iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο Θεός δεν αναγνωρίζει τους φίλους Του από τα λόγια τους, αλλ’ από τις καρδιές τους. Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Τελώνη και του Φαρισαίου398 - Copy

Σε όλα τα αναγνώσματα των Ευαγγελίων των Κυριακών πριν την Μεγάλη Σαρακοστή -του Τελώνη και του Φαρισαίου, του Ασώτου υιού, των Ταλάντων, της Κυριακής της Κρίσεως– βλέπουμε ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα χωρίζεται σε δύο κατηγορίες: σε εκείνους πού δικαιώνουν τους εαυτούς τους και σε εκείνους πού μέμφονται τούς εαυτούς τους και παίρνουν το πταίσμα επάνω τους. Εκείνοι πού μπορούν να μεμφθούν τους εαυτούς τους στέκουν με τόλμη ενώπιον του Κυρίου, όπως για παράδειγμα αυτοί πού εργάστηκαν με επιμέλεια τα τάλαντα πού τους δόθηκαν είπαν: «Κύριε, ιδού…», και ο Κύριος τους δόξασε, αλλά αντίθετα καταδίκασε εκείνους πού δικαίωναν τους εαυτούς τους.
Αυτές είναι οι δύο στάσεις πού βρίσκουμε στις δύο κατηγορίες της ανθρωπότητας, οι οποίες μας συνοδεύουν και μετά τον τάφο.
Ας επιλέξουμε την αγαθή στάσηπ. Ζαχαρίας Ζαχάρου

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο Θεός για να ξεχωρίσει δύο ανθρώπους που βρίσκονται μέσα στο ναό Του… δε θα διαλέξει εκείνον που φαίνεται επιφανειακά δίκαιος, αλλά τον άλλον, εκείνον που η καρδιά του είναι γεμάτη με την αληθινή δικαιοσύνη του Θεού.
Οι υπερήφανοι έχουν τα μάτια τους διαρκώς υψωμένα προς το Θεό. Οι καρδιές τους όμως είναι κολλημένες στη γη. Αυτοί δεν ευαρεστούν στο Θεό. Ευάρεστοι στο Θεό είναι οι ταπεινοί άνθρωποι, οι πράοι, που έχουν τα μάτια τους χαμηλωμένα στη γη, μα οι καρδιές τους είναι γεμάτες ουρανό. Ο Δημιουργός προτιμά τους ανθρώπους που ομολογούν στο Θεό τις αμαρτίες τους, όχι τα καλά τους έργα.

Τελώνη και Φαρισαίου_Pharisee and Publican_Притча о мытаре и фарисее_Greek Byzantine Orthodox Icon_z_3f72afc91%82Τις εντολές ο Θεός τις έδωσε για να διεγείρουν, να μαλακώσουν και να φωτίσουν τις καρδιές των ανθρώπων. Ο Φαρισαίος τηρούσε τις εντολές χωρίς σκοπό. Παρέμεινε ένα άκαρπο δέντρο. Ο καρπός δεν έγκειται στη νηστεία, αλλά στην καρδιά. Ο καρπός δεν προκύπτει από τη συγκεκριμένη εντολή αλλ’ από την καρδιά. Όλες οι εντολές κι όλοι οι νόμοι υπάρχουν για να βελτιώνουν την καρδιά. Να τη θερμαίνουν, να τη φωτίζουν, να την ποτίζουν, να την περιχαρακώνουν, να τη σπέρνουν, να την καλλιεργούν. Κι όλ’ αυτά μόνο και μόνο για να καρποφορήσει ο αγρός της καρδιάς, ν’ αναπτυχθεί και να ωριμάσει ο καρπός.
Όλα τα καλά έργα είναι μέσα, δεν είναι σκοπός• είναι η μέθοδος, όχι ο καρπός. Σκοπός είναι η καρδιά που φέρει τον καρπό…

Πρέπει να ξέρεις πως, όπως λέει ο όσιος Μάξιμος, «ο Θεός δεν μπορεί να σε εξαπατήσει, μα ούτε και συ Εκείνον. Όλοι κάνουν το σταυρό τους, μα δεν προσεύχονται όλοι». Ο Φαρισαίος είναι «Αβραάμ ως προς τη γενειάδα του, μα Χαμ ως προς τα έργα του»… Στην τελική κρίση θα τους πει: «Ουκ οίδα υμάς». Δεν σας ξέρω. Ο Θεός δεν αναγνωρίζει τους φίλους Του από τα λόγια τους, αλλ’ από τις καρδιές τους. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που δεν εκτιμά τη συκιά από τα φύλλα της, αλλ’ από τους καρπούς της.

Ο αληθινός άνθρωπος της προσευχής βρίσκεται πάντα σε πραγματική μετάνοια. Ο αληθινός άνθρωπος της προσευχής είναι πολύ ταπεινός, νιώθει ευτυχής μόνο από το γεγονός ότι ο Θεός του επιτρέπει να πλησιάσει στα πόδια Του… Κάθε αμαρτία που διαπράττεται μπροστά στους ανθρώπους, διαπράττεται κι ενώπιον του Θεού. Δεν υπάρχει αμαρτία στη γη που να παραμείνει απαρατήρητη από το Θεό. Ο αληθινός άνθρωπος της προσευχής το γνωρίζει αυτό και γι’ αυτό ταπεινώνεται βαθιά, στέκεται με ντροπή μπροστά στο Θεό. Γι’ αυτό και η παραβολή λέει, ουκ ήθελεν ουδέ τους οφθαλμούς εις τον ουρανόν επάραι.

Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ. Θεέ μου, σπλαχνίσου κι ελέησέ με τον αμαρτωλό. Αυτά έλεγε ο τελώνης. Δεν απαριθμούσε ούτε τα καλά του έργα ούτε τα κακά. Ο Θεός τα γνωρίζει όλα. Κι ο Θεός δεν επιθυμεί την απαρίθμηση των αμαρτιών, αλλά την ταπείνωση και τη μετάνοια για όλ’ αυτά. Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ. Τα λόγια αυτά τα λένε όλα.

Ο τελώνης είναι αυτός που γύρισε στο σπίτι του δικαιωμένος, όχι ο Φαρισαίος. Ο άνθρωπος που ομολογεί με ταπείνωση τις αμαρτίες του γυρίζει στο σπίτι του δικαιωμένος, όχι ο άδικος και αλαζόνας. Ο ταπεινός και μετανιωμένος άνθρωπος δικαιώνεται, όχι ο αυθάδης, ο ματαιόδοξος και υπερήφανος.

Ο Κύριος τελειώνει τη θαυμάσια παραβολή Του με την εξής διδαχή: «ότι πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» (Λουκ. ιη’14). Ποιος είναι ο υψών εαυτόν και ποιος ο ταπεινών; Κανένας δεν μπορεί να υψωθεί ούτε όσο το φάρδος μιας τρίχας, αν ο Θεός δεν τον σηκώσει. Εδώ όμως εννοεί εκείνον που νομίζει πως υψώνεται με το να σπεύδει να καταλάβει την πρώτη θέση, μπροστά σε Θεό και ανθρώπους· εκείνον που κομπάζει για τα καλά του έργα· εκείνον που υπερηφανεύεται ακόμα και μπροστά στο Θεό· αυτόν που ταπεινώνει και περιφρονεί τους άλλους, ώστε ο ίδιος να φαίνεται ανώτερος. Σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις, εκείνοι που πιστεύουν πως υψώνονται, στην ουσία ταπεινώνονται. Όσο ανώτεροι φαντάζουν στα δικά τους τα μάτια ή και στα μάτια των άλλων, τόσο μικρότεροι φαίνονται στα μάτια του Θεού. Τέτοιους ανθρώπους θα τους ταπεινώσει ο Θεός. Κάποια μέρα θα τους κάνει να νιώσουν την ταπείνωση αυτή. «Ωσότου ο άνθρωπος αποκτήσει ταπείνωση, δε θα λάβει την ανταπόδοση των έργων του. Η ανταπόδοση δεν δίδεται για τα έργα αλλά για την ταπείνωση», λέει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος (Λόγος λδ’).

Ποιος είναι αυτός που ταπεινώνει τον εαυτό του; Όχι βέβαια εκείνος που προσπαθεί να φαίνεται ταπεινότερος, μα εκείνος που βλέπει την ταπεινότητά του επειδή είναι αμαρτωλός. Ο Θεός δεν απαιτεί άλλη ταπείνωση από μας, παρά μόνο την αίσθηση και την ομολογία της αμαρτωλότητάς μας. Ο άνθρωπος που αισθάνεται κι ομολογεί το βάθος όπου τον βύθισε η αμαρτία, είναι αδύνατο να βυθιστεί περισσότερο. Η αμαρτία μας τραβάει πάντα χαμηλά, στο βάθος της καταστροφής, πιο βαθιά απ’ ό,τι μπορούμε να φανταστούμε. Λέει ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος: «Ο ταπεινός άνθρωπος δεν πέφτει ποτέ. Πού μπορεί να πέσει, αφού βρίσκεται πιο χαμηλά απ’ όλους; Η ματαιότητα είναι μεγάλη αισχύνη, ενώ η ταπείνωση είναι ύψος μεγάλο, τιμή και αξία» (Ομιλ. 19). (Πηγή: «Καιρός Μετανοίας» Ομιλίες Β’, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)ΔΑΥΙΔ ΜΕΤΑΝΟΩΝ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ_David King prophet_ Давид Пророк-8_1

Ο Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός της Γεωργίας ενοχλούνταν με την τυπολατρεία και τον φαρισαϊσμό. Παρότρυνε όλους να ομορφαίνουν με τις πράξεις τους την ζωή τους, έτσι ώστε η καρδιά τους να είναι αρεστή στον Θεό. Πολύ συχνά έλεγε:
– Ο Κύριος δεν θα ελέγξει αν και πώς πήγαινες στην Εκκλησία. Θα ελέγξει τις πράξεις σου. Να ξέρετε ότι οι Άγιοι παρακολουθούσαν κι ήλεγχαν και τις πιό απλές τους σκέψεις. Το κυριότερο είναι η Διαδασκαλία της Εκκλησίας. Να υπακούετε στην Εκκλησία.

Όλοι οι πειρασμοί αντιμετωπίζονται με τη σιωπή και την ταπείνωση. Άγιος Νήφων ο Κωνσταντιανής
https://iconandlight.wordpress.com/2017/06/22/18139/

«Κύριος ταπεινοίς δίδωσι χάριν», Όσιος Νήφων επίσκοπος Κωνσταντιανής
https://iconandlight.wordpress.com/2015/02/02/%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CE%AF%CF%82-%CE%B4%CE%AF%CE%B4%CF%89%CF%83%CE%B9-%CF%87%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BD-%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF/

Ήχος α’

Φαρισαίος κενοδοξία νικώμενος, και Τελώνης τη μετανοία κλινόμενος, προσήλθόν σοι τω μόνω Δεσπότη, αλλ’ ο μεν καυχησάμενος, εστερήθη των αγαθών, ο δε μη φθεγξάμενος, ηξιώθη των δωρεών. Εν τούτοις τοις στεναγμοίς, στήριξόν με Χριστέ ο Θεός ως φιλάνθρωπος.

Ωδή ε’, Τριωδίου Ήχος πλ. β’ Τω θείω φέγγει σου αγαθέ

Την του Τελώνου παραβολήν, πάντες αναπτύξαντες τω νω, δεύτε ζηλώσωμεν δάκρυσι, πνεύμα συντετριμμένον Θεώ προσάγοντες την των αμαρτημάτων ζητούντες άφεσιν

Ωδή ς’, Τριωδίου  Ήχος πλ. β’  Του βίου την θάλασσαν

Τους τρόπους ζηλώσωμεν, του Σωτήρος Ιησού και την αυτού ταπείνωσιν, οι ποθούντες την άληκτον της χαράς, τυχείν κατασκήνωσιν, εν τη χώρα των ζώντων αυλιζόμενοι.

Υπέδειξας Δέσποτα, τοις οικείοις Μαθηταίς υψοποιόν ταπείνωσιν, τω λεντίω ζωννύμενος την οσφύν, τους πόδας απέπλυνας, και τον τρόπον μιμείσθαι παρεσκεύασας.

Ωδή θ’, Τριωδίου  Ήχος πλ. β’ Θεόν ανθρώποις ιδείν

Οδόν υψώσεως την ταπείνωσιν, παρά Χριστού λαβόντες, σωτηρίας υπόδειγμα, του Τελώνου τον τρόπον ζηλώσωμεν, τύφον υπεροψίας, πόρρω βαλλόμενοι, γνώμη ταπεινόφρονι Θεόν εξιλεούμενοι.

Advertisements


Preparation to forgiveness Sunday -Gospel of Publican and Pharisee. Metropolitan Anthony of Sourozh

Τελώνη και του Φαρισαίου1f4092c64caf017b779c59dfe9c

Preparation to forgiveness Sunday
(Gospel of Publican and Pharisee)
Metropolitan Anthony of Sourozh
19 February 1989

In the Name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

Step by step, but so fast that we hardly notice the notion of time we are coming to the beginning of Lent. These weeks are given us as weeks of self-examination, as a time when we must be ready to enter into the fasting time of the Lord Jesus Christ, together with Him to stand forty days in the wilderness, and at the end of it to be able, together with Him, to renounce the temptations which the evil one has offered Him, and is offering us also.

But at the entrance gate of Lent we will face the Sunday of forgiveness. (?) Sunday as a moment of joy, a moment when we are freed by the Lord God and allowed to enter into this mysterious time, in the wilderness. But do we realise that this is like the Red Sea which the Jews had to cross in order to enter into the wilderness that will lead them to the Promised Land? Do we realise that we stand before God’s judgement at that moment? Doesn’t the Lord Jesus Christ say in the Gospel that as we judge we shall be judged? Do we not repeat day after day in the Lord’s Prayer ‘Forgive as I forgive’ thereby saying that I recognise that unless I forgive, I deserve no forgiveness – no forgiveness from God, and no forgiveness from anyone who has (?) against me. This is a moment in which we take our eternal destiny in our hands; if we cannot say to everyone who has anything against us, ‘I forgive Thee freely’, there is no way for us into reconciliation with God. Indeed – more than this to the extent to which we refuse forgiveness, we recognise that we stand condemned, that we have no right to forgive us (?).

On the evening of the Forgiveness Sunday we take a service, the Service of Forgiveness – the beginning of Lent, a door is been open to us – but to each of us? No! Not to each of us! Only on condition that we can enter through this door, that this door is not too narrow for us to enter, loaded with hatred, loaded with resentment, loaded with rejection, loaded with our refusal to follow Christ along this path.

(And) more often (?) than not, ever so often, ever more often I hear people say to me, ‘This service is deeply moving, this service is most beautiful’ – but what a lie at a heart of this service: people come, we all come, we ask God for forgiveness, we ask the Mother of God to forgive us, the Angel Guardian whom He has given us and whom we offend at every moment by being unworthy of God and of ourselves, the Saints whose name we bear, the Saints whom we venerate -we insult them by coming, and expecting forgiveness while we refuse forgiveness to others. And how hypocritical indeed it is when people come, bow before the images of Christ, the icon of the Mother of God, asking their forgiveness, turn to the priests with the same request and then go to all the people of whom they are aware that they have nothing to forgive, and pass by those who have something to forgive. How often this happens! Ask yourselves – how often you have not walked up to the very people who would say, NO – I cannot forgive you, NO – you have offended me too deeply, and you have not redeemed yourself in my eyes, NO – you have not made any reparation, NO I cannot forgive you, and because I cannot forgive you, you close the doors of forgiveness to me…

Forgiveness is the acid test of compassion, of love, of our brother- and sisterhood in Christ. Remember, that unless we forgive, we cannot be forgiven, but remember also, remember (it?) that if we are for anyone the cause why he or she cannot forgive us, the judgement and condemnation are upon us, not upon the person who is unable to forgive because the wounds are too deep, the pains too great, the offence too unbearable, and healing has not been offered – not by God: BY US.

Yes, we always have a dual responsibility; we think of the people who have offended us, and even those we prove unable to forgive; but what about those people whom we have offended? This is our responsibility, we must help them, we must make it possible for them to forgive. At times we feel we are too hurt – and what about God? What about God whom we hurt day in day out in so many ways; to Whom we say, ‘You have lived and died for the sake of this or that person, but I don’t care whether You died for him: I shut the doors of eternal life to this person! You have come into the world to save – I curse, I reject, I shut this door, and You have no power to open it because I say: NO!’

Is that not a terrible thought? And some will say, «Yes, but can I endure the betrayal of all my hopes, can I endure betrayal altogether? Yes; betrayal is the testing power of forgiveness! You remember what Christ said to Judas when he came with a crowd of people to betray Him, to deliver Him unto death? He met him with words, ‘Friend – why hath thou come hither?’ Friend He calls him!. Can we not then face within our power the small betrayals, the small sins of others?

And so, we are now at the beginning of our preparation for this particular Sunday, step after step we must go towards it, and when it comes, we must be ready for it. This is why I speak of it now and, not in three or four weeks time: it is now that we must begin; and where we must begin with ourselves; we must remember the words of Christ, ‘How can you remove the (?) from the eye of your neighbour while a beam is in your own eye?’

Τελώνη και  Φαρισαίου_Pharisee and Publican_Притча о мытаре и фарисее_Greek Byzantine Orthodox Icon_z_3f72afc9Let us ask ourselves first of all, WHOM HAVE I OFFENED? In whom have I created resentment, unbearable pain that will prevent him or her to say, ‘I forgive – go in peace! Father, forgive, they did not know what they were doing!’: this is the first step, not ask ourselves, Who has offended m e, but ‘Whom have I offended’. And there are many ways in which we offend people: not only by acts of unrighteousness, but even by what we imagine to be our righteousness. In the life of Tikhon of Zadonsk there is a case when he rebuked a merchant for the evils he had done, and the merchant, in anger, (?) his face; and Tikhon of Zadonsk knelt down at his feet and said, ‘Brother, forgive me – I have caused you to flare up in anger!’ He was saying nothing but the truth, but he had spoken the truth in such a way that it had become temptation and sin, and h e was the one who was asking for forgiveness…

Let us therefore start with ourselves and ask ourselves, whom have I offended? Who should I heal by my repentance? Before whom should I confess my guilt? Before whom should I kneel, in body and soul?.. And then only, in the weeks to come, make (the moves?) – not only repent, that is tell God that I am sorry, but go to the person and tell in all detail what has happened, what was the wrong, what prompted me to act as I did, who am I who is capable of such violence – and ask for forgiveness. The Lord said, If you come to the temple and remember that someone has something against you – leave your gift, and go, and make your peace with your brother: only then shall the gift be acceptable, only then shall forgiveness be possible on our part. All of us we are in this situation; O, there are (big) offences of which we are aware; but who of us can say, thinking of all those people with whom he has lived in the course of his life, with whom he is now living, who are surrounding him – who can say that, I love him to the point of saying, I am prepared to forgive your betrayal, I am prepared to forgive the worst you have done, because I am prepared in an act of sacrificial, crucified love to take you in my arms as the lost sheep, and bring you to the (fore?) , I am prepared, if necessary, to take you upon my shoulder as Christ took His cross, bring it to Calvary, be nailed upon it unto salvation of others; and when I am been nailed, while I am dying upon it, with the pain, and agony, and anguish unrelieved, say to God, ‘Forgive – because I have forgiven!’ Amen.
https://azbyka.ru/otechnik/Antonij_Surozhskij/sermons/158

O Lord, Thou didst reproach the Pharisee when he justified himself, boasting of his deeds; and justified the Publican when he approached humbly, seeking forgiveness with sighs; for Thou dost not draw near to arrogant thoughts, nor turn away contrite hearts. Wherefore, we also kneel before Thee meekly, O Thou Who didst suffer for our sakes. Grant us forgiveness and the Great Mercy.
 Doxasticon from Orthros, Tone 8

When the Pharisee went down with empty glory, and the publican bowed himself in repentance, they came to Thee alone, O Master. But the one through boasting lost his reward, and the other by his silence deserved gifts. Wherefore, by those sighs confirm me, O Christ God, since Thou art the Lover of mankind.
 from the Praises at Orthros, Tone 1


Άγιος Αλέξιος Γκνεούσεβ του Μπορτσουρμάνι «μια λαμπάδα που καίει μπροστά στον θρόνο του Θεού» και «ένα αστέρι που χύνει το φως του στον ορίζοντα της χριστιανοσύνης».

Ο πατήρ Αλέξιος Γκνεούσεβ
– Ο Άγιος Ιερέας του Μπορτσουρμάνι

«Αυτός ο άνθρωπος με τις προσευχές του μοιάζει σαν
μια λαμπάδα αναμμένη μπροστά στον θρόνο του Θεού».
(Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ)

Αλέξιος Μπορτσουμάνι _Святой Алексий (Гневушев) Бортсурманский-image (2)Ο π. Αλέξιος Γκνεούσεβ γεννήθηκε στις 13 Μαΐου του 1762, ενάμισυ μήνα προτού να ανέλθει στον θρόνο η αυτοκράτειρα Αικατερίνη η Βʹ. Ο πατέρας του ήταν Ιερέας και όταν ο Αλέξιος ενηλικιώθηκε, τον έστειλε να σπουδάσει στο Ιεροδιδασκαλείο του Νιζνη-Νόβγκοροντ. Σε ηλικία 22 ετών αποφοίτησε από εκείνη την Σχολή και παντρεύτηκε.

Εκείνο το έτος, ο Επίσκοπος του Νιζνη-Νόβγκοροντ Δαμασκηνός τον χειροτόνησε Διάκονο στον Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του χωριού Μπορτσουρμάνι και δεκατρία χρόνια αργότερα ο Επίσκοπος της ίδιας πόλης Παύλος τον χειροτόνησε Ιερέα σ᾿ εκείνο τον Ναό. Εκεί πέρασε ολόκληρη την ιερατική του ζωή και εκεί τάφηκε.

Στα πρώτα χρόνια της ιερατικής του ζωής, ο π. Αλέξιος δεν είχε διακριθεί για καμιά ιδιαίτερη πνευματικότητα. Εντελώς ξαφνικά όμως άλλαξε η ζωή του μετά από ένα περιστατικό, με το οποίο τον κάλεσε ο Θεός.

Μια νύχτα ήρθε στο σπίτι του π. Αλεξίου κάποιος άνθρωπος και τον κάλεσε να κοινωνήσει έναν άρρωστο σ᾿ ένα γειτονικό χωριό. Ο π. Αλέξιος στενοχωρέθηκε με την επίσκεψη του ανθρώπου αυτού και άρχισε να τον μαλώνει, γιατί τον ενόχλησε, αφού ο άρρωστος δεν ήταν ετοιμοθάνατος και δεν ήταν ανάγκη να ξυπνήσει τον Ιερέα τα μεσάνυχτα. Έδιωξε τον άνθρωπο και ξανάπεσε να κοιμηθεί.

Αλλά, ήταν αδύνατο να κοιμηθεί. Μόλις έκλεισε τα μάτια του, του εμφανίστηκε ο άρρωστος χωρικός. Τελικά ο π. Αλέξιος δεν μπόρεσε να κοιμηθεί· σηκώθηκε και πήγε σ᾿ αυτόν. Τον βρήκε όμως πεθαμένο… Και δίπλα του είδε να στέκεται ένας Άγγελος, κρατώντας στα χέρια του το Άγιο Ποτήριο.

Αυτό το όραμα συγκίνησε πολύ τον π. Αλέξιο και έπεσε στα γόνατά του, μπροστά στον νεκρό άνδρα και προσευχόταν γι᾿ αυτόν όλη την νύχτα. Γύρισε σπίτι του ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος. Αφιέρωσε την ζωή του πλήρως στην υπηρεσία του Θεού.

Όλη του η ζωή ήταν αφιερωμένη στον Θεό και τον πλησίον του. Ζούσε μια ζωή γεμάτη μόχθο και αγιότητα. Δαπανούσε τον χρόνο του σε ακατάπαυστη προσευχή και αγαθοεργίες, προσευχόμενος ακούραστα νύχτα και μέρα μέχρι τα πρόθυρα του θανάτου του.

Για την ενάρετη ζωή του έλαβε μεγάλα χαρίσματα από τον Θεό. Έλαβε το προορατικό χάρισμα και την χάρη της θεραπείας. Τον τιμούσαν όλοι οι άνθρωποι όχι μόνο οι απλοϊκοί, αλλά ακόμη και αυτός ο Άγιος Σεραφείμ, ο θαυματουργός του Σάρωφ, μίλησε για την δύναμη της προσευχής του π. Αλεξίου και τον θεωρούσε έναν μεγάλο Ασκητή και αγαπημένο του Θεού.

Ο Άγιος Σεραφείμ δεν συνάντησε ποτέ τον π. Αλέξιο, αλλά τον γνώριζε καλά με το προορατικό του χάρισμα και είπε τα εξής γι᾿ αυτόν:
«Αυτός ο άνθρωπος με τις προσευχές του μοιάζει σαν μια λαμπάδα αναμμένη μπροστά στον θρόνο του Θεού. Κοιτάξτε έναν που, χωρίς να έχει δώσει μοναχικούς όρκους, στέκεται ψηλότερα από πολλούς ασκητές· που χύνει το φως του σαν ένα αστέρι στον ορίζοντα της χριστιανοσύνης».
Αν κάποιος από την περιοχή του π. Αλεξίου ερχόταν στον Αγιο Σεραφείμ, αυτός τον έστελνε πίσω στον τόπο του, λέγοντάς του ότι έχουν εκεί τον άνθρωπο της θερμής προσευχής.

Ο π. Αλέξιος δεν επηρεάστηκε καθόλου από τις τιμές που του πρόσφεραν, αλλά παράμεινε πολύ ταπεινός. Θεωρούσε τον εαυτό του τον πρώτο και μεγαλύτερο αμαρτωλό. Όπως όλοι οι Άγιοι του Θεού, έτσι και αυτός θεωρούσε τον εαυτό του πολύ ανάξιο ενώπιον του Θεού και λυπόταν διαρκώς για τα αμαρτήματά του.

ΓΙΑ την πολύ ενάρετη ζωή του, ο π. Αλέξιος έλαβε από τον Θεό το προορατικό και το θαυματουργικό χάρισμα. Επίσης ο Θεός του έδινε πολλές οράσεις και αποκαλύψεις.
Μία από αυτές τις αποκαλύψεις μας την περιγράφει η Γερόντισσα Μαρία, Ηγουμένη της Μονής στην πόλη Αρζαμάς. Την Γερόντισσα αυτή ο π. Αλέξιος την ευλαβούνταν πάρα πολύ και σ᾿ αυτήν εμπιστευόταν πολλά. Ως εξής μας περιγράφει αυτή μια δράση του π. Αλεξίου:

«Κατά την διάρκεια μιάς σοβαρής του αρρώστιας, όταν αυτός ο σεβάσμιος Γέροντας ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του και προσευχόταν συνέχεια, άκουσε μια τόσο γλυκειά ψαλμωδία, που ανθρώπινη γλώσσα δεν μπορεί να περιγράψει. Τότε εμφανίστηκε η ίδια η Βασίλισσα του Ουρανού, συνοδευόμενη από την Μεγαλομάρτυρα Αγία Βαρβάρα και επισκέφτηκε τον άρρωστο δούλο Της· του αποκατάστησε την υγεία του, χωρίς να καταφύγει σε κανέναν γιατρό».

Και ο ίδιος ο π. Αλέξιος έγραψε οράσεις και αποκαλύψεις του.

Κάπου γράφει, ότι μια νύχτα του εμφανίστηκε ο Κύριος Ιησούς Χριστός ντυμένος με βασιλικά ενδύματα και τον ευλόγησε. Δίπλα στον Χριστό στέκονταν τρεις Παρθένες με λευκά ράσα· ήσαν οι τρεις αρετές, η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη. Τότε φάνηκε και η Βασίλισσα του Ουρανού, που είπε: «Αυτός είναι ο Μονογενής μου Υιός, ο Υιός του Θεού»!

Κατά την διάρκεια της Γαλλικής εισβολής, το 1812, ο π. Αλέξιος μετά από κάποια Λειτουργία προσευχόταν πολύ να χαρίσει ο Θεός την νίκη στον Ρωσικό λαό. Ξαφνικά είδε έναν Άγγελο, σταλμένο από τον Θεό, ο οποίος του ανάγγειλε ότι οι στρατιές του Ουρανού έχουν έρθει να βοηθήσουν την Ρωσία και ότι οι εχθροί θα νικηθούν και όλη η Ρωσία θα αγαλλίαζε.

Μια μέρα, κατά την θεία Λειτουργία, όταν ο π. Αλέξιος έλεγε:
«Κύριε, ο το πανάγιόν Σου Πνεύμα εν τη τρίτη ώρα τοις Αποστόλοις σου καταπέμψας…», άκουσε φωνή κατερχόμενη από τον Ουρανό πάνω στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού και η φωνή αυτή έλεγε: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός».

Άλλη φορά, άκουσε μια ουράνια ψαλμωδία και είδε τον ίδιο τον Κύριο που τον διέταξε να ποιμαίνει το ποίμνιο της Εκκλησίας:
«Βόσκε τα πρόβατά Μου· ποίμαινε τα εκλεκτά Μου· πρόσεχε το ποίμνιό Μου. Γιατί εγώ σε έχω διορίσει επί του ποιμνίου αυτού όρος υψηλόν Μου και φύλακα της εκκλησίας».

Στις 14 Φεβρουαρίου του 1814, μετά την Θεία Λειτουργία, του ανακοινώθηκε από έναν Άγγελο του Κυρίου, ότι στο εξής θα άρχιζε να βιώνει την διακονία των Αγγέλων. Εκείνη την νύχτα είδε σε όνειρο, ότι προσκύνησε στο Ιερό Βήμα τον ίδιο τον Θεό, τον Όντα σε φωτιά και ανείπωτο φως.
Υπάρχουν πολλές άλλες οράσεις, που είδε ο π. Αλέξιος, παρόμοιες με αυτές.

***

Αλέξιος Μπορτσουμάνι _Святой Алексий (Гневушев) Бортсурманский-image (28)Όπως ο π. Αλέξιος με την προσευχή και την νηστεία απομάκρυνε από κοντά του τους πειρασμούς, έτσι δίδασκε και τους άλλους να τους πολεμούν, έχοντας ακλόνητη πεποίθηση στον Θεό.
Σ᾿ ένα του γράμμα νουθετούσε την Ηγουμένη Μαρία με τα εξής λόγια:
«Κάνε υπομονή και έχε εμπιστοσύνη ότι ο Θεός θα σου στείλει την βοήθειά Του· έτσι θα γίνεις ικανή να νικήσεις όλες τις επιθέσεις του εχθρού. Αν δεν υπήρχαν πειρασμοί, δεν θα υπήρχαν στέμματα. Ο πολεμιστής αμείβεται, γιατί έχει υπερασπίσει την πάτρια γη κατά του εχθρού. Αλλά ο εθχρός των ψυχών μας είναι απείρως πιο επικίνδυνος από όλους τους εχθρούς».

Η ΣΩΜΑΤΙΚΗ αντοχή του π. Αλεξίου άρχισε να πέφτει σημαντικά από την 1η Ιανουαρίου 1848, έβλεπε όλους μέχρι την Μεγάλη Πέμπτη. Μετά κατάπεσε τόσο πολύ, που δεν είχε την δύναμη να σηκωθεί από το κρεβάτι του, ούτε να φάει την τροφή του. Υπέφερε πολύ μέχρι την 21 Απριλίου 1848.
Σε όλο όμως αυτό το διάστημα της ασθενείας του κοινωνούσε κάθε μέρα τα άχραντα Μυστήρια. Τέλος η βασανισμένη του ζωή έφτασε στο τέλος. ῾
Η μέρα της ανάπαυσής του ήταν διαυγής και ζεστή. Μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του προσευχόταν στον Θεό για τους ανθρώπους. Ο π. Αλέξιος θάφτηκε στο προαύλιο της Εκκλησίας, δίπλα στο Ιερό.

Με πολλή ευλάβεια πλήθη ευσεβών προσέτρεχαν στον Τάφο του και προσεύχονταν με θερμή πίστη, πράγμα το οποίο μετά την Επανάσταση του 1917 ανησύχησε τόσο πολύ τους αθεϊστές, ώστε κατέστρεψαν τον Ναόν του χωριού και προσπάθησαν πολλές φορές να καταστρέψουν επίσης και το ιερό Μνήμα του π. Αλεξίου· ο μεγάλος όμως σεβασμός του λαού στον Αγιο και το πλήθος των θαυμάτων, ιδίως σε καρκινοπαθείς χωρίς ελπίδα ζωής, απέτρεψαν το ιερόσυλο σχέδιό τους.

 Όταν ζούσε ακόμα ο π. Αλέξιος, ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ είπε γι᾿ αυτόν, ότι είναι «μια λαμπάδα που καίει μπροστά στον θρόνο του Θεού» και «ένα αστέρι που χύνει το φως του στον ορίζοντα της χριστιανοσύνης».

Δι᾿ ευχών του Αγίου Πατρός ημών Αλεξίου, είθε ο Θεός να μας παραλάβει στην αιώνια Βασιλεία Του.

ρωσική πηγή: Ιερομονάχου Δαμασκηνού Ορλώφσκυ, Μάρτυρες, Ομολογηταί και Ασκηταί της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Κʹ αιώνος, εκδ. «Μπουλάτ», Τβερ 1992, σελ. 31-46 [Иеромонах Дамаскин (Орловский), Мученики, исповедники и подвижники благочестия Российской Православной Церкви ХХ столетия, Издательство «Булат», Тверь 1992].

Αλέξιος Μπορτσουμάνι _Святой Алексий (Гневушев) Бортсурманский-0_76c27_f6d091bd_L8


When we taste heavenly manna, wild carobs will mean nothing to us. The Youth Must Pass the Test of Purity. Saint Paisios of Mount Athos

The Youth Must Pass the Test of Purity
Saint Paisios of Mount Athos

ΡομφαιαἸησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon5_ 26422_originalA few female students came to see me today and told me, “Geronda, pray so that we may pass our exams.” I said, “I will pray that you pass your purity exams. This is the most important thing. Everything else falls into place after that.” It was the right thing to say, wasn’t’ it? There’s no greater sight than that of modesty and purity in the faces of young people today! No greater sight!
Some traumatized young women come to see me. They live unruly lives with young men and they don’t realize that these men do not have good intentions and, of course, they end up getting hurt. “What must I do, Fa­ther?” they ask. “The tavern owner,” I replied, “may have the drunkard as a friend, but he will never accept him as his son-in-law. Stop having relations. If the man really loves you, he will appreciate it; if he leaves you, you will know that he doesn’t love you and this way you will not be wasting your time.”
The cunning devil takes advantage of young people, who, on top of everything else, have to deal with the re­bellion of their flesh, and he tries to destroy them during this difficult period of their life, when the mind is not yet mature, the experience is missing and their spiritual reserves are almost non-existent. This is why, during this critical period, young people must always seek the advice of their elders, so that they may not slip down the sweet secular slope, which will only fill their soul with anxiety and separate it eternally from God.
I know that a physiologically healthy young person cannot easily attain a spiritual state where there is neither male nor female (4). This is why the Spiritual Fathers recommend that young men and women, no matter how spiritual they may be, should not spend time together; at their age, problems will naturally arise and then temptation will step in and take advantage of their youth. It is better for a young man or a young woman to bear this heavy cross and risk being considered a fool by the opposite sex for his or her spiritual prudence and innocence. This heavy cross hides all the power and wisdom of God, making a young man stronger than Sampson (5) and wiser than Solomon (6). Better, then, that he walk down the street praying rather than looking left and right, even if relatives may misunderstand him and think that he snubbed them by not speaking with them. Otherwise, if he walks looking around with curiosity, he may get in trouble or get misunderstood by lay people who always harbour suspicious thoughts. It’s a thousand times better to leave Church right away, after Liturgy, like a lone animal, and keep his spiritual good sense and whatever he learned intact, rather than stay around and stare at fancy furs or ties, and become spiritually agitated as the enemy starts scratching at his heart.
It is true, unfortunately, that there is so much filth in this world that no matter what path the soul that desires purity may follow, it will get soiled. The difference is that God will not make the same demands on a Christian who wishes to remain pure today that He made in the past. Purity requires nerves of steel; a young man must try every means to resist temptation, and he will surely have Christ’s help. When divine eros is kindled in his heart, the burning is such that every other desire and un­seemly picture will be burned out. When this divine fire is burning in us, we experience pleasures so divine that all other pleasures pale in comparison. When we taste heavenly manna, wild carobs will mean nothing to us. This is why we should hold fast to the steering wheel, make the sign of the cross and not be afraid. After every little struggle, heavenly delights follow. If we are brave when temptation comes, God and the Panaghia will help miraculously.

Christ does not require big things from us to help us in our struggle. He expects very little, a tiny bit.
A young man was telling me that he went to Patmos (9) to worship and fell into temptation’s trap. A female tourist jumped on him and hugged him while he was walking. He pushed her away saying, “My Christ I have come for worship not for love” and he went away. That same night in his hotel room, during prayer, he saw Christ immersed in Uncreated Light. Do you see the reward he received for that one push? Others strive for years in the ascetic life and may never be blessed with something like that. And he saw Jesus Christ only because he resisted temptation. And this experience, naturally, made him stronger spiritually. Later on, he saw Saint Marcella, Saint Raphael, and Saint George more than once. One day, he came and told me “Father, say a prayer for me so that I may see Saint George again and be consoled. I cannot find any consolation in this world!” And then you see where other young people end up.

(4) Gal. 3:28.
(5) Cf.Jdg l5:14 mf.
(6) Cf. I Kg 3: 9-12 (LXX: III Kg 3: 9-12).
(9) Patmos is a Greek island in the Aegean, in the NW Dodecanese. Saint John the Theologian wrote the Apocalypse there, during his exile (95 A.D.).
(ELDER PAISIOS OF MOUNT ATHOS SPIRITUAL COUNSELS “WITH PAIN AND LOVE for Contemporary Man”, Part 3, Chapter 3, p. 258-283, Holy Monastery “Evangelist John the Theologian” SOUROTI, THESSALONIKI, GREECE)

O Theotokos and Virgin, rejoice, O Mary full of grace; the Lord is with thee. Blessed art thou among women, and blessed is the Fruit of thy womb; for thou hast borne the Savior of our souls.

Troparion of St George the Trophy-bearer Tone 4

As the deliverer of captives and the protector of the poor, as the physician of the feeble and combatant of kings, holy champion and great martyr George, intercede with Christ our God to save our souls.

Apolytikion to St. Paisios of the Holy Mountain in the First Tone

The offspring of Farasa, and the adornment of Athos, and the imitator of the former righteous, equal in honor, O Paisios let us honor O faithful, the vessel full of graces, who hastens speedily to those who cry out: glory to Him Who gave you strength, glory to Him Who crowned you, glory to Him Who grants through you healings for all.

My hope is the Father, my refuge is the Son, my protection is the Holy Spirit: O Holy Trinity, glory to Thee.

All my hope I place in thee, O Mother of God: keep me under thy protection.


Είναι αδύνατον να μετατρέψουμε τη γη σε παράδεισο, είναι όμως απαραίτητο να αποτρέψουμε να μετατραπεί σε κόλαση. Παύλος Πατριάρχης Σερβίας

Παύλος Σερβίας- Павел Сербский- Pavle of Serbia33

Παύλος Πατριάρχης Σερβίας

Μην μιλάτε στους ανθρώπους για τον Θεό, αν δεν θέλουν να ακούσουν για Αυτόν. Ζήστε όπως ο Κύριος και οι ίδιοι θα σας ρωτήσουν για να μάθουν.

«Όταν μεγαλώνεις χωρίς γονείς, η αίσθηση του Επουράνιου Πατέρα γίνεται πιο έντονη

Δεν επιλέξαμε τη χώρα που γεννηθήκαμε, ούτε το λαό που μας γέννησε ούτε τον χρόνο που γεννηθήκαμε αλλά επιλέγουμε ένα πράγμα: να είμαστε άνθρωποι ή όχι.

Έργο μας είναι να προσπαθούμε να είμαστε πραγματικά άνθρωποι, ακόμα κι αν είστε σαν πρόβατα ανάμεσα στους λύκους … ένας άνθρωπος μπορεί και πρέπει να παραμείνει άνθρωπος μεταξύ των απ-ανθρώπων. Μπορεί να παραμείνει πρόβατο του Χριστού ανάμεσα στους λύκους… 

Ο Θεός μας στέλνει έτσι ώστε να προσελκύσουμε τους λύκους με τη ζωή και την πίστη μας, ώστε, αν το επιθυμούν, να γίνουν κι αυτοί πρόβατα του Χριστού. Αλλά σε κάθε περίπτωση, το πιο σημαντικό είναι να μην γίνουμε λύκοι. Και αν πρέπει να πεθάνουμε, ας πεθάνουμε σαν άνθρωποι. Όσο πιο δύσκολες είναι οι συνθήκες υπό τις οποίες κάποιος παραμένει άνθρωπος, τόσο υψηλότερος είναι ενώπιον του Θεού και των προγόνων του.

Πάντα και σε κάθε περίπτωση, ακόμα και στις πιο δύσκολες, θα πρέπει να έχετε κατά νου το ιερό δίδαγμα του Χριστού: «Όπως επιθυμείτε να σας φέρονται οι άλλοι άνθρωποι, έτσι να τους φέρεστε κι εσείς•» (Κατά Ματθαίον 7:12.).

Για μας ως χριστιανούς, η αμαρτία είναι η αιτία θανάτου και η αιτία όλων των κακών. Είμαστε δημιουργημένοι για να είμαστε αθάνατοι…

Η αιτία κάθε κακού βρίσκεται μέσα μας, να φοβάστε μόνο την αμαρτία, γιατί αυτή είναι που μας χωρίζει από το Θεό και την Βασιλεία των Ουρανών.

Είναι αδύνατον να μετατρέψουμε τη γη σε παράδεισο,
είναι όμως απαραίτητο να αποτρέψουμε να μετατραπεί σε κόλαση.

Όλα τακτοποιούνται αν μπορείτε να υπομένετε και να εμπιστεύεστε τον Θεό.


We have to learn the simplest teaching of Christianity: Do unto others as you would have them do unto you (Mt. 7:12). Patriarch Pavle of Serbia

Παύλος Σερβίας- Павел Сербский- Pavle of Serbia33

Patriarch Pavle of Serbia

We cannot pass through this world without suffering and hardship. The history of mankind is filled with so much devastation caused by the elements, so much misery caused by man to his fellow man.

In the Holy Scriptures, God points many times to the suffering that awaits His faithful: In the world you have tribulation….; If they persecuted me, they will persecute you: let he who wants to go with me take up his cross and follow (Jn 16:33; 15:20). The Apostle Paul also says that we must enter the kingdom of God through many tribulations (Acts 14:22). The Apostle Peter even teaches that there is a difference between suffering for the sake of righteousness which, he says, is part of the suffering of Christ, and suffering for sins, and he warns the faithful: let none of you suffer as a murderer, or a thief, or a wrong-doer (1 Pet. 3:14; 4;15).

Not heeding this advice draws us into the madness of war… It brings so much spilled blood and loss of lives, so many disabled persons, exiles and refugees, so many ruined material and cultural effects, so many destroyed churches, so many historical and cultural riches accumulated over the centuries that are lost forever.

We have to learn the simplest teaching of Christianity: Do unto others as you would have them do unto you (Mt. 7:12). And what have we done with the essence of the faith, love, and love’s highest form, love for our enemies, which means rising to the stature of our Father’s hallowed Son who is in heaven, and the awareness that we are people of God, and to act accordingly. Let us try to achieve this. Then God will hear us and bring an end to the war, so that peace may reign in this turbulent world.

Petitions composed by Patriarch Pavle for inclusion in all services:

“For the mercy of God for us, His unworthy servants, to keep us all from hatred and evil deeds, to implant in us unselfish love, whereby all may recognize that we are disciples of Christ and people of God, as were our saintly ancestors, so that we may always know to ally ourselves with the truth and justice of the Heavenly Kingdom, let us pray to the Lord.”

“For all those who committed injustice against their neighbor, whether they saddened the poor or spilled innocent blood, or returned hatred with hatred, that God grant them repentance, enlighten their minds and hearts, and illumine their souls with holy love even toward their enemies, let us pray to the Lord.

“O Lord, how many are the foes who war against us and say: ‘There is no help for them from God or from man.’ Lord, reach out Thy hand to us that we remain Thy people, both in faith and in works. If we must suffer, may it be on the road to Thy justice and Thy truth, and not because of our injustice or hatred toward anyone. Let us all say fervently, Lord have mercy.”

“Again we pray to God, the Savior of all men, even for our enemies, that the Lord who loves mankind turn them away from violence against our Orthodox people; that they not destroy our holy temples and graves, that they not kill our children and persecute our people, but that they also find the road to repentance, justice and salvation. Let us all say fervently, Lord have mercy.”

 


Η αλαζονεία του Ναβουχοδονόσορα και η ταπείνωση του να ζει με τα θηρία μέχρι να εννοήσει ότι μόνο ο Θεός κυριαρχεί στην ανθρώπινη ιστορία και αυτός δίδει ή αφαιρεί την εξουσία σε κάθε βασιλιά

Η αλαζονεία του Ναβουχοδονόσορα και
η ταπείνωση του από τον Θεό να ζει με τα θηρία,
μέχρι να εννοήσει ότι ο Θεός κυριαρχεί στην ανθρώπινη ιστορία και αυτός δίδει ή αφαιρεί την εξουσία σε κάθε βασιλιά

ΔΑΝΙΗΛ-Пророк Даниил ( Prophète Daniel) 6Μετά την εξιστόρηση της ταπεινώσεως του Ναβουχοδονόσορα από την αφθαρσία των Τριών Παίδων στην κάμινο του πυρός, το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ εξιστορεί άλλη μία φοβερή ταπείνωση, που υπέστη πάνω στο ζενίθ της αλαζονείας του ο βασι­λιάς αυτός. Αυτή την ταπείνωση την αποκαλύπτει ο ίδιος ο Ναβουχοδονόσορ, αν και τον ξευτελίζει εντελώς, και γι’ αυτό έχει απόλυτη αξιοπιστία. Ο Ναβουχοδονόσορ βρισκόταν σε πλήρη ευημερία και ακμή. Δεν του έλειπε τίποτα. Ήταν στο απόγειο της δόξας του, της υγείας του και του πλούτου του. Σε αυτή την κατάσταση ο άνθρω­πος εύκολα ξεχνά ότι είναι θνητός και αρχίζει να πιστεύει ότι είναι θεός. Είναι χαρα­κτηριστικό ότι ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος ο Β´ (382-336), ο πατέρας του Μ. Αλεξάνδρου, είχε δώσει εντολή σε έμπιστο υπηρέτη του να του υπεν­θυμίζει κάθε μέρα «μέμνησο ότι άνθρωπος ει». Γνώριζε ο Φίλιππος την ανθρώπινη αδυναμία της αυτοθεώσεως και μάλιστα όταν βρίσκεσαι σε αρχηγικό θρόνο και σε πλήρη άνε­ση και ήθελε να προφυλάξει τον εαυτό του από αυτό το κατάντημα.

Ενώ βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση ο Ναβουχοδονόσορ είδε ένα όνειρο που τον κατατρόμαξε. Αν και ήταν ατρόμητος πολεμιστής…

Το όνειρο που είδε το έστειλε ο Θεός, για να τον συνετίσει και να προλάβει την καταστροφή του. Η αγία Γραφή μας αποκαλύπτει και εδώ και αλλού ότι ο Θεός δια­χρονικά ενδιαφερόταν για όλους τους ανθρώπους, άσχετα που είχε δημιουργήσει ένα λαό δικό του, τον Ισραήλ, ώστε μέσα από αυτόν να αναγεννήσει ολόκληρη την αν­θρωπότητα. Έτσι μέσω του Ιωσήφ και του Μωυσή στην Αίγυπτο, του Ιωνά στη Νι­νευί, του Δανιήλ και των Τριών Παίδων στην Βαβυλώνα και αργότερα στην Περσία, του Ηλία που ανέστησε τον γιο της χήρας στα Σαρεπτά της Σιδωνίας, του Ελισαίου ο οποίος θεράπευσε από λέπρα τον αρχιστράτηγο των Σύρων Ναιμάν και άλλων πολ­λών φρόντισε να τους οδηγήσει κοντά του. Αλλά και διά προσωπικών επεμβάσεων, όπως μέσα από ενύπνια ή άλλα σημεία, ενδιαφέρθηκε να τους κατηχήσει.

Το τρομακτικό όνειρο, που είδε ο Ναβουχοδονόσορ, δεν μπόρεσε να το ερμηνεύ­σει και φώναξε όλους τους σοφούς και τους μάγους της Βαβυλώνας για να το εξηγή­σουν, κανένας όμως δεν μπόρεσε να το ερμηνεύσει.

Τότε ο Ναβουχοδονόσορ κάλεσε τον Δανιήλ, στο οποίο είχε δώσει το όνομα του θεού του Βήλ, Βαλτάσαρ, και για τον οποίο πίστευε ότι έχει μέσα του το άγιο πνεύμα του Θεού, δηλαδή την θεία έμπνευση και τον φωτισμό. Γι’ αυτό τον θεωρούσε ικανό να επιλύει κάθε μυστήριο.

Ποιο ήταν το όνειρο

Ένα μεγάλο δένδρο παρουσιάστηκε στο μέσο της γης, που τα κλαδιά του έφθαναν στα πέρατα της γης και το ύψος του έφθανε μέχρι τον ουρανό. Τα φύλλα του υπέρο­χα και οι καρποί του πολλοί. Κάτω από αυτό έβρισκαν καταφύγιο τα άγρια θηρία και στα κλαδιά του είχαν τις φωλιές τους τα αρπακτικά πουλιά. Όλα τα ζωντανά τρε­φόταν από τους καρπούς του δένδρου.

Ξαφνικά ένας άγγελος κατέβηκε από τον ουρανό και φώναξε με μεγάλη φωνή· «Κόψτε το δένδρο και μαδήστε τα κλαδιά και τινάξτε τα φύλλα και διασκορπίστε τους καρπούς. Ας φύγουν τα θηρία που κατοικούν κάτω από αυτό και τα όρνια από τα κλαδιά του. Αφήστε μόνο τις ρίζες του και μη το ξεριζώσετε. Με δεσμά σιδηρά και χάλκινα δέστε τον άνθρωπο που συμβολίζει το δένδρο αυτό. Θα κοιμάται στην ύπαιθρο πάνω στο χορτάρι και κάτω από την δροσιά του ουρανού. Η συναναστροφή του δεν θα είναι με τους ανθρώπους αλλά με τα θηρία και θα τρέφεται όπως τα φυτο­φάγα ζώα από το χορ­τάρι της γης. Η καρδιά του θα μεταβληθεί και από ανθρώπινη θα γίνει καρδιά θηρί­ου. Ο άνθρωπος αυτός θα παραμείνει σε αυτή την ζωώδη και θη­ριώδη κατάσταση για επτά χρονικές περιόδους».

ΕΙΡΗΝΗ Ἰησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon-Ιησούς Χριστός Άρχων Ειρήνης - CopyΟ άγγελος που εξήγγειλε την απόφαση αυτή έδωσε απάντηση στην ερώτηση που υπέβαλαν οι άγιοι στον Θεό. Πως συμβαίνουν τα όσα συμβαίνουν πάνω στη γη. Ο Θεός αποκαλύπτει με το όνειρο αυτό ότι ουσιαστικά αυτός κυβερνά τους ανθρώπους και αυτός παραχωρεί την εξουσία σε όποιον θέλει και πολλές φορές προωθεί αν­θρώπους που είναι τιποτένιοι και εξουθενωμένοι ανάμεσα στους ανθρώπους.

Όταν ο Δανιήλ άκουσε το όνειρο έμεινε εμβρόντητος και άφωνος για μια περίπου ώρα και σκέψεις τον συντάραζαν και του προκαλούσαν λύπη. Ο Ναβουχοδονόσορ, που παρατήρησε αυτή την κατάσταση της ψυχής του Δανιήλ και πιθανώς να εξέλαβε ότι ο Δανιήλ βρισκόταν σε απορία για το τι σημαίνουν όλα αυτά, του είπε ότι δεν πε­ριμένει άμεση απάντηση. Να μη βιαστεί. Ο Δανιήλ τότε του είπε ότι εύχεται αυτά που αποκαλύπτει το όνειρο να συμβούν σε αυτούς που τον μισούν και που είναι εχθροί του. Το δένδρο που είδε είναι ο ίδιος. Έγινε μέγας και ισχυρός και η εξουσία του εξαπλώθηκε πάνω σε όλη την γη και το μεγαλείο του έφθασε μέχρι τον ουρανό. Κάτω από την εξουσία του κουρνιάζουν όλοι οι άνθρωποι και βρίσκουν τροφή, σκιά, προστασία.

Ο άγγελος κατ’ εντολή του Θεού κόβει το δένδρο, αλλά δεν καταστρέφει τις ρίζες του. Η βασιλεία θα αφαιρεθεί για λίγο από τον Ναβουχοδονόσορα, αλλά δεν θα καταργηθεί τελείως. και προειδοποιεί τον βασιλιά να συνέλθει, ώστε να μη πραγματοποιηθεί το όνειρο. Εάν δεν μετανοήσει και δεν συ­νέλθει τότε θα κάνει παρέα με τα θηρία, θα τρέφεται όπως τα ζώα, δεν θα έχει κοινωνία με τους ανθρώπους και θα αποκτήσει καρδιά θηρίου και αυτή η κατάσταση θα συνεχίσει έως ότου κα­τανοήσει την παντοκρατορική δύναμη και την απόλυτη εξουσία επί γης και ουρα­νού του Υψίστου, ο οποίος παραχωρεί ή και αφαιρεί την εξουσία στους ανθρώπους όπως αυτός νομίζει. Γι’ αυτό τον συμβούλευσε ο Δανιήλ είναι καλό να ταπεινωθεί και να εξιλε­ώσει τις αμαρτίες και τις αδικίες του με ελεημοσύνη και φιλανθρωπία προς τους πτωχούς και ασθενείς.

Ο βασιλιάς της Βαβυλώνας αδίκησε, καταπίεσε, φέρθηκε με σκληρότητα, εφάρμοσε το δίκαιο του ισχυροτέρου, όπως κάνουν όλοι οι ηγήτορες και μάλιστα αυτοί που έχουν ανεξέλεγκτο εξουσία, όπως συνέβαινε στην απολυταρχική μοναρχία. Η εξουσία είναι ένα δηλητήριο, είπε κάποιος σοφός, που διαποτίζει τον οργανισμό και του πιο δικαίου και συνετού ανθρώπου. Χρειάζεται λοιπόν η ελεημοσύνη και η φιλανθρωπία όχι μόνο στον υλικό τομέα αλλά και στον πνευματικό, με την συγγνώμη, την επιείκεια, την μακροθυμία, που οφείλουμε να δείχνουμε προς όλους.

Παρέμεινε αθεράπευτος και αμετανόητος. Συνέχισε να κομπάζει και να επαίρεται. Μια μέρα καθώς βάδιζε στο δώμα του ναού και έβλεπε την μεγάλη και πολυάνθρωπο πόλη, είπε στον εαυτό του ή και προς τους ακολούθους του• «Δεν είναι αυτή η μεγάλη πόλη Βαβυλώνα, την οποία έκτισα εγώ , για να διακηρύττει την δόξα της μεγαλειότητάς μου»; Ενώ ο Ναβουχοδονόσορ έλεγε αυτά τα εγωιστικά λόγια φωνή από τον ουρανό ακούστηκε να τον ειδοποιεί ότι η βασιλεία του παύει να είναι υπό την εξουσία του. Θα κατοικήσει με τα άγρια θηρία και θα τον ταΐζουν με χορτάρι σαν να είναι βόδι για επτά χρονικές περιόδους μέχρι να εννοήσει ότι ο Ύψιστος κυριαρχεί στην ανθρώπινη ιστορία και αυτός δίδει ή αφαιρεί την εξουσία σε κάθε βασιλιά, όπως θέλει και όπως κρίνει αυτός. Αυτό που ανακοίνωσε η ουράνια φωνή πραγματοποιήθηκε αμέσως. Ο Ναβουχοδονόσορ άρχισε να ζει σαν ζώο, οι τρίχες του μεγάλωσαν σαν τις τρίχες του λιονταριού και τα νύχια του έγιναν όπως τα νύχια των αρπακτικών ορνέων. Αρχιμανδρίτης Μελέτιος Απ.Βαδραχάνης

Αποσπάσματα από – ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΔΑΝΙΗΛ (ΙΒ´.), ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΔΑΝΙΗΛ (ΙΓ´.)
https://www.pmeletios.com/newSite/index.php/%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B7

Προφήτης Δανιήλ
http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Danihl/Danihl.htm

Απολυτίκιο Προφήτη Δανιήλ. Ήχος β’.

Μεγάλα τα της πίστεως κατορθώματα εν τη πηγή της φλογός, ως επὶ ύδατος αναπαύσεως, οι άγιοι τρεις παίδες ηγάλλοντο· και ο Προφήτης Δανιήλ, λεόντωv ποιμήv, ως προβάτων εδείκνυτο. Ταις αυτών ικεσίαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς.

Κοντάκιον Ήχος πλ. δ’.

Τη υπερμάχώ στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια, αναγράφω σοι η πόλις σου, Θεοτόκε• αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον, εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον, ίνα κράζω σοι• Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.