iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο άγιος Γεώργιος οδηγός και διδάσκαλος της προσευχής και εγγυητής της αιώνιας σωτηρίας μας

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_dionisiou265

Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος και η μήτηρ αυτού Αγία Πολυχρονία

Εορτάζουν στις 23 Απριλίου

Όλον έχων εν στέρνοις τον Χριστόν αθλοφόρε, τον όντα θαυμαστόν εν αγίοις…
Χαίρε, σ’αυτού εκδημών όλος όλως· χαίρε, Χριστώ ενδημών όλος όλω.
Χαίρε, γλυκύ των νόων αγλάισμα· χαίρε, ηδύ ψυχών εγκαλλώπισμα.
Χαίρε, Μάρτυς Γεώργιε.

«θες με ως σφραγίδα επί την καρδίαν σου, ως σφραγίδα επί τον βραχίονά σου· ότι κραταιά ως θάνατος αγάπη». Ασ. Ασμάτων 8,6

Ο άγιος Γεώργιος οδηγός και διδάσκαλος της προσευχής και εγγυητής της αιώνιας σωτηρίας μας

   Κατά το έτος 1854 ο μοναχός Ιωάσαφ,στο Άγιον Όρος, σε αγρυπνία του Αγίου Γεωργίου αξιώθηκε να δει σε οπτασία τα πανευφρόσυνα κάλλη του παραδείσου, χάρις στον προστάτη του Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο.

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_f7489aaa9535eee89b0   Του ήλθε κατάνυξις και θείος πόθος να λέγει την νοερά προσευχή ακατάπαυστα. Τότε ενόμισε ότι βρέθηκε η ψυχή του, σε μια όμορφη και απέραντη πεδιάδα. Στο βάθος αυτής είδε ένα άπειρο πλήθος λαμπροστολισμένων νέων, που έλαμπαν σαν τον ήλιο και κατόπιν βλέπει μια άλλη αναρίθμητη στρατιά νέων που φορούσαν στρατιωτικές στολές και ήταν όλοι ανδρειωμένοι και λαμπροί στην όψη. Ξεχώρισε τότε, ένας απ’ αυτούς και είπε: «Θα οδηγήσω εγώ μόνος μου τον αδελφό στον Βασιλέα, διότι μου έχει ιδιαίτερη αγάπη, ημέρα-νύκτα επικαλείται το όνομά μου και εγώ πολλές φορές στάθηκα εγγυητής στον Βασιλέα γι’ αυτόν».

   Πράγματι ο στρατιωτικός αυτός νέος επλησίασε το μοναχό Ιωάσαφ και του είπε: «Ακολούθησέ με και εγώ θα σε παρουσιάσω στον Βασιλέα»…

   -Ο οδηγός του βλέποντας τον Μοναχό να δειλιάζει, του λέγη: «Γιατί, αδελφέ, σε κυριεύει η αμέλεια και δεν προσέχεις με τον νου σου στην επίκλησι του ονόματος του Χριστού, στην ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό»; Ο Μοναχός όταν άκουσε αυτά, κατανύχθηκε και, όσο έλεγε την ευχή, θερμαινόταν η καρδιά του για τον πόθο του Θεού και αμέσως έλαβε θεία δύναμη, μη έχοντας πλέον δειλία και φόβο. Και πάλι ο οδηγός του του είπε: «Βλέπεις που τώρα είσαι καλλίτερα; Εάν θέλεις την σωτηρία της ψυχής σου, μην αφήνεις ποτέ την ευχή αυτή. Έτσι θα αποκτήσεις καθαρό νου και καρδιά και θα δείς μυστήρια Θεού. Πρόσεχε όμως να έχεις ακριβή και καθαρή εξομολόγηση στον Πνευματικό σου πατέρα για ο,τι κακό σου παρουσιασθεί.

       Προχωρώντας ακόμη μέσα στο στενωπό αυτό δρομάκι που στις γωνίες του είχε σταυρούς, άρχισε ο αγγελόμορφος Άγιος να κάνει το σημείο του σταυρού, παρακινώντας να κάνει το ίδιο και ο Μοναχός, και ψάλλοντας συγχρόνως: «Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν, Δέσποτα και την αγίαν σου Ανάστασιν δοξάζομεν».

       Μετά από αρκετή πορείας, έφθασαν στην άκρη μιας κρεμαστής τεραστίας γέφυρας, ενώ η άλλη της άκρη ακουμπούσε σ’ ένα πανύψηλο βουνό. Και πάλι φόβος και τρόμος κατέλαβε τον μοναχό Ιωάσαφ, σκεπτόμενον ότι θα διανύσει αυτή την γέφυρα που αιωρείτο σαν φύλλο του δένδρου. Ο οδηγός του Άγιος του είπε: «Αδελφέ, δώσε μου το χέρι σου και λέγε αδιάκοπα την ευχή, χωρίς να σκέπτεσαι τίποτε άλλο». Όταν έφθασαν στο μέσον αυτής της γέφυρας, κάτω από την οποία απλωνόταν βαθύτατη χαράδρα, είπε ο οδηγός του: «Εδώ κάνε το σταυρό σου και επικαλέσου το χαριτωμένο όνομα της Παναγίας και εκείνη θα σου δώση δύναμι!». Πράγματι εκείνος είπε: «Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθησέ με τον αμαρτωλό». Έλαβε θάρρος ώστε έφυγε όλη η δειλία που τον διακατείχε.

       Φθάνοντας στο άλλο άκρο της γέφυρας, ανέβηκαν με δυσκολία το βουνό. Εκεί υπήρχε μια πόρτα και αφού σταυροκοπήθηκαν τρείς φορές, εμπήκαν μέσα. Εκεί είδαν ν’ απλώνεται μπροστά τους μία άλλη ανώτερη στην ομορφιά και την χάρη πεδιάδα που έμοιαζε με το στερέωμα του ουρανού. Όσο προχωρούσαν, τόσο ο μοναχός Ιωάσαφ αιχμαλωτιζόταν από το αμήχανο και εξωγήινο κάλλος αυτού του τόπου. Εκεί είδε πολλούς να φορούν καλογερικά ρούχα χρώματος κοκκινωπού και έλαμπαν σαν το ήλιο. Υποδέχθηκαν τον άγιο οδηγό του με ασπασμούς και πολλή χαρά λέγοντάς του:

Χαίροις Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, αγαπημένε δούλε του Χριστού!

-Χαίρετε και εσείς, Όσιοι, αγαπημένοι του Χριστού!

       Όλοι αυτοί οι Όσιοι έστρεψαν τα μάτια τους προς τον μοναχό Ιωάσαφ και του είπαν: «Εάν, αδελφέ, κερδίσει κάποιος όλο τον κόσμο και ζημιωθεί την ψυχή του, ποιό θα είναι το όφελος; Εάν ζήσης, εκατό, διακόσια και χίλια ακόμη χρόνια σ’ αυτό τον κόσμο που ζεις και κερδίσεις χρήματα, δόξες και ηδονές, τι θα σε ωφελήσουν όλα αυτά στην φρικτή ώρα του θανάτου σου; Γι’ αυτό, αδελφέ, άφησε την αμέλεια και γύρισε στην πρώτη και ενάρετη ζωή σου που ήταν γεμάτη ευλάβεια, κατάνυξη και ταπείνωση για να έλθης σ’ αυτή την μακαρία ζωή που αξιώθηκες να δεις χάρις στον προστάτη σου Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο που τόσο αυτός σε αγαπά και σ’ έφερε εδώ ν’ απολαύσης για λίγο τα πανευφρόσυνα κάλλη του παραδείσου. Μη προτιμήσης τα πρόσκαιρα από τα ουράνια. Μη σε κυριεύει η αμέλεια, ο ύπνος, οι μάταιες φροντίδες και αφήνεις τον πνευματικό σου αγώνα, ο οποίος θα σου χαρίση την αιώνια αγάπη του Χριστού. Μη λυπήσης τον Χριστό και Δεσπότη μας που μας εξηγόρασε με το πανάγιό Του Αίμα χύνοντάς το επί του Σταυρού. Εάν θέλης, να παρακαλούμε τον Θεό για σένα και για όλο τον κόσμο, διόρθωσε την ζωή σου να χαροποιήσεις τον Θεό και εμάς που αγαπούμε όλο τον κόσμο και θέλουμε να έλθετε όλοι εδώ στην Βασιλεία του Θεού».

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_ΚΥΠΡΟς-0_1ae06f_c8c973a_orig       Τότε ο μοναχός Ιωάσαφ πλημμυρισμένος, από αγάπη και ευγνωμοσύνη για τον Άγιο, τον επλησίασε και επί πολλή ώρα τον ασπαζόταν με δάκρυα.

       Βαδίζοντας ακόμη στην πανέμορφη αυτή πεδιάδα είδε ο Μοναχός και άλλους μοναχούς, ενδοξότερους από τους προηγούμενους, αλλά ολιγωτέρους. Ερώτησε τον οδηγό του: «Άγιε του Θεού, ποιοί είναι αυτοί οι αγιώτεροι από τους άλλους μοναχοί και ποια τα κατορθώματά τους;». Ο Άγιος του είπε: «Αδελφέ, αυτοί είναι από τους μοναχούς αυτού του αιώνος, που αγωνίσθηκαν μόνοι τους χωρίς πνευματικό οδηγό, βαδίζοντας επάνω στα ίχνη των παλαιών Πατέρων και επειδή ευχαρίστησαν τον Θεό, τους αντάμειψε Εκείνος με αυτή την δόξα που βλέπεις».

«Μα σήμερα, του λέγει ο Μοναχός, χάθηκε κάθε ίχνος αρετής και πως είναι δυνατόν να ευρίσκωνται στον κόσμο τέτοιοι εκλεκτοί άνθρωποι;». Τότε ο Άγιος του είπε: «Αδελφέ, Ιωάσαφ λίγοι εκλεκτοί άνθρωποι ευρίσκονται σήμερα στον κόσμο, με την διαφορά ότι, όποιος κοπιάσει για λίγη αρετή, υπομείνει τον αδελφό του και δεν τον κατακρίνει, αυτός θα ευχαριστήσει τον Θεό και θα κληθεί «μέγας εν τη βασιλεία των ουρανών».

       Συνεχίζοντας την πορεία τους έφθασαν στο μεγαλόπρεπο παλάτι του ουρανίου Βασιλέως. Εκεί στη είσοδο τους εχαιρέτησαν με τον εν Χριστώ ασπασμόν βαθμοφόροι και ένδοξοι άνδρες που έλαμπαν τα πρόσωπά τους και τους ωδήγησαν μέσα σε μια ολόφωτη αίθουσα.

       Μετά αποσύρθηκαν όλοι και έμειναν ο άγιος Γεώργιος και ο Μοναχός. Τότε άνοιξε μία μεγάλη πόρτα και ακούσθηκε από εκεί μία γλυκειά φωνή που έλεγε: «Μεγάλη σου είναι η ευσπλαχνία Κύριε, για τους ανθρώπους». 

       Ο αδελφός Ιωάσαφ στάθηκε έξω στην πόρτα κυττάζοντας προς τα μέσα με θαυμασμό και αχόρταστα. Μπήκε μέσα ο άγιος Γεώργιος, έκανε το σημείο του σταυρού, τρεις μετάνοιες και προσεκύνησε τον Βασιλέα.

   Ο άγιος Γεώργιος έπεσε στα πόδια του Βασιλέως και του είπε: «Κύριε, θυμήσου το Αίμα που έχυσες επί του σταυρού για την σωτηρία των ανθρώπων, γι’ αυτό σε παρακαλώ συγχώρεσε την αμαρτωλή αυτή ψυχή και οδήγησέ την στον δρόμο της σωτηρίας. Γνωρίζω ότι πέλαγος και άβυσσος είναι η ευσπλαχνία Σου». Και τότε ο Βασιλεύς αποκρίθηκε:

       -Γεώργιε γνωρίζεις καλά την αγάπη που έδειξα σ’ αυτόν και την χάρη που του έκανα να γνωρίσει αυτά τα μυστήρια της αγάπης μου, για την οποία άλλοι μεγάλοι αγωνιστές τα εζήτησαν και δεν τα επέτυχαν. Αυτός δεν είχε στην ψυχή του την δική μου αγάπη, με κατεφρόνησε, έζησε μέχρι τώρα με αμέλεια, και για τα ψεύτικα πράγματα του κόσμου, παρέβλεψε εμένα και γι’ αυτό δεν είναι άξιος συγχωρήσεως».

       -Γνωρίζω, Κύριε, συνέχισε παρακλητικά ο Άγιος, ότι, εάν κρίνης με την δικαιοσύνη Σου, είναι άξιος τιμωρίας, αλλά, Σε παρακαλώ, ας περισσεύσει σ’ αυτόν η ευσπλαχνία Σου. Γνωρίζεις ότι ο κόσμος σήμερα ευρίσκεται στο πονηρό, επλεόνασε η κακία και δεν υπάρχουν πολλά παραδείγματα αρετής. Ας πλεονάσει η χάρις Σου, Κύριε, να σωθεί ο δούλος Σου, διότι έχει καλή προαίρεση και μόνο η συνήθεια του κακού τον νικά».

       -Αγαπητέ μου Γεώργιε, γνωρίζω την κατάσταση του κόσμου, τις παραβάσεις των εντολών μου, τις αδικίες, πορνείες, μοιχείες και όλα τα γνωστά και τα κρυπτά των ανθρώπων. Υπομένω όμως περιμένοντας έστω και την μετάνοια ενός αμαρτωλού. Επιθυμώ όλοι οι άνθρωποι να σωθούν, γι’ αυτό άλλωστε έχυσα το Αίμα μου στον σταυρό και κάθε ημέρα θυσιάζομαι. ..».

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს__333-70102-e1429771317620       -Τότε ο άγιος Γεώργιος ασπαζόμενος  τα πόδια Του με πολλή ταπείνωσι του είπε: «Θυμήσου, Κύριε το αίμα μου, που για την αγάπη Σου, έχυσα και χάρισέ μου αυτή την ψυχή. Συγχώρεσέ την, Κύριε και αξίωσέ την να πιεί το ποτήρι της αγάπης Σου και να κάνει το άγιο θέλημά Σου».

       -Τότε ο Κύριος με χαρούμενο πρόσωπο του είπε: «Γεώργιε, ας γίνει το θέλημά σου». Του έδωκε με την δεξιά Του ένα ποτήρι και του είπε: «Πάρε το ποτήρι μ’ αυτό το ποτό και δώσε του να το πιεί, αυτό είναι το ποτήρι της αγάπης μου. Όλοι οι άγιοι απ’ αυτό το ποτήρι ήπιαν, διότι αυτό στην ψεύτικη ζωή είναι γεμάτο, βάσανα, δοκιμασίες, στεναγμούς, μαρτύρια και θάνατο του σώματος για να καθαρισθεί η ψυχή, και να χαίρεται εδώ στον παράδεισο αιώνια».

       Ο άγιος Γεώργιος το επήρε και το έδωσε στον μοναχό Ιωάσαφ, ο οποίος, αφού το ήπιε, εμέθυσε από την αγάπη του Ουρανίου Νυμφίου Χριστού και μπαίνοντας στην εκκλησία εκείνη, σωριάσθηκε στα πόδια του Χριστού και τα καταφιλούσε με λαχτάρα και πολλή χαρά.

       Ο Χριστός στρέφοντας την μορφή του στο Άγιο, του είπε: «Πάρε τον αδελφό Ιωάσαφ και πήγαινέ τον κάτω στο κόσμο ν’ αγωνισθεί για ν’ αποκτήσει την πρώτη μου αγάπη που έχασε με την αμέλεια. Όταν ετοιμασθεί θα τον αξιώσω να πιή το ποτήρι που ήπια και εγώ στον κατάλληλο καιρό».

       Αφού ασπάσθηκαν τους πόδες του Κυρίου και εχαιρέτησαν όλους τους αυλικούς άρχοντες του ουρανίου παλατίου, κατέβαιναν για τον γυρισμό.

       Επιστρέφοντας από τον ίδιο δρόμο, έφθασαν στην μέση εκείνου του γεφυριού, οπότε ο Άγιος είπε στον Μοναχό: «Η Βασιλεία του Θεού βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν». Λοιπόν, την ευσπλαχνία του Θεού την γνωρίζεις, αγωνίσου ν’ αποκτήσης την πρώτη αγάπη και εγώ δεν θα σε αφήσω αβοήθητο». Λέγοντάς του αυτά, τον εσφράγισε τρεις φορές με το σημείο του σταυρού και έγινε άφαντος.

       Την ίδια στιγμή ακούσθηκαν ανατριχιαστικές φωνές και απειλές των δαιμόνων που ανέβαιναν από την χαράδρα λέγοντες: «Τώρα που έμεινε μόνος του ο καλόγερος ελάτε να τον γκρεμίσουμε κάτω, πριν έλθη ο Γεώργιος». Τότε εκείνος εσήκωσε τα χέρια του ψηλά και είπε: «Κύριε, βοήθησέ με αυτή την στιγμή διότι κινδυνεύω να καταποντισθώ από τους φοβερούς δαίμονες». Του ήλθε τότε φωνή από τον ουρανό που του έλεγε: «Αδελφέ, μη αμελείς, λέγε την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό», και με τις ευχές της Κυρίας Θεοτόκου δεν θα πάθεις τίποτε».

       Αμέσως ο αδελφός άρχισε να λέγει συνεχώς την ευχή και χωρίς να το καταλάβει ευρέθηκε στον εαυτό του, όπως ήταν στο στασίδι καθισμένος.

Απόσπασμα από την: Οπτασία του μοναχού Ιωάσαφ Γέροντος των Ιωσαφαίων εν Καρυαίς Αγίου Όρους για τον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο. Εκ του βιβλίου: “Ψυχωφελείς οπτασίες και διηγήσεις για την άλλη ζωή”, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”

***

    Από το συναξάρι της αγίας Πολυχρονίας, μητρός του αγίου Γεωργίου :
”Η δε… Πολυχρονία Χριστιανή τυγχάνουσα ουκ επαύετο νυκτός και ημέρας αδιαλείπτως προσευχομένη, και τας θείας γραφάς αναγινώσκουσα, και θυσίαν αινέσεως αναπέμπουσα τω δεσπότη ημών Ιησού Χριστώ εν τω κρυπτώ και μη φανερούσα, οτι Χριστιανή έστιν, διά την επικρατούσαν μανίαν των ειδωλολατρών….”

***

Ο άγιος Ιάκωβος της Ευβοίας έλεγε συχνά από το Γεροντικό:

Πολυχρονία,μητρὸς Ἁγ. Γεωργίου-Мученица Полихронии мать св вмч Георгий Победоносец- St. Polychronia mother of St. George the Trophy-bearer24._2_– Οι παλαιότεροι Πατέρες, παιδί μου, είχαν σαν κύριό τους έργο την προσευχή, κι όλα τ’ άλλα τα θεωρούσαν πάρεργα. Σήμερα θεωρούν έργο τα σωματικά και πάρεργο την προσευχή, γι’ αυτό κοπιάζουν, δίχως ψυχική ωφέλεια.
Λησμονούν τα λόγια του Χριστού μας, «ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν». (Ματθ. στ’ 33). «… Μαρία δε την αγαθήν μερίδα εξελέξατο» (Λουκ. Ι΄: 42)

   Ο άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα έλεγε για το ανεκτίμητο έργο της καρδιακής προσευχής στην απόκτηση της εσωτερικής ειρήνης και τη σωτηρία:
• «Και στους πιο δύσκολους καιρούς θα μπορέσει εύκολα να σωθεί αυτός που θα ασχοληθεί με επιμέλεια με την προσευχή του Ιησού, ανεβαίνοντας με την συχνή επίκληση του ονόματος του Υιού του Θεού στην αδιάλειπτη προσευχή».

Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

   «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς». Όταν λέμε την προσευχή αυτή, συνάπτουμε με τον Χριστό μια προσωπική σχέση, που ξεπερνά τη λογική. Η ζωή του Χριστού εισχωρεί σιγά-σιγά μέσα μας.
Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό.

Η προσευχή ή η ευχή του Ιησού, όπως λέγεται, είναι η μεγάλη άσκηση του νοός και της καρδιάς, η κατ’ εξοχήν πνευματική εργασία και το μέσο αγιασμού των μοναχών, αλλά και όλων των ορθοδόξων Χριστιανών. Το όνομα Ιησούς δόθηκε με άνωθεν αποκάλυψη.. Όταν προφέρουμε το όνομα αυτό του Χριστού, όταν Τον καλούμε να έρθει σε κοινωνία με μας τότε αυτός, ο τα πάντα πληρών, μας προσέχει κι εμείς εισερχόμαστε σε ζωντανή επαφή μαζί Του. . Μια σωστή επίκληση αυτού του Ονόματος γεμίζει ολόκληρη την ύπαρξη με την παρουσία του Θεού. Μεταφέρει το νου σ’ άλλα βασίλεια. Δίνει εξαιρετική δύναμη και ζωή. Αποτελεί ανεκτίμητο δώρο για μας από ψηλά, δωρεά υπερκόσμια…
Όταν επικαλούμαστε αυτό το όνομα, ο Θεός είναι παρών…

Η προσευχή στο όνομα του Ιησού σιγά-σιγά μας ενώνει μαζί Του. Επιθυμούμε να κάνουμε τη ζωή Του ζωή μας και να λάβουμε το Χριστό να κατοικήσει μέσα μας. Σ’ αυτό το σημείο βρίσκεται η έννοια της θεώσεως.

Αλήθεια, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να ζει ο νους και η καρδιά μας με τον Θεό• να γίνει ο Θεός η ζωή μας. Αυτό και μόνο ο ίδιος ζητά. Γι’ αυτό και δημιουργηθήκαμε, για να ζήσουμε τη ζωή Του, και μάλιστα σε όλη την απειρότητά της…δεν πρέπει να χάσουμε την πίστη αυτή. Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους είναι να υποβιβάσουμε και να μειώσουμε την ιδέα του Θεού για τον άνθρωπο. Το κάθε πάθημά μας, ακόμη και το άδικο, το γνωρίζει ο Θεός. Γνωρίζει και συμπάσχει μαζί μας. Είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε “προσωπικές” σχέσεις μαζί Του, σχεδόν “ανθρώπινες”…”Ο δε κολλώμενος τω Κυρίω εν πνεύμα εστίν”. (Α΄Κορινθ. 6,17).

Όταν η αγάπη του Χριστού μας εγγίζει, αισθανόμαστε την αιωνιότητα. Η απόκτησις της προσευχής δια του Ονόματος του Ιησού σημαίνει απόκτησιν της αιωνιότητος. 

Η αποστολή των εκλεκτών του Κυρίου συνίσταται στο να βαστάζουν το όνομα αυτό, να πάσχουν υπέρ αυτού, να θεωρούν προνόμιο τον ονειδισμό, γι’ αυτό και να είναι έτοιμοι να πεθάνουν για το όνομα του Κυρίου Ιησού. Το όνομα του Κυρίου Ιησού σφραγίζει τον πιστό και τον απεργάζεται ναό της θεότητος, τόπο της χαρισματικής παρουσίας του Αγίου Πνεύματος. Βαστάζοντας το ο πιστός φέρει μέσα του τον Ίδιο τον Θεό..

Εάν παρασυρθούμε στην υπερηφάνεια ή βρίσκουμε τα σφάλματα των άλλων ή ακόμα έχουμε εχθρότητα, τότε όλη η άσκησή μας στην ευχή του Χριστού καταντά βεβήλωση του ονόματός Του.Όσο περισσότερο ταπεινή γνώμη έχουμε για τον εαυτό μας, τόσο γρηγορότερα ανεβαίνει η προσευχή μας στο Θεό.

***

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_73bbe627e7b7ce75   « Μάρθα Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά… Μαρία δε την αγαθήν μερίδα εξελέξατο» (Λουκ. Ι΄: 42), Μαρία είναι, συμβολικά, η καρδιά που ολόψυχα παραδίδεται με θεϊκή γλυκύτητα στην ακρόασι του Ονόματος του Ιησού Χριστού, στην Ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Επίσης, Μαρία, ως καρδιά, είναι εκείνη που «πίπτει παρά τους πόδας του Ιησού» και δέχεται τον λόγο των θεϊκών αποκαλύψεων και αρρήτων δωρεών Αυτού. 

Δια της ευχής “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με” θα κερδίσεις το παν. Δια της ευχής καθαρίζεται ο άνθρωπος, λαμπρύνεται, αγιάζεται. Η ευχή είναι η βάση της τελειότητας. Θα λεπτυνθείτε και θα πετάτε με την ευχή. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος σωτηρίας, καθαρισμού και αγιασμού από την νοερά προσευχή. Αυτή γέμισε τον παράδεισο από αγίους ανθρώπους. (Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής)

   Ο όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ ήταν πραγματικά ένα κάρβουνο αναμμένο! Αυτό βέβαια τώρα δεν μπορείτε ούτε να το φανταστείτε. Στεκόταν με γυμνά τα πόδια στο χιόνι. Και γύρω του το χιόνι έλιωνε! Επειδή προσευχόταν. Γιατί ήταν μια φωτιά, πού κυριολεκτικά τα έκαιγε όλα! Αυτό είναι προσευχή.
Η προσευχή είναι φλόγα. Μια φλόγα πού καθαρίζει. Ανακαινίζει. Ζωοποιεί. Μάθε να προσεύχεσαι. Μόνο αυτή η προσευχή πού βγαίνει από καρδιά συντετριμμένη και τεταπεινωμένην είναι αληθινή. Εδώ έγκειται το μυστικό της προσευχής.
Έχομε χρέος να λέμε: «Γενηθήτω το θέλημα Σου»! Σε όλα. Σε όλα. Σε όλα «γενηθήτω το θέλημα Σου»! Να την επαναλαμβάνεις, όσο πιο πολλές φορές μπορείς:Γενηθήτω το θέλημα σου. Σε όλα. Σε όλα. Σε όλα. Ναι, όπως και νάχουν τα πράγματα. (στάρετς Σαμψών Σίβερς)

   Ο Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης λέγει για τη συνεχή επίκληση του ονόματος του Ιησού:
«Ο Ιησούς ας είναι το γλυκύ μελέτημα της καρδιάς σου.
Ο Ιησούς ας είναι το εντρύφημα της γλώσσας σου.
Ο Ιησούς ας είναι το συνεχές αδολέσχημα και η ιδέα του νού σου.
Ο Ιησούς ας είναι η αναπνοή σου και ποτέ να μη χορταίνεις επικαλούμενος τον Ιησούν».

ΑΓΙΟΙ ΙΔΡΥΤΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ19703062_1516319671772151_4641690507044902961_o

Απολυτίκιο Αγίου Γεωργίου
https://www.youtube.com/watch?v=bgUSl60wDOc
Απολυτίκιο Αγ. Γεωργίου طروبارية قديس جيورجيوس
https://www.youtube.com/watch?v=Ctg5RzRjBeg
Παράκληση αγίου Γεωργίου-Αραβικα- Paraklisis St. George
https://www.youtube.com/watch?v=S-avfoWdgt0
Ύμνοι του Αγίου Γεωργίου, Χαίροις…
St. George Patriarchal Monastery, Al-Humayrah-Talkalakh, Syria.
https://www.youtube.com/watch?v=RvRrAeH_EOI
Άγιε μου Γιώργη αφέντη μου κι αφέντη μ’ καβαλλάρη…
https://iconandlight.wordpress.com/2015/04/23/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%B5-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B7-%CE%B1%CF%86%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CF%85/

Απολυτίκιον Αγίου Γεωργίου Τροπαιοφόρου Ήχος δ’

Αγίος Γεωργίος του Ομήρου στη Μεστάγιε Συρία_Monastery of Saint George Al-Humayrah in Syria-10eΩς των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον Αγίας Πολυχρονίας, μητρός Αγ. Γεωργίου.
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ζωήν την αιώνιον επιποθούσα σεμνή, φθαρτών κατεφρόνησας και ηδονών κοσμικών, Χριστόν αγαπήσασα· όθεν Πολυχρονία, συν υιώ Γεωργίω, θείω τροπαιοφόρω, μαρτυρίω μετέσχες, διό σε μακαρία, πίστει γεραίρομεν.

Ωδή α´ . Ήχος β´ . Εν βυθώ κατέστρωσε.

Θερμοτάτη πίστει και στοργή, τους προσκαλουμένους σε, Μάρτυς Χριστού  στεφηφόρε Γεώργιε, παρεστώς ολόφωτος, σεπτώ βήματι, του των όλων  δεσπόζοντος, σου ταις ικεσίαις, και ταις προστασίαις διαφύλαξον.

Ήχος δ´

Τω της πίστεως θώρακι, και ασπίδι της χάριτος, και Σταυρού τω δόρατι, συμφραξάμενος, τοις εναντίοις ανάλωτος, εγένου Γεώργιε, και ως θείος αριστεύς, των δαιμόνων τας φάλαγγας, τροπωσάμενος, συν Αγγέλοις χορεύεις, τους πιστούς δε, περιέπων αγιάζεις, και διασώζεις καλούμενος.

 

Advertisements


Μυροφόρος είναι εκείνος που φέρει μέσα στην καρδιά του το «Μύρον το ακένωτον», τον Χριστό

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_5

Όσιος Θεόδωρος ο Συκεώτης επίσκοπος Αναστασιουπόλεως

Εορτάζει στις 22 Απριλίου

Ας αναλογιστούμε την Ανάσταση, του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Οι μυροφόρες, μύρα φέρουσαι και αρώματα, προσεγγίζουν το μνήμα για να χρίσουν τον Κύριο, ο οποίος είναι το ευώδες άρωμα του ουρανού και της γης!
Ο άγγελος αναγγέλλει σ’ αυτές την Ανάσταση του Κυρίου λέγοντας: Τί ζητείτε τον ‘ζώντα μετά των νεκρών; (Λουκ. 24,5) – Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς)

Στο Άσμα Ασμάτων λέγεται: «Μύρον ακένωτον όνομά σου» (α’ 3).

«Μύρον ακένωτον» το Όνομα “ ΙΗΣΟΥΣ ”, δόξα και χαρά ανερμήνευτος, κάλλος αμήχανον, τιμή ακατανόητος, θεία αγάπη ανέκφραστος. Να, λοιπόν, το έαρ το μυροβόλον και άκτιστον της Νοεράς Καρδιακής προσευχής. Και πάντα ταύτα από το «εκκενωθέν μύρον» του Παναγίου Πνεύματος, του Ονόματος του Ιησού, του λαλουμένου εντός ημών εκ της καθαράς καρδίας, της τετρωμένης εκ του θείου έρωτος…»

Έτσι μυροφόροι δεν είναι μόνο οι γυναίκες εκείνες, που πήγαν στον Τάφο του Χριστού με μύρα, αλλά είναι όλη η ανθρώπινη φύση και ιδιαιτέρως όσοι ζουν μυστηριακά μέσα στην Εκκλησία. Αυτοί δεν κρατούν απλώς στα χέρια τους τα μύρα, αλλά έχουν μέσα στην καρδιά τους το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό. Δεν έχουν απλώς τις αρετές της καλωσύνης, της αγάπης, της αληθείας, αλλά τον Ίδιο τον Χριστό, που είναι η Καλωσύνη, η Αγάπη και η Αλήθεια. Η Χάρη του Χριστού που υπάρχει στην καρδιά τους ξεχύνεται και στο σώμα, ώστε δεν είναι απλά μυροδοχεία, αλλά και αυτά τα σώματά τους μεταμορφώνονται σε μύρα. Μυροφόρος είναι εκείνος που έχει εσωτερική αδιάλειπτη προσευχή, που φέρει μέσα στην καρδιά του το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό και τέτοιοι ήταν και είναι όλοι οι άγιοι.

Κύριε, είσαι το μόνο άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης … Πόσο πλούσια και θαυμαστά αποζημιώνεις τις αφοσιωμένες ψυχές που δεν σε ξέχασαν νεκρό μέσα στο μνήμα Σου!
Έκανες τις Μυροφόρες γυναίκες φορείς του αγγέλματος της Ανάστασης και της δόξας Σου. .. Εσύ έχρισες τις ζωντανές ψυχές τους με το μύρο της χαράς. Εκείνες που θρηνούσαν το νεκρό Κύριο, έγιναν χελιδόνια της καινούργιας άνοιξης, άγιοι στην ουράνια βασιλεία Σου.
Αναστημένε Κύριε, με τις προσευχές τους ελέησέ μας, σώσε μας, ώστε να σε δοξάζουμε μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα τώρα και πάντα και τους αιώνες των αιώνων. Αμήν. – Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς)

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы__thumb13

Ομιλία για την αναζήτηση των ζώντων μετά των νεκρών.
Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς) Επίσκοπος Αχρίδος.

Τί ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών; (Λουκ. 24,5)

Έκπληκτος ο άγγελος του Κυρίου ρωτά τις μυροφόρες γυναίκες: Τί ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών; Σαν να ήθελε ο αγγελιαφόρος του μυστηρίου και της δυνάμεως του Θεού να πει: «Πώς μπορέσατε, έστω για μια στιγμή, να σκεφτείτε ότι Αυτός είναι δέσμιος του θανάτου; Δεν γνωρίζετε ότι Αυτός είναι η πρωταρχική Πηγή της ζωής; Δεν γνωρίζετε ότι κάθε μορφή ζωής δι’ Αυτού υπάρχει; και ότι κανένα έμβιο ον δεν μπορεί να δανειστεί ούτε μια στάλα ζωής από καμία άλλη πηγή; Αυτός δεν σας αποκάλυψε πλήρως, εδώ στη γη, ότι δεσπόζει επί της ζωής και του θανάτου; Ποιος έδωσε ζωή στον νεκρό Λάζαρο; Ποιος ήρε τη ζωή από την άκαρπη συκή;

 Ω αδελφοί μου, ας πάψουμε και εμείς να αναζητούμε τους ζώντες μεταξύ των νεκρών. Αν υπάρχουν ανάμεσα μας κάποιοι πού ακόμη αναζητούν τον Χριστό μεταξύ των νεκρών, ας σταματήσουν την ψυχοφθόρα αυτή προσπάθεια. Αυτή είναι η μάταιη, προσπάθεια των Εβραίων, των ειδωλολατρών και των μη, χριστιανών.

Εμείς γνωρίζουμε ότι ο Ζωοδότης Κύριος Ιησούς Χριστός δεν βρίσκεται μέσα στο μνημείο του τάφου, αλλά επάνω στον Θρόνο της ουρανίου Δόξης.
Το πνεύμα πού δεν σκοτίστηκε από την αμαρτία αναβλέπει ψηλά, προς τον ουρανό, δεν βλέπει το μνήμα• ενώ το πνεύμα πού έχει σκοτισθεί από την αμαρτία κοιτάζει μέσα στον τάφο και δεν βλέπει τον ουρανό.

Η αμαρτία και η αρετή κυβερνούν την πνευματική όραση τού ανθρώπου, ανάλογα με τούς αντίθετους σκοπούς τους – αποκαλύπτοντας η καθεμία στον άνθρωπο τον δικό της κόσμο. Η αμαρτία υποβιβάζει την όραση τού πνεύματος προς τη γη, αποκαλύπτοντας του τη φθορά τού κόσμου. Η αρετή ανυψώνει το πνεύμα προς τον ουρανό, αποκαλύπτοντας του τον αιώνιο κόσμο και τον αναστημένο Χριστό ως τον Βασιλέα εκείνου τού κόσμου.

Ω αδελφοί μου, ας μην ζητάμε ζωή, από την κτίση, αλλά από τον Κτίστη! Ας μην διαπράττουμε ακόμη μεγαλύτερη αμαρτία: ας μην ζητάμε τον Κτίστη και Δημιουργό στο μνήμα της κτίσεως, ή τον Αθάνατο Πλάστη πού φωτίζει τα σύμπαντα, στο σκότος του θανάτου. 

Ω Κύριε Ιησού Χριστέ, Νικητά τού θανάτου, Σοι βοώμεν: ανάγαγε μας στην αιώνια ζωή και εξάγαγε μας εκ σκότους και φθοράς θανάτου.
Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή, και προσκύνησις εις τούς αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος» (Απρίλιος). Εκδ. Αθως

Το πανάγιο μύρο του Ονόματος του Ιησού σαν οσμή ευωδίας στην ζωη της Οσίας Φωτεινής της Νεαπολίτιδος
https://iconandlight.wordpress.com/2017/06/08/17976/

Απολυτίκιον Οσίου Θεοδώρου του Συκεώτου
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Εκ σπάργανων επλήσθης της θείας χάριτος, και τω Θεώ ανετέθης ως Σαμουήλ ο κλεινός, την υπέρτιμον στολήν Πάτερ κληρούμενος, όθεν θαυμάτων αυτουργός, και Χριστού μυσταγωγός, Θεόδωρε ανεδείχθης, θεοδωρήτως εκλάμπων, τας ψυχοτρόφους δωρεάς τοις πιστοίς.

Κανών α’, Ωδή ε’, του Οσίου
Ήχος δ’ , Ο Ειρμός «Ανάτειλόν μοι Κύριε, το φως των προσταγμάτων σου..».

Καλώς παιδοτριβούντά σε, τον Μάρτυρα Γεώργιον, εξ απαλών ονύχων έσχηκας, και τούτου εμιμήσω, το εν πάσι πρόθυμον, και την προς τον Κύριον, Πάτερ Όσιε στοργήν.

Христос Воскресе, Радост донесе!
Људи ликујте народи чујте: ХРИСТОС ВАСКРСЕ!!!
Св. Николай Велимирович


Άγιος Αλέξιος του Μπορτσουμάνι, ”ένα αναμμένο κερί μπροστά στο θρόνο του Θεού.”

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
Христос Воскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Άγιος Αλέξιος του Μπορτσουμάνι

Εκοιμήθη στις 21 Απριλίου 1848

Αλέξιος Μπορτσουμάνι _Святой Алексий (Гневушев) Бортсурманский-image (2)Ολόκληρη τη ζωή του την αφιέρωσε στο Θεό και στη βοήθεια του πλησίον. Αδιαλείπτως προσευχόνταν, δεν είχε κακία, έκανε πολλές καλές πράξεις. Προσευχόνταν μέρα-νύχτα μη επιτρέποντας στον εαυτό του σωματική ξεκούραση μέχρι τη στιγμή του θανάτου του. Για τις πολλές του αρετές ο Θεός του έδωσε το χάρισμα της θαυματουργίας και της προόρασης.

 Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ τον σεβόνταν βαθιά σαν έναν μεγάλο ασκητή, ευάρεστο στο Θεό. Ο Άγιος Σεραφείμ δεν είχε συναντήσει ποτέ τον Άγιο Αλέξιο αλλά χάρη στο δώρο της διόρασης είχε πει γι’αυτόν: «Αυτός ο άνθρωπος με τις προσευχές του είναι σαν ένα αναμμένο κερί μπροστά στο θρόνο του Θεού. Να ένας ασκητής ο οποίος αν και δεν έχει δώσει μοναχικές υποσχέσεις βρίσκεται πιο πάνω από πολλούς μοναχούς. Είναι σαν ένα αστέρι που λάμπει στον ουρανό της χριστιανοσύνης»

Όταν ερχόνταν στον Άγιο Σεραφείμ πιστοί από τα μέρη του αυτός τους έστελνε πίσω λέγοντας τους ότι έχουν έναν φλογερό μεσίτη προς τον Θεό, τον ιερέα του χωριού Μπορτσουμάνι.

Ο πατήρ Αλέξιος Gneusev γεννήθηκε στις 13 Μαίου 1762. Ο πατέρας του ήταν ιερέας. Απεφοίτησε την εκκλησιαστική σχολή του Νίζνι Νόβγκοροντ το 1762. Ο μητροπολίτης του Νίζνι Νόβγκοροντ Δαμασκηνός τον χειροτόνησε διάκονο για τον Ναό της Κομήσεως της Θεοτόκου του χωριού Μπορτσουμάνι στο Σιμπίρσκ και δεκατρία χρόνια αργότερα ο μητροπολίτης Παύλος τον χειροτόνησε σε ιερέα στον ίδιο ναό.

Ο π.Αλέξιος ήταν παντρεμένος με την Μαρία Μπορίσνοβα ενώ είχε έναν γιό, τον Λεβ και δύο κόρες την Ναντέζντα (Ελπίδα) και την Τατιάνα. Στα πρώτα χρόνια της διακονίας του είχε πρόβλημα αλκοολισμού. Αλλά ένα γεγονός άλλαξε την ζωή του δραματικά. Μία νύχτα ήρθε κάποιος να τον φωνάξει για να επισκεφτεί το σπίτι ενός ετοιμοθάνατου στο γειτονικό χωριό. Ο π.Αλέξιος θύμωσε και του είπε να περιμένει μέχρι το πρωί. Τον έδιωξε και πήγε για ύπνο. Όμως δεν μπορούσε να κοιμηθεί σκεφτόμενος συνεχώς τον ετοιμοθάνατο. Τελικά αποφάσισε να πάει. Όταν όμως έφτασε είχε ήδη πεθάνει. Δίπλα του είδε να στέκεται ένας άγγελος κρατώντας ένα Άγιο Ποτήριο. Έπεσε στα γόνατα μπροστά στον αποθανόντα και πέρασε ολόκληρη τη νύχτα στην προσευχή. Αυτό το όραμα τον σημάδεψε βαθιά. Από εκείνη την ημέρα έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του Θεού και του συνανθρώπου. Λειτουργούσε κάθε μέρα και προσευχόταν μέρα νύχτα. Έζησε μια άγια ζωή.

Με τις προσευχές του θεράπευε τους ασθενείς και παρηγορούσε τους εμπερίστατους αδελφούς με τις νουθεσίες του. Μιλούσε με τόσην πραότητα και αγάπη που έλκυε αμέσως όσους συνομιλούσαν μαζί του.
Ο Άγιος Αλέξιος είχε πολλά θεία οράματα.’Ενα απ’αυτά το διηγήθηκε στην ηγουμένη της Μονής Αρζαμάς την οποία σεβόνταν πολύ και της εκμυστερευόνταν πράγματα που δεν έλεγε σε άλλους.
Διηγείται: «Μια φορά ενώ ήταν πολύ άρρωστος και υπέμενε μεγάλους πόνους αξιώθηκε ν’ακούσει μια ουρανία μελωδία που δεν περιγράφεται με λόγια. Η ίδια η Παναγία μαζί με την Αγία Βαρβάρα ντυμένες στα άσπρα, έκαναν καλά τον δούλο του Θεού χωρίς τη βοήθεια των γιατρών»
Το 1812, όταν οι Ρώσοι πολεμούσαν με τους Γάλλους του Ναπολέοντα ο π.Αλέξιος προσευχήθηκε για την νίκη των Ρώσων και άγγελος Κυρίου τον πληροφόρησε ότι τα ουράνια σώματα έχουν ήδη πάει για ενίσχυση και οι εχθροί των Ρώσων θα νικηθούν.

Αλέξιος Μπορτσουμάνι _Святой Алексий (Гневушев) Бортсурманский-image (28)Κάποτε πέθανε ένα παιδί 13 ετών στην ενορία του. Οι γονείς και όλο το χωριό τον λάτρευαν. Η κηδεία έγινε μετά από μία εβδομάδα. Είχαν εμφανιστεί τα πρώτα σημάδια αποσύνθεσης. Ο π.Αλέξιος ίσα που μπορούσε να διαβάσει την ακολουθία εξαιτίας των δακρύων και του πόνου.. Στάθηκε με τα χέρια υψωμένα μπροστά στην Αγία Τράπεζα και άρχισε με δυνατή φωνή να προσεύχεται. Απόλυτη ησυχία είχε απλωθεί σε ολόκληρη την εκκλησία. Στο τέλος της πρσευχής φώναξε: «Κύριε, επειδή Εσύ είσαι Παντοδύναμος και μπορείς να κάνεις τα πάντα ανάστησε αυτό το παιδί. Τολμώ ταπεινά χωρίς υπερηφάνεια να στο ζητήσω… για να δοξαστεί το Πανάγιο όνομα Σου ..Ελεήμων, Εσύ μας είπες: ότι θα μας δώσεις όλα όσα Σου ζητήσουμε με πίστη. Και πάλι μας είπε: Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν»
Αμέσως ακούστηκε μία διαπεραστική φωνή. Γυρίζοντας ο Αλέξιος είδε το παιδί ανασηκωμένο να κοιτάζει γύρω του. Μετά από αυτό το θαύμα ο Άγ.Αλέξιος έζησε τρία χρόνια, ενώ το παιδί έξι χρόνια.

Σύμφωνα με την αποστολική εντολή, ο πατέρας Αλέξης προσευχόταν αδιάκοπα (βλ. 1 Θεσσαλονικείς 5: 17). Τόσο μεγάλη ήταν η πίστη και η αγάπη του δίκαιου Αλέξιου προς τον Θεό, τόσο βαθιές και ένθερμες ήταν οι προσευχές του που ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους τον υπέβαλε σε πολλές δοκιμασίες. Κάποτε, εξαντλημένος από τους πειρασμούς του διαβόλου, ο π. Αλεξέι προσευχήθηκε μπροστά στην εικόνα του Σωτήρος, τόσο που νόμιζε ότι ο Κύριος θα χώριζε την ψυχή του από το σώμα. Σε απάντηση σε αυτή την προσευχή του ο π. Αλεξέι είδε την εικόνα του Σωτήρος να δακρύζει, και άκουσε μια φωνή που του υποσχέθηκε το στέφανο της δικαιοσύνης. Έτσι ο ίδιος ο άγιος Αλέξιος θα μπορούσε να παρηγορήσει τους βασανισμενους, προτρέποντας τους να υπομείνουν και να πιστεύουν ακράδαντα στη βοήθεια του Θεού. Έγραψε σε μια πνευματική κόρη του, την ηγουμένη Μαρία: “Να είστε υπομονετικοί και να έχετε ελπίδα στη βοήθεια του Θεού, χάρη στην οποία μπορείτε να αποκρούσετε όλες τις επιθέσεις του εχθρού των ψυχών. Εάν δεν υπήρχαν πειρασμοί, δοκιμασίες, δεν θα υπήρχαν στεφάνια! “
Τον Ιανουάριο του 1848 άρχισαν να γίνονται φανερά τα πρώτα σημάδια της ασθένειάς του. Δε μπορούσε να λειτουργήσει και πήγαινε στην εκκλησία με τη βοήθεια των συγγενών του. Ακόμη και σε αυτήν την κατάσταση θεωρούσε αμαρτία να διώξει κάποιον από την εκκλησία χωρίς να τον συμβουλεύσει ή να του διαβάσει κάποια προσευχή.
Εκοιμήθη στις 21 Απριλίου 1848. Το λείψανό του παραμένει άφθαρτο.

Στον τάφο του, μέχρι στις μέρες μας, πηγαίνουν πολλοί άνθρωποι προσευχομενοι και γίνονται άφθονα θαύματα. Στη σοβιετική εποχή, οι αρχές προσπάθησαν να καταστρέψουν τον τάφο του δικαίου, αλλά η λατρεία του λαού, και τα πολλά θαύματα δεν τους επέτρεψαν να πραγματοποιήσουν το σχέδιό τους.

Αλέξιος Μπορτσουμάνι _Святой Алексий (Гневушев) Бортсурманский-bortsurmany2Αλέξιος Μπορτσουμάνι _Святой Алексий (Гневушев) Бортсурманский-0_76c27_f6d091bd_L8


Πάτερ Σιλουανέ, πως οι άνθρωποι που εργάζονται στα εργαστήριά σου δουλεύουν τόσο καλά αφού ποτέ δεν τους επιβλέπεις; Μητροπ. Αντωνίου του Σουρόζ

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Η συνάντηση με τον Θεό, η συνάντηση με τον άνθρωπο είναι δυνατά όταν αγαπάει κανείς πολύ και τους δύο, έτσι που ο προσευχόμενος να μπορεί να ξεχνά τον εαυτό του, ν’ αποσπάται από τον εαυτό του και να στρέφεται ολοκληρωτικά και προς τους δύο, για χάρη τους. Αυτός είναι ο βασικός όρος των «πρεσβειών» στην προσευχή. (Μητροπ. Αντωνίου του Σουρόζ)

Αρχιεπισκόπου Anthony Bloom

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_8 (1)50e9 (1)Για πολύ καιρό ο Γέροντας Σιλουανός ήταν οικονόμος, υπεύθυνος στα εργαστήρια του μοναστηριού. Σ’ αυτά εργάζονταν κυρίως νεαροί Ρώσοι χωρικοί, που συνήθιζαν να έρχονται στο Όρος για ένα ή δύο χρόνια για να κερδίσουν εργαζόμενοι λίγα χρήματα. Κυριολεκτικά, δεκάρα, δεκάρα τα μάζευαν για να γυρίσουν στα χωριά τους με λίγα χρήματα μήπως και μπορέσουν να βοηθήσουν την οικογένεια τους, να κτίσουν κάποια καλύβα ή ν’ αγοράσουν σιτηρά για να αρχίσουν κάποια καλλιέργεια.

Μια μέρα, οι μοναχοί, που ήταν υπεύθυνοι σε άλλα εργαστήρια στο μοναστήρι, ρώτησαν:«Πάτερ Σιλουανέ, πως συμβαίνει οι άνθρωποι που εργάζονται στα δικά σου εργαστήρια να δουλεύουν τόσο καλά αφού ποτέ δεν τους επιβλέπεις, ενώ εμείς ξοδεύουμε τον καιρό μας να τους παρακολουθούμε και παρόλα αυτά εκείνοι διαρκώς προσπαθούν να μας εξαπατήσουν;»

     Ο Γέροντας Σιλουανός απάντησε:

     «Δεν ξέρω. Μπορώ όμως να σας πω τι κάνω σχετικά μ’ αυτό. Έρχομαι το πρωί στο εργαστήρι, αφού προηγουμένως έχω προσευχηθεί για όλους αυτούς τους ανθρώπους. Έρχομαι με την καρδιά μου γεμάτη στοργή και αγάπη γι’ αυτούς, και όταν μπαίνω στο εργαστήρι, η ψυχή μου κλαίει από αγάπη για όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Κατόπιν δίνω τις δουλειές που θα κάνει ο καθένας όλη τη μέρα και όσο αυτοί εργάζονται εγώ προσεύχομαι γι’ αυτούς. Μπαίνω στο κελί μου και αρχίζω να προσεύχομαι για τον καθένα ατομικά. Στέκομαι μπροστά στο Θεό και λέω: «Ω, Κύριε, θυμήσου το Νικόλαο. Είναι νέος, μόλις είκοσι χρόνων. Άφησε στο χωριό του, τη γυναίκα του, πιο νέα απ’ αυτόν και το πρώτο τους παιδί. Ξέρεις τη δυστυχία που υπάρχει εκεί για ν’ αναγκαστεί να τους αφήσει και να έρθει εδώ. Δεν θα μπορούσαν να ζήσουν με τη δουλειά του στην πατρίδα. Προστάτεψε τους τώρα που αυτός απουσιάζει. Γίνου η ασπίδα τους εναντίον κάθε κακού. Δώσε στον ίδιο θάρρος να αγωνιστεί στη διάρκεια αυτού του χρόνου εδώ και να γυρίσει πίσω, να τους συναντήσει με χαρά και με πολύ θάρρος ν’ αντιμετωπίσει τις δυσκολίες».

      Ο Γέροντας Σιλουανός συνέχισε:

     «Στην αρχή προσευχόμουνα με δάκρυα συμπάθειας για το Νικόλαο, τη νεαρή σύζυγο του και το μικρό παιδί τους. Αλλα καθώς συνέχιζα να προσεύχομαι η αίσθηση της θείας Παρουσίας άρχιζε να αυξάνεται μέσα μου και σε κάποια στιγμή αυξήθηκε τόσο ώστε έχασα την αίσθηση του Νικολάου, της συζύγου του, του παιδιού τους, έπαψα να μιλώ για τις ανάγκες του και των συγχωριανών του και αισθανόμουνα μόνο το Θεό.  Βυθιζόμουνα στην αίσθηση της θείας Παρουσίας όλο και περισσότερο μέχρις ότου, ξαφνικά, μέσα στο κέντρο αυτής της Παρουσίας, συνάντησα τη θεία αγάπη να κρατάει το Νικόλαο, τη γυναίκα του και το παιδί τους. Τώρα πια προσευχόμουνα με την αγάπη του Θεού για όλους αυτούς, αλλά και πάλι μπήκα πιο βαθιά σ’ αυτή την παρουσία και πάλι βρήκα τη θεία αγάπη».

     «Έτσι περνώ τις μέρες μου», συνέχισε ο Γέροντας, «προσευχόμενος για τον καθένα από αυτούς τους ανθρώπους με τη σειρά για τον ένα μετά τον άλλον. Όταν τελειώσει η μέρα πηγαίνω να τους συναντήσω, τους λέω λίγα λόγια, προσευχόμαστε μαζί και, αυτοί μεν, πάνε να ξεκουραστούν, εγώ δε γυρίζω στο κελί μου να ολοκληρώσω τον κανόνα μου».

Από το βιβλίο: «Μάθε να προσεύχεσαι» Αρχιεπισκόπου Anthony Bloom. Εκδ. Η Έλαφος, σελ.121-122. 2009

***

ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ 33Ν’ αποκτήσουμε μια καρδιά με τον Ουράνιο Πατέρα μας, να συμμετέχουμε στην αγάπη Του. Αυτό σημαίνει να αγαπάμε με τον ίδιο τρόπο που αγαπά κι’ Εκείνος, – που δεν ξεχωρίζει το καλό από το κακό, που δεν ξεχωρίζει εκείνους που είναι ευγνώμονες και εκείνους που είναι αχάριστοι, να μην αναφέρω εκείνους που ίσως γοητεύουν κάποιον. Η αγάπη του Θεού είναι απέραντη και βαθιά και αγκαλιάζει τα πάντα· αυτό που διαφέρει σ’ αυτή την αγάπη είναι μια εσωτερική ποιότητα: ο Θεός μπορεί να χαίρεται και μπορεί να πληρώσει το τίμημα της αγάπης Του επάνω στον Σταυρό.

Να μάθουμε ν’ αγαπάμε ο ένας τον άλλον σύμφωνα με το πνεύμα του Ευαγγελίου: όχι απλώς να κάνουμε το καλό σε κάποιους ανθρώπους, αλλά να σκεφτόμαστε ποιο είναι αληθινά καλό για ένα πρόσωπο.

…και ο Θεός θα μας οδηγήσει στην αγάπη εκείνη που μας καλεί να αποκτήσουμε και να μοιραστούμε, μια αγάπη που είναι προσφορά του εαυτού μας, που είναι φως, χαρά, πίστη, που είναι το ξεκίνημα της αιωνιότητας εδώ και τώρα. (Κυριακή Β’ Λουκά: Η εντολή του Χριστού για την αγάπη – Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom )

Στο Άσμα Ασμάτων λέγεται: «Μύρον ακένωτον όνομά σου» (α’ 3).

Κύριε, είσαι το μόνο άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης … Πόσο πλούσια και θαυμαστά αποζημιώνεις τις αφοσιωμένες ψυχές που δεν σε ξέχασαν νεκρό μέσα στο μνήμα Σου!
Έκανες τις Μυροφόρες γυναίκες φορείς του αγγέλματος της Ανάστασης και της δόξας Σου. .. Εσύ έχρισες τις ζωντανές ψυχές τους με το μύρο της χαράς. Εκείνες που θρηνούσαν το νεκρό Κύριο, έγιναν χελιδόνια της καινούργιας άνοιξης, άγιοι στην ουράνια βασιλεία Σου.
Αναστημένε Κύριε, με τις προσευχές τους ελέησέ μας, σώσε μας, ώστε να σε δοξάζουμε μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα τώρα και πάντα και τους αιώνες των αιώνων. Αμήν. (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)


Το Μεγάλο θαύμα της Παναγίας Ακρωτηριανής Σερίφου στην αρχιλοχία Βασιλική Πλεξίδα!

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Λόγοι Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

 «Εν αρχή ήν ο Λόγος». Χωρίς Αυτόν τίποτε δεν υπάρχει.
Ο Χριστός είναι το θεμέλιο της ζωής μου.

Το παν εξαρτάται από τη σχέση μας με τον Θεό.

Τέτοιος οφείλει να είναι ο χριστιανός. Ένα «καλώδιο υψηλής τάσεως», πάνω στο οποίο μπορεί να καθίσει ένα πουλάκι χωρίς να πάθει την παραμικρή ζημία, αλλά μέσα από το οποίο περνά ενέργεια ικανή να κάνει ολόκληρο τον κόσμο να εκραγεί. Ιδού με ποιόν τρόπο εγγίζουμε την αιώνια Βασιλεία του Χριστού.

Στη ζωή δεν υπάρχει τίποτε τετριμμένο μικρό ασήμαντο.

Καθετί που κάνετε, η εργασία σας, μπορεί να είναι για τη σωτηρία σας. Αυτό εξαρτάται από σας, από τον τρόπο που το κάνετε.

Μερικές φορές οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούν την ακόλουθη μεταφορά: Αν βρισκόμαστε κάπου με έναν αυτοκράτορα, η παρουσία του επηρεάζει καθετί που κάνουμε. Γιατί να μη συμβαίνει το ίδιο και με τον αιώνιο Βασιλιά μας; Αφού είναι παρών, ας κάνουμε το καθετί κάτω από το βλέμμα Του. Πάντοτε.

 Δεν υπάρχει άλλη οδός εκτός από την αδιάλειπτη προσευχή κατά την εργασία. Μεταβάλλετε ό,τι οφείλετε να κάνετε σε προσευχή. Ανοίγετε μια πόρτα, ζητείστε από τον Κύριο ν’ ανοίξει για σας την πόρτα της μετανοίας. Κτίζετε, αναλογισθείτε ότι κοπιάζετε ματαίως και ότι τίποτε δεν μπορεί να σταθεί όρθιο, αν ο Ίδιος ο Θεός δεν συμμετέχει στην οικοδομή. Δε συνηθίζω ν’ αναζητώ πνευματικές συμβουλές από αρχηγούς κρατών και στρατηγούς, αλλά η περίπτωση του Κρόμγουελ είναι ενδιαφέρουσα. Προετοιμαζόμενος για κάποια μάχη προσευχόταν: «Κύριε, θα είμαι πολύ απασχολημένος σήμερα· ενδέχεται να Σε ξεχάσω, αλλά Συ μη με ξεχάσεις».

 Μηχανευθείτε τρόπους να είστε με τον Θεό!.

***

Το θαύμα της Παναγίας στην Βασιλική Πλεξίδα, η θαυμαστή διάσωσή της από την Παναγία Ακρωτηριανή στην Σέριφο

Παναγία Ακρωτηριανή στη Σέριφο40249295201_bc5f44781d_kΗ αρχιλοχίας Βασιλική Πλεξίδα επέζησε από το τρομακτικό δυστύχημα με το ελικόπτερο Χίουι, στην περιοχή Σαραντάπορο Ελασσόνας, όπου έχασαν τη ζωή τους τέσσερις αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς, Τετάρτη στις 19 Απριλίου 2017.

Η Βασιλική Πλεξίδα έκανε κατάθεση ψυχής, περιγράφοντας με συγκλονιστικά λόγια το θαύμα το οποίο έζησε.

«Απογειωθήκαμε στις 07:20 το πρωί από το αεροδρόμιο του Στεφανοβικείου. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα, μέσα σε μισή ώρα από τότε που απογειωθήκαμε. Πετούσαμε κοντά στο Σαραντάπορο. Μέσα σε λίγα λεπτά – εγώ ασχολιόμουν με το φάκελο του ελικοπτέρου έκανα κάτι τελευταίες εγγραφές- σηκώνω το κεφάλι μου και βλέπω ότι ήμασταν μέσα σε μια χαράδρα. Ακούω κατευθείαν το μπαμ. Χτυπήσαμε… Θυμάμαι τον εαυτό μου να χτυπά και το κεφάλι μου να πηγαίνει μπρος-πίσω. Ασυναίσθητα έκανα κατευθείαν το σταυρό μου. «Παναγία μου, φώναξα, σώσε με!» Είχα όλα τα «όπλα» μαζί μου. Την «ασπίδα» μου. Το άγιο Τετραυάγγελο, την εικονίτσα της Παναγίας, το λαδάκι της, τον Αγιασμό της Ναζαρέτ και την εικόνα της Γεροντίσσης Ανθούσας, όλα. 

ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΗ –ΜΕ ΑΡΠΑΞΕ ΚΑΙ ΜΕ ΞΕΡΙΖΩΣΕ

«Αμέσως βλέπω την Παναγία ολοζώντανη με τον κόκκινο μανδύα της, τα χρυσά κεντήματα και το χρυσό στεφάνι στο κεφάλι της. Ήταν πανέμορφη. Το Πρόσωπό Της έλαμπε και είχε λευκή επιδερμίδα. Όλο το ελικόπτερο ευωδίασε με τη θεία χάρη Της. Ήμουν στο κάθισμα. Με αγκαλιάζει μαζί μ’ αυτό και νιώθω να με «ξεσηκώνει». Την ένιωσα έντονα αυτή την εξύψωση. Ξερρίζωσε το κάθισμα μαζί με το πάτωμα και με βγάζει από το ελικόπτερο, χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω πως. Σαν να έκανε «εγχείρηση» στη λαμαρίνα και με έβγαλε. Το πως δεν το γνωρίζω. Η Παναγία ξέρει. Με έβγαλε και με ακούμπησε πάνω σ’ ένα θάμνο πίσω και αριστερά από το χώρο όπου διαδραματιζόταν το ατύχημα. Διάφορα αντικείμενα, θραύσματα και εξαρτήματα του ελικοπτέρου πεταγόντουσαν και βρέθηκαν στη δεξιά πλευρά του χώρου του ατυχήματος. Η Παναγία ήθελε να με προφυλάξει από τραυματισμό γι’ αυτό και με τοποθέτησε αριστερά για να είμαι ασφαλής και μάλιστα με ελαφρώς γυρισμένη την πλάτη προς το σκηνικό, για να μην δω τις φρικτές εικόνες των συναδέλφων μου και της συντριβής του ελικοπτέρου. Ήμουν τόσο σοκαρισμένη που αν είχα κι αυτές τις εικόνες μέσα μου δεν θα μπορούσα να συνέλθω».

Τα πράγματά μου παραδόξως βρέθηκαν όλα δίπλα μου. Η τσάντα, το κινητό μου τηλέφωνο -το οποίο δεν είχε πάθει τίποτα όπως και των υπολοίπων που χτυπούσαν ασταμάτητα- και μια εικονίτσα της Παναγίας, η οποία βρέθηκε ακουμπισμένη πάνω μου. Με ρωτούσαν αν είχα βάλει εγώ την Εικόνα επάνω μου, αλλά δεν θυμάμαι να έκανα κάτι τέτοιο. Είχα πάντα μια εικονίτσα της Παναγίας στην τσέπη της φόρμας πτήσεώς μου, αλλά όλα τα ελικόπτερα έχουν την Εικόνα Της μπροστά στο πιλοτήριο. Λογικά αυτή η Εικόνα βρέθηκε πάνω μου. Το πως δεν γνωρίζω.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΩΔΙΟ ΤΗΣ ΔΕΗ

«Μετά το ελικόπτερο συνέχισε να ανατρέπεται και απ΄ότι μάθαμε η Παναγία οδήγησε το ελικόπτερο να πέσει πάνω στην κεντρική κολώνα της ΔΕΗ, κόβοντάς την φέτες. Το καλώδιο από την κολώνα της ΔΕΗ δεν επέτρεψε η Παναγία να πέσει κάτω. Όταν πήγαμε όταν έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου, στεκόταν με θαυμαστό τρόπο σαν να το κρατούσε ένα αόρατο χέρι προς τα πάνω, το οποίο δεν εξηγείται γιατί αν το καλώδιο ακουμπούσε κάτω, θα παίρναμε όλοι φωτιά, επειδή το βουνό ήταν ποτισμένο με καύσιμο. Από το πρωί απ’ ότι μάθαμε έψαχναν αεροσκάφη και ελικόπτερα να μας εντοπίσουν αλλά δεν μπορούσαν με τίποτα γιατί το σημείο ήταν πολύ δύσβατο. Κανείς δε μπορούσε να μας δει από ψηλά, μόνο αν ερχόταν κάποιος πεζός».

ΕΠΙ ΔΥΟΜΙΣΗ ΩΡΕΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΕ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ

«Όταν παραπονέθηκαν τα γύρω χωριά ότι έγινε διακοπή του ρεύματος, έστειλε υπάλληλο η ΔΕΗ όπως μου είπε η Παναγία, η οποία μου κρατούσε συντροφιά επί 2,5 ώρες, με είχε στην αγκαλιά της στο κάθισμα. Με κρατούσε ακριβώς όπως απεικονίζεται στην εικόνα. Με κούρνιαζε σαν να ήμουν μωρό στην αγκαλιά της. Εμένα μου φάνηκε δευτερόλεπτο αλλά ήταν 2,5 ώρες. Το ατύχημα έγινε 07:50 με βρήκαν 10:30. Όλο αυτό το διάστημα ήμουν με την Παναγία. Δεν είχα αίσθηση του χρόνου, του τόπου… τίποτα. Με είχε αγκαλιά και μου έλεγε “Σώπα κόρη μου γιατί φοβάσαι; Είμαι εγώ εδώ. Θα στείλω να σε βρούνε”. Με γέμισε με γαλήνη και ηρεμία, σα να με είχε μεταφέρει σε έναν άλλο κόσμο. Μου μιλούσε χαμηλόφωνα και με μία γλυκύτητα, με ηρεμούσε μου έδινε κουράγιο γιατί ήμουν σε σοκ και μου έλεγε:
-Μην φοβάσαι, σε παρακαλώ, εγώ είμαι εδώ.
Και έτσι ξαφνικά έρχεται ο υπάλληλος της ΔΕΗ, ο οποίος ήλθε μετά από 2,5 ώρες. Εγώ νόμιζα ότι ήλθε κατευθείαν».

Ο υπάλληλος της ΔΕΗ

Πράγματι, σε λίγο φαίνεται να έρχεται ένας υπάλληλος της ΔΕΗ, ο οποίος ήταν σταλμένος από την υπηρεσία του να δεί γιατί έγινε η διακοπή του ρεύματος.
Τα γύρω χωριά με το που έγινε η διακοπή του ρεύματος, τηλεφωνούσαν στη ΔΕΗ και παραπονιόντουσαν. Έτσι ψάχνοντας να βρούν τη βλάβη, έφτασαν ως εκεί που έπεσε το ελικόπτερο. Ήταν σταλμένοι από την Παναγία. Με το που χάθηκε το σήμα από τα ραντάρ σηκώθηκαν άλλα ελικόπτερα προκειμένου να μας εντοπίσουν, αλλά ήταν αδύνατον. Η Παναγία οδήγησε το στροφείο του ελικοπτέρου στην κολόνα της ΔΕΗ, ώστε να γίνει η διακοπή του ρεύματος. Ο υπάλληλος, όπως έμαθα αργότερα, με το που έφθασε κοντά και με είδε, ένιωσε ένα δέος και ασυναίσθητα έκανε το σταυρό του. Αισθάνθηκε μια ουράνια Παρουσία, μου είπε, και ένιωσε δέος. Δεν ήξερε τι να κάνει και πως να με βοηθήσει. Τότε η Παναγία τον δυνάμωσε και ήρθε κοντά μου. Εκείνη την ώρα χτύπησε πάλι το τηλέφωνό μου, το οποίο δεν είχε σταματήσει να χτυπάει. Εγώ, φυσικά, ήμουν σε τέτοια κατάσταση που ήταν αδιανόητο να το σηκώσω. Το παράδοξο είναι ότι κανένα τηλέφωνο δεν έπαθε τίποτα και όλα χτυπούσαν. Το σήκωσε ο υπάλληλος και στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο κουμπάρος μου, ο Λοχαγός Αναγνώστου Αστέριος. Εκείνος έπαιρνε ασταμάτητα. Μόλις η σύζυγός του, η Μαρία με μια φίλη της, τη Σπυριδούλα, είχαν βγεί από την Εκκλησία όπου κάνανε Παράκληση για μένα. Τότε λέει ο κουμπάρος μου: «Διακόσες φορές πήρα. Τι πειράζει να πάρω άλλη μία;». Πήρε, και το σήκωσε ο υπάλληλος, όπως είπα. Εκείνος του είπε ότι είμαι καλά και ότι βρίσκομαι ένα χιλιόμετρο έξω από το Σαραντάπορο. Ειδοποίησαν το Αρχηγείο και έστειλαν ένα ελικόπτερο τύπου Πούμα και με πήρε.

Η ΑΝΑΡΡΩΣΗ-ΡΕΚΟΡ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΟΣΟ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ

Παναγια_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_7Με πήγαν κατευθείαν στη Θεσσαλονίκη στο 424 Γ.Σ.Ν.Ε. Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Τα χτυπήματα και τα κατάγματα ήταν πολλά, αλλά όλα επιφανειακά. Είχα ένα σοβαρό κάταγμα σε τέσσερις σπονδύλους στην σπονδυλική στήλη, οριακό με τον νοτιαίο μυελό των οστών, από το οποίο θα μπορούσα να ήμουν παράλυτη. Αλλά η Παναγία δεν το επέτρεψε. Άλλα σοβαρά κατάγματα είχα στο στέρνο, το οποίο ήταν κρίσιμο για την καρδιά μου. Στο αριστερό ζυγωματικό, θλάση στην περόνη του δεξιού ποδιού. Το σαγόνι με τη μύτη μου κρεμόντουσαν σαν σταλακτίτες. Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, με το κρανίο να έχει πεταχτεί προς τα έξω, ξεκολλώντας το τριχωτό της κεφαλής. Δεν πειράχθηκε όμως κανένα από τα εσωτερικά μου όργανα ούτε κάποιο νεύρο, ούτε και ο εγκέφαλος. Πολλαπλά τα θαύματα της Παναγίας μας!

«Δεν πόνεσα ποτέ, παυσίπονο δεν πήρα, μου έφερνε ο άντρας μου στην Εντατική το θαυματουργό λαδάκι της Παναγίας. Είχα πάντα μαζί μου στη φόρμα πτήσεως την εικόνα της Παναγίας της Ακρωτηριανής. Τη δεύτερη ημέρα εμφανίστηκε στην Εντατική, και μου είπε να μην ανησυχώ και ότι είναι Εκείνη μαζί μου και μου πήρε όλους τους πόνους. Η Παναγία μου είπε “θέλω να κηρύττεις το θαύμα το οποίο σου έγινε, για να δυναμώσει η πίστη όλων για τα έσχατα γεγονότα που έρχονται”. Εγώ της το υποσχέθηκα. Το θαύμα είναι πολλαπλό, ξεκινά από τη διάσωσή μου μέχρι την ταχεία ανάρρωση την οποία έχω». Μου έκαναν αξονική και με εξέτασαν δεκαπέντε ειδικότητες. Όλοι απορούσαν μαζί μου. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό, έλεγαν. Είχαν πει οι γιατροί πως θα κάτσω τέσσερις μήνες στο νοσοκομείο, έπειτα είπαν για δύο μήνες, ώσπου τελικά έκατσα δυόμιση εβδομάδες.

Μεγάλο το θαύμα! Πολλαπλό!
Μου είπε η Παναγία να το βροντοφωνάζω, να το κηρύττω, να το ομολογώ, να δυναμώνει η πίστη των ανθρώπων για τα έσχατα γεγονότα. Ο τρόπος με τον οποίο σώθηκα εγώ είναι ανθρωπίνως αδύνατον να συμβεί!

Μετά την θαυμαστή διάσωσή της από την Παναγία, Ένας από τους γιατρούς που την φρόντιζαν, της αποκάλυψε αργότερα ότι όταν την μετέφεραν εκεί η Βασιλική μύριζε μύρο!
Για αυτό τον λόγο η Βασιλική αφιέρωσε την στρατιωτική φόρμα, που φορούσε όταν έγινε το δυστύχημα, στην Μονή της Παναγίας Ακρωτηριανής στην Σέριφο.

http://www.athensmagazine.gr/article/news/315737-basilikh-pleksida-sygklonizei-h-perigrafh-ths-gia-to-pws-thn-eswse-h-panagia-otan-epese-to-elikoptero-sto-sarantaporohttp://www.ecclesiagoc.gr/index.php/nea/1230-diasosi-vasilikis-plexida-2017

***

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης της Ιεράς Μονής Δαδίου

Το 1990 είχε πει ότι σύντομα ο Θεός, επειδή θέλει να στηρίξει τους ανθρώπους, θα αποκαλύπτει τους Αγίους Του οφθαλμοφανώς. Επειδή οι πειρασμοί θα είναι μεγάλοι και τα βάσανα δυσβάσταχτα, θα παραχωρήσει ο Κύριος να εμφανίζονται Άγιοι, και μάλιστα μεγάλοι, όπως ο Άγιος Δημήτριος ή ο Άγιος Γεώργιος. Θα ακούν οι άνθρωποι ότι τη μία εβδομάδα παρουσιάστηκε ο τάδε Άγιος στην Κρήτη, την άλλη ο τάδε στη Μακεδονία, άλλος εδώ, άλλος εκεί.

Θα έρθουν χρόνια δύσκολα, αλλά μη φοβάστε. Τα παιδιά Του ο Θεός δεν τα εγκαταλείπει, θα τα φυλάει σκανδαλωδώς.

Επειδή έρχονται πολύ δύσκολες μέρες για την ανθρωπότητα, ο Θεός πήρε ορισμένους ανθρώπους και τους έκανε αξιωματικούς.

Όσοι κάνουν το χάραγμα, δεν θα βρουν στιγμή ησυχίας. Πρέπει ν’ αποκτήσετε ισχυρή πίστη, μόνοι σας, με υπομονή, με καλοσύνη, με δικαιοσύνη. Να μη χάσουμε την πίστη! Σταθερή πίστη, και ο Θεός θα δώσει βοήθεια. Χωρίς την προσευχή, πάμε χαμένοι. Μη σκέφτεστε για το μέλλον. Είναι όλα στα χέρια του Θεού. Να διαβάζετε Πατερικά κάθε μέρα από λίγο και ο Θεός θα φωτίζει. Ύστερα θα δυναμώνει ο νους σας.

Όταν πιστέψουμε πραγματικά, μιλάμε στον Χριστό όπως σε φίλο, όπως στον πατέρα. Και τότε Αυτός θα συνομιλήσει μαζί μας. Ο Χριστός θα μας μιλήσει σε κάθε μας ζήτημα, είτε μέσω κάποιου άλλου είτε εσωτερικά θα μιλήσει και θα τον καταλάβουμε.
Ο Θεός δεν έχει άκρες.
Ο Θεός με ένα χάδι διορθώνει τα πάντα.

Από το βιβλίο: Ιερά Μονή Δαδίου «Παναγία η Γαυριώτισσα»
Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης – Ο Πνευματικός της Μονής Δαδίου


Αγία Μαρία της Γκάτσινα Ρωσίας, Ο Θεός της έδωσε το χάρισμα να παρηγορεί τους θλιμμένους και όσους έχουν κατάθλιψη

Αγία Οσιομάρτυς Μαρία της Γκάτσινα Ρωσίας (1874-1932)

Εκοιμήθη στις 17 Απριλίου

”Και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται, ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς, και ως ολοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αυτούς.” (Σοφίας Σολομώντος Κεφ. 3, 1-9)

Ο Θεός της έδωσε το χάρισμα να παρηγορεί τους θλιμμένους, απογοητευμένους και όσους έχουν κατάθλιψη

βίος και ρήσεις της μάτουσκα Μαρίας

ΜΑΡΙΑ ΓΚΑΤΣΙΝΑ_Saint Maria of Gatchina_Св Мария Гатчинская_-- 2409v6f68d9Στην πόλη Γκάτσινα, τριάντα μίλια περίπου μακριά από την Αγία Πετρούπολη, ζούσε πριν από την επανάσταση ή μοναχή Μαρία. Το κοσμικό της όνομα ήταν Λυδία Αλεξάντροβνα Λελιάνοβα. Νέα ακόμα, πριν από την επανάσταση του 1917, είχε προσβληθεί από τη νόσο του πάρκινσον κι υπόφερε από εγκεφαλίτιδα. Αυτό προξένησε μια ακινησία σ’ ολόκληρο το σώμα της, πού νόμιζε κανείς πώς ήταν αλυσοδεμένο, ακίνητο. Το πρόσωπο της ήταν ωχρό, αναιμικό. Μπορούσε να μιλάει, αλλά με μισόκλειστο το στόμα της. Η φωνή της έβγαινε ανάμεσα από τα δόντια της. Πρόφερε πολύ αργά τα λόγια της, κι ό ήχος τους είχε μια μονοτονία. Έτσι ανάπηρη πού ήταν, είχε απόλυτη ανάγκη από βοήθεια κι από αποκλειστική φροντίδα. Το παραμικρό άγγιγμα, της προξενούσε πόνο.

Η αρρώστια αυτή πολύ συχνά συνοδεύεται από ψυχολογικές μεταβολές (εκνευρισμό, μια κουραστική επιμονή να επαναλαμβάνει στερεότυπες ερωτήσεις, να έχει υπερβολικές απαιτήσεις, να παρουσιάζει σημάδια γήρανσης κλπ.). Φυσική συνέπεια τέτοιων μεταβολών είναι οι άρρωστοι αυτοί να καταλήγουν συνήθως σε ψυχιατρεία. Η μητέρα Μαρία όμως όχι μόνο δεν είχε αλλοιωθεί ψυχικά, αλλά φανέρωσε και κάποιες εξαιρετικές πτυχές της προσωπικότητας και τού χαρακτήρα της, πού είναι πολύ σπάνιες σε τέτοιους άρρωστους. Είχε πολύ μεγάλη πραότητα, ταπείνωση, υποταγή, αυτοσυγκέντρωση και δεν ήταν καθόλου απαιτητική. Ήταν αφοσιωμένη στην αδιάλειπτη προσευχή κι υπόμενε τη δύσκολη κατάσταση της χωρίς τον παραμικρό γογγυσμό.

Ως ανταπόδοση στη μεγάλη της ταπείνωση κι υπομονή ό Θεός την προίκισε μ’ ένα χάρισμα: να παρηγορεί τούς θλιμμένους. Άνθρωποι ξένοι κι εντελώς άγνωστοι πού αντιμετώπιζαν θλίψεις, απόγνωση και κατάθλιψη, άρχισαν να την επισκέπτονται και να συζητούν μαζί της. Κι όλοι έφευγαν από κοντά της παρηγορημένοι, ανακουφισμένοι. Ένιωθαν τη θλίψη μέσα τους να φωτίζεται, τούς φόβους τους να ξεπερνιούνται, την κατάθλιψη και την απόγνωση να εξαφανίζονται. Οι φήμες για τις αρετές της εξαιρετικής αυτής μοναχής διαδόθηκαν σταδιακά πολύ μακρύτερα από τα σύνορα της Γκάτσινα.

Η μάτουσκα Μαρία ζούσε μαζί με την ελεύθερη αδερφή της Ιουλία Αλεξάντροβνα και τον αδερφό της Βλαδίμηρο Αλεξάντροβιτς. Αρχικά έμεναν στο κέντρο της πόλης, κοντά στον καθεδρικό ναό των αγίων Πέτρου και Παύλου. Αργότερα εγκαταστάθηκαν σ’ ένα μικρό ξύλινο σπίτι στα περίχωρα. Έμεναν στο ίδιο διώροφο σπίτι από το 1909 ως το 1932. Την μάτουσκα Μαρία δεν την γνώριζαν μόνο οι κάτοικοι της Γκάτσινα, μα και πολλοί κάτοικοι της πρωτεύουσας. Έτσι στη μοναχική κουρά της, πού την έκανε ένας αρχιμανδρίτης, παραβρέθηκαν πολλοί άνθρωποι. Λόγω της κατάστασης της υγείας της της έδωσαν αμέσως το μεγάλο σχήμα.

Γύρω από τη μάτουσκα Μαρία δημιουργήθηκαν δύο ομάδες. Τη μια ομάδα αποτελούσε ένας μεγάλος κύκλος πού βοηθούσε σε διάφορες σπιτικές δουλειές. Η άλλη ομάδα, πού ήταν μικρότερη, είχε τη βασική υποχρέωση να ψάλλει παρακλήσεις. Ο μικρός κύκλος αποτελούνταν από κορίτσια, ηλικίας περίπου 20 ετών. Τις καθοδηγούσε ο π. Ιωάννης Σμόλιν και μαζί του έψαλλαν στο κρεβάτι της μάτουσκα, επισκέπτονταν άλλους ασθενείς κι έθαβαν τούς νεκρούς. Το 1927 πού κοιμήθηκε ο π. Ιωάννης, τη θέση του πήρε ο π. Πέτρος Μπελάφσκυ.

***

Το Μάρτη τού 1927 επισκέφτηκε τη μάτουσκα ο Ιβάν Μιχαήλοβιτς Αντρεγέφσκυ. Όση ώρα περίμενε να γίνει δεκτός, περιεργαζόταν τις πολλές φωτογραφίες πού υπήρχαν στο δωμάτιο υποδοχής. Δύο απ’ αυτές τού έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Ήταν οι φωτογραφίες των μητροπολιτών Πετρούπολης Βενιαμίν και Ιωσήφ. Ο μητροπολίτης Ιωσήφ είχε γράψει στη δική του φωτογραφία μια πολύ συγκινητική αφιέρωση στη μάτουσκα Μαρία, παραθέτοντας μια μεγάλη περικοπή από το βιβλίο του «Στην Αγκαλιά του Πατέρα». Ο μητροπολίτης Βενιαμίν είχε γράψει κάτι σύντομο: «Στην αξιοσέβαστη και μαρτυρική μάτουσκα Μαρία, πού ανάμεσα σε τόσους πονεμένους, παρηγόρησε και μένα τον αμαρτωλό…»

Ο Ιβάν Μιχαήλοβιτς είχε τη μεγάλη τύχη να παραστεί μάρτυρας στη θαυματουργική δύναμη της μάτουσκα στις θλιμμένες ψυχές.

Κάποτε ένας νέος άντρας είχε πέσει σε απόγνωση, επειδή είχαν συλλάβει κι είχαν εξορίσει τον ιερέα πατέρα του. Όταν έφυγε από τη μάτουσκα ήταν χαρούμενος κι είχε αποφασίσει ήδη να γίνει διάκονος. Μια νέα γυναίκα πού ήταν επίσης θλιμμένη, μετά τη συνάντηση της με τη μάτουσκα, έγινε ξαφνικά πολύ χαρούμενη και αποφάσισε μάλιστα να γίνει μοναχή. Ένας ηλικιωμένος άντρας πού υπόφερε πολύ επειδή είχε πεθάνει ό γιός του, έφυγε από κοντά της παρηγορημένος. Μια ηλικιωμένη γυναίκα πού είχε έρθει κλαμένη, έφυγε ήρεμη και γαλήνια.

ΜΑΡΙΑ ΓΚΑΤΣΙΝΑ_Saint Maria of Gatchina_Св Мария Гатчинская_-- МарияГатчинская3 7Όταν την επισκέφτηκε ο Ιβάν Μιχαήλοβιτς, της είπε πως συχνά τον ταλαιπωρούσε μια κατάθλιψη που κρατούσε αρκετές εβδομάδες. Δεν μπορούσε με κανέναν τρόπο ν’ απαλλαγεί απ’ αυτήν.

«Η κατάθλιψη είναι πνευματικός σταυρός», του είπε η μάτουσκα. «Την επιτρέπει ο Θεός για να βοηθήσει εκείνους πού θέλουν μα δεν ξέρουν πώς να μετανοήσουν, εκείνους δηλαδή πού, αφού μετανοήσουν, ξαναγυρίζουν πάλι στις παλιές αμαρτίες τους…Την τρομερή αυτή ψυχική δοκιμασία μόνο δύο φάρμακα μπορούν να την θεραπεύσουν: είτε πρέπει να μάθει να μετανοεί σωστά κανείς και να προσφέρει έργα μετανοίας, ή να υπομένει τον πνευματικό σταυρό, την κατάθλιψη, με ταπείνωση, πραότητα, υπομονή κι ευγνωμοσύνη στον Κύριο. Να γνωρίζεις πώς τον σταυρό αυτόν ο Κύριος θα τον λογαριάσει ως καρπό μετανοίας... Έπειτα, σκέψου πόσο μεγάλη παρηγοριά είναι να συνειδητοποιείς πώς η δοκιμασία σου είναι ο κρυφός καρπός της μετάνοιας, ένας ανεπίγνωστος αυτοκολασμός λόγω της απουσίας απαραίτητων έργων… Με τη σκέψη αυτή πρέπει ο άνθρωπος να φτάσει στη συντριβή. Και τότε η κατάθλιψη σιγά σιγά υποχωρεί κι οι αληθινοί καρποί μετανοίας θ’ αναπτυχθούν…»

Τα λόγια αυτά της μάτουσκα Μαρίας λειτούργησαν σαν χειρουργική επέμβαση στην ψυχή του Ιβάν Μιχαήλοβιτς, σαν αφαίρεση κάποιου πνευματικού όγκου. Κι αμέσως άλλαξε, έγινε άλλος άνθρωπος.

Τη νύχτα της 17ης (ή κατ’ άλλες πηγές 19η) Φεβρουαρίου του 1932 οι αρχές συνέλαβαν πολλούς μοναχούς και πιστούς σ’ ολόκληρη τη χώρα. Συνέλαβαν επίσης και πολλές μοναχές από την Γκάτσινα, ανάμεσα τους και τη μάτουσκα Μαρία με την αδερφή της. Ήταν η εποχή πού η OGPU προχώρησε σε συλλήψεις όλων των μοναχών και μοναζουσών πού είχαν μείνει ελεύθεροι, αφού ως τότε είχαν ήδη κλείσει όλα τα μοναστήρια κι άλλοι μεν μοναχοί είχαν συλληφθεί κι άλλοι ζούσαν στον κόσμο.

Η μάτουσκα κατηγορήθηκε για αντεπαναστατική προπαγάνδα, πώς συμμετείχε σε μια αντεπαναστατική οργάνωση, σύμφωνα με την παράγραφο 10 του άρθρου 58 τού Σοβιετικού Κώδικα Εγκλήματος. Συνέλαβαν επίσης και τον αδερφό της. Και βέβαια η «προπαγάνδα» εναντίον του κομμουνισμού ήταν το χάρισμα της να παρηγορεί τούς θλιμμένους, Εκείνοι πού παρευρίσκονταν στη σύλληψη περιγράφουν μια φοβερή εικόνα εμπαιγμού κι άγριας βίας στην καρτερική κι ανάπηρη μάτουσκα, πού ήταν παράλυτη κι αδύναμη να κάνει οποιαδήποτε σωματική κίνηση. Δύο τσεκάδες  άρπαξαν από τα χέρια την ταλαίπωρη και μαρτυρική γυναίκα, την κατέβασαν από το κρεβάτι της, πού ήταν στον δεύτερο όροφο, και την έσυραν ως το φορτηγό…Ταρακουνούσαν το βασανισμένο και παράλυτο σώμα της, την πέταξαν μέσα στο φορτηγό και την οδήγησαν στο Λένινγκραντ. Έμεινε εκεί δύο μήνες, ως το θάνατο της.

Οι άνθρωποι πού τη σέβονταν και την τιμούσαν, άρχισαν να της φέρνουν στη φυλακή μικρά δέματα. Για ένα μήνα περίπου οι φύλακες δέχονταν τα δέματα της. Μετά οι φρουροί άρχισαν ξαφνικά ν’ αρνούνται, δέ τα δέχονταν.

– Πέθανε στο νοσοκομείο, τους είπαν κοφτά.

ΜΑΡΙΑ ΓΚΑΤΣΙΝΑ_Saint Maria of Gatchina_ Матушка Мария Гатчинская_-- senΣυνήθως τέτοιους αβοήθητους ανθρώπους τους εκτελούσαν. Πληροφορίες αναφέρουν πώς η μοναχή Μαρία είχε καταδικαστεί σε τριετή εξορία, μα δεν πρόλαβε να εκτελέσει την εξορία της. Στο νοσοκομείο οι γιατροί της έκαναν εγχείριση και της έκοψαν τους τένοντες. Η ταλαιπωρημένη μοναχή δεν άντεξε τους πόνους και πέθανε. Το σώμα της το παρέδωσαν σε μια ξαδέρφη της να το ενταφιάσει, αλλά «χωρίς δημοσιότητα», όπως την προειδοποίησαν. Ο ενταφιασμός της έγινε στο κοιμητήριο του Λένινγκραντ «Σμολένσκοϊε», όπου βρίσκεται κι ο ναός της Παναγίας του Σμολένσκ. (Κοντά στο παρεκκλήσι της αγίας Ξενίας της Αγίας Πετρούπολης, της δια Χριστόν σαλής).

Τον τάφο της όμως επισκέπτεται πλήθος ανθρώπων, πού κάνουν μνημόσυνα και προσεύχονται. Ο θάνατός της αναφέρεται πώς έλαβε χώρα στις 4/17 Απριλίου του 1932.

Την 26η Μαρτίου του 2007 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων της κι η μοναχή Μαρία συναριθμήθηκε στο χορό των μαρτύρων της Εκκλησίας μας. Σήμερα τα άγια λείψανά της βρίσκονται στο ναό του αγίου Παύλου, στην Γκάτσινα.

Ο αδερφός της μάτουσκα, Βλαδίμηρος Αλεξάντροβιτς, ήταν ένας αδύνατος, μικρόσωμος κι ευγενής άντρας, πού φρόντιζε την αδερφή του και δεχόταν τούς επισκέπτες με αυτοθυσία. Εκείνον τον μετέφεραν μ’ ένα «μαύρο κοράκι», δηλαδή μ’ ένα μαύρο αυτοκίνητο, απ’ αυτά πού συνήθως χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά θυμάτων πού είχαν συλληφθεί μέσα στη βαθιά νύχτα.  Μετά από ανακρίσεις πού κράτησαν εννιά μήνες, καταδικάστηκε σε πενταετή εγκλεισμό στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Σιβηρία.

Η αδερφή του, Ιουλία Αλεξάντροβνα, καταδικάστηκε σε τριετή εγκλεισμό στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, μαζί με πολλούς άλλους πού τιμούσαν τη μοναχή Μαρία. Οι φίλες της την επισκέπτονταν και της έφερναν τρόφιμα. Κανένας δεν ξέρει πότε πέθανε…

Πηγή: Πέτρος Μπότσης, Μάρτυρες του Βορρά, Γ´- Γυναίκες Μάρτυρες Ομολογήτριες, ΑΘήνα 2012

ΜΑΡΙΑ ΓΚΑΤΣΙΝΑ_Saint Maria of Gatchina_Св Мария Гатчинская_51014590

Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα
(Κεφ. 3, 1-9)

Δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού, και ου μη άψηται αυτών βάσανος. Έδοξαν εν οφθαλμοίς αφρόνων τεθνάναι. Και ελογίσθη κάκωσις η έξοδος αυτών, και η αφ’ ημών πορεία σύντριμμα, οι δε εισιν εν ειρήνη. Και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης. Και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται, ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς, και ως ολοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αυτούς. Και εν καιρώ επισκοπής αυτών αναλάμψουσι, και ως σπινθήρες εν καλάμη διαδραμούνται. Κρινούσιν έθνη, και κρατήσουσι λαών και βασιλεύσει αυτών Κύριος εις τους αιώνας, οι πεποιθότες επ’ αυτόν, συνήσουσιν αλήθειαν, και οι πιστοί εν αγάπη προσμενούσιν αυτώ, ότι χάρις και έλεος εν τοις οσίοις αυτού, και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.

 


Ο πόλεμος είναι η βέργα, πού ο Θεός τιμωρεί τα παιδιά του, για να τα αποτρέψει από την καταστροφή. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_010 2

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Ο πόλεμος είναι η βέργα, πού ο Θεός τιμωρεί τα παιδιά του, για να τα αποτρέψει από την καταστροφή.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

”παίδευε υιόν σου, ούτως γαρ έσται εύελπις, εις δε ύβριν μη επαίρου τη ψυχή σου.” (Παρ. 19,18)

Αν ο Σωτήρας ήταν υπέρ του πολέμου;

Συγχωρήστε με, αλλά αυτό μοιάζει με το ερώτημα: άραγε δέρνει η μητέρα με βέργα το παιδί της; Καμία λογική μητέρα δε δέρνει με βέργα το παιδί της χωρίς σοβαρό λόγο. Όταν εξαντλήσει όλα τα έλλογα μέσα, μόνο τότε η μητέρα καταφεύγει στη βέργα για να επαναφέρει το παιδί της αν έχει εκτραπεί.

Όμως αυτή η βέργα δεν προέρχεται από κάποια κακία, αλλά από τη φοβισμένη μητρική Αγάπη, για να μην καταστρέψει τον εαυτό του το παιδί της και ενδεχομένως να προειδοποιήσει και τα άλλα παιδιά να μη βαδίζουν σε λάθος δρόμο. Σκληρά το γιό σου να παιδαγωγείς όσο υπάρχει ελπίδα, για να μη συντελέσεις στην καταστροφή του (Παροιμ. 19)…

Κι ο πόλεμος δεν είναι τίποτα άλλο παρά βέργα, πού ο Θεός τιμωρεί τα παιδιά του, για να τα αποτρέψει από την καταστροφή. Ο Θεός πού η Αγάπη του για τους ανθρώπους είναι ασυγκρίτως μεγαλύτερη από την Αγάπη της μητέρας, δεν τιμωρεί μ’ αυτή τη βέργα το ανθρώπινο γένος από κάποια κακία, αλλά μόνο και μόνο από στοργική Αγάπη.
Ο Κύριος Χριστός αποκάλυψε στους ανθρώπους ποιος είναι ο σκοπός της ζωής τους στη γη και έδειξε με σαφήνεια το δρόμο για να φτάσουμε σ’ αυτό το σκοπό. Πριν το Χριστό οι άνθρωποι δε γνώριζαν ούτε το σκοπό της ζωής, ούτε το δρόμο μέσω του οποίου φθάνουν σ’ αυτό το σκοπό.

Ο Χριστός αποκάλυψε στους ανθρώπους, ότι η ζωή είναι σκοπός της ζωής. Δηλαδή ότι η αθάνατη ζωή είναι σκοπός αυτής της σύντομης ημισείας ζωής. Το Βασίλειο των Ουρανών είναι η λαμπρή πόλη στην οποία σπεύδουμε μέσω αυτού του κόσμου, μέσα από αυτό το δάσος συμβόλων και σημάτων, πού δείχνουν αυτήν την πόλη.

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_6ΘΑΥΜΑ_Αφού σύμφωνα με τα λόγια τού Αποστόλου του Χριστού: γιατί δεν έχουμε εδώ μόνιμη πολιτεία, αλλά λαχταρούμε την μελλοντική (Έβρ. ιγ’, 14). Ζωή στην αιώνια ζωή, στη λαμπρή πολιτεία των Αγγέλων, στο Βασίλειο των Ουρανών, αυτός είναι ο σκοπός. Και οδός προς αυτό το σκοπό είναι ο Ίδιος, το παράδειγμά Του, κι όλες οι εντολές Του. Γι’ αυτό πριν άπ’ όλα επιζητείτε τη βασιλεία του Θεού (Ματθ. στ’, 33). Αυτή είναι η θεμελιώδης, η κύρια, η μοναδική έλλογη επιδίωξη τού ανθρώπου. Αυτό είναι ακριβώς τα πάντα. Τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Δηλαδή: η τροφή και η ένδυση, και η υγεία, και η κατοικία, και η ειρήνη, και η ασφάλεια, και οι γνώσεις, και οι δεξιότητες, και όλα όσα άλλα μας είναι αναγκαία γι’ αυτή τη στιγμή της ύπαρξής μας στη γη, όλα αυτά θα σας δοθούν λέγει ο Κύριος. Αυτό πού είναι σημαντικό, αυτό θα μας δοθεί, κι όλα τα άλλα πού είναι παρελκόμενα θα μας προστεθούν…

Η ψυχή σας είναι σπουδαιότερη από το σώμα σας, λέει ο Μεσσίας στο ανθρώπινο γένος (Λουκ. ιβ’, 23). Και ακόμα: Τί ωφελείται ο άνθρωπος, αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο και χάσει την ψυχή του; (Ματθ. ιστ’, 26). Σε σχέση με τον πόλεμο θα μπορούσαμε να πούμε: τί θα ωφελούσε έναν άνθρωπο ή έναν λαό να κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο και να αμαρτήσει και να χάσει την ψυχή του; Μα όσο κι αν είναι το επίγειο βασίλειο, σήμερα είναι, αύριο δεν είναι, ενώ το βασίλειο τού Βασιλέα των Ουρανών είναι μόνιμο. Υπήρξαν άνθρωποι και πριν το Χριστό πού παρατήρησαν πώς ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής όντως δε βρίσκεται στη γη, ούτε μπορεί να βρεθεί στη γη. Ακόμα δε λιγότερο μέσα στη γη δηλαδή στο θάνατο.

Από την εμπειρία τους ήταν σε θέση να γνωρίζουν, ότι δεν υπήρξε ζωντανός άνθρωπος πού να θεώρησε κάποιο αντικείμενο στη γη ως σκοπό της ζωής του κι όταν κατέκτησε αυτό το αντικείμενο να μην πάγωσε και να μην απογοητεύτηκε. Σήμερα όμως είναι ξεκάθαρο σε κάθε αληθινό χριστιανό, καθαρότερο και από το φως της ημέρας, ότι ο άνθρωπος δε μπορεί να βρει τούς απώτερους σκοπούς της ζωής του στη γη, αλλά και οπουδήποτε αλλού σ’ αυτό το υλικό σύμπαν.

Ο σκοπός μας βρίσκεται έξω από ολόκληρο τον υλικό κόσμο στο βασίλειο της ουσίας και της πνευματικής πραγματικότητας, στο Βασίλειο τού Θεού κι όχι σ’ αυτήν την περιοχή των συμβόλων και των σημάτων εκείνου του βασιλείου. Αυτό ο Κύριος όχι μόνο είπε, αλλά και έδειξε. Το απέδειξε μ’ ολόκληρη την ύπαρξη Του, με το δράμα Του πριν και μετά το θάνατο και μέσω ολόκληρης της ιστορίας της Εκκλησίας Του. Μπορείτε άραγε να με πιστέψετε, όταν σάς λέω, ότι Εκείνος το δείχνει ακόμα και σήμερα μέσω των αγίων Του;..

***

Με το Ευαγγέλιο του ο Κύριος Χριστός δίδαξε τους ανθρώπους πώς να πολεμούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Ώστε πολεμώντας τον εαυτό τους να εξευγενιστούν, να καλλιεργηθούν, να γαληνεύσουν, να χαριτωθουν, και ακόμα να θεωθοΰν. Γι’ αυτόν τον πόλεμο, και μόνον γι’ αυτόν, σχεδίασε τη μόνη αποτελεσματική στρατηγική και τακτική.
Και έδειξε με εξαιρετικό τρόπο, πώς πρέπει να είναι οι άνθρωποι για να μη φθάνουν στον πόλεμο μεταξύ τους ή εναντίον τους. Δεν ισχυρίστηκε ότι δε θα υπάρχει πόλεμος, αλλά μας δίδαξε πώς θα απαλείψουμε τις αιτίες του πολέμου. Όμως με το προορατικό Του πνεύμα είδε πώς δε θα θελήσουν όλοι οι άνθρωποι να Τον ακούσουν, και γι’ αυτό το λόγο θα ξεσπάσουν πολλοί πόλεμοι. Θα ακούσετε πώς γίνονται πόλεμοι ή πώς προετοιμάζονται πόλεμοι.

Το ένα έθνος θα ξεσηκωθεί εναντίον του άλλου και το ένα βασίλειο εναντίον του άλλου (Ματθ. κδ’, 6-8). Ο Σωτήρας έφερε ειρήνη στους ανθρώπους, έφερε την καλή θέληση, έφερε το νου, αποκάλυψε το σκοπό, έδειξε το δρόμο, ονόμασε τα μέσα, πρόσφερε διαρκή βοήθεια σ’ όλους και τον καθένα. Όμως όλα αυτά τα Θεϊκά δώρα πολλοί θα απορρίψουν, γι’ αυτό θα κτυπηθούν με τη μάστιγα του πολέμου. Δε θα κτυπήσει άμεσα μόλις αμαρτήσουν η μάστιγα του πολέμου, αλλά μετά από αρκετή, υπεραρκετή υπομονή και συγχώρεση από το Θεό. Όταν όλα τ’ άλλα μέσα συνετισμού θα έχουν εξαντληθεί, τότε η Ουράνια Αγάπη θα χρησιμοποιήσει το έσχατο μέσο• θα μαστιγώσει τα παιδιά Του με το μαστίγιο τού πολέμου. Προβλέποντας τους πολέμους ο Χριστός κλαίει (Λουκ. ιθ’, 41). Υπάρχουν άνθρωποι πού με σκληρή ικανοποίηση προφητεύουν τούς πολέμους, όπως η κακιά μητριά πού χαίρεται όταν μαστιγώνει τα παιδιά. Ενώ η μητέρα κλαίει όταν σκέπτεται να δείρει με τη βέργα το παιδί της, ακόμα και του χειρότερου. Έτσι κι ο Χριστός γεμάτος από απεριόριστη Αγάπη για τους ανθρώπους, για τα παιδιά Του, προβλέποντας τους πολέμους κλαίει (Λουκ. ιδ’, 41).

Ο Χριστός προφήτευσε τους πολέμους ακόμα και για τους ύστατους καιρούς. Και έθιξε τις αιτίες τους. Και οι αιτίες βρίσκονται στο ότι θα βγουν ψεύτικοι μεσσίες και πολλοί ψεύτικοι προφήτες και επειδή θα πληθαίνει η κακία η Αγάπη πολλών θα ψυχρανθεί (Μάρκ. κδ’, 12-24). Οι ψεύτικοι μεσσίες θα δείξουν στους ανθρώπους ψευδείς σκοπούς της ζωής, οι ψεύτικοι προφήτες θα προφητεύσουν λανθασμένα γεγονότα και η αύξηση της κακίας και η ψύχρανση της Αγάπης θα οδηγήσει τους ανθρώπους σε λανθασμένους δρόμους. Κάποιοι άνθρωποι δε θα γνωρίζουν ούτε το σκοπό ούτε το δρόμο της ζωής. Άλλοι θα γνωρίζουν το σκοπό, αλλά λόγω της αδυναμίας τού χαρακτήρα τους θα πάρουν λανθασμένους δρόμους. Κάποιοι τρίτοι θα γνωρίζουν και το σκοπό και το δρόμο, αλλά συνειδητά και από κακία θα τα απορρίψουν και τα δύο, όπως έκαναν κάποτε οι Εβραίοι άρχοντες συνειδητά και από κακία απέρριψαν και τα δύο και σταύρωσαν το Χριστό. Μ’ αυτό τον τρόπο η Ουράνια Αγάπη θα παρακινηθεί κλαίγοντας να επιτρέψει να πέσει στα παιδιά της η μάστιγα του πολέμου.

Απ’ όλα αυτά είναι σαφής η διδαχή:
α. Ότι ο Κύριος Χριστός αποκάλυψε το σκοπό και το δρόμο της ζωής.
β. Ότι ο Χριστός με το Ευαγγέλιο Του πρότεινε και όρισε τον πόλεμο του ανθρώπου ενάντια στον εαυτό του με στόχο την απομάκρυνση των άλλων πολέμων.
γ. Ότι εκείνοι πού δε διεξάγουν πόλεμο με τον εαυτό τους, ενάντια στα πάθη τους, τις κακίες και τις αμαρτίες τους, αναπόφευκτα το διεξάγουν ενάντια στο Θεό και τους ανθρώπους γύρω τους.
δ. Ότι ο πόλεμος οπωσδήποτε θα κτυπήσει τους χριστιανούς πού καταπατούν τις εντολές του Χρίστου, ακόμα και αν δε το θέλουν όπως όταν σφάλουν τα μικρά παιδιά, τα οποία δε θέλουν τη βέργα, αλλά την προκαλούν.

Από το βιβλίο «Πόλεμος και Βίβλος», του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, εκδόσεις Παρρησία

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Γέροντα, γιατί επιτρέπει ο Θεός να συμβή μια συμφορά;
Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις. Άλλοτε επιτρέπει ο Θεός κάτι, για να βγη κάτι το καλύτερο, και άλλοτε επιτρέπει κάτι για παιδαγωγία. Άλλοι ανταμείβονται και άλλοι εξοφλούν, δεν πάει τίποτε χαμένο. Να ξέρετε πως ό,τι επιτρέπει ο Θεός, ακόμη και να εξοντωθούν π.χ. άνθρωποι, είναι φιλάνθρωπο, γιατί ο Θεός έχει “σπλάγχνα”.

πολεμος 64d28f7258dc6e23f0a39c05cb201d552

Ωδή γ΄. Ουκ έστιν Άγιος, ως Συ Κύριε.
Ούτοις εν άρμασι πολλοίς, και εν πλείοσιν ίπποις, αλλ’ ημείς ο λαός Σου, εν ονόματι τω Σω επικαλούμεθα νυν, και βοώμεν· σώσον ημάς Δέσποινα.

Ωδή ε΄. Τω θείω φέγγει Σου Αγαθέ.
Μη παραδώης χερσίν εθνών την κληρονομίαν Σου Αγνή, μη ποτε είπωσι, που εστίν η Θεογεννήτωρ, η επεποίθεισαν, αλλά άθραυστον την ποίμνην Σου διατήρησον.

Ωδή στ΄. Του βίου την θάλασσαν.
Στενάζοντες κράζομεν γόνυ κλίνοντες εις γην, χείρας εις ύψος αίροντες, εξημάρτωμεν Δέσποινα εις Θεόν, Αυτόν εξιλέωσαι, και μη βάρβαρα έθνη παιδευσάτω ημάς.

Ωδή θ΄. Θεόν ανθρώποις ιδείν αδύνατον.
Ως τείχος άρρηκτον και απόρθητον, Χριστιανών ως πρόβολος, και πύργος αχείμαστος, των δεινών και αθέων φρυάγματα, και την κορυφουμένην τυράννων έφοδον, και τας των βαρβάρων απειλάς Αγνή διάλυσον.

ΨΑΛΜΟΣ ΡΛΑ΄131ος (Μνήσθητι, Κύριε, του Δαυΐδ)
Για να λυπηθεί ο Θεός τον κόσμο, όταν εξ αμαρτιών μας γίνονται συνεχείς πόλεμοι.

Μνήσθητι, Κύριε, του Δαυίδ και πάσης της πραότητος αυτού, ως ώμοσε τω Κυρίω, ηύξατο τω Θεώ Ιακώβ• ει εισελεύσομαι εις σκήνωμα οίκου μου, εί αναβήσομαι επί κλίνης στρωμνής μου, ει δώσω ύπνον τοις οφθαλμοίς μου και τοις βλεφάροις μου νυσταγμόν και ανάπαυσιν τοις κροτάφοις μου, έως ου εύρω τόπον τω Κυρίω, σκήνωμα τω Θεώ Ιακώβ. Ιδού ηκούσαμεν αυτήν εν Ευφραθά, εύρομεν αυτήν εν τοις πεδίοις του δρυμού. Εισελευσόμεθα εις τα σκηνώματα αυτού, προσκυνήσομεν εις τον τόπον, ού έστησαν οι πόδες αυτού. Ανάστηθι, Κύριε, εις την ανάπαυσιν σου, σύ και η κιβωτός του αγιάσματος σου. Οι ιερείς σου ενδύσονται δικαιοσύνην και οι όδιοι σου αγαλλιάσονται. ΄Ενεκεν Δαυίδ του δούλου σου, μη αποστρέψης το πρόσωπον του χριστού σου. Ώμοσε Κύριος τω Δαυίδ αλήθειαν και ου μη αθετήσει αυτήν• Εκ καρπού της κοιλίας σου θήσομαι επί του θρόνου σου. Εάν φυλάξωνται οι υιοί σου την διαθήκην και τα μαρτύρια μου ταύτα, ά διδάξω αυτούς. Και οι υιοί αυτών έως του αιώνος καθιούνται επί του θρόνου σου. Ότι εξελέξατο Κύριος την Σιών, ηρετίσατο αυτήν εις κατοικίαν εαυτώ• αύτη η κατάπαυσις μου εις αιώνα αιώνος, ώδε κατοικήσω, ότι ηρετισάμην αυτήν. Την θύραν αυτής ευλογών ευλογήσω, τους πτωχούς αυτής χορτάσω άρτων, τους ιερείς αυτής ενδύσω σωτηρίαν και οι όσιοι αυτής αγαλλιάσει αγαλλιάσονται. Εκεί εξανατελώ κέρας τω Δαυίδ• ητοίμασα λύχνον τω χριστώ μου. Τους εχθρούς αυτού ενδύσω αισχύνην, επί δε αυτόν εξανθήσει το αγίασμά μου.

ΨΑΛΜΟΣ ΡΙΖ΄117ος (Εξομολογείσθε τω Κυρίω… Ειπάτω δη οίκος Ισραήλ)
Για να ταπεινώσει ο Θεός τους βαρβάρους, όταν κυκλώνουν το χωριό και το απειλούν, και να ανατρέψει τις κακές διαθέσεις τους.

Εξομολογείσθε τω Κυρίω, ότι αγαθός, ότι εις τον αιώνα το έλεος αυτού. Ειπάτω δη οίκος Ισραήλ, ότι αγαθός, ότι εις τον αιώνα το έλεος αυτού. Ειπάτω δη οίκος Ααρών, ότι αγαθός, ότι εις τον αιώνα το έλεος αυτού. Ειπάτωσαν δη πάντες οι φοβούμενοι τον Κύριον, ότι αγαθός, ότι εις τον αιώνα το έλεος αυτού. Εκ θλίψεως επεκαλεσάμην τον Κύριον και επήκουσέ μου εις πλατυσμόν. Κύριος εμοί βοηθός και ού φοβηθήσομαι τί ποιήσει μοι άνθρωπος. Κύριος εμοί βοηθός, καγώ επόψομαι τους εχθρούς μου. Αγαθόν πεποιθέναι επί Κύριον ή πεποιθέναι επ΄ άνθρωπον. Αγαθόν ελπίζειν επί Κύριον ή ελπίζειν επ΄ άρχουσι. Πάντα τα έθνη εκύκλωσαν με και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς. Κυκλώσαντες εκύκλωσαν με και το ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς. Εκύκλωσαν με ωσεί μέλισσαι κηρίον και εξεκαύθησαν ως πυρ εν ακάνθαις και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς. Ωσθείς ανετράπην του πεσείν και ο Κύριος αντελάβετο μου. Ισχύς μου και ύμνησις μου ο Κύριος και εγένετο μοι εις σωτηρίαν. Φωνή αγαλλιάσεως και σωτηρίας εν σκηναίς δικαίων. Δεξιά Κυρίου εποίησε δύναμιν, δεξιά Κυρίου ύψωσε με, δεξιά Κυρίου εποίησε δύναμιν. Ουκ αποθανούμαι, αλλά ζήσομαι και διηγήσομαι τα έργα Κυρίου. Παιδεύων επαίδευσε με ο Κύριος και τω θανάτω ού παρέδωκε με. Ανοίξατε μοι πύλας δικαιοσύνης• εισελθών εν αυταίς, εξομολογήσομαι τω Κυρίω. Αύτη η πύλη του Κυρίου, δίκαιοι εισελεύσονται εν αυτή. Εξομολογήσομαι σοι, ότι επήκουσας μου και εγένου μοι εις σωτηρίαν. Λίθον, ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος εγενήθη εις κεφαλήν γωνίας. Παρά Κυρίου εγένετο αύτη και έστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών. Αύτη η ημέρα, ήν εποίησεν ο Κύριος, αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή. Ω Κύριε, σώσον δη• ω Κύριε, ευόδωσον δη. Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου• ευλογήκαμεν υμάς εξ οίκου Κυρίου. Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν• συστήσασθε εορτήν εν τοις πυκάζουσιν εως των κεράτων του θυσιαστηρίου. Θεός μου ει σύ και εξομολογήσομαι σοι• Θεός μου ει σύ και υψώσω σε• εξομολογήσομαι σοι, ότι επήκουσας μου και εγένου μοι εις σωτηρίαν. Εξομολογείσθε τω Κυρίω, ότι αγαθός, ότι εις τον αιώνα το έλεος αυτού.