Iconography and Hand painted icons

St.Mark of Athens said to Abba Serapion, Today, which is the day of my joy. This day is the greatest day of all the days of my life. Today my soul leaves my diseased body, and goes to rest…

St. Mark the Anchorite of Athens of Mount Trache (ca. 400)

Commemorated on April 5

The Life and Spiritual Endeavors of our Righteous Father
St. Mark the Anchorite of Athens,

Who Lived and Struggled on the Mountain of Thrace
in the Desert Which is Beyond the Herjaians

Μάρκος ο Αθηναίος_St.Mark of Athens_Преп. Марк Афинский_ad5e7bb9e3Most men are surrendered unto Satan and run after wealth and other things of this life. But there are a few who believe with simplicity in the words of Christ. And again among these are found a few who go and live far away from the world, struggling and walking their whole life on the narrow and arduous goat’s trail which our Lord showed us. They go to the desert and seek to find the hidden door of Paradise. These blessed men are not mistaken, but rather know well where their ancient Fatherland is found.
There were in old Egypt two holy fathers who lived deep in the desert. One was named John and the other was named Serapion. They lived a quiet life at this place, forgotten by all, and they thought that no other ascetic had withdrawn farther into the desert and they praised God.

One night they reclined to sleep and St. Serapion saw in his sleep that two venerable elders stood over him and said, “How many years you have been at this desert and do not know the inner desert which is the door of Ethopia? The Mountain of Thrace is found there, and on this mountain struggles St. Mark, an elder in deep age, one hundred and thirty years old, who has not seen man for ninety-five years. There is no other ascetic, who has reached the heights which this saint has reached. And in forty days he rests.

When the day dawned, Abba Serapion related his dream to Abba John. And he answered him, “From God is your dream. But where is this Mountain of Thrace found?” And Abba Serapion said, “Bless me, holy elder, and God will open the way before me.

He walked towards Alexandria and reached this great city in five days, covering double the distance than the camel, which is called hampsini, walking day and night, or better yet, flying in his joy like the camelbird. In Alexandria he met a merchant, one of those who travel to far away places, and asked him to learn where the Mountain of Thrace is found. And the merchang answered, “There is much road to cover, my Abba Father: from the great sea to the Hetjaians. I know that one goes in twenty days, otherwise by land thirty days are required or even more.”

Abba Serapion took therefore a few dates with him and a little water in a water-squash, said his prayers and took to the road. He walked on that hot desert for twenty days as if he were walking on lighted coals. But the Lord Who refreshed the three Children in the Fiery Furnace covered Abba Serapion, and he was not pierced by the flaming darts of the sun which scorch even the earth in those parts. He saw neither beast nor bird, nor even an ant, nor any other living thing, nor grass, because rain never falls on that land.

On the twentieth day the water that he had in the water-squash came to an end, and he fell, near death. Whereupon he saw again the two elders standing before him, and one of them gave him a certain root from a tree and said, “Take this root and go with the strength of God.” Then they showed him the way and disappeared. And immediately he woke up and went towards the direction they had showed him.

He walked seven days on a certain desert even more frightening than the first, and he licked the root which he held in his hand in order to satisfy his thirst, until he reached a very high mountain, and under the mountain he saw a great sea. And he started to climb for another seven days, and on the seventh day, night caught him before a cave. And he went close to the mouth of the cave and heard Saint Mark praying in the cave and saying, “A thousand years O Lord, are in Thine eyes like the day that has passed, like yesterday.*”

And when he had finished saying the Psalter, he began to say, “Blessed1 is your soul Abba Mark, for it has not been soiled with the mud of this world. Blessed is your body, for it has not been polluted by the unclean desires of the never satisfied flesh.

Blessed are your eyes, for the devil has not been able to lead them astray in order to look upon strange faces. Blessed are your ears, for they did not hear the women who are the sirens of this vain world.

Blessed are your hands, for they did not touch the false things which men love. Blessed is your nose, for it was not filled with perfumes of the devil. Blessed are your feet, for they did not walk in a sinful and accursed path. Blessed is your heart, for you did not cause sorrow to anyone, nor did anyone weep for you.”

After this, he said again, “Glorify, O my soul, the Lord and all that is in me His Holy Name. May you forever be blessed, O Lord. Why are you grieved, O my soul? Do not fear. You shall not be held by the aerial custom houses.”2

And after he began to say: “Lord, you tested me and came to know me. You understood my thoughts, and know from afar all that I put into my mind. You laid out the path which I tread. Lord, you know all things, the latest and the ancient. You molded me at put Your hand upon me. My bone, which You created in secret, is not hidden form You, and Your eyes saw me who am nothing. Everyone will be written in your book, none will be forgotten.

“‘Lord, You shall light my lantern, You shall light my darkness, You brought Your eyes to rest upon my humility, You rescued my soul from wants. And I said, ‘I will hold fast to the ways of my Lord, and shall not fall into sin.’

‘’Lord, You made known unto me my end, and the number of my days. All are false and fleeting, and man who lives in this world, like a painting passes and fates, and whoever does not lean upon You, Lord, Who art glorified unto the ages of ages. Amen.”

And after he said many other things from the Old Testament and the Gospels, he came out to the mouth of the cave and cried out with tears, “Abba Serapion.”  And Abba Serapion answered him wuth fear, “Bless me, elder,” and St. Mark said, “The peace of Christ be upon you. Come draw near me, my child.” And Abba Serapion went close to him and bowed low before him. And St. Mark said to him, “May the Lord give you your reward, my child, on the day of the Judgement, because you suffered many hardships to come to this barren place for me, the forsaken one.”

And the entered the cave and sat in darkness. And St. Mark said again,  “Ninety-five years it has been that I have not seen a man and now I see your holy face.”

And Abba Serapion asked him, “Tell me, holy elder, how did you come to this cave?” And St. Mark said answered, “I was born, my son, in Athens, a Greek idolater. My parents put me to study and become a philosopher as the false people of my country become. But God had mercy on me and I became a Christian and was baptized, and put off the old man from me as a snake sheds its skin. My parents died, and I said, ‘I too am a mortal man like my fathers. What profit to me this false world?’ I got up, therefore, and left the world to those who love it and by the grace of God came to Alexandria. From Alexandria I went out onto the sand and walked many days and many nights until I reached a big and sinful city. From here I left and passed much sand and reach a great building full of idols, which they call Amanta. After this I walked some days upon parched earth that had never known the smell of water, and reached a place, which is called ouaho, and by the Greeks oasis, with water and many trees, and wild men living there. I saw that I was still close to men even as I had been in the world, and I walked many days and nights with a yearning to reach a place where there was no man. I walked in a great pit and saw petrified trees, but man I did not see until I reached the mountains of Zambrach close to the sea. From there, I walked forty days being guided by God, and finally reached this place, and my feet brought me straight to this cave without my governing them. For ninety-five years I have not seen man, nor even beast, nor bird, and I have not eaten bread or worn clothes. For thirty years I lived with much plight and privation, with hunger and thirst, and the snares of the devil. I ate, my child, earth from my great hunger, and from great thirst I drank water from the sea. For twenty years I was naked like Adam. The demons would drag me down to the sea to drown me, and would cry out, ‘Go away from our place, monk. From the beginning of the world no man set foot here, and now, how did you dare to come?’ And I endured twenty years hungry and naked, and the compassion of the Lord made the nature of my body change and hairs grew all over my flesh, and an angel brought me to eat, and I saw the angels come near me, and I beheld the celestial kingdom and the monasteries where the souls of the saints rest.”

And as St. mark was talking the night went by, and it became dawn, and Abba Serapion saw the body of St. Mark covered with dense hair as if he were a beast, and fear overcame him and he was terrified, for he did not have a human appearance, and one could not distinguish that he was a man except for the voice that came from his mouth.

And St. Mark said, “Do not be afraid, my child, of the appearance of this body, for it is temporary. Instead tell me, does the world still stand and blossom according to its ancient manner?” And Abba Serapion answered, “Yes, Father, with the grace of Christ even more so than before the world exists and blossoms to this day.” And Abba Mark said again, “Is there still persecution, and are there Greek idolaters?”

And Abba Serapion answered, ‘“May God have glory, by the prayers of the saints, the persecutions against Christians have ceased-*’

Μάρκος ο Αθηναίος_St.Mark of Athens_Преп. Марк Афинский_ad5e7bb9e3μαρκοσ ρωμαιος Kardi-1927 ρεντιναAnd the elder rejoiced and asked again, Are there to be found in the world today certain saints who are able to work miracles and wonders? And who have works according to the faith of Christ, as it is written in the Gospels, that if you have faith as a mustard seed you will say to this mountain, ‘Move from your place and fall into the sea* and it will do so?'”

And as St. Mark was saying this, the mountain which was above them moved and went toward the sea. And the saint picked up his head, and seeing the mountain moving, he hit the stone with his hand said, “I did not say to you move, soulless mountain, which art more obedient than man. Remain in your place!” And it stood in its place and Abba Serapion fell down and St. Mark picked him up and asked, “Have you not seen such a miracle in your days?” And St. Serapion answered, “No elder!” And St. Mark sighed and wept and said, “Woe unto the world, because there are Christians in name only, and not according to their works. Blessed be God who brought me to this place so that I would not die in my country and be buried in earth which s desecrated by many sins.”

And the day drew to an end and St. Mark said, “My child Serapion, it is time that we make agape.” And he spread his hands and prayed. And they entered the cave and beheld a table and upon it a loaf of bread that was still hot and two broiled fish, and greens and olives and dates and a pitcher of water. And they sat. And St. Mark said, “Give the blessing,” and immediately a hand appeared and blessed the table. And St. Mark said, “Bless, O Lord, the food and drink, now and forever and unto the ages of ages.”

And when they finished, St. Mark made thanksgiving and said, “We thank you, Master, for the blessings which You give to Your unworthy slaves. The rich of the earth have become poor and have hungered, whereas those who seek the Lord shall not be denied of all goods unto the ages of ages.” And immediately the table disappeared even as it had been set.

And St. Mark said to Abba Serapion, “Do you see, my child, how much God loves his own?” And he became silent. After a long time he opened his mouth and said, “Today, my child, ends the measure of my life, and the Lord sent you to bury with hour holy hands my forsaken body.” And he did not say another word all day.

Towards sunset, he said to Abba Serapion, “Brother, suffer with me that we may keep a vigil this night.”

And they chanted from the Psalter, and St. Mark changed as if he had a book before him without every having learned the letters of the Church. He chanted sorrowfully and humbly and said, “They did not keep the Testament of the Lord and they did not wish to abide by His law. They tempted God in their hearts, and asked Him to give them food to eat. They spoke illy of God and said, ‘Will God be able to set a table in the desert?’ And He rained manna for them to eat, and He gave them the bread of Heaven. The bread of angels did man eat, He sent them food that they might be filled.”

And he chanted sadly, “Do not surrender unto beasts a soul which confesses unto You its sins. The souls of the poor do not forget, O Lord.”

And again he chanted sadly, “God is in His place which is sanctified. He put those to sit in His House who live desolate and without kin.”

And again he chanted sadly, “God looked down from Heaven over the people to see if there be anyone among them, who with Knowledge seeks from God to help him.”

And again he chanted sadly, “These things did I put with my mind, and refreshing water sprang in my soul, and I understood with a gladdening voice as if a joyous festival were heard, that I would go rest in a marvelous tent in the House of God. Why are you sad, O my soul? And why do you trouble me?”

And again he chanted sadly, “And I put into my mouth a new song, a hymn unto God.”

And again he chanted sadly, “I shall bless the Lord at all times. His praise shall be forever in my mouth. The Lord shall commend my soul. Let the meek hear it and be glad.”

And again he chanted sadly, “A voice of rejoicing and salvation is heard in the tents of the just. Open, ye doors of justice, that I may enter and confess myself unto the Lord. This is the gate of the Lord and through it the just shall enter.”

And finishing the Psalter, St. Mark turned to Abba Serapion and said, “Brother Serapion, bury my body in this cave and seal the entrance with stones. Then leave so that you shall not remain in this place.”

And Abba Serapion began to weep, and Abba Mark said, “Do not weep my son, today, which is the day of my joy. God, Who showed you he way to come, shall likewise show you the way to return to your obedience, but you shall not return by the road which you came. Brother Serapion, this day is the greatest day of all the days of my life. Today my soul leaves my diseased body, and goes to rest from its toils and from sin.”

And as he was saying these words, the cave was filled with a light brighter than the sun, and the mountain filled with a fragrance. And St. Mark took the hand of Abba Serapion and began to say:

“Farewel,3 O cave, wherein I passed my life, and said my prayers, and tamed my body. You again shall keep it secure until the terrible day when all men shall be resurrected.

Farewell, my body also, the house wherein I sat so many years with struggles and pains. Lord, unto You I surrender it, because for You it suffered hunger, and thirst and cold and heat and nakedness. Clothe it, Lord, with an incorruptible and glorious garment on the frightful day of Your Parousia.

Farewell, my eyes, which I tired with so many all-night prayers and unrelenting vigils.

Farewell, kind animals, innocent trees and plants, flying clouds, wind which blows from the north, and from the south, and from the gulf, and from the sands.

“Farewell, the four blessed and good ends of the earth.

“Farewell, athletes and anchorites and eremites who sleep in the canyons and mountains.

“Farewell, O mountain which covered and hid me so many years.

“Farewell, desert also, speechless and cruel beast which tenderly protected me from the wild world.

“Rejoice, O Church of Christ and the whole universe!”

And having said these words, he knelt and lifted up his hands and said, “LordI Lord! Protect and cover Your world, hide its sinful works from Your eyes!”

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_-506-Man-Jacu-Romanesc-Daniela-TomaThen he got up and embraced Abba Serapion and said, “Farewell to you also, Brother Serapion. May Christ give you your reward for the hardships which you suffered for me, on the day of His Appearance. I beseech you, my son, in the name of God, not to take anything from my body, not even one hair. Do not dress my body with clothes nor cover it, but rather let the hair with which the Lord has dressed me be my shroud.”

And when he ceased talking, a voice was heard from Heaven saying, “Bring Me the champion of the desert, the pillar of patience, My blessed and faithful servant. Mark! Mark! come to rest in the place of justice.” And St. Mar said to Abba Serapion, “My brother Serapion, let us kneel.” And they knelt, and a voice was heard saying to someone else, “Open your bosom.”

And Abba Serapion got up and turned and saw the soul of St. Mark dressed in a white garment, carried by angels and saints, being taken to Heaven. And the roof of Heaven opened and he saw the aerial customs which wanted to grab the soul of St. Mark. And a thunderous Voice was heard which said, “Flee, spirits of darkness, before the Light.” And there was great commotion, and the soul of St. Mark was detained about one hour. And after, a Voice was heard saying, “Uplift the soul of My beloved.” And the demons were dispersed. And Abba Serapion saw a hand which reached out of Heaven and took the soul of St. Mark. And he did not see it again. And it was third hour of the night.

And Abba Serapion prayed all night. And in the morning he chanted the funeral chants over the holy body, but he neither touched it nor moved it, nor even covered it with anything.

After, he took stones and sealed the mouth of the cave and descended the mountain. And he besought God to strengthen him that he might pass the frightful desert. And when the sun was setting, he saw before him the two elders whom he had seen in his dream, and they said, “Today you buried a body of which the whole world is not worthy. Come with us and we shall walk all night, so that you will not lose your strength from the heat of the day.” And the three walked together until morning. And in the morning, they said, “Go with the blessing of God.” And they disappeared from his eyes.

And Abba Serapion walked a little farther and turned his eyes and saw that he was standing before the door of the church, at the cell of his obedience. And he marvelled, and remembered the words which were said to him by St. Mark, “You shall not return by the road which you came.” And he glorified the Lord.

And Abba John heard his voice and came out of his cell and said, “Welcome back, Abba Serapion.” And they entered the church and glorified God.

And Abba John said to Abba Serapion, “Brother, he was a true Christian. We are Christians in name only, whereas by our actions we are not in the least. Glory be to God, Who deems us worthy to see His saints.” Amen.

1. The Greek word used here is makarios i.e., happy, fortunate. The whole passage is known among Orthodox ascetics as the Beatitudes of the Senses.

2. The teaching of the Church concerning ihe aerial custom houses is very ancient and is based on Holy Scripture aod the revelations of the Holy Fathers, Some identify it wiih the partial judgement. Mention of it is made many times in the Octoechos and other liturgical texts. The most detailed account is in a homily of St. Makarios the Great of Egypt found_ in the end of his Fifty Homilies (see Greek editions). Below is an excerpt from the Life of St Anthony by St Athanasius the Great: “Once when he was about to eat having risen up to pray about the ninth hour, he perceived that he was caught up in the spirit, and, wonderful to tell, he stood and saw himself, as it were, from outside himself, and that he was ted in the air by certain ones. Next certain loathesome and terrible beings stood in the air and wished to hinder him from passing through. But when his guides opposed them, saing
The Lord hath wiped out the sins from his birth, but from the time that he became a monk, and devoted himself to God, it is permitted you to make a reckoning. Then when they accused him and could not convict him, his way was free and unhindered. And immediately he saw himself, as it were, coming and standing by himself, and again he was Anthony as before. Then forgetful of eating, he remained the rest of the day and through the whole night groaning and praying. For he was astonished when he saw against what mighty opponents our wrestling is, and by what labors we have to pass through the air. And he remembered that this is what the Apostle said, accordini to the prince of the air(Eph. 2,2 ) For in it the enemy has power to fight and to attempt to hinder those who pass through. Wherefore most earnestly he exhorted, Take up the whole armor of God, That ye may he ahle to withstand the evil (Eph 6,13), that the enemy, having no evil thing to say Against us, may he ashamed (Tit. 2. 8).

3. The word used here in Greek is i.f., “save thyself.’ It seems, that in the early day of the Church this expression was used at parting instead of “farewell,’ even as to this day in all Orthodox monasteries the greeting used is evlogeite i.e., *’bless ye,’ benedicite, whereupon the other answers o Kyrios, i.e.,, “the Lord (bless you).’

The Orthodox Word, 1966 Vol. 2, No. I , January – February – March, pp3-13, by the Farher Herman Brotherhood

Apolytikion in the Fourth Tone

With the rivers of your tears, you have made the barren desert fertile. Through sighs of sorrow from deep within you, your labors have borne fruit a hundred-fold. By your miracles you have become a light, shining upon the world. O Mark, our Holy Father, pray to Christ our God, to save our souls.

In Tone VIII:
Spec. Mel.: The Martyrs of the Lord.

A holy, precious, divine and radiant lamp * is not left hidden under the bushel of life, * rather, the Lover of mankind elevates him unto a high summit * through the gift of miracles; * by his intercessions O Christ grant unto Thy people great mercy.

In Tone IV:

Spec. Mel.: Speedily prevent.

   Vanquishing the fleshly subtlety of the passions through fasting, * thou didst make the weaker subject unto the better, * O most glorious Father Mark, / and thereby destroyed the wily scheming of the demons. * In the brilliant radiance of thy virtues thou didst shine forth in the world * as a beacon of divine light; * Wherefore we ever hymn thee.

Για να φτάσουμε στην Ανάσταση πρέπει να περάσουμε μέσα από τον Γολγοθά, να το ζήσουμε αυτό σαν μια φωτιά που θα κατακάψει ο,τι είναι ευτελές για τον Θεό και θα μας καθαρίσει. Κι ο καθένας από μας ίσως γίνει μια εικόνα της φλεγομένης βάτου, πυρακτωμένης από την θεία φλόγα και μη καιομένης, σαν την Αγία Μαρία την Αιγυπτία. π. Anthony Bloom του Sourozh

Μαρία Αιγυπτία_Saint Mary of Egypt Icon _святая Мария Египтяныня__33315831_p18kgq513t1riv1unl14tb1rh41a1gaΕ’ Κυριακή των Νηστειών
Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας

Απήρε πνεύμα, σαρξ απερρύη πάλαι.
Τον όστινον, γη, κρύπτε νεκρόν Μαρίας.

«Ουκ έστιν η Βασιλεία του Θεού βρώσις και πόσις αλλά δικαιοσύνη και άσκησις, συν αγιασμώ·… ».

Κυριακή της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας
Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh 
16 Απριλίου 2000

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

Εβδομάδα μ’ εβδομάδα νοιώθουμε ότι πλησιάζουμε ολοένα την ένδοξη Ανάσταση του Χριστού. Και μας φαίνεται ότι κινούμαστε γρήγορα, από Κυριακή προς Κυριακή, προς την ημέρα που κάθε φόβος, κάθε φρίκη θα χαθεί.

Κι όμως τόσο εύκολα ξεχνάμε ότι πριν φτάσουμε την ημέρα της Ανάστασης, πρέπει μαζί με τον Χριστό, μαζί με τους Αποστόλους Του,  να βαδίσουμε την οδό της Σταύρωσης. «Ιδού, αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και ο Υιός του Ανθρώπου θα παραδοθή εις χείρας ανθρώπων, και θα Τον σταυρώσουν, και την τρίτην ημέραν θα αναστηθεί». Όλοι ξέρουμε ότι θα αναστηθεί, αλλά έχουμε ποτέ αναρωτηθεί πως γύρισαν οι μαθητές Του στην Ιερουσαλήμ, ξέροντας ότι η Σταύρωση ήταν κοντά; Κινούνταν φοβισμένοι. Δεν είχαν ωριμάσει τόσο, ώστε να είναι εκείνοι που και την ζωή τους θα έδιναν για να διαδοθεί το μήνυμα του Ευαγγελίου. Κινούνταν με φόβο. Όταν ο Χριστός τους είπε να γυρίσουν στην Ιερουσαλήμ, την πόλη που είχε αρνηθεί τον Χριστό, βάζοντας την ζωή Του σε κίνδυνο, εκείνοι Του είπαν: «ας μην πάμε..», και μόνον ένας μαθητής, ο Θωμάς, είπε: «..Όχι. Ας πάμε μαζί Του, κι ας πεθάνουμε μαζί Του…»

Ο μαθητής είναι εκείνος, που ανόητα πιστεύω, ονομάσαμε Άπιστο: ο μόνος που δεν ήταν έτοιμος να δώσει την εμπιστοσύνη του, την πίστη, την ζωή του, το αίμα του, χωρίς βεβαιότητα. Αλλά η καρδιά του ήταν ανεπιφύλακτα δοσμένη στον Χριστό. Πόσο υπέροχο να είναι κάποιος ένας τέτοιος άνθρωπος! Αλλά και οι υπόλοιποι μαθητές δεν θα εγκαταλείψουν τον Χριστό. Θα βαδίσουν μαζί Του προς την Ιερουσαλήμ.

Έχουμε σήμερα ακόμα το παράδειγμα ενός ανθρώπου που ζούσε μια τραγωδία πριν συναντήσει τον Χριστό. Είναι η Μαρία η Αιγυπτία. Ήταν αμαρτωλή. Ήταν πόρνη. Δεν πίστευε στον Θεό, ούτε με την ψυχή, ούτε με το σώμα. Δεν είχε σεβασμό σε αυτό το σώμα που ο Θεός έχει δημιουργήσει, ούτε σ’ αυτή την ψυχή. Κι όμως ήρθε, με τραγικό τρόπο, αντιμέτωπη με το γεγονός ότι δεν υπήρχε τρόπος να της επιτραπεί η είσοδος στον Ναό εκτός αν απέρριπτε το κακό και διάλεγε την αγνότητα, την μετάνοια, την νέα ζωή.

Μαρία Αιγυπτία_Saint Mary of Egypt Icon _святая Мария Египтяныня_ 3c0ugOtuXAHQgΑς συλλογιστούμε τους μαθητές που σχεδόν ικέτεψαν τον Χριστό να μην επιστρέψει στην Ιερουσαλήμ, επειδή η Ιερουσαλήμ ήταν μια πόλη όπου όλοι οι προφήτες είχαν πεθάνει, δεν ήθελαν να πεθάνει ο Χριστός, και φοβόντουσαν. Ας αναρωτηθούμε πόσο τους μοιάζουμε. Ας αναρωτηθούμε ειλικρινά σήμερα πόσο μοιάζουμε ή όχι στην οσία Μαρία την Αιγυπτία – την Μαρία που είχε ζήσει την ζωή της σύμφωνα με τους τρόπους και τις επιθυμίες της, παρασυρόμενη απ’ όλους τους πειρασμούς του σώματος και της ψυχής• και μία μέρα συνειδητοποίησε ότι στην κατάσταση που ήταν δεν μπορούσε να εισέλθει στον ναό του Θεού.

Πόσο εύκολα μπαίνουμε εμείς στο ναό, ξεχνώντας τόσο εύκολα ότι η εκκλησία είναι ένα μικρό κομμάτι του κόσμου ο οποίος έχει επιλέξει να ζει αποκομμένος από τον Θεό, που έχει απορρίψει τον Θεό, έχει χάσει το ενδιαφέρον του γι’ Αυτόν• κι ότι οι λίγοι πιστοί δημιουργήθηκαν από τον Θεό σαν καταφύγιο – ναι, η εκκλησία είναι η πληρότητα του Παραδείσου, και την ίδια στιγμή ένα τραγικό καταφύγιο, το μόνο μέρος που έχει δικαίωμα να βρίσκεται ο Θεός επειδή είναι καταζητούμενος. Κι όταν ερχόμαστε εδώ, μπαίνουμε στο βασίλειο του Θεού. Θα πρέπει να ερχόμαστε με μία αίσθηση δέους όχι απλά να περπατάμε εκεί όπως σ’ ένα άλλο μέρος, αλλά σ’ έναν τόπο που είναι ήδη το Βασίλειο του Θεού.

Αν είχαμε αυτήν την διάθεση, όταν ερχόμαστε στην πόρτα της Εκκλησίας, θα μπορούσαμε να είμαστε, αν και ασήμαντοι, σαν την Μαρία την Αιγυπτία. Θα σταματούσαμε και θα λέγαμε, «πως μπορώ να μπω στον ναό;» Και αν το κάναμε αυτό ολόψυχα, με μια καρδιά συντετριμμένη, με μια αίσθηση τρόμου από το γεγονός ότι είμαστε τόσο μακρυά από τον Θεό, τόσο ξένοι, τόσο άπιστοι, τότε θα άνοιγαν οι θύρες, και θα βλέπαμε ότι δεν βρισκόμαστε απλά σ’ έναν μεγάλο χώρο περιτριγυρισμένο από τοίχους, αλλά βρισκόμαστε σ’ έναν τόπο που είναι ο Παράδεισος του Θεού που ήλθε στην γη.

Ας μάθουμε από αυτή την εμπειρία τι σημαίνει να προχωράμε βήμα-βήμα προς την Ανάσταση, επειδή για να φτάσουμε στην Ανάσταση πρέπει να περάσουμε μέσα από τον Γολγοθά, πρέπει να περάσουμε από την τραγωδία της Μ. Εβδομάδας και να την κάνουμε δική μας, μετέχοντας με τον Χριστό, τους μαθητές Του και τα πλήθη ολόγυρα, στον φόβο, στον τρόμο αυτού του γεγονότος• κι επίσης να το ζήσουμε σαν μια φωτιά που θα κατακάψει ο,τι είναι ευτελές για τον Θεό και θα μας καθαρίσει. Κι ίσως μία μέρα, όταν η φωτιά θα έχει κατακάψει ο,τι δεν είναι άξιο για τον Θεό, καθένας από μας ίσως γίνει μια εικόνα της φλεγομένης βάτου, πυρακτωμένης από την θεία φλόγα και μη καιομένης, επειδή θα είχε απομείνει σε μας μόνο ο,τι θα επιβίωνε από την θεϊκή φωτιά. Αμήν.
http://www.mitras.ru/eng/eng_110.htm -Απόδοση Κειμένου: http://www.agiazoni.gr/article.php?id=86923383205089732011


Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Πόσο ευγενικός και πόσο ταπεινός είναι ο Κύριος!

«Ο δε Ιησούς προσκαλεσάμενος αυτούς λέγει αυτοίς• οίδατε ότι οι δοκούντες άρχειν των εθνών κατακυριεύουσιν αυτών και οι μεγάλοι αυτών κατεξουσιάζουσιν αυτών• ουχ ούτω δε έστω υμίν, αλλ᾽ ός εάν θέλη γενέσθαι μέγας εν υμίν, έσται υμών διάκονος, και ος εάν θέλη υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος». (Μαρκ. ι´ 42-44).

Εδώ έχουµε µια καινούργια κοινωνική συνταγή, άγνωστη κι ανήκουστη στον προ Χριστού ειδωλολατρικό κόσµο. Στους ειδωλολάτρες οι άρχοντες έδειχναν την κυριαρχία τους µε την δύναµη, µε την βία. Οι κυβερνώντες κυβερνούσαν µε την αυθεντία της εξουσίας και της δύναµης, της κληρονοµιάς ή του πλούτου. Κυβερνούσαν κι εξουσίαζαν. Οι άλλοι υποτάσσονταν από φόβο και τους υπηρετούσαν µε τρόµο…

Ο Κύριος Ιησούς απορρίπτει την µέθοδο αυτή και θεσµοθετεί την διακονία ως µέτρο υπεροχής σ᾽ εκείνους που τον πιστεύουν. Πρώτος δεν είναι εκείνος που τα µάτια των ανθρώπων τον βλέπουν ανεβασµένο ψηλά, αλλ᾽ αυτός που οι καρδιές των ανθρώπων νιώθουν ότι είναι καλός… Εκείνος που στέκεται πάνω από τους ανθρώπους µε την βία, είναι σαν να στέκεται πάνω σε ηφαίστειο φθόνου και µίσους, ωσότου το ηφαίστειο εκραγεί και χαθεί µες στην λάβα.

Μαρία Αιγυπτία_Saint Mary of Egypt Icon _святая Мария Египтяныня_ 3cdbc8f2404453268736d619b«Ουχ ούτω δε έσται εν υµίν», είναι η εντολή του Κυρίου. Τέτοια κοινωνική πρακτική προέρχεται από τον πονηρό, όχι από τον αγαθό. Έτσι ζουν τα τέκνα του σκότους, όχι τα τέκνα του φωτός. Κι εσείς είστε τέκνα του φωτός. Ανάµεσά σας αφήστε να βασιλεύει η υπεροχή της αγάπης, η ανωτερότητα της αγάπης ας κυριαρχήσει της εξουσίας. Εκείνος από σας που προσφέρει την µεγαλύτερη υπηρεσία στους αδελφούς του από αγάπη, θα είναι πρώτος στα µάτια του Θεού. Η υπεροχή του θ᾽ αντέξει τόσο στην πρόσκαιρη ζωή όσο και στην µέλλουσα. Ο θάνατος δεν έχει εξουσία στην αγάπη, ούτε σ᾽ό,τι έχει δηµιουργήσει η αγάπη. Εκείνος που αποκτά υπεροχή σ᾽ αυτόν τον κόσµο λόγω της αγάπης του, θα την κρατήσει και στην µέλλουσα ζωή. Δεν θα του αφαιρεθεί, αλλά αυξάνεται και βεβαιώνεται αιώνια…

Αλήθεια, πόσοι απ᾽ αυτούς που νοµίζουν ότι είναι πρώτοι, θα βρίσκονταν στην τελευταία θέση! Πόσοι απ᾽ αυτούς που θα πίστευαν πως ήταν τελευταίοι, θα βρίσκονταν πρώτοι! Αλήθεια, πόση χαρά θα γέµιζε τις καρδιές των ανθρώπων, πόση ευταξία, ειρήνη κι αρµονία θα βασίλευε! Θα συναγωνίζονταν όλοι ποιος θα υπηρετήσει τον άλλον, όχι ποιος θα τον κυβερνήσει. Όλοι θα βιάζονταν να δώσουν και να βοηθήσουν, παρά να πάρουν και να εµποδίσουν. Κάθε καρδιά θα γέµιζε µε χαρά και φως, όχι με κακία και σκότος. Τότε ο διάβολος θά ᾽παιρνε ένα φανάρι και θα ᾽ψαχνε όλον τον κόσμο για να βρει έναν άπιστο, αλλά δεν θα ᾽βρισκε κανέναν.
Όπου βασιλεύει η αγάπη, ο Θεός είναι φανερός και ορατός απ’ όλους. Αυτό δεν είναι ουτοπία, δεν είναι απραγματοποίητο όνειρο. Η αλήθεια του φανερώνεται στα τελευταία λόγια του Χριστού στο σημερινό ευαγγέλιο: «Ο υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Μάρκ. ι’ 45). Ο Υιός του ανθρώπου δεν ήρθε στη γη για να τον διακονήσουν οι άλλοι, αλλά να τους διακονήσει ο ίδιος. Ήρθε για να δώσει τη ζωή Του ως λύτρο και αντάλλαγμα για τις αμαρτίες πολλών.

Εκείνος που διακονεί από αγάπη κι όχι από αίσθηση καθήκοντος, δε θα υποχωρήσει μπροστά στο θάνατο… Όλοι εκείνοι που απόρριψαν τη διδασκαλία και το παράδειγμα του Χριστού, ακολούθησαν τα βήματα του Ιούδα. Εκείνοι όμως που έκαναν δική τους τη σωτήρια διδασκαλία Του και μιμήθηκαν το ανυπέρβλητο παράδειγμά Του, ακολούθησαν τα βήματα των έντεκα αποστόλων…. Εύχομαι ο Κύριος Ιησούς να γίνει ίλεως σε μας την Έσχατη Μέρα, όταν θα σκοτιστεί ο αισθητός ήλιος και δε θα ξαναφωτίσει πια. Γλυκύτατε και Ζωοποιέ Κύριε, συγχώρεσε τις αμαρτίες μας προτού φτάσει η μέρα εκείνη! Απόρριψε όλα τα έργα μας ως ανάξια κι ακάθαρτα και σώσε μας με το αμέτρητο έλεός Σου, μ’ αυτό που ήρθες στη γη για να σώσεις εμάς τους ανάξιους. Σε Σένα πρέπει η δόξα, μεγάλε και θαυματουργέ Κύριε, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν. (απόσπασμα απο τον Λόγο εις την Εʼ Κυριακή των Νηστειών του Αγ. Νικόλαου Βελιμίροβιτς) Μαρία η Αιγυπτία -Παναγια Εγγυητρια-Мария Египтяныняpanagia-1 (1)

Παναγία η Εγγυήτρια, δάσκαλος της μετανοίας της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας

Αν μπορείτε ας θεραπεύσετε τον άρρωστο άνθρωπο, αλλά μη τον σκοτώσετε με το μίσος σας. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Απολυτίκιον Οσίας Μαρίας Αιγυπτίας
Ήχος πλ. δ’.

Εν σοι Μήτερ ακριβώς διεσώθη το κατ᾽ εικόνα· λαβούσα γαρ τον σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ, και πράττουσα εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ· επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτoυ· διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, Οσία Μαρία το πνεύμά σου.

Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Φωτισθείσα ενθέως Σταυρού τη χάριτι, της μετανοίας εδείχθης φωτοφανής λαμπηδών, των παθών τον σκοτασμόν λιπούσα πάνσεμνε, όθεν ως άγγελος Θεού, Ζωσιμά τω ιερώ, ωράθης εν τη ερήμω, Μαρία «Όσιε Μήτερ» μεθ’ ου δυσώπει υπέρ πάντων ημών.

Ήχος πλ. β’ Όλην αποθέμενοι

Στιχ.(Ψ39) Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον, και προσέσχε μοι και εισήκουσε της δεήσεώς μου.

Τόπους προσκυνήσασα, περιχαρώς τους αγίους, αρετής εφόδιον, σωτηριωδέστατον, ένθεν γέγονας, και σφοδρώς έδραμες την καλήν πορείαν, και το ρείθρον εκπεράσασα, το Ιορδάνειον, το του Βαπτιστού ενδιαίτημα, προθύμως κατεσκήνωσας, και την των παθών αγριότητα, διά πολιτείας, ημαύρωσας λεπτύνασα σαρκός, εν παρρησία αείμνηστε, Μήτερ τα οιδήματα.

Δόξα…  Ήχος α’

Ουκ έστιν η Βασιλεία του Θεού βρώσις και πόσις αλλά δικαιοσύνη και άσκησις, συν αγιασμώ· όθεν ουδέ πλούσιοι εισελεύσονται εν αυτή, αλλ’ όσοι τους θησαυρούς αυτών εν χερσί πενήτων αποτίθενται. Ταύτα και Δαυΐδ ο Προφήτης διδάσκει λέγων· Δίκαιος ανήρ ο ελεών όλην την ημέραν, ο κατατρυφών του Κυρίου και τω φωτί περιπατών ος ου μη προσκόψη, ταύτα δε πάντα, προς νουθεσίαν ημών γέγραπται όπως νηστεύοντες, χρηστότητα ποιήσωμεν, και δώη ημίν Κύριος αντί των επιγείων τα επουράνια.

Κυριακή Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας Κήρυγμα με τον π. Anthony Bloom,(Αντώνιο Sourozh) 

In order to reach the Resurrection we must go through Calvary, experience it as a scorching fire that will burn in us all that is unworthy of God and make us clean. each of us may become an image of the burning bush, like Saint Mary of Egypt. Anthony Bloom of Sourozh

Μαρία Αιγυπτία_Saint Mary of Egypt Icon _святая Мария Египтяныня__33315831_p18kgq513t1riv1unl14tb1rh41a1gaFifth Sunday of Great and Holy Lent:
Saint Mary the Egyptian

«The Kingdom of God is not food and drink, * but righteousness and abstinence with holiness:…»

Sunday of St Mary of Egypt
Metropolitan Anthony Sourozh
16th April 2000

In the Name of the Father, the Son and the Holy Spirit. Amen.

Week after week we feel that we are coming closer and closer to the glorious Resurrection of Christ. And it seems to us that we are moving fast, from Sunday to Sunday as it were, to the day when all horrors, all terrors, will have disappeared.

And yet so easily do we forget that before we reach the day of the Resurrection we must, together with Christ, together with His apostles, tread the road of the Crucifixion. ‘So we are ascending to Jerusalem, and the Son of Man will be delivered into the hands of men, and they shall crucify Him, and the third day He will rise’. All we notice is that He will rise. But do we ever think of the way in which the disciples went to Jerusalem, knowing that the Crucifixion was at hand? They were moving in fear. They were not yet mature enough to be those who would give their lives for the message to be spread. They were moving in fear. When Christ told them that they would go now to Jerusalem, return to the city which had then renounced Christ, put Him into danger of His life, they said to Him, ‘Let us not go.’ And only one disciple, Thomas, said, ‘No. Let us go with Him, and die with Him.’

This disciple is the one whom, foolishly I believe, we call the Doubter: the one who was not prepared to give his trust to God, his faith, his life, his blood, without certainty. But his heart was unreservedly given to Christ. How wonderful to be such a man! But the other disciples would not desert Christ. They walked towards Jerusalem.

Μαρία Αιγυπτία_Saint Mary of Egypt Icon _святая Мария Египтяныня_ 3c0ugOtuXAHQgAnd we have today another example of one who went through a tragedy before they met Christ. It is Mary of Egypt. She was a sinner. She was a harlot. She was unfaithful to God in her soul and in her body. She had no reverence for this body which God had created and this soul. And yet she was tragically confronted with the fact that there was no way for her into the temple of God unless she rejected evil and chose purity, repentance, newness of life.

Let us reflect on the disciples who almost begged Christ not to return to Jerusalem, because Jerusalem was a city where all prophets had died; and they did not want Christ to die, and they were afraid. Let us ask ourselves how much we resemble them. And let us ask ourselves freely today how do we resemble, or not, Mary of Egypt  – Mary who had lived her life according to her own ways and desires, followed all temptations of her body and soul; and one day realised that as she was, she could not enter the temple of God.

So easily do we enter the divine temple, forgetting so easily that the church into which we come is a small part of a world that has chosen to be alien to God, that has rejected God, lost interest in Him; and that the few believers have created for God a place of refuge  – yes, the church is the fullness of Heaven, and at the same time a tragic place of refuge, the only place where God has a right to be because He is wanted. And when we come here, we enter into the divine realm. We should come into it with a sense of awe, not just walk into it as into a space but walk into it as a space which is already the divine Kingdom.

If we were in that mood we would, when we come to the doors of the church, be, however little, like Mary of Egypt. We would stop and say, ‘How can I come in?’ And if we did that with our whole heart, broken-heartedly, with a sense of horror of the fact that we are so distant from God, so alien, so unfaithful to Him, then the doors would open and we would see that we are not simply in a big space surrounded with walls but we are in a space which is God’s Heaven come to earth.

Let us therefore learn from this experience what it means to go step by step towards the Resurrection, because in order to reach the Resurrection we must go through Calvary, we must go through the tragedy of Holy Week and make it our own, partaking with Christ and His disciples and the crowds around in the horror, the terror of it; and also experience it as a scorching fire that will burn in us all that is unworthy of God and make us clean. And perhaps one day, when the fire will have burnt everything which is not worthy of God, each of us may become an image of the burning bush, aflame with divine fire and not consumed, because only that which could survive the fire of God would have remained is us. Amen.
http://www.mitras.ru/eng/eng_110.htmΜαρία η Αιγυπτία -Παναγια Εγγυητρια-Мария Египтяныняpanagia-1 (1)

Troparion St Mary of Egypt— Tone 8

In thee, O Mother, was exactly preserved what was according to the divine image. for thou didst take the cross and follow Christ, and by thy life, didst teach us to ignore the flesh, since it is transitory, but to care for the soul as an immortal thing. Therefore, thy spirit, Saint Mary, rejoices with the Angels.

Tone VI:

Having worshipped at the holy places with great joy, * thou didst receive that which was most beneficial for salvation * on the journey of the virtues, * and with haste thou didst undertake * the journey chosen by thee. * Crossing the stream of the Jordan, * with eagerness going to live in the dwelling-place of the Baptist; * and taming the brutish passions by thy way of life, * thou didst boldly bring into subjection, * O ever-memorable Mother, * the rebelliousness of the flesh.

Glory …, in Tone I:

 The Kingdom of God is not food and drink, * but righteousness and abstinence with holiness: * And so the rich shall not enter into it, * but those who invest their treasures into the needful hands of the poor. * This is what David the Prophet hath taught us, saying: * ‘The righteous man showeth mercy all the day long; * his delight is in the Lord, and walking in the light he shall not stumble’. * All this was written for our admonition, that we fast and undertake the doing of good deeds; * that in place of earthly things ** the Lord may grant us heavenly things.

Sunday of St Mary of Egypt
Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh

Παναγία μου! Σ` εσένα μόνο ελπίζω. Βάλε με κάτω απ` τη σκέπη σου! Σώσε με!…

Παναγία Πλατυτερα-χωρα του Αχωρητου_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение11 (2)1 1Τη Παρασκευή της ε´ εβδομάδος των Νηστειών, αναγινώσκονται άπαντες οι Οίκοι του Ακαθίστου Ύμνου

«Χαράς αιτία χαρίτωσον, ημών τον λογισμόν του κραυγάζειν σοι· Χαίρε η άφλεκτος βάτος, νεφέλη ολόφωτε, η τους πιστούς απαύστως, επισκιάζουσα.»

Έλεγε ο άγιος Παΐσιος για την Παναγία, που επανειλημμένα Την είχε δη: «όποιος δεν έχει γευθή την ανέκφραστη γλυκύτητα και παρηγοριά της Παναγίας μοιάζει με τα παιδιά του ορφανοτροφείου που δεν νοιώσαν την οικογενειακή ζεστασιά».

Γράφει δε για τον μεγάλο Ρώσο ασκητή της Καψάλας του Αγίου Όρους παπα-Τύχωνα:

  «Στα Μοναστήρια πού πήγαινε, παρόλο πού ήταν κατάκοπος και εξαντλημένος από την οδοιπορία του, απέφευγε με τρόπο την φιλοξενία, για να ασκείται ο ίδιος και να μην επιβαρύνη τους άλλους. Σε μια επαρχία όμως είχε ταλαιπωρηθή πολύ, γιατί οι κάτοικοι εκεί έτρωγαν ψωμί από βρίζα (σίκαλη). Επειδή δε ο Τιμόθεος δεν έτρωγε τίποτε άλλο εκτός από ψωμί, και το ψωμί της σίκαλης έχει συνήθως μια άσχημη μυρωδιά και είναι σαν λάσπη, δεν μπορούσε να το φάη. Γι’ αυτό είχε εξαντληθή ο νέος. Πηγαίνει λοιπόν στον φούρναρη, από τον όποιο είχε ζητήσει και άλλη φορά, να τον ξαναπαρακαλέση για λίγο άσπρο ψωμί, επειδή νόμιζε ότι θα έχη για τον εαυτό του καλό ψωμί. Εκείνος όμως, μόλις είδε τον Τιμόθεο από μακριά ακόμη, του είπε να φυγή. Λυπημένος και εξαντλημένος όπως ήταν δ νέος, έπιασε μια άκρη και με όλη την παιδική του απλότητα έκανε προσευχή στην Παναγία:

Παναγία Βλαντιμίρ_Божией Матери Владимирская Икона_Virgin Mary Vladimirskaya_Kremlin–Byzantine Orthodox Icon_321545 (1)«Παναγία μου, θέλω να με βοηθήσης, γιατί θα πεθάνω στο δρόμο, πρίν να γίνω Καλόγηρος, δεν μπορώ να το φάω αυτό το ψωμί». Δεν πρόλαβε να τελείωση την προσευχή του, και ξαφνικά του παρουσιάζεται μια Κόρη με λαμπερό πρόσωπο, του δίνει μια φραντζόλα άσπρο ψωμί και αμέσως εξαφανίζεται! Εκείνη την στιγμή τόχασε ο Τιμόθεος. Δεν μπορούσε να το εξηγήση αυτό το γεγονός! Του περνούσαν διάφοροι λογισμοί. Ένας λογισμός ήταν μήπως τον άκουσε η κόρη του φούρναρη και τον λυπήθηκε και είπε στον πατέρα της να του δώση λίγο καλό ψωμί.

Σηκώνεται πάλι ο νέος και πηγαίνει να τον ευχαρίστηση. Αλλά ο φούρναρης νόμιζε πώς τον κορόιδευε ο Τιμόθεος, και τον έβρισε θυμωμένος.

– Άντε, φύγε από εδώ! ούτε γυναίκα έχω ούτε κόρη.

Αφού έφαγε μετά από το ευλογημένο εκείνο ψωμί ο Τιμόθεος και δυνάμωσε και πνευματικά, συνέχισε το προσκύνημα του και στα επίλοιπα Μοναστήρια, αλλ’ όμως το ανεξήγητο εκείνο γεγονός συνέχεια τριγύριζε στο νου του. Πέρασε αρκετό διάστημα με την απορία αυτή, αλλά αργότερα, όταν του έδωσε ένας Μοναχός ένα βιβλίο με τις θαυματουργικές εικόνες της Παναγίας της Ρωσίας, και είδε την Παναγία του Κρεμλίνου, σκίρτησε η καρδιά του από ευλάβεια, τα μάτια του πλημμύρισαν από δάκρυα ευγνωμοσύνης, και είπε: «Αυτή η Παναγία μου έδωσε το άσπρο ψωμί!»

Από τότε πια την Παναγία την ένιωθε πιο κοντά, όπως το παιδί την μάνα του».
(Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου: Αγιορειται Πατέρες καὶ Αγιορείτικα, Ι. Ησυχαστήριο Αγ. Ιωάννου Θεολόγου, Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης)Αγία Σκέπη Παναγίας_Покров Пресвятой Богородицы pokrov_protection-theotokos_Byzantine Orthodox Icon-2333Platyterra

«Παναγία μου! Σ` εσένα μόνο ελπίζω. Βάλε με κάτω απ` τη σκέπη σου! Σώσε με!…».
π. Αρσένιος, ο κατάδικος ΖΕΚ-18376

Η Νατάσα είχε μείνει πάνω από δύο εβδομάδες κοντά στον π. Αρσένιο. Επιστρέφοντας στην Μόσχα, έφερε ένα πάκο γράμματα, που έπρεπε να μοιραστούν το συντομότερο σε αδελφούς και αδελφές.
Οι καιροί ήταν δύσκολοι και η διανομή των επιστολών εγχείρημα ιδιαίτερα επικίνδυνο. Πολλοί από τους δικούς μας είχαν συλληφθεί. Ο π. Αρσένιος δεν είχε οδηγηθεί ακόμα στο Στρατόπεδο Ειδικού Καθεστώτος, ήταν όμως – όπως και άλλοι αδελφοί – κάτω από στενή παρακολούθηση.

Το σπίτι μου, του έλεγε η Νατάσα, το γυρόφερναν απροκάλυπτα άνθρωποι της Ασφάλειας. Κάθε τόσο καλούσαν στο τμήμα τη σπιτονοικοκυρά και τους γείτονες για ανάκριση… Επιστρέφοντας με το τρένο είχα την αίσθηση ότι δυό μάτια με κοιτούσαν συνεχώς. Την προσοχή μου τράβηξε μια μυστηριώδης γυναίκα, που στριφογύριζε κοντά μου σ` όλο το ταξίδι. Τι θα έκανα με τα γράμματα, αν μ` έπιαναν; Αυτό μόνο με απασχολούσε, αλλά δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα. Έτσι βασίστηκα στη διαβεβαίωση του π. Αρσενίου, που μου είχε πεί τη στιγμή του αποχαιρετισμού: «Ο Κύριος θα είναι μαζί σας και θα σας φυλάξει. Μη φοβάστε, όλα θα πάνε καλά!». Μόλις βγήκα από το τρένο, στο σταθμό της Μόσχας, έπαψα να νιώθω ότι με παρακολουθούν. Ησύχασα. Μήπως ήταν μια απλή,απλή ψευδαίσθηση, που μου προκάλεσε ο φόβος; …

Εκείνη την νύχτα έμεινα στο σπίτι της Νατάσας. Ως τα μεσάνυχτα συζητούσαμε για τον π. Αρσένιο, τις υποθήκες του, τη ζωή του. Μου έδωσε τα μισά γράμματά του, για να τα μοιράσω.

Στις 7 το πρωί βγήκα έξω. Ήταν Κυριακή. Οι δρόμοι σχεδόν έρημοι.

Περπατούσα χαρούμενη. Ένα σοφό και διακριτικό γράμμα του παππούλη είχε απαντήσει σε πολλά ερωτήματά μου, είχε διαλύσει τους φόβους μου και είχε εδραιώσει στην ψυχή μου την αυτοπεποίθηση.

Μόλις πενήντα μέτρα πιο κάτω απ` το σπίτι της Νατάσας, κατάλαβα ότι κάποιος βάδιζε πίσω μου. Στράφηκα με τρόπο και είδα μιάν άγνωστη γυναίκα. «Με παρακολουθεί;», αναρωτήθηκα αστραπιαία. Αποφάσισα να το εξακριβώσω.

Άνοιξα βήμα κι έστριψα στο πρώτο στενό. Με ακολούθησε. Έστριψα πάλι στο επόμενο στενό. Με ακολούθησε και σ` αυτό.

Κρύος ιδρώτας μ` έλουσε. Ναι, με παρακολουθούσε! Και είχα πάνω μου τόσα γράμματα! Αν μ` έπιαναν, θα έπαιρνα στο λαιμό μου πολλές ψυχές. Αλίμονο!

Στο τέλος του τετραγώνου έστριψα δεξιά και πέρασα στην άλλη πλευρά του δρόμου. Η γυναίκα ήταν πάντα πίσω μου, σε απόσταση εξήντα-εβδομήντα μέτρων.

Παναγια_χαιρετισμοι_τη υπερμαχω Στρατηγω_επι σοι χαιρε κεχαριτωμενη_The_Hymn_to_the_Virgin,_Eπί_Σοί_Xαίρει_In_Thee_Rejoiceth.._4)Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Για μια στιγμή σκέφτηκα να πετάξω κάπου τα γράμματα και να το βάλω στα πόδια. Αν όμως τα έβρισκαν; Άλλωστε με είχαν δει να βγαίνω από το σπίτι της Νατάσας.

Προσπάθησα να κρατήσω την ψυχραιμία μου. Σταθεροποίησα το βήμα μου. Άρχισα να προχωράω χωρίς βιασύνη και να ικετεύω την Κυρία Θεοτόκο: «Παναγία μου! Σ` εσένα μόνο ελπίζω. Στη δική σου βοήθεια στηρίζομαι. Βάλε με κάτω απ` τη σκέπη σου! Σώσε με!…».

Η ανησυχία και ο φόβος υποχώρησαν. Η ψυχή μου γαλήνεψε με τη σκέψη ότι δεν ήμουνα μόνη. Η Μητέρα του Κυρίου βρισκόταν δίπλα μου. Ο,τι κι αν γινόταν, θα ήταν θέλημα Θεού.

Τα βήματα της γυναίκας ακούγονταν όλο και πιο κοντά. Βάδιζα αργά και προσευχόμουνα, χωρίς να παρατηρώ που πήγαινα. Τι σημασία είχε; …

Έφτασα σε μια διασταύρωση. Έκανα το σταυρό μου κι έστριψα δεξιά. Και τότε…

Τότε βλέπω μια γυναίκα, στα χρόνια μου πάνω κάτω, να βαδίζει δίπλα μου, συντονίζοντας το βήμα της με το δικό μου.

Δεν πίστευα στα μάτια μου! Μου έμοιαζε καταπληκτικά, λες και ήταν δίδυμη αδελφή μου. Φορούσε μάλιστα ακριβώς τα ίδια ρούχα – το ίδιο παλτό, το ίδιο μαντήλι στο κεφάλι. Ακόμα και την ίδια τσάντα κρατούσε στο χέρι. Κύριε ελέησον!

Μια ματιά μόνο της έριξα. Δεν μπόρεσα να κρατήσω το βλέμμα μου επάνω της, γιατί η μορφή της ήταν λουσμένη στο φως, ένα φως υπέρλαμπρο και ασυνήθιστο.

Προχωρούσαμε δίπλα δίπλα. Χίλια ερωτηματικά βομβάρδιζαν τον νου μου. Την καρδιά μου, ωστόσο, την πλημμύριζε μια μεγάλη και παράξενη χαρά.

Οι χτύποι των βημάτων της άλλης γυναίκας, που ερχόταν από πίσω, είχαν γίνει τώρα άρρυθμοι και νευρικοί.

Στο επόμενο σταυροδρόμι η συνοδίτισσά μου στράφηκε και με κοίταξε. Το φως του προσώπου της σχεδόν με τύφλωσε.

-Εσύ στάσου εδώ! είπε επιτακτικά αλλά ήρεμα. Εγώ θα προχωρήσω.

Στάθηκα στην άκρη του δρόμου. Εκείνη προχώρησε γοργά. «Μήπως ονειρεύομαι;», αναρωτήθηκα. Έβλεπα έναν δεύτερο εαυτό μου, απαράλλαχτο στη μορφή, στη σιλουέτα, στα ρούχα, στο καθετί, να ξεμακραίνει. Απίστευτο!

Η γυναίκα που με παρακολουθούσε είχε έρθει πιά δίπλα μου. Κοντοστάθηκε και με κοίταξε απ` την κορφή ως τα νύχι. Το βλέμμα της – ένα βλέμμα σκοτεινό, μοχθηρό, απαίσιο – ήταν όλο απορία και σύγχυση. Ύστερ` από έναν στιγμιαίο δισταγμό, έτρεξε πίσω απ` τη συνοδίτισσά μου, που είχε ανοίξει το βήμα της.

Καρφωμένη στο έδαφος, τις είδα να χάνονται, στρίβοντας στο πρώτο τετράγωνο. Έμεινα για κάμποση ώρα ακίνητη σαν άγαλμα, σαστισμένη, χαμένη.

Μ` έσωσε η Μητέρα του Κυρίου! Αυτή η συγκλονιστική σκέψη με συνέφερε. Με την καρδιά ξέχειλη από χαρά κι ευγνωμοσύνη για το μεγάλο θαύμα, στράφηκα πίσω και πήρα την αντίθετη κατεύθυνση. Μέχρι τις 2 μ.μ. είχα μοιράσει όλες τις επιστολές.

Ένα χρόνο αργότερα με συνέλαβαν. Στις αλλεπάλληλες ανακρίσεις με ρωτούσαν επίμονα ποια ήταν η γυναίκα που περπατούσε δίπλα μου κείνο το πρωινό. Ο ανακριτής ανθυπολοχαγός κάλεσε κι εκείνη που με παρακολουθούσε.

-Τι να πω, σύντροφε, ανθυπολοχαγέ; Μυστήριο πράγμα! Βάδιζα πίσω της. Αυτή έστριβε σε κάθε γωνία, προφανώς για να μου ξεφύγει. Και ξαφνικά, στην οδό Καζάκωφ, έγιναν δύο! Πήγα να τρελαθώ! Ήταν και οι δυό όμοιες σε όλα – μαντήλια, παπούτσια, παλτά, τσάντες…. ίδιο σουλούπι, ίδιο περπάτημα, τα κεφάλια σκυμμένα… Δεν μπορούσα να καταλάβω ποιάν είχα ακολουθήσει από το σπίτι και ποια είχε εμφανιστεί στο δρόμο. Κάποια στιγμή η μία σταμάτησε, ενώ η άλλη προχώρησε με πιο γρήγορο βήμα. Τι να έκανα; Ακολούθησα εκείνη που έφευγε. Και την έπαθα! Δέκα λεπτά έτρεχα ξοπίσω της. Και ξάφνου, καταμεσής του δρόμου, έγινε άφαντη! Δεν αστειεύομαι, σύντροφε ανθυπολοχαγέ. Ναι, σαν ν` άνοιξε η γη και να την κατάπιε! Ρωτήστε την, πρέπει να το παραδεχτεί. Ας εξηγήσει πως το έκανε. Μόνο στο τσίρκο γίνονται κάτι τέτοια…

Τι μπορούσα ν` αποκριθώ;
Ο ανακριτής αγρίεψε. Ούρλιαζε, φοβέριζε, απειλούσε. Σε κάθε του ερώτηση η απάντησή μου ήταν στερεότυπη: «Δεν ξέρω… Δεν ξέρω…».
Μου κατάφερε ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι. Τότε δεν άντεξα.
Πουθενά δεν κρύφτηκα! φώναξα. Ούτε ξέρω από τεχνάσματα και απάτες! Η Μητέρα του Κυρίου μ` έσωσε! Σ` όλο το δρόμο προσευχόμουνα, ζητώντας την βοήθειά της…
Ο ανθυπολοχαγός γέλασε κοροιδευτικά. Ημέρεψε όμως και δεν με ξαναχτύπησε.
Με καταδίκασαν σε ελαφριά ποινή: Τρία χρόνια εξορία και απαγόρευση εισόδου σε μια περιοχή ακτίνας 100 χιλιομέτρων γύρω από τη Μόσχα.

Με τον π. Αρσένιο συναντήθηκα μόλις το 1958. Του διηγήθηκα το περιστατικό.
-Τι έγινε άραγε; τον ρώτησα. Ήρθε η ίδια η Υπεραγία Θεοτόκος; Έστειλε κάποιαν αγία; Ή μήπως πρόσταξε τον φύλακα άγγελό μου να με βγάλει από την δύσκολη εκείνη θέση;

-Τι να πω; Το βέβαιο είναι πως η Παναγία ανταποκρίθηκε στην προσευχή σας και γλίτωσε μ` αυτό το εξαίσιο θαύμα πολλές ψυχές από τη σύλληψη, τις φυλακές και τις εξορίες. Φανταστείτε τι θα γινόταν, αν σας έπιαναν μ` όλα εκείνα τα γράμματα!… Άπειρο το έλεος του Θεού! Μεγάλη η χάρη της Πανάχραντης Δέσποινας!
από το βιβλίο «π. Αρσένιος, ο κατάδικος ΖΕΚ-18376, -2 – μαρτυρίες», εκδόσεων Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής.πιστη_αγαπη_ελπίδα_Pistis-Elpis-Agapi-me-dakrya (1)

Περίμενέ με, θα γυρίσω… Κων. Σίμονωφ

Μητέρα του Θεού μην τους αφήσεις! π. Αρσένιος ο κατάδικος
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/28/25193/Παναγία_Τείχος ει των Παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε_soson-teixos-1Ήχος πλ. δ’ Αυτόμελον

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα των δεινών, ευχαριστήρια, αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε· αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον, εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον ίνα κράζω σοι· Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Ωδή ε’, Ο Ειρμός

Εξέστη τα σύμπαντα, επί τη θεία δόξη σου· συ γαρ, απειρόγαμε Παρθένε, έσχες εν μήτρα, τον επί πάντων Θεόν, και τέτοκας άχρονον Υιόν, πάσι τοις υμνούσί σε, σωτηρίαν βραβεύοντα.

Οδόν η κυήσασα, ζωής χαίρε Πανάμωμε, η κατακλυσμού της αμαρτίας, σώσασα κόσμον, χαίρε Θεόνυμφε, άκουσμα και λάλημα φρικτόν, χαίρε ενδιαίτημα, του Δεσπότου της κτίσεως.

Ισχύς και οχύρωμα, ανθρώπων χαίρε Άχραντε, τόπε αγιάσματος της δόξης, νέκρωσις Άδου, νυμφών ολόφωτε, χαίρε των Αγγέλων χαρμονή, χαίρε η βοήθεια, των πιστώς δεομένων σου.

Ωδή ς’, Ο Ειρμός

Την θείαν ταύτην και πάντιμον, τελούντες εορτήν οι θεόφρονες, της Θεομήτορος, δεύτε τας χείρας κροτήσωμεν, τον εξ αυτής τεχθέντα, Θεόν δοξάζοντες

Χαράς αιτία χαρίτωσον, ημών τον λογισμόν του κραυγάζειν σοι· Χαίρε η άφλεκτος βάτος, νεφέλη ολόφωτε, η τους πιστούς απαύστως, επισκιάζουσα.

Απολυτίκιον Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου. ήχος α’. Του λίθου σφραγισθέντος

Της Σκέπης σου Παρθένε, ανυμνούμεν τας χάριτας, ην ως φωτοφόρον νεφέλην,εφαπλοίς υπέρ έννοιαν, και σκέπεις τον λαόν σου νοερώς, εκ πάσης των εχθρών επιβουλής,σε γαρ σκέπην, και προστάτιν, και Βοηθόν, κεκτήμεθα βοώντές σοι,δόξα τοις μεγαλείοις σου Αγνή, δόξα τη θεία σκέπη σου,δόξα τη πρός ημάς σου, προμηθεία, Άχραντε.

Θεοτόκε η ελπίς, πάντων των Χριστιανών, σκέπε φρούρει φύλαττε, τους ελπίζοντας εις Σέ.

The Holy Icon of Panagia of the Akathist and the Holy icon of the Mother of God the Hodegetria or the ‘Directress’.

Παναγία Πλατυτερα-χωρα του Αχωρητου_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение11 (2)1 1On the fifth Friday of Great Lent we sing the entire Akathist Hymn to the Theotokos.

“Rejoice, unfading rose.
Rejoice, the only one who budded forth the unfading apple.
Rejoice, birth-giver of the aromatic balm of the King of all.
Rejoice, O Bride unwedded, the world’s salvation.”

The Holy Icon of Panagia of the Akathist
– Holy Monastery of Dionysiou Mount Athos

One of the most treasured and revered Icons of Mount Athos is that of Panagia of the Akathist Hymn or Salutations of the Holy Monastery of Dionysiou. It is the oldest Icon chronologically of all of the others of Mount Athos.

It is made of beeswax and mastich, a product derived from tree sap along with myrh. On the back of the Holy Icon, a silver plate is fixed and the Emperor Alexios 3rd Komninos and Saint Dionysios, the founder of the Holy Monastery of Dionysiou are depicted on it. The following writing is also inscribed on the back. “This is the miraculous Icon which Patriarch Sergios held whilst circling the walls of Constantinople and which ridded the city of the barbarian siege and was donated to the Monastery of Dionysiou by Emepror Alexios.”

Παναγια_χαιρετισμοι_τη υπερμαχω Στρατηγω_επι σοι χαιρε κεχαριτωμενη_The_Hymn_to_the_Virgin,_Eπί_Σοί_Xαίρει_In_Thee_Rejoiceth.._4)It is therefore the Icon that Patriarch Sergios, during that historic night in the year 626 A.D., used to lead the procession with other clergy and faithful, around the walls of Constantinople, thus giving the small number of soldiers and the polpulation the courage to continue to defend the City of Cities. It is historically accepted that the supernatural powers of the Holy Icon was key in defending Constantinople and ridding her of the Avar invaders. There is no other historical explanation since the Byzantine army with Heraclius was in Persia waging war and was not there to defend the city. The leader of the Avars, Hagano, surrounded the entire city via land and sea. He sent a message to the defenders of the city, “Don’t be fooled by your God, tomorrow I will be the ruler of your city.”

This statement had a negative impact on the soldiers and population of the city and affected their confidence in defending the city. In the midst of this fear, Patriarch Sergios issued a statement to the soldiers and people of the city, in reply to Hagano’s comments. “It is a shame to lose faith. Think as people that they do not believe in God and in the results of a Holy war. I entrusted the city and its people into the hands of Our Lady, The Theotokos. Let us pray fervently to Panagia.” Once the message had spread, a sense of confidence and renewal in the soldiers and people took hold. Patriarch Sergios, immediately held a procession led with the Holy Icon of Panagia of the Akathist Hymn, the Holy Belt of Panagia, relics of saints and thousands of faithful around the city walls. One of the greatest miracles then occurred. The invaders heard what sounded like many thousands of soldiers commencing an attack against them. It was in fact an attack by an unseen force which destroyed the majority of their forces and left their remaining soldiers confused, who in turn fled.

This was the result of the fervent prayers and tears of the faithful who rejoiced with fervor at this joyous occasion and glorified the Lord and the Holy Icon of Panagia. All the faithful of the city gathered at the Church of Blacherna, where Patriarch Sergios chanted the famous hymn: Τη Ύπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια….. for the rest of the night, a vigil took place before the Holy Icon, where all of the salutations of the Theotokos were chanted thus resulting in the first ever occurrence of the Akathist Hymn service, the service took its name from this occurrence.
In the 13th century, the Holy Icon of Panagia of the Akathist Hymn, was donated to the Holy Monastery of Dionysiou, Mount Athos, by Emperor Alexios.Παναγία_Τείχος ει των Παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε_soson-teixos-1

Holy icon of the Mother of God the Hodegetria or the “Guide” or ‘Directress’.
by Saint Nikolai Velemirovic

The Evangelist Luke himself painted [wrote] this icon on wood. The All-holy Birth-giver of God saw this icon and blessed it. St. Luke donated this icon to the statesman Theophilus for whom he wrote the Acts of the Apostles. From Antioch, this icon was later brought to Jerusalem, from Jerusalem, Empress Eudocia took it and sent it to Constantinople as a gift to the emperor’s sister, the pious Pulcheria. Pulcheria placed the icon in the church of Blachernae, her own memorial church.

The All-holy Birth-giver of God once appeared to two blind men and led them into the church of Blachernae before her icon and there, restored their sight. Because of this, this icon was called Hodigitria the Guide.

When the army of the Persian King Chozroes and the Scythian King Kagan attacked Constantinople, Patriarch Sergius brought this icon out to the ramparts of the city and processed with it around the ramparts. The All-holy Birth-giver of God then saved the Christians from the non-Christians. The armies of the adversaries became confused, the sea became agitated, the boats sank and the enemies who remained alive fled. From that time, the commemoration of this miracle of the All-holy Birth-giver of God was instituted on the fifth Sunday of the Honorable Fast Season [Lent] by chanting the Akathist. During the time of iconoclasm, this icon was brought to the monastery of the Pantocrator and there it was sealed in a wall and a votive light was left there to burn in front of it. As it was sealed, so it was later found.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič

She smiled and said: “I will be your mother”, A Profound Miracle by the Holy Mother of God

Fr. Sofian Boghiu talks about how quickly the prayers of Mother of God are heard and fulfilled by her Son, our Lord, Jesus Christ.
He also recounts a story from the prison with a miraculous appearance of Virgin Mary.
This man of God was imprisoned for 6 years for his faith during the oppressive Communist Regime in Romania.

A modern day miracle story of the Mother of God – Fr. Sofian Boghiu

An angel of the first rank was sent down from heaven to say to the Theotokos: Rejoice! (3) And perceiving You, O Lord, taking bodily form, he stood in awe and with his bodiless voice, cried aloud to her as follows:

Rejoice, through whom joy shall shine forth;
Rejoice, through whom the curse shall vanish.
Rejoice, fallen Adam’s restoration;
Rejoice, the redemption of Eve’s tears.
Rejoice, height that is too difficult for human thought to ascend;
Rejoice, depth that is too strenuous for Angels’ eyes to perceive.
Rejoice, for you are the throne. of the King;
Rejoice, for you hold him who sustains everything.
Rejoice, star that shows forth the Sun;
Rejoice, womb in which God became incarnate.
Rejoice, through whom creation is renewed;
Rejoice, through whom the Creator becomes an infant.
Rejoice, O Bride unwedded.

O all-hymned Mother, worthy of all praise, who brought forth the Word, the Holiest of all Saints [3 times], as you receive this our offering, rescue us all from every calamity, and deliver from future torment those who cry with one voice: Who is more: Alleluia.

Kontakion, Plagal of the Fourth Tone

O Champion General, we your faithful inscribe to you the prize of victory as gratitude for being rescued from calamity, O Theotokos. But since you have invincible power, free us from all kinds of perils so that we may cry out to you: Rejoice, O Bride unwedded.

Exapostilarion. As God you adorned.

Your godly Protection, Maiden Mother of God, overshadows the faithful; and protects and guides the Orthodox flock and preserves it unscathed from dangers of every kind.


You are the Protection of Orthodox Christians, O Virgin, protecting all the faithful. And so your people takes refuge in your Protection, and with faith magnifies your watchful care.

Πίστη και ελπίδα στο Θεό… μή στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα.. Ο Καλός Θεός όλα θα τα οικονομήσει με τον καλύτερο τρόπο, αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή και προσοχή. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

ΝΩΕ-the-flood-from-the-atrium-detail-of-noah-receiving-the-white-dove (1)«Μόνον Συ, Κύριε, γνωρίζεις τι χρειάζεται εις ημάς»
(η προσευχή του Πατριάρχου Σερβίας Παύλου).

Μετά την μπόρα την δαιμονική θά ‘ρθει η λιακάδα η Θεϊκή.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

«Πολλές φορές επέµεινα στην προσευχή διά διάφορα θέµατα (απαιτητικώς) ή ατοµικά µου ή άλλων αδελφών και µετά αναγκάστηκα να ζητήσω συγγνώµην από τον Θεό και να ζητώ ξανά το αντίθετο. Έκτοτε παρακαλώ ο,τι είναι συµφέρον της ψυχής να δίδη σαν καλός πατέρας, διότι όλη η θυσία Του έγινε διά να αποκαταστήση τις ψυχές µας στον παράδεισο κοντά Του».

Μέχρις ενός σημείου θα ενεργήση ο άνθρωπος ανθρωπίνως και μετά θα αφεθή στον Θεό. Είναι εγωιστικό να προσπαθή να βοηθήση κανείς σε κάτι πού δεν γίνεται ανθρωπίνως. Σε πολλές περιπτώσεις πού επιμένει ο άνθρωπος να βοηθήση, βλέπω ότι είναι από ενέργεια του πειρασμού, για να τον αχρηστέψη. Εγώ, όταν βλέπω ότι δεν βοηθιέται μιά κατάσταση ανθρωπίνως – λίγο-πολύ καταλαβαίνω μέχρι ποιο σημείο μπορεί να βοηθήση ο άνθρωπος και από ποιο σημείο και μετά πρέπει να τ’ αφήση στον Θεό -, τότε υψώνω τα χέρια στον Θεό, ανάβω και δυο λαμπάδες, αφήνω το πρόβλημα στον Θεό και αμέσως τακτοποιείται. Ο Θεός ξέρει ότι δεν το κάνω από τεμπελιά.
Γι’ αυτό, όταν μας ζητούν βοήθεια, πρέπει να διακρίνουμε και να βοηθούμε σε όσα μπορούμε. Σε όσα όμως δεν μπορούμε, να βοηθούμε έστω με μιά ευχή ή με το να τα αναθέτουμε μόνο στον Θεό• και αυτό είναι μιά μυστική προσευχή.

Ξέρει πότε και πώς να οικονομάη το πλάσμα Του. Βοηθάει με τον τρόπο Του την ώρα πού χρειάζεται. Πολλές φορές όμως το αδύνατο πλάσμα Του αδημονεί, γιατί το θέλει εκείνη την ώρα πού τό ζητάει, σαν το μικρό παιδί πού ζητάει το κουλούρι από την μάνα του άψητο και δεν κάνει υπομονή να ψηθή. Εμείς θα ζητάμε, θα κάνουμε υπομονή και η Καλή μας Μητέρα η Παναγία, όταν είναι έτοιμο, θα μας το δώση.

Για αυτό ας αφήνουμε με εμπιστοσύνη στον Θεό τα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως και να μην στηριζώμαστε στις δικές μας ανθρώπινες προσπάθειες, και Εκείνος θα κάνει ό,τι είναι καλύτερο.

Ο Θεός ξέρει το συμφέρον του παιδιού Του και σαν στοργικός Πατέρας θα ενεργήση ανάλογα.
Πολλές φορές όταν προσεύχομαι, λέω: «Θεέ μου, εσύ ξέρεις τις ανάγκες κάθε ανθρώπου. Φρόντισε τον καθένα σαν καλός Πατέρας».


Ο περισσότερος κόσμος της εποχής μας είναι μορφωμένος κοσμικά και τρέχει με την κοσμική μεγάλη ταχύτητα. Επειδή όμως του λείπει ο φόβος του Θεού“αρχή σοφίας φόβος Κυρίου” -, λείπει το φρένο, και με ταχύτητα, χωρίς φρένο, καταλήγει σε γκρεμό.

Οι άνθρωποι είναι πολύ προβληματισμένοι και οι περισσότεροι πολύ ζαλισμένοι. Έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Σιγά-σιγά κατευθύνονται προς το να μην μπορούν να ελέγχουν τον εαυτό τους. Αν αυτοί που έρχονται στο Άγιον Όρος είναι τόσο πολύ συγχυσμένοι, τόσο μπερδεμένοι, με τόσο άγχος, σκεφθήτε οι άλλοι που είναι μακριά από τον Θεό, από την Εκκλησία, πως θα είναι!

Και βλέπεις σε όλα τα κράτη φουρτούνα, ζάλη μεγάλη! Ο καημένος ο κόσμος -ο Θεός να βάλει το χέρι Του!- βράζει σαν την χύτρα ταχύτητος. Και οι μεγάλοι πως τα φέρνουν! Μαγειρεύουν-μαγειρεύουν, τα ρίχνουν όλα στην χύτρα ταχύτητος και σφυρίζει τώρα η χύτρα! Θα πεταχθή σε λίγο η βαλβίδα! ….το κακό λίγο-λίγο έχει γίνει πια χιονοστιβάδα και κυλάει, τώρα θέλει βόμβα για να σπάση. 

Μια πληγή έχει ο κόσμος που κιτρίνισε και θέλει σπάσιμο, αλλά ακόμη δεν ωρίμασε καλά. Πάει να ωριμάση το κακό, όπως τότε στην Ιεριχώ (Ι. Ναυή 6, 24)* που ήταν για απολύμανση.

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_6_nagiy_irina_valeryMural-de-F.-Cabrera-CantóΔεν θα βρεθή άκρη. Καθένας ό,τι του λέει ο λογισμός θα κάνη. Θα γίνη αυτό που λέει ο Άγιος Κοσμάς: «Θα περπατάς ώρα, για να βρής άνθρωπο” και όσοι ζήσουν, θα τρώνε με χρυσά κουτάλια».
Μερικοί βέβαια έχουν τον λογισμό: «Αφού οι προφητείες θα εκπληρωθούν οπωσδήποτε, τί θα ωφελήση η προσευχή;». Ο Θεός βλέπει ότι έτσι θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά εμείς κάνουμε προσευχή, για να είναι πιο ανώδυνο ένα κακό και να μην πάρη έκταση.

Σήμερα ο μοναχός πρέπει να ζήση πνευματικά, γιά να είναι έτοιμος να ξεπεράση μιά δυσκολία. Να ετοιμασθή, γιά να μην τον στενοχωρήση η στέρηση, γιατί μετά μπορεί να φθάση στην άρνηση.
Δεν έχουμε καταλάβει καλά σε τί χρόνια ζούμε ούτε σκεφτόμαστε ότι θα πεθάνουμε. Δεν ξέρω τί θα γίνη, πολύ δύσκολη κατάσταση! Η τύχη του κόσμου κρέμεται από τα χέρια μερικών, αλλά ακόμη ο Θεός κρατά φρένο. Χρειάζεται να κάνουμε πολλή προσευχή με πόνο, για να βάλη ο Θεός το χέρι Του. Να το πάρουμε στα ζεστά και να ζήσουμε πνευματικά. Είναι πολύ δύσκολα τα χρόνια. Έχει πέσει πολλή στάχτη, σαβούρα, αδιαφορία. Θέλει πολύ φύσημα, για να φύγη. Οι παλιοί έλεγαν ότι θα έρθη ώρα που θα κλωτσήσουν οι άνθρωποι. Πετάνε τους φράκτες, δεν υπολογίζουν τίποτε. Είναι φοβερό! Έγινε μια βαβυλωνία. Να κάνουμε προσευχή να βγουν οι άνθρωποι από αυτήν την βαβυλωνία. Διαβάστε την προσευχή των Τριών Παίδων, να δήτε με πόση ταπείνωση προσεύχονταν και τον 82ο Ψαλμό: «Ο Θεός, τίς ομοιωθήσεταί σοι, μη σιγήσης …». Αυτό πρέπει να γίνη, αλλιώς δεν γίνεται χωριό. Θέλει θεϊκή επέμβαση.

Ήρθε ο καιρός να πολεμήση το καλό με το κακό, γιατί την παρανομία την έχουν κάνει νόμο και την αμαρτία μόδα.. Όλος ο κόσμος βράζει σαν σε καζάνι. Η Εκκλησία, η πολιτεία, όλα τα έθνη είναι άνω-κάτω! Καί τι εξέλιξη θα έχουμε κανείς δεν το ξέρει.
Όλους τους στεφανώνουν, όλους τους ευλογούν. Κάτι πράγματα …, ντρέπομαι να τα πω. Και εμείς κοιμόμαστε με τα τσαρούχια. Δεν λέω να πάρουμε πλακάτ, αλλά να στρέψουμε την προσοχή μας στον μεγάλο κίνδυνο που περιμένουμε και να υψώσουμε τα χέρια στον Θεό. Να κοιτάξουμε πώς να αμυνθούμε κατά του κακού. Χρειάζεται να κρατάμε λίγο φρένο, γιατί όλα πάνε να τα ισοπεδώσουν. Τώρα είναι να λέη κανείς το ψαλμικό: «Θου τους άρχοντας αυτών ως τον Ωρήβ και Ζηβ και Ζαβεέ και Σαλμανά …, οίτινες είπαν κληρονομήσωμεν εαυτοίς το αγιαστήριον του Θεού».

Να είστε με τον Χριστό, να ζήτε σύμφωνα με τις Εντολές Του και να προσεύχεσθε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες. Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθη η Θεία Χάρις.

Nα ζήτε όσο μπορείτε πιο απλά. Μη δυσκολεύετε από μόνοι σας τη ζωή σας. Οι πολλές ευκολίες κάνουν δέσμιους τους ανθρώπους σήμερα… Μάλλον δίνομε εξετάσεις εμείς οι άνθρωποι τώρα σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια τί κάνομε ο καθένας.

Η ζωή μας να είναι πιο μετρημένη. Να ζούμε πιο πνευματικά. Να είμαστε πιο αγαπημένοι. Να βοηθούμε τους πονεμένους, τους φτωχούς με αγάπη, με πόνο, με καλωσύνη… Χριστιανική ζωή και καλοπέραση δεν πηγαίνουν μαζί, είναι διαφορετικά πράγματα.


Πίστη και ελπίδα στο Θεό να υπάρχει και θα χαρούν πολλοί. …Ο Καλός Θεός όλα θα τα οικονομήσει με τον καλύ­τερο τρόπο, αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή και προ­σοχή, γιατί πολλές φορές, με το να βιάζωνται οι άνθρω­ποι να ξεμπλέξουν τα κουβάρια, τα μπλέκουν περισσό­τερο. Ο Θεός με υπομονή τα ξεμπλέκει… Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ο διάβολος, αλλά δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να πρό­κυψη από αυτό καλό. Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μή στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα.. Ο Καλός Θεός τον σημερινό κόσμο τον φυλάει με τα δυο Του χέρια, παλιότερα μόνο με το ένα. Σήμερα, μέσα στους τόσους κινδύνους που ζη ο άνθρωπος, ο Θεός τον φυλάει όπως η μάνα το μικρό το παιδί, όταν αρχίζη να περπατάη. Τώρα μας βοηθούν πιο πολύ ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. 

Ο διάβολος τώρα οργώνει, ο Χριστός όμως θα σπείρη τελικά.

Θα αμει­φθούν αυτοί πού θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός πού κάνει το κακό. Τελικά ο Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλωσύνη. Μόνον πνευματικά μπορεί να αντιμετωπισθεί η σημερινή κατάσταση, όχι κοσμικά.

Από το βιβλίο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, ΛΟΓΟΙ Β΄: «Πνευματική αφύπνιση», Ιερόν Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” , Σουρωτή Θεσσαλονίκης


Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва_2ryVq2nXPacΠάντα να έχης στο στόμα σου το γλυκύτατο όνομα του Ιησού, για να γλυκαίνεται η ψυχή σου. Μεγάλη υπόθεση να περνάς ολόκληρη την ημέρα με την ευχή… Να καλλιεργήσης την ευχή, η οποία αρχικά θα σε απαλλάξη από τους κακούς λογισμούς και στο τέλος θα γίνη ένα με την αναπνοή σου.

Ο πιο σίγουρος δρόμος είναι να καλλιεργήση κανείς την ευχή με τον αρχοντικό τρόπο. Να σκέφτεται δηλαδή τις μεγάλες ευεργεσίες του Θεού και την δική του μεγάλη αχαριστία απέναντι στον Θεό. Τότε πιέζεται μόνη της η ψυχή ταπεινά από φιλότιμο και ζητάει το έλεος του Θεού με πόνο. Έτσι αυξάνει συνεχώς η ανάγκη για το έλεος του Θεού, και η ευχή γίνεται καρδιακή και φέρνει σιγά-σιγά στην ψυχή την γλυκύτητα της θείας παρηγοριάς στην αρχή, και αργότερα την θεία αγαλλίαση.

Όταν υπάρχη πνευματική αρχοντιά, θυσία, συγγενεύει ο άνθρωπος με τον Θεό, έχει επαφή μαζί Του και ο νούς του είναι συνέχεια στον Θεό. Τότε, και να μην προσεύχεται, προσεύχεται. Όλη η ζωή του είναι προσευχή. Δεν σκέφτεται τίποτε άλλο· ό,τι και να κάνη, ο νούς του είναι συνέχεια εκεί, στον Θεό.

Η μεγάλη δύναμη του νού, ο οποίος τρέχει με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός, πρέπει να αξιοποιηθή και να κατευθυνθή ολόκληρη προς τον Θεό, τον Δημιουργό του φωτός… Χρειάζεται προσοχή, διότι ο νούς την μια στιγμή μπορεί να σε πάη στον Παράδεισο και την άλλη, εάν δεν προσέξης, να σε πάη στην κόλαση. Όσο μπορείς, να προσπαθής να συγκεντρώνης τον νού σου σε σκέψεις καλές, άγιες, που αγιάζουν τον άνθρωπο. 

Αν ο νούς γλυκαθή από την αγάπη και την καλωσύνη της καρδιάς, όταν θα λέη το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», θα συγκλονίζεται ολόκληρος. Όλη η βάση της πνευματικής ζωής είναι να καθαρίση ο άνθρωπος την καρδιά, ώστε να δεχθή τον Χριστό, και να χαλιναγωγήση τον νού, να τον γλυκάνη μέσα στην καρδιά. Αν ο νούς γλυκαθή μέσα στην καρδιά, δεν του κάνει καρδιά να φύγη, όπως το παιδάκι, όταν το αφήσης ελεύθερο μέσα σ’ ένα ζαχαροπλαστείο, δεν θέλει να φύγη από εκεί.

Να προσπαθήσης να αισθάνεσαι πάντοτε την παρουσία του Χριστού, της Παναγίας, των Αγίων, και να κινήσαι σαν να είναι παρόντες. Γιατί πράγματι είναι παρόντες, άσχετα αν εμείς δεν τους βλέπουμε με τα σωματικά μάτια. Να τα ανάγης όλα στον Θεό

Η ψιθυριστή ευχή πολύ βοηθάει στις ώρες της επιθέσεως, γιατί εκείνη την στιγμή χρειάζεται προσοχή, για να γλυτώση κανείς από την εχθρική φάλαγγα.

Η ευχή έχει μεγάλη δύναμη· είναι φοβερό όπλο κατά του διαβόλου. Είναι σαν να πυροβολής τον διάβολο με σφαίρες πνευματικές και δεν μπορεί να πλησιάση.

Όπως τα καράβια που κινδυνεύουν εκπέμπουν S.Ο.S., έτσι κι εσύ να λες συνεχώς: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», και θα λαμβάνης βοήθεια.

Πάντως ο διάβολος, χωρίς να το θέλη, κάνει τελικά μεγάλο καλό· γι’ αυτό και ο Θεός τον ανέχεται.


Ήχος πλ. δ΄. Ω του παραδόξου θαύματος.

Όσιε Πάτερ Παΐσιε, καταυγασθείς την ψυχήν, τη ελλάμψει του Πνεύματος, εώρας σαφέστατα ως παρόντα τα μέλλοντα· τα πόρρω ώσπερ εγγύς εγνώριζες, και τας καρδίας ανθρώπων έβλεπες· εξ ουρανού δε νυν ιλέω σου όμματι και συμπαθεί, βλέψον προς τους χρήζοντας της βοηθείας σου.

Πάτερ, θαυμαστέ Παΐσιε, η ση σεπτή βιοτή, και τα μέγιστα θαύματα, ταχέως διέδραμον την υφήλιον άπασαν· ει και βιώσαι λάθρα εσπούδασας, η θεία Χάρις εν σοι σκηνώσασα, άστρον σε έδειξεν όντως παμφαέστατον καθοδηγούν, των πιστών το πλήρωμα προς βίον ένθεον.

Ωδή α΄. Ήχος πλ. Δ΄. Υγράν διοδεύσας.

Ελέους του θείου ο μιμητής, Παΐσιε Πάτερ ως ηλέεις διηνεκώς, τοις πάσι γενόμενος τα πάντα, νυν ταίς πρεσβείαις σου πρόφθασον άπαντας.

Υπάρχεις σωμάτων ο ιατρός, ψυχών θυμηδία και γλυκεία αναψυχή, μέγας εν ανάγκαις αντιλήπτωρ, και εν πολέμοις υπέρμαχος κράτιστος.


Παντάνασσα Μήτερ του Λυτρωτού, νέφη τα ζοφώδη των κινδύνων και πειρασμών, ταχέως διάλυσον και σκέπε, ως φωτοφόρος νεφέλη την ποίμνην Σου.

Ήχος β΄. Πρεσβεία θερμή.

Θερμός πρεσβευτής υπάρχων προς τον Κύριον, ημών τας θερμάς δεήσεις Πάτερ πρόσδεξαι, εκτενώς βοώντων σοι· εν νυκτί και ημέρα ημάς φρούρησον, και βοηθός γενήθητι ημίν, εν τω παρόντι αιώνι και τω μέλλοντι.

Someone Else, my brother, rules everything and not the greats of this world… Make your heart a monastery. Saint Luke of the Crimea

ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ_Ἰησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon-Φώτη Κόντογλου75106.bSaint Luke of the Crimea

“Remember, remember my beloved child, that all of the happenings of our life are part of the utterly unknown economy of God.

Now we do not understand their meaning, but later we will understand them. Now we sense that we are treated unjustly and cursed. Later we will understand that from everything we would have an awesome benefit: a humble mind.”

“Do all things in order to seek Him and place Him within your heart. Your little heart should soften, my child, from the touch of grace, every instant when you think how much God loves you and how much he has protected your from spiritual death, protecting you from the filth that the demons bring to the mind of men…”

May the sweetest Jesus be always in your thoughts, may He be a harbor to which you return again and again… Furthermore, do not cease to call upon the Panagia to help whenever you have need, and more.”

Continue your path with courage, with much courage. Let your heart rejoice in the Lord, and He will grant it all nourishments [lit. vitamins] and all energy that is needed so that it does not collapse. Nothing should seem difficult to you.”

Someone Else, my brother, rules everything and not the greats of this world…”

“Courage, courage; gaze high and you will see the Lord, when you weep, when you seek with longing, when you bleed, then you will see how He stretched out His Beloved and Comforting hand with a  crown.”

“I Loved Martyrdom, which so strangely cleanses the soul”.

Our Lord gave us paradoxical and wondrous commandments. He said that He does not desire sacrifice, but mercy, mercy towards all those who need it. A great, uncountable multitude of people await someone to show them compassion, to tell them one word of love and consolation. People wait for someone to show them tenderness and to help them, but instead of this, they meet coldness and indifference around them. But above this, from some, even Christians, they see disdain and disgust.”
“Make your heart a monastery. There sound the semandron, there call your vigil, cense and whisper ceaseless prayers. God is next to you…”

Troparion of St. Luke of Simferopol – Tone 1

O herald of the way of salvation, confessor and archpastor of the Crimean flock, faithful keeper of the traditions of the fathers, unshakeable pillar and teacher of Orthodoxy, pray unceasingly to Christ our Saviour to grant salvation and strong faith to Orthodox Christians, O holy hierarch Luke, physician wise in God.

Psalm 90

1 [Praise of a Song, by David.] He that dwells in the help of the Highest, shall sojourn under the shelter of the God of heaven. 2 He shall say to the Lord, Thou art my helper and my refuge: my God; I will hope in him. 3 For he shall deliver thee from the snare of the hunters, from [every] troublesome matter. 4 He shall overshadow thee with his shoulders, and thou shalt trust under his wings: his truth shall cover thee with a shield. 5 Thou shalt not be afraid of terror by night; nor of the arrow flying by day; 6 [nor] of the [evil] thing that walks in darkness; [nor] of calamity, and the evil spirit at noon-day. 7 A thousand shall fall at thy side, and ten thousand at thy right hand; but it shall not come nigh thee. 8 Only with thine eyes shalt thou observe and see the reward of sinners. 9 For thou, O Lord, art my hope: thou, my soul, hast made the Most High thy refuge. 10 No evils shall come upon thee, and no scourge shall draw night to the dwelling. 11 For he shall give his angels charge concerning thee, to keep thee in all thy ways. 12 They shall bear thee up on their hands, lest at any time thou dash thy foot against a stone. 13 Thou shalt tread on the asp and basilisk: and thou shalt trample on the lion and dragon. 14 For he has hoped in me, and I will deliver him: I will protect him, because he has known my name. 15 He shall call upon me, and I will hearken to him: I am with him in affliction; and I will deliver him, and glorify him. 16 I will satisfy him with length of days, and shew him my salvation.