οποία βρίσκονταν οι γονείς μου, η μάλλον ο πατέρας μου, για να είμαι πιο ακριβής. Ο πατέρας μου, εκείνη την περίοδο, κινδύνευε να καταδικασθεί σε φυλάκιση, διότι λόγω της απλότητας και της άγνοιάς του, έμπλεξε με μία ομάδα απατεώνων. Είχαν ήδη κατηγορηθεί για μία εγκληματική πράξη, έγιναν οι ανακρίσεις και είχε ορισθεί η ημερομηνία για την δίκη. Τότε, ο πατέρας μου είδε ένα όνειρο. Ο ίδιος ο τσάρος εμφανίστηκε σ’ αυτόν, φορώντας στολή αξιωματικού του αυτοκρατορικού στρατού και επωμίδες. Ήταν ψηλός, με γαλάζια μάτια και έλαμπε. Στεκόταν στραμμένος μερικώς προς τον πατέρα μου και κάποιος άλλος με μαύρη ενδυμασία είπε: “Τίμησέ τον ως άγιο και θα σε βοηθήσει”. Τότε ο πατέρας μου γονάτισε μπροστά στον τσάρο. Καθώς θυμάται ο πατέρας μου, γύρω από τον τσάρο στεκόταν η οικογένειά του.

»Μετά από αυτό το όνειρο, οι γονείς μου πήγαν σε μία μικρή εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και πασών των Ουρανίων Ασωμάτων Δυνάμεων, σε κάποιο χωριό, και εκεί έκαναν μία δέηση στους βασιλομάρτυρες. Ο ιερέας του χωριού, όταν άκουσε το όνειρο του πατέρα μου, δεν έφερε αντίρρηση να κάνει την δέηση. Και τι συνέβη αργότερα; Μετά από τρεις η τέσσερις μέρες έλαβε χώρα το πραξικόπημα στην Μόσχα (1993). Αμέσως μετά, ακολούθησε πραξικόπημα στην τοπική κυβέρνηση και αντικαταστάθηκε ο επικεφαλής της κυβέρνησης, ο οποίος μισούσε τον πατέρα μου και ήθελε με κάθε τρόπο να τον κλείσει στην φυλακή. Η αντικατάσταση των αξιωματούχων έδωσε ελπίδες στον πατέρα μου ότι θα έβλεπαν την περίπτωσή του με επιείκεια. Σύντομα ακολούθησε η δίκη και στον πατέρα μου δόθηκε ένας χρόνος με αναστολή. Αργότερα του δόθηκε αμνηστία και ακυρώθηκε η καταδίκη του. Από τα έξι άτομα που καταδικάστηκαν, ο πατέρας μου ήταν ο μόνος που απαλλάχθηκε της καταδίκης του.

»Μετά από αυτό το γεγονός, η στάση του πατέρα μου απέναντι στον τσάρο άλλαξε και άρχισε να τον σέβεται. Έτσι, αυτός ο οποίος μέχρι τότε περιγελούσε τα άγια, κάθε φορά που συναντούσε την παραμικρή δυσκολία, έτρεχε πάλι σ’ αυτόν από τον οποίο είχε βρει αληθινή βοήθεια: στον τσάρο Νικόλαο Β΄ και τους άλλους βασιλομάρτυρες.

Μία τέτοια περίπτωση είναι και η ακόλουθη. Ο πατέρας μου είναι γεωργός. Κάποια φορά, έφθασε σε κατάσταση που δεν είχε τίποτα να σπείρει. Ο κίνδυνος από αυτό δεν ήταν μόνο το ότι θα μπορούσε να μείνει χωρίς λεφτά, αλλά θα έπρεπε να δώσει όλα τα υπάρχοντά του για να ξοφλήσει το χρέος του. Τότε, μαζί με την μητέρα μου, έκαναν στον ναό μία δέηση στους βασιλομάρτυρες Νικόλαο και την οικογένειά του. Αμέσως μετά από αυτό, ήλθε να δει τον πατέρα μου ο ηγούμενος ενός κοντινού μοναστηριού και του είπε ότι είχε κάποιο γνωστό, ο οποίος ήθελε να δώσει στον πατέρα μου σπόρους για καλλιέργεια. Σπάρθηκε όλη η γη του: 370 στρέμματα!».
Πηγή: R. Monk Zachariah (Liebmann), “The Life of Tsar-Martyr Nicholas II”, The Orthodox Word, vol. 26, no. 4 (153), July-August, 1990.

Γεννήθηκα την ίδια μέρα που εόρταζε ο Δίκαιος Ιώβ ο Πολύαθλος και είμαι έτοιμος σαν κι εκείνον να δεχθώ τις δοκιμασίες του Θεού… Όλα είναι στα χέρια του Θεού. Όλες μας οι ελπίδες είναι σ’Αυτόν. Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ της Ρωσίας
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/06/44169/

Οι πιστοί χριστιανοί να μην φοβούνται- η χάρη του Θεού τους προστατεύει πάντα. Ο κάθε πιστός, οπού κι αν βρίσκεται, θα μεταφερθεί μ’ ένα σύννεφο μέσα στην κιβωτό της Εκκλησίας. Μόνο αυτοί πού θα βρεθούν μέσα θα σωθούν. Η εποχή μας είναι παρόμοια με την εποχή του Νώε. Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα
https://iconandlight.wordpress.com/2022/04/04/%ce%bf%ce%b9-%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%af-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%af-%ce%bd%ce%b1-%ce%bc%ce%b7%ce%bd-%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%bf%cf%8d%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b9-2/

Αγία Ειρήνη Παρθενομάρτυς εν Λέσβω, Να ξέρατε, τι φοβερά βασανιστήρια μας έκαναν οι Τούρκοι! Εμένα μ’ έκαψαν ζωντανή μέσα σ’ ένα μεγάλο πιθάρι. Αν ήξερες, τί φρικτούς πόνους ένιωσα!…
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/11/%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%ae%ce%bd%ce%b7-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b8%ce%b5%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%ac%cf%81%cf%84%cf%85%cf%82-%ce%b5%ce%bd-%ce%bb%ce%ad%cf%83%ce%b2%cf%89-%ce%bd%ce%b1/

Ο Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα όταν έλεγε το “Πάτερ ημών”, ήταν σαν να ήταν ο Κύριος εκεί, ακριβώς δίπλα του, και ο Άγιος να συνομιλούσε μαζί του.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/11/44112/

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_85a19c7ba4e43ddeἈπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείας πίστεως, ἔγνως τήν χάριν, καί θεόφθογγον, ἔσχηκας γλῶσσαν, Ἱεράρχα σοφέ Ἐπιφάνιε· ὅθεν δογμάτων ὀρθαῖς ἀναπτύξεσιν, αἱρετικῶν θριαμβεύεις τήν ἄνοιαν. Πάτερ Ὅσιε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε

Ω῾ς θεῖον θησαύρισμα, ἐκ τῶν ταμείων τῆς γῆς, φρικτῶς ἐφανέρωσας, τὰλείψανά σου ἡμῖν, Εἰρήνη πανεύφημε.Ὅθεν σε εὐφημοῦμεν, τὴν ἀνεύρεσιν τούτων, ἄγοντες ἑορτίως, τῇ παρούσῃ ἡμέρᾳ. Ἀλλ̉ αἴτειπαῤῥησίᾳ ἡμῖν, πταισμάτων τὴν ἄφεσιν.

Απολυτίκιον Αγίων Βασιλομαρτύρων Ρομάνοφ.
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείω στέμματι καταστεφθέντες και βασίλειον ευρόντες χάριν, αρεταίς θεοπρεπώς διελάμψατε, ου την επίγειον δόξαν ποθήσαντες, αλλά του Πνεύματος κάλλος το άφθορον όθεν, Άγιοι Ρομάνοφ Βασιλομάρτυρες, πρεσβεύσατε σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ἀπολυτίκιον. ῏Ηχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.

Δόξαν ἐπίγειον σοφῶς ἀπέῤῥιψας, τῶν μονοτρόπων δὲ σχῆμα ἐπέλεξας, ὁσιομάρτυς τοῦ Χριστοῦ, πανεύφημε ᾽Ελισάβετ· ἡ θερμὴ ἀγάπη σου, πρὸς τοὺς πάσχοντας ἔνδοξε, ἄγγελον ἐλέους σε, ἐπί γῆς ἐφανέρωσεν· τὸ αἷμά σου δὲ μάρτυς Κυρίου, τὸν πλοῦτον τῆς καρδίας σου ἐσφράγισεν.

Δόξα… Και νυν… Ήχος πλ. α’

Αναστάσεως ημέρα, και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει, και αλλήλους περιπτυξώμεθα. Είπωμεν αδελφοί, και τοις μισούσιν ημάς· Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει, και ούτω βοήσωμεν· Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος.


In the days of Noah, it was like this, the flood was approaching. The ark is the church. Only those who are in it will be saved. Saint Nectarius of Optina

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_femeile_mironositeΧριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Saint Epiphanius, Bishop of Salamis and Metropolitan of Cyprus (403)
Saint Calliope (Callitropos), nun, sister of St. Epiphanius of Cyprus
Patriarch Germanus I of Constantinople (740)
Saint Domitilla the martyr (c. 81-96)
Saints Nereus and Achilleus the martyrs (100)
Saint Dracontius, Bishop of Nicaea (c. 1st to 3rd centuries)
Saint Polybius, Bishop of Cyprus, Wonderworker (5th century) and Saint Sabinus, Archbishop of Cyprus (successor of St. Epiphanius to the Cypriot cathedra) (5th century)
Saint Theophanes, Archbishop of Cyprus (7th century)
Venerable Theodore of Kythera, ascetic (922)
Martyr Pancratius of Rome (304) and Martyr Dionysius (Denis), uncle of St. Pancratius (304)
Saint Theophanes, Bishop of Solea (Solia), Cyprus, later a hermit in the Troodos Mountains; the Outpourer of Myrrh (1550)
New Martyr John of Wallachia, at Constantinople (1662)
Saint Nectarius (Tikhonov) of Optina (1928)
New Martyr Abbess Athanasia (Lepeshkina), of the Smolensk Hodigitria Convent near Moscow (1931) and Martyr Evdokia Martishkina (1938)
Discovery of the holy relics (1961) of Saint Irene of Lesvos the Virgin-martyr (1463)

Commemorated on May 12

St. Tsar Martyr Nicholas II of Russia
’I was born on the feast-day of St Job the Long-suffering…”

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_unnamed (16)Tsar-Martyr Nicholas was born in St. Petersburg on May 6, 1868, the day upon which the Holy Church celebrates the memory of St. Job the Long-Suffering. And how prophetic this turned out to be – for Nicholas was destined to follow the example of this great Old Testament Saint both in circumstance and in faith. Just as the Lord allowed the Patriarch Job to suffer many things, trying him in the fire of calamity to test his faith, so was Nicholas tried and tempted, but he too never yielded and remained above all a man of God.

Tsar Nicholas himself used to say: “I was born the same day as righteous Job the Long-Suffering was celebrated and I am ready to accept the tribulations of God and to suffer the sufferings to the end.” And indeed all his life was a Golgotha (Calvary).

Not only the Tsar, but the whole of his blessed family, met their fate with truly Christian patience. Thus on March 13, 1917, the Tsarevich Alexis wrote to his sister Anastasia:
“I will pray fervently for you and Maria. With God everything will pass. Be patient and pray.”
And shortly after the abdication the Empress said: “Our sufferings are nothing. Look at the sufferings of the Saviour, how He suffered for us. If this is necessary for Russia, we are ready to sacrifice our lives and everything.”

***

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_fSaint Tikhon Patriach of Moscow writes about the birthday of our Tsar-Martyr Nicholas:
We find out justification in the fact of our Sovereign’s birthday coinciding with the day which the Orthodox Church has consecrated to the memory fo the long-suffering Job. To man this coincidence will seem to be but mere chance. But in the eyes of a believer there can be no chance, and only the more so when the elected by the Lord Himself in the time of need (Ecclesiastes 10:4). Consequently it is no mere chance, but rather a mysterious coincidence, that the birth of our Sovereign and the memory of the long-suffering Job come on the same day…

By permission of God, dreadful clamities befall this righteous man, and shock after shock strike at him. One after the other messengers come to him bringing sad news about the loss of all his possessions. And when the preceding messsenger was still speaking,there came one more to tell him about the loss of all his children and servants. Then, in his own turn, he is stricken with a painful disease- leprosy. Was it easy for Job to bear all this? “Was this strength the strength of stones and was his flesh of brass?” (Job 6:12).”If his griefs were thoroughly weighed and his calmities laid in the balance together,” possibly they would have outweighed the sand of the sea (Job 6:1-2).
Yet Job bore manfully all this misfortunes that befell him, and “in all this did not Job sin with his lips” (Job 2:10), he did not murmur against God…

Now brethren, let us trun from the ancient times to our days, from the man who “was the greatest of all the men of the east” (Job 1:3) to our country and its Supreme Chief…
Our Tsar received,as Job did of yore, tiding after tiding, telling of failing crops, of devastating fires, of earthquakes, mountain landslides and inundations…

Like Job, misunderstood by his friends and suffering from this misunderstanding, the Russian people, with its crown bearing Chiefat its head, have failed to this day to receive a correct valuation from their neighbors. Their best intentions are met with mistrust and are suspected of insincerity. Monstrous scheming is ascribed to them. Their best endeavors are commented upon in an unfavourable way, are distorted and laughed at. All the good in them is passed by in silence and their failings are manified to a huge size and are announced to all the world…

Let us not continue the enumeration of those foolish accusations: all our compatriots who abroad know them well. “Judge them, O Lord,that do me inustice; war againstthem that war against me” (Psalm 34:1).

Grant unto our beloved Sovereignthe successfulness of Moses, the manliness of David and wisdom of Solomon, together with the patience of Job.
Help him, O Lord, and all the Russian people to believe in Christ’s truth and int he righteousness of his labors and to hold to the way of the Lord, as in the past, in spite of anything our ill-wishers may say. Thus the Lord shall not forsake us, but will strengthen us with the hand of His truth, and those who go against us shall be brought to shame (Isaiah 41:10-11).

“Ye have heard of the patience of Job, and have seen the end of the Lord” (St. James 5:11)….
Excerpt , A Sermon On The Occasion Of The Birthday Of Tsar-Martyr Nicholas II By Saint Tikhon Patriach of Moscow

***

ΣΕΡΑΦΕΙΜ Τσιτσαγκωφ_St Seraphim Chichagov of Leningrad_Св Серафим (Чичагов)_file_608The Tsar, as a fervent lover of the Beatitudes of Christ, strove to emulate them all. He was truly meek, sought after righteousness, and was acknowledged by all who knew him as pure hearted. As desirous of peace, he made an unprecedented suggestion to the world early in his reign — that all nations come together and meet in order to cut down on their military forces and submit to general arbitration on international disputes. The result of his proposal, the Hague Peace Conference, was convened on May 18, 1899, and served as the precedent for the later League of Nations and United Nations. As a giver of mercy he was unparalleled in Russian history pardoning criminals, even revolutionaries; giving away vast quantities of his own land to alleviate the plight of the peasants; and countless other charitable deeds of which only God knows. And, of course, few mourned as he did, and few were persecuted unjustly as he was.

There soon began an endless succession of tragedies, even a small number of which would have broken a lesser man. But for the Tsar they only served to further refine the nobility of his soul.

In May, 1917, a Sarov archimandrite, who was sorrowing over the fate of the Royal Family, fell asleep during prayer and saw a vision of the Family together with St. Seraphim. And the saint told him not to sorrow, that God would not forsake his chosen ones, and that He had sent him, Seraphim, to comfort the Royal sufferers in the hour of their trial.
“Do you see the radiant light come from the faces of the Royal sufferers? This is a sign that they are under the special protection of God, as being righteous ones… Look at the face of the Empress and you will see that the light coming from it is brighter than the others. This is a sign that she will suffer more slander than any from the followers of the world’s slanderer.”

St. Tsar Martyr Nicholas II of Russia And His Family were murdered by the Bolshevik revolutionaries on 17 July 1918 in Yekaterinburg at the Ipatiev House.
The killing of Tsar Nicholas, opened the way to the destruction of Orthodox Russia and its transformation into Babylon.
Thus ended the life of the Christ-like Tsar, as a sacrifice for the Orthodox Faith and for the Russian people, both of whom he so fervently loved and believed in.
The Tsar, spiritually united at birth to the righteous and long-suffering Prophet Job laid down his life for his friends, and what’s more—even for his enemies, showing the greatest of love. Upon the Cross our Lord called out Father, forgive them; for they know not what they do (Lk. 23:34).

***

Saint Nectarius (Tikhonov) of Optina

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ_nektarij_optinskij_st_-nektary-of-optina-0_14ffe6_bf99ab61_orig - CopyIn 1917 the elder Nectarius of Optina prophesied: “A hard time is coming. The number six has passed in the world, and the number seven has begun. Now begins the age of silence. Be silent, silent,” said batiushka, and tears flowed from his eyes. “And now his Majesty is not his own man, he is suffering such humiliation for his mistakes. 1918 will be still worse. His Majesty and all his family will be killed, tortured. And our tsar will stand before the throne of God wearing the crown of a great-martyr. Yes, this tsar will be a great-martyr.
“In the last days,” he said, “the world will be encircled by paper and iron. Noah’s time is a figure of our own. The flood was approaching. Noah knew about it and told the people, but they did not believe him. He hired workers to build the ark, and they, while building the ark, did not believe, and so they only received the agreed pay for their work, but were not saved. Those days are a prefiguring of ours. The ark is the Church, only those who are in it will be saved.”

Once he advised: “Pray simply:” Lord, grant me your grace! ” A cloud of sorrows is falling on you, and you pray: “Lord, grant me your grace!” And the Lord will carry a thunderstorm past you. “

“Lord, grant me Thy grace,” the venerable elder Nectarios taught to pray and said: “And now a cloud is coming at you, and you pray: Give me grace, and the Lord will carry the cloud past.”

Valuable memories of Elder Nektarios can be found in Father Vasily Shustin, who visited him with his wife. “Father tells me,” says Fr. Vasily – …Now I will say that soon there will be a spiritual hunger for books. You won’t get spiritual books. It is good that he is collecting this spiritual treasure, it will be very useful. A hard time is coming now. The number six has passed in the world and the number seven begins, the century of silence. Shut up, shut up, says the priest, and tears flow from his eyes. The sovereign endures the humiliated for his mistakes. In 1918 it will be even harder. – The sovereign and the whole family will be killed, tortured. One pious girl had a dream: Jesus Christ is sitting on the throne, and there are 12 apostles near him, and terrible groans are heard from the ground. And the Apostle Peter asks Christ: When, Lord, will these torments end? – And Jesus Christ answers him: “I give the term until 1922. If people do not repent, do not come to their senses, then everyone will perish like that. ” Immediately before the Throne of God, our Sovereign is also in the crown of the Great Martyr. Yes, this Sovereign will be a great martyr. Recently, he redeemed his life, and if people do not turn to God, then not only Russia, but all of Europe will fail.

Archpriest Vasily Shustin told how the priest, without reading, went through the letters:
“On one of my visits to Optina Pustyn, I saw Father Nektariy read sealed letters. He came out to me with the received letters, of which there were about fifty, and, without printing, began to sort them. Some he postponed with the words: “Here you need to give an answer, but these thanks can be left unanswered.” He, without reading, saw their content. He blessed some of them, and even kissed some … “

The Monk Nektarios, being a seer, predicted in 1917: “Russia will rise and will not be rich in material, but it will be rich in spirit, and in Optina there will be seven more lamps, seven pillars.”

“If at least a few faithful Orthodox remain in Russia, God will have mercy on her,” Father Nectarius predicted in the early 1920s, who remained the only elder of Optina Pustyn after the death of Father Anatoly Jr. And he added with a smile: “But we have such righteous people.”. And the elder said: “In the last times the world will be girded with iron and paper”.

Here is what the Optina Elder Nektary answered to the nun Nektaria, who in 1924 asked the priest “about the end of the world”: « … it is not useful for people to know the time of the second coming. “Watch and Pray”, – said the Savior, it means that there is no need to foresee events, but in due time everything will be revealed to be true”.

We need, leaving European customs, to love Holy Russia and repent of the past passion for them, to be firm in the Orthodox faith, to pray to God, to repent for the past”.

Once a young doctor Sergey Nikitin came to Kholmischi for advice, but instead of solving the visitor’s problems, father delivered a monologue about the flood, secretly exposing the current situation. “Imagine,” he said to the surprised guest, “it is now completely unreasonable to believe that the era experienced by the human race in the antediluvian time was bleak, wild and ignorant. In fact, the culture then was very high. People knew how to do a lot of things, extremely witty in design and magnificent in appearance. Only on this man-made property they spent all their strength and souls. They concentrated all the abilities of their primitive young nature in only one direction – the full satisfaction of bodily needs. Their trouble is that they “became flesh.” So the Lord decided to correct this one-sidedness of theirs. Through Noah, he announced the flood, and for a hundred years Noah called people to correction, preached repentance in the face of God’s wrath, and built an ark to prove the right words. And what do you think? It was very strange for the people of that time, accustomed to the elegant form of their civilization, to see how an old man who had gone out of his mind knocks together some kind of awkward box of enormous size in the age of magnificent culture, and even preaches on behalf of God about the coming flood … ” “In the days of Noah, it was like this,” said the elder Nadezhda A. Pavlovich another time, “the flood was approaching. Noah knew about him and told people, but they did not believe. He hired workers to build the ark, and while building it, they did not believe, and therefore received only payment, but were not saved. Those days are a prototype of our days. The ark is the church. Only those who are in it will be saved.” And again: “Noah called all the people, but only cattle came.”

Lord, Jesus Christ, the Son of God, who is coming to judge the living and the dead, have mercy on us sinners, forgive the sins of our whole life, and with them weigh the fates hiding us from the face of the Antichrist in the hidden wilderness of Your salvation. Amen.

***

Conversion of an atheist.

Here is another testimony, received from Monk Ippolit of the Zosima Hermitage (near Moscow):

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_9-sf-mc-tarul-nicolae-1918-1“Before my entrance into the Monastery, as I recall, I brought a portrait of Emperor Nicholas II and one of his wife, Empress Alexandra Fyodorovna, to my parents. Since they were taught during the Soviet period to think of the tsars as despotic, my parents were puzzled that there could be talk of glorification, and looked with alarm at these two portraits, hung in a prominent place. My mother, educated as a woman of letters, immediately recalled ‘Bloody Sunday’ in 1905, the shooting of workers by Lensky; but, being a God-fearing woman from childhood, she restrained herself from too many opinions and only posed the question, ‘How can this be?!’ to herself. My father, by his own admission an unbeliever, did not spare his opinions, but since he had a grudge against the Communists at that time, he expressed sympathy for the fate of the Royal Martyrs. The nervousness of our domestic atmosphere, with various comments directed at the Tsar, aggravated the critical situation of my parents or, to be more precise, of my father. He was threatened with prison since he, through his simplicity and ignorance, had fallen in with a crowd of swindlers. They had already been indicted for a criminal act, interrogations had already taken place, and a date for the trial had been appointed. Then my father had a dream at night. The Tsar himself stood there in an officer’s uniform of the royal army with shoulder straps — he was tall, blue-eyed and radiant. He stood half-turned towards my father, and someone dressed in black said, ‘Venerate him and he will help you’ — and my father bowed down before him. He further recalled that the Tsar was surrounded by his family. After this dream my father and mother went to a small village church dedicated to the Archangel of God, Michael, and all the Heavenly Bodiless Hosts, and had a moleben served to the Royal Martyrs, which the parish priest agreed to serve, after first hearing about the dream my father had had. And what happened? About three or four days later there was a coup in Moscow, the infamous shooting at the White House. Immediately thereafter there was a coup in the regional government; and the head of the local government, who hated my father and wanted in any way possible to convict him and send him to prison, was replaced. The change of officials gave hope for my father to be treated with leniency. After a while the trial took place. My father was given one year of probation. Later he was given amnesty, and they dismissed his conviction — and out of six people convicted, his was the only dismissal.

“After this incident my fathers attitude towards the Tsar changed and even became reverent. Now that he had felt real help — he who until then had disparaged all things holy — he ran again, when he encountered ordinary difficulties, to him from whom he had seen this help — to Tsar Nicholas II and all the Royal Martyrs, and that’s the way it was. My father, a farmer, once found himself with nothing to sow. There were no seeds for planting and this threatened him not only with being left without money, but with having to give away all his possessions to settle his debt. Again he, together with my mother, had a moleben served to Tsar-Martyr Nicholas and all the Royal Martyrs. Immediately after this, the superior of a nearby monastery came to see my father at home and told him that he had an acquaintance who wanted to give him seeds for planting. All the land was planted — 370 acres.”

Saint Irene of Lesvos the Virgin-martyr said, if you only knew the terrible pain that I had undergone… it is impossible to even imagine it… The Turks burnt me alive inside this clay pot.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/11/saint-irene-of-lesvos-the-virgin-martyr-said-if-you-only-knew-the-terrible-pain-that-i-had-undergone-it-is-impossible-to-even-imagine-it-the-turks-burnt-me-alive-inside-this-clay-pot/

The destiny of a true Orthodox ruler, St. Tsar Nicholas II of Russia
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/21/the-destiny-of-a-true-orthodox-ruler-st-tsar-nicholas-ii-of-russia/

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_85a19c7ba4e43ddeApolytikion of Epiphanius, Bp. Of Cyprus in the Fourth Tone

O God of our Fathers, ever dealing with us according to Thy gentleness: take not Thy mercy from us, but by their entreaties guide our life in peace.

Troparion — Tone 8

By a flood of tears you made the desert fertile, / and your longing for God brought forth fruits in abundance. / By the radiance of miracles you illumined the whole universe! / O our holy father Nectarius, pray to Christ our God to save our souls!

Kontakion of 14 Elders of Optina Monastery
Plagal of the Fourth Tone

To Leo, Moses, Anatolius, and Anthony; to Barsanuphius, Macarius, Hilarion: to Isaacius and Nicon, the righteous Martyrs; to Nectarius and Joseph and Isaacius, Anatolius, and Ambrose, who outshineth all, let us cry with joy: Rejoice, O Elders of Optina

Apolytikion of Renewal Tues.
Fourth Tone

On Lesbos, ye strove in contest for the sake of Christ God; ye also have hallowed her with the discovery of your relics, O blessed ones. O God-bearer Raphael, with thee, we all honour Nicholas the deacon and Irene the chaste virgin, as our divine protectors, who now intercede with the Lord.

Tropar-Dismissal Hymn of the Royal Martyrs. First Tone

Most noble and sublime was your life and death, O Sovereigns;* wise Nicholas and blest Alexandra, we praise you,* acclaiming your piety, meekness, faith, and humility,* whereby ye attained to crowns of glory in Christ our God,* with your five renowned and godly children of blessed fame. * O passion-bearers decked in purple, intercede for us.

Glory…, in Tone VI —

Who can recount thy labors and sufferings? O great passion-bearer, martyred Tsar Nicholas, thou didst assume the grievous burden of authority, not for the sake of glory, but as a Christian king and servant of Christ, as one concerned for the good of his people, enduring a multitude of tribulations. All of these things did the Lord permit because of the sins of the people, and that He might reveal thy piety, showing the world thy longsuffering, which was like that of the much suffering Job, that thou mightest receive a glorious martyr’s crown in the heavens, like unto that of Abel. And now joining chorus there with the angels, thou dost intercede for us before God, praying for the salvation of our souls.

Song 3
Having set me on the rock of faith, Thou have expanded my lips against my enemies. Make my spirit glad to sing continually: “No-one is as holy as our God, no-one is more righteous than Thee, O Lord.”

You exchanged the diadem of your perishable terrestrial kingdom for the imperishable crown of the Kingdom of Christ and instead of the scepter you have received a cross in your hand – you are rejoicing with the Tsarina and children.

In the day of much-afflicted Job you were born; much distress you endured: disdain, treachery, expulsion, brutal murder, and after-after the death-slander against your honest name; yet you received your reward not from the men, but from the Lord. Thereby, intercede for the salvation on behalf of the sons of Russia.

Aforementioned Job’s pleasant life had your life become identical to, holy Great-Martyr; not merely honor and glory, as well as Tsar’s crown, but also life itself Satan had desired to take away from you, yet he was overcome to you.

To The Virgin
Thou have been gracious to accept the scepter of the All-Russian kingdom from the hand of the holy Tsar, O Potent Lady. Do not cease covering holy Russia with thy glorious protection.

Song 9
The Word of God came from God in unspeakable wisdom-to renew Adam, who utterly fell into corruption-from the Holy Virgin was inexplicably incarnated for our sake; the faithful ones extol Him single-mindedly.

It would be better for you not to be born, wicked tormentors, for it will be more tolerable for Sodom and Gomorrah in the Day of Judgment than for the murderers of the Holy Tsar; by his prayers, Lord, strengthen the faith of the Orthodox ones.

You commanded us, Holy Tsar, not to avenge your murder, saying: “Lest evil be multiplied in the land of Russia, for evil will not defeat evil, but only love will.” Therefore, pray that we will amass love for God and our neighbors.

Prayer of the Optina Elders

Lord, give me peace of mind to meet everything that the coming day brings me. Let me completely surrender to Your holy will. For every hour of this day, instruct and support me in everything. Whatever news I receive during the day, teach me to accept it with a calm soul and firm conviction that everything is Thy holy will. In all my words and deeds guide my thoughts and feelings. In all unforeseen cases, do not let me forget that everything is sent down by You. Teach me to act directly and reasonably with each member of my family, without embarrassing or upsetting anyone. Lord, give me the strength to endure the fatigue of the coming day and all the events during the day. Guide my will and teach me to pray, believe, hope, endure, forgive and love. Amen.”

Both now. Of Pascha. Mode pl. 1.

It is the day of the Resurrection. Let us shine brightly for the festival, and also embrace one another. Brethren, let us say even to those who hate us, “Let us forgive everything for the Resurrection.” And thus let us cry aloud, “Christ is risen from the dead, by death trampling down upon death, and to those in the tombs He has granted life.”


Διαβάστε μωρέ το τρίτο κεφάλαιο του Ησαΐα! Μιλά και για την εποχή μας. Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Μυροφόρες γυναίκες (Ματθ. κη', 9-10). κατά την πρωίαν της Κυριακής. «Χαίρετεe8f236b0c7a18bf7fda694d291eΧριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ Θʹ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς Μαΐου μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Προφήτου Ἡσαΐου.

Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ Ιʹ(10) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς Μαΐου μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Σίμωνος τοῦ Ζηλωτοῦ.

μεγάλος διορατικός τῆς ἐποχῆς μας ἅγιος Πορφύριος πρίν φύγει ἀπό αὐτόν τόν κόσμο φώναζε ἐμπόνως κι ἔλεγε: «Διαβάστε μωρέ τό τρίτο κεφάλαιο τοῦ Ἠσαΐα! Μιλᾶ καί γιά τήν ἐποχή μας»

«Μετά την μπόρα την δαιμονική θα ‘ρθει η λιακάδα η Θεϊκή …»
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ο άγιος προφήτης Ησαΐας
Αγίου Νικολάου Βελιμιροβιτς

Ησαΐας προφήτης- Prophet Isaiah-Пророк Исаия-9-mai-2-1-fresca-din-sec-xvi-man-dionisiu-athosΟ μεγάλος αυτός προφήτης… επί τρεις ημέρες γυμνός περπατούσε στους δρόμους της Ιερουσαλήμ, προφητεύοντας την επικείμενη πτώση της πόλεως στον βασιλέα των Ασσυρίων Σενναχηρίμ υπενθυμίζοντας στον βασιλέα και στους ηγέτες του λαού να μην ελπίζουν στη βοήθεια των Αιγυπτίων ή των Αιθιόπων, διότι και αυτοί θα υποδουλώνονταν στον Σενναχηρίμ, αλλά να εμπιστευτούν την βοήθεια από τον Θεό τον Ύψιστο. Η προφητεία αυτή εκπληρώθηκε στην κυριολεξία, όπως και άλλες ακριβείς προρρήσεις του, οι σημαντικότερες των οποίων αφορούν στην Ενσάρκωση του Θεού, στην υπερφυή σύλληψή Του από την Παρθένο Μαρία, στον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και σε πολλά άλλα μείζονα γεγονότα της ζωής του Χρίστου.
Ο Προφήτης αυτός, εξαιτίας της αγνότητας της καρδιάς του και του διάπυρου ζήλου του για τον Θεό, έλαβε το χάρισμα της θαυματουργίας. Όταν η αιχμάλωτη Ιερουσαλήμ μαστιζόταν από φοβερή ξηρασία, ο Ησαΐας προσευχήθηκε στον Θεό και ύδωρ ανέβλυσε στις υπώρειες του Όρους Σιών.
Το ύδωρ αυτό ονομάστηκε Σιλωάμ, που σημαίνει «απεσταλμένος». (Ιωάννου 9,7). (Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ είναι εις τύπον του Βαπτίσματος, που αναγεννά τον άνθρωπο, ο όποιος εισέρχεται στους κόλπους τας Εκκλησίας. )
Αργότερα, ο Κύριος οδήγησε τον τυφλό εκ γενετής άνθρωπο, παραγγέλλοντάς του να λουστεί στο νερό της κολυμβήθρας Σιλωάμ, για να βρει το φως του .
Την εποχή της βασιλείας του Μανασσή, όταν ο Ησαΐας άστραψε και βρόντηξε εναντίον του και εναντίον των αρχόντων του εξαιτίας των παγανιστικών εθίμων τους, συγκρίνοντας τη γενεά τους με εκείνη των Σοδόμων και Γομορρών, τότε άναψε το μίσος των αρχόντων και του λαού εναντίον του μεγάλου αυτού προφήτη. Τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν έξω από τα τείχη της Ιερουσαλήμ, όπου τον έκοψαν στη μέση με πριόνι. Ο Ησαΐας έζησε και προφήτευσε επτακόσια περίπου χρόνια πριν από τον Χριστό.
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», (Μάιος), σελ.77, Εκδ. Αθως, 2014..
http://prologue.orthodox.cn/May9.htm

***

Οι άρχοντές σου απειθούσι, κοινωνοί κλεπτών, αγαπώντες δώρα, διώκοντες ανταπόδομα, ορφανοίς ου κρίνοντες και κρίσιν χηρών ου προσέχοντες (Ήσ. 1. 15, 23).
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Μέσω του μεγάλου προφήτου Ησαΐου, είπε ο Κύριος στο λαό του Ισραήλ: και εάν πληθύνητε την δέησιν, ουκ εισακούσομαι υμών αι γάρ χείρες υμών αίματος πλήρεις. Και συμπληρώνει πάλι: οι άρχοντές σου απειθούσι, κοινωνοί κλεπτών, αγαπώντες δώρα, διώκοντες ανταπόδομα, ορφανοίς κρίνοντες και κρίσιν χηρώς ον προσέχοντες (Ήσ. 1. 15, 23).

Πράττοντας τέτοια έξω από τούς ναούς ενώ μέσα στις εκκλησίες κράζουμε στον Δημιουργό για έλεος, σημαίνει ότι χτίζουμε και γκρεμίζουμε, φυτεύουμε και μαδούμε, λιβανίζουμε στον τρελό αγέρα.

Είναι σαν να παρουσιάζονται στο βασιλιά δύο άνθρωποι για να παρακαλέσουν για την ίδια πόλη. Ο ένας προσκυνά και παρακαλεί για βοήθεια και ο άλλος υβρίζει τον βασιλιά μπροστά στα μάτια του!

Έτσι και ο Βασιλεύς ουρανού και γης, δίνει από τη μια να φέρει η χρονιά καρπούς κατά τις προσευχές των ευσεβών, μα από την άλλη στέλνει το σκουλήκι, τον τυφλοπόντικα, τον καύσωνα ή την πλημμύρα. Χάνεται τότε η σοδειά και λιμός γίνεται εξαιτίας της ύβρεως των υβριστών.
Έτσι κάνει ο Θεός κατά την δικαιοσύνη Του. Γι’ αυτό η Εκκλησία καλούσε πάντοτε όλους τους ανθρώπους στην ορθή οδό, τη σύμφωνη με το νόμο του Κυρίου, γνωρίζοντας ότι ανάλογα με τη διαγωγή των ανθρώπων, αντιδρούν και όλα τα στοιχεία του σύμπαντος.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς. Ομιλίες και Μελέτη για τα Σύμβολα και τα σημεία. Ορθόδοξος Κυψέλη

***

Ησαΐας προφήτης- Prophet Isaiah-Пророк Исаия--0_1540a7_50ea4c7f_origΑγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο βασιλιάς Αχαάβ γιος του Αμρι αμάρτησε ενώπιον του Κυρίου περισσότερο από τους προκατόχους του (Α’ Βασιλ. 16). Λόγω των αμαρτιών του βασιλιά ο Θεός επέτρεψε τρία χρόνια ξηρασίας και λιμού στη γη του Ισραήλ. Αυτό δεν σωφρόνισε τον βασιλιά και δε μετανόησε. Γι’ αυτό ο Θεός επιτρέπει τον πόλεμο. Οι Σύροι επιτέθηκαν στον Αχαάβ και ο βασιλιάς Αχαάβ σκοτώνεται στον πόλεμο και τα σκυλιά γλύφουν το αίμα του, όπως του είχε πει ο προφήτης …

Δεν είναι ξεκάθαρο σαν τον καλοκαιρινό ήλιο ότι:
«Τα αμαρτήματα του ηγέτη του λαού προκαλούν τον πόλεμο και την ήττα.
Λόγω των αμαρτιών και των ανομιών των ασεβών αρχηγών του λαού υποφέρει ο λαός και καταρρέει το κράτος, η ανεξαρτησία και η ελευθερία του λαού.»

***

Οι ηγέτες του λαού που στηρίχθηκαν στον Κύριο, τον Έναν και Ζώντα, ζώντας σύμφωνα με τις εντολές του Κυρίου, με τον τρόπο ζωής τους εξασφάλισαν την ειρήνη στο κράτος, έτσι η δεν έγινε πόλεμος κατά την εποχή τους η αν έγινε απέβη νικηφόρος έναντι των εχθρών τους. Έχοντας τον Κύριο σημαία τους, σήμαινε ένδειξη αγαθότητας, καλούς ηγέτες για τον λαό, κριτές, βασιλείς, αρχιερείς, στρατηγούς και επάρχους….

Ο βασιλιάς Εζεκίας έπραξε το σωστό ενώπιον του Κυρίου. Προτίμησε τον Κύριο και δεν απομακρύνθηκε από Αυτόν και τήρησε τις εντολές Του. Και ο Κύριος ήταν μαζί του. Κατέστρεψε όλα τα είδωλα και καθάρισε τη χώρα από την ειδωλολατρία. Πολέμησε ενάντια στους Φιλισταίους και τους νίκησε. Όμως τον Εζεκία τον περίμενε μεγαλύτερη δοκιμασία. Ο Σενναχηρίμ βασιλιάς των Ασσυρίων επιτέθηκε στη χώρα του Ιούδα, φθάνοντας ως τα τείχη της Ιερουσαλήμ με πολυάριθμο στρατό. Στρατοπέδευσαν γύρω από την Ιερουσαλήμ και άρχισαν οι Ασσύριοι να βρίζουν το βασιλιά Εζεκία και εκτοξεύουν βλασφημίες για το Θεό του Ισραήλ. Τότε ο Εζεκίας έσκισε το πανωφόρι του και ντύθηκε στα πένθιμα πηγαίνοντας στον οίκο του Κυρίου και προσευχήθηκε λέγοντας τα εξής: Κύριε, Θεέ του Ισραήλ, που κάθεσαι ανάμεσα στα Χερουβείμ, που είσαι ο Βασιλιάς όλων των βασιλέων πάνω στη γη, εσύ που δημιούργησες τον ουρανό και τη γη. Γείρε Κύριε τ’ αυτί Σου να ακούσεις, και άνοιξε τα μάτια Σου να δεις, άκουσε τους λόγους των απεσταλμένων του βασιλιά Σενναχηρίμ που προσβάλουν εσένα τον Ζώντα Θεό. Γι’αυτό Κύριε Θεέ μας σώσε μας από τα νύχια του για να γνωρίσουν όλα τα βασίλεια της γης ότι Εσύ είσαι ο μόνος Θεός. Μετά από αυτή τη προσευχή του βασιλιά, έφθασε ο λόγος του Κυρίου μέσω του προφήτη Ησαΐα: σ’ αυτήν την πόλη δεν θα μπει, λέγει ο Κύριος, και θα επιστρέψει από το δρόμο που είχε έρθει, αφού εγώ θα υπερασπιστώ και θα σώσω (Ης:37).

Δεν είναι ξεκάθαρη η παρακάτω διδαχή;
«Λόγω της αγαθότητας των καλών ηγετών ο Κύριος χαρίζει ειρήνη και ευημερία σ’ έναν λαό.
Λόγω της αγαθότητας των καλών ηγετών ο Κύριος αποκρούει τους εχθρούς και χαρίζει τη νίκη σ’ έναν λαό.
Όταν οι αγαθοί ηγέτες υπερηφανευτούν για τη δύναμή τους ή τη σοφία τους ή τον πλούτο τους (τα οποία ο Θεός τους χάρισε) και απομακρυνθούν από τον Κύριο τότε ο Θεός τιμωρεί αυστηρά τόσο τους ηγέτες όσο και το λαό.
Για να είναι καλός ένας ηγέτης του λαού σημαίνει ότι προσκολλάται στο Θεό, τον Έναν και Ζώντα και τηρεί καθ’ όλα τις εντολές Του.»
Από το βιβλίο «Πόλεμος και Βίβλος», του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, εκδόσεις Παρρησία,

***

πατήρ Ανανίας Κουστένης

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_M_13a7df9e386a906918cf7b8a4d9b0cf781Δεν αστειεύεται ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ!
Όταν π.χ πολιορκούσαν την Ιερουσαλήμ οι Ασσύριοι και απειλούσε τους κατοίκους της ο Σενναχειρείμ ότι θα τους σφάξει. Και το βράδυ εκεί που κοιμόταν οι Ασσύριοι έσφαξε ο Μιχαήλ 250 χιλιάδες Ασσύριους σαν να είχε όπλο με σιγαστήρα, χωρίς να ακουστεί τίποτε.
Το πρωί που ξύπνησαν οι υπόλοιποι και είδαν αυτή την θραύση πήραν τα πόδια τους και έφυγαν και έφτασαν στην Ασσυρία με τον βασιλιά τους και δεν ξαναγύρισαν.
Δεν αστειεύεται ο Μιχαήλ, Μιχαήλ σημαίνει παντοδύναμος με ( Π) μικρό. Και μας αγαπάει και μας το έχει δείξει.
Εμείς ας είμαστε άξιοι της ΠΙΣΤΗΣ που έχουμε και ας προσπαθούμε να την κάνουμε πράξη. Τα υπόλοιπα θα τα κανονίσουν οι ΑΝΩΤΕΡΟΙ ( εννοεί την ΠΑΝΑΓΙΑ μας και τους ΑΓΙΟΥΣ) .( Κυριακή της Ορθοδοξιας, απομαγνητοφωνηση)

«Δεν αφήνει τον κόσμο Του ο Θεός, δεν αφήνει ο Χριστός, μας έχει πληρώσει με το Αίμα Του και τη ζωή Του και του λείπουμε.»

***

Ο επαίσχυντος θάνατος των πονηρών
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Μαρία Μαγδαληνή ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ232323Μην ανησυχείς για τους δικαίους ούτε να φθονείς τον αμαρτωλό. Να θυμάσαι πάντα, ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, με την ανάστασή Του, νίκησε τον επαίσχυντο θάνατο και ότι ο Ηρώδης, ο Ιούδας, ο Νέρων, ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο Ουαλεριανος, ο Λέων ο Αρμένιος και άλλοι αντίπαλοι του Χριστού, κατέστρεψαν για πάντα τις προσωρινές επιτυχίες και τις νίκες τους, με τον επαίσχυντο θάνατό τους….

Ο αιμοδιψής αυτοκράτορας Βαλεριανός, με σατανικό πάθος, δολοφονούσε τους χριστιανούς σε ολόκληρο τον κόσμο [Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία]. Πώς κατέληξε; Σε μάχη με τους Πέρσες, ηττήθηκε και συνελήφθη από τον βασιλιά Σαβώριο. Ο Σαβώριος δεν ήθελε να τον σκοτώσει αμέσως, αλλά τον χρησιμοποιούσε ως βάθρο κάθε φορά που ήθελε να σκαρφαλώνει στο άλογό του. Κάθε μέρα, οι υπηρέτες του βασιλιά Σαβωρίου έφερναν, τον Βαλεριανό, μαζί με ένα άλογο και ο Σαβώριος απολάμβανε να βάζει το πόδι του στο λαιμό του Ρωμαίου αυτοκράτορα για να διευκολυνθεί να ιππεύσει στο άλογό του.
Όποιος σπέρνει κακό σπόρο, θερίζει κακή συγκομιδή.
Ο Πρόλογος της Οχρίδα: Βίοι των Αγίων του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-august-7-august-20.html

***

Ἡ ἐποχή μας καθρεπτίζεται στὸν προφητικὸ λόγο του Ησαΐα
Προφ. Ησαΐα, Κεφ. Γ’ 
π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

ΤΡΕΙς ΠΑΙΔΕς_ThreeHolyYouths-Анания, Азария и Мисаил.3otroka550«Θέλετε, θέλετε νὰ καθρεπτιστεῖ ἡ ἐποχή μας στὸν προφητικὸ λόγο καὶ νὰ δεῖτε ὁμοιότητες; Ἂν θὰ εἴχατε τὴν περιέργεια νὰ μάθετε, τὸ ἂν στὴν ἐποχή μας ἔχουμε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἂν Θέλετε νὰ τὸ δεῖτε, ἀκούσατε».

Οἱ τρεῖς παῖδες, ποὺ βρέθηκαν στὴ Βαβυλώνα καὶ μέσα στὴν καιομένη κάμινο, «ἀνέπεμψαν προσευχὴ πρὸς τὸν Θεό. Ἐκεῖ λέγουν στὴν προσευχή τους μεταξὺ τῶν ἄλλων “Καὶ οὐκ ἔστι ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ ἄρχων καὶ προφήτης καὶ ἡγούμενος“.

Δηλαδή, αὐτὴ τὴν ἐποχή, αὐτὸν τὸν καιρό, ποὺ ὁ λαός μας εἶναι σὲ κατάσταση αἰχμαλωσίας καὶ πολλῶν δεινῶν ἐθνικῶν συμφορῶν, δὲν ὑπάρχει -λέγει- τοῦτο τὸν καιρὸ οὔτε ἄρχοντας, οὔτε προφήτης, οὔτε ἄνθρωπος ποὺ νὰ ἡγῆται· ὅλα αὐτὰ δὲν ὑπάρχουν. Ὥστε λοιπόν, ἡ παρουσία ἄρχοντος, προφήτου καὶ ἡγουμένου, εἶναι παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Καὶ ἡ ἀπουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἀπουσία αὐτῶν; Ἂν πᾶτε στὸν ἀπόστολο Παῦλο (στὸ 12ο κεφάλαιο πρὸς τὸ τέλος Α΄ Κορινθίους), ἐκεῖ ποὺ ἕνα ἀπὸ τὰ χαρίσματα εἶναι καὶ οἱ “κυβερνήσεις”, δηλαδὴ οἱ διοικήσεις· τὸ νὰ ἔχει κανεὶς τὸ χάρισμα νὰ κυβερνᾶ, νὰ διοικεῖ. Ὄχι βέβαια, ἡ κυβέρνηση ἑνὸς λαοῦ ἁπλῶς μόνο, ἀλλὰ καὶ ἐπιμέρους κυβερνήσεις. Δηλαδή, νὰ διευθύνει καὶ νὰ κυβερνᾶ κανεὶς τὴν ἐνορία του, τὴν πόλιν του, ἕνα μέρος, ἕνα τομέα ἀνθρώπων. Εἶναι αὐτὸ χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Εἶναι ἀγαπητοί μου, χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἀλλὰ θὰ μοῦ πεῖτε, ἄνθρωποι ποὺ πάντα στὴν ἱστορία κυβερνοῦν, ναί, καὶ ἔχουν ἀποδειχθεῖ ὅλοι αὐτοὶ Νέρωνες καὶ Διοκλητιανοί, τύραννοι τῶν ἀνθρώπων καὶ σφαγεῖς ἀνελέητοι, δὲν εἶχαν χάρισμα ἀπὸ τὸ Θεό. Ἂν δὲν ἔχεις τὸ χάρισμα νὰ διοικήσεις σωστά, ἀληθινά, οἰκοδομητικά, κι αὐτὸ τὸ χάρισμα τὸ δίνει ὁ Θεός, μ’ αὐτὴν τὴν ἔννοια λοιπόν, λέγει τώρα ἐδῶ, ὁ παλαιὸς λόγος τῆς Π. Διαθήκης, ὅτι δὲν ὑπάρχει στὸν καιρό μας οὔτε ἄρχων, οὔτε προφήτης, οὔτε ἡγούμενος. Γιατί; Καὶ λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος· «οὐκοῦν σημεῖόν ἐστι τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ τὸ μὴ εἶναι Πνεῦμα Ἅγιον». Εἶναι σημάδι τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, τὸ ὅτι δὲν ὑπάρχει τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.

Βέβαια ἡ Πεντηκοστή, ὅπως σᾶς εἶπα καὶ προηγουμένως, γιὰ νὰ μὴν παρανοηθῶ, εἶναι μόνιμος εἰς τὴν Ἐκκλησία. Ἀλλά, ὅταν οἱ ἄρχοντες τῆς Ἐκκλησίας, κι ὅταν ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ἁμαρτάνουν –μήπως στὴν ἐποχὴ ἐκείνη ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν ἦταν ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ; ἀλλὰ ἁμάρταναν– τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον μένει εἰς τὴν Ἐκκλησία, διότι δὲν διαψεύδεται ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ποὺ λέει ὅτι μένει τὸ Πνεῦμα εἰς τὸν αἰώνα, ἀλλὰ μένει ἀνενέργητον, καὶ ἐπιπίπτει ἔτσι ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Διότι, ὅταν μένει ἀνενέργητον τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τότε δὲν ἔχουμε, ἐκεῖνα ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε. Καὶ ἔτσι ἐκφράζεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ.

Θέλετε, θέλετε νὰ καθρεπτιστεῖ ἡ ἐποχή μας στὸν προφητικὸ λόγο καὶ νὰ δεῖτε ὁμοιότητες; Ἂν θὰ εἴχατε τὴν περιέργεια νὰ μάθετε, ἂν στὴν ἐποχή μας ἔχουμε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ; Θέλετε νὰ τὸ δεῖτε; Ἀκούσατε.
Γράφει ὁ πρ. Ἡσαΐας στὸ τρίτο κεφάλαιο. Ἐγὼ θὰ διαβάζω, θὰ ἀποδίδω κι ἐσεῖς θὰ κατανοεῖτε, συγκρίνοντας τὴν ἐποχή μας.
«Ἰδοὺ δὴ ὁ δεσπότης Κύριος σαβαώθ». Νά, λέγει, ὁ Κύριος Σαβαώθ. «Ἀφελεῖ (θὰ ἀφαιρέσει) ἰσχύοντα καὶ ἄνθρωπον πολεμιστὴν καὶ δικαστὴν καὶ προφήτην καὶ στοχαστὴν καὶ πρεσβύτερον καὶ θαυμαστὸν σύμβουλον καὶ συνετὸν ἀκροατήν». Ποιός εἶναι ὁ ἰσχύων; Αὐτὸς ποὺ ἔχει δύναμιν, ὄχι μυϊκή, ἀλλὰ βουλητική.

«Καὶ ἄνθρωπον πολεμιστὴν». Γιὰ ρωτεῖστε, ἀλήθεια, ἂν ἔχουμε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ὄρεξη, ἂν μᾶς χτυπήσουν ἐχθροί, νὰ πολεμήσουμε; Φοβᾶμαι. Τίποτ’ ἄλλο δὲν λέω. Μήπως ἐπαναλάβουμε ἐκεῖνο –στὸ Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, ὅπου οἱ Γάλλοι ἀναρωτιόντουσαν· “Γιατί νὰ πολεμήσουμε”; Ἐκεῖνο τὸ διαβόητο “ pourquoi”. Ἐξ ἄλλου γράφτηκαν ἐπάνω στὰ ντουβάρια στὴν Ἀθήνα, στὸ Πανεπιστήμιο: Γιατί λέει· πόλεμος; Τίποτα, λέει, ἔρωτας καὶ ζωή. Τίποτ’ ἄλλο. Πόλεμος! Ὄχι ὅτι εἶναι ὡραῖο πρᾶγμα ὁ πόλεμος· ἀλλά, ἂν ἀπειλεῖται τὸ σπίτι σου καὶ ἡ πατρίδα σου, δὲν θὰ πολεμήσεις; Θὰ ἀφαιρέσει, λέει, ὁ Θεὸς πολεμιστὴν καὶ ἰσχύοντα ἄνθρωπον, δυνατόν, μ’ ἐκεῖνο τὸ νεῦρο, νὰ διώξουμε τοὺς ἐχθροὺς ἀπὸ τὴν πατρίδα μας.

Χριστός κρίνεται από Αννα 56673.b«Καὶ δικαστήν», ἐννοεῖται ἀμέριστον, ἀπροσωπόληπτον· «καὶ προφήτην καὶ στοχαστὴν καὶ πρεσβύτερον», ἄνθρωπον μυαλωμένον. Σήμερα οἱ ἡλικιωμένοι ἄνθρωποι δὲν εἶναι μυαλωμένοι πολλὲς φορές… «Καὶ θαυμαστὸν σύμβουλον», ἄνθρωπον ποὺ νὰ σοῦ λέει μυαλωμένα πράγματα.

«Καὶ συνετὸν ἀκροατήν». Ὑπάρχει περίπτωση νὰ μὴν ἔχει κανεὶς συνετοὺς ἀκροατάς; Οὔτε κἂν ἀκροατάς! Νὰ θέλουμε νὰ μιλήσουμε καὶ νὰ μὴν ὑπάρχει ἀκροατήριον.
Αὐτὰ λέει, ὁ Θεὸς «ἀφελεῖ», θὰ ἀφαιρέσει, ὅταν ἀποσύρει τὸ πνεῦμα Του τὸ Ἅγιον.

«Καὶ ἐπιστήσω -λέει ὁ Θεός- νεανίσκους ἄρχοντας ὑμῶν»· θὰ σᾶς δώσω νὰ σᾶς κυβερνᾶνε νεαροί, ὄχι στὴν ἡλικία, ἀλλὰ στὸ μυαλό. Ἄνθρωποι ἄμυαλοι νὰ σᾶς κυβερνήσουν.
«Καὶ ἐμπαῖκται κυριεύσουσιν αὐτῶν». Καὶ θὰ σᾶς κυριεύσουν ἀπατεῶνες!
«Καὶ συμπεσεῖται ὁ λαός, ἄνθρωπος πρὸς ἄνθρωπον καὶ ἄνθρωπος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ». Θὰ σκοντάφτει ὁ λαός, κατὰ τρόπον ποὺ ὁ ἕνας ἄνθρωπος θὰ σκοντάφτει στὸν ἄλλον. Τί θὰ πεῖ σκοντάφτει; Ἔλλειψη ἀμοιβαίου σεβασμοῦ. «Προσκόψει τὸ παιδίον πρὸς τὸν πρεσβύτην», δηλαδή, ὅταν ὸ παιδὶ συναντᾶται μὲ τὸν ἡλικιωμένον ἄνθρωπο, τὸ παιδὶ οὔτε θὰ σηκώνεται ἀπὸ τὴν θέση του, οὔτε σημασία θὰ δίνει εἰς τὸν ἡλικιωμένον ἄνθρωπον. «Ὁ ἄτιμος πρὸς τὸν ἔντιμον». Σήμερα ὁ ἔντιμος ἄνθρωπος δὲν ἔχει πέραση.

«Τὴν δὲ ἁμαρτίαν αὐτῶν ὡς Σοδόμων ἀνήγγειλαν καὶ ἐνεφάνισαν». Ὅσο γιὰ τὶς ἁμαρτίες σου, τὴν παρουσίασαν σὰν τὴν ἁμαρτία Σοδόμων καὶ Γομόρρας. Μ’ ἀλλα λόγια, κοιτάξτε ἐδῶ, ἀνήγγειλαν καὶ ἐνεφάνισαν· δηλαδὴ τὴν φώναξαν καὶ τὴν παρουσίασαν. Ξέρετε τί σημαίνει αυτό; Σημαίνει ὅτι τὶς ἁμαρτίες μου σήμερα, ἡ ἐποχὴ τὶς ἀναγγέλλει ἀναίσχυντα καὶ προβάλλονται οἱ ἁμαρτίες, ὅπως τότε τὶς πρόβαλαν οἱ Σοδομῖται. Τίποτα ντροπή. Νὰ εἶσαι κίναιδος καὶ νὰ μὴν ντρέπεσαι! Κοιτάξτε, «ἀνήγγειλαν καὶ ἐνεφάνισαν».
Ἐρωτῶ· αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ προφητικὸς λόγος εἶναι καθρέπτης. Μήπως ἡ ἐποχή μας καθρεπτιζομένη στὸν προφητικὸ λόγο, ἔχει τίποτα νὰ μᾶς πεῖ; Ὁ καθένας ἂς τὸ δεῖ μόνος του.
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/palaia-diauhkh/profhths-hsaias
π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου, ὁμιλία εἰς τὰς “Πράξεις τῶν Ἀποστόλων” (ἀρ. 15)
Ἀπομαγνητοφώνηση: “Πατερικὴ Παράδοση”

***

«· ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ».
Άγιος Πορφύριος

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyvite-ΠΟΡΦΣτις τελευταίες στιγμές της ζωής του αναφερόταν σε ένα κεφάλαιο του Προφήτη Ησαΐα που υπάρχει και η φράσις, «· ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ». Ετόνιζε στο περιβάλλον του να βρούνε που αναφέρεται. Σε κάποια στιγμή τον άκουσα προσεκτικά να ξανατονίζει, αφού πλέον βρήκανε το συγκεκριμένο χωρίο «· ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ». Και επεξηγώντας το να λέγει «Ζωστικό έχεις; Γίνε αρχηγός μας». Κάποια πνευματικά του παιδιά από το Μήλεσι Αττικής του είπανε ότι αυτό βρέθηκε στο 3ο Κεφάλαιο του Προφήτου Ησαϊα. Ζήτησε όλο το κεφάλαιο να του το διαβάσουμε. Μιλάει για την ηθική κατάπτωση όλου του Ισραήλ και της Ιερουσαλήμ. Μας τόνισε ότι αυτά ισχύουν και για σήμερα και θα γίνουν.

Αφού του το διαβάσαμε ξανά είπε πάλι τονίζοντας:
“ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ” (ζωστικό έχεις; γίνε αρχηγός μας)
Ο Γέροντας μέχρι να φύγει από αυτόν τον μάταιο κόσμο σε αυτούς τους τελευταίους δύο μήνες παραμονής του στα Καυσοκαλύβια είπε πολλά σημαντικά πράγματα για το Έθνος και την Εκκλησία.
Έβλεπε την κατάπτωση και τη σύγκρουση. Τόνιζε τις τελευταίες εκείνες ημέρες
“Αλλάζει η δικαιοσύνη του Θεού”….
Ο «παλαιός Ισραήλ» έχασε την ενότητα του με τον Θεό και ο «νέος Ισραήλ» έχασε αυτήν ακριβώς την πορεία ενότητας με τον Χριστό. Αυτή ήταν και η μεγάλη λαχτάρα του Γέροντα και την υπηρέτησε κυριολεκτικώς μέχρι τελευταίας πνοής…. το τελευταίο βράδυ για μισή ώρα ψέλλιζε την Αρχιερατική Προσευχή του Ιησού “Ίνα ώσιν εν” και είχε εναποθέσει όλες του τις ελπίδες μονάχα στον Ιησού Χριστό… Η Αρχιερατική Προσευχή του Χριστού «Ίνα ώσιν εν» ήταν αυτή που υπηρέτησε ο Γέροντας όσο ζούσε και με αυτή κοιμήθηκε στα χείλη. Γιατί γνώριζε ότι η ανθρωπότητα διασφαλίζοντας την ενότητα με τον Χριστό δεν θα είχε ποτέ να φοβηθεί ούτε πολέμους, ούτε αντίχριστο.
Οι πόλεμοι, οι επικείμενες συμφορές και γεγονότα είναι το ύστατο φάρμακο στην αποστασία του ανθρώπου και για αυτό ο Γέρων Πορφύριος έλεγε ότι: «Η Αποκάλυψη γράφτηκε για να μην γίνει».
Έλεγε ο Γέροντας: «Η εποχή μας είναι σαν την εποχή του Χριστού. Και τότε ο κόσμος είχε φθάσει σε μία αθλία κατάσταση. Ο Θεός, όμως μας λυπήθηκε. Και τώρα δεν πρέπει ν” απελπιζόμαστε. Βλέπω μέσα από τη συμφορά να εμφανίζεται κάποιος πολύ σπουδαίος άνθρωπος του Θεού, ο οποίος θα συνεγείρει και θα ενώσει τον κόσμο προς το καλό»
«Μπορεί όμως, με το σχέδιο τού Θεού, να έρθει, να έρθει ώστε οι άνθρωποι ν” αποκτήσουν μία επίγνωση, να ιδούνε το χάος ολοζώντανο μπροστά τους, να πούνε: Έ! Πέφτουμε στο χάος, χανόμαστε. Όλοι πίσω, όλοι πίσω, γυρίστε πίσω, πλανηθήκαμε. Και να έρθουνε πάλι στο δρόμο τού Θεού και να λάμψει η Ορθόδοξος πίστις».
Η μεγαλύτερη αποκάλυψη του Θεού ήταν το τελευταίο βράδυ της ζωής του, όταν για μισή ώρα περίπου προσευχόταν με την αρχιερατική προσευχή του Ιησού «Ίνα ώσιν εν». Το ίδιο το Άγιο Πνεύμα προσευχόταν μέσω του Γέροντα Πορφυρίου για την εν Χριστώ ενότητα όλων των Χριστιανών αλλά και όλων των ανθρώπων της γης, για να μην έρθουν τα δεινά της αποκαλύψεως.
π. Γεώργιος Καυσοκαλυβίτης, πνευματικό τέκνο του αγίου Πορφυριου

Άγιος-Πορφύριος-ως-διδάσκαλος_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the KapsokalyviteπολυχρονιαΆγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Τώρα είναι να λέη κανείς το ψαλμικό: «Θου τους άρχοντας αυτών ως τον Ωρήβ και Ζηβ και Ζαβεέ και Σαλμανά …, οίτινες είπαν κληρονομήσωμεν εαυτοίς το αγιαστήριον του Θεού».
Να είστε με τον Χριστό, να ζήτε σύμφωνα με τις Εντολές Του και να προσεύχεσθε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες. Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθη η Θεία Χάρις.
Μάλλον δίνομε εξετάσεις εμείς οι άνθρωποι τώρα σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια τί κάνομε ο καθένας.

Θα φάει ένα σκούπισμα όλη αυτή η κατάσταση, αλλά θα περάσουμε μια μπόρα. Ο κόσμος έχει ξεσηκωθεί, και εμείς πρέπει να ξεσηκωθούμε με πολλή προσευχή.

Τώρα μια μπόρα θα είναι, μια μικρή κατοχή του αντίχριστου σατανά. Θα φάει μετά μια σφαλιάρα από τον Χριστό, θα συγκλονισθούν όλα τα έθνη και θα έρθει η γαλήνη στον κόσμο για πολλά χρόνια. Αυτήν την φορά θα δώση ο Χριστός μια ευκαιρία, για να σωθή το πλάσμα Του, θα αφήση το πλάσμα του ο Χριστός; Θα παρουσιασθή στο αδιέξοδο των ανθρώπων, για να τους σώση από τα χέρια του Αντίχριστου. Θα επιστρέψουν στο Χριστό και θα έρθη μια πνευματική γαλήνη σε όλην την οικουμένη για πολλά χρόνια. Μερικοί συνδυάζουν με αυτήν την επέμβαση του Χριστού την Δευτέρα Παρουσία. Εγώ δεν μπορώ να το πω. Ο λογισμός μου λεει ότι δεν θα είναι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όταν έρθει ως Κριτής, αλλά μια επέμβαση του Χριστού, γιατί είναι τόσα γεγονότα που δεν έχουν γίνει ακόμη. Θα επέμβη ο Χριστός, θα δώση μια σφαλιάρα σε όλο αυτό το σύστημα, θα πατάξη όλο το κακό και θα το βγάλη σε καλό τελικά.

Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ο διάβολος, αλλά δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να πρόκυψη από αυτό καλό. Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μή στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα.. Τώρα μας βοηθούν πιο πολύ ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε.

Παΐσιος o Αγιορείτης _Saint Paisios of Mount Athos_Паи́сий Святого́рец_vpcuviosul-paisie-aghioritul3ae53eeca7c0a149a173cΠόσο ο Θεός μας αγαπά!

Θα αμειφθούν αυτοί πού θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός πού κάνει το κακό. Τελικά ο Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλωσύνη. Μόνον πνευματικά μπορεί να αντιμετωπισθεί η σημερινή κατάσταση, όχι κοσμικά.

Να εύχεσθε για την γενική εξωφρενική κατάσταση όλου του κόσμου, να λυπηθή ο Χριστός τα πλάσματά Του, γιατί βαδίζουν στην καταστροφή. Να επέμβη θεϊκά στην εξωφρενική εποχή που ζούμε, γιατί ο κόσμος οδηγείται στην σύγχυση, στην τρέλλα και στο αδιέξοδο. Τί μας περιμένει δεν ξέρουμε. Όλη αυτή η κατάσταση που επικρατεί, το δείχνει.
Γι’ αυτό, για έναν λόγο παραπάνω τώρα, πρέπει να στηριχθούμε πιο πολύ στην προσευχή και να πολεμήσουμε το κακό με την προσευχή. Η μόνη λύση αυτή είναι. Να παρακαλούμε τον Θεό να λυπηθή τα πλάσματα Του – αν και δεν είμαστε για να μας λυπηθή.

Μερικοί βέβαια έχουν τον λογισμό: «Αφού οι προφητείες θα εκπληρωθούν οπωσδήποτε, τί θα ωφελήση η προσευχή;». Ο Θεός βλέπει ότι έτσι θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά εμείς κάνουμε προσευχή, για να είναι πιο ανώδυνο ένα κακό και να μην πάρη έκταση.

Τα πράγματα είναι σοβαρά. Και μέχρι τώρα που δεν τινάχθηκε ο κόσμος στον αέρα, θαύμα είναι.
Χρειάζεται πολλή προσευχή, πολλή προσευχή.

Ο Θεός να δώσει δύναμη κι υπομονή στον καθένα να αντέξουμε ως την ΛΙΑΚΑΔΑ ΤΗΝ ΘΕΪΚΗ!
Και θα δώσει!

Προσεύχομαι “να έρθει ένας αέρας”.. Να τους σηκώσει όλους αυτούς, πολιτικούς κλπ. Αν τα υλικά πράγματα δεν μοιράζονται με το Ευαγγέλιο, στο τέλος θα μοιραστούν με το μαχαίρι. Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/29/26069/

Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν, αυτή η φράσις εξαλείφει την ταραχήν και φέρνει γαλήνη εις την ψυχήν. Μην παύσεις να την λες. Αυτή η φράση ανέδειξε τον Ιώβ νικητή. Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος
https://iconandlight.wordpress.com/2019/11/12/%CE%B4%CF%8C%CE%BE%CE%B1-%CF%84%CF%89-%CE%B8%CE%B5%CF%8E-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%BD-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%AE-%CE%B7-%CF%86%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B9%CF%82/

Σήμερα με την εκκοσμίκευση προσπαθούν να διαφθείρουν τη σκέψη, πρέπει να διατηρήσουμε με προσοχή το θησαυρό της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Ο μεγαλύτερος εχθρός της ψυχής μας ακόμη και από τον διάβολο είναι το κοσμικό πνεύμα. π. Συμεών του Έσσεξ – Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/08/%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%ba%ce%ba%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%af%ce%ba%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%80%ce%b1%ce%b8%ce%bf%cf%8d/

Κύριε και Θεέ μας, Συ που θαυματουργικά μετέβαλες το ύδωρ σε οίνο, μετάβαλε το ύδωρ της ύπαρξής μας σε Θείο οίνο, ώστε να μοιάσουμε μ’ Εσένα και να συγκατοικήσουμε στην αιώνια Βασιλεία Σου, μαζί με τους αγίους εξαστράπτοντες αγγέλους Σου και τον απόστολό Σου Σίμωνα τον Κανανίτη τον Ζηλωτή. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/09/%ce%ba%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%b5-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b8%ce%b5%ce%ad-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%83%cf%85-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b1%cf%85%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ac/

ΗΣΑΪΑΣ
https://orthodoxoiorizontes.gr/Palaia_Diathikh/Hsaias/Hsaias_kef.1-8.htm

Προφ. Ησαΐα, Κεφ. Γ’ 1-10

«ΙΔΟΥ δὴ ὁ δεσπότης Κύριος σαβαὼθ ἀφελεῖ ἀπὸ τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ἀπὸ ῾Ιερουσαλὴμ ἰσχύοντα καὶ ἰσχύουσαν, ἰσχὺν ἄρτου καὶ ἰσχὺν ὕδατος, 2 γίγαντα καὶ ἰσχύοντα καὶ ἄνθρωπον πολεμιστὴν καὶ δικαστὴν καὶ προφήτην καὶ στοχαστὴν καὶ πρεσβύτερον 3 καὶ πεντηκόνταρχον καὶ θαυμαστὸν σύμβουλον καὶ σοφὸν ἀρχιτέκτονα καὶ συνετὸν ἀκροατήν· 4 καὶ ἐπιστήσω νεανίσκους ἄρχοντας αὐτῶν, καὶ ἐμπαῖκται κυριεύσουσιν αὐτῶν. 5 καὶ συμπεσεῖται ὁ λαός, ἄνθρωπος πρὸς ἄνθρωπον καὶ ἄνθρωπος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ· πρσκόψει τὸ παιδίον πρὸς τὸν πρεσβύτην, ὁ ἄτιμος πρὸς τὸν ἔντιμον. 6 ὅτι ἐπιλήψεται ἄνθρωπος τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ ἢ τοῦ οἰκείου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ λέγων· ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ, καὶ τὸ βρῶμα τὸ ἐμὸν ὑπὸ σὲ ἔστω. 7 καὶ ἀποκριθεὶς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐρεῖ· οὐκ ἔσομαί σου ἀρχηγός· οὐ γὰρ ἔστιν ἐν τῷ οἴκῳ μου ἄρτος, οὐδὲ ἱμάτιον· οὐκ ἔσομαι ἀρχηγὸς τοῦ λαοῦ τούτου. 8 ὅτι αἰνεῖται ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ἡ ᾿Ιουδαία συμπέπτωκε, καὶ αἱ γλῶσσαι αὐτῶν μετὰ ἀνομίας, τὰ πρὸς Κύριον ἀπειθοῦντες· διότι νῦν ἐταπεινώθη ἡ δόξα αὐτῶν, 9 καὶ ἡ αἰσχύνη τοῦ προσώπου αὐτῶν ἀντέστη αὐτοῖς· τὴν δὲ ἁμαρτίαν αὐτῶν ὡς Σοδόμων ἀνήγγειλαν καὶ ἐνεφάνισαν. οὐαὶ τῇ ψυχῇ αὐτῶν, διότι βεβούλευνται βουλὴν πονηρὰν καθ᾿ ἑαυτῶν 10 εἰπόντες· δήσωμεν τὸν δίκαιον, ὅτι δύσχρηστος ἡμῖν ἐστι· τοίνυν τὰ γεννήματα τῶν ἔργων αὐτῶν φάγονται….» (Προφ. Ησαΐα, ΚεφΓ’ 1-10)

Νεοελληνική απόδοση

«Ιδού λοιπόν, ο δεσπότης, ο Κύριος των δυνάμεων θα επιτρέψει να λείψει από την χώραν της Ιουδαίας και από την πόλιν της Ιερουσαλήμ κάθε δύναμις ανδρός και γυναικός, δύναμις και στήριγμα άρτου και ύδατος και όλων των απαραιτήτων βιοτικών αγαθών. Θα αφαιρέση κάθε γίγαντα και γενικώς κάθε ισχυρόν άνδρα, άνδρα εμπειροπόλεμον και δικαστήν και προφήτην και συνετόν και έμπειρον πρεσβύτην. Θα αφαιρέση κάθε στρατιωτικόν αρχηγόν μέχρι και πεντηκόνταρχον, κάθε αξιόλογον σύμβουλον και σοφόν αρχιτέκτονα και άνθρωπον, ο οποίος μετά συνέσεως θα ακούει την αλήθειαν.
Αντι δε αυτών θα επιτρέψη να καταλάβουν την αρχήν και να τεθούν επικεφαλής σας νεαροί άνδρες χωρίς πείραν, απατεώνες δε θα αναδειχθούν κύριοι και δυνάσται του λαού.
Τότε θα λείψει ο αμοιβαίος σεβασμός, ο λαός θα περιέλθει σε κατάστασιν συγχύσεως και αναρχίας.
Ο ένας άνθρωπος θα επιπέση εναντίων του άλλου και κάθε άνθρωπος εναντίον του πλησίον του. Με αυθάδειαν θα συγκρουσθή το παιδίον προν τον γέροντα, και ο ανέντιμος προς τον έντιμο και ευϋπόληπτον. Εξ’ αιτίας της αναρχίας αυτής και δια την έλλειψην συνετών αρχηγών και βιοτικών αγαθών, θα κρατή από το ένδυμα κάθε άνθρωπος τον πρώτο τυχόντα ομοεθνή του ή τον συγγενή του πατρός του, και θα λέγη «συ έχεις ένδυμα, δεν είσαι γυμνός όπως ημείς. Γίνε λοιπόν αρχηγός μας και η διατροφή μας ας είναι στα χέρια σου». Εκείνος κατά την φοβεράν αυτήν ημέραν θα απαντήση και θα ειπή: «δεν θα γίνω αρχηγός σας, διότι ούτε εις την ιδικήν μου οικίαν δεν υπάρχει άρτος ούτε άλλο ιμάτιον. Δεν θέλω και δεν ημπορώ να γίνω αρχηγός του λαού αυτού».
Αυτά ασφαλώς θα γίνουν, διότι η Ιερουσαλήμ θα έχει εγκαταλειφθή από τον Κύριον και θα έχει περιπέσει εις καταστροφήν, διότι αι γλώσσαι των κατοίκων της χώρας αυτής ελάλουν παράνομα και οι άνθρωποι εδεικνύοντο απειθείς προς τον Θεόν. Και τώρα ήλθεν ο καιρός να ταπεινωθεί το ψευδές μεγαλείον αυτών.
Η αναισχυντία του προσώπου των εγείρεται μάρτυς κατηγορίας εναντίον αυτών. Διεκήρυξαν και παρουσίασαν αναισχύντως την αμαρτίαν αυτών, όπως άλλοτε οι κάτοικοι των Σοδόμων. Αλλοίμονον εις αυτούς, διότι έχουν σκεφθή και λάβει αποφάσεις πονηράς και κακάς, αι οποίαι εις τελευταίαν ανάλυσην θα εκσπάσουν εναντίον των.
Αυτοί είπαν:» Ας δέσωμεν και ας απομονώσωμεν έγκλειστον τον ενάρετον, διότι μας είναι δυσμεταχείριστος και εμπόδιον εις τον δρόμον μας». Δι’ αυτάς τας παρανομίας των θα γευθούν τα επίχειρα των κακών έργων των».

Ἀπολυτίκιον, Ἦχος β΄.

Τοῦ Προφήτου σου Ἡσαῒου, τὴν μνήμην Κύριε ἑορτάζοντες, δι᾽ αὐτοῦ σε δυσωποῦμεν, Σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κάθισμα τοῦ Προφήτου
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως

Θείας χάριτος κατηξιώθης, ὅτι ἤκουσας φωνῆς Κυρίου, Ἡσαΐα ὦ Προφήτα πανένδοξε, τῆς ἀληθείας προρρήσεις ἐκήρυξας, καὶ ἀνομοῦντας τυράννους διήλεγξας· ὅθεν πρίονι, ξυλίνῳ πρισθεὶς παρίστασαι Χριστῷ, ἐκλιπαρὼν ὑπὲρ τῶν δούλων σου.


Ο Άγιος γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος είδε το θηρίο της Αποκαλύψεως! Το Αρνίον εν μέσω των θηρίων! Μολαταύτα, το Αρνίον είναι ο Νικητής! Ω αγαθέ και πραότατε Κύριε, ο Αμνός του Θεού, πότισέ μας με την ταπείνωση και αγαθοσύνη Σου, ώστε κι εμείς να γίνουμε συμμέτοχοι στη δική Σου νίκη! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы__thumb13Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

«Τεκνία, αγαπάτε αλλήλους» (Ιωαν. ιγ΄ 34) «διότι αυτή είναι η μεγάλη εντολή του Κυρίου, και όταν αυτό μόνο γίνεται, αρκεί. Εκείνος πού αγαπά εκτελεί όλες τις εντολές του Κυρίου»

“Τεκνία μου, μη αγαπώμεν με λόγον, μηδέ με γλώσσαν, αλλά με έργον και αλήθειαν”
Η αγάπη μας δεν πρέπει να είναι στα λόγια, αλλά με έργα και αλήθεια.

Την ώρα που ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος διετάχθη να καταπιεί το βιβλίο της Αποκαλύψεως, ενώ στην αρχή ένοιωσε μια γλυκιά γεύση στο στόμα του, προφανώς από την αίσθηση της αποκαλύψεως των θαυμασίων και των μυστηρίων του Θεού, στη συνέχεια, όταν το βιβλίο κατέβηκε στην κοιλίαν του, όταν το «χώνεψε» δηλαδή, όταν συνειδητοποιούσε όλα εκείνα τα οποία επρόκειτο να περάσουν οι άνθρωποι της έσχατης γενιάς, ένιωσε μια πίκρα, μια στεναχώρια μέσα του• «και έλαβον το βιβλίο εκ της χειρός του αγγέλου και κατέφαγον αυτό, και ην εν τω στόματί μου ως μέλι γλυκύ• και ότε έφαγον αυτό, επικράνθη η κοιλία μου» (Αποκ. ι’, 10)

Ομιλία:
Γιά τη μάχη του αρνίου με τα θηρία.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«οὗτοι μετὰ τοῦ ἀρνίου πολεμήσουσι, καὶ τὸ ἀρνίον νικήσει αὐτούς, ὅτι κύριος κυρίων ἐστὶ καὶ βασιλεὺς βασιλέων» (Αποκάλ. 17,14)

Αποκαλυψη σκηνες _ι.μ.Διονυσιου_14c07eb90eΠοιός λέει αυτά τα εξαίσια λόγια; Ο Ιωάννης ο Θεολόγος, ο οποίος είδε τον Θεό.
Ποιο είναι το Αρνίον; ο Κύριος!
Ποιος είναι ο Κύριος των κυρίων και Βασιλεύς των βασιλέων; Χριστός ο Κύριος!
Με ποιόν θα πολεμήσει και ποιόν θα νικήσει κατά κράτος; Το Αρνίον θα πολεμήσει και θα νικήσει το θηρίο πού έχει επτά κεφάλια και όλους εκείνους πού έλαβαν εξουσία, τιμές και πλούτη από το μιαρό θηρίο.

Το Αρνίον εν μέσω των θηρίων! Ο άγιος Ιωάννης είδε επίσης το Αρνίον ως τον Νικητή επί όλων των θηρίων.

Ο Χριστός ανάμεσα στους δαίμονες! Κάποιος θα έλεγε: «Θα Τον κατασπαράξουν!». Απεναντίας, οι δαίμονες Τον εκλιπαρούν έντρομοι να τους λυπηθεί, φεύγουν μακριά Του και δεν επιστρέφουν.
Ο Χριστός εν μέσω των βασανιστών Του! Κάποιος θα έλεγε: «Θα Τον καταστρέψουν γιά πάντα!». Απεναντίας, Εκείνος ανασταίνεται και νικά διά παντός, ενώ αυτοί φεύγουν έντρομοι από κοντά Του και χάνονται.
Η Εκκλησία εν μέσω των απίστων! Κάποιος θα έλεγε: «Θα την κατακλύσουν σαν ένα κύμα πού σκεπάζει μονομιάς ένα μικρό νησί». Τουναντίον, τα ειδωλολατρικά βασίλεια του κόσμου βούλιαξαν και διαλύθηκαν, ενώ η Εκκλησία υπάρχει ακόμα και αναπτύσσεται, ακμαία και αειθαλής! 
Η χριστιανική Πίστη εν μέσω διαλογιζομένων φιλοσόφων και ληρωδών θεωρητικών! Κάποιος θα έλεγε: «Θα την ξεγελάσουν και θα την ξεριζώσουν μέσα από τον κόσμο». Απεναντίας, αυτοί παρασύρονται μεταξύ τους με ψεύδη και διωγμούς, ενώ η χριστιανική Πίστη σώζει ανθρώπους.
Το μυστήριο της ευσεβείας, εν μέσω των βλάσφημων και των αποστατών! Κάποιος θα έλεγε: «Θα την σπιλώσουν!». Απεναντίας, αυτοί οι ίδιοι σπιλώνονται με τη δυσωδία τους, ενώ η ευσέβεια διαφυλάσσει την άμεμπτη καθαρότητά της.
Η χριστιανική ταπείνωση και τα δάκρυα της μετάνοιας περικυκλωμένα από τυράννους και αρπαγές! Κάποιος θα έλεγε: «Θα πεθάνουν από την πείνα!». Απεναντίας, οι χριστιανοί ζουν με πλησμονή, ενώ οι τύραννοι και οι αρπαγές υποφέρουν από την πείνα.

Το Αρνίον εν μέσω των θηρίων! Μολαταύτα, το Αρνίον είναι ο Νικητής!

Ω αγαθέ και πραότατε Κύριε, ο Αμνός του Θεού, πότισέ μας με την ταπείνωση και αγαθοσύνη Σου, ώστε κι εμείς να γίνουμε συμμέτοχοι στη δική Σου νίκη!

Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τούς αιώνας των αιώνων! Αμήν.
Ημερολόγιο – «Πρόλογος της Αχρίδος» – Μάρτιος. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Εκδόσεις Άθως.
prologue.orthodox.cn/March20.htm

***

Άγιος γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος
Είδε το θηρίο της Αποκαλύψεως

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ_apokalypsi_valy2851Λίγες ημέρες μετά την καταστροφή της Μικράς Ασίας κατά το έτος 1922 κάποια νύκτα είδα ότι ευρέθηκα με μερικούς άλλους όχι μακριά από την Μονή μου στο άκρο της κοιλάδας και θεωρώ (βλέπω) υψηλά στον αιθέρα κάποιο νέφος μικρό, σκοτεινό, μαύρο το όποιο άρχισε λίγο-λίγο να διαλύεται και όταν διαλύθηκε φάνηκε καθαρά το θηρίο της Αποκαλύψεως με τα επτά κεφάλια και δέκα κέρατα. Στην αρχή πετούσε σαν αεροπλάνο υψηλά, μετά κατέβηκε χαμηλά και κοντά μου μέχρι 15 μέτρα, και είδα να κάθονται επάνω στα κεφάλια και τα κέρατα του πολλούς από τους άρχοντας της γης, αυτοκράτορας, βασιλείς, ηγεμόνας, πρωθυπουργούς και από τους άρχοντας της Εκκλησίας” πάπας, πατριάρχας, αρχιερείς, ενδεδυμένους τις στολές τους οι μεν άρχοντες της πολιτείας τα διαδήματα και τα σκήπτρα, οι δε της Εκκλησίας τις Ιερατικές στολές τους, τιάρες, μίτρες, πατερίτσες κ.λπ. Φόβος και τρόμος με κατέλαβε και αφού στέναξα από την καρδιά μου, είπα. Αλλίμονο στον κόσμο! Πόση θλίψις πρόκειται να έλθει στους κατοικούντας την γη, όταν οι άρχοντες τους είναι υπηρέτες και δούλοι του Αντίχριστου!
Πηγή: Περιοδικό «Ὁ Ὅσιος Φιλόθεος τῆς Πάρου», 2001,

***

Ο Όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος, προσευχόταν πολλά χρόνια, για να δώσει ο Θεός καλούς ποιμένες στην Εκκλησία.
Ένα βράδυ, ενώ προσευχόταν, άκουσε μια (αόρατη) φωνή που του είπε:
«Σε σκολιούς (δηλαδή στραβούς, όχι ευθείς) ανθρώπους, σκολιάς (δηλαδή στραβές, όχι ευθείες) οδούς αποστέλλει ο Θεός».

Κατά τον λαόν δίδει και ο Θεός τους άρχοντας. Και δώσω, λέγει ο Κύριος, τους άρχοντας κατά τας καρδίας αυτών.
Ο Κύριος δια της δικαίας του οργής θα καθαρίση την Εκκλησίαν και την γην, μερικώς, από την ακαθαρσίαν, η δε γενική κάθαρσις θα γίνη κατά την φοβεράν ημέραν της κρίσεως, κατά την οποίαν, ως μας βεβαιώνει ο Απόστολος Παύλος «άπαντες παραστησώμεθα τω βήματι του Χριστού ίνα κομίσητε έκαστος τα δια του σώματος, προς α έπραξε είτε αγαθόν είτε κακόν».
Και απελεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως και κόλασιν αιώνιον.

Αληθώς, η εν γένει κατάστασις της κοινωνίας και της Εκκλησίας είναι αξιοθρήνητος. Αλλά δεν πρέπει να απελπιζώμεθα αλλά να έχωμεν θάρρος, υπομονήν, πίστιν και ελπίδα. Να μη προσέχωμεν εις τους πολλούς και αχρήστους, αλλά εις τους ολίγους και εκλεκτούς… Ας μη μας χωρίση δε τίποτε της αγάπης του Χριστού ούτε θλίψις ούτε στενοχωρία ούτε πείνα ούτε γυμνότης ούτε κίνδυνος ούτε θάνατος. Πρέπει δε να πιστεύωμεν ότι τα μυστήρια και δι’ αναξίων ιερέων και Σιμωνιακών και φαύλων τελούνται, ως λέγει και ο θείος Χρυσόστομος: «Ο Θεός δεν χειροτονεί πάντας, αλλά δια πάντων ενεργεί». Τα μυστήρια δεν τα τελούν οι Σιμωνιακοί, οι ανάξιοι και φαύλοι, αλλά το Πνεύμα το Άγιον δια τον αγιασμόν και την σωτηρίαν των πιστών.
(Πνευματικές συμβουλές και υποθήκες – Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου)

***

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ-σκηνες-μονη Διονυσιου-εικονα__3464-ionysiou-portico-scene-12…Ζω, μου ΄πε ο Γέροντας, με την αγωνία του κόσμου, του κόσμου που ‘γινε μάζα, και πορεύεται σαν πρόβατο σε σφαγή, χωρίς διαμαρτυρία και προσπάθεια να ξεφύγει απ’ τα χέρια του βέβαιου θανάτου. Ο Σατανάς έχει υπνώσει τους ανθρώπους και τους χρησιμοποιεί…

Στις μέρες μας τις έσχατες, θα μεγαλώσει επικίνδυνα ο φόβος και η ανασφάλεια. Έτσι θα παραλύσουν τα πάντα από μία αδιαφορία, θα μεγαλώσει η επιθετικότητα με ομαδική μορφή και ο άνθρωπος θα ξεχάσει πως είναι άνθρωπος, πλάσμα Θεού…
Έρχονται σκληρές μέρες στη ζωή της αποστασίας μας. Δεν θα περάσει πολύς καιρός που η κυριαρχία του Σατανά θα κάνει φανερή την εμφάνισή της. Η γη θα στενάζει κάτω απ΄τη φοβερή και τυραννική κυριαρχία του. Θα μοιάζει κάθε πόλη και χωριό με φρενοκομείο, γιατί οι άνθρωποι θα τρώγονται μεταξύ τους χωρίς τύψεις, αφού θα έχουν εγκαταλειφθεί από μόνοι τους…

Η Παναγία μου έδειξε μία εικόνα και παρίστανε ανθρώπους αμέτρητους, που βούλιαζαν σε μια ατέρμονη πεδιάδα λες και τους ρουφούσε η λασπουριά, φωνάζοντας απέλπιδες φωνές. Στη θέα αυτή ένιωθες φρίκη και γέμιζες αγωνία.
Και άκουσα, μου είπε ο Γέροντας, την φωνή του Προφήτου με το στόμα το άγιο της Παναγίας να μου λέει: «Οι ποιμένες κατέστρεψαν το αμπέλι μου και το μετέτρεψαν σε βούρκο». Ο Γέροντας λέγοντας μου αυτά, είχε πάνω του όλο το παράπονο του κόσμου και όλο τον καημό της ζωής.
Το όπλο της σατανικής επιρροής θα γίνει στα χέρια των κακών, ολέθριο για όσους δεν θα έχουν πίστη… Οι άνθρωποι θα αρνηθούν στο σύνολό τους σχεδόν να μας ακούνε. Για να φανούμε χρήσιμοι, στον αυριανό άνθρωπο, πρέπει να περισεύσει σε μας, που πιστεύουμε, η καλοσύνη και η αγάπη….
Από το νέο βιβλίο: «Θα θελήσουμε να ξυπνήσουμε, από την καταστροφική μας εκκοσμίκευση;», εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”

***

Ο σημερινός συγχρονισμός και ψευδοπολιτισμός τείνει να μεταβάλει την Οικουμένη και αυτή την πατρίδα μας Ελλάδα, εις Σόδομα και Γόμορρα. Οι Χριστιανοί Έλληνες των πρώτων αιώνων μετέδωσαν εις τα αλλόφυλα Έθνη τον Χριστιανισμόν, τα λαμπρά και σεμνά ήθη, την Αρετήν. Οι σημερινοί Έλληνες λαμβάνουν παρά των Εθνών το σκότος, την πλάνην, την ασέβειαν, την απιστίαν, την βλασφημίαν, την διαφθοράν και ακολασίαν, την ξετσιπωσύνην, την ακαθαρσίαν και δυσωδίαν, και το λυπηρόν ότι οι περισσότεροι των Ελλήνων ανδρών και γυναικών μετά χαράς τα δέχονται, τα εφαρμόζουν και νομίζουν ότι ευρήκαν θησαυρούς…. ότι πριν ήσαν εις το σκότος και τώρα άνοιξαν τα μάτια τους και εγνώρισαν πως πρέπει να ζουν!
Αλλοίμονον που καταντήσαμε! Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

***

Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου

Φιλόθεος Ζερβάκος_Philotheos Zervakos_Филофей Зервакос_imagesΚάποτε ὁ Γέροντας Φιλόθεος Ζερβᾶκος ἀπὸ τὴν Πάρο, ἅγιος ἄνθρωπος, μοῦ ἔλεγε κλαίγοντας ἕνα ὅραμά του. Εἶχε ἀγωνία. Κάτι συνέβαινε στὴν Ἑλλαδικὴ κοινωνία καὶ ἔλεγε: «Πῶς χάλασε ἡ κοινωνία; Πάει, θὰ πεθάνη ἡ κοινωνία»…
Καὶ ἀπογοητευμένος σηκώνει τὸ βλέμμα του καὶ τί βλέπει; Στρατιὰ ἀμέτρητη ἀπὸ Ἁγίους, μιλιούνια – οὔτε ἀρχὴ οὔτε τέλος εἶχαν καὶ τὴν Παναγία μπροστά, ἡ Ὁποία ὕψωνε τὰ χέρια στὸν Χριστὸν καὶ ἔλεγε: «Αὐτοὶ εἶναι δικοί μου… Σὲ παρακαλῶ, ἐκείνους ποὺ εἶναι κάτω, θέλω νὰ σώσης».
Τότε τῆς λέγει ὁ Χριστός: «Μά, ἁμαρτάνουν». Καὶ ἡ Παναγία ἀπαντᾶ: «Ἁμαρτάνουν· ἀλλά, ὅσο ὑπάρχει τὸ ἔλεός Σου καὶ ὅσο ὑπάρχω Ἐγώ, ἡ Μάνα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τοὺς ἀφήσης νά χαθοῦν». «Καλά, Μητέρα, θὰ σώσω καὶ αὐτούς». Καὶ ὁ Γέροντας ἔβλεπε μυστικὰ νὰ προστίθενται, νὰ προστίθενται ἁμαρτωλοὶ καὶ νὰ βγαίνουν καινούργιοι Ἅγιοι.
Ἂς ἑτοιμαζώμαστε, ἀδελφοί μου. Ἀξίζομε τόσο, ὅσο περισσότερο προσπαθοῦμε καὶ ὅσο περισσότερο δοκιμαζόμαστε καὶ προετοιμαζόμαστε γιὰ νὰ εἴμαστε ἄξιοι τύποι καὶ προτυπώσεις τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, ἄξιοι νὰ ἀριθμηθοῦμε ἀνάμεσα στὰ πλήθη τῶν Ἁγίων.

***

Όσιος Παΐσιος Aγιορείτης

Οι Άγιοι Πατέρες τα έβλεπαν όλα με το πνευματικό, με το θεϊκό μάτι. Τα Πατερικά είναι γραμμένα με το πνεύμα του Θεού, και με το πνεύμα του Θεού έκαναν τις ερμηνείες οι Άγιοι Πατέρες. Τώρα δεν υπάρχει συχνά αυτό το πνεύμα του Θεού, για να καταλαβαίνουν τα Πατερικά. Τα βλέπουν όλα με το κοσμικό μάτι, δεν βλέπουν πιο πέρα, δεν έχουν την ευρύτητα που δίνουν η πίστη και η αγάπη… Ο ταπεινός άνθρωπος συνήθως είναι πολυμαθής. Ο Μέγας Αρσένιος ήταν ο πιο μορφωμένος σ΄ όλη την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Όταν όμως πήγε στην έρημο για μοναχός, κάθησε κοντά στον Αββά Μακάριο τον αγράμματο και έλεγε: «Ούτε το αλφάβητο αυτού δεν ξέρω»! Προσπαθήστε να μη χάνεσθε με χαμένα πράγματα, για να μη χάσετε τον Χριστό… Δυστυχώς το κοσμικό πνεύμα από τον κόσμο έχει μπή και σε πολλά Μοναστήρια, γιατί μερικοί Πατέρες της εποχής μας διοχετεύουν τον Μοναχισμό από το κοσμικό κανάλι και δεν οδηγούνται οι ψυχές στο πατερικό πνεύμα της Χάριτος. Βλέπω ένα πνεύμα που επικρατεί σήμερα στα Μοναστήρια αντί-πατερικό, να μη δέχωνται το καλό, το πατερικό, να μη ζουν δηλαδή πατερικά και να ισοπεδώνουν τα πνευματικά υψώματα εν ονόματι της υπακοής, της κοπής του θελήματος, και να κάνουν τα κοσμικά τους ανάλογα θελήματα… Πόσα πράγματα χάνονται-χάνονται και στον Μοναχισμό, όπως στον κόσμο χάνονται η τιμή, ο σεβασμός, και τα λένε κατεστημένα! Γι’ αυτό πονάω και πάω να σκάσω. Μου έρχεται να πάρω τα βουνά. Ένας που δεν έχει ζήσει κάτι το ανώτερο, δεν στενοχωριέται και τόσο πολύ για την πνευματική ζωή που ζη με τον δικό του τρόπο. Για τον άλλον όμως που αναγκάζεται να ζη με αυτόν τον τρόπο, ξέρετε τί βάσανο είναι; Αξίζει τώρα να πεθάνη κανείς, να δώση μία ομολογία, να κάνη μία θυσία, μόνο για να μη βρίζωνται οι Άγιοι Πατέρες. Δεν σκεφτόμαστε λίγο τους Οσίους Πατέρες, τους οποίους διαβάζουμε συνέχεια, που ζούσαν και πώς ζούσαν; Ενίωθαν την χαρά του Χριστού, γιατί μιμούνταν τον Χριστό σε όλα. Όλο το ενδιαφέρον τους ήταν εκεί. Σήμερα υπάρχουν μοναχοί που ζουν εξωτερικά τον Μοναχισμό. Είναι σαν το οινόπνευμα που έχασε την σπιρτάδα του, δεν μπορεί να καυτηριάση τον διάβολο.

Να σκέφτεσαι συνέχεια αυτό που έλεγε ο Μέγας Αρσένιος: «Δι’ ό εξήλθες;…» Εμείς ξεχνούμε γιατί ήρθαμε στο Μοναστήρι. Λίγο-πολύ όλοι καλά ξεκινάνε, αλλά καλά δεν καταλήγουν, επειδή ξεχνούν γιατί πήγαν στο Μοναστήρι.
– Είπατε, Γέροντα, ότι το κοσμικό πνεύμα μπαίνει στον Μοναχισμό και χάνεται η πνευματική αντιμετώπιση. Θα διασωθή το σωστό πνεύμα του Μοναχισμού;
Μία μπόρα είναι, δεν θα αφήση ο Θεός… Υπάρχουν μοναχοί που ζουν πολύ πνευματικά, αθόρυβα. Υπάρχουν ψυχές σε κάθε Μοναστήρι, σε κάθε Μητρόπολη κ.λπ. Οι μεμονωμένες ψυχές, αυτές είναι που συγκινούν τον Θεό και μας ανέχεται.

ΙΠΠΕΙΣ_ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ_5eb0369bd41cbe2e«- Γέροντα, πέστε μας κάτι για τον Αντίχριστο.
– Ας πούμε μια φορά γιά τον Χριστό … Όσο μπορούμε να είμαστε κοντά στον Χριστό. Αν είμαστε με τον Χριστό, τον Αντίχριστο θα φοβηθούμε; Μήπως το αντίχριστο πνεύμα δεν υπάρχει τώρα; Το κακό ούτως ή άλλως το κάνει το αντίχριστο πνεύμα. Και αν γεννηθή και ένα αντίχριστο τέρας και κάνη μερικά μπανταλά, θα γελοιοποιηθή στο τέλος. Θα συμβούν γεγονότα πολλά. Ίσως προλάβετε να ζήσετε και εσείς πολλά από τα σημεία, που γράφει η Αποκάλυψη. Σιγά-σιγά, αρκετά αρχίζουν και βγαίνουν. Φωνάζω ο ταλαίπωρος πριν από τόσα χρόνια. Είναι φοβερή, εξωφρενική η κατάσταση.
Η παλαβωμάρα έχει ξεπεράσει τα όρια. Ήρθε η αποστασία και μένει τώρα να έρθη ο ‘’υιός της απωλείας’’ (Β΄ Θεσσ. Β΄ 3). Θα γίνη τρελλοκομείο. Μέσα στην αναμπουμπούλα που θα επικρατεί, θα ξεσηκωθεί κάθε κράτος να κάνει ό,τι του λέγει ο λογισμός. Ο Θεός να βάλει το χέρι του, τα συμφέροντα των μεγάλων να είναι τέτοια που θα μας βοηθήσουν. Κάθε λίγο θα ακούμε κάτι καινούριο. Θα βλέπουμε να γίνονται τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα πράγματα. Μόνον, που τα γεγονότα θα περνάνε τάκα-τάκα (γρήγορα). Οικουμενισμός, κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων. Οι Σιωνιστές ετοιμάζουν κάποιον Μεσσία. Γι΄ αυτούς ο Μεσσίας είναι βασιλιάς, δηλαδή θα κυβερνήσει εδώ στη γη. Οι Ιεχωβάδες, και αυτοί αποβλέπουν σε έναν βασιλιά επίγειο. Θα παρουσιάσουν οι Σιωνιστές έναν, και οι Ιεχωβάδες θα τον δεχθούν. Θα πουν «αυτός είναι». Θα γίνη μεγάλη σύγχυση. Μέσα στην σύγχυση αυτή όλοι θα ζητούν έναν Μεσσία, για να τους σώση. Και τότε θα παρουσιάσουν κάποιον που θα πη: ‘’Εγώ είμαι ο Ιμάμης, εγώ είμαι ο πέμπτος Βούδδας, εγώ είμαι ο Χριστός, που περιμένουν οι Χριστιανοί, εγώ είμαι αυτός, που περιμένουν οι Ιεχωβάδες, εγώ είμαι ο Μεσσίας των Εβραίων». Πέντε «εγώ» θα έχει! …

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, όταν λέη στην πρώτη επιστολή «Παιδία, …ότι ο αντίχριστος έρχεται, και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν …», δεν εννοεί ότι και ο αναμενόμενος Αντίχριστος θα είναι σαν τους διώκτες Μαξιμιανούς και Διοκλητιανούς, αλλά ότι ο Αντίχριστος θα είναι ο αναμενόμενος κατά κάποιον τρόπο ενσαρκωμένος διάβολος, πού θα παρουσιασθή στον ισραηλιτικό λαό ως Μεσσίας και θα πλανήση τον κόσμο. Έρχονται δύσκολα χρόνια· θα έχουμε δοκιμασίες μεγάλες. Θα έχουν μεγάλο διωγμό οι Χριστιανοί. Και βλέπεις, οι άνθρωποι ούτε  καν καταλαβαίνουν οτι ζούμε στα σημεία των καιρών, ότι προχωρεί το σφράγισμα. Είναι σαν να μη συμβαίνη τίποτε. Γι’ αυτό λέει η Γραφή ότι θα πλανηθούν και οι εκλεκτοί. Όσοι δεν θα έχουν καλή διάθεση, δεν θα φωτισθούν και θα πλανηθούν στα χρόνια της αποστασίας. Γιατί, όποιος δεν έχει την θεία Χάρη, δεν έχει πνευματική διαύγεια, όπως και ο διάβολος.

– Πιστεύουν, Γέροντα, οι Σιωνιστές τα περί Αντίχριστου;
– Αυτοί θέλουν να κυβερνήσουν όλον τον κόσμο. Χρη­σιμοποιούν για να πετύχουν τον σκοπό τους την μαγεία και τον σατανισμό. Την σατανολατρία την βλέπουν σαν μια δύναμη, πού θα τους βοηθήση στα σχέδια τους. Πάνε δηλαδή να κυβερνήσουν τον κόσμο με σατανική δύναμη. Τον Θεό δεν Τον βάζουν στον λογαριασμό τους. Θα ευλογηθούν όμως έτσι από τον Θεό; Μέσα από αυτό ο Θεός θα βγάλη πολλά καλά. Οι άλλες σατανικές θεωρίες κράτησαν τουλάχιστον εβδομήντα χρόνια-αυτοί ούτε επτά χρόνια δεν θα κρατήσουν..

«Εμείς σαν Έλληνες δεν κάνουμε τίποτα. Ευτυχώς που θα κάνει ο Θεός τώρα κάτι, γιατί αλλιώς με μας χωριό δεν γίνεται. Θα τα βολέψει ο Θεός τα πράγματα. Μετά από ένα διάστημα δεν θα βρίσκεται άπιστος άνθρωπος. Τώρα πρέπει να εργασθεί κανείς. Περνάμε τα χειρότερα χρόνια.
Πολλοί Άγιοι θα ήθελαν να ζούσαν στην εποχή μας, γιατί θα τους δίνονταν η ευκαιρία να αγωνιστούν πολύ. Και πολλοί ευλαβείς χριστιανοί θα ήθελαν να ζούσαν στην εποχή μας για να αγωνιστούν κι αυτοί. Εμείς δυστυχώς μένουμε έτσι».

Αποκάλυψη
https://orthodoxoiorizontes.gr/Kainh_Diathikh/Apokalupsis_Iwannou/Apokalupsis_Iwannou.htm

Είδα το γεγονός της Αποκαλύψεως. Είδα τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο… Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/07/%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%88%CE%B5%CF%89%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B1/

Όσιος Αρσένιος ο Μέγας σαν άλλος Μωυσής, προσευχόμενος γινόταν ολόκληρος σαν φωτιά
https://iconandlight.wordpress.com/2018/05/08/%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b1%cf%81%cf%83%ce%ad%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%bc%ce%ad%ce%b3%ce%b1%cf%82-%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%bc%cf%89%cf%85%cf%83%ce%ae/

Ιωάννης ο Θεολόγος-_Saint John the Theologian_Святой Иоа́нн Богосло́в__________20130209_2077948770Ἀπολυτίκιον Τοῦ Εὐαγγελιστοῦ.
Ἦχος βʹ.

πόστολε Χριστῷ τῷ Θεῷ ἠγαπημένε, ἐπιτάχυνον, ῥῦσαι λαὸν ἀναπολόγητον· δέχεταί σε προσπίπτοντα, ὁ ἐπιπεσόντα τῷ στήθει καταδεξάμενος, ὃν ἱκέτευε, Θεολόγε, καὶ ἐπίμονον νέφος  ἐθνῶν διασκεδάσαι, αἰτούμενος ἡμῖν εἰρήνην, καὶ τὸ μέγα ἔλεος.

ᾠδὴ ς’ Ὁ Εἱρμὸς Τοῦ βίου τὴν θάλασσαν

πῆρξεν ὡς κάλαμος, ὀξυγράφου ἀληθῶς, ἡ θεολόγος γλῶττά σου, καλλιγραφοῦσα γνῶσιν ἀληθινήν, καὶ νόμον καινότατον, ἐν πλαξὶ Θεολόγε καρδιῶν ἡμῶν.

Κάθισμα Ἦχος πλ. δ’
Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον

Τῆς σοφίας τῷ στήθει ἀναπεσών, καὶ τὴν γνῶσιν τοῦ Λόγου καταμαθών, ἐνθέως ἐβρόντησας· Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καλλιγραφήσας πρῶτος, τὴν ἄναρχον γέννησιν, καὶ καταγγείλας πᾶσι, τοῦ Λόγου τὴν σάρκωσιν· ὅθεν καὶ τῇ γλώττῃ, σαγηνεύσας τὰ ἔθνη, τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος, ἐκδιδάσκεις τοῖς πέρασι, Θεολόγε Ἀπόστολε· πρὲσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Καὶ νῦν. Τοῦ Πάσχα
Ἦχος πλ. αʹ.

ναστάσεως ἡμέρα, καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει, καὶ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα. Εἴπωμεν ἀδελφοί, καὶ τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς· Συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει, καὶ οὕτω βοήσωμεν· Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.

Ἦχος πλ. αʹ.

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος. (ἐκ γʹ)


Archangel Michael of Mantamados

Μυροφόρες_Myrrhbearers_Жёны-мироносицы_beli-andjeo-mileseva1 (1)Beloved Brothers and Sisters in Christ,
Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
Христос Воскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Rejoice!». «Peace be unto you!»

Synaxarion
From the Pentecostarion.
On this day, the third Sunday of Pascha, we celebrate the Feast of the Holy Myrrh-Bearing women; and we also commemorate Joseph of Arimathaea, who was a secret disciple, and also Nicodemos, who was a disciple by night.
On the Sunday of the Holy Myrrhbearers, we commemorate the consecration of the church Archangel Michael in Mantamados, Mytilene (Lesvos)- (Sunday of the Holy Myrrhbearers, May 8, 1888).

Μιχαήλ Μανταμάδο_Archangel Michael_of_Mantamados_Архангел Михаил_ Άγγελοι_Angels__live - ΑντιγραφήArchangel Michael of Mantamados

On the third Sunday after Pascha, we commemorate the Archangel Michael of Mantamados. In Greek “O Μανταμάδος” refers to a miraculous icon of the Archangel Michael in a church on the island of Lesvos, which was consecrated on this day. This is one of the four miraculous icons of the Archangel in the Dodecanese of Greece.

The icon dates back to the 9th and 10th centuries during an invasion of the entire island by the Saracen pirates. The Monastery was the target of the raids, the pirates threatened the monks with death if they would not reveal the whereabouts of the hidden villagers (some say treasures of the monastery). The monks refused and the invaders slaughtered all of the monks except for one novice-monk, named Gabriel who remained hidden.

As the pirates where leaving, the novice climbed to the roof of the monastery to be sure that the pirates had left. However, the pirates noticed him from afar and returned to kill him as well. It is at this point in the story that the Archangel Michael makes his appearance in front of the Saracens with his own sword drawn forcing them to retreat in terror. Thanks to this miracle from the Archangel the monk survived and descending to the courtyard buried the bodies of his fellow brotherhood.

The monk still in deep respect and reverence for having witnessed the Archangel Michael in all his fury, gathered up the earth that was red by the blood of the martyred monks and shaped it into the icon-sculpture of the Archangel as it is today; while it was still vivid in his memory. According to legend, the monk did not have enough of this dirt-blood mix and so the head of the Archangel has turned out disproportionately larger to the rest of his body.

Centuries have passed but the ‘bas-relief’ icon still preserves its freshness and remains as if untouched by time. From time to time, the Archangel’s eyes are filled with tears which Christians wipe away with little pieces of cotton. They do the same with the beads of perspiration which occasionally appear on the icon.

Another miracle is that every person who approaches the icon to pray may receive a unique and different reaction from St. Michael the Archangel. The expression on the face of the icon might change to a healthy shade of red and sometimes there is a joyful smile on the face of the icon. At other instances, the Archangel Michael’s face darkens and becomes fierce and, on certain occasions, some people are held back from approaching by an invisible force. The expression on the icon can appear severe, sad, or happy according to the message that the Archangel wants to convey to that pilgrim or faithful.

“Where your grace casts its shade, Archangel, there the devil’s power is chased away; for the fallen Morning Star cannot endure your light…” Doxastikon of the praises, tone plagal first

May he intercede for us and protect us all!

***

Miracles of the Archangel Michael of Mantamados in Lesvos
The Unexpected Rescue

Μιχαήλ Aρχάγγελος Μανταμάδο_Архангел Михаил Мандамадос_Miraculous Icon of the Holy Archangel Michael of Mandamados_66b938b69aa0e8f5ca88147680764d7fOn 20th July, 1974, from the early hours of the morning, the radio was broadcasting news of the invasion of Cyprus by hostile Turkish forces. On the morning of the day after the Turkish attack, the sacristan of the church of the Archangels in Lesvos arose very early. As he put things in order in the church, he came before the full size image of the Archangel, which is located on the right hand side of the courtyard, to light the vigil candle when suddenly the sacristan stood mesmerized as if he had turned to stone. His eyes gaped as he searched for the icon of the Archangel which was missing. He was bathed in a cold sweat. His trembling hands made the sign of the Cross time after time. “But, how is it possible” he kept saying to himself “for an image two meters by one and a half, painted directly onto the wall and with a huge frame, to have disappeared?” He was still standing in the same position when the priest of the church arrived to say the daily Liturgy. He was surprised and concerned to see the look of amazement on the face of the sacristan whose eyes were glued to the same spot to which he also pointed with his hand. The priest turned to see what had so affected the sacristan and saw that, in the place of the Archangel’s icon, there was a massive brown-colored frame. News of the event spread rapidly through the neighboring villages and to the island’s capital, Mitylene, and there were many people who wanted to witness the miraculous event with their own eyes and to worship there. The icon was missing for a whole week. The icon suddenly reappeared in its original place, in the same miraculous way as it had disappeared. Time went by.

One cold winter morning the sacristan of Mantamados heard the galloping of a horse. He went outside and saw a young man who had just gotten down from his horse and was carrying a goat on his shoulders. They entered the church together and the young man proceeded to the Archangel’s icon and left the goat in front of it. He then lit a candle which was as tall as he was. He then knelt down and worshipped before the icon, caressing with trembling hands and eyes full of tears the clay face of the Archangel.
“He is my saviour” he said passionately, turning to the sacristan.
“He saved me from the Turks!”
“Tell me, my boy, what happened?” asked the sacristan with interest as they walked out of the church. “During the last incidents between the Greeks and the Turks,” began the young man, “I was carrying out my military duties in Cyprus. It was past midnight on August 12th, when we were caught unexpectedly in the firing line of the Turkish Cypriots. We were always on our guard because we knew how treacherous the enemy could be. We were having difficulties with their naval attack but were unharmed by their air force fire. Within a few hours, we had the situation under control and prepared to counter-attack. It was as if we had wings on our feet. We hunted them down and almost chased them into the sea. Full of enthusiasm, we were running towards the enemy with almost no back up. Suddenly, I see not more than five meters in front of me an unidentified shape. I stop immediately and then, in the hazy dawn light, I see clearly that it’s a Turkish machine gun! I see the barrel of the gun turning towards me and, having nowhere to hide, I fall to the ground and cover my head with my helmet. ‘My Archangel!’ I say to myself. ‘Save me!’ The moment I uttered these words I remembered my father who was miraculously saved from certain death during the Albanian war, after he promised to bring a goat to the Archangel. ‘My Archangel, save me!’ I murmured again, making the same promise of the offering of a goat. “At that moment, a deafening noise almost took away my hearing. ‘I’ve been shot!’ I thought to myself and images of all those I loved crossed my mind. Then, I felt someone touching me, searching for me, lifting me. They were our people. “’Are you hurt? How do you feel?’ I vaguely heard them asking. I checked my body with my hands but found no wound. Then, I remembered the machine gun and looked towards where I had seen it but saw nothing. ‘Right here!’ I shouted. ‘There was a Turkish machine gun!’ We went closer and checked but did not find it. In the place where it had been located there were only shards and a huge hole in the ground. “It seemed that at the critical moment, a ship’s bombshell or some other mortar shell had totally destroyed the dangerous machine gun, while a superior force kept me safe from any harm that the explosion or fire might cause me.” The sacristan listened carefully to the young man’s story and seemed deeply moved. He then said: “Yes, my boy, it was the Archangel who rescued you. Just when the Turks invaded Cyprus, this icon mysteriously disappeared for a week!” The young man was stunned. He gazed tenderly at the icon of the Archangel Michael, his eyes filled with tears. It was one more “thank you” for that unexpected rescue.

“Poetic History and Miracles of St. Michael, the Archangel of Mantamados”, by Fr. Eustratios Dissos, Abbot of the Monastery of the Archangel of Mantamados.

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_M_13anastas570Apolytikion of the Archangel Michael
Fourth Tone

O Commander of the Heavenly Host, we the unworthy beseech you, that through your entreaties you will fortify us, guarding us in the shelter of the wings of your ethereal glory, even as we fervently bow before you crying: “Deliver us from all danger, as Commander of the Powers on high!

Troparion – Tone 4

Michael, commander of the heavenly hosts, we who are unworthy beseech you, by your prayers encompass us beneath the wings of your immaterial glory, and faithfully preserve us who fall down and cry out to you: “Deliver us from all harm, for you are the commander of the powers on high!”

Both now. Of Pascha.
From Pentecostarion. Mode pl. 1.

It is the day of the Resurrection. Let us shine brightly for the festival, and also embrace one another. Brethren, let us say even to those who hate us, “Let us forgive everything for the Resurrection.” And thus let us cry aloud, “Christ is risen from the dead, by death trampling down upon death, and to those in the tombs He has granted life.”

Kontakion – Tone 2

Michael, commander of God’s armies and minister of the divine glory, prince of the bodiless angels and guide of mankind, ask for what is good for us, and for great mercy, as supreme commander of the Bodiless Hosts.

Glory. Mode pl. 1.

Wherever your grace overshadows, O Archangel, the power of the devil is driven away. For he cannot bear to stand in your light, the fallen Lucifer that he is. We therefore beg you to extinguish the fiery arrows that he shoots against us, and by your mediation to deliver us from the scandals he sets, O praiseworthy Archangel Michael.


Ο Άγιος Παΐσιος για το θάρρος και την παλληκαριά των Μυροφόρων. Πόσο μεγάλη ήταν η αφοβία των αγίων ανδρών και των αγίων γυναικών!

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_ΑΝΑΣΤΑΣΗ 001Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Συναξάριον
Τοῦ Πεντηκοσταρίου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ τρίτῃ ἀπὸ τοῦ Πάσχα, τὴν τῶν ἁγίων γυναικῶν Μυροφόρων ἑορτὴν ἑορτάζομεν· ἔτι δὲ μνείαν ποιούμεθα καὶ τοῦ ἐξ Ἀριμαθαίας Ἰωσήφ, ὅς ἦν μαθητὴς κεκρυμμένος· πρὸς δὲ καὶ τοῦ νυκτερινοῦ μαθητοῦ Νικοδήμου.
Πανήγυρις τοῦ Παμμεγίστου Ταξιάρχου Μιχαήλ ἐν Μανταμάδῳ, ἐπὶ τοῖς ἐγκαινίοις τοῦ Ἱεροῦ προσκυνήματος (Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων 8 Μαΐου τοῦ 1888)

Στίχοι
Χριστῷ φέρουσιν αἱ Μαθήτριαι μύρα.
Ἐγὼ δὲ ταύταις ὕμνον, ὡς μύρον φέρω.

Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ Ηʹ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς Μαιου μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ, ἐπιστηθίου φίλου, ἠγαπημένου καὶ παρθένου, Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου (98), ἤτοι ἡ σύναξις τῆς Ἁγίας κόνεως τῆς ἐκπεμπομένης ἐκ τοῦ τάφου αὐτοῦ, ἤγουν τοῦ μάννα.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἀρσενίου τοῦ Μεγἀλου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ Ὅσιος Μήλης, ὁ ὑμνῳδός, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ σπεῖρα (τάγμα) στρατιωτῶν ξίφει τελειοῦνται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ Βαρνακοβίτου, κτίτορος τῆς ἱερᾶς Μονῆς τῆς Θεοτόκου, τῆς ἐπιλεγομένης Βαρνακόβης (11ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῆς Ἁγίας Ἀυγουστίνης τῆς Μάρτυρος, τῆς ἐν Βυζαντίῳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος τῆς Μονῆς Λογγοβάρδας Πάρου, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται (1980).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη ἐπιτελοῦμεν τοῦ ὑπερφυοῦς θαύματος γεγονότος διὰ τῆς ἁγίας καὶ σεβασμίου Εἰκόνος τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου τῆς Κασσιοπίας, ἐπὶ τῷ ἀδίκῳς τυφλωθέντι Στεφάνῳ, καὶ παραδόξως ὀμματωθέντι.

Στίχοι εἰς τὸν Εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην
Οὐ βρῶσιν, ἀλλὰ ῥῶσιν ἀνθρώποις νέμει,
Τὸ τοῦ τάφου σου μάννα, μύστα Κυρίου.
Ὀγδοάτῃ τελέουσι ῥοδισμὸν βροντογόνοιο.

Εἰς τὸν ὅσιον Ἀρσένιον
Λαθεῖν βιώσας Ἀρσένιος ἠγάπα,
Ὃς οὐδὲ πάντως ἐκβιώσας λανθάνει.

Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ. (Α’ Ιω. 4,16)
αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς, μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ. ( Ιω. 15,13)
«Τεκνία, αγαπάτε αλλήλους» (παιδιά μου, να αγαπάτε ο ένας τον άλλο).

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_5512468091_dae339cdf4Ο Άγιος Παΐσιος για το θάρρος και την παλληκαριά της των Μυροφόρων

«-Γέροντα, μου κάνει εντύπωση το θάρρος των Μυροφόρων.
– Οι Μυροφόρες είχαν μεγάλη εμπιστοσύνη στον Χριστό, είχαν πνευματική κατάσταση, γι’ αυτό δεν υπολόγισαν τίποτα. Αν δεν είχαν πνευματική κατάσταση, θα έκαναν αυτό που έκαναν; Ξεκίνησαν χαράματα, ώρα που απαγορευόταν η κυκλοφορία, με αρώματα στα χέρια για τον Πανάγιο Τάφο του Χριστού, από αγάπη προς το Χριστό. Γι’ αυτό και αξιώθηκαν να ακούσουν από τον Άγγελο το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως…

Εύχομαι να χαίρεστε πάντοτε
με αγαλλίαση πνευματική,
με συνεχή πνευματική χαρά,
με εσωτερική γλυκειά αναστάτωση.»
(Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί προσευχής, εκδ. Ιερ. Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2012, σελ. 203.)

***

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_5Μαρία την Μαγδαληνή (Μάρκ. ιστ', 9-11, Ιω. κ', 11-18SIMG_3186Σήμερα λείπουν και οι δυό παλληκαριές· ούτε πνευματική παλληκαριά υπάρχει, η οποία γεννιέται από την αγιότητα και την παρρησία στον Θεό, για να αντιμετωπισθή μια δυσκολία με πνευματικό τρόπο, ούτε φυσική παλληκαριά υπάρχει, ώστε να μη δειλιάση κανείς σε έναν κίνδυνο. Πρέπει να έχη κανείς πολλή αγιότητα, για να φρενάρη ένα μεγάλο κακό, αλλιώς που να στηριχθή;

Μια ψυχή σε ένα μοναστήρι αν έχη πνευματική παλληκαριά, να δης, τον άλλον που έρχεται με κακό σκοπό θα τον καθηλώνη με το ένα πόδι μέσα από την μάνδρα και με το άλλο απ᾿ έξω! Θα τον χτυπάη στο κεφάλι με πνευματικό τρόπο, με το κομποσχοίνι, με την ευχή, και όχι με το πιστόλι. Λίγη προσευχή θα κάνη, και ο άλλος θα μένη εκεί έξω ακίνητος! Θα μένη για… σκοπός! Μια ψυχή, αν έχη πνευματική κατάσταση, και το κακό θα φρενάρη και τον κόσμο θα βοηθήση, και για το μοναστήρι θα είναι ασφάλεια. Οι Μυροφόρες δεν υπολόγισαν τίποτε, γιατί είχαν πνευματική κατάσταση και εμπιστεύθηκαν στον Χριστό. Αν δεν είχαν πνευματική κατάσταση, που θα εμπιστεύονταν, για να κάνουν αυτό που έκαναν;

Στην πνευματική ζωή και ο πιο δειλός μπορεί να αποκτήση πολύ ανδρισμό, αν εμπιστευθή τον εαυτό του στον Χριστό, στην θεία βοήθεια. Μπορεί να πάη στην πρώτη γραμμή να πολεμήση και να νικήση. Ενώ οι καημένοι οι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν το κακό, και παλληκαριά να έχουν, φοβούνται, διότι αισθάνονται την ενοχή τους και μόνο στην βαρβαρότητά τους στηρίζονται. Ο άνθρωπος του Θεού έχει θεϊκές δυνάμεις, έχει και το δίκαιο με το μέρος του. Βλέπεις, ένα κουταβάκι κάνει «γαβ-γαβ» και φεύγει ο λύκος, γιατί αισθάνεται ενοχή. Οικονόμησε ο Θεός και ο λύκος να φοβάται από ένα κουταβάκι, γιατί αυτό έχει δικαιώματα στο σπίτι του νοικοκύρη του, – πόσο μάλλον ο άνθρωπος που πάει να κάνη κακό μπροστά στον άνθρωπο που έχει Χριστό μέσα! Γι’ αυτό μόνον τον Θεό να φοβώμαστε, όχι τους ανθρώπους, όσο κακοί και να είναι. Ο φόβος του Θεού και τον πιο δειλό τον κάνει παλληκάρι. Όσο ενώνεται κανείς με τον Θεό, τόσο δεν φοβάται τίποτε.

Ο Θεός θα βοηθήση στις δυσκολίες. Αλλά για να δώση ο Θεός την θεϊκή δύναμη, πρέπει και ο άνθρωπος να δώση αυτό το λίγο που μπορεί.
Αγίου Παισίου Αγιορείτου, Λόγοι Β΄, «Πνευματική αφύπνιση», εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης 1999

***

Μυροφόρων γυναικώνmyroforesΠαλληκαριά, λεβεντιά, φιλότιμο! Με το φιλότιμο να εργάζεσαι στον Χριστό. Και ο Χριστός στην ψυχή που έχει καλή διάθεση, αγωνιστικό πνεύμα και φιλότιμο, εργάζεται αθόρυβα.
– Γέροντα, γιατί δεν γεμίζω από την προσευχή, ενώ φροντίζω να είμαι συνεπής στα πνευματικά μου καθήκοντα;
– Ε, πώς να γεμίσης; Έτσι θα γεμίσης; Θέλει γύρισμα το κουμπί αλλού.
Εξέτασε να δης πόσο δουλεύεις στην πνευματική ζωή με την λογική και πόσο με την καρδιά• πόσο κινείσαι από την ευρωπαϊκή συνέπεια και πόσο από το ορθόδοξο φιλότιμο.
Αυτό που λέμε «συνέπεια», μερικές φορές είναι εγωισμός και μας κλέβει. Να φανώ συνεπής, για να δείξω στους άλλους ότι είμαι σε όλα εντάξει. Τότε όμως η ζωή μου γίνεται μια μεγάλη αταξία πνευματική. Να κινήσαι παντού με φιλότιμο, γιατί σ’ αυτήν την συχνότητα κινούνται ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι… Χωρίς φιλότιμο δεν έρχεται η θεία Χάρις.

***

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ω! Πόσο μεγάλη ήταν η αφοβία των αγίων ανδρών και των αγίων γυναικών! Όταν διαβάζουμε τους βίους τους, χωρίς να το θέλουμε ξυπνάει μέσα μας κάποια ντροπή, αλλά και καμάρι: ντροπή διότι έχουμε μείνει τόσο πίσω σε σχέση με αυτούς, και καμάρι διότι είναι από την ίδια χριστιανικής μας γενιά. Ούτε η ασθένεια, ούτε η φυλακή, ούτε η εξορία, ούτε το μαρτύριο, ούτε οι προσβολές, ούτε το σπαθί, ούτε η άβυσσος, ούτε η φωτιά, ούτε η λαιμητόμος μπόρεσαν ποτέ να διασαλεύσουν την ύψιστη και απαρασάλευτη ειρήνη των ψυχών τους, που έμειναν εδραίες στον Χριστό, τον Πηδαλιούχο, ο οποίος κυβερνά όλη την οικουμένη και την ανθρώπινη ιστορία!
Όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός αποστάτησε από την Πίστη και άρχισε να καταπνίγει τον Χριστιανισμό σε όλη την αυτοκρατορία, τότε ο άγιος Αθανάσιος ο Μέγας απευθύνθηκε ήρεμα στον πιστό λαό και είπε: «Ένα μικρο σύννεφο είναι, θα περάσει!» (Nibiculaest, Transibit). Και πράγματι, αυτό το ζοφερό μαύρο σύννεφο πέρασε γρήγορα και η Χριστιανοσύνη ρίζωσε ακόμα βαθύτερα και άπλωσε τα κλαδιά της ακόμα περισσότερο σε όλο τον κόσμο. Το ανίσχυρο μένος του Ιουλιανού εναντίον του Χριστού έσβησε μετά από λίγα χρόνια και παρήλθε ​​με την κραυγή του αποστάτη Ιουλιανού στον επιθανάτιο ρόγχο του: «Νενικηκας με Ναζωραίε!»
Ω! παιδιά του Θεού, γιατί να φοβόμαστε οτιδήποτε, όταν Αυτός ο Θεός ο Πατέρας μας δεν φοβάται τίποτα;
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,  Ο Πρόλογος της Αχρίδος (Μάιος) Βίοι Αγίων, ύμνοι, στοχασμοί και ομιλίες για κάθε ημέρα του χρόνου. Εκδόσεις ΆΘως.
http://prologue.orthodox.cn/May29.htm

***

Άγιος γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

Μυροφόρες_Myrrhbearers_Жёны-мироносицы_490609-Myroforoi-Dionysiou“… Είς τας παρούσας πονηράς ημέρας, ο άρχων του σκότους ετοιμάζει πόλεμον κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των ολίγων ορθοδόξων εκλεκτών Χριστιανών. Έχει όλα του τα στρατεύματα έτοιμα, ορατούς και αόρατους δούλους του, μέσα εις τους οποίους ευρίσκονται και πάπαι και πατριάρχαι και βασιλείς και άρχοντες των εθνών και των εκκλησιών, αλλά μην τους φοβηθώμεν. Μένωμεν ασάλευτοι είς την ορθόδοξον πίστιν μέχρι θανάτου, δια να κληρονομήσωμεν την ουράνιόν Βασιλείαν. Τους εχθρούς της πίστεως μας ο Κύριος μας θα τους συντρίψη ως σκεύη κεραμέως και ημείς θα ψάλλωμεν. Ούτως απολούνται οι αμαρτωλοί από προσώπου του Θεού και οι δίκαιοι ευφρανθήτωσαν….”
Πνευματικές συμβουλές και υποθήκες του γέροντος Φιλόθεου Ζερβάκου.

***

Μέγας Βασίλειος _”Νά εὔχεσαι νά εἶσαι μεταξύ τῶν ὀλίγων, διότι τοῦτο εἶναι σπάνιον ἀγαθόν· διά τοῦτο καί ὀλίγοι εἶναι οἱ εἰσερχόμενοι εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν..
‘(Τα Άπαντα ΕΠΕ 8, Λόγος ασκητικός Α΄ σελ, 123)’

Μυροφόρος είναι εκείνος που φέρει μέσα στην καρδιά του το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό, το γλυκύτατο Όνομα του Ιησού, είναι αυτός που έχει εσωτερική αδιάλειπτη προσευχή
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/16/%ce%bc%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b5%ce%ba%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%86%ce%ad%cf%81%ce%b5%ce%b9-%ce%bc%ce%ad%cf%83/

Κύριε, είσαι το μόνο άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης …Έχρισες τις Μυροφόρες γυναίκες με το μύρο της χαράς, τις έκανες χελιδόνια της καινούργιας άνοιξης, αγίες στην ουράνια βασιλεία Σου.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/12/28561/

Αρσένιε, φεύγε, σιώπα, ησύχαζε. Γιατί αυτές είναι οι ρίζες της αναμαρτησίας.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/07/28775/

Άγιε Ιωάννη επιστήθιε φίλε του Χριστού, Έγγισέ μας σ’ Αυτόν, τον παντοδύναμο Θεό, και παρότι ανάξιοι για να γείρουμε στο στήθος Του, τουλάχιστον, φέρε μας εγγύτερα στα πόδια Του! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/07/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b5-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%ae%ce%b8%ce%b9%ce%b5-%cf%86%ce%af%ce%bb%ce%b5-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf/

Ἀπολυτίκιον Ἀναστάσιμον.
Ἦχος βʹ.

τε κατῆλθες πρὸς τὸν θάνατον, ἡ Ζωὴ ἡ ἀθάνατος, τότε τὸν ᾍδην ἐνέκρωσας τῇ ἀστραπῇ τῆς Θεότητος, ὅτε δὲ καὶ τοὺς τεθνεῶτας ἐκ τῶν καταχθονίων ἀνέστησας, πᾶσαι αἱ Δυνάμεις τῶν ἐπουρανίων ἐκραύγαζον· Ζωοδότα Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξα σοι.

Ἦχος βʹ

εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπὸ τοῦ ξύλου καθελών, τὸ ἄχραντόν σου Σῶμα, σινδόνι καθαρᾷ, εἰλήσας καὶ ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῷ, κηδεύσας ἀπέθετο· ἀλλὰ τριήμερος ἀνέστης Κύριε, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον Τοῦ Εὐαγγελιστοῦ.
Ἦχος βʹ.

πόστολε Χριστῷ τῷ Θεῷ ἠγαπημένε, ἐπιτάχυνον, ῥῦσαι λαὸν ἀναπολόγητον· δέχεταί σε προσπίπτοντα, ὁ ἐπιπεσόντα τῷ στήθει καταδεξάμενος, ὃν ἱκέτευε, Θεολόγε, καὶ ἐπίμονον νέφος ἐθνῶν διασκεδάσαι, αἰτούμενος ἡμῖν εἰρήνην, καὶ τὸ μέγα ἔλεος.

Απολυτίκιον Ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ Μεγάλου
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῶν τερπῶν ἀπανέστης ἐμφρόνως Ὂσιε, χρηματισθείς οὐρανόθεν ὡς Ἀβραάμ ὁ κλεινός και Ἀγγέλων μιμητής ὤφθης τῶ βίω σου, λόγω ἐμπρέπων πρακτικῶ και σοφία ἀληθεῖ, Ἀρσένιε Θεοφόρε. Και νῦν ἀπαύτως δυσώπει, ἐλεηθῆναι τας ψυχάς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Παμμεγίστου Ταξιάρχου Μιχαήλ
Ἦχος δ’ Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ

Τῶν οὐρανίων στρατιῶν Ἀρχιστράτηγε, δυσωποῦμέν σε ἀεὶ ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἵνα ταῖς σαῖς δεήσεσι τειχίσῃς ἡμᾶς, σκέπη τῶν πτερύγων, τῆς ἀΰλου σου δόξης, φρουρῶν ἡμᾶς προσπίπτοντας, ἐκτενῶς καὶ βοῶντας· Ἐκ τῶν κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ὡς ταξιάρχης τῶν ἄνω Δυνάμεων.

Καὶ νῦν. Τοῦ Πεντηκοσταρίου
Ἦχος βʹ.

Ταῖς μυροφόροις Γυναιξί, παρὰ τὸ μνῆμα ἐπιστάς, ὁ Ἄγγελος ἐβόα· Τὰ μύρα τοῖς θνητοῖς ὑπάρχει ἁρμόδια, Χριστὸς δὲ διαφθορᾶς ἐδείχθη ἀλλότριος, ἀλλὰ κραυγάσατε· Ἀνέστη ὁ Κύριος, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Οἱ Ἀναβαθμοί.
Ἀντίφωνον Αʹ. Ἦχος βʹ.

ν τῷ οὐρανῷ τὰ ὄμματα, ἐκπέμπω μου τῆς καρδίας, πρὸς σὲ Σωτήρ, σῶσόν με σῇ ἐπιλάμψει.

λέησον ἡμᾶς τοὺς πταίοντάς σοι πολλὰ καθ’ ἑκάστην ὥραν, ὦ Χριστέ μου, καὶ δὸς πρὸ τέλους τρόπους, τοῦ μετανοεῖν σοι.

Δόξα· καὶ νῦν.

γίῳ Πνεύματι, τὸ βασιλεύειν πέλει, τὸ ἁγιάζειν, τὸ κινεῖν τὴν κτίσιν· Θεὸς γάρ ἐστιν, ὁμοούσιος Πατρὶ καὶ Λόγῳ.

Ὁ ἀγαπῶν ἐλκύει τὴν Ἀγάπη (26.9.2020)
Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου