iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο Όσιος Ηλίας Διαμαντίδης εκ Πόντου ζούσε με την παρουσία του Τροπαιοφόρου κι από τον τάφο του έβγαινε φως και έρρεε μύρο

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος_ св вмч Георгий победоносец_St. George the Trophy-bearer_წმინდა გიორგი გმირავს_IMG_1872

Όσιος Ηλίας Διαμαντίδης, ο Μυροβλύτης εκ Πόντου.

Εορτάζει στις 21 Ιουλίου

Ο πατήρ Ηλίας Διαμαντίδης γεννήθηκε το 1880 στο χωριό Χουρμικιάντο των Σουρμένων του Πόντου. Η μητρυιά του μικρό τον κακομεταχειριζόταν και τον βασάνιζε, πέρασε μαρτυρικά παιδικά χρόνια. Με δάκρυα διηγείτο αργότερα πολύ εμπιστευτικά σε μια ορφανή τα βάσανα της παιδικής του ηλικίας, με σκοπό να την στηρίξη. Στα πολλά βασανιστήρια ποτέ δεν παραπονέθηκε, αργότερα, στα γηρατειά της, τη φρόντισε με ανεξικακία σαν μητέρα του.

 Μετά από πολλές ταλαιπωρίες και περιπέτειες, παντρεύτηκε και απέκτησε έξι κόρες, αλλά υιοθέτησε και δύο ορφανά κορίτσια και τα μεγάλωσε σαν παιδιά του. Εργαζόταν ως αρτοποιός, αρχικά ως βοηθός και στη συνέχεια με δικό του φούρνο. Ο Ηλίας ήταν προκομμένος και αγαπούσε πολύ τον Θεό. Στενοχωριόταν όμως που δεν ήξερε γράμματα. Φάνηκε λοιπόν κάποτε στον ύπνο του Άγγελος και άρχισε να του μαθαίνη γράμματα, ψαλτική και αγιογραφία. Κάθε βράδυ τον έβλεπε στον ύπνο του και συνέχιζε το μάθημα του, μέχρι που έμαθε ο Ηλίας να διαβάζη, να γράφη καλά, να ψέλνη και να αγιογραφή. Τις Κυριακές έψελνε στην Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού, στο χωριό Τσίτα -Dirlik (Cida)των Σουρμένων.

 Ήταν εξαιρετικά καλλίφωνος και έψελνε με ευλάβεια, όπως είχε διδαχθή από τον Άγγελο. Έχοντας αγάπη και έφεση για την προσευχή, ξυπνούσε πάντα νωρίς για να προσεύχεται. Το 1918 η ζωή τους, όπως και όλων των Ελλήνων του Πόντου, έγινε αφόρητη από τις βιαιότητες των Τούρκων. Έτσι με την οικογένεια του πήγαν στο Βατούμ της Γεωργίας οπου ήταν εγκατεστημένη η κόρη του Αγάπη .Έμεινε  στο χωριό Μαχμουτία Makhmudiye, λίγο έξω απο το Βατούμ, σε μια μεγάλη έκταση στο βουνό. 

Μια νύχτα ο Ηλίας είδε στον ύπνο του τον άγιο Γεώργιο οποίος του παρήγγειλε να κτίση κοντά στο σπίτι του Εκκλησία στο όνομα του. Του υπέδειξε μάλιστα και το σημείο που θα κρεμούσε την εικόνα του καθώς και τις άλλες εικόνες, ενώ του υποσχέθηκε ότι θα τον βοηθούσε και θα ενεργούσε θαύματα.

Κάποια ημέρα που ο Ηλίας έσκαβε στο κτήμα του σφηνώθηκε ο κασμάς και δεν έβγαινε. Έσκαψε γύρω του με κοπίδι και σφυρί και τότε βρήκε τοίχο Εκκλησίας. Έσκαψε με προσοχή. Αμέσως φάνηκαν οι τρεις πλευρές του ναού και στον τοίχο μια τοιχογραφία του Αγίου Γεωργίου, που διετηρείτο καλά.

Έφτιαξε την Εκκλησία με σανίδια και την σκέπασε με χορτάρια. Από έξω έμοιαζε με αχυρώνα, ώστε να μην δίνη υποψία στους κομμουνιστές. Ζωγράφισε μόνος του τις εικόνες και τις τοποθέτησε όπως ήθελε ο άγιος Γεώργιος. Η κόρη του Αγάπη, που ήταν κρυφή μοναχή, περιποιείτο την Εκκλησία. Ο Ηλίας της παρήγγειλε να κρατά ακοίμητο το καντήλι του αγίου Γεωργίου. Όταν πήγαινε να σβήση, αυτή άκουγε έναν ήχο χαρακτηριστικό και τότε πήγαινε να προσθέση λάδι και να καθαρίση το φυτίλι του. Αισθάνονταν με διάφορους τρόπους την παρουσία του Αγίου Γεωργίου. Όταν ερχόταν ο Άγιος άκουγαν ποδοβολητό και έβλεπαν τα πατήματα του αλόγου του στον χωμάτινο δρόμο.

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_ΓΕΩΡΓΙΟς ΜΕΓΑςΟ Ηλίας αγωνιζόταν πολύ και το παράδειγμα του παρακινούσε και τους άλλους. Ξυπνούσε στις 3 τη νύχτα και μέχρι το πρωί προσευχόταν. Βίαζε τον εαυτό του πολύ στην προσευχή. Έκανε κομποσκοίνι και έτρεχαν τα δάκρυα του συνέχεια. Αν κάποτε δεν ξυπνούσε, τον σκουντούσε ο άγιος Γεώργιος λέγοντας: «Σήκω, η ώρα πέρασε». Ο ίδιος ξυπνούσε και την οικογένεια του για να προσευχηθούν, ενώ την ορφανή Αυγούλα την ξυπνούσε στις 3.30′ με πραεία φωνή.

Πήγε στον ιερέα της περιοχής ο Ηλίας και του ανέφερε για την Εκκλησία που ανακάλυψε. Εκείνος ήταν γέρος και για τον φόβο των αθέων κομμουνιστών, δεν φορούσε ράσα. Παρακίνησε τον Ηλία να χειροτονηθή ιερέας για να μπορή να βαπτίζη και να κοινωνά τους χριστιανούς. Δέχθηκε και χειροτονήθηκε ιερέας από τον επίσκοπο του Βατούμ. Φορούσε μια ιερατική στολή που είχε κληρονομήσει από ένα θείο του ιερέα, τον παπα-Γιώργη, και λειτουργούσε κρυφά στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και σ’ άλλα ερημοκκλήσια.

Όταν οι πιστοί της περιοχής έμαθαν ότι υπάρχει Ιερέας στο χωριό, πήγαιναν για να λειτουργηθούν τη νύχτα στο Εκκλησάκι του αγίου Γεωργίου. Οι Τούρκοι της περιοχής το πληροφορήθηκαν και το κατέδωσαν στην Αστυνομία, η οποία έκανε εφόδους. Όμως ο πατήρ πάντα ειδοποιείτο έγκαιρα από καλούς ανθρώπους και πριν έρθη η Αστυνομία, σκορπίζονταν και έκαναν ότι μαζεύουν ξύλα ή ότι απασχολούνται με κάποια άλλη εργασία. Ο π. Ηλίας δήλωνε ευθαρσώς ότι ήταν χριστιανός, και οι άνθρωποι έλεγαν στην Αστυνομία ότι ήταν εργάτες του. Σε κάθε έφοδο των αστυνομικών τον συνελάμβαναν, τον ανέκριναν, τον έκλειναν στην φυλακή, τον χτυπούσαν και τον άφηναν νηστικό. Υπέστη πολλά βασανιστήρια χωρίς να λυγίση, όμως παρέμεινε σταθερός ομολογητής. Όταν έβγαινε από την φυλακή, ενώ ακόμη πονούσε από τα βασανιστήρια, πήγαινε κρυφά κάθε νύχτα στο Εκκλησάκι του και με τους πιστούς τελούσαν την θεία Λειτουργία.

Ήταν ασκητικός και λιτοδίαιτος. Συνήθως το φαγητό του ήταν λίγο ρυζάκι νερουλό η λίγα καρύδια η λίγο λάχανο βραστό. Στα τέλη του έπινε τσάι με παξιμάδι. Κρατούσε τα τριήμερα και το βράδυ έτρωγε μόνο τρία φουντούκια. Νήστευε με ζήλο τις Σαρακοστές. Συχνά πάθαινε γαστρορραγίες και ήταν πολύ αδύνατος. Συνήθισε και τα παιδιά του από μικρά στη νηστεία.

Την ημέρα εργαζόταν στο κτήμα του. Καλλιεργούσε λαχανικά και πολλών ειδών καρποφόρα δένδρα, ακόμη και τσάγια.

Ο πατήρ είχε ως ευλογία το δεξί χέρι του παπα-Γιάννη Τριανταφυλλίδη που άγιασε. Επίσης μια ηγουμένη από το Σοχούμ του χάρισε την καρδιά και το δακτυλάκι μιας παιδούλας, ονόματι Μαρίας, που διατηρήθηκαν άφθαρτα μετά την εκταφή της. Το κοριτσάκι αυτό καταγόταν από την Σάντα του Πόντου. Οι γονείς της ήταν πάμπλουτοι αλλά υπερβολικά φιλάργυροι και άσπλαχνοι. Όταν εκοιμήθη η μητέρα της, η μητρυιά εβασάνιζε τη Μαρία και την άφηνε νηστική. Αυτή μοίραζε κρυφά τις νύχτες σε φτωχούς και εγκυμονούσες γυναίκες πολλά υλικά αγαθά. Έδινε ακόμη και το λιγοστό ψωμάκι της σε πεινασμένους και αυτή έμενε νηστική. Εκοιμήθη σε ηλικία δώδεκα χρόνων και στην εκταφή της βρέθηκαν άφθαρτα το δεξί της χέρι και η καρδιά της μέσα σε μύρο. Έβλεπαν πριν στον τάφο της κάθε νύχτα ένα φως που ανεβοκατέβαινε τρεις φορές, και αυτό τους παρακίνησε να κάνουν ανακομιδή, όπότε και βρέθηκε ο τάφος της να ευωδιάζη γεμάτος μύρο.

ΗΛΙΑΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗς_Блаженный Илии Диамантидис _-iliya-diamantidis75446.bΌπως υποσχέθηκε ο άγιος Γεώργιος, έδωσε στον παπα-Ηλία το χάρισμα να θεραπεύη ασθενείς. Τους διάβαζε το Ευαγγέλιο, τους σταύρωνε και τους έδινε να ασπασθούν τα λείψανα του Αγίου Ιωάννου του νέου ελεήμονος και της Μαρίας.

Σταύρωνε ακόμη και Τούρκους και Αρμενίους οι οποίοι θεραπεύονταν. Για κάποιον είπε ότι θα έλθει από μακρυά αλλά δεν θα γίνει καλά, γιατί δεν έρχεται με πίστη. Έτσι του είπε ο άγιος Γεώργιος και έτσι έγινε.

Ένα ορφανό παιδί, ο Κώστας από την Κριμαία, έπασχε από επιληψία. Τον θεράπευσε ο π. Ηλίας και η κόρη του, η Αγάπη, τον στεφάνωσε.

Μια μέρα ο άγιος Γεώργιος του έδειξε στο βουνό ένα λουλούδι που έμοιαζε με μαργαρίτα. Είχε δύο χρώματα, άσπρο και κίτρινο. Του είπε να τα βράζη ξεχωριστά. Τα άσπρα, αφού τα βράσει, να τα δίνη στους άτεκνους άνδρες και το ζουμί από τα κίτρινα στις γυναίκες. Επειδή φοβήθηκε μήπως είναι από τον πειρασμό για να φαρμακώση τους ανθρώπους, έβρασε, ήπιε πρώτα ο ίδιος και, αφού είδε ότι δεν έπαθε τίποτε, το έδινε και στους άτεκνους και τεκνοποιούσαν. Ο ίδιος βάπτιζε τα παιδιά τους.

Η εγγονή του π. Ηλία Μαρία, κόρη της Κάλλης, που ζει ακόμη, θυμάται το εξής περιστατικό: -Κάποια ημέρα ήμασταν έξω στο κτήμα και σκαλίζαμε. Ξαφνικά ακούστηκε από το δρόμο θόρυβος και γαύγιζαν τα σκυλιά. Εμείς δεν βλέπαμε γιατί παρεμβάλλονταν το δάσος. Ο παππούς (π. Ηλίας) μονολογούσε: «Κάτι γίνεται”. Μας είπε να μπούμε μέσα στο σπίτι και αυτός κάθησε έξω. Μετά από λίγο φάνηκαν δύο καβαλλάρηδες αγανακτισμένοι και ρωτούσαν: «Ποιος ήταν αυτός με το άσπρο άλογο που μας εμπόδιζε τόση ώρα να έρθουμε; Πού είναι να τον σκοτώσουμε;”. Ο παππούς τους είπε να καθήσουν να ξεκουραστούν και τους κέρασε. Ύστερα τους ρώτησε αν τον δουν, θα τον γνωρίσουν, και είπαν «ναι”. Τότε τους έφερε την εικόνα του Αγίου Γεωργίου και αυτοί έκπληκτοι αναγνώρισαν τον καβαλλάρη που τους εμπόδιζε. Συγκλονίστηκαν και βαπτίστηκαν και οι δύο χριστιανοί».

Τρεις Τούρκοι που ζούσαν στην Ρωσσία έμαθαν ότι ο πατήρ κάνει θαύματα και αποφάσισαν να τον σκοτώσουν ή να τον απαγάγουν και να σφραγίσουν την Εκκλησία. Πηγαίνοντας με τ’ άλογα τους τη νύχτα, ένας καβαλλάρης με άσπρο άλογο τους έκοβε τον δρόμο. Τ’ άλογα τους φοβήθηκαν και γύρισαν πίσω. Ήταν ο άγιος Γεώργιος που τους έδιωξε. Μετανοιωμένοι διηγήθηκαν το πάθημα τους στον π. Ηλία ζητώντας συγχώρηση.

Το ιαματικό χάρισμα του πατρός έγινε γνωστό παντού. Έρχονταν από πολύ μακρυά Αρμένιοι, Γεωργιανοί, ακόμη και Τούρκοι για να θεραπευθούν. Ο παπα-Ηλίας, κοιτάζοντας τους προσεκτικά, προγνώριζε αν θα γίνουν καλά. Καταλάβαινε ποιοι θα θεραπεύονταν και τους το έλεγε. Μετά τους διάβαζε. Όταν όμως «έβλεπε” ότι δεν θα γίνονταν καλά, τους έλεγε να φύγουν.

Συχνά προφήτευε λέγοντας: «Θα ‘ρθεί ένας καιρός που θα γίνουν οι άνδρες γυναίκες και οι γυναίκες άνδρες. Τότε θα πέσει μεγάλη κατάρα στον κόσμο. Θα γίνει πόλεμος στην Κωνσταντινούπολη και ο Ρώσσος θα νικά• θα πάει ως τον Ευφράτη ποταμό. Θ’ ανοίξει η Αγιά Σοφιά και θα λειτουργηθή. Ένας εξαδάκτυλος βασιλιάς θα είναι τότε». Και έλεγε: «Ξύπνα Ρωσσία και δράξον τα όπλα σου». Δηλαδή έλα σε μετάνοια, σε πίστη και απόρριψε την αθεΐα.

Έβλεπε συχνά τον άγιο Γεώργιο. Κάποτε του είπε: «Θα ρθουν Τούρκοι να κάψουν την Εκκλησία και θα προσπαθήσουν να σας σκοτώσουν». Το είπε στην οικογένεια του αλλά δυσπίστησαν. Το κτήμα τους το ζήλευαν οι Τούρκοι και ήθελαν να το πάρουν. Μαζεύτηκαν πολλοί με επικεφαλής τον Αχμέτ Κιτιάκ και τη νύχτα πήγαν και χτύπησαν την πόρτα τους, ζητώντας δήθεν να τους δείξη τον δρόμο. Δεν τους άνοιξαν, αυτοί όμως σκότωσαν το σκυλί και άρχισαν να πυροβολούν. Οι σφαίρες πήγαιναν δώθε-κείθε αλλά καμία δεν άγγιξε το σπίτι. Η Κάλλη έβλεπε στην πόρτα τον άγιο Γεώργιο με ανοιχτά τα χέρια να τους προστατεύη. Τέλος έβαλαν φωτιά δίπλα στον αχερώνα όπου μέσα ήταν η Εκκλησία και κάηκε. Πήρε φωτιά και η σκεπή του σπιτιού, αλλά την έσβησαν. Ο π. Ηλίας ύστερα πήγε και προσευχήθηκε μπροστά στα εικονίσματα και ρώτησε τον Χριστό: «Ποιοι είναι αυτοί που έκαψαν την Εκκλησία;» Και ο Χριστός τους απαρίθμησε έναν-έναν.

Ο φθόνος όμως των ανθρώπων δεν τον άφησε ήσυχο.

Μια γυναίκα διηγήθηκε πως κάποτε την ώρα που λειτουργούσε ο π. Ηλίας, βγήκε φως από την εικόνα του Αγίου Γεωργίου και στάθηκε πάνω του.

Έκανε συχνά λιτανείες, γιατί προέβλεπε κάποια συμφορά που ερχόταν. Έλεγε: «Από τα ξερά ξύλα καίγονται και τα χλωρά. Από τους αμαρτωλούς καίγονται και οι καλοί», «χωρίς καλά έργα η πίστις νεκρά εστί».

Ένα απόγευμα μόλις άρχισε να σκοτεινιάζη, ο εγγονός του π. Ηλία Γιώργος Κυριακίδης, είδε ένα περίεργο φως που άρχισε να ανεβαίνη από το δάσος χαμηλά προς το βουνό που ήταν το σπίτι, και όλο δυνάμωνε. Σαν να πήρε φωτιά όλος ο τόπος και το παιδί άρχισε να κλαίη. Τον ρώτησε ο π. Ηλίας γιατί κλαίει και το παιδί του ανέφερε για το φως. Γέλασε ο πατήρ και του είπε: «Μην κλαις παιδί μου, αυτός είναι ο άη-Γιώργης. Είναι ο καιρός που έρχεται στην Εκκλησία».

Κοιμήθηκε οσιακά με μεγάλη ειρήνη τον Ιούλιο του 1946. Την ώρα της κοιμήσεως του, ένα φως κατέβηκε από τον ουρανό και το δωμάτιο του πλημμύρισε από ευωδία. Το δεξί του χέρι έγινε σαν το κερί και μαρτυρούσε τις κρυφές του ελεημοσύνες. Ετάφη κατά την επιθυμία του στην αυλή της Εκκλησίας του αγαπημένου του Αγίου. Δεξιά του αργότερα ετάφη η πρεσβυτέρα του Σωτήρα που κοιμήθηκε το 1963 σε ηλικία 83 ετών και αριστερά του η κόρη του Αγάπη (Μαρία μοναχή).

Όσιος Πατήρ ημών Ηλίας Διαμαντίδης, ο Μυροβλύτης-IliaΑπό τον τάφο του τις νύχτες έβγαινε φως. Οι στρατιώτες από τα γύρω ρωσσικά φυλάκια το έβλεπαν χωρίς να μπορούν να το εξηγήσουν, και αυτό τους φόβιζε. Κάθε νύχτα στις δώδεκα ακριβώς μεσάνυχτα, έβγαινε το φως από τον τάφο του και έρρεε μύρο. Όσοι χρίονταν από το μύρο, από όποια αρρώστια και αν έπασχαν, αμέσως γίνονταν καλά. Αυτά έγιναν γνωστά και πλέον ήταν τόσοι αυτοί που πήγαιναν να θεραπευθούν στον τάφο του π. Ηλία, που δεν μπορούσαν να κρυφθούν. Έγινε φανερό προσκύνημα.. Άνοιξαν τον τάφο σηκώνοντας την πλάκα και βγήκε φως από τον τάφο. Το λείψανο του παπα-Ηλία ήταν ακέραιο και ευωδίαζε. Το έθαψαν πάλι και απαγόρευσαν στον κόσμο να προσέρχεται στον τάφο.Σήμερα στο ναό του Αγίου Γεωργίου λειτουργεί ο δισέγγονος του π. Ηλία, ο π. Αβραάμ Παρασκευόπουλος.

Πρεσβείαις του Αγίου Ηλία του μυροβλήτου, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.

Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», 5η διήγηση.
Κεντρική διάθεση βιβλίου: Ιερόν Ησυχαστήριον «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος», Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής. 2008

Απολυτίκιον Αγίου Ηλία Διαμαντίδη του μυροβλήτου.
Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον. (Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια)

Μυροβλύτην Ηλίαν ανευφημήσωμεν, τον ευλαβή Ιερέα, ελεημόνων ανδρών θησαυρόν ως ταμιούχον Θείας Χάριτος, και θαυμασίων αυτουργόν Γεωργίου του κλεινού εν Μάρτυσι συνεργεία, μεθ’ ου πρεσβεύει Κυρίω δείξαι οδούς ημίν θεώσεως.

Ήχος α΄. Των ουρανίων ταγμάτων.

Τροπαιοφόρον εν βίω προστάτην έχοντα, ω και Ναόν εκθύμως θείον έκτισεν ύμνοις, Ηλίαν, του Υψίστου τον λειτουργόν ευφημήσωμεν κράζοντες· Συν Γεωργίω δυσώπει τον Ιησούν υπέρ ευσεβών, θειότατε.

Ήχος πλ. δ΄. Ω του παραδόξου θαύματος!

Χαίροις, Ιερεύ θειότατε, ο παροτρύνσει σεπτή Γεωργίου, προστάτου σου, του Μεγαλομάρτυρος, τροπαιούχου εν σκάμμασι της ευσεβείας εγείρας πάγκαλο εν Μαχμουτία Ναόν, ον έδειξας ιερωσύνης σου έδραν και αγώνων σου διηνεκών, πάτερ χαριτόβρυτε, κονίστραν πάγκαλον.

Εις τον Στίχον. Στιχηρά Προσόμοια.
Ήχος πλ. α΄. Χαίροις, ασκητικών.

Χαίροις, της ευσεβείας φωστήρ, ενθεωτάτων Ιερέων ευπρέπεια, το φάος Ορθοδοξίας, ελεημόνων ανδρών πύρσευμα το νέον, πάτερ άγιε, Ηλία πανύμνητε, αρετής ενδιαίτημα, Χριστού αγάπης τιμαλφές σεμνολόγημα, ανεξίκακε, ευλαβές και φιλόθεε, ο υπομείνας άσμενος δεινά κολαστήρια ως ο Ιώβ αγογγύστως και ειληφώς χάριν άφθονον θεόθεν παρέχειν ουρανόθεν πάσι σθένος, χαράν και δύναμιν.

Απολυτίκιον Αγίου Γεωργίου Τροπαιοφόρου Ήχος δ’

Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Advertisements


Η ζωή του Προφήτη Ηλία παράδειγμα πως θα επιβιώσουμε τις δύσκολες ημέρες.

Προφήτης Ηλίας ο Θεσβίτης ,ο μέγιστος των Προφητών

Εορτάζει στις 20 Ιουλίου

Ηλίας άνθρωπος ην ομοιοπαθής ημίν, και προσευχή προσηύξατο του μη βρέξαι, και ουκ έβρεξεν επί της γης ενιαυτούς τρεις και μήνας εξ· και πάλιν προσηύξατο, και ο ουρανός υετόν έδωκε και η γη εβλάστησε τον καρπόν αυτής.” Επ. Ιακώβου 5, 17-18

Ο Ηλίας ήταν ένας μεγάλος προφήτης με πλήρη εμπιστοσύνη στο Θεό, και άνθρωπος προσευχής όπως αναφέρει και ο Ιάκωβος στην επιστολή του (5,17-18).

Πως θα επιβιώσουμε τις ημέρες του αντιχρίστου;

Ηλία Προφήτη_Prophet Elijah-Elias_Илия пророк_ΗΛΙΑς-CG_Moraca_manastir_(Proroka_Iliju_hrani_gavran_iz_1252)Εστιάζοντας στην ζωή του Προφήτη Ηλία, όταν τον καταζητούσε λυσσαλέα ο σατανολάτρης Βασιλιάς Αχαάβ ,τον βλέπουμε να καταφεύγει, ύστερα από εντολή Του Θεού, στον χείμαρρο Χερίθ (Γ’ Βασιλέων 17,3).
Εκεί ο Θεός διατάζει με θαυματουργικό τρόπο τα κοράκια να τον προμηθεύουν ψωμί και κρέας, πρωί και βράδυ, πίνοντας και χρησιμοποιώντας παράλληλα νερό από το χείμαρρο (Γ’ Βασιλέων 17,6).
Όταν ο χείμαρρος ξεράθηκε ο Θεός του είπε να πάει στη Σαρεπτά της Σιδώνας όπου θα φιλοξενούνταν από μια χήρα (Γ’ Βασιλέων 17,8-9). Εκεί το λιγοστό αλεύρι και τα άλλα τρόφιμα που είχε στο σπίτι της καθημερινά πολλαπλασιάζονταν, για όλο το διάστημα που φιλοξενούσε τον Ηλία (Γ’ Βασιλέων 17,8-16). Όταν δε ο γιος της αρρώστησε και πέθανε ο Ηλίας προσευχήθηκε και το παιδί αναστήθηκε (Γ’ Βασιλέων 17,17-24).
Αλλά και όταν ο ίδιος ο Θεός έβγαλε τους Εβραίους στην έρημο δεν τους εγκατέλειψε, αλλά τους τάϊζε καθημερινά με το «μάννα».
Έτσι λοιπόν θαυματουργικά και υπέρ-λόγον θα θρέψει και θα περιθάλψει ο Χριστός τα παιδιά του σ’αυτήν την εποχή που σύντομα έρχεται.
Μην περιμένεις λοιπόν πως με την δική σου τακτική, προνοητικότητα , φροντίδα και λογική θα τα βγάλεις πέρα εκείνες τις ημέρες.Ούτε οι κονσέρβες απο το lidl θα σε σώσουνε , ούτε τα πουλερικά σου, ούτε τα μπρόκολα.
Επειδή όμως ο Θεός θα δοκιμάσει την πίστη μας δεν μας φανερώνει από τώρα πως θα μας τρέφει τότε, όπως ούτε στους Εβραίους είπε πως θα τους θρέψει στην έρημο όταν κατόπιν τους έστειλε το ¨Μάννα.¨
Ας κρατηθούμε λοιπόν γερά από τα Ι.Μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησία μας , και ιδιαιτέρως την μετάνοια, Εξομολόγηση , Θ.Κοινωνία και την ευχή (κομποσχοίνι)του Ιησού Χριστού και δεν έχουμε να φοβηθούμε κανένα Αντίχριστο αφού θα έχουμε πάντα δίπλα μας και μέσα μας τον ίδιο Τον Θεό που έφτιαξε και κυβερνά όλα τα σύμπαντα.
ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΙΕΡΕΑΣ

 Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ηλία Προφήτη_Prophet Elijah-Elias_Илия пророк_0080Είμαστε παιδιά του Θεού και είναι καθήκον μας να κάνουμε το καλό, γιατί ο Θεός είναι όλος αγάπη. Είδες η χήρα που φιλοξένησε τον προφήτη Ηλία; Ειδωλολάτρης ήταν, αλλά τι αγάπη είχε μέσα της! Όταν ο Προφήτης πήγε και της ζήτησε ψωμί, του είπε: «Έχουμε λίγο λάδι και αλεύρι• αυτό θα φάω με τα παιδιά μου και μετά θα πεθάνουμε». Δεν του είπε: «Δεν έχουμε να σου δώσουμε». Και όταν ο Προφήτης, για να δοκιμάσει την προαίρεσή της, της είπε να φτιάξη ψωμί πρώτα για εκείνον και μετά για τα παιδιά της, η καημένη αμέσως του έφτιαξε.
Αν δεν είχε μέσα της αγάπη, θα έβαζε λογισμούς. «Δεν φτάνει που του λέω ότι έχουμε λίγο, θα έλεγε, ζητάει να φτιάξω πρώτα για εκείνον!».
Φάνηκε η προαίρεσή της, για να έχουμε εμείς παραδείγματα. Αλλά εμείς διαβάζουμε… Αγία Γραφή, διαβάζουμε τόσα και τόσα, και τι κάνουμε;

Θυμάμαι, και στο Σινά τα Βεδουινάκια που δεν ήξεραν τίποτε από το Ευαγγέλιο, αν τους έδινες κάτι, ακόμα και πολύ λίγο να ήταν, θα το μοιράζονταν μεταξύ τους και θα έπαιρναν όλα από λίγο. Και αν για το τελευταίο δεν έμενε τίποτε, θα του έδιναν τα άλλα από το δικό τους.

Όλα αυτά να τα παίρνετε σαν παράδειγμα και να εξετάζετε τον εαυτό σας, για να βλέπετε που βρίσκεσθε. Αν εργάζεται έτσι κανείς, ωφελείται όχι μόνον από τους Αγίους και από τους αγωνιστές, αλλά από όλους τους ανθρώπους. Σκέφτεται: «Αυτό το φιλότιμο το έχω εγώ; Πως θα κριθώ;» Γιατί ο καθένας μας μόνος του θα κριθή από τον καλύτερό του.
Αξία έχει να δίνουμε από το υστέρημά μας, είτε πρόκειται για κάτι πνευματικό είτε για κάτι υλικό. Έχω, ας υποθέσουμε, τρία μαξιλάρια. Αν δώσω το ένα που μου περισσεύει, δεν έχει αξία. Ενώ, αν δώσω αυτό που χρησιμοποιώ για προσκέφαλο, αυτό έχει αξία, γιατί έχει θυσία. Γι’ αυτό και ο Χριστός είπε για την χήρα: «Η χήρα η πτωχή αύτη πλείον πάντων έβαλεν…»

Από το βιβλίο: «Πάθη και Αρετές», Γέροντος Παισίου Αγιορείτου, Λόγοι Ε΄,
έκδοσις Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Απολυτίκιον Προφήτου Ηλιού, Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ο ένσαρκος Άγγελος, των Προφητών η κρηπίς, ο δεύτερος Πρόδρομος, της παρουσίας Χριστού, Ηλίας ο ένδοξος, άνωθεν καταπέμψας, Ελισαίω την χάριν, νόσους αποδιώκει, και λεπρούς καθαρίζει, διό και τοις τιμώσιν αυτόν, βρύει ιάματα.

Παραθέτουμε τα τρία προσόμοια του κυρ -Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη για τον Θεσβίτη:

Ήχος β’ Οίκος του Εφραθά

Ου πυρ, ου συσσεισμός, ουχί σφοδρόν σε πνεύμα, αύρα λεπτή δε μάκαρ, ανέδειξε θεόπτην, Ηλία μεγαλώνυμε.

Στίχ. Μη άπτεσθε των χριστών μου.
Αύρα τον εν λεπτή, ιδόντα Θεού δόξαν, ως ζηλωτήν Κυρίου, θεσπέσιον Προφήτην, υμνούμεν οι θεόφρονες.

Στιχ. Συ ιερεύς εις τον αιώνα.
Σε ο Μονογενής, Υιός ο της Παρθένου, Θεός σεσαρκωμένος, παρέστησε τρισμάκαρ, εν Θαβωρίω μάρτυρα.

Κανών α’, Ωδή γ’ Ήχος β’ Εν πέτρα με της πίστεως 
Ως άριστος προφήτα ο εστιάτωρ, ο κόραξι τελών σοι την πανδαισίαν, ο μόνος εμπιπλών παν ζώον ευδοκίας, ω πάντες κράζομεν· Συ ει Θεός ημών, και ουκ έστιν Άγιος πλην σου Κύριε

Κανών α’, Ωδή ζ’ Ήχος β’ Βάτος εν όρει πυρί
Αύρα πραεία υπέδειξε, και λεπτοτάτη Κύριον σοι Ηλιού, Θεώ ζηλούντι παντοκράτορι, ουχί πνεύμα βίαιον, ου συσσεισμός, ουδέ πυρ εκδειματούν· διό Ιησού τω πράω ψάλλομεν·Ευλογητός ο Θεός ο των Πατέρων ημών.

 

 

 

 

 

 


Προφήτης Ηλίας ο Θεσβίτης, ο υιός της Φωτιάς

Προφήτης Ηλίας ο Θεσβίτης ,ο μέγιστος των Προφητών

Εορτάζει στις 20 Ιουλίου

Ο ΥΙΟΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Ηλία Προφήτη_Prophet Elijah-Elias_Илия пророк_0_1609f7_cb628884_LO Προφήτης Ηλίας γεννήθηκε στη Θέσβη της Ιορδανίας (γι’ αυτό και ονομάστηκε Θεσβίτης) περί το 816 π.Χ.

Ο πατέρας του Ηλία λεγόταν Σωβάκ και ήταν άνθρωπος ευσεβής και δίκαιος.
Κατά τη γέννηση του παιδιού του, συνέβη το εξής θαυμαστό γεγονός. Βλέπει σε οπτασία λευκοφορεμένους ωραίους αστραπόμορφους άνδρες να περιστοιχίζουν το βρέφος και να το προσφωνούν
«Ηλία – Ηλία» που σημαίνει «Θεός μου». Έπειτα, αφού σπαργανώνουν το βρέφος με φωτιά, βάζουν και μέσα στο στόμα του φωτιά για να τη φάει.

* * *

Ο Σωβάκ τρομάζει μ’ όλα αυτά και καταφεύγει στους ιερείς του Ναού του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ, για να τους διηγηθεί το περιστατικό και να του δώσουν εκείνοι μια κατά Θεόν εξήγηση.
Εκεί, οι ιερείς μετά από προσευχή και νηστεία του αποκαλύπτουν:

– Σωβάκ, μη φοβάσαι. Το παιδί σου θα ζει πάντα μέσα στο φως και άγγελοι θα το προστατεύουν σ’ όλη του τη ζωή. Ο ΛΟΓΟΣ του θα είναι απόφαση. Ο ΖΗΛΟΣ του θα είναι πύρινος και Η ΑΓΑΠΗ του για το Θεό μια άσβεστη φλόγα. Μάλιστα, αυτός θα κρίνει τον Ισραήλ δια ΠΥΡΟΣ και ΜΑΧΑΙΡΑΣ.

* * *

Μεγαλώνοντας λοιπόν ο Ηλίας, με τη χάρη του Θεού, εξελίσσεται σε μέγα Προφήτη και κήρυκα της μετανοίας, που δεν δείλιασε ποτέ και μπροστά σε κανέναν να πει την αλήθεια. Ούτε όταν χρειάστηκε να ελέγξει τον ασεβή βασιλιά Αχαάβ, τον γιο του Αμβρί. Τί συνέβη τότε;

Ο βασιλιάς Αχαάβ είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο ασέβειας, που παρακινημένος από την κακόβουλη γυναίκα του Ιεζάβελ, χτίζει ναούς των ειδώλων, καταργεί την πίστη στον αληθινό Θεό, σφάζει όλους τους διδασκάλους του Νόμου, ρίχνει στη φωτιά τους Προφήτες και εξαναγκάζει τους κατοίκους της Σαμάρειας να προσκυνούν τα είδωλα του Βάαλ (δηλαδή του Δία).
Ο αληθινός Θεός όμως, επεμβαίνει.
Κάποια στιγμή που ο Προφήτης Ηλίας έκλαιγε προσευχόμενος για τις αμαρτίες του λαού, ακούει τη φωνή του Θεού να του λέει:
– Ηλία, πιστέ μου δούλε, σήκω και πήγαινε στο βασιλιά Αχαάβ να τον ελέγξεις κατά πρόσωπο και να του πεις να πάψει να παροργίζει τον Θεό γιατί θα τιμωρηθεί. Πήγαινε και μη φοβάσαι. Εγώ ο Θεός σου, θα είμαι μαζί σου.

Ο Προφήτης Ηλίας υπακούει, σύντομα πηγαίνει στο παλάτι και παρουσιάζεται στον βασιλιά Αχαάβ, όπου εκεί με ανδρεία του λέει:

– Βασιλιά, ο Θεός του Ισραήλ είναι ζωντανός. Εγώ σ αυτόν υπακούω, γ’ αυτό σου λέω ότι εφόσον δεν μετανιώνεις δεν θα ξαναβρέξει στη χώρα, μέχρι εγώ να το ζητήσω από το Θεό.
Αυτά τα σκληρά λόγια είπε ο Προφήτης ενώ ακούει τη φωνή του Θεού να λέει:

– Ηλία, φύγε από εδώ και πήγαινε ανατολικά και κρύψου στο χείμαρρο του Χοράθ που είναι απέναντι από τον Ιορδάνη ποταμό. Θα πίνεις νερό από το λιγοστό που έχει κι εγώ θα σου στέλνω κάθε δειλινό έναν κόρακα να σε τρέφει.

Ο Προφήτης Ηλίας υπακούει και πάλι στο Θεό και φεύγει για το χείμαρρο Χοράθ. Εκεί ζει ζωή ασκητική, μέχρι που ξαφνικά ο χείμαρρος Χοράθ χάνει το λιγοστό του νερό και ξηραίνεται εξαιτίας της ανομβρίας που επικρατεί στον τόπο. Μα, και τότε ακούει την προσταγή του Θεού να του λέει:

– Πήγαινε στην πόλη Σαρεπτά της Σιδωνίας κι εγώ θα προστάξω εκεί μια χήρα γυναίκα να σε διαθρέψει ώσπου να περάσει ο λιμός, η φοβερή πείνα.

* * *

Ξεκινά αμέσως ο Προφήτης Ηλίας και κατευθύνεται στην μικρή πόλη που ο Θεός διάλεξε για κείνον. Εκεί, έγιναν όλα όπως τα προανάγγειλε ο Θεός.
Ο Ηλίας συναντάται με την φτωχή χήρα και φιλοξενείται στο σπίτι της, όπου εκεί ως εκ θαύματος δεν λιγόστεψε ούτε το αλεύρι ούτε και το λάδι από το δοχείο του σπιτιού της, σε σύγκριση με τους πλουσίους που πέθαιναν από την πείνα.
Όταν, μάλιστα, κάποια μέρα ο γιος της χήρας αρρωσταίνει από βαριά και ανίατη αρρώστια και τέλος πεθαίνει, ο Προφήτης βλέποντας το παιδί νεκρό και παγωμένο, συγκινείται και της λέει:

-Δώσε μου τον γιό σου.

Πήρε λοιπόν ο Προφήτης το παιδί, το ανέβασε στο κρεβάτι του και αφού το φύσηξε 3 φορές, επικαλέστηκε το Θεό και είπε:

– Ας επιστρέψει η ψυχή του παιδιού αυτού.
Κι έτσι έγινε. Το παιδί αναστήθηκε αμέσως προς έκπληξη και θαυμασμό της μητέρας του.

* * *

Όταν πέρασαν 3 χρόνια ο Κύριος προστάζει τον Προφήτη να φύγει από κει για να ξαναπαρουσιαστεί μπροστά στον Αχαάβ, υποσχόμενος ότι ήρθε ο καιρός να στείλει στη χώρα βροχή.
Ο Προφήτης πείθεται και κανονίζει την συνάντησή του με τον Αχαάβ μέσω του Αβδιού. Τότε εκεί, προτείνει στον ασεβή βασιλιά τα εξής:

– Στείλε βασιλιά και σύναξε όλο το λαό της Σαμάριας και της Φοινίκης καθώς και τους ιερείς των ειδώλων και πρόσταξέ τους όλους να ανεβούν μαζί σου στην κορυφή του όρους Καρμήλου. Εκεί, θα προστάξεις να στηθούν 2 βωμοί και αφού τοποθετήσετε ξύλα, θα βάλετε στην κορυφή ένα σφαγμένο μοσχάρι. Στον ένα βωμό θα προσευχηθούν οι ιερείς του Βάαλ, στον άλλο εγώ. Θα παρακαλέσει ο καθένας τον δικό του Θεό. Όποιος είναι αληθινός Θεός, θα στείλει φωτιά από τον Ουρανό και θα κατακάψει τα ξύλα και το μοσχάρι της θυσίας. Σ΄ αυτόν τον Θεό όλοι θα πιστέψουμε και η θρησκεία του θα εγκριθεί από σένα βασιλιά ως θρησκεία επίσημη. Το δέχεσαι;

Ο βασιλιάς δέχτηκε με χαρά γιατί θα του δινόταν η ευκαιρία να νικήσει επιτέλους το Θεό του Ηλία. Χίλιοι ιερείς των ειδώλων θα προσεύχονταν και πίστευε πως η νίκη του ήταν δεδομένη.

* * *

Η ημέρα η κρίσιμη φτάνει.
Πλήθος ανθρώπων γεμίζει το όρος. Με διαταγή του βασιλιά τα τύμπανα δίνουν το σύνθημα και αμέσως οι ιερείς του Βάαλ γονατίζουν και μαζί τους όλος ο λαός και η προσευχή αρχίζει.
Μάταια όμως, έφθασε το δειλινό και κα-νένα είδωλο δεν τους έστειλε φωτιά.
Γέλασε τότε ο Προφήτης Ηλίας και παραμερίζοντάς τους ψευδοιερείς πάει για να προσευχηθεί κι εκείνος στον δικό του αληθινό Θεό.
Προτού όμως γονατίσει φωνάζει τον μαθητή του Ιωνά, τον γιο της χήρας που ανέστησε και του λέει:

– Ιωνά, πάρε 12 λίθους κατά τον αριθμό των δώδεκα φυλών του Ισραήλ και βάλε τους μπροστά στο θυσιαστήριο.

Έπειτα ο Προφήτης στρέφεται προς το λαό και λέει:

– Παιδιά του Ισραήλ! Εσείς θέλω να μου φέρετε τέσσερις κάδους νερό και να τους χύσετε πάνω στο σφαγμένο μοσχάρι και στα ξύλα.

Ο λαός υπακούει και ο Προφήτης επαναλαμβάνει:

– Παιδιά του Ισραήλ! Χύσετε άλλους τέσσερις κουβάδες νερό.

Ο λαός υπακούει και ο προφήτης για τρίτη φορά προστάζει:

– Παιδιά του Ισραήλ! Επαναλάβετε και για τρίτη φορά.

Μετά απ’ αυτό, ζητά από τον μαθητή του Ιωνά να γονατίσει στο πλευρό του. Έπειτα υψώνει τα χέρια στον ουρανό, ο γίγαντας αυτός της πίστεως και προσεύχεται εναγωνίως, να συγχωρήσει ο Θεός τις αμαρτίες του λαού του, να στείλει φωτιά να κατακάψει τα ξύλα κι έπειτα και να τους λυπηθεί, να τους στείλει βροχή ώστε να δοξάσουν όλοι τον αληθινό Θεό.
Δεν πρόλαβε να τελειώσει την προσευχή του και οι ουρανοί ανοίγουν, ένα είδος αστραπής κατέρχεται στη στιγμή και κατακαίει τα ξύλα, το μοσχάρι και τους δώδεκα λίθους. Ισοπεδώθηκε ο τόπος από την πολύ φωτιά!
Βλέποντας αυτό το θαύμα τα πλήθη, πέφτουν στη γη φωνάζοντας:

Μέγας ο Θεός του Ηλία!

Είπε τότε ο Προφήτης στο λαό:

– Συλλάβετε τους ιερείς του Βάαλ, κανείς να μην μείνει απ’ αυτούς τους υπηρέτες του σκότους.

Τότε, τα πλήθη τους συνέλαβαν όλους και τους οδήγησαν στον χείμαρρο Κισσών όπου εκεί ο Προφήτης Ηλίας, ως αντιπρόσωπος της ουράνιας δικαιοσύνης και προστάτης του λαού του Ισραήλ, τους κατασφάζει όλους δια μαχαίρας.

* * *

Μετά απ’ αυτό, στέλλει τον μαθητή του Ιωνά να πάει στη θάλασσα και να δει τι γίνεται. Επτά φορές τον έστειλε. Την έβδομη φορά γυρίζει ο μαθητής και λέει στον Προφήτη:

– Είδα νέφος, μικρό σαν πατημασιά ανθρώπου να πλησιάζει προς τα εδώ!

Χάρηκε ο Προφήτης Ηλίας για το έλεος του Θεού και στέλνει μήνυμα στον βασιλιά Αχαάβ να πάει σπίτι του για να μην κινδυνεύσει από την βροχή που έρχεται.
Και πράγματι, ήρθε τόση βροχή μετά από 3,5 χρόνια ανομβρίας, ώστε ο βασιλιάς δεν πρόλαβε να φτάσει στο παλάτι του και αναγκάστηκε να τρυπώσει στο πρώτο σπίτι που συνάντησε στο δρόμο του για να σωθεί. Το θαύμα είχε γίνει!

* * *

Ηλία Προφήτη_Prophet Elijah-Elias_Илия пророк_sf-ilieМонастырь Морача, Черногория. XIII век.0_1d357d_98b7045d_origΌταν η βροχή σταμάτησε και όλοι γύρισαν σπίτια τους, μαθαίνει η βασίλισσα Ιεζάβελ τα γεγονότα που συνέβησαν και γίνεται έξω φρενών. Πείσμα βάζει να θανατώσει τον Προφήτη.
Τα νέα διαδίδονται γρήγορα φτάνουν στα αυτιά του Προφήτη που μαθαίνοντάς τα, σαν άνθρωπος δείλιασε και σηκώθηκε να φύγει από το μέρος εκείνο.
Όταν πέρασε τα σύνορα της Ιουδαίας, προχώρησε ακόμα λίγο και σταμάτησε κάτω από ένα δέντρο να ξεκουραστεί. Ενώ καθόταν εκεί απελπισμένος και ζητούσε να βρει από τον Θεό θάνατο κι όχι από τα χέρια της μοχθηρής Ιεζάβελ, αποκοιμήθηκε. Μα, άγγελος Κυρίου τον ξύπνησε, του έδωσε τροφή και του είπε να φάει, γιατί έχει ακόμα πολύ δρόμο να κάνει.
Μια ανάσα ανακούφισης βγάζει ο Προφήτης Ηλίας και ευχαριστεί τον Θεό για την Πρόνοιά Του. Σηκώνεται λοιπόν, τρώει και ξεκινά τον δρόμο με οδηγό το θέλημα του Θεού. Μετά από οδοιπορία σαράντα ημερονυκτίων φτάνει στο όρος Χωρήβ. Εκεί βρίσκει μια σπηλιά και μπαίνει μέσα. Φωνή Κυρίου όμως τον καλεί να βγει έξω για να του μιλήσει.
Μόλις ο Προφήτης Ηλίας βγαίνει έξω, ο Κύριος τον προστάζει να γυρίσει πίσω και να περάσει από την Δαμασκό, για να χρίσει τον Αζαήλ βασιλιά της Συρίας και τον Ελισσαίο Προφήτη.
Εκείνος υπακούει και αναχωρεί κατά την υπόδειξη του Θεού. Όταν συνάντησε τον Ελισσαίο να καλλιεργεί τον αγρό του, τον πλησιάζει και ρίχνει πάνω του την μηλωτή του (τον δερμάτινο μανδύα του). Ο Ελισσαίος κατάλαβε το νόημα της κίνησης και τότε εγκατέλειψε τα πάντα και ακολούθησε τον Προφήτη Ηλία.

* * *

Όταν έφτασαν στη Σαμάρεια, ο Προφήτης συναντά τον βασιλιά Αχαάβ και κατά υπόδειξη Θεού τον ελέγχει:

– Ξέρω ότι πας να κληρονομήσεις έναν αμπελώνα που δεν σου ανήκει. Μάθε όμως ότι στον τόπο που χύθηκε το αίμα εκείνου που σκοτώσατε, εκεί θα χυθεί και το δικό σου αίμα, όπως και της γυναίκας σου της Ιεζάβελ που σκυλιά θα την κατασπαράξουν. Γιατί, ζηλέψατε τον αμπελώνα του γείτονά σας και με αδικία τον διεκδικήσατε.

Κι έτσι έγινε. Η Ιεζάβελ βρήκε αμέσως φρικτό θάνατο. Ο βασιλιάς πάλι Αχαάβ τρόμαξε τόσο πολύ από τα λόγια του Προφήτη που μετανοημένος για την αμαρτία του, νήστευε και έκλαιγε συνεχώς μέχρι που να τον συγχωρήσει ο Θεός.
Και ο Θεός δέχτηκε την μετάνοιά του.
Έτσι, ο Αχαάβ έζησε μέχρι που ο βασιλιάς της Συρίας πολιορκώντας την Σαμάρεια τον θανατώνει με βέλος στο στήθος.

* * *

Μετά τον θάνατο του Αχαάβ, βασιλιάς έγινε ο γιος του ο Οχοζίας. Αυτός δεν πίστευε τον αληθινό Θεό και προσκυνούσε τα είδωλα. Μάλιστα, όταν αρρώστησε αντί να ζητήσει βοήθεια από τον αληθινό Θεό, έστειλε να ρωτήσουν μια γυναίκα μάντη του Βάαλ για την αρρώστια του.
Αυτό, εξόργισε περισσότερο το Θεό που έστειλε τον Προφήτη Ηλία να τον ελέγξει. Μα, ο βασιλιάς Οχοζίας δεν άκουσε τα λόγια του Προφήτη και πέθανε αμετανόητος.
Επόμενος βασιλιάς έγινε ο ο Ιωράμ, ο αδελφός του Οχοζία.
Στις μέρες αυτού του βασιλιά διάλεξε ο Θεός να πάρει και τον Προφήτη.
Έχοντας πληροφορίες από το Θεό για το τέλος του ο Προφήτης Ηλίας, ξεκινάει μαζί με τον Ελισσαίο για τον Ιορδάνη ποταμό. Τους ακολούθησαν άλλοι πενήντα άνδρες, παιδιά προφητών. Εκεί, ο Προφήτης βγάζει την μηλωτή του, υψώνει τα χέρια του σε προσευχή και κατόπιν, χτυπά τα νερά μ’ αυτήν, που σχίζονται στη μέση θαυματουργικά και ανοίγουν δρόμο, από τον οποίο πέρασαν απέναντι.
Μετά απ’ αυτό, λέει ο Προφήτης Ηλίας στον Ελισσαίο:

– Παιδί μου Ελισσαίε, ζήτησε από μένα ότι χάρισμα θέλεις πριν αναληφθώ στους ουρανούς.

Ο Ελισσαίος με απλότητα του λέει:

– Ας γίνει η χάρη του Θεού που έχεις, διπλή σε μένα!

– Μέγα χάρισμα ζήτησες παιδί μου. Αν όμως πάλι, αξιωθείς να με δεις όταν θα αναληφθώ τότε να γίνει ότι ζήτησες. Αν όμως δεν με δεις, τότε να μην γίνει.

Καθώς μιλούσαν, φάνηκε σαν άρμα πύρινο με πύρινα άλογα να κατεβαίνει από τον ουρανό, να αρπάζει τον Προφήτη Ηλία κι έπειτα να ξαναυψώνεται στον Ουρανό.
Βλέποντας αυτό το θαύμα ο Ελισσαίος, φωνάζει με θαυμασμό:

– Πάτερ εσύ είσαι και άρμα και ιππέας και εξουσιαστής του Ισραήλ!

Τότε, αφήνει ο Προφήτης Ηλίας και πέφτει στα χέρια του Ελισσαίου η μηλωτή του, επισφράγισμα της ευλογίας του κι έπειτα χάνεται στα βάθη του ουρανού!

* * *
Αυτός ήταν ο πολυτάραχος βίος του Προφήτη Ηλία!

Η μνήμη του τιμάται στις 20 Ιουλίου.

Την ευχή του να έχουμε!
http://anthologioxr.blogspot.gr/2015/07/20.html


Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ μελετούσε το Ευαγγέλιο προσευχόμενος και αξιώθηκε ασύλληπτων αρπαγών στις ουράνιες μονές

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_ΑΡΚΟΥΔΑ125151182_Σεραφειμ_

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Εορτάζει στις 2 Ιανουαρίου και στις 19 Ιουλίου (ανακομιδή του αγίου λειψάνου του)

«Χαρά μου! Σε παρακαλώ, απόκτησε το πνεύμα της ειρήνης και τότε χιλιάδες ψυχές θα σωθούν γύρω σου.
Η Βασιλεία των Ουρανών είναι ειρήνη και χαρά εν Αγίω Πνεύματι.
Η ειρήνη της ψυχής διατηρείται με την αποφυγή της κατάκρισης και την σιωπή.
Εκείνος που περιφρονεί τον κόσμο είναι πάντοτε χαρούμενος».

Στην έρημο ο άνθρωπος μνηστεύεται το Θεό. Ξαναγυρίζει σ’αυτόν, αφού πρώτα έχει μετανοήσει και εξαγνισθη και, όπως ο Αδάμ στον παράδεισο, αισθάνεται τον κόσμο, με όλη του την ειρηνική ομορφιά, να είναι προορισμένος γι’αυτόν.

…Η ανάγνωση ήταν μια απ’ τις αγαπημένες ασχολίες του ανθρώπου αυτού της υπαίθρου.. Το Ευαγγέλιο – που το είχε πάντα μαζί του σ’ ένα σακκίδιο στην πλάτη του – τον συνόδευε παντού. Κάθε μέρα το διάβαζε και σχολίαζε για τον εαυτό του μερικά κεφάλαια. Ονόμαζε την ανάγνωση αυτή, που τη θεωρούσε ιδιαίτερα σημαντική, ‘’τροφοδοσία της ψυχής’’.

«Την ψυχή πρέπει να την εφοδιάζωμε με τον λόγο του Θεού, έλεγε αργότερα, διότι ο λόγος του Θεού είναι αγγελικός άρτος, με τον οποίο τρέφονται οι ψυχές πού πεινούν τον Θεό. Πάνω από όλα πρέπει να μελετά κανείς την Καινή Διαθήκη και τους Ψαλμούς. Από την ανάγνωση της Αγίας Γραφής φωτίζεται η διάνοια και υφίσταται θείαν αλλοίωση.  Θα πρέπει κανείς να μελετά τον λόγο του Θεού στην ησυχία, με προσοχή, έτσι ώστε ολόκληρος ο νους του, να βυθίζεται μέσα στις αλήθειες του Κυρίου και με τη καθοδήγηση του νόμου του να ρυθμίζει την ζωή του. Και ο ίδιος ο Κύριός μας προστάζει να διδασκόμαστε απ’ αυτές: «Ερευνάτε τας γραφάς, ότι υμείς δοκείται εν αυταίς ζωήν αιώνιον έχειν (Ιωάν. Ε’, 39)».

Και ο όσιος από την ακατάπαυστη εξάσκηση στην ανάγνωσι του λόγου του Θεού απόκτησε αυτό το χάρισμα της κατανοήσεως και παράλληλα την ειρήνη της ψυχής και το υψηλό χάρισμα της καρδιακής κατανύξεως. Στην Αγία Γραφή δεν ζητούσε μόνο την αλήθεια, αλλά και την θερμότητα του πνεύματος και συχνά, όταν διάβαζε τα ιερά βιβλία, έτρεχαν από τα μάτια του δάκρυα κατανύξεως. Από τα δάκρυα αυτά, όπως ομολογούσε ο ίδιος, θερμαίνεται ο άνθρωπος και αξιώνεται πνευματικών δωρεών, οι οποίες γλυκαίνουν τον νου και την καρδιά… Κατά καιρούς, προσευχόμενος βυθιζόταν στην παρατεταμένη θεωρία του Θεού. Στεκόταν ενώπιον της αγίας εικόνος και, χωρίς να λέγει καμμιά προσευχή ή να κάνη μετάνοιες, θεωρούσε νοερά τον Κύριο μέσα στην καρδιά του.

Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_Sf.-Serafim-de-Sarov_1395384423_flxypmomsntc9cuΚατά την διάρκεια της εβδομάδος, ο όσιος Σεραφείμ μελετούσε όλη την Καινή Διαθήκη με την εξής σειρά: Την Δευτέρα το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, την Τρίτη το κατά Μάρκον, την Τετάρτη το κατά Λουκάν, την Πέμπτη το κατά Ιωάννην, τις υπόλοιπες ημέρες τις Πράξεις και τις επιστολές των αγίων Αποστόλων. Καμμιά φορά ακουγόταν από την πόρτα η φωνή του, καθώς, διαβάζοντας δυνατά, ερμήνευε στον εαυτό του το Ευαγγέλιο και τις Πράξεις των αγίων Αποστόλων· σ’ αυτό αφιέρωνε αρκετό χρόνο. Πολλοί έρχονταν και άκουαν τους λόγους του με ευχαρίστηση, εντρυφούσαν σ’ αυτούς, παρηγορούνταν και ωφελούνταν πνευματικά. Κάποτε σταματούσε να γυρίζει τα φύλλα του βιβλίου και βυθιζόταν ολόκληρος στην θεωρία των καθαρών, υψηλών νοημάτων του Αγίου Πνεύματος. Δεν κινούσε ούτε ένα μέλος του σώματος του· τα μάτια του ήταν ατενώς στραμμένα σ’ ένα αντικείμενο. Η ολοκληρωτική αυτή περισυλλογή του οσίου Σεραφείμ στις Ευαγγελικές αλήθειες δεν έμεινε χωρίς χάριν από τον Θεό. Η σπουδαιότερη μαρτυρία αυτού είναι το ότι αξιώθηκε ασύλληπτων αρπαγών στις ουράνιες μονές, όπως ο απόστολος Παύλος, ο άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν Σαλός και ο όσιος Βαρσανούφιος, οι οποίοι ηρπάγησαν έως τρίτου ουρανού.

Σχετικά μ’ ένα τέτοιο ακατανόητο στην ανθρώπινη λογική όραμα, ο δόκιμος Ιωάννης Τύχωνωφ (μετέπειτα ιερομόναχος Ιωάσαφ) διηγήθηκε τα εξής: «Κάποτε, όταν ο π. Σεραφείμ είχε τελειώσει την έγκλειστη πολιτεία του, με επισκέφθηκε ένας φιλόθεος αδελφός, με τον οποίο μοιραζόμουν συνήθως κάθε χαρά και κάθε παρήγορο λόγο, πού είχε πει ο π. Σεραφείμ. Ενώ συνομιλούσαμε, με ερώτησε ξαφνικά αν ο π. Σεραφείμ μου είχε αποκαλύψει το μέγα μυστήριο της αρπαγής του στα ουράνια σκηνώματα. Εγώ του απάντησα ότι τίποτε δεν άκουσα γι’ αυτό το μέγα έλεος του Θεού και άρχισα να τον παρακαλώ να μου πει όσο το δυνατόν περισσότερα σχετικά μ’ αυτό· εκείνος όμως, παρά την επιθυμία του δεν μπορούσε να μου πει τίποτε με σαφήνεια.

Αφού κατευόδωσα τον αδελφό, περίμενα με ανυπομονησία να βραδυαση, για να πάω στον π. Σεραφείμ και να τον παρακαλέσω να μου απαλύνει την ψυχή μιλώντας μου γι’ αυτό το μέγα έλεος του Θεού. Έτσι και έκανα μόλις βράδυασε. Αυτός με υποδέχθηκε σαν φιλότεκνος πατέρας και αμέσως κλείδωσε την πόρτα. Όταν καθήσαμε, και μόλις ήμουν έτοιμος να τον παρακαλέσω να μου διηγηθεί το μεγάλο μυστήριο, μου έκλεισε με το χέρι του το στόμα και είπε: «περιφράξου με σιωπή».

 Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_Sf.-Serafim-de-Sarov_serafim_sarovskiy-07Τότε άρχισε να μου εκθέτει με την χαρακτηριστική του απλότητα την ιστορία των Προφητών, των Αποστόλων, των αγίων Πατέρων και των Μαρτύρων. «Όλοι οι άγιοι, έλεγε, τους οποίους εορτάζει η εκκλησία του Χριστού, μας άφησαν την ζωή τους ως παράδειγμα προς μίμησιν όλοι ήσαν ομοιοπαθείς με μας άνθρωποι, αλλά, με την ακριβή εκπλήρωση των εντολών του Χριστού, πέτυχαν την τελείωση και την σωτηρία, έλαβαν χάρη, αξιώθηκαν ποικίλων δωρεών του Αγίου Πνεύματος και κληρονόμησαν την Βασιλεία των Ουρανών. Και ενώπιον της Ουρανίου Βασιλείας, όλη η δόξα αυτού του κόσμου είναι μηδέν. Όλες οι απολαύσεις του κόσμου αυτού δεν είναι ούτε σκιά αυτών πού έχουν ετοιμασθεί στις ουράνιες μονές για όσους αγαπούν τον Θεό· εκεί υπάρχει αιώνια χαρά και πανήγυρης. Αλλά για να ελευθερωθεί το πνεύμα μας, να υψωθεί εκεί και να τρέφεται με την γλυκύτατη συνομιλία με τον Κύριο, πρέπει να ταπεινωθούμε με την αγρυπνία, την προσευχή και την μνήμη του Κυρίου. Γι’ αυτό το λόγο εγώ, ο πτωχός Σεραφείμ, μελετώ το Ευαγγέλιο κάθε μέρα. Την Δευτέρα διαβάζω το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο από την αρχή μέχρι το τέλος· την Τρίτη το κατά Μάρκον· την Τετάρτη το κατά Λουκάν· την Πέμπτη το κατά Ιωάννην τις δε υπόλοιπες ημέρες τις Πράξεις και τις επιστολές των Αποστόλων· και ούτε μία ημέρα δεν παραλείπω να διαβάσω το Ευαγγέλιο και τον Απόστολο της ημέρας και του Αγίου. Με όλα αυτά όχι μόνον η ψυχή, αλλά και το σώμα μου τέρπεται και ζωογονείται· έτσι συνομιλώντας με τον Κύριο, μνημονεύοντας την ζωή και τα πάθη Του, δοξολογώντας Αυτόν ημέρα και νύκτα, αινώ και ευχαριστώ τον Λυτρωτή μου για όλα τα ελέη Του, τα οποία εξέχεε στο ανθρώπινο γένος και σε μένα τον ανάξιο».

Κατόπιν ο π. Σεραφείμ απευθύνθηκε πάλι σ’ έμενα: «Χαρά μου! Σε παρακαλώ, απόκτησε το πνεύμα της ειρήνης και τότε χιλιάδες ψυχές θα σωθούν γύρω σου».

…Μετά από μακρά σιωπή, η οποία κατά την γνώμη μου κράτησε περίπου μισή ώρα, ο π. Σεραφείμ άρχισε πάλι να ομιλή και στενάζοντας είπε με χαρά και κατάνυξη: «Αχ πολυαγαπημένε μου πάτερ Ιωάννη, αν γνώριζες τι χαρά και τι γλυκύτητα αναμένει στον ουρανό την ψυχή του δικαίου, τότε θα αποφάσιζες να υπομένεις με ευγνωμοσύνη, σ’ αυτή την πρόσκαιρη ζωή, όλα τα βάσανα, τους διωγμούς και τις συκοφαντίες• ακόμη και αν το ίδιο το κελλί μας ήταν γεμάτο σκουλήκια και αν ακόμα τα σκουλήκια κατάτρωγαν τις σάρκες μας κατά την διάρκεια όλης της επίγειας ζωής μας, και τότε, με όλη μας την καρδιά, έπρεπε να συγκατατεθούμε σ’ αυτό μόνο και μόνο για να μη στερηθούμε την ουράνια εκείνη χαρά την οποία ετοίμασε ο Θεός γι’ αυτούς πού τον αγαπούν. Εκεί δεν υπάρχει πόνος, ούτε λύπη, ούτε στεναγμός αλλά άρρητος γλυκασμός και χαρά• εκεί οι δίκαιοι θα λάμπουν όπως ο ήλιος. Αλλά όταν την ουράνια αυτή δόξα και χαρά δεν μπορούσε να την εκφράση ούτε αυτός ο άγιος Απόστολος Παύλος, τότε ποια άλλη ανθρώπινη γλώσσα θα μπόρεση να εκφράση την ομορφιά των ουρανίων σκηνωμάτων, τα οποία θα κατοικήσουν οι ψυχές των δικαίων;».

Πηγή: Αρχιμ. (Αγίου) Ιουστίνου Πόποβιτς «Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ, βίος», μετάφρασις από τα Σερβικά, Βασιλική Νικολακάκη, εκδόσεις «Το περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη, 1983.
Ειρήνης Γκοραίνωφ, Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ. Εκδόσεις ”Τήνος,” Μετάφραση Π. Κ. Σκουτέρη

εικονες κελίου του Αγίου Σεραφείμ Σαρωφ- Σωτήρος, της Παναγίας και Ιωάννη του Βαπτιστή_три келейные иконы Преподобного Серафима — Спасителя, Богома0_1172080112 (1)

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, Ο άγιος της ουράνιας χαράς και της ειρήνης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/01/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CE%BC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%86-%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%87%CE%B1/

Κάθε ηγούμενος, ας μοιάσει με μια σοφή μητέρα. Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/01/%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AE-%CE%BC/

Απολυτίκιον Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Ήχος α΄.Της ερήμου πολίτης.

Αρετών συ δοχείον ανεδείχθης, θεόληπτε,και του Παρακλήτου η Χάρις,τη ψυχή σου ενώκησε· απλότητι τρόπων και στοργή, τα πλήθη προσήγες τω Θεώ, και της Χάριτος τους τρόπους, τοις αγνοούσι Πάτερ Σεραφείμ διεσάφησας.Δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε χαριτώσαντι,δόξα τω δωρησαμένω σε ημίν,θείον διδάσκαλον.

Μεγαλυνάριoν.

Χαίροις της Ρωσίας γόνος λαμπρός, τέκνον της ερήμου, μοναζόντων υπογραμμός, Πνεύματος την κτήσιν, σκοπόν ζωής κηρύττων, ω Σεραφείμ του Σάρωφ, άνθος μυρίπνοον.

Δόξα. Ήχος δ ´.

Ασκητικήν ελόμενος ζωήν, πάντα τα σα εκ νεότητος, τω Σωτήρι ανέθου, Σεραφείμ θεόληπτε, και τον σταυρόν σου αράμενος, σεαυτόν εσταύρωσας, κόσμω και τοις πάθεσι, ζων υπέρ τα ορώμενα. Όθεν την χάριν του Πνεύματος, πλουσίως εδέξω, και της θείας ενεργείας, θεοκίνητον όργανον ώφθης, ένθεν πανταχού, η ση διαβεβόηται αρετή, η ση διαβεβόηται αρετή, και τοις προσιούσι, σωτηρίας λόγον παρετίθου, και νυν τοις απ’ αιώνος οσίοις συνών, και της θείας δόξης απολαύων, πρεύσβευε υπέρ των τιμώντων σε.


Ο Τσάρος Νικόλαος Βʹ ήταν μία ζώσα ενσάρκωσις της πίστεως στην Θεία Πρόνοια κι έγινε Μάρτυς, επειδή έμεινε πιστός στον Κύριο των κυρίων. Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ της Ρωσίας και η οικογένεια του, η τσαρίνα Αλεξάνδρα, οι πριγκίπισσες Όλγα, Τατιάνα, Μαρία και Αναστασία και ο τσάρεβιτς Αλέξιος

Εορτάζουν στις 17 Ιουλίου

Αγία Οσιομάρτυς Ελισάβετ Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας και η Οσιομάρτυς Βαρβάρα

Εορτάζουν στις 18 Ιουλίου

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0_a921_e8b3a169_L(2)_thumb[4]Τα πάντα εξεγέρθηκαν εναντίον του κατεξοχήν πράου, αγνού και άκρως στοργικού Τσάρου, σε τέτοιο βαθμό, ώστε εκείνη την τρομερή ώρα του αγώνα εναντίον του, παρέμεινε μόνος. Αισχρές συκοφαντίες διαδόθηκαν προκαταβολικά εναντίον του Τσάρου και της οικογένειάς του, ώστε ο λαός να επιδείξει αναίδεια στο πρόσωπό του. Ο Τσάρος Νικόλαος πέθανε ως Μάρτυρας, με ακλόνητη πίστη και υπομονή, έχοντας πιει το ποτήριο του πόνου μέχρι το κατακάθι.
Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

«Γιατί εδίωξαν», ερωτά ο Άγιος Αρχιερεύς Ιωάννης Μαξίμοβιτς, «διέβαλαν και εφόνευσαν τον Τσάρο Νικόλαο Βʹ; Διότι ήταν Τσάρος, Τσάρος διά της Χάριτος του Θεού.

Ήταν ο φορεύς και η ενσάρκωσις της Ορθοδόξου απόψεως, ότι ο Τσάρος είναι δούλος του Θεού, ῾῾Χριστός Κυρίου᾿᾿, εις Αυτόν δε (τον Θεό) θα πρέπει να δώση λόγο (ο Τσάρος) για τον Λαό, τον οποίο του έχει εμπιστευθή (ο Θεός) και για όλες τις πράξεις του, όχι μόνον ως ατόμου, αλλά και ως Τσάρου.

Τοιουτοτρόπως επίστευε ο Ορθόδοξος Ρωσικός Λαός, ούτως εδίδασκε η Ορθόδοξος Εκκλησία και αυτή ήταν η γνώμη του Τσάρου Νικολάου. Και όταν ήταν αδύνατο εις αυτόν να εκτελέση κατά την συνείδησί του το καθήκον του ως Τσάρου, παρέδωσε το αυτοκρατορικό διάδημα, όπως ο Άγιος [Παθοφόρος] Πρίγκιψ Βόρις, διότι δεν ήθελε να γίνη αιτία διχασμού και αιματοχυσίας στην Ρωσία. Έδειξε με την πράξι αυτή μεγαλοψυχία ανάλογη με αυτήν του Δικαίου Ιώβ.
Αλλά παρέμεινε ακόμη επικίνδυνος για τους εχθρούς του, διότι ήταν ο φορεύς της συνειδητοποιήσεως, ότι η υψίστη εξουσία πρέπει να υπακούση στον Θεό και να ακολουθήση τις εντολές Του. Ήταν μία ζώσα ενσάρκωσις της πίστεως στην Θεία Πρόνοια, η οποία διευθύνει την τύχη των Εθνών και των λαών και οδηγεί τους πιστούς εξουσιαστάς προς καλές και χρήσιμες πράξεις.

Για τον λόγο αυτό (ο Τσάρος) ήταν αφόρητος στους εχθρούς της Πίστεως, ως και για όσους προσπαθούν να θέσουν την ανθρώπινη λογική και τις ανθρώπινες ικανότητες υπεράνω όλων.
Ο Τσάρος Νικόλαος Βʹ ήταν ένας δούλος του Θεού στην εσωτερική νοοτροπία (διάθεσι), στην πεποίθησί του, στις πράξεις του. Και έτσι ήταν ενώπιον των οφθαλμών ολοκλήρου του Ορθοδόξου Λαού.

Η μάχη εναντίον του συνδέεται στενά με την μάχη εναντίον του Θεού και της Πίστεως. Με μία λέξι, έγινε Μάρτυς, επειδή έμεινε πιστός στον Κύριο των κυρίων και εδέχθη τον θάνατο, όπως τον εδέχθησαν οι Μάρτυρες».

***

Ο σύγχρονός μας γενναίος και πολύπαθος Ρώσος Ιερεύς, ο π. Δημήτριος Ντούτκο ( 2005), με πολλή ζωηρότητα απολογείται υπέρ του Τσάρου Νικολάου.
‘’Ας διαβάσετε το βιβλίο του Ζιλλιάρντ : Ο Ζιλλιάρντ δεν είναι Ρωσικής καταγωγής και δεν ημπορούμε να τον υποψιαζώμεθα για μεροληψία. ᾿Εν τούτοις, αυτό που έγραψε, δεν είναι τίποτε άλλο παρά Βίος Αγίου και στο βιβλίο αυτό δεν υπάρχει τίποτε φαν-ταστικό. Γνωρίζω πρόσωπα, τα οποία είχαν μεροληπτική γνώμη για τον Τσάρο και όταν εδιάβασαν αυτό το βιβλίο, απέκτησαν στο πρόσωπό του την ευλάβεια ως προς έναν Άγιο.

Όσον αφορά εμένα, δεν ημπορώ να έχω αυτόν διαφορετικά. Για μένα είναι Άγιος, ακόμη και ένας πολύ μεγάλος Άγιος. Διαβάζοντας το βιβλίο του Ζιλλιάρντ, σκεφθήτε τον τρόπο που προσευχόταν και κάνετε μία συγκρισι με τον τρόπο που εμείς προσευχόμεθα. Σκεφθήτε πως παρέθεσε τον εαυτό του και όλους τους ιδικούς του στο θέλημα του Θεού. Σκεφθήτε την ευεργετική επίδρασι που είχε στους φύλακές του, ώστε έπρεπε να τους αλλάζουν συχνά. Σκεφθήτε όσα υπέφερε όταν είχε απογυμνωθή από όλα. Ο πρώτος εγίνετο ο έσχατος. Σκεφθήτε πόσο υπέφερε όταν έβλεπε τα όπλα να στρέφωνται εναντίον του. Η θλίψις του θα ήταν μικρότερη αν ήταν μόνος, αλλ᾿ είχε στο πλάι του την σύζυγό του, τον ασθενή Διάδοχο, τις θυγατέρες του, τους υπηρέτες του, ναι, και όλο τον Ρωσικό λαό. Τα όπλα των τσεκιστών (σ.σ. των κρατικών οργάνων της τρομοκρατίας) ήσαν εστραμμένα εναντίον όλου του Ρωσικού λαού και όχι μονο εναντίον του. Νομίζω ότι την στιγμή εκείνη ανησυχούσε για όλο τον Ρωσικό λαό, ίσως για όλο τον κόσμο, διότι τα όπλα των αθέων απειλούν τώρα όλον τον κόσμο.

Μετά από όλα αυτά, να διστάση κανείς να τον αποκαλέση Άγιο; ῾῾Μέγιστε Ρώσε Άγιε, Μεγαλομάρτυς Νικόλαε, πρέσβευε τω Θεώ υπέρ ημων!᾿᾿.

Δεν εντρέπομαι καθόλου να προφέρω αυτά τα λόγια. Μου λέγουν, ότι όσοι τον επικαλούνται στις προσευχές τους εισακούονται.(Οι αθεισταί) θέλουν να με κατακρίνουν, διότι δεν ημπορώ να λησμονήσω, ότι επυροβόλησαν τον Ρώσο Τσάρο μαζί με τα παιδιά και την σύζυγό του. Δεν ημπορούν να μου συγχωρήσουν το ότι προσεύχομαι γι᾿Αυτόν. Αλλα τώρα δεν προσεύχομαι μόνο γι᾿ Αυτόν, αλλά τον επικαλούμαι, για να προσευχηθή για μένα.

Ω μεγάλε Αγιε της Ρωσικής χώρας, Μεγαλομάρτυς Νικόλαε, μαζί με την πολυπαθή Οικογένειά σου, πρεσβευε τω Θεώ υπέρ ημών!».

Ο Ελβετός Πέτρος Ζιλλιάρντ διετέλεσε από το 1905 προσωπικος διδάσκαλος της Γαλλικής γλώσσης των Μεγάλων Δουκισσών και ύστερα του Διαδόχου Αλεξίου. Εζησε με την Βασιλική οικογένεια μέχρι της τελευταίας εξορίας της στο Τομπόλσκ.
Ο Ζιλλιάρντ έγραψε ένα θαυμάσιο βιβλίο, κατά το έτος 1921, με τίτλο: «Δεκατρία έτη εις την Ρωσικήν Αυλήν», και με υπότιτλο: «Μία προσωπική διήγησις των τελευταίων ετών και του θανάτου του Τσάρου Νικολάου Βʹ και της οικογενείας Του».

Απολυτίκιον αγίων Βασιλομαρτυρων Ρουμάνοφ
Ήχος γ’ Θείας πίστεως

Θείω στέμματι καταστεφθέντες και Βασίλειον ευρόντες χάριν, αρεταίς θεοπρεπώς διελάμψατε, ου την επίγειον δόξαν ποθήσαντες αλλά του Πνεύματος κάλλος το άφθορον όθεν, άγιοι Ρομάνοφ βασιλομάρτυρες, πρεσβεύσατε σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον. ῏Ηχος γ’. Την ωραιότητα.
Δόξαν επίγειον σοφώς απέρριψας, των μονοτρόπων δε σχήμα επέλεξας, οσιομάρτυς του Χριστού, πανεύφημε ᾽Ελισάβετ· η θερμή αγάπη σου, προς τους πάσχοντας ένδοξε, άγγελον ελέους σε, επί γης εφανέρωσεν· το αίμά σου δε μάρτυς Κυρίου, τον πλούτον της καρδίας σου εσφράγισεν.

Ηχος πλ. α’. Χαίροις ασκητικών.

Όντως, ειρήνης θείος λιμήν, η ση καρδία εναπέφηνεν ένδοξε· τοις κλύδωσι γαρ του βίου, ουκ εταράχθη ποσώς, η εν τω Θεώ προσκαρτερία σου· οξύτονα πάντα δε, βέλη θλίψεων έφυγες, παραδιδούσα, του Θεού τω βουλήματι, πάσαν μέριμναν της ζωής σου πανεύφημε, όλη καρδία χαίρουσα, χαρά τη του Πνεύματος, επί τοις πόνοις σου πάσι, δι῾ ων τυχείν πόθω ήλπιζες, Χριστού Βασιλείας, ᾽Ελισάβετ νεομάρτυς, αειμακάριστε.

Στιχηρά ιδιόμελα.
Ήχος α’.

Τον πολύτιμον εύρες και νοητόν μαργαρίτην, τον εν τη καρδία σου κεκρυμμένον, Χριστόν τον Θεόν, ος όντως εστίν η Βασιλεία η αιώνιος· όθεν βασιλείαν επί της γης ως ουδέν ελογίσω, την δε πτωχείαν του πνεύματος σωφρόνως προείλου· διό και απείληφας άφθαρτον ουράνιον θησαυρόν, την αιώνιον προς πρόσωπον θεωρίαν του γλυκυτάτου Ιησού· αυτόν νυν ικέτευε, Ελισάβετ οσιομάρτυς, ίνα και ημείς οι εν τη μαρασμώδει γη των παθών αυτοεξορισθέντες, αξιωθώμεν και πάλιν οικήτορες γενέσθαι της ανθηράς Βασιλείας των ουρανών.


Η Αγία Μαρίνα υπέγραψε στο βιβλίο ιατρών Αμερικανικού Νοσοκομείου ώς Marina from Andros ! Πίστη και προσευχή!

Μαρίνας στην Άνδροagia-marina-andros-8

Αγία Μαρίνα η Μεγαλομάρτυς († γ΄αι.)

Εορτάζει στις 17 Ιουλίου

Στίχοι
Χείρ δημίου τέμνει σε Μαρίνα ξίφει,
Χείρ Κυρίου χάριτι θεία δε στέφει.
Εβδομάτη δεκάτη Μαρίνα δειροτομήθη.

ΜΑΡΙΝΑ η Μεγαλομάρτυς - SAINT MARINA the Great Martyrmarina12Η οικογένεια του Βάσου Βασιλείου από την Λεμεσό της Κύπρου βρέθηκε σε πολύ δεινή θέση όταν έμαθε ότι ο αγαπημένος τους γιος Ανδρέας είχε βαριά μορφή λευχαιμίας η οποία δεν μπορούσε να θεραπευτεί εύκολα (Έτος 2000). Χρειαζόταν ειδικό μόσχευμα από δότη ο οποίος έπρεπε να ήταν συμβατός με το γιο τους. Το μόσχευμα βρέθηκε και γρήγορα το παιδί ήταν στα χέρια κορυφαίων επιστημόνων στην Αμερική, προκειμένου να γίνει η πολύ λεπτή και σοβαρή χειρουργική επέμβαση. Πριν πάνε στην Αμερική η οικογένεια τηλεφώνησε στον ηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίας Μαρίνας της Άνδρου στον π. Κυπριανό προκειμένου να ζητήσουν να προσευχηθεί για τον Ανδρέα τους. Εντελώς αυθόρμητα ο ηγούμενος π. Κυπριανός είπε ότι θα προσευχηθεί στην Αγία και τους τόνισε να μην ανησυχούν, αφού στο χειρουργείο θα ήταν η Αγία Μαρίνα η ίδια!!!

Λίγο πριν αρχίσει η χειρουργική επέμβαση στο νοσοκομείο MD ANDERSON του HUSTON (Χιούστον του Τέξας στις ΗΠΑ) μια γυναίκα παρουσιάστηκε στον επικεφαλής κορυφαίο Αμερικανό γιατρό KA GOUA TSAN (Κινεζικής καταγωγής) και του συστήθηκε ως η προσωπική γιατρός του μικρού Ανδρέα και μάλιστα ζήτησε να παρακολουθήσει την εγχείρηση με μεγάλη επιμονή. Εκείνος πάντως της είπε πως δεν επιτρέπεται να βρίσκεται στο χειρουργείο ξένος ιατρός και πως αποτελούσε πρακτική της ιατρικής του ομάδας να μην μετέχουν άλλοι στις λεπτές αυτές εγχειρήσεις.

Η επιμονή όμως της γυναίκας έκαμψε την αρχική αδιαλλαξία του χειρούργου.

Της ζήτησε να αφήσει τα στοιχεία της στη γραμματεία και να εισέλθει στη συνέχεια στο χειρουργείο μαζί του.

Έτσι και έγινε.

Η άγνωστη ιατρός εισήλθε στο χειρουργείο και όχι απλώς παρακολουθούσε αλλά συμμετείχε ενεργά στην εγχείρηση του μικρού Ανδρέα.

Οι γνώσεις της γυναίκας γύρω από την ιατρική φαινόταν πολύ υψηλές και παραδόξως η ομάδα δέχτηκε την γιατρό από την Ελλάδα αν και αποτελεί μόνιμη τακτική του νοσοκομείου να μην μετέχουν άλλοι γιατροί σε τόσες λεπτές εγχειρήσεις. Κατά παράδοξο τρόπο κανείς δεν ζήτησε άλλα εχέγγυα, την παρακάλεσαν μόνο να δηλώσει τα στοιχεία ταυτότητός της στην είσοδο του χειρουργείου. Κατά την διάρκεια της εγχείρησης η ”Ελληνίδα γιατρός” όχι μόνο παρακολουθούσε αλλά μετείχε ενεργά στην εγχείρηση του μικρού. Μάλιστα με επιστημονικό τρόπο εξήγησε στην ιατρική ομάδα πως έπρεπε να προχωρήσει η επέμβαση, προτείνοντας μάλιστα κάτι ριζοσπαστικό όπως τη χρήση αρχέγονων εμβρυακών κυττάρων από τον ομφαλό. Η εγχείρηση χάρις στις  υποδείξεις πήγε πολύ καλά. Η ”Ελληνίδα γιατρός” παρέμεινε λίγη ώρα στο χειρουργείο και μετά ξαφνικά αποχώρησε χωρίς να καταλάβει κανείς το πως.

Οι Αμερικανοί γιατροί ενθουσιασμένοι από τις υποδείξεις της μυστηριώδους γυναίκας μετά το τέλος της εγχείρησης θέλησαν να την γνωρίσουν πήγαν στην οικογένεια Βασιλείου και τους είπαν ότι ήταν κεφαλαιώδους σημασίας γι’ αυτούς να γνωρίσουν την ”κορυφαία γιατρό που είχαν φέρει από την Ελλάδα ή την Κύπρο”. Και πρόσθεσε ο επικεφαλής γιατρός: «Δεν μπορώ όμως να καταλάβω, πώς είχατε μια τέτοια γιατρό για το παιδί σας και ήλθατε σε μένα;».
Οι γονείς έκπληκτοι δήλωσαν ότι δεν είχαν φέρει καμία γιατρό μαζί τους.

Το νοσοκομείο έγινε άνω – κάτω για να βρεθεί η ξένη γιατρός. Αιτία οι λόγοι ασφαλείας που δεν επιτρέπουν την είσοδο αγνώστων σε τόσο σοβαρά χειρουργεία. Επειδή εκείνη είχε εξαφανιστεί απευθύνθηκαν στη γραμματεία του χειρουργείου προκειμένου να βρουν τα στοιχεία της.

Έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι η άγνωστη γυναίκα γιατρός είχε υπογράψει με το όνομα: Marina from Andros (Μαρίνα από την Άνδρο) !!!

Οι γονείς αναλύθηκαν σε δάκρυα ενώ οι γιατροί έμειναν άναυδοι για πολλή ώρα συνειδητοποιώντας ότι η συνχειρουργός τους ήταν μια γυναίκα με σάρκα και οστά αλλά από το παρελθόν. Μια Ορθόδοξη Αγία που είχε πεθάνει (με μαρτυρικό θάνατο για την πίστη του Χριστού) πριν πολλούς αιώνες (το έτος 270 μ.Χ.). Θυμήθηκαν αυτό που τους είχε πει ο Γέροντας της Μονής: “Πηγαίνετε στην Αμερική και εύχομαι η Αγία Μαρίνα να είναι μέσα στο χειρουργείο”.

Το γεγονός γιορτάζεται δεόντως στο μοναστήρι της Αγίας Μαρίνας στην Άνδρο.

Όπου υπάρχει πίστη και προσευχή ο Θεός που είναι ο στοργικός Πατέρας μας επιτελεί ένδοξα και εξαίσια θαύματα και σημεία δια μέσου των Αγίων Του προς σωτηρία του κόσμου και ωφέλεια των ψυχών.

Ο Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης είδε την Αγία Μαρίνα

Μαρίνα_Marina of Antioch in Pisidia_св Марина Антиохийская_წმიდა დიდმოწამე მარინე_μαρινα αντιοχΚάποια φορά, ο Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης σαν νέος μοναχός αναγκάσθηκε να παραμείνη στο πατρικό του σπίτι, και είδε από το εικονοστάσι να βγαίνει η Αγία Μαρίνα από την εικόνα της, κρατώντας τον πειρασμό από τα κέρατα και δείχνοντάς του τον, του είπε: «Αυτός σας βάζει τους λογισμούς, να μην ακούτε τον Γέροντα και να νυστάζετε στις Ακολουθίες».

Ο άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης της Ευβοίας έλεγε: «Έχετε πίστιν Θεού. Αιτείτε και δοθήσεται υμίν. Αυτή η πίστη με βοηθάει και με σώζει 70 χρόνια. Δεν πρέπει παιδιά μου να έχει κανείς αμφιβολίες ούτε δυσπιστίες. Να έχετε πίστη Θεού ως κόκκον σινάπεως και ότι ζητήσετε ο Θεός θα σας το δώσει. Πάντα η προσευχή στηρίζει. Να μη δειλιώμε, να μη φοβόμαστε. Ει ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ημών. Πίστη και προσευχή!
Καμμιά προσευχή, παιδιά μου, δεν πάει χαμένη. Κι εμένα αυτή η προσευχή με κράτησε τόσα χρόνια. Όταν πηγαίνουμε στο γιατρό να μας θεραπεύσει, δεν του λέμε εμείς τι να κάνει. Εκείνος ξέρει τη δουλειά του. Εμείς απλώς του λέμε ότι πονάμε και σε ποιο μέρος υποφέρουμε. Η αλήθεια μας δίνεται όταν τη ζητήσουμε ταπεινά, όπως ζητούμε την υγεία μας από τον γιατρό. Δεν μπορούμε να διατάξουμε την αλήθεια, αλλά να παρακαλέσουμε να μας δοθεί, να μας αποκαλυφθεί. Γιατί η αλήθεια είναι ο Θεός, που δεν μπορούμε να τον διατάξουμε, αλλά μόνον να τον παρακαλέσουμε και να τον αγαπήσουμε. Ο γιατρός ξέρει τι θέλεις, όταν τον επισκέπτεσαι. Εσύ το μόνο, που μπορείς να πεις είναι ότι πονάς και σε ποιο σημείο νιώθεις τον πόνο σου. Τα υπόλοιπα είναι δική του δουλειά. Γι’ αυτό και οι Άγιοι Πατέρες μας συμβουλεύουν να προσευχόμαστε σαν τα μικρά παιδιά, που κλαίνε όταν πονούνε. Και δείχνουνε το μέρος όπου πονάνε.».

Απολυτίκιον της Αγίας Μαρίνας
Ήχος δ’ Κατεπλάγη Ιωσήφ

Η αμνάς σου Ιησού, κράζει μεγάλη τη φωνή· Σε Νυμφίε μου ποθώ, και σε ζητούσα αθλώ, και συσταυρούμαι και συνθάπτομαι τω βαπτισμώ σου· και πάσχω διά σε, ως βασιλεύσω συν σοι, και θνήσκω υπέρ σού, ίνα και ζήσω εν σοι, αλλ’ ως θυσίαν άμωμον, προσδέχου την μετά πόθου τυθείσάν σοι· Αυτής πρεσβείαις, ως ελεήμων, σώσον τας ψυχάς ημών.

Έτερον Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Μνηστευθείσα τω Λόγω Μαρίνα ένδοξε, των επιγείων την σχέσιν πάσαν κατέλιπες, και ενήθλησας λαμπρώς ως καλλιπάρθενος• τον γαρ αόρατον εχθρόν κατεπάτησας στερρώς οφθέντα σοι Αθληφόρε. Και νυν πηγάζεις τω κόσμω των ιαμάτων τα δωρήματα.

Μεγαλυνάριον
Την λαμπάδα πάντες την φαεινήν, και της παρθενίας τον ασύλητον θησαυρόν, την νύμφην Κυρίου, και άσπιλον αμνάδα, Μαρίναν την αγίαν, ύμνοις τιμήσωμεν.

Ο Οίκος
Τω νυμφίω Χριστώ, έρωτι της καρδίας σου από βρέφους σεμνή πυρποληθείσα, έδραμες, δορκάς ως διψώσα πηγαίς αειρύτοις, Παρθενομάρτυς, και τη αθλήσει σεαυτήν συντηρήσασα, εν τω αφθάρτω όντως του Κτίστου σου, νύμφη ευκλεής, θαλάμω έφθασας εστολισμένη, πεποικιλμένη, στεφανηφόρος, νικητής λαμπαδηφόρος, ευθαλής, αφθάρτου νυμφώνος τυχούσα, και δεξαμένη ως χρυσίον, βραβεία νίκης της σης αθλήσεως.

Κανών γ’, Ωδή θ’, της Αγίας Μεγαλομάρτυρος
Ήχος δ’ Λίθος αχειρότμητος

Ήνθησας κοιλάσιν ως κρίνον, ταις των μαρτύρων Αθληφόρε, ω μάρτυς Μαρίνα ως ρόδον, την παρθενίαν εύοσμον φέρουσα, και τω τερπνώ νυμφίω σου, θείον οσφράδιον γεγένησαι.


Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ της Ρωσίας «Θα καταστραφώ, αλλά θα σώσω την Ρωσσία».

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_tsar_family-06

Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ της Ρωσίας και η οικογένεια του, η τσαρίνα Αλεξάνδρα, οι πριγκίπισσες Όλγα, Τατιάνα, Μαρία και Αναστασία και ο τσάρεβιτς Αλέξιος

Εορτάζουν στις 17 Ιουλίου

Στις 17 Ιουλίου του 2018 συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την ημέρα του μαρτυρίου των αγίων βασιλομαρτύρων Ρομάνοφ.

«Θα καταστραφώ, αλλά θα σώσω την Ρωσσία».

Ο πατριωτισμός του αυτοκράτορα ήταν ένα από τα πιο συγκινητικά κεφάλαια της προσωπικής του ιστορίας. Όταν  πολύ σύντομα θα τον υποχρέωναν να παραιτηθή από τον θρόνο, θα έλεγε χαρακτηριστικά: «Το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι τώρα που δεν είμαι πλέον αυτοκράτορας δεν με αφήνουν ούτε καν να πολεμήσω για την πατρίδα μου». Αυτός ήταν ο Νικόλαος. Ο άνθρωπος που αγάπησε τον λαό και την πατρίδα του περισσότερο από τον ίδιο τον εαυτό του. Και η αγάπη αυτή ήταν αποτέλεσμα του θείου μυστηρίου που τον έδεσε πνευματικά με τους υπηκόους του κατά την ημέρα της χρίσης και της στέψης του ως πατέρα και προστάτη της Ρωσσίας και της Ορθοδοξίας.

Έτσι, στις πιο τραγικές και κρίσιμες ώρες για ολόκληρη την ιστορία της Ρωσσίας, ο Νικόλαος αντί να ψάξη ευθύνες αλλού και να προσπαθήση να διατηρήση τα χέρια του καθαρά από το αίμα του στρατού, κινήθηκε τελείως αντίθετα. Αναλαμβάνοντας ως επικεφαλής των στρατευμάτων, ουσιαστικά αναλάμβανε εξ ολοκλήρου την ευθύνη για τα αποτελέσματα ενός πολέμου που ήταν σχεδόν ήδη χαμένος. Σύσσωμη η κυβέρνηση θεωρούσε ότι με την κίνηση αυτήν ο Νικόλαος έθετε τον εαυτό του στον μεγαλύτερο κίνδυνο, δίνοντας στους εχθρούς του την δυνατότητα να του επιφορτώσουν ακέραια την ευθύνη για τις ήδη φοβερές αποτυχίες. Όταν ο πρόεδρος της Δούμας θέλησε να προβάλη στον Νικόλαο το ενδεχόμενο της προσωπικής του καταστροφής σε περίπτωση αποτυχίας του εγχειρήματος που αναλάμβανε, ο αυτοκράτορας απάντησε: «Θα καταστραφώ, αλλά θα σώσω την Ρωσσία».

Στις 4 Σεπτεμβρίου, αγνοώντας όλες τις αντίθετες γνώμες των υπουργών και του περιβάλλοντός του, ο Νικόλαος αναχώρησε για το Κεντρικό Αρχηγείο στο Μογκίλεφ. Λίγες ημέρες πριν από την αναχώρησή του, στις 9 Αυγούστου, έγραφε στο ημερολόγιό του: «Πήγαμε στην Λειτουργία στις 9 η ώρα στον κάτω ναό και μεταλάβαμε των αχράντων μυστηρίων. Αυτό είναι τεράστια παρηγοριά στις δύσκολες αυτές ημέρες».

Έγραψε στο ημερολόγιο την ημέρα της αναχώρησής του: «Ο Θεός να ευλογήση το ταξίδι και την απόφασή μου».

Στις 5 Σεπτεμβρίου, ο Νικόλαος αναλαμβάνοντας επίσημα την θέση του αρχιστρατήγου του ρωσσικού στρατού, ανακοίνωνε με σχετικό διάταγμα στα στρατεύματά του: «Με ακλόνητη πίστη στο έλεος του Θεού και σταθερή βεβαιότητα για την τελική νίκη, θα εκπληρώσουμε το ιερό μας καθήκον υπερασπιζόμενοι την γη των πατέρων μας μέχρι τέλους, και δεν πρόκειται ποτέ να αφήσουμε την ρωσσική γη να ατιμασθή»….

Το θαύμα όμως δεν άργησε να έλθη. Οι στρατιωτικές ικανότητες του Αλεξέγιεφ και ο ενθουσιασμός που επέφερε η παρουσία του Νικολάου στο μέτωπο τόνωσαν το ηθικό των στρατευμάτων και ο ηρωισμός τους έφθασε στο απόγειό του. Σε πρωτοφανές σύντομο χρονικό διάστημα, σε λιγότερο από ένα μήνα, άλλαξε τελείως η κατάσταση….

Η αλήθεια ήταν ξεκάθαρη: ο Νικόλαος είχε την ευλογία του Θεού μαζί του. Η πίστη του στον Θεό και η αγάπη για τον λαό του αποδείχθηκαν όπλα ακαταμάχητα, τα οποία συνέτριψαν τους εχθρούς του, γεγονός που μαρτυρεί η ίδια η ιστορία…

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_ryzhenkov_pavel_viktorovich_4_triptych_the_tsars_calvary_2004

…Αποφάσισε να πάρη μαζί του τον Αλέξιο στο Κεντρικό Αρχηγείο, για να τον μυήση στα καθήκοντα και την πραγματικότητα του ρόλου του ως μελλοντικού αυτοκράτορα της Ρωσσίας…

Μαζί άρχισαν τη γενική επιθεώρηση του απέραντου ανατολικού μετώπου. Ήταν η πρώτη φορά που και ο ίδιος ο τσάρος ερχόταν σε άμεση επαφή με τα στρατεύματα που έδιναν τις μεγάλες μάχες. Ο ενθουσιασμός των στρατευμάτων από την παρουσία του τσάρου ήταν απερίγραπτος. Μετά τις επίσημες υποδοχές, ο Νικόλαος αναμειγνυόταν με τους άνδρες συζητώντας μαζί τους σε προσωπικό επίπεδο, ρωτώντας τους για τις εμπειρίες τους και για την δράση τους. Ο Αλέξιος διαρκώς στεκόταν δίπλα από τον πατέρα του, προσπαθώντας να μην χάση ούτε μία λέξη από τις διηγήσεις των στρατιωτών, που είχαν τόσες φορές συναντήσει τον θάνατο κατά πρόσωπο.

Οι στρατιώτες, με την σειρά τους, έμειναν εντυπωσιασμένοι από την παρουσία του τσάρεβιτς, ο οποίος ήταν ασυνήθιστα ψηλός για την ηλικία του, άψογα καλλιεργημένος και ιδιαίτερα προσφιλής. Αυτό όμως που έκανε περισσότερη εντύπωση σε όλους ανεξαιρέτως ήταν το ότι ο Αλέξιος φορούσε την στολή ενός απλού στρατιώτη, χωρίς καθόλου διακριτικά, γεγονός το οποίο δεν τον καθιστούσε ανώτερο από κανένα μέλος του στρατού. Η ταπείνωση του Νικολάου και το ήθος που είχε καλλιεργήσει στα παιδιά του συγκινούσε βαθειά όλα τα μέλη του στρατού.

Κατά την διάρκεια της περιοδείας του κατά μήκος του μετώπου, ο Νικόλαος επισκεπτόταν και τα νοσοκομεία με τους τραυματίες. Πλησίαζε τον κάθε τραυματία ξεχωριστάκαί συνομιλούσε μαζί του πολύ ζεστά και πατρικά. Η συγκίνηση των τραυματισμένων στρατιωτών ήταν απερίγραπτη.

Σε κάποια περίπτωση, ένας βαρειά τραυματισμένος στρατιώτης κοίταζε με μεγάλη έκπληξη τον τσάρο. Όταν αυτός τον πλησίασε και έσκυψε κοντά του, ο στρατιώτης άπλωσε το χέρι του να τον αγγίξη, για να βεβαιωθή ότι δεν ονειρευόταν, αλλά ότι πράγματι μπροστά του στεκόταν ο αγαπημένος του αυτοκράτορας και αρχιστράτηγος.

Σε μία από τις επισκέψεις του αυτές, σε νοσοκομείο στο Κίεβο, έλαβε χώρα ένα πολύ συγκινητικό περιστατικό, το οποίο απέδειξε πόσο ανώτερος των ανθρωπίνων παθών ήταν ο Νικόλαος. Το περιστατικό διέσωσε η αδελφή του μεγάλη δούκισσα Όλγα Αλεξάντροβνα, η οποία υπηρετούσε εθελοντικά ως νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο αυτό: «Είχαμε έναν νεαρό τραυματία λιποτάκτη, καταδικασμένο από το στρατοδικείο σε θάνατο. Τον φρουρούσαν δύο στρατιώτες. Όλοιμας ήμασταν προβληματισμένοι γι’ αυτόν – φαινόταν τόσο σεμνό παιδί. Ο ιατρός μίλησε για την περίπτωσή του στον Νικόλαο, ο οποίος έσπευσε αμέσως σε εκείνο το σημείο της πτέρυγας. Τον ακολούθησα και είδα ότι ο νεαρός είχε παγώσει από τον φόβο του. Ο Νικόλαος έβαλε το χέρι του στον ώμο του και τον ρώτησε γιατί είχε λιποτακτήσει. Ο νεαρός απάντησε τραυλίζοντας ότι είχε τρομοκρατηθή, διότι του σώθηκαν τα πυρομαχικά και έτσι στράφηκε πίσω και άρχισε να τρέχη. Όλοι περιμέναμε κρατώντας την αναπνοή μας. Ο Νικόλαος του είπε ότι ήταν ελεύθερος. Την επόμενη στιγμή, ο νεαρός σύρθηκε από το κρεβάτι του, έπεσε κάτω στο πάτωμα και με τα χέρια του τυλιγμένα στα πόδια του Νικολάου έκλαψε σαν μικρό παιδί. Πιστεύω ότι όλοι μας δακρύσαμε. Κράτησα αυτήν την ανάμνηση μέσα μου με αγάπη όλα τα χρόνια που ακολούθησαν. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που είδα τον Νικόλαο».

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_208731.p

Ο Νικόλαος θεωρούσε τον εαυτό του τελείως ίσο και με τον τελευταίο ακόμη στρατιώτη που αγωνιζόταν για την υπεράσπιση της πατρίδας του. Ποτέ δεν λειτούργησε ως τσάρος αλλά ως ένας απλός, αληθινός Ρώσσος στρατιώτης. Ένα πρωινό, σε κάποιο στρατόπεδο, του έφεραν πρόγευμα. Όταν όμως αντιλήφθηκε πως υπήρχαν στρατιώτες οι οποίοι δεν είχαν ακόμη φάει τίποτα, αρνήθηκε να φάη και ο ίδιος μέχρι να βεβαιωθή ότι όλοι ανεξαιρέτως οι στρατιώτες είχαν λάβει την μερίδα τους.

Το Κεντρικό Αρχηγείο κάποτε επισκεπτόταν και η Αλεξάνδρα με τις τέσσερις κόρες της. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η οικογένεια συχνά επισκεπτόταν μοναστήρια της περιοχής.

Ο κόμης Δημήτριος Σερεμέτεφ αναφέρει μια πολύ χαρακτηριστική επίσκεψη στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, στην Σεβαστούπολη, όπου ήταν παρών και ο ίδιος. Την μονή αυτήνείχε επισκεφθή ο Νικόλαος με την οικογένειά του αρκετές φορές στο παρελθόν, διότι βρισκόταν σχετικά κοντά στα Ανάκτορα Λιβάντια, όπου η οικογένεια αποσυρόταν κάθε καλοκαίρι. Αυτήν όμως την φορά, δεν ειδοποίησαν τους πατέρες για την επικείμενη επίσκεψή τους. Η χαρά για την απροσδόκητη παρουσία της οικογένειας ήταν εμφανώς μεγάλη.

Διηγείται ο κόμης Σερεμέτεφ: «Μπήκαμε στον ναό, όπου άρχισε να ψάλλεται παράκληση. Οι αρμονικές φωνές των μοναχών αμέσως άλλαξαν την διάθεσή μας: ήταν σαν να είχαμε προσαράξει σε έναν ειρηνικό κόλπο μετά από σφοδρή καταιγίδα. Όλα ήταν τόσο προσευχητικά και ήσυχα. Ξαφνικά, έξω από τις πόρτες της εκκλησίας, οι οποίες ήταν πολύ μικρές, ακούσθηκε ένας ασυνήθιστος θόρυβος, δυνατές φωνές και μια περίεργη αναταραχή. Η Αυτού Μεγαλειότης έστρεψε το κεφάλι του με έκπληξη, ζάρωσε τα τα φρύδια του με δυσαρέσκεια και με έστειλε να μάθω τι συνέβαινε και ποια ήταν η αιτία γι’ αυτήν την ανεξήγητη ενόχληση. Βγήκα έξω από τον ναό και έμαθα το εξής από τους μοναχούς που βρίσκονταν εκεί: πάνω στους βραχώδεις γκρεμούς, δεξιά και αριστερά της μονής, ζούσαν δύο μεγαλόσχημοι γέροντες, τους οποίους κανένας από τους μοναχούς δεν είχε δεί ποτέ. Γνώριζαν μόνο ότι ήταν ζωντανοί από το ότι έπαιρναν το λίγο φαγητό που τους άφηναν στο στενό μονοπάτι ανάμεσα στα βράχια.

»Εκείνη λοιπόν την ημέρα, οι μοναχοί της μονής συγκλονίσθηκαν στη θέα των δύο γερόντων που κατέβαιναν ήσυχα από τα βράχια, φορώντας τα μοναχικά τους σχήματα. Οι γέροντες δεν ήταν δυνατόν να γνωρίζουν για την επίσκεψη της Αυτού Μεγαλειότητος, διότι ούτε ο ηγούμενος ούτε οι πατέρες ούτε κανείς άλλος γνώριζε γι’ αυτήν, η οποία είχε αποφασισθή αυθόρμητα την τελευταία στιγμή. Αυτή λοιπόν ήταν η αιτία της αναταραχής που δημιουργήθηκε μεταξύ των μοναχών. Ανέφερα στην Αυτού Μεγαλειότητα τι είχε συμβεί και πρόσεξα ότι του έκανε εντύπωση το γεγονός, αλλά δεν είπε κάτι και η παράκληση συνεχίσθηκε.

»Όταν τέλειωσε η ακολουθία, η Αυτού Μεγαλειότης και η αυτοκράτειρα προσκύνησαν τον Σταυρό, συζήτησαν για λίγο με τον ηγούμενο και μετά βγήκαν στην αυλή της εκκλησίας. Εκεί, στο σημείο όπου κατέληγε η ξύλινη σκάλα, στέκονταν οι δύο ηλικιωμένοι γέροντες. Ο ένας είχε μακριά λευκή γενειάδα, ενώ τα γένια του άλλου ήταν κοντά. Όταν τους πλησίασε η Αυτού Μεγαλειότης, υποκλίθηκαν και οι δύο σιωπηλά βάζοντάς του εδαφιαία μετάνοια. Η Αυτού Μεγαλειότης ένοιωσε εμφανώς ντροπή, αλλά δεν είπε τίποτα παρά μόνο υποκλίθηκε κι εκείνος ευλαβικά προς αυτούς».

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0__strastoterpcy-05106wC0hJ24X8 - CopyΟ κόμης Σερεμέτεφ, μετά τα φοβερά γεγονότα που ακολούθησαν στην Ρωσσία, κατέφυγε στην περιοχή αυτήν όπου έζησε για αρκετά χρόνια. Έγραφε στα Απομνημονεύματά του: «Μετά από όλα αυτά που συνέβησαν, αναρωτιέμαι: άραγε δεν προείδαν οι μεγαλόσχημοι γέροντες με τα νοερά τους μάτια τα πεπρωμένα της Ρωσσίας και της βασιλικής οικογένειας; Μήπως δεν ήταν αυτός ο λόγος που υποκλίθηκαν στα πόδια της Αυτού Μεγαλειότητος, του αυτοκράτορα Νικολάου Β΄, του μεγαλομάρτυρος της ρωσσικής γης;».

Κατά την επίσκεψη αυτήν στην Σεβαστούπολη, το αυτοκρατορικό ζεύγος αντιστάθηκε στον πόθο του να επισκεφθή για λίγο τα αγαπημένα του Ανάκτορα Λιβάντια, παρ’ όλο που οι ιατροί το είχαν εισηγηθεί στην Αλεξάνδρα για λόγους υγείας. Η αυτοκράτειρα είπε χαρακτηριστικά ότι «αυτό θα ήταν υπερβολική απόλαυση κατά την περίοδο του πολέμου».

Η περιοδεία του Νικολάου με τον Αλέξιο στο ευρύ ανατολικό μέτωπο, από την Βαλτική μέχρι την Μαύρη Θάλασσα, ολοκληρώθηκε στις 26 Νοεμβρίου του 1915, οπότεν επέστρεψαν στο Κεντρικό Αρχηγείο στο Μογκίλεφ. Το ταξίδι αυτό της επιθεώρησης του μετώπου αποδείχθηκε μεγάλη επιτυχία. Παντού η παρουσία του τσάρου προκάλεσε μεγάλο ενθουσιασμό, όχι μόνο μεταξύ των στρατευμάτων αλλά και στους αγρότες, οι οποίοι συνωστίζονταν στους σταθμούς του τραίνου για να δούν τον αυτοκράτορα. Όσο για τον ίδιο, ήταν το ίδιο εντυπωσιασμένος από την εμπειρία του αυτήν, διότι είδε με τα μάτια του και βεβαιώθηκε για τον πατριωτισμό και την γενναιότητα των στρατιωτών του και την πιστότητά τους στο ιερό τους καθήκον.

από το νέο βιβλίο : ”Άγιοι Βασιλομάρτυρες Ρομάνοφ – Όσα δεν μπόρεσε να κρύψη η σιωπή” – εκδόσεις ”Άθως” σελ. 223-235.

Απολυτίκιον αγίων Βασιλομαρτυρων Ρουμάνοφ
Ήχος γ’ Θείας πίστεως

Θείω στέμματι καταστεφθέντες και Βασίλειον ευρόντες χάριν, αρεταίς θεοπρεπώς διελάμψατε, ου την επίγειον δόξαν ποθήσαντες αλλά του Πνεύματος κάλλος το άφθορον όθεν, άγιοι Ρομάνοφ βασιλομάρτυρες, πρεσβεύσατε σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ύμνος στους Αγίους Βασιλομάρτυρες Ρομάνοφ
Ζάννα Μπικιέφσκαγια – Жанна Бичевская (Zhanna Bichevskaya)