iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Η ευγνωμοσύνη ανθίζει στις καρδιές μας πιο δυνατά όταν αυτό που δεχόμαστε δεν το αξίζουμε… Η θεραπεία των δέκα λεπρών. Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh

Ιησούς Χριστός Θεραπεία των δέκα λεπρών Jesus-Christ_Healing of the Ten Lepers-Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_24235432

Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ (Λουκ. ιζ΄ 12-19) Θεραπεία των δέκα λεπρών

Στόμα που ευχαριστεί πάντοτε τον Θεό, δέχεται από τον Θεό ευλογία. Και η καρδιά η οποία ευχαριστεί διαρκώς το Θεό, γεμίζει από Θεϊκή χαρά και χάρη!… Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

«… Να ζείτε σε διαρκή δοξολογία και ευχαριστία προς το Θεό, διότι μεγαλύτερη αμαρτία είναι η αχαριστία και μεγαλύτερος αμαρτωλός ο αχάριστος…» Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Οφείλουμε να ευχαριστούμε για όλα το Θεό και να παραδίδουμε τον εαυτό μας στο θέλημά Του. «Πάντοτε χαίρετε, αδιαλείπτως προσεύχεσθε, εν παντί ευχαριστείτε, τούτο γαρ θέλημα Θεού εν Χριστώ Ιησού εις υμάς» (Α΄ Θεσ. ε΄ 16-18). Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Ομιλία για την ευγνωμοσύνη
Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)
17 Δεκεμβρίου 1989

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος

Δέκα λεπροί ήρθαν στον Κύριο· δέκα άνθρωποι που ήταν τελετουργικά ακάθαρτοι και γι’ αυτό είχαν απορριφθεί από την κοινότητα τους, αδυνατούσαν να παραβρεθούν στην κοινή λατρεία στο Ναό, αδυνατούσαν να πλησιάσουν τις κατοικίες των ανθρώπων επειδή η αρρώστεια τους μπορούσε να μεταδοθεί στους άλλους: θα μπορούσαν να μολυνθούν, να αρρωστήσουν θανατηφόρα.

Ήρθαν στον Κύριο και στάθηκαν μακρυά επειδή γνώριζαν ότι δεν είχαν δικαίωμα να πλησιάσουν, να Τον αγγίξουν καθώς έκανε η αιμορροούσα και θεραπεύτηκε. Από μακρυά κραύγασαν για έλεος, και ο Κύριος τους θεράπευσε· τους έστειλε στους ιερείς για να καθαριστούν τυπικά. Δέκα πήγαν και οι εννέα δεν γύρισαν πίσω ποτέ. Ένας απ’ αυτούς ανακαλύπτοντας καθ’ οδόν ότι θεραπεύτηκε, άφησε κάθε άλλο ενδιαφέρον εκτός από την ευγνωμοσύνη σ’ Εκείνον που τον κατέστησε υγιή ψυχικά και σωματικά. Επέστρεψε και ευχαρίστησε τον Κύριο, και το Ευαγγέλιο μας λέει ότι ήταν Σαμαρείτης, ένας άνθρωπος που δεν ανήκε στην Εβραϊκή κοινότητα, ένας άνθρωπος δίχως δικαιώματα στον λαό του Ισραήλ, ένας άνθρωπος που δεν ήταν μόνο ξένος αλλά απορριπτέος.

Γιατί- ο ίδιος ο Χριστός τον ρωτά -γιατί συμβαίνει και οι εννέα απ’ αυτούς δεν σκέφτηκαν να επιστρέψουν; Επειδή ένοιωσαν ότι τη στιγμή που καθαρίστηκαν επανήλθαν πλήρεις εν μέσω του λαού του Ισραήλ· δεν χρειάζονταν τίποτα περισσότερο, είχαν τα πάντα.

Ο Σαμαρείτης ήξερε ότι καθαρίστηκε, ότι θεραπεύτηκε, αποκαταστάθηκε δίχως να έχει κανένα δικαίωμα στην αγάπη του Θεού και σε τούτη τη πράξη του Χριστού. Δεν είναι αλήθεια ότι η ευγνωμοσύνη ανθίζει στις καρδιές μας πιο δυνατά όταν αυτό που δεχόμαστε δεν το αξίζουμε, όταν είναι ένα θαύμα θεϊκής και ανθρώπινης αγάπης; Όταν νομίζουμε ότι αξίζουμε κάτι και το δεχόμαστε, το δεχόμαστε σαν να μας οφείλεται· αυτό έκαναν και οι εννέα Εβραίοι. Αλλά ο Σαμαρείτης ήξερε ότι δεν είχε δικαίωμα στο έλεος του Θεού, στο θαύμα της θεραπείας, και η καρδιά του γέμισε μ’ ευγνωμοσύνη.
Αυτό δεν ισχύει και σ’ εμάς; Πράγματι! Πράγματι έχει να κάνει μ’ εμάς δυστυχώς, επειδή όλοι μας νοιώθουμε ότι έχουμε δικαίωματα: δικαίωμα στο ανθρώπινο ενδιαφέρον, δικαίωμα στην αγάπη, σε ο,τι μπορεί να μας δώσει η γη και οι ανθρώπινες σχέσεις, δικαίωμα στην φροντίδα του Θεού και στην προς εμάς αγάπη. Και γι’ αυτό, όταν δεχόμαστε ένα δώρο είμαστε εξωτερικά ευγνώμονες, λέμε ένα επιπόλαιο «ευχαριστώ»· αλλά αυτό δεν μεταμορφώνει τη σχέση μας, είτε προς τον Θεό, είτε προς εκείνους που υπήρξαν ελεήμονες προς εμάς. Το δεχόμαστε όπως μας αρμόζει και είμαστε ευγνώμονες σ’ εκείνους που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να μας αποδοθεί αυτό που «απλώς» είχαμε δικαίωμα να έχουμε.

Ο πρώτος Μακαρισμός μας μιλάει εν προκειμένω ξεκάθαρα: Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, διότι σ’αυτούς ανήκει η Βασιλεία του Θεού.. Ποιοί είναι «οι πτωχοί τω πνεύματι;» Δεν είναι εκείνοι που είναι απλώς πτωχοί· η φτώχεια δεν προκαλεί τις μεγάλες αρετές από μόνη της· «πτωχοί τω πνεύματι», είναι εκείνοι που στην καρδιά και στο μυαλό, μ’ όλο τους το είναι, γνωρίζουν ότι δεν κατέχουν τίποτα που δεν είναι δώρο και δεν αξίζουν τίποτα απ’ ο,τι μας δίνεται δωρεάν. Ας το σκεφτούμε λίγο αυτό.

Δεν αποκτήσαμε υπόσταση από δική μας θέληση· ο Θεός μας έδωσε ύπαρξη, όχι μ’ εντολή, αλλά με μια πράξη ισχύος. Από μια πράξη αγάπης, επειδή μας αγάπησε τόσο ώστε μας έδωσε υπόσταση. Με αυτήν την πράξη μας λέει: Σας αγαπώ! Δίχως εσάς ο κόσμος που δημιούργησα δεν θα ήταν ολοκληρωμένος στα μάτια μου· αλλά έχω πίστη ότι δεν θα προδώσετε την εμπιστοσύνη μου. Ελπίζω στο καλό που υπάρχει μέσα σας. Η αγάπη μου δεν θα λαθέψει ποτέ, η πίστη και η ελπίδα μου σ’ εσάς θα παραμείνουν ακλόνητες – ανταποκριθήτε σ’ αυτές. Το θαύμα είναι ότι, όσο λίγο κι αν πιστεύουμε στον Θεό, Εκείνος πιστεύει σ’ εμάς. Αυτό δεν είναι θαύμα; Και υπάρχουμε μόνο εξαιτίας αυτής της πίστης του Θεού σ’ εμάς, εξαιτίας αυτής της ελπίδας και της αγάπης που μας περιέβαλε.

Και αν πάμε λίγο πιο πέρα, δεν υπάρχουμε απλώς- είμαστε ζωντανοί με την αναπνοή του Θεού που μας κάνει όμοιούς Του, ικανούς να Τον γνωρίζουμε! Και αποκαλύφθηκε σ’ εμάς με τόσους πολλούς τρόπους, αλλά εν τέλει στην Ενσάρκωση Του: ο ίδιος ο Θεός έγινε άνθρωπος για εμάς για να δούμε πόσο έχουμε αγαπηθεί από Εκείνον, πόσο σπουδαίοι είμαστε στα μάτια Του, και πόσο πραγματικά σπουδαίοι είμαστε εν δυνάμει στην ανθρώπινή μας φύση. Κοινωνούντες τον Χριστό μπορούμε να γίνουμε όλοι υιοί και θυγατέρες του Ζώντος Θεού, μέτοχοι της Θεϊκής φύσεως. Και για να το επιτύχει αυτό ο Χριστός μας πρόσφερε τη ζωή Του, τη διδασκαλία Του, τον θάνατο Του, την συγχώρεση που έδωσε σ’ εκείνους που Τον σταύρωσαν: «Άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι!» Αυτό μας αφορά συνεχώς, μέρα με την μέρα, από την Ανάστασή Του και τη διακήρυξη της ανθρώπινης δόξας μας, αφού κάθησε στα δεξιά του Θεού, λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Αν θέλεις να ξέρεις πόσο σπουδαίος είναι ο άνθρωπος, κοίταξε στο θρόνο του Θεού – θα δείς τον Άνθρωπο καθισμένο στα δεξιά της δόξης!

Δεν είναι σ’ μας αρκετό να είμαστε ευγνώμονες ενώπιον οποιασδήποτε άλλης δωρεάς που μας παραχωρήθηκε: η αγάπη των πιο κοντινών μας προσώπων και άλλων που νοιάζονται, η ασφάλεια της ζωής, της τροφής, του αέρα, η υγεία. Αλλά όλοι μας τα θεωρούμε δεδομένα· δεν είμαστε «πτωχοί τω πνεύματι» – θεωρούμε σαν να μας τα ωφείλουν· γιατί να είμαστε ευγνώμονες που μας δίνεται ο,τι δικαιούμαστε; Γιατί δεν μας δίνει ο Θεός ο,τι έχει υποχρέωση να μας δώσει; Αυτή είναι η στάση μας, δεν το διατυπώνουμε τόσο ωμά, αλλά ζούμε έτσι!

Ο Σαμαρείτης δεν έκανε το ίδιο· δεν είχε κανένα δικαίωμα να μοιραστεί κάτι που ήταν δικαίωμα του λαού του Ισραήλ- και του δόθηκε! Και η ευγνωμοσύνη του ήταν φλεγόμενη, λάμπουσα!

Δεν μπορούμε να μάθουμε κάτι απ’ αυτόν; Κι επίσης, δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πόσο υπέροχο θα ήταν αν από ευγνωμοσύνη ζούσαμε κατά αυτόν τον τρόπο ώστε να δώσουμε χαρά στον Κύριο, τη χαρά ότι δεν μας δημιούργησε μάταια, ότι δεν πιστεύει μάταια σ’ μας, ότι δεν μας εμπιστεύτηκε μάταια, ότι η αγάπη που λάβαμε είναι τώρα σαρκωμένη, όχι μόνο συναισθηματικά, αλλά στην πράξη!

Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι είναι μεγαλύτερη χαρά να δίνεις από το να παίρνεις· είναι αυτή η στάση μας; Αν είμαστε αληθινά ευγνώμονες για τα χαρίσματα που είναι δικά μας- πόσο γενναιόδωρα, με πόση χαρά θα προσφέραμε στον καθένα γύρω μας μέσα από μια πράξη αγάπης που θα ήταν το μερίδιο μας στην αγάπη του Θεού. Και αν συνειδητοποιήσαμε ότι όλα που έχουμε στην ψυχή, στο σώμα, σε καταστάσεις της ζωής συμβαίνουν επειδή ο Θεός μας έστειλε στον κόσμο σαν αγγελιοφόρους Του να φέρουμε την θεϊκή παρουσία με τίμημα αν χρειαστεί τη ζωή μας- πόσο ευγνώμονες θα είμασταν και πως θα ζούσαμε έτσι που ο Θεός που θα κοίταζε τον καθένα από εμάς, θα έλεγε: να ένας μαθητής μου που κατανόησε το θέλημα μου και ζει σύμφωνα μ’ αυτό!

Ας προβληματιστούμε· ας μάθουμε να ζούμε μ’ ευγνωμοσύνη, με τη χαρά ότι αγαπηθήκαμε μέσα από την κοινωνία μας με τον Θεό, αλλά γνωρίζοντας ότι πρόκειται για μια πράξη ευγνωμοσύνης, χαρισμένης γενναιοδωρίας, δεν έχουμε δικαιώματα και όμως κατέχουμε τα πάντα. Ο Απόστολος Παύλος είπε τούτο: Δεν έχω τίποτα και όλα τα κατέχω. Ο καθένας μας θα μπορούσε να είναι τόσο πλούσιος μέσα στην απόλυτη πτωχεία, πλούσιος από την αγάπη, τη δύναμη και τον πλούτο του Θεού.

Ας προβληματιστούμε και ας προσφέρουμε στον Θεό, με μια πράξη ευγνωμοσύνης όχι μόνο στα λόγια, που αμυδρά νοιώσαμε, αλλά έμπρακτα στη ζωή μας: ας του δώσουμε τη χαρά και τη βεβαιότητα ότι δεν μας δημιούργησε μάταια, δεν έζησε και δεν πέθανε μάταια για εμάς, ότι είμαστε αληθινοί μαθητές Του που έχουμε καταλάβει και θέλουμε να ζήσουμε το Ευαγγέλιό Του. Αμήν.
Απόδοση στα νεοελληνικά: http://www.agiazoni.gr/article.php?id=66690339639296437653Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_virgin-mary-church-goreme-cappadocia

Η γιαγιά μου, η σίτου μου, «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου. Σ’ ευχαριστώ. Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου»!
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/16/%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B7-%CF%83%CE%AF%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%83-%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8E/

Αγίου Ρωμανού του μελωδού – κοντάκιον εις τον λεπρόν.

Προοίμιον

Ως τον λεπρόν εκάθαρας της νόσου, παντοδύναμε,
το ψυχικόν ημών άλγος θεράπευσον ως εύσπλαγχνος
τη πρεσβεία της θεοτόκου, ιατρέ των ψυχών ημών,
φιλάνθρωπε
σωτήρ και μόνε αναμάρτητε…

Όπως τον λεπρό ελευθέρωσες απ’ την αρρώστια της λέπρας, Παντοδύναμε,
τον ψυχικό μας πόνο γιάτρεψε, Σπλαχνικέ,
με τη μεσολάβηση της Θεοτόκου, Γιατρέ των ψυχών μας,
Φιλάνθρωπε
Σωτήρα και μόνε Αναμάρτητε…

Από το βιβλίο: ΡΩΜΑΝΟΥ ΜΕΛΩΔΟΥ «ΥΜΝΟΙ»Μετάφραση Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης.ΤΟΜΟΣ Α’ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ Από σελ. 138 -155.

Advertisements


Ο αββάς Μακάριος έλεγε: Όλος ο αγώνας πρέπει να αποβλέπει στο να μην κρίνουμε τον πλησίον.

Άγιος Μακάριος ο Μέγας της Αιγύπτου
Όσιος Μακάριος, ο Αλεξανδρεύς
Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός Επίσκοπος Εφέσου
Όσιος Αντώνιος ο Ερημίτης, του Μαρτκοπί της Γεωργίας
Θεόδωρος ο διά Χριστόν Σαλός του Νόβγκοροντ
Ανακομιδή του τιμίου λειψάνου του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

Εορτάζει στις 19 Ιανουαρίου

Στίχοι
Θανούσα θείων η δυάς Μακαρίων,
Ζωής μετέσχε της μακαριωτάτης.
Γην μακάρων λάχον εννεακαιδεκάτη Μακάριοι.

Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος _Macarius of Egypt the Great_ Макарий Великий Египетский_0_1b9501_1dcc7766_origΕίπε ο αββάς Μακάριος: «Εάν επιπλήττοντας κάποιον, αισθανθείς μέσα σου να κινείται οργή, ικανοποιείς δικό σου πάθος και δεν σε υποχρεώνει κανείς να χάσεις τον εαυτό σου, για να σώσεις άλλους».

Παρακάλεσε ο Αββάς Ησαΐας τον Αββά Μακάριο, λέγοντας: «Πες μου κάτι». Και του λέγει ο γέρων: «Φεύγε τους ανθρώπους». Και τον ρωτά ο αββάς Ησαΐας: «Τι σημαίνει το να φεύγει τινάς τους ανθρώπους». Και ο γέρων του αποκρίθηκε: «Το να μείνης στο κελλί σου και να κλάψεις τις αμαρτίες σου».

Έλεγαν για τον αββά Μακάριο το Μεγάλο ότι έγινε, καθώς είναι γραμμένο, θεός επίγειος (Ιω.10, 34), γιατί όπως ο Θεός σκεπάζει τον κόσμο, έτσι και ο αββάς Μακάριος σκέπαζε τα ελαττώματα που έβλεπε στους άλλους σαν να μην τα έβλεπε και εκείνα που άκουγε σαν να μην τα άκουγε.

Όλος ο αγώνας πρέπει να αποβλέπει στο να μην κρίνουμε τον πλησίον.
Γιατί όταν το χέρι του Κυρίου φόνευσε όλα τα πρωτότοκα στη χώρα της Αιγύπτου, δεν έμεινε σπίτι που να μην είχε νεκρό».
Τον ρωτάει ο αδελφός: «Τι σημαίνουν τα λόγια αυτά;» «Σημαίνουν―είπε ο Γέροντας―ότι, εάν όλα εκείνα που μας εμποδίζουν μας αφήσουν να δούμε τις αμαρτίες μας, δεν θα βλέπουμε τις αμαρτίες του πλησίον.
Άλλωστε είναι ανοησία, ενώ έχει δικό του νεκρό ο άνθρωπος, να τον αφήσει και να πάει να κλάψει το νεκρό του πλησίον.
Και το να πεθάνεις έναντι του πλησίον σημαίνει να έχεις μπροστά σου τη δική σου αμαρτία και να μην έχεις μέριμνα για κανένα άνθρωπο ότι αυτός είναι καλός ή εκείνος είναι κακός. Μην κάνεις κακό σε κανένα άνθρωπο, ούτε να σκέφτεσαι πονηρά για κανένα. Μην εξευτελίσεις κάποιον που κάνει το κακό αλλά και να μην συμφωνήσεις μ’εκείνον που κάνει κακό στον πλησίον ούτε να χαίρεσαι μ’αυτόν που βλάπτει τον πλησίον. Αυτό σημαίνει το να είμαστε νεκροί έναντι του πλησίον.
Μην κατηγορείς κανένα• να λες: Ο Θεός γνωρίζει τον καθένα και να μη συμφωνείς μ’αυτόν που κατηγορεί• να μη χαίρεσαι που κατηγορεί αλλά ούτε και να τον μισείς. Αυτό είναι το νόημα του να μην κρίνουμε.
Μην εχθρεύεσαι κανέναν άνθρωπο• και να μην κρατήσεις έχθρα μέσα στην καρδιά σου ,αλλά μη μισήσεις και αυτόν που εχθρεύεται τον πλησίον. Αυτή είναι η ειρήνη. Να παρακινείς τον εαυτό σου σ ’αυτά. Ο κόπος είναι προσωρινός, ενώ η ανάπαυση είναι αιώνια με τη χάρη του Θεού Λόγου. Αμήν.»

Είπε ο αββάς Μακάριος: «Αληθινά, δεν υπάρχει παρθένα ή παντρεμένη ή μοναχός ή κοσμικός, ο Θεός την πρόθεση ζητάει και δίνει το Άγιο Πνεύμα σε όλους».

Όταν μια νέα γυναίκα που είχε μείνει έγκυος από κάποιον κρυφό εραστή, τον συκοφάντησε ότι το παιδί ήταν δικό του, εκείνος το δέχτηκε, υπέμεινε κάθε είδους προσβολές από τον πληθυσμό εκείνου του τόπου και άρχισε να δουλεύει διπλάσια, για να συντηρήσει και τη γυναίκα με το παιδί της. Και, όταν αργότερα αποκαλύφθηκε η συκοφαντία, έφυγε κρυφά και δε ζήτησε ποτέ το δίκιο του.

Έλεγε ο αββάς Μακάριος ότι «ο λόγος ο κακός και τους καλούς τους κάνει κακούς, ενώ ο καλός λόγος και τους κακούς τους κάνει καλούς».

Όσο φέρνουμε διαρκώς στο νού μας τα κακά που τυχόν μας προξένησαν οι αδελφοί μας, έλεγε ο Όσιος Μακάριος, τόσο απομακρύνουμε τον Θεό απ᾿ αυτόν. Όταν τα λησμονούμε παρευθύς, δεν τολμούν οι δαίμονες να μας πειράξουν.

Έλεγε ο αββάς Πέτρος για τον αββά Μακάριο: Κάποτε πήγε σε έναν αναχωρητή και βλέποντάς τον να υποφέρη, του ζήτησε να του πη τι ήθελε να βάλει στο στόμα του γιατί κανείς δεν ήταν στο κελλί του. Και εκείνος του είπε παστέλλι. Δεν δίστασε τότε ο γενναιόκαρδος να πάη στην Αλεξάνδρεια για να το φέρη στον άρρωστο. Και αυτό το θαυμαστό γεγονός δεν έγινε φανερό σε κανέναν.

Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος _Macarius of Egypt the Great_ Макарий Великий Египетский_ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΟΣΙΟΣ (3)Ο αββάς Πέτρος είπε πάλι, καθώς ο αββάς Μακάριος φερόταν με ακακία σε όλους τους αδελφούς, κάποιοι τον ρώτησαν: «Γιατί κάνεις έτσι τον εαυτό σου;» Και τους αποκρίθηκε: «Δώδεκα χρόνια υπηρέτησα τον Κύριό μου, για να μου δώσει αυτό το χάρισμα, και όλοι με συμβουλεύετε να το αποβάλλω;».

Έλεγαν για τον Αββά Μακάριο τον Αιγύπτιο ότι ανεβαίνοντας από τη Σκήτη και φορτωμένος ζεμπίλια, κουράσθηκε και κάθησε. Και προσευχήθηκε, λέγοντας Θεέ μου συ ξέρεις ότι δεν μπορώ πια. Και, ευθύς, βρέθηκε στον ποταμό.

Αργότερα, πάλι, έτυχε ο διάβολος να βρει στην έρημο τον αββά Μακάριο, πολύ εξαντλημένο από σωματική κούραση, και του λέει: Ιδού, που έλαβες την χάρη του αγίου Αντωνίου. Γιατί, λοιπόν, δεν κάνεις χρήση αυτού του προνομίου και δεν ζητάς από το Θεό τρόφιμα και λίγη δύναμη για ν’ αντέξεις στην οδοιπορία σου;
Και ο Γέροντας αμέσως του απαντά:
Η δύναμή μου είναι ο Κύριος και σ’ αυτόν είναι αφιερωμένος κάθε ύμνος μου ( Ψαλμ . ριζ’ 14). Κ’ εσύ πάψε να βάζεις σε πειρασμό το δούλο του Θεού!

Aλλοτε, πάλι, όπως μας είπαν, έμενε σ’ ένα σπήλαιο της ερήμου για να προσεύχεται. Εκεί κοντά υπήρχε κ’ έν ‘ άλλο σπήλαιο, που σ’ αυτό έμενε μια ύαινα. Μία μέρα, εκεί που προσευχόταν στον ο Γέροντας, ήρθε η ύαινα και τριβόταν στα πόδια του. Σε μία στιγμή έπιασε την άκρη του ράσου του και τον τραβούσε ήρεμα προς το δικό της σπήλαιο. Εκείνος την ακολούθησε, λέγοντας μέσα του:
– Τι να θέλει, άραγε, τούτο το θηρίο με τέτοια καμώματα;
Όταν πια τον έφερε ίσαμε με το δικό της σπήλαιο, μπήκε μέσα και βγάζει τα μωρά της, που είχαν γεννηθεί τυφλά. Ο Γέροντας προσευχήθηκε, και σε λίγο τα μικρά της άνοιξαν τα μάτια τους και έβλεπαν. Η ύαινα, τότε, για τον ευχαριστήσει του έφερε για δώρο ένα πολύ μεγάλο δέρμα ενός τεραστίου κριαριού και το απόθεσε μπρος στα πόδια του. Ο Γέροντας της χαμογέλασε για την ευγνωμοσύνη και τα αισθήματα που έδειξε, και παίρνοντας το δέρμα το ‘κανε στρωσίδι του. Λέγεται ότι αυτό το δέρμα σώζεται μέχρι σήμερα στο κελλί κάποιου μοναχού.

Διηγούνται, ακόμη, για τον αββά Μακάριο, πως του πήγαν μια φιλομόναχη και παρθενεύουσα κόρη, την οποία ένας κακούργος την είχε μεταβάλει, με διάφορες μαγείες σε φοράδα. Την πήραν, λοιπόν, οι γονείς της και την πήγαν στον άγιο Γέροντα και τον παρακάλεσαν πολύ θερμά, αν ήθελε να προσευχηθεί για να την μεταβάλει και πάλι σε γυναίκα. Ο Γέροντας την έκλεισε σ’ ένα χώρο μόνη της, μαζί με τους γονείς της, ενώ εκείνος για εφτά ημέρες προσευχόταν διαρκώς σ’ ένα διπλανό κελλί . Την έβδομη μέρα, μαζί με τους γονείς της, ο Γέροντας ήρθε και την άλειψε όλη με άγιο λάδι. Μετά, γονάτισε και προσευχήθηκε πάλι, μαζί με τους γονείς της. Όταν σηκώθηκαν από την προσευχή, ο Γέροντας και οι γονείς, την είδαν να έχει γίνει πάλι η θυγατέρα τους που ήξεραν!

Πρέπει λοιπόν ο άνθρωπος με τη θέλησή του να καλλιεργήσει το χωράφι της καρδιάς του, αλλά χρειάζονται και οι βροχές της Χάριτος (Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος).

Πολλοί έτρεχαν κοντά του και ενοχλούσαν την ησυχία του. Τότε ο Όσιος κατασκεύασε έναν λάκκο κάτω από το έδαφος με στροφές στο είδος του κοχλία σε απόστασι μισό στάδιο περίπου από το κελλί του και στην άκρη του λάκκου έσκαψε με τα χέρια του ένα σπήλαιο. Και όταν έρχονταν πολλοί άνθρωποι και τον ενωχλούσαν, τότε περνούσε κρυφά από τον λάκκο και κρυβόταν μέσα στο σπήλαιο, όπου δεν τον εύρισκε κανένας.

Ο Όσιος Μακάριος σε προχωρημένη ηλικία εξορίσθηκε σε νησίδα του Νείλου από τον Αρειανό Επίσκοπο Αλεξανδρείας Λούκιο και κοιμήθηκε με ειρήνη σε ηλικία 90 ετών το έτος 391 μ.Χ.

Απολυτίκιον Oσίου Μακαρίου του Αιγυπτίου. Ηχος α’.

Της ερήμου πολίτης και εν σώματι Άγγελος, και θαυματουργός ανεδείχθης, θεοφόρε πατήρ ημών Μακάριε, νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τους νοσούντας και τας ψυχάς, των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σέ στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σού πάσιν ιάματα.

Ωδή ε’ Ήχος δ’ «Τον φωτισμόν σου Κύριε, κατάπεμψον ημίν

Αναπετάσας Όσιε, ψυχής το νοερόν, και τας αισθήσεις σοφώς κυβερνήσας, γέγονας ναός ηγιασμένος, τω Θεώ και πανίερος.

Κατακοσμήσας Όσιε, ψυχής το νοερόν, και ηγεμόνα τον νούν καταστήσας, έσχες τον Χριστόν ηνιοχούντα, προς πορείαν ουράνιον.

Ο Οίκος

Τον του Κυρίου εραστήν, των Μοναστών το κλέος, θαυμάτων τον ταμίαν, Μακάριον τον μέγαν, ανευφημήσωμεν πιστώς· ούτος γαρ τω φέγγει των αγώνων αυτού, ως ήλιος εξέλαμψε, φωτίζων τους εν σκότει υπάρχοντας παθών και αμαρτίας, και εκδιώκων των δαιμόνων την ζοφεράν πλάνην ανενδότως. Διό και ποταμούς πλουσίων θαυμάτων, ως εκ κρήνης λογικής εκβλύζων, πάντων τας ψυχάς ρωννύει των εκβοώντων· Πατέρων Πάτερ, Μακάριε Όσιε.

Ωδή θ’, «Εύα μεν τω της παρακοής νοσήματι

Δάκρυσι μεν, τοις ασκητικοίς την άρουραν, της καρδίας σου κατήρδευσας· χαίρων δε πάτερ θεοφόρε, νυν εν αγαλλιάσει τα δράγματα, συλλέγεις των αγώνων τα έπαθλα· όθεν σε πάντες μακαρίζομεν.

Άδυτον, ανέτειλέ σοι φως, αΐδιος ευφροσύνη υπεδέξατο, ένθα χορεύων, συν Αγγέλοις περί τον Βασιλέα και Κύριον, των πίστει επιτελούντων την μνήμην σου, μέμνησο Πάτερ παμμακάριστε.Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος _Macarius of Egypt the Great_ Макарий Великий Египетский_monashestvo_v_egipte2 - Copy

Mănăstirea Sf. Macarie cel Mare, Egipt

 


Ο Αντώνιος βρίσκεται στον τόπον εκείνον, οπού είναι ο Θεός. Επειδή αγάπησε τον Θεόν υπεράνω όλων.

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Εορτάζει στις 17 Ιανουαρίου

Αντώνιος_0001 20001 383_dionisiat000070001Ο Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης είχε πει:
“Γιορτάζει ο υποτακτικός του Μεγάλου Αντωνίου, ο Μέγας Αθανάσιος. Για να καταλάβετε πόσο μεγάλος είναι ο Μέγας Αντώνιος, το δακτυλάκι το μικρό του χεριού του είναι ο Μέγας Αθανάσιος”.

Στον αββά Αντώνιο αποκαλύφθηκε στην έρημο ότι: «στην πόλη υπάρχει κάποιος όμοιός σου, ιατρός στην επιστήμη, που προσφέρει το περίσσευμά του σε όσους έχουν ανάγκη και καθημερινώς ψάλλει τον τρισάγιο ύμνο μαζί με τους αγγέλους».

Ο αββάς Σισώης έλεγε: «Αν είχα έναν από τους λογισμούς του Αντωνίου, θα γινόμουν όλος ως πυρ»!

Είπε ο αββας Αντώνιος: «Κανείς δεν μπορεί να εισέλθει στην βασιλεία των ουρανών, χωρὶς να δοκιμάσει πειρασμούς (=δοκιμασίες). Βγάλε από τη μέση τους πειρασμούς και τότε κανείς δεν θα υπάρχει ποὺ να σώζεται.»

Είπε επίσης ότι ο Θεός δεν επιτρέπει να᾿ρθούν οι μεγάλοι πειρασμοί στη γενιά αυτή όπως στις παλαιότερες, γιατί γνωρίζει ότι είναι αδύναμοι και δεν αντέχουν.

Προσπαθήστε δε περισσότερο και σεις να συνδέεσθε πάντοτε, κατά πρώτον με τον Κύριον, Έπειτα δε με τους Αγίους, για να σας υποδεχθούν μετά θάνατον και αυτοί εκεί εις τις αιωνίους σκηνάς σαν φίλους και γνωστούς.

Έλεγαν, ότι κάποιος από τους γέροντες παρεκάλεσε τον Θεό να ιδεί όλους τους κοιμηθέντας Οσίους Πατέρας και τους είδε όλους, εκτός του αββά Αντωνίου.
Όταν ρώτησε τον Άγγελο πού έδειχνε τους Όσιους που είναι ο Αββάς Αντώνιος, ο Άγγελος του είπε ότι ο Αντώνιος βρίσκεται στον τόπον εκείνον, οπού είναι ο Θεός. Τότε ο γέρων του λέγει:
— Γιατί ο Αντώνιος αξιώθηκε τόσο μεγάλη δόξα παραπάνω από τους άλλους Πατέρας; Του απήντησε:
— Επειδή αγάπησε τον Θεόν υπεράνω όλων.

Διάλογος του Μεγάλου Αντωνίου μετά του Αγγέλου

Όταν ο Μέγας Αντώνιος ασκήτευε στη έρημο, του εμφανίστηκε Άγγελος Κυρίου με μορφή μοναχού για να του λύσει ερωτήματα πνευματικά που είχε. Σε μια από τις ερωτήσεις λέγει ο Άγιος προς τον Άγγελον, σε παρακαλώ πές μου και τούτο, η κόλασις των αμαρτωλών έχει τέλος;
Κι ο Άγγελος είπε• ούτε η βασιλεία των ουρανών έχει τέλος, αλλ’ ούτε και η κόλασις στους αμαρτωλούς έχει τέλος, και εάν έπερνε κάποιος άνθρωπος κάθε χίλια χρόνια ένα κόκκο από την άμμον της θαλάσσης ή μίαν σταλαγματιά νερό από την θάλασσα, θα ήλπιζε να σωθή κάποια στιγμή, αλλά η κόλασις είναι διά τους αμαρτωλούς, και η αιώνιος βασιλεία διά τους δικαίους, και δεν έχουν τέλος…

Τότε λέγει πάλιν ο άγιος προς τον άγγελον παρακαλώ σε είπε μοι, ποία προσευχή αρμόζει εις τον Μοναχόν;
Ο δε άγγελος είπε προς τον άγιον, εί μέν έστιν άνθρωπος γραμματισμένος, τον ψαλμόν του προφήτου Δαβίδ, τουτέστιν τό, “Ελεησόν με ο Θεός κτλ.” εί δε εστίν αγράμματος, το “Κύριε ημών Ίησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, διά της Θεοτόκου, ελέησόν με τον αμαρτωλόν”. Αυτή η προσευχή είναι δυνατωτέρα, υπάρχει και ευκολωτέρα πάντων των προσευχών, μάλιστα και πολλοί κατέλειπον άλλας προσευχάς και μόνον αυτήν εκράτησαν, νέοι και γέροντες, αμαθείς και πεπαιδευμένοι, και όσοι εβουλήθησαν διά να σωθούν, αυτήν αναφέρουν εις τον Θεόν νύκτα και ημέραν, εις τον δρόμον και εις τα κελλία τους, αυτήν να λέγουν ιστάμενοι και οδοιπορούντες, και εργαζόμενοι μετά πάσης ευλάβειας και πόθου, αχανή γάρ υπάρχει η τοιαύτη προσευχή εις βουλέμενον σωθήναι.Εκκλησια_images

Αιωνιότης
Γέροντος Ιγνατίου Καπνίση

Υποθέσατε ότι όλες οι θάλασσες ενώνονται σε μία.
Υποθέσατε ακόμη ότι κάθε χίλια χρόνια έρχεται ένα πουλάκι και πίνει από την απέραντη αυτή θάλασσα ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ.
Υπολογίσατε τώρα, σας παρακαλώ, σε πόσα δισεκατομμύρια ή τρισεκατομμύρια χρόνια θα τελειώσει αυτή η θάλασσα.
Κάποτε πάντως θα τελειώσει…

Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΣ όμως δεν θα έχει τελειώσει. Διότι δεν τελειώνει ΠΟΤΕ.
Ο Κύριος τονίζει : ‘’Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν ΑΙΩΝΙΟΝ, οι δε δίκαιοι εις ζωήν ΑΙΩΝΙΟΝ’’ Ματθ. 25,46.

Και το συμπέρασμα : Σε ποιά αιωνιότητα θα ευρεθούμε εμείς; Αυτό εξαρτάται από εμάς. Ας σπεύσουμε λοιπόν να ταπεινωθούμε και να εξομολογηθούμε, με την βεβαιότητα ότι ο Θεός θα μας αγκαλιάσει και θα μας καταφιλήσει .
Και ερωτάται : Αν για μια σταγόνα επίγειας ζωής, προτιμάμε να χάσουμε τον ατελείωτο ωκεανό ευτυχίας της αιωνιότητας, τότε υπάρχει άραγε φοβερότερο λάθος στη ζωή μας; Γιατί ο Κύριος τονίζει : ‘’Η ζωή δεν τελειώνει στον τάφο’’.Ἀντώνιος ὁ Μέγας_ Saint Anthony the Great_ Св. Антоний Вели́кий_ ანტონი დიდიamoun

Άλλη μια φορά, ενώ καθότανε ο Άγιος στο βουνό και συζητούσε με τους μαθητές του, είδε ξαφνικά μια ολόλευκη ψυχή ν’ ανεβαίνει στους ουρανούς. Την στιγμή δε εκείνη γινότανε μεγάλη χαρά. Πανηγυρίζανε οι Άγιοι Άγγελοι. Σηκώθηκε αμίλητος ο Αντώνιος και κοίταξε εκστατικά τον ουρανό. Μακάριζε δε την ψυχή εκείνη, που βάδιζε, για την αιωνία χαρά του ουρανού. Παρακαλούσε δε μυστικά τον Θεό να του φανερώσει σε ποιόν ανήκε η λυτρωμένη εκείνη ψυχή. Τότε άκουσε μια φωνή από τον ουρανό, που του είπε!
Αυτή είναι η ψυχή του Αμμούν.
Ο Αμμούν ήτανε ασκητής στην έρημο της Νιτρίας, η οποία βρισκότανε πολύ μακριά από τον Μέγα Αντώνιο. Οι μαθητές του Όσιου Αντωνίου, μόλις τον είδανε έτσι να χαίρετε και να θαυμάζει, τον ρωτήσανε:
—Τί συμβαίνει; Βλέπεις τίποτε; Ακοής τίποτε;
Και ο θείος ασκητής τους είπε:
—Την ώρα αυτή πέθανε ο Αμμούν, ο συνασκητής και φίλος μου!
Οι μαθητές του τα χάσανε. Σημειώσανε όμως την ημέρα αυτή και την ώρα, που είδε ο Άγιος ξυπνητός το δράμα. Ύστερα από τριάντα μέρες έφτασαν στο ερημητήριο του Αγίου μερικοί Μοναχοί από την Νιτρία και ανέφεραν την ημέρα και την ώρα του θανάτου του ασκητού Αμμούν. Κατάλαβαν τότε όλοι, ότι ο Αμμούν είχε πεθάνει την ημέρα, που ο Άγιος Αντώνιος έβλεπε την ψυχή του ολόλευκη ν’ ανεβαίνει στον ουρανό. Και όλοι, όσοι μαθαίνανε αυτά χαιρότανε και θαυμάζανε τον μεγάλο ασκητή της ερήμου Αντώνιο.

***

Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

Αντώνιος ο Μέγας_ Saint Anthony the Great_ Св. Антоний Вели́кий_ ანტონი დიდიs0215009«Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος». Τί σημαίνει η τελευταία φράση του Συμβόλου της πίστεως; Δεν μπορούμε να αντέξουμε την ιδέα της αιώνιας ζωής, εκτός αν αυτή η αιωνιότητα εισέλθει στη ζωή μας.

Η αγάπη του Χριστού πρέπει να γεμίζει την καρδιά μας πάντοτε… όταν η αγάπη του Χριστού μας εγγίζει, αισθανόμαστε την αιωνιότητα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει κατανοητό με τη λογική. Ο Θεός ενεργεί με το δικό Του τρόπο που ξεφεύγει τη λογική. Δεν πρέπει να είμαστε υπερβολικά λογικοί στη χριστιανική ζωή.

Όλη η εν τω Χριστώ Θεώ ζωή, όλη η Καινή Διαθήκη, αναφέρεται ουσιαστικά μόνο στην αιωνιότητα και στην προετοιμασία γι’ αυτήν.

Ότε δε εξερράγη ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918), το πρόβλημα της αιωνιότητος εκυριάρχει εις την συνείδησίν μου.Είμαι άρα γε αιώνιος, καθώς και πας άνθρωπος, ή μήπως πάντες ημείς θα καταλήξωμεν εις το σκότος της ανυπαρξίας; Το ερώτημα τούτο, ενώ πρότερον ήτο ήσυχος μελέτη του νου, ταχέως απέβη καυστόν ως άμορφος μάζα πεπυρακτωμένου μετάλλου. Παράδοξον αίσθημα εσκήνωσεν εν τη βαθεία καρδία: η ματαιότης πασών των επί γης κτήσεων… 

Κάθε τι το φθαρτό μου φαινόταν ανάξιο. Όταν έβλεπα τους ανθρώπους, πριν καν, κάτι σκεφτώ για αυτούς, τους έβλεπα μέσα στην εξουσία του θανάτου, να πεθαίνουν, και γέμιζε η καρδιά μου ευσπλαχνία για αυτούς. Δεν επιθυμούσα καμία δόξα απ’ τους θνητούς, ούτε εξουσία επ’ αυτούς, δεν περίμενα την αγάπη τους. Καταφρονούσα τον υλικό πλούτο, και δεν εκτιμούσα ιδιαίτερα την διανόηση, ως μη ικανή να δώσει απάντηση σ’ αυτό που αναζητούσα. Εάν μου προσέφεραν αιώνες ευδαιμονίας, δεν θα τους δεχόμουν. Το πνεύμα  μου απαιτούσε αιώνια ζωή και η αιωνιότητα -όπως κατάλαβα αργότερα- στεκόταν μπροστά μου και με αναγεννούσε αισθητά. Ήμουν τυφλός, χωρίς επίγνωση. Η αιωνιότητα χτυπούσε την πόρτα της καρδιάς μου, που ‘χε από φόβο κλειστεί (πρβλ. Αποκ. γ’ 18-20).” (“Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί”, Ιερά Μονή Έσσεξ Αγγλίας).

***

Απολυτίκιον Άγιου Αντώνιου του Μέγαλου. Ήχος δ’.

Τον ζηλωτήν Ηλίαν τοις τρόποις μιμούμενος, τω Βαπτιστή ευθείαις ταίς τρίβοις επόμενος, Πάτερ Αντώνιε, της ερήμου γέγονας οικιστής, και την οικουμένην εστήριξας ευχαίς σου. Διό πρέσβευε Χριστώ τω θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.


Να έχεις το πνεύμα της χαράς, Ας μην ακολουθούμε το δρόμο της απόγνωσης. Ο Χριστός τα νίκησε όλα. Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

ΟΡΑΜΑ-Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Εορτάζει στις 2(15) Ιανουαρίου

Σήμερα γιορτάζει το Ντιβέεβο, γιορτάζει ο αγαπημένος μας μπάτιουσκα Σεραφείμ του Σάρωφ!!!

Μπορείς, βλέποντας τον ήλιο με τους φυσικούς οφθαλμούς, να μη χαίρεσαι; Μα, πόσο μεγαλύτερη χαρά θα νιώθεις, όταν ο νους σου βλέπει με τους εσωτερικούς οφθαλμούς τον Ήλιο της δικαιοσύνης, τον Χριστόν;

 Για να διατηρήσεις την ψυχική ειρήνη, πρέπει να διώχνεις από κοντά σου την αθυμία, να προσπαθείς να έχεις το πνεύμα της χαράς, να αποφεύγεις την κατάκριση των άλλων και να συγκαταβαίνεις στις αδυναμίες του αδελφού σου.

– Κάθε πρόοδο και επιτυχία σ’ οποιονδήποτε τομέα της ζωής μας πρέπει να αποδίδουμε στον Κύριο και μαζί με τον προφήτη να λέμε: «Μη ημίν, Κύριε, μη ημίν, αλλ’ η τω ονόματι σου δος δόξαν» (Ψαλμ. ριγ’,9).

– Όποιος θέλει να σωθεί πρέπει να έχει την καρδιά του σε κατάσταση μετανοίας και συντριβής: «Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» (Ψαλμ. ν’, 19).

– Όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να έχει καρδιά ταπεινή και λογισμό ειρηνικό, τότε όλες οι σκευωρίες του εχθρού μένουν ανενέργητες. Διότι όπου υπάρχει η ειρήνη των λογισμών, εκεί αναπαύεται ο ίδιος ο Θεός: «Εν ειρήνη ο τόπος Αυτού» (Ψαλμ. οε’, 3).

– Η απελπισία είναι η μεγαλύτερη χαρά του διαβόλου. Είναι αμαρτία θανάσιμη.

– Πρέπει πάντοτε να υπομένουμε όλα χάριν του Θεού ευχαρίστως. Η ζωή μας είναι μια στιγμή συγκριτικά με την αιωνιότητα και γι’ αυτό: «Ουκ άξια, κατά τον Απόστολον, τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς» (Ρωμ. η’, 18).

– Ας αγαπήσουμε την ταπεινοφροσύνη για να δούμε την δόξα του Θεού, διότι όπου στάζει η ταπεινοφροσύνη εκεί αναβλύζει η δόξα του Θεού.

Και πάντοτε ο μπάτιουσκα Σεραφείμ έλεγε: “Αν κανείς προσβάλει τις ορφανές μου (τις μοναχές), θα δεχθεί μεγάλη τιμωρία από τον Κύριο• αλλά το μεγάλο έλεος του Θεού θα εκχυθεί από τον ουρανό σε όποιον πάρει το μέρος τους και τις υποστηρίξει και τις βοηθήσει όταν βρεθούν σε ανάγκη. Οποιοσδήποτε, ακόμη και αν αναστενάξει και τις λυπηθεί με την καρδιά του θα ανταμειφθεί από τον Κύριο. Και θα σου πω κάτι, να το θυμάσαι αυτό: ευτυχισμένος είναι όποιος θα μένει είκοσι τέσσερεις ώρες στο Ντιβέιεβο του πτωχού Σεραφείμ, από το πρωί της μιας ημέρας μέχρι το πρωί της άλλης, γιατί η Μητέρα του Θεού, η Ουράνια Βασίλισσα, επισκέπτεται το Ντιβέιεβο κάθε είκοσι τέσσερεις ώρες“». «Ουκ είδον δίκαιον, λέει ο Προφήτης, εγκαταλελειμμένον, ουδέ το σπέρμα αυτού ζητούν άρτους (Ψαλμός 36: 25)».

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_ΑΡΚΟΥΔΑ125151182_Σεραφειμ_

Συχνά τον πλησίαζε μιά πελώρια αρκούδα, στην οποία έδινε τροφή• κάποτε, μάλιστα, άφηνε και τους επισκέπτες του να της δώσουν. Μ’ ένα λόγο του, η αρκούδα έφευγε στο δάσος, και ερχόταν πάλι άλλη φορά. Η αρκούδα αυτή, εκτός από συντροφιά, προσέφερε μερικές φορές και βοήθεια στον Άγιο Σεραφείμ.
-Άκου δω, Μίσα, της είπε μία ημέρα που είχε επισκέπτες και οι οποίοι, ως συνήθως, έδειχναν φοβισμένοι στην θέα του θηρίου. Αντί να τρομάζης τους ανθρώπους, δεν πηγαίνεις καλύτερα να μου φέρης κάτι, να προσφέρω στους επισκέπτες μου;

Εκείνη υπάκουσε, χώθηκε στο δάσος και σε λίγο επέστρεψε, περπατώντας όρθια στα πόδια. Στα μπροστινά κρατούσε μία κηρύθρα με μέλι!

Απόγνωση και απελπισία.
Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Όπως ακριβώς ο Κύριος επιθυμεί τη σωτηρία μας, έτσι και ο εχθρός του ανθρώπου, ο διάβολος, αγωνίζεται να οδηγήσει τον άνθρωπο στην απελπισία.
Μια υγιής ψυχή δεν απελπίζεται στις δυστυχίες, όποιες και νάναι αυτές. Η ζωή μας μοιάζει με ένα σπίτι που είναι γεμάτο με πειρασμούς και δοκιμασίες. Δεν πρέπει όμως ν΄ απαρνηθούμε τον Κύριο γιατί όσο χρόνο Εκείνος επιτρέπει στον πειρασμό να παραμείνει μαζί μας, εμείς θα πρέπει να περιμένουμε ν΄ αναζωογονηθούμε με την υπομονή και την ασφαλή απάθεια.

Ο Ιούδας ο προδότης ήταν λιπόψυχος και αδόκιμος στον πόλεμο και ο εχθρός εκμεταλλεύτηκε την απελπισία του, τον πολέμησε και τον εξανάγκασε να κρεμαστεί.

Ο Πέτρος όμως, όταν έπεσε στην μεγάλη αμαρτία της άρνησης, σαν σταθερή πέτρα και δόκιμος στον πόλεμο δεν απελπίστηκε, ούτε λιποψύχησε, αλλά έχυσε πικρά δάκρυα μετανοίας από φλεγόμενη καρδιά και ο εχθρός, βλέποντας τα δάκρυα αυτά, απομακρύνθηκε από κοντά του με κραυγές πόνου και με μάτια που πετούσαν φωτιές.

«Αδελφοί, διδάσκει ο Άγιος Αντίοχος, όταν η απελπισία μας πολεμά ας μην υποχωρήσουμε, αλλά, ενδυναμούμενοι και προστατευόμενοι από το φως της Πίστης, ας πούμε στο πονηρό πνεύμα με μεγάλο θάρρος:
“Τί κοινό υπάρχει ανάμεσα σε μας και σε σένα, αποξενωμένο από το Θεό, έκπτωτε του ουρανού, πονηρέ υπηρέτη;
Δεν τολμάς να μας κάνεις τίποτα. Ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, έχει εξουσία τόσο σε μας όσο και σ΄ όλα τα κτίσματα. Εμείς αμαρτήσαμε εναντίον Του και μπροστά σ΄ Αυτόν θα δικαιωθούμε. Και συ, φθοροποιέ, άφησέ μας. Ενδυναμούμενοι από τον Τίμιο Σταυρό Του θα πατήσουμε κάτω απ΄ τα πόδια μας την κεφαλή σου, πονηρέ όφη !»

Ας μην ακολουθούμε το δρόμο της απόγνωσης. Ο Χριστός τα νίκησε όλα, ανάστησε τον Αδάμ, αποκατέστησε την Εύα, θανάτωσε τον θάνατο.
Διδαχές Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ- σειρά: Φιλοκαλία των Ρώσων Νηπτικών Α’, Αθήνα 1983 σ. 54.

ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΑΡΩΦ-Красавин Сергей Сергеевич0_e8e72_1b1693e4_orig

Ο ελαφρύς κανόνας του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ για τους χριστιανούς των εσχάτων χρόνων
https://iconandlight.wordpress.com/2017/06/20/%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CF%86%CF%81%CF%8D%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CE%BC/

Στα ίχνη των βημάτων της Μητέρας του Θεού στο Ντιβέγεβο
https://iconandlight.wordpress.com/2015/01/02/5431/

Η ελπίδα είναι εκείνη που δίνει χαρά και ειρήνη στην καρδιά. Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/20/24965/

Ο άγιος Σεραφείμ μιλούσε σαν τέλειος Χριστιανός. Όπως το σίδερο στον σιδηρουργό έτσι και εγώ έχω παραδώσει το θέλημά μου και ολόκληρο τον εαυτό μου στον Κύριο.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/01/26834/

Απολυτίκιον Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Ήχος α΄.Της ερήμου πολίτης.

Αρετών συ δοχείον ανεδείχθης, θεόληπτε,και του Παρακλήτου η Χάρις,τη ψυχή σου ενώκησε· απλότητι τρόπων και στοργή, τα πλήθη προσήγες τω Θεώ, και της Χάριτος τους τρόπους, τοις αγνοούσι Πάτερ Σεραφείμ διεσάφησας. Δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε χαριτώσαντι, δόξα τω δωρησαμένω σε ημίν, θείον διδάσκαλον.

Ωδή στ’. Την δέησιν εκχεώ

Ιάτραιναν, την Κυρίαν Δέσποιναν, κατεπλούτησας αδάπανον Πάτερ, Ή θαυμαστώς, συνοδεία Αγίων κατ’ επανάληψιν σε επεσκέψατο, ικέτευε Ταύτην θερμώς, όπως νόσους ημών εξιάσηται.

Διασωσον, τους εκ καρδίας σε ανυμνούντας, θεοφόρε Σεραφείμ Σαρώφεγκαλλώπισμα, και δώρησαι ευχαίς σεπταίς, την του Πνεύματος  χάριν.

Дивеево. Протодиакон Андрей Железняков

 


Όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις… Κάνε ό,τι θα έκανε ο Χριστός! Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

ΙΟΥΣΤΙΝΟς ΠΟΠΟΒΙΤς_Иустин Сербский (Попович)_justin-popovici-q_2i6QYZTQA

Όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις… Κάνε ό,τι θα έκανε ο Χριστός!
Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

«Ελάτε να συλλαβήσουμε εν προσευχή το Ευαγγέλιο της Ορθοδοξίας και την Ορθοδοξία του Ευαγγελίου. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ο αγιασμός μας και ο φωτισμός μας, το φως μας και η παιδεία μας (δες Α Κορ. 1,30. Ιωάν. 8,12).

Αυτός έχει οδεύσει όλη την οδό της ανθρώπινης ζωής και κατέστησε δυνατόν το όλο έργο του αγιασμού και φωτισμού του ανθρώπου με την αιώνια αλήθεια και την αιώνια ζωή.

Εάν έλθεις σε απορία μπροστά σε κάποιο πράγμα ή είσαι σε αμηχανία τι να κάνεις, στρέψε το βλέμμα σου προς τον Κύριο Ιησού και ρώτησε τον εαυτό σου:

αυτό το πράγμα θα το έκανε Εκείνος;

Και αν θα το έκανε Εκείνος, κάμε το και συ, διότι θα είναι αυτό άγιο και θα αγιάζει και φωτίζει.

Εάν όμως δεν θα το έκανε Εκείνος, μην το κάνεις και συ, διότι θα είναι ανόσιο, και θα οδηγεί στο σκότος και τον θάνατο»
(αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς. Άνθρωπος και Θεάνθρωπος σελ.65)

Ο άνθρωπος γίνεται Χριστιανός ζώντας και βιώνοντας τον Χριστό. Άλλη οδός δεν υπάρχει. Γίνεσαι Χριστιανός και γνωρίζεις τον Χριστό, εάν κάθε τι που είναι του Χριστού το βιώσεις σαν δικό σου… Θα γνωρίσεις την αγάπη του Χριστού, εάν την βιώσεις: θα γνωρίσεις την αλήθεια του Χριστού, αν τη βιώσης. Το ίδιο και τη ταπείνωση και τη δικαιοσύνη του Χριστού, και το πάθος Του και το θάνατό Του και την ανάστασή Του…

Όποιος δεν διδάσκει την αιώνια ζωή, είναι ψεύτικος παιδαγωγός. Το να οδηγήσης τον μαθητή σου στην πρακτική του Ευαγγελίου, είναι ο σκοπός του ορθοδόξου θεολόγου παιδαγωγού. Αυτό και τίποτα άλλο.

Μόνον ο άγιος είναι ο αληθινός διδάσκαλος και παιδαγωγός, αληθινός «διαφωτιστής», και μόνον η αγιότης είναι ο αληθινός φωτισμός.

Ο ασκητής της πίστεως, οδηγείται και χειραγωγείται από την προσευχή και ο ίδιος βλέπει διά μέσου της προσευχής, αισθάνεται διά μέσου της προσευχής, σκέφτεται διά μέσου της προσευχής και ζεί διά μέσου της προσευχής.

Δεν υπάρχει τίποτε δυσκολότερο και πιο υπεύθυνο σε αυτό τον γήινο κόσμο από το καθήκον της χριστιανής μητέρας. Επειδή το κύριο καθήκον της είναι να εξασφαλίσει στα τέκνα της την αθανασία και την αιώνια ζωή. Αν τούς εξασφαλίσει αυτά, έχει εξασφαλίσει για τον εαυτό της τον παράδεισο στους ουρανούς. Αν δεν το κατορθώσει όμως, η ψυχή της θα κατρακυλήσει στην κόλαση όπου ο αιώνιος κλαυθμός και βρυγμός των οδόντων.

Μόνον ο «πράος τη καρδία» καταπραΰνει τας επαναστατημένας και αγρίας καρδίας˙ μόνον ο ταπεινός τη καρδία ταπεινώνει τας υπερηφάνους και αλαζονικάς ψυχάς… Εάν είσαι του Χριστού, ταπείνωσε τον εαυτό σου μέχρι του σκώληκος: σάρκωσε τον εαυτό σου εις τον πόνον του κάθε πονεμένου, εις την θλίψην του κάθε θλιμμένου, εις το πάθος του κάθε βασανισμένου, εις το άλγος του κάθε ζώου και πουλιού. Ταπείνωσε τον εαυτό σου πιο κάτω απ’ όλους: να είσαι τα πάντα τοις πάσι, αλλά διά Χριστόν και κατά Χριστόν. Όταν είσαι μόνος σου προσευχήσου: Πραότατε Κύριε, καταπράϋνον την αγρίαν ψυχήν μου!! – Ταπεινέ Κύριε, ταπείνωσέ με διά της ταπεινώσεώς Σου!!

Όσιος αββάς Παύλος ο Θηβαίος, η συνάντηση με τον άγιο Αντώνιο τον Μέγα
https://iconandlight.wordpress.com/2016/01/15/%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%B2%CE%B2%CE%AC%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B8%CE%B7%CE%B2%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7/

Ήχος πλ. Α΄. Χαίροις ασκητικών
Στ.: Καυχήσονται Όσιοι εν δόξη, και αγαλλιάσονται επί των κοιτών αυτών.

Χαίροις, του Χρυσοστόμου πατρός, ο εραστής και μαθητής επιστήθιος, θεόσοφε Ιουστίνε, εξ ου τα θεία σαφώς, έγνως εν εκστάσει πόθω ζέοντι, και γέγονας χείμαρρος, θείου λόγου χριστόρρειθρος, και τον έρωτα, υπανάπτων τον άϋλον. Έκτεινον ούν τας χείράς σου, ω Πάτερ τρισόλβιε, και την του Πνεύματος χάριν, τοις σε τιμώσι κατάγαγε, κλεινέ Ιουστίνε, της Τριάδος της Αγίας, κήρυξε θεόφθογγος.


Οι Αγίες βασίλισσες Σαλώμη της Ουτζάρμα (Ujarma) και Perozhavra της Sivnia της Κάρτλη (4ος αιώνας), μαθήτριες της αγίας Νίνας Ισαποστόλου της Γεωργίας

Προσευχή-αγια-ΝΙΝΑ_PRAYER- Моление-8456ce96d63bc489b24e155e84b2dc5b (1)

Αγία βασίλισσα Σαλώμη της Ουτζάρμα (Ujarma) και
Αγία βασίλισσα Perozhavra της Sivnia της Κάρτλη, μαθήτριες της αγίας Νίνας Ισαποστόλου της Γεωργίας
Όσιος Παύλος ο Θηβαίος
Όσιος Ιωάννης ο Καλυβίτης

Εορτάζουν στις 15 Ιανουαρίου

ΣΑΛΩΜΗ ΟΥΤΖΑΡΜΑ_saints_salome_of_ujarma_Саломия Уджармская (IV в.), сподвижница святой Нины 0_181bc8_c481aa2f_origΗ Αγία Σαλώμη της Ουτζάρμα (Ujarma) υπήρξε βοηθός και σύντροφος της Αγίας Νίνας στη διάδοση του Ευαγγελίου της αγάπης στη γη της Γεωργίας. Ήταν κόρη του βασιλέως της Αρμενίας Τηριδάτου Γ΄ του Μεγάλου (30 Σεπτεμβρίου), του διώκτου πρώτον των Χριστιανών και μάλιστα των παρθένων συνοδοιπόρων της Αγίας Νίνας από τους Αγίους Τόπους προς τη Γεωργία.  Έπειτα δε βαφτίστηκε χριστιανός από τον Άγιο Γρηγόριο της Αρμενίας (30 Σεπτεμβρίου) και το 301 ανακήρυξε το χριστιανισμό επίσημη θρησκεία του αρμενικού κράτους.  Υπανδρεύθηκε το γιό των βασιλέων Μιριάν και Νάνας (1 Οκτωβρίου), των Αγίων, τον Ρέβι, τον βασιλεύοντα τότε στην Καχετία. Από την Αγία Νίνα έμαθε να προσεύχεται, να νηστεύει και να εκτελεί έργα φιλανθρωπίας και κατά την επιθυμία της έστησε ένα Σταυρό στην Ουτζάρμα, από το τέταρτο κομμάτι του παράξενου δένδρου της προσευχής της, το οποίο απέκοψε για τη δημιουργία Ιερών Σταυρών, στο Σταυροβούνι “Jvari”, στο όρος Τχότι και τον τέταρτο προόριζε για το Μπόντμπε. Με την επιρροή της ως βασίλισσα η Σαλώμη πολλούς προσείλκυσε στη Χριστιανική πίστη. Συμπαραστάθηκε στην Αγία Νίνα στις τελευταίες της στιγμές και ακολούθησε τα βήματά της στην ιεραποστολική της πορεία. Κατέγραψε τη θαυμαστή και θεάρεστη πολιτεία της και θεωρείται μία από τους κύριους συναξαριακούς συγγραφείς της Αγίας Νίνης, αφού μας άφησε το σύγγραμμά της: «Η ζωή της Αγίας Νίνας, της φωτιστρίας της Γεωργίας». Κοιμήθηκε περίπου το 361.

Γεωργιανόν Προσκυνητάριον, Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια, Έκδοσις Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Ηλίων, Αιδηψού Αθήναι 2011

***

Σαλώμη του Ujarma salomeΗ αγία Perozhavra της Σιβνίας, ήταν ευγενής, παντρεμένη με τον κυβερνήτη της περιοχής Καρτλί. Μαζί με την αγία Σαλώμη της Ουτζάρμα ήταν οι πιο κοντινές βοηθοί και πιστές μαθήτριες της αγίας Νίνας. 

Αφού η Αγία Νίνα ολοκλήρωσε το έργο της και στην Καχετία, στο χωριό Μπόντμπε – Bodbe πήρε την πληροφορία από τον ουρανό ότι πλησάζει το τέλος της. Ενημέρωσε σχετικά με γράμμα τον βασιλέα Μίριαν, και επικαλουμένη για αυτόν και την βασιλεία του την αιώνια ευλογία του Θεού και της Θεοτόκου και την προστασία του Τιμίου Σταυρού, η Αγία έγραψε: Εγώ τώρα, ως ξένη και παρεπίδημος, αποχωρώ από αυτόν τον κόσμο, και θα ακολουθήσω την οδό των πατέρων μου. Σε παρακαλώ βασιλέα, όρισε να έλθη σε μένα ο επίσκοπος Ιωάννης, για να με προετοιμάση για την αιώνιο ζωή, γιατί η ημέρα του θανάτου μου είναι κοντά.
Διαβάζοντας αυτό το γράμμα το οποίο το έφερε η ίδια η βασίλισσα Σοφία, ο βασιλιάς, όλο το ανάκτορο και ο ιερός κλήρος ξεκίνησαν για την ετοιμοθάνατη και την πρόλαβαν ακόμα ζωντανή. Πλήθος λαού συγκεντρώθηκε γύρω από το κρεββάτι της ασθενούς, και το περιέχυσε με δάκρυα και πολλοί άρρωστοι που το άγγιζαν θεραπεύονταν. Τις τελευταίες ημέρες της ζωής της, στέκονταν δίπλα στο κρεβάτι της οι βασίλισσες Σαλώμη και Perozhavra θρηνώντας πικρά για την αγαπημένη τους Μητέρα και διδάσκαλο. Με την παράκληση των μαθητριών της, η Αγία Νίνα τους διηγήθηκε για το γένος και την ζωή της. 

Κατέγραψαν την διήγησή της, η οποία τους είπε: Ας γραφή η πτωχή και ταπεινή ζωή μου, ώστε να γίνη γνωστή και στα παιδιά σας, όπως η πίστης σας και η αγάπη με την οποία με περιβάλλατε. Ιδιαιτέρως, για να γίνουν γνωστές στις μελλοντικές γενιές, όλα τα σημεία του Θεού, τα οποία με τα ίδια σας τα μάτια είδατε και εσείς και γίνατε ζωντανοί μάρτυρές τους.
Τους είπε και κάποιες διδαχές ακόμα περί της αιώνιας ζωής. Και έτσι εν ειρήνη παρέδωσε το πνεύμά της στα χέρια του ζώντος Θεού, το 338 – 340. 

Οι βασίλισσες Σαλώμη και Perozhavra συνέχισαν το έργο της Αγίας Νίνο την εξάπλωση του Χριστιανισμού στην Ιβηρία, Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη τους στις 15 Ιανουαρίου, την επομένη της μνήμης της Αγίας Νίνας.

***

Ομιλία
Για το πως αγαπά ο Θεός τον άνθρωπο και πως ο άνθρωπος τον Θεό.
Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς) Επίσκοπος Αχρίδος

Oύ γαρ ζητώ τα ύμων άλλ’ υμάς (Β’ Κορινθ. 12:14)

Τα λόγια αυτά, πού μόνον από διάπυρη αποστολική, αγάπη θα μπορούσαν να ειπωθούν προς τον πλησίον, εκφράζουν την ουσία της σχέσης του χριστιανού προς το Θεό και του Θεού προς το χριστιανό. Η Αγάπη του Θεού θα μπορούσε να λέει τα εξής: «Εσύ, χριστιανέ, νηστεύεις για χάρη Μου• για χάρη Μου μοιράζεις ελεημοσύνες• για χάρη Μου αναπέμπεις εγκάρδιες προσευχές- για χάρη Μου κτίζεις εκκλησίες και επιτελείς τόσα καλά έργα. Όλα τούτα είναι καλά κι ευάρεστα σ’ Εμένα, αλλά Εσύ είσαι πιο πολύτιμος για Εμένα άπ’ όλα τούτα. Στο τέλος, δεν ζητώ τίποτα άπ’ αυτά• ζητώ εσένα, μόνον εσένα».

Η Αγάπη του χριστιανού θα μπορούσε να λέει τα έξης: «Κύριε, Συ μου έδωσες την υγεία και αυτό είναι καλό. Συ δίνεις το φώς• Συ επιτρέπεις να βρέξει ό ουρανός• Συ ανανεώνεις τον αέρα με τις θύελλες και αυτό είναι καλό. Συ δίνεις τον πλούτο, τη, σοφία, τη μακροβιότητα, τους απογόνους και πολλά άλλα αγαθά, τα οποία Συ αθρόως παρέχεις στο τραπέζι αυτής της ζωής. Όλα τούτα  είναι καλά και καλά λίαν. Δέχομαι όλα τούτα με  ευγνωμοσύνη. Αλλά τελικά αυτά δεν είναι παρά το κράσπεδο του ιματίου Σου. Τελικά, δεν ζητώ τίποτα άπ’ αυτά, παρά Εσένα Κύριε – μονάχα Εσένα ζητώ».

Αδελφοί μου, αυτό πού είναι ορατό με τα φυσικά μάτια δεν είναι ο Θεός, αυτό πού είναι ορατό με τα φυσικά μάτια δεν είναι ο άνθρωπος. Αυτό πού βλέπουμε με τα φυσικά μάτια, σε όλη την φύση, είναι μόνον κάτι από το Θεό• αυτό πού βλέπουμε με τα φυσικά μάτια στο σαρκίο μας, είναι μόνον κάτι από τον άνθρωπο. Αδελφοί, ο Θεός είναι Αγάπη, η οποία χαμηλώνει τον ουρανό στην γη. Αδελφοί, ο άνθρωπος είναι η Αγάπη πού υψώνει τη γη, στον ουρανό.

Φιλάνθρωπε Κύριε, Δημιουργέ και Παντοκράτωρ, έλα και σκήνωσε μέσα μας έτι και έτι με το Ζωοποιό Σου Πνεύμα, για να έχουμε ζωή για να είμαστε ζωντανοί στην αθάνατη Βασιλεία.

Ω, Κύριε, εραστή της ανθρωπότητας! Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας. Αμήν.
Ο «Πρόλογος της Αχρίδος» Ιανουάριος: Βίοι Αγίων, ύμνοι, στοχασμοί και ομιλίες για κάθε ημέρα του χρόνου. Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς), επίσκοπος Ζίτσης και Αχρίδος. Εκδ. Αθως

Ελευθερία στις ανθρώπινες σχέσεις. Μέγας και θαυμαστός ο κόσμος της αγίας ελευθερίας!
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/14/%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B9%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%87%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BC%E1%BD%B3/

Απολυτίκιον Αγίας Σαλώμης της Ουτζάρμα, μαθήτριας και βιογράφου της αγίας Νίνας Ισαποστόλου της Γεωργίας. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον

Της φωσφόρον βασίλισσαν ευφημήσωμεν,
Σαλώμην της φωτιστρίας
Νίνας του βίου σεπτήν
συγγραφέα ως αυτής οδούς βαδίσασαν
και σπόρον σπείρασαν Χριστού
εν τη γη τη αγαθή
και πίονι βασιλείας
αυτής και πρέσβειραν θείαν
πιστών οφθείσαν προς τον Ύψιστον.ΜΠΟΝΤΜΠΕ μονή Αγίας Νίνας_Monastery of St. Nino at Bodbe_Бодбийский монастырь св Нины_ბოდბის წმინდა ნინოს მონასტერი_IMG_6412_новый размер


Αγία Νίνα Ισαπόστολος της Γεωργίας, συγγενής του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιόφορου

Νίνα της Γεωργίας_Saint Nina of Georgia_წმინდა ნინო_Света Нина Грузије_святой Нины Иберии_Saint Nino4f6ed8495d37 (1)

Απόδοση της Εορτής των Αγίων Θεοφανείων του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού
Αγία Νίνα Ισαπόστολος της Γεωργίας, συγγενής του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιόφορου.

Εορτάζει στις 14 Ιανουαρίου και 10 Ιουλίου

Από τον Βίο της Αγίας Ισαποστόλου Νίνας, ισαποστόλου της Γεωργίας

Η Γεωργία γνώρισε πολύ νωρίς το χριστιανισμό. Σύμφωνα με αρχαιότατη παράδοση, το σπόρο του Ευαγγελίου σ’ εκείνη την περιοχή έριξαν πρώτοι οι άγιοι απόστολοι Ανδρέας ο Πρωτόκλητος και Σίμων ο Κανανίτης. Η μεταστροφή, πάντως, ολόκληρου σχεδόν του λαού της Γεωργίας στη χριστιανική πίστη έγινε τον 4ο αιώνα από την αγία Ισαπόστολο Νίνα. Η αγία Νίνα γεννήθηκε στα τέλη του 3ου αιώνα στην Καππαδοκία, όπου τότε κατοικούσαν πολλοί Γεωργιανοί. Ήταν στενή συγγενής του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, σύμφωνα μάλιστα μ’ ένα παλαιό χειρόγραφο ήταν ξαδέλφη του.

Ο πατέρας της Ζαβουλών, φημισμένος στρατιωτικός στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, και η μητέρα της Σωσάννα, αδελφή του επισκόπου Ιεροσολύμων Ιουβενάλιου, διακρίνονταν για τη βαθιά τους ευσέβεια.

Οι γονείς της Σωσάννας και του Ιουβενάλιου πέθαναν νέοι. Έτσι τα δύο παιδιά έμειναν ορφανά και απροστάτευτα. Σκέφτηκαν τότε να πάνε στα Ιεροσόλυμα.
Ξεκίνησαν με πίστη στο Θεό, αδιαφορώντας για το μακρινό ταξίδι. Φτάνοντας στην Αγία Πόλη, βρήκαν καταφύγιο στο ναό της Αναστάσεως.

Ο Ζαβουλών σύντομα κέρδισε την εύνοια του αυτοκράτορα, που τον διόρισε αρχηγό του στρατού.
Την εποχή εκείνη οι Φράγκοι επαναστάτησαν εναντίων των Ρωμαίων. Πέρασαν τις Άλπεις, προχώρησαν κατά μήκος του ποταμού Πο και στρατοπέδευσαν. Ο Ζαβουλών, με διαταγή του αυτοκράτορα, κινήθηκε εναντίον του. Με τη βοήθεια του Θεού τους νίκησε κι αιχμαλώτισε πολλούς. Ανάμεσα στους αιχμαλώτους ήταν και ο επαναστάτης βασιλιάς.
Ο Μαξιμιανός βράβευσε το στρατηγό του, ενώ τους αποστάτες καταδίκασε σε θάνατο. Οι αιχμάλωτοι ζήτησαν από τον Ζαβουλών, πριν θανατωθούν, να τους βαπτίσει στο όνομα του Θεού του, που του είχε δώσει τόσο μεγάλη δύναμη. Κι εκείνος όχι μόνο τους βάπτισε, αλλά και έπεισε τον αυτοκράτορα να τους ελευθερώσει. Οι νεοφώτιστοι τότε πήραν μαζί τους τον Ζαβουλών, για να κηρύξει τον χριστιανισμό στην πατρίδα τους. Για δέκα μέρες οι ιερείς βάπτιζαν το λαό στις όχθες του ποταμού Γανταμάρ.
Ο Ζαβουλών άφησε τους ιερείς να ολοκληρώσουν το έργο τους και ο ίδιος πήγε να προσκυνήσει στους Αγίους Τόπους. Εκεί γνωρίσθηκε με τον επίσκοπο Ιουβενάλιο. Η διακόνισσα Σάρα – Νιοφόρα συμβούλεψε τον επίσκοπο:
-Δώσε την αδελφή του Σωσάννα σύζυγο στον Ζαβουλών, τον ένδοξο αυτό στρατηλάτη και θεοφοβούμενο άνδρα, που βοήθησε τους Φράγκους να γνωρίσουν το Χριστό!
Η συμβουλή της διακόνισσας φάνηκε καλή στον επίσκοπο. Έτσι, σε λίγο καιρό έγιναν οι γάμοι του Ζαβουλών και της Σωσάννας, που αναχώρησαν στη συνέχεια για την πατρική γη της Καππαδοκίας.

Έτσι, από το ευλογημένο αυτό ζεύγος γεννήθηκε η μακαρία Νίνα, η φωτίστρια της Γεωργίας.

Αγία Νίνα της Γεωργίας_ Saint Nina_ წმინდა ნინო_Света Нина Грузије_ святой Нины Иберииπολυχρονιας01-ΑΌταν έγινε δώδεκα χρόνων, πήγε με τους γονείς της στα Ιεροσόλυμα. Εκεί ο Ζαβουλών, φλογισμένος από αγάπη για το Θεό, με τη συγκατάθεση της συζύγου του και την ευλογία του επισκόπου, αναχώρησε για ν’ ασκητέψει στην έρημο του Ιορδάνη. Αποχαιρέτησε με δάκρυα την κόρη του Νίνα, αναθέτοντάς την στον Κύριο, τον πατέρα των ορφανών και προστάτη των χηρών.
-Μη φοβάσαι τίποτα, παιδί μου, της είπε. Μιμήσου με ζήλο το παράδειγμα της Μαρίας της Μαγδαληνής και της άλλης Μαρίας, της αδελφής του Λαζάρου. Αν αγαπήσεις όπως εκείνες το Χριστό, τότε η χάρη Του δεν θα σ’ εγκαταλείψει.
Ύστερα έφυγε κι εξαφανίστηκε στην έρημο του Ιορδάνη. Ο ακριβής τόπος και ο χρόνος του θανάτου του παρέμειναν άγνωστοι. Η Σωσάννα, πάλι, τοποθετήθηκε από τον επίσκοπο αδελφό της ως διακόνισσα στον ιερό ναό της Αναστάσεως, για να φροντίζει τις φτωχές και άρρωστες γυναίκες. Τέλος, την αγία Νίνα την παρέδωσαν στην ευλαβέστατη γερόντισσα Σάρα-Νιοφόρα, τη Βηθλεεμίτισσα, διακόνισσα κι εκείνη στον Πανάγιο Τάφο, για να την αναθρέψει «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» (Εφ. 6,4).

Η Σάρα-Νιοφόρα γνώριζε σε βάθος τις χριστιανικές αλήθειες και μιλούσε ακατάπαυστα στη μικρή Νίνα για το σωτηριώδες έργο του Θεανθρώπου στη γη, για τα Πάθη και την Ανάσταση Του. Και η αγία την άκουγε με πολύ ζήλο, «διετήρει πάντα τα ρήματα ταύτα εν τη καρδία αυτής» (Λουκ. 2,51), μελετούσε καθημερινά την Αγία Γραφή και φλεγόταν από αγάπη για το Χριστό και πόθο για τη σωτηρία των ανθρώπων.

Κάποτε, καθώς διάβαζε στο Ευαγγέλιο για τη Σταύρωση του Κυρίου, η σκέψη της στάθηκε στον άρραφο χιτώνα Του (Ιω. 19, 23-24).
— Τι απέγινε άραγε αυτή η πορφύρα; ρώτησε η αγία τη Σάρα-Νιοφόρα.
— Γνωρίζουμε από την παράδοση, αποκρίθηκε η γερόντισσα, ότι βρίσκεται στην πόλη Μτσχέτα, πρωτεύουσα της Γεωργίας. Μεταφέρθηκε εκεί από έναν Εβραίο, το ραββίνο της Μτσχέτα Ελιόζ, στον οποίο παραδόθηκε από το στρατιώτη πού την κέρδισε στην κλήρωση, κάτω από το Σταυρό. Οι κάτοικοι όμως της χώρας αυτής παραμένουν μέχρι σήμερα βυθισμένοι στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας.
Τα λόγια εκείνα χαράχθηκαν βαθιά στην καρδιά της αγίας. Από τότε προσευχόταν νύχτα-μέρα στην Παναγία:
— Αξίωσέ με, Δέσποινα, να πάω στη Γεωργία, για να προσκυνήσω το χιτώνα του Υιού σου και να κηρύξω εκεί το όνομά Του!
Και μια νύχτα η Θεοτόκος εμφανίσθηκε στον ύπνο της και της είπε:
— Πήγαινε στη Γεωργία, κήρυξε το Ευαγγέλιο του Χριστού, και μη φοβάσαι! Εγώ θα είμαι η σκέπη σου!

Σταυρος Αγίας Νίνας sv_Nino_Sioni_cross_Tbilisi_Крест Святой Нины хранимый в Сионском _ჯვარი ვაზისა1-ninos-jvari-Για να την ενθαρρύνει, μάλιστα, της έβαλε στο χέρι ένα σταυρό από κληματόβεργες και πρόσθεσε:
Πάρε τούτον το σταυρό. Θα σε προστατεύει απ’ όλους τους ορατούς και αόρατους εχθρούς. Με τη δύναμή του θα οδηγήσεις τη χώρα της Γεωργίας στην πίστη του Υιού μου,«ός πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α΄ Τιμ. 2,4).
Η αγία ξύπνησε, και είδε στα χέρια της τον θαυμαστό εκείνο σταυρό! Αφού τον ασπάσθηκε με δάκρυα, έκοψε μια τούφα από τα μαλλιά της και την τύλιξε ολόγυρά του.
Ύστερα έτρεξε να βρει το θείο της επίσκοπο Ιουβενάλιο, πού, ακούγοντας για την εμφάνιση και την εντολή της Θεοτόκου, έδωσε στην ανηψιά του την ευλογία να κηρύξει το Ευαγγέλιο στη μακρινή Γεωργία.

Ξεκίνησε μαζί με τις αγίες Ριψιμία και Γαϊανή και τις άλλες 53 παρθένες μοναχες και αφού διέσχισαν την Αρμενία, έφτασαν στην πρωτεύουσα της Βαγαρσαπάτ
Εκεί παρακολούθησε το φρικτό μαρτύριο της αγίας Ριψιμίας, Γαϊανής και των άλλων παρθένων (η μνήμη τους εορτάζεται στις 30 Σεπτεμβρίου), Μόνο η Αγία Νίνα με θαυμαστό τρόπο σώθηκε από τον θάνατο· οδηγήθηκε από αόρατο χέρι, και κρύφτηκε θαυματουργικά στα κλειδιά μιάς άγριας τριανταφυλλιάς. Άγγελος Κυρίου της υπέδειξε να πάει προς το βορρά όπου είναι το θέλημα του Θεού. Η Αγία Νίνα υπάκουσε, και μόνη της ξεκίνησε για την μακρυνή οδό όπου, το 315, έφτασε στις όχθες του ποταμού Κούρ. Κατάκοπη και ολομόναχη, καθώς ήταν, σε μια ξένη χώρα, ένιωσε να δειλιάζει. Ένα θεϊκό όραμα, όμως, της αναπτέρωσε το ηθικό. Με νέο ενθουσιασμό συνέχισε την πορεία της. Τράβηξε για τη Μτσχέτα, ακολουθώντας το δρόμο πού της έδειξαν κάποιοι βοσκοί.

Στην πρωτεύουσα της χώρας η αγία βρέθηκε την ημέρα πού ολόκληρος ο λαός, με επικεφαλής το βασιλιά Μιριάν (265-342), είχε συγκεντρωθεί σ’ ένα βουνό, απέναντι από την πόλη, για να προσφέρει θυσίες στο ανθρωπόμορφο είδωλο Αρμάζ. Κατευθύνθηκε και εκείνη προς το βουνό. Κρυμμένη στο κοίλωμα ενός βράχου, παρακολουθούσε τις ειδωλολατρικές τελετές. Και κάποια στιγμή, καθώς ήχησαν οι σάλπιγγες και τα πλήθη έπεσαν στη γη για να προσκυνήσουν το Αρμάζ, η καρδιά της αγίας άναψε από θείο ζήλο.

Νίνα της Γεωργίας_Saint Nina of Georgia_წმინდა ნინო_Света Нина Грузије_святой Нины Иберии_s102Σήκωσε τα μάτια της στον ουρανό και προσευχήθηκε θερμά:
Παντοδύναμε Θεέ! Οδήγησε το λαό αυτό στη γνώση Σου! Σύντριψε τα είδωλα! Ελευθέρωσε τούτες τις ψυχές από την εξουσία του διαβόλου!…
Την ίδια στιγμή ο ολοκάθαρος ουρανός σκοτείνιασε. Μαύρα σύννεφα πλησίασαν με ταχύτητα από τη δύση και στάθηκαν πάνω από τον ειδωλολατρικό ναό.
Ξέσπασαν τότε βροντές, αστραπές και δυνατή ανεμοθύελλα. Μέσα σε ελάχιστη ώρα ο ναός γκρεμίστηκε και το είδωλο Αρμάζ έγινε συντρίμμια. Μετά απ’ αυτή τη θεομηνία ο
ήλιος έλαμψε πάλι λαμπρότερος από πριν! Ήταν 6 Αυγούστου, η ημέρα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, και το θαβώρειο φως, αστράφτοντας για πρώτη φορά στη Γεωργία, σκόρπισε το ειδωλολατρικό σκοτάδι. Από τότε ο βασιλιάς Μιριάν και ο λαός του έχασαν την πίστη τους στη δύναμη του Αρμάζ και άρχισαν να αναρωτιούνται τί σημείο ήταν εκείνο πού έγινε και τί προμηνούσε για το μέλλον. Στη Μτσχέτα τώρα η αγία, καθώς περνούσε μπροστά από τον βασιλικό κήπο, είδε τη γυναίκα του κηπουρού, πού την έλεγαν Αναστασία, να τρέχει κοντά της και να την καλεί στο σπίτι της. Σαν να τη γνώριζε από παλιά, σαν να την περίμενε. Ο Θεός την είχε φωτίσει, για να βοηθήσει την αγία στο ξεκίνημα του έργου της.
Η αγία ακολούθησε την Αναστασία ως το σπίτι της, όπου τόσο η ίδια όσο και ο άνδρας της όχι μόνο τη φιλοξένησαν με πολλή αγάπη, αλλά και την παρακάλεσαν να μείνει μαζί τους σαν αδελφή, γιατί ήταν άτεκνοι και τους έθλιβε η μοναξιά. Εκείνη δέχτηκε, και ο κηπουρός, σύμφωνα με την επιθυμία της, της έχτισε ένα κελάκι σε μια άκρη του κήπου.
Στη θέση αυτή -μέσα στον περίβολο τώρα της γυναικείας μονής Σαμτάβρο- είναι κτισμένο σήμερα ένα παρεκκλήσι προς τιμήν της αγίας Νίνας.
Η αγία τοποθέτησε στο κελί της το σταυρό πού της είχε δώσει η Θεοτόκος, και περνούσε τις ημέρες και τις νύχτες της με προσευχές και δεήσεις, με πνευματικές ασκήσεις και θαύματα. Το πρώτο θαύμα πού επιτελέσθηκε με την προσευχή της μακαρίας Νίνας ήταν η θεραπεία της Αναστασίας, πού από στείρα έγινε πολύτεκνη και καλλίτεκνη μητέρα.
Και οι πρώτοι Γεωργιανοί πού πίστεψαν στο Χριστό ήταν το τίμιο εκείνο ζεύγος πού περιέθαλψε την αγία.
Κάποια μέρα μια γυναίκα, κρατώντας στα χέρια το ετοιμοθάνατο παιδί της, τριγυρνούσε με γοερό θρήνο στους δρόμους της πόλης και ζητούσε απ’ όλους βοήθεια.
Η αγία Νίνα πήρε το παιδί, το έβαλε στο από φυλλώματα στρώμα της, προσευχήθηκε, το σταύρωσε με το σταυρό της Θεοτόκου και το παρέδωσε στη μητέρα του θεραπευμένο.

Το θαύμα διαδόθηκε από στόμα σε στόμα. Από τότε η αγία άρχισε να κηρύσσει δημόσια το Ευαγγέλιο και να καλεί τους Γεωργιανούς σε μετάνοια. Η ευσέβεια, η δικαιοσύνη και η ακεραιότητα της ζωής της έγιναν σε όλους γνωστές. Πολλοί, και προπαντός γυναίκες, την πλησίαζαν, άκουγαν από τα μελίρρυτα χείλη της τη νέα διδασκαλία για τη βασιλεία του Θεού και ασπάζονταν τη χριστιανική πίστη.
Ανάμεσα σ’ αυτές τις γυναίκες ήταν και η Σιδωνία, θυγατέρα του αρχισυνάγωγου των Εβραίων της Καρτάλης Αβιάθαρ, καθώς και άλλες έξι Εβραίες. Σύντομα πίστεψε και ο ίδιος ο Αβιάθαρ, όταν άκουσε πώς ερμήνευε η αγία τις αρχαίες προφητείες για το Μεσσία και πώς εκπληρώθηκαν οι προφητείες αυτές στο πρόσωπο του Ιησού.
Από τον Αβιάθαρ έμαθε η αγία Νίνα ότι, σύμφωνα με παλαιά εβραϊκή παράδοση, ο χιτώνας του Κυρίου ήταν θαμμένος μαζί με την αδελφή του ραββίνου Ελιόζ, Σιδωνία, κάτω από τον βαθύσκιο κέδρο, πού υψωνόταν στο κέντρο του βασιλικού κήπου. Από τότε άρχισε να πηγαίνει τις νύχτες και να προσεύχεται κάτω απ’ τα κλαδιά του μεγάλου δέντρου.
Υπερφυσικά οράματα, πού είδε εκεί, την έπεισαν για την ιερότητα του τόπου.

Στο μεταξύ η δούλη του Θεού κήρυσσε ακατάπαυστα την αληθινή πίστη. Καθοριστικές, όμως, για τη μεταστροφή του γεωργιανού λαού ήταν οι θεραπείες των βασιλέων Μιριάν και Νάνας.

Νίνα της Γεωργίας_ Saint Nina_ წმინდა ნინო_Света Нина Грузије_hucAexQ08V67sWVL2cIvXzQ==Πρώτη η βασίλισσα Νάνα, γυναίκα σκληρή και ειδωλολάτρισσα φανατική, αρρώστησε βαριά και κινδύνευε να πεθάνει. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να της προσφέρουν τίποτα.
Τότε κάποιες φίλες της τη συμβούλεψαν να ζητήσει τη βοήθεια της ξένης Νίνας, πού με την επίκληση του Θεού της θεραπεύει κάθε ασθένεια. Πράγματι, η απελπισμένη βασίλισσα κατέφυγε στη Νίνα, πού με τη χάρη του Κυρίου της χάρισε την υγεία της. Επιστρέφοντας στο παλάτι η βασίλισσα, ομολόγησε με παρρησία, μπροστά στο βασιλιά Μιριάν, ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός. Αργότερα, αφού διδάχθηκε τις χριστιανικές αλήθειες από την αγία Νίνα, βαπτίσθηκε και έγινε θερμή χριστιανή. Μετά το θάνατο της, μάλιστα, ο λαός την ανακήρυξε αγία. Η μνήμη της εορτάζεται την 1η Οκτωβρίου.

Ο βασιλιάς, ωστόσο, όχι μόνο αρνιόταν πεισματικά να πιστέψει στο Χριστό, μα και απειλούσε ότι θα θανάτωνε τη Νίνα και θα εξολόθρευε όλους τους χριστιανούς του βασιλείου του. Ώσπου μια μέρα, καθώς κυνηγούσε στα δάση του Μουρχάν, είκοσι χιλιόμετρα περίπου βορειοδυτικά της Μτσχέτα, ξαφνικά και αναπάντεχα τυφλώθηκε! Έντρομος, άρχισε να επικαλείται τους θεούς του, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τότε, αισθάνθηκε πάνω του την άκρη της χειρός του ζώντος Θεού. Πάνω στην απελπισία του, θυμήθηκε το Θεό της Νίνας και ζήτησε τη βοήθειά Του. Και ευθύς ξαναβρήκε το φως του!
Συγκλονισμένος και ολόχαρος, ύψωσε τα χέρια του στον ουρανό και κραύγασε με δάκρυα:
— Θεέ της Νίνας! Εσύ είσαι ο μόνος αληθινός Θεός. Ομολογώ και δοξάζω το όνομά Σου!
Το θαυμαστό εκείνο γεγονός συνέβη στις 6 Μαΐου του 319. Στην κορυφή του όρους Τχότι ως σήμερα υπάρχει ναός τον οποίον έκτισε ο βασιλέας Μίριαν.
Μόλις επέστρεψε στην πόλη ο βασιλιάς, έτρεξε κι έπεσε στα πόδια της αγίας:
— Ώ μητέρα μου! της είπε. Δίδαξέ με και αξίωσέ με να επικαλούμαι το όνομα του μεγάλου Θεού σου και Σωτήρα μου!
Έτσι ο Μιριάν έγινε ο Μέγας Κωνσταντίνος της Γεωργίας. Ο Κύριος τον είχε διαλέξει για χειραγωγό των Γεωργιανών προς τη μοναδική αλήθεια.
Αμέσως έστειλε πρεσβεία στο Βυζάντιο και ζήτησε έναν επίσκοπο και ιερείς, για να κατηχήσουν και να βαπτίσουν το λαό του. Στο μεταξύ η αγία Νίνα τους προετοίμαζε για το άγιο βάπτισμα με τις ιερές διδαχές της.

Ώσπου να έρθουν οι κληρικοί, ο Μιριάν σκέφτηκε να οικοδομήσει έναν χριστιανικό ναό. Η αγία του υπέδειξε να τον κατασκευάσει μέσα στον βασιλικό του κήπο, και μάλιστα στο σημείο όπου υψωνόταν ο γνωστός κέδρος.
Ο κέδρος κόπηκε και από τα έξι κλαδιά του έγιναν ισάριθμοι στύλοι, πού τοποθετήθηκαν σε κατάλληλα σημεία του οικοδομήματος. Με θεία οικονομία, όμως, ο έβδομος στύλος, πού ήταν καμωμένος από τον κορμό του δέντρου και προοριζόταν για τη βάση του ναού, δεν μπορούσε με κανένα τρόπο να μετακινηθεί. Από το κάτω μέρος του, μάλιστα, άρχισε να τρέχει ευωδιαστό και ιαματικό μύρο, πού θεράπευε όσους άρρωστους πρόστρεχαν εκεί και χρίονταν με πίστη.

Πλήθη λαού συνέρρεαν στον θαυματουργό στύλο, και ο βασιλιάς έδωσε εντολή να κατασκευασθεί ολόγυρά του μια περίφραξη. Στο μεταξύ ολοκληρώθηκε και η ανέγερση του πρώτου ναού στη Γεωργία, πού ήταν ξύλινος -σήμερα, μετά από ανακατασκευή του, είναι πέτρινος- και αφιερώθηκε στους αγίους Αποστόλους. Ο λαός όμως τον ονόμασε κοινά «Σβετιτσχόβελι» (= άγιος Στύλος).

Ήδη οι απεσταλμένοι του Μιριάν είχαν γίνει δεκτοί με μεγάλες τιμές από τον Μέγα Κωνσταντίνο, πού τους έστειλε πίσω στην πατρίδα τους με πλούσια δώρα και με τον αρχιεπίσκοπο Αντιοχείας Ευστάθιο (+337), δύο ιερείς, τρείς διακόνους και τα απαραίτητα για τη θεία λατρεία σκεύη και είδη.
Με διαταγή του Μιριάν ήρθαν στην πρωτεύουσα όλοι οι διοικητές των επαρχιών, οι στρατηγοί και οι αξιωματούχοι του κράτους. Σ’ ένα βαπτιστήριο, κοντά στη γέφυρα του ποταμού Κούρ, ο αρχιεπίσκοπος Ευστάθιος βάπτισε πρώτα το βασιλικό ζεύγος και στη συνέχεια τους άρχοντες. Γι αυτό το μέρος εκείνο ονομάζεται από τότε «Μταβάρτα Σανατλάβι», δηλαδή «Κολυμβήθρα Μεγιστάνων».
Λίγο πιο κάτω οι δύο ιερείς βάπτιζαν το λαό, πού είχε προετοιμασθεί και πιστέψει από το κήρυγμα και τα θαύματα της αγίας Νίνας. Από τους Εβραίους της Μτσχέτα βαπτίσθηκαν ο Αβιάθαρ με όλους τους οικείους του και πενήντα ακόμη εβραϊκές οικογένειες.
Με τη βοήθεια του Θεού, ο αρχιεπίσκοπος Ευστάθιος και η αγία Νίνα φώτισαν μέσα σε μερικά χρόνια ολόκληρη σχεδόν τη χώρα της Γεωργίας. Ύστερα ο αρχιεπίσκοπος, αφού
χειροτόνησε ως επίσκοπο της χώρας τον πρεσβύτερο Ιωάννη, επέστρεψε στην Αντιόχεια.

Η αγία Νίνα, αποφεύγοντας τη δόξα και τις τιμές του βασιλιά και του λαού, κατέφυγε σε μια ορεινή περιοχή, στις πηγές του ποταμού Άραγβι, όπου ετοιμαζόταν με προσευχές και νηστείες για νέους αποστολικούς αγώνες. Πράγματι, αφού κήρυξε το Χριστό στους σκληροτράχηλους ορεσίβιους κατοίκους του Καυκάσου, τους οποίους βάπτισε ο συνεργάτης της πρεσβύτερος Ιάκωβος, κατευθύνθηκε στα νότια της Καχέτης και εγκαταστάθηκε στην κωμόπολη Μπόντμπε, τον τελευταίο σταθμό της επίγειας ζωής και των αγίων κόπων της. Σε σύντομο χρονικό διάστημα η βασίλισσα της Καχέτης Σόντζε (= Σοφία), ακούγοντας το θεόπνευστο κήρυγμα της αγίας, πίστεψε και βαπτίσθηκε μαζί με πλήθη λαού.

Τώρα πια ο Θεός αποκάλυψε στην πιστή απόστολό Του ότι πλησίαζε το τέλος της. Ειδοποίησε αμέσως με γράμμα τον βασιλιά Μιριάν: ”Εγώ τώρα, ως ξένη και παρεπίδημος, αποχωρώ από αυτόν τον κόσμο, και θα ακολουθήσω την οδό των πατέρων μου. Σε παρακαλώ βασιλέα, όρισε να έλθη σε μένα ο επίσκοπος Ιωάννης, για να με προετοιμάση για την αιώνιο ζωή, γιατί η ημέρα του θανάτου μου είναι κοντά.” Ο βασιλιάς κατέφθασε ταχύτατα με τους αυλικούς του και τον επίσκοπο Ιωάννη. Η αγία κοινώνησε από τα χέρια του επισκόπου και ζήτησε να ταφεί στο φτωχικό καλύβι της. Τις τελευταίες ημέρες της ζωής της, με την παράκληση των μαθητριών της, οι οποίες θρηνούσαν, η Αγία Νίνα τους διηγήθηκε για το γένος και την ζωή της. Η Σαλώμη κατέγραψε την διήγησή της, η οποία εδώ με συντομία αναπτύσσεται, λέγοντας: ”Ας γραφή η πτωχή και ταπεινή ζωή μου, ώστε να γίνη γνωστή και στα παιδιά σας, όπως η πίστης σας και η αγάπη με την οποία με περιβάλατε. Ιδιαιτέρως, για να γίνουν γνωστές στις μελλοντικές γενιές, όλα τα σημεία του Θεού, τα οποία με τα ίδια σας τα μάτια είδατε και εσείς και γίνατε ζωντανοί μάρτυρές τους.” Ύστερα παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα της στον Κύριο. Ήταν τότε 67 ετών.
Ο βασιλιάς και ο επίσκοπος θέλησαν να μεταφέρουν το τίμιο λείψανο της στο ναό των αγίων Αποστόλων της Μτσχέτα και να το θάψουν δίπλα στον ιερό στύλο.
Με κανένα τρόπο, όμως, δεν μπόρεσαν να μετακινήσουν το σώμα της. Έτσι το έθαψαν εκεί, στο ταπεινό καλυβάκι της, στο Μπόντμπε, όπως η ίδια το ζήτησε.

Η μακαρία Νίνα συγκαταριθμήθηκε στη χορεία των αγίων και η μνήμη της ορίσθηκε να εορτάζεται στις 14 Ιανουαρίου, ημέρα της κοιμήσεώς της. Η Εκκλησία της Γεωργίας την ανακήρυξε Ισαπόστολο και φωτίστρια της χώρας.

Πάνω στον τάφο της αγίας κτίσθηκε ναός αφιερωμένος στο συγγενή της μεγαλομάρτυρα Γεώργιο. Ο ναός εγκαινιάσθηκε στα χρόνια του γιού και διαδόχου του Μιριάν, του βασιλιά Μπακάρ (342-364) και σώζεται μέχρι σήμερα. Αργότερα σ’ αυτόν το χώρο ιδρύθηκε γυναικεία μονή αφιερωμένη στην αγία Νίνα.Νίνα της Γεωργίας_ Saint Nina_ წმინდა ნინო_Света Нина Грузије_ святой Нины ИберииΝΙΝΑ b4529287cbf4

Προσκύνημα στον ιερό τάφο της αγ.Νίνας της καρδιάς μας , στο Μπόντμπε- Bodbe της Γεωργίας
https://iconandlight.wordpress.com/2016/01/13/%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%BD%CE%B1-%CE%B5%CF%86%CE%B1%CF%81%CE%BC%CF%8C%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%8C%CF%83%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CE%AF/

Να προσπαθείς να εφαρμόσεις όσα μας δίδαξε η αγία Νίνα. Άγιος Γαβριήλ ο Ομολογητής – Σαλός, της Μτσχέτας της Γεωργίας
https://iconandlight.wordpress.com/2016/01/13/%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%BD%CE%B1-%CE%B5%CF%86%CE%B1%CF%81%CE%BC%CF%8C%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%8C%CF%83%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CE%AF-2/

Άγιοι Ζαβουλών και Σωσσάνα, Γονείς της αγίας Νίνας, ισαποστόλου της Γεωργίας, συγγενής του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου
https://iconandlight.wordpress.com/2018/05/20/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%B6%CE%B1%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CF%8E%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%89%CF%83%CF%83%CE%AC%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82/Νίνα της Γεωργίας_ Монастырь святой Нино Бодбе m1

Απολυτίκιον Αγίας Νίνας, ισαποστόλου της Γεωργίας.Ήχος πλ. α ΄. Τον Συνάναρχον Λόγον.

Ως ωραίοι οι πόδες σου οι ζηλώσαντες ακολουθήσαι ταις τρίβοις των αποστόλων Χριστού, Νίνα, σκεύος Παρακλήτου παμφαέστατον· όθεν τιμώντές σε πιστώς, Γεωργίας φρυκτωρέ φωτόλαμπρε, σε αιτούμεν·ημών τα σκότη λιταίς σου της αγνωσίας πόρρω σκέδασον.

Ήχος πλ. α’. Χαίροις ασκητικών

Χαίροις Καππαδοκίας βλαστέ, του Ζαβουλών και της Σωσσάνης απάνθισμα, ομόζηλε αποστόλων, της Γεωργίας πυρσέ και χαρίτων θείων ενδιαίτημα, ωράϊσμα πίστεως, Νίνα, όλβε ασύληπτε του Παρακλήτου και ευάρμοστον όργανον αγαθότητος και της Κτίστου χρηστότητος, πάντας τους μετά πίστεως τιμώντας την μνήμην σου την φωταυγή και φωσφόρον, οσίων έμπνουν θησαύρισμα, προς γνώσεως θείας και ψυχών καλλιεργείας οδούς κατεύθυνον.

Ωδή ς΄.Την δέησιν εκχεώ.

 Ουράνωσας, του Κυρίου χάριτι, τας καρδίας θεοφώτιστε Νίνα, και αρεταίς, κατεστέρωσας ταύτας, ας χορηγεί ουρανόθεν Παράκλητος, αυτών ανάδειξον ημάς, συμμετόχους αιτούντας πρεσβείαις σου.

Ωδή ς΄.Τον βασιλέα.

 Ως τον Χιτώνα, εύρες Νίνα Δεσπότου, τούτω σκέπε τους πόθω σε τιμώντας, και ψυχάς ψυγείσας, θέρμανον προσευχαίς σου.

Ωδή θ΄.Κυρίως Θεοτόκον.

 Συν τω Τροπαιοφόρω, και Πολυχρονία, τοις συγγενέσι σου Νίνα ικέτευε,τον πανοικτίρμονα Λόγον, υπέρ των δούλων σου.

Ήχος γ΄. Την ώραιότητα.

Ως καλλιπάρθενος, Νίνα πανεύφημε, Χριστώ νενύμφευσαι, ενθέω έρωτι, και ηκολούθησας αυτού τοις ίχνεσι θερμώ πόθω· όθεν εισελήλυθας, εις παστάδα ουράνιον, και οράς την έλλαμψιν, της αυτού ωραιότητος· Ω πρέσβευε διδόναι θεόφρον, πάσιν ημίν πταισμάτων λύσιν.

Άρρητον ευωδίαν, διαχέεις αγία, τερπνής Καππαδοκίας ο όρπηξ (εκ γ’), εκ ριζών εκφυείσα σεπτών, και τραφείσα θείοις εν χυμοίς Πνεύματος˙ διόπερ αγιάζεις με, εν πόθω εκβοώντα ούτω˙
Χαίρε, ο ρους της ευεργεσίας,
Χαίρε, η φλοξ της θεοφανείας.
Χαίρε, νυμφοστόλε Ιβήρων ευφέγγεια,
Χαίρε, φίλτρον η εμφαίνουσα ηλοτρήτου Ιησού,
Χαίρε, πάγας καταρρήξασα του δραπέτου πτερνιστού.
Χαίρε, ομολογίας θεοχύρωτον κέρας,
Χαίρε, της Εκκλησίας ιερόνικον γέρας.
Χαίρε, λατρείας τέμενος έκλαμπρον,
Χαίρε, θυσίας θρους επουράνιος.
Χαίρε, το μάνα ψυχών οικτιρμόνων,
Χαίρε, Αγνή ευφιλής μυστηπόλος
Χαίροις Νίνα απόστολε.

Βέλει Χριστογνωσίας, τετρωμένη ωράθης, δεχθείσα Νιοφόρας τους λόγους, εκδιψώσα ώ Νίνα Φωτός˙ δεσποτείου όθεν θεαυγώς έσπευσας, χιτώνος εις εκζήτησιν, βοώσα εραστώς τον ύμνον˙ Αλληλούϊα.
Ποίημα Ισιδώρας, Μοναχής εντη ιερά μονή ΑγίουΙωάννου του Προδρόμου Μακρυνού
.

Εκλογή εις αγίους «Την Οικουμένην», ήχος πλ. β’, νενανω.
Ψαλτικός χορός Μοναζουσών Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, Ορμύλιας