iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Βασιλεύ ουράνιε Παράκλητε, έλα και σκήνωσε σε μας τους φιλονικώντας στα Βαλκάνια και φέρε την ειρήνη μεταξύ μας, με τη χερουβική θεϊκή αγάπη των μεγάλων Βαλκανίων αγίων και ηρώων. Άγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Αγία Τριάδα_Holy Trinity_День Св Троицы_Св Троица_ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ235334Στίχοι
Πάσα πνοή, δόξαζε Πνεύμα Κυρίου,
Δι’ ου πονηρών πνευμάτων φρούδα θράση.

Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα το Άγιον, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν, ελθέ μεθ’ ημών και αγίασον ημάς.

Όμως εμείς να επιθυμούμε το Πνεύμα το Άγιο του Θεού
Άγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Αναφέρεις ότι κυριάρχησε η κακία και η έλλειψη αδελφοσύνης ανάμεσα στους ανθρώπους. Θα επιθυμούσες να υπάρχει «μία ψυχή για όλους». Ξέρω τί σκέπτεσαι, μόνο που το εκφράζεις συγκεχυμένα. Όταν λες «μία ψυχή» εννοείς «ένα πνεύμα», όπως διατυπώνεται στην Αγία Γραφή. Επειδή δεν μπορεί να υπάρχει μία ψυχή για όλους τους ανθρώπους, διότι κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ψυχή, η οποία του δόθηκε για να μεριμνά και να φροντίζει γι’ αυτήν. Αλλά μπορεί να υπάρξει ένα και το αυτό πνεύμα σε πολλούς ανθρώπους του κόσμου, μόνο όμως εάν οι άνθρωποι το επιθυμούν. Όπως όλοι βλέπουμε το ίδιο φως του ήλιου αλλά ο καθένας με τα δικά του μάτια ή αναπνέουμε τον ίδιο αέρα ο καθένας με τα δικά του πνευμόνια, έτσι με το ίδιο πνεύμα μπορούμε όλοι να φωτιζόμαστε, να ζούμε και να κινούμεθα. Για τους πρώτους χριστιανούς είναι γραμμένο ότι ήταν της αυτής ψυχής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι είχαν μία ψυχή, αλλά ότι ήταν εμποτισμένοι, από το ίδιο το Άγιο Αγία Τριάδα_ Holy Trinity_День Святой Троицы_ Святая Троица _ rublev_troitsa-3Πνεύμα, εκείνο που κατέβηκε με τη μορφή πύρινης γλώσσας στους αποστόλους την ημέρα της Πεντηκοστής· Πνεύμα Άγιο, Φως και Ζωή, Πνεύμα Σοφίας και Λόγου, Θεός και Θεοδημιουργός, Πυρ εκ Πυρός κατευθυνόμενο. Αυτό το Άγιο Πνεύμα χορηγεί ο ουράνιος Πατέρας σ’ εκείνους που του το ζητούν: «Αν λοιπόν εσείς, παρ’ όλο που είστε αμαρτωλοί, ξέρετε να δίνετε καλά πράγματα στα παιδιά σας, πολύ περισσότερο ο ουράνιος Πατέρας θα δώσει το άγιο Πνεύμα σε όσους το ζητούν » (Λουκ. 11.13).

Κάποιοι άνθρωποι ενώνονται με τη βοήθεια του πνεύματος του κακού όπως για παράδειγμα οι κλέφτες, οι ληστές, οι σφετεριστές και οι άρπαγες. Όλοι μαζί οδεύουν προς το θάνατο. Όμως εμείς να επιθυμούμε το Πνεύμα το Άγιο του Θεού. Αυτή η ενότητα θα μας δώσει φως, δύναμη, καλοσύνη και αιώνια ζωή. Γι’ αυτό λοιπόν, προσευχήσου και συ. Όπως και όλη η Εκκλησία από καταβολής της παρακαλεί, να φωτίσει και να βοηθήσει το Άγιο Πνεύμα του Θεού όλους εμάς τους γείτονες με τη στενή και την ευρεία έννοια στη γη: Βασιλεύ ουράνιε Παράκλητε το πνεύμα της Αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών έλα και σκήνωσε σε μας τους φιλονικώντας στα Βαλκάνια και φέρε την ειρήνη μεταξύ μας. Έλα και σκήνωσε σε μας γοργέ υπερασπιστή και καθάρισέ μας από πλάνες ξένων ελαττωμάτων. Έλα και σκήνωσε σε μας και ένωσέ μας, ζέστανέ μας, με τη χερουβική θεϊκή αγάπη των μεγάλων Βαλκανίων αγίων και ηρώων. Αμήν.
πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Δεν φτάνει μόνο η πίστη…

***

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που κάνουν τη δουλειά τους με το φως του ηλίου από το πρωί μέχρι το σούρουπο, χωρίς να κοιτάξουν καν τον Ήλιο, χωρίς να αισθανθούν τον Ήλιο, χωρίς να σκεφθούν ούτε με μία σκέψη τον Ήλιο!
Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που περνούν τη ζωή τους με το φως, τη δύναμη και τη βοήθεια του Θεού, χωρίς να κοιτάξουν καν τον Θεό, χωρίς να σκεφθούν ούτε με μία σκέψη τον Θεό!
Και ο Ήλιος σιωπά χωρίς θυμό και συνεχίζει να φέγγει ασταμάτητα. Και ο Θεός σιωπά χωρίς θυμό και συνεχίζει να βοηθά ασταμάτητα.

Όμως όταν γίνεται σκοτάδι, όταν πέσει ομίχλη, όταν δυναμώνει η παγωνιά, τότε οι άνθρωποι θυμούνται τον Ήλιο, στρέφονται προς τον Ήλιο, επαινούν τον Ήλιο, αναστενάζουν για τον Ήλιο.

Έτσι και όταν γίνονται συμφορές, ανέχεια, βάσανα αβοήθητα και στενά αδιέξοδα, οι άνθρωποι θυμούνται το Θεό, στρέφονται προς το Θεό, δοξάζουν το Θεό, αναστενάζουν για το Θεό.
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Στοχασμοί περί καλού και κακού»)

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. δ΄.

Ευλογητός ει, Χριστέ ο Θεός ημών, ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας, καταπέμψας αυτοίς το Πνεύμα το άγιον, και δι’ αυτών την οικουμένην σαγηνεύσας· Φιλάνθρωπε, δόξα σοι.

Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της Αληθείας, ο Πανταχού Παρών και τα Πάντα Πληρών, ο Θησαυρός των Αγαθών και Ζωής Χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον, Αγαθέ τας ψυχάς ημών.

Ήχος α’

Πάντα χορηγεί το Πνεύμα το άγιον· βρύει προφητείας, ιερέας τελειοί, αγραμμάτους σοφίαν εδίδαξεν, αλιείς θεολόγους ανέδειξεν. Όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας. Ομοούσιε και ομόθρονε, τω Πατρί και τω Υιώ, Παράκλητε, δόξα σοι.

Δόξα… Και νυν… Ήχος πλ. δ’
Γλώσσαι ποτέ συνεχύθησαν, διά την τόλμαν της πυργοποιΐας, γλώσσαι δε νυν εσοφίσθησαν, διά την δόξαν της θεογνωσίας. Εκεί κατεδίκασε Θεός τους ασεβείς τω πταίσματι, ενταύθα εφώτισε Χριστός τους αλιείς τω Πνεύματι. Τότε κατειργάσθη η αφωνία, προς τιμωρίαν άρτι καινουργείται η συμφωνία, προς σωτηρίαν των ψυχών ημών.

Προκείμενον Ήχος βαρύς
Τις Θεός μέγας, ως ο Θεός ημών, συ ει ο Θεός, ο ποιων θαυμάσια μόνος.
Στιχ. α’. Εγνώρισας εν τοις λαοίς την δύναμίν σου.
Τις Θεός μέγας, ως ο Θεός ημών, συ ει ο Θεός, ο ποιων θαυμάσια μόνος.

Δόξα… Και νυν… Ήχος πλ. δ’

Ότε το Πνεύμά σου κατέπεμψας Κύριε, καθημένοις τοις Αποστόλοις, τότε οι των Εβραίων παίδες θεωρούντες, εξίσταντο θάμβει· ήκουον γαρ αυτών φθεγγομένων, ετέραις ξέναις γλώσσαις, καθώς το Πνεύμα εχορήγει αυτοίς· ιδιώται γαρ όντες, εσοφίσθησαν, και τα έθνη προς πίστιν ζωγρήσαντες, τα θεία ερρητόρευον· διό και ημείς βοώμέν σοι· ο επί γης οφθείς, και εκ της πλάνης σώσας ημάς, Κύριε, δόξα σοι.

Κοντάκιον, της Πεντηκοστής
Ήχος πλ. δ’
Ότε καταβάς τας γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν έθνη ο Ύψιστος· ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμεν, εις ενότητα πάντας εκάλεσε, και συμφώνως δοξάζομεν το πανάγιον Πνεύμα.

Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το άγιον, Τριάς αγία, δόξα σοι.

Advertisements


Τον άγγιξε η Αγία Τριάδα κι έμεινε άφθαρτος. ”Άνθρωπε θείων επιθυμιών, το Άγιο Πνεύμα ευαρεστήθηκε να κατοικήσει σε σένα για την αγνότητα της καρδιάς σου.” Άγιος Αλέξανδρος του Σβιρ

Αλέξανδρος Σβιρ-Αγία Τριάδα_Appearance of the Holy Trinity to St. Alexander Svirsky_Явление Пресвятой Троицы Александру Свирскому_33326«Σε ικετεύω, χαρά μου, απόκτησε το πνεύμα της ειρήνης. Η Βασιλεία των Ουρανών είναι ειρήνη και χαρά εν Αγίῳ Πνεύματι.
Σκοπός της ζωής μας είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος.» Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ
Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το Άγιον, Τριάς Αγία, δόξα σοι.

Η εμφάνιση της Αγίας Τριάδος στον Άγιο Αλέξανδρο του Σβιρ
Εορτάζει στις 30 Αυγούστου και στις 17 Απριλίου (ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του)

Κατά το 1508, που ο Όσιος Αλέξανδρος συμπλήρωνε τον 23ο χρόνο στην έρημο κι ενώ ήταν στο ερημικό κελί του μια νύχτα και κατά τη συνήθεια του προσευχόταν, ξαφνικά στο σημείο που βρισκόταν έλαμψε ένα μεγάλο φως. Ο Όσιος ξαφνιάστηκε και σκέφτηκε: «Τι να σημαίνει αυτό;» Και αμέσως είδε τρεις ανθρώπους να έρχονται προς αυτόν ντυμένοι με λαμπρά, λευκά ενδύματα. Ήταν ωραιότατοι και αγνοί, λάμποντας περισσότερο απ’ τον ήλιο και αστράφτοντας με μια ανέκφραστη ουράνια δόξα. Καθένας τους κρατούσε στο χέρι κι ένα σκήπτρο.

Όταν τους είδε ο Όσιος έτρεμε ολόκληρος, γιατί τον κατέλαβε φόβος και τρόμος. Και μόλις συνήλθε λίγο προσπάθησε να τους προσκυνήσει μέχρι το έδαφος. Εκείνοι όμως τον έπιασαν απ’ το χέρι, τον σήκωσαν και του είπαν:

– Έχε πίστη, μακάριε, και μη φοβάσαι.

Και ο Άγιος είπε:
-Κύριοί μου, εάν βρήκα κάποια χάρη ενώπιον σας, πέστε μου ποιοι είστε που, ενώ έχετε τόση δόξα και λαμπρότητα, καταδεχθήκατε να έρθετε προς το δούλο σας, γιατί ποτέ μου δεν είδα κανένα με τέτοια δόξα όπως εσείς.

Εκείνοι του απάντησαν:

Αλέξανδρος Σβιρ-Αγία Τριάδα_Appearance of the Holy Trinity to St. Alexander Svirsky_Явление Пресвятой Троицы Александру Свирскому_333169912Μη φοβάσαι, άνθρωπε θείων επιθυμιών, γιατί το Άγιο Πνεύμα ευαρεστήθηκε να κατοικήσει σε σένα για την αγνότητα της καρδιάς σου και όπως σου προείπα πολλές φορές έτσι και τώρα σου λέω ότι πρέπει να φτιάξεις εκκλησία, να συγκεντρώσεις αδελφούς και να δημιουργήσεις μοναστήρι, γιατί με σένα ευδόκησα να σώσω πολλές ψυχές και να τους φέρω στην επίγνωση της αλήθειας.

Ακούγοντας αυτά ο Όσιος γονάτισε και πλημμυρισμένος από δάκρυα είπε:
– Κύριέ μου, ποιος είμαι εγώ ο αμαρτωλός, ο χειρότερος απ’ όλους τους ανθρώπους, που θα ήμουν άξιος ν’ αναλάβω τέτοιες ευθύνες, σαν κι αυτές για τις οποίες μου μίλησες; Είμαι αδύνατος για ν’ αποδεχτώ τέτοια αποστολή. Γιατί εγώ ο ανάξιος δεν ήρθα σ’ αυτόν τον τόπο για να κάνω αυτά που με προστάζεις, αλλά μάλλον για να κλάψω τις αμαρτίες μου.

Μόλις είπε αυτά ο Όσιος κειτόταν κάτω στο έδαφος και ο Κύριος τον έπιασε πάλι απ’ το χέρι, τον σήκωσε και του είπε:

-Σήκω όρθιος, πάρε θάρρος και δύναμη και κάνε όλα όσα σε πρόσταξα.

Ο Όσιος απάντησε:
– Κύριε μου, μη θυμώνεις μαζί μου που τόλμησα να σου αντιμιλήσω – πες μου, σε τίνος το όνομα θέλεις να τιμάται η εκκλησία που η αγάπη Σου για το ανθρώπινο γένος θέλει να χτιστεί σ’ αυτόν τον τόπο;

Και ο Κύριος είπε στον Όσιο:

– Όπως βλέπεις τον Έναν να σου μιλάει με τρία Πρόσωπα, φτιάξε την εκκλησία στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, της Αγίας Τριάδος «εν μια τη ουσία». Σου αφήνω την ειρήνη Μου και η ειρήνη Μου που σου χαρίζω θα είναι μαζί σου.

Και ξαφνικά ο Όσιος είδε τον Κύριο με απλωμένα φτερά να βαδίζει στο έδαφος, σαν να περπατούσε με τα πόδια, και μετά έγινε άφαντος.

Ο όσιος Αλέξανδρος ήταν συνεπαρμένος από πολλή χαρά και φόβο και ευχαρίστησε θερμά γι’ αυτό το Θεό, που τόσο αγαπάει το ανθρώπινο γένος. Μετά άρχισε να σκέπτεται πώς και πού θα χτίσει την εκκλησία. Αφού σκέφτηκε πολύ και προσευχήθηκε γι’ αυτό στο Θεό, άκουσε ξαφνικά μια μέρα μια φωνή να του μιλάει από ψηλά. Κοιτάζοντας προς τα πάνω ο Όσιος είδε έναν άγγελο του Θεού που φορούσε μανδύα και κουκούλι να στέκεται στον αέρα με απλωμένα φτερά και με τον ίδιο τρόπο που άλλοτε εμφανίστηκε στο μεγάλο Παχώμιο, με τα χέρια του τεντωμένα προς τον ουρανό να λέει: «Είς Άγιος, είς Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός, Αμήν». Και μετά είπε στον Όσιο:

– Αλέξανδρε, ας χτιστεί η εκκλησία σ’ αυτόν τον τόπο στο όνομα του Κυρίου που εμφανίστηκε σε σένα με τρία πρόσωπα, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, της αδιαιρέτου Τριάδος.

Και λέγοντας αυτά σημείωσε στον τόπο εκείνο το σημείο του σταυρού με το χέρι του και έγινε άφαντος. Ο Όσιος ευφράνθηκε πολύ με το όραμα αυτό, δοξολόγησε το Θεό που δεν παρείδε τη δέησή του και στο σημείο αυτό τοποθέτησε ένα σταυρό. Η φήμη του ως αγιασμένου ασκητή εξαπλώθηκε γρήγορα και πολλοί μοναχοί μαζεύτηκαν γύρω του, ενώ ο απλός λαός τον τιμούσε ως άγιο όταν ήταν εν ζωή. Ο Όσιος, έζησε συνολικά 85 χρόνια και αναπαύτηκε στις 30 Αυγούστου του 1533.
Από τον βίο του αγίου Αλεξάνδρου του Σβιρ.Αλέξανδρος του Σβιρ-_ Икона Прп.Александр Свирский-St. Alexander Svirsky_st Alexander of Svir_333(9)

Το θαυμαστό άφθαρτο λείψανο του Αγίου Αλεξάνδρου Σβιρ ανακομίσθηκε στις 17 Απριλίου το 1641. Όταν επικράτησε ο άθεος κομμουνισμός στη Ρωσία, το «απήγαγαν» και το έκλεισαν στο «επιστημονικό εργαστήριο» της Ακαδημίας Πολέμου Πετρουπόλεως, για… πειραματισμούς και στη συνέχεια το πέταξαν σε μια αποθήκη.. Μετα την τελευταία εύρεση του, όταν το Λείψανο μετεφέρθη στον Ναό της Μονής του, η ροή του ευώδους μύρου ήταν τόσο ισχυρή, ώστε πετούσαν μέλισσες κοντά στα πόδια του Αγίου. Μυροβλύζει και θαυματουργεί. Εικόνες του Αγίου, οι οποίες ευλογήθηκαν στην λειψανοθήκη, άρχισαν ομοίως να αναδίδουν είτε μύρο είτε ευωδία.
Ο Ηγούμενος μας πληροφορεί ότι πριν από λίγο καιρό ο Άγιος σήκωσε με τα χέρια του ένα βρέφος, που έπεσε από τη μητέρα του στη Λάρνακα, και το έβαλε στην αγκαλιά της μπρος στα έκπληκτα μάτια Μοναχών και Προσκυνητών.» (έ. Α, σ. 7-8).

Ήχος β’

Είδομεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον, εύρομεν Πίστιν αληθή, αδιαίρετον Τριάδα προσκυνούντες· αύτη γαρ ημάς έσωσε.

Ταχείαν και σταθηράν δίδου παραμυθίαν τοις δούλοις σου, Ιησού, εν τω ακηδιάσαι τα πνεύματα ημών, μη χωρίζου των ψυχών ημών εν θλίψεσι, μη μακρύνου των φρενών ημών εν περιστάσεσιν, αλλά αεί ημάς πρόφθασον. Έγγισον ημίν, έγγισον ο πανταχού, ως περ και τοις Αποστόλοις σου πάντοτε συνής, ούτω και τοις σε ποθούσιν ένωσον σαυτόν οικτίρμον, ίνα συνημμένοι σοι υμνώμεν, και δοξολογώμεν το πανάγιόν σου Πνεύμα.

ΒΑΣΙΛΕΥ ΟΥΡΑΝΙΕ ΗΧΟΣ ΠΛ Β


Μιλούσε πάντα για τον Παράκλητο: Χριστός άφησε αυτό νοικοκύρη. Πάπα – Τύχων ο Ρώσσος της Καψάλας

Αγία Τριάδα_ Holy Trinity_День Святой Троицы_ Святая Троица _tr712«Αυτό το Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις» (Ρωμ 8,26)
Κύριε, Μόνον Εσύ γνωρίζεις τι χρειάζεται εις εμέ. Καθοδήγησε την θέλησή μου, δίδαξέ με να προσεύχομαι• έλα Εσύ ο Ίδιος και προσεύχου εντός μου.
Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα το Άγιον, ελθέ μεθ’ ημών και αγίασον ημάς. 

Πάπα – Τύχων ο Ρώσσος ερημίτης της Καψάλας
Ένα λουλούδι από το Περιβόλι της Παναγίας

Μια φωλιά μέσα στο δάσος το ερημητήριο του παπα-Τύχωνα, του Ρώσσου ασκητή της Καψάλας. Ο μεσημεριάτικος ήλιος, καθώς πέφτει επάνω στον τσίγκο της στέγης, αλλοιώνει την όψη του κελλιού. Ακτινοβολεί ολόκληρο, όπως ακτινοβολούσε η φτωχή και ταπεινή καρδιά του παπα-Τύχωνα που είχε μέσα της τον Κύριο. Και όποιος έχει τέτοιο θησαυρό, είναι ποτέ πτωχός;

Πριν αρχίση τις συμβουλές του ο Γέροντας, είχε τυπικό να κάνη πρώτα προσευχή, να επικαλεσθή το Άγιο Πνεύμα, για να τον φώτιση, και αυτό συνιστούσε και στους άλλους.
Έλεγε: «Ο Θεός άφησε το Άγιο Πνεύμα, για να μας φωτίζη. Αυτό είναι νοικοκύρης. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας αρχίζει με το Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας».

Αν η γλώσσα του εδυσκολεύετο να το προφέρη, η καρδία του πάντα για τον Παράκλητο μιλούσε: 
– Άγια Πνεύματα (δεν μπορούσε να ειπή Άγιο Πνεύμα) βοηθήστέ με, έλεγε κάθε τόσο.
Και επεξηγούσε: 
Αγία Τριάδα_ Holy Trinity_День Святой Троицы_ Святая Троица _ rublev_troitsa-3– Λέω γιατί αυτό νοικοκύρη. Χριστός άφησε αυτό νοικοκύρη. Για αυτό λέει παπάς όταν λειτουργήσει: Βασιλεύ Ουράνιε Παράκλητε… Με την προσευχή έρχεται μέσα στην καρδιά Χριστός, και όπου Χριστός όλη Αγία Τριάδα παιδί μου. Πω, πω, πω, όπου Χριστός, εκεί Πατέρας και Άγιο Πνεύμα.
Ενώ έλεγε αυτά για το Άγιο Πνεύμα, αλλοιωνόταν το πρόσωπο του, και πολλοί ευλαβείς άνθρωποι την έβλεπαν αυτή την αλλοίωση…αξιώθηκε να αναγεννηθή άνωθεν εκ Πνεύματος Αγίου, και να έχη τον Χριστόν μέσα στην αγιασμένη του καρδιά.

Αγαπούσε υπερβολικά τη μετάνοια, αν και η ζωή του ήταν αγία, δοσμένη από νεότητος στο Θεό. Τα δάκρυά του ήταν καθημερινή τροφή του. Είχε πολλά δάκρυα και πολλή κατάνυξη. 
Με τα δάκρυά του μούσκευε τα πόδια του Εσταυρωμένου.
Στις συζητήσεις του πάντα ανέφερε για τον γλυκό Παράδεισο, και από τα μάτια του κυλούσαν τα γλυκά δάκρυα και δεν του έκανε καρδιά να ασχολήται με μάταια πράγματα, όταν τον ρωτούσαν κοσμικοί άνθρωποι.
…Και όταν εξομολογούσε κατανυσσόταν, έκλαιγε συμπάσχοντας με τον εξομολογούμενο.

Στη λειτουργία έβλεπαν να αλλοιώνεται το πρόσωπό του. Τα μάτια του μέσα στο σκοτάδι ήταν πολύ φωτεινά.
Πάντα λειτουργούσε με κατάνυξη και δάκρυα. Την ώρα της θείας Λειτουργίας το Ευαγγέλιο το διάβαζε με δάκρυα. Με δάκρυα σήκωνε τα Άγια και έκανε την Είσοδο, εκτός βέβαια από τις αρπαγές και τις θείες οπτασίες που είχε.

Έλεγε ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης: Την ώρα της Θείας Λειτουργίας έλεγε στον Μοναχό, πού τον βοηθούσε να μένη στον μικρό διάδρομο, έξω από τον Ναό, και από εκεί να λέη το Κύριε, ελέησον, για να νιώθη τελείως μόνος του και να κινήται άνετα στην προσευχή του. Όταν έφθανε στο Χερουβικό, ο Παπα -Τυχών ηρπάζετο είκοσι έως τριάντα λεπτά, και ο ψάλτης θα έπρεπε να επαναλάβη πολλές φορές το Χερουβικό, μέχρι να ακούση τις περπατησιές του στην Μεγάλη Είσοδο. Όταν τον ρωτούσα μετά στο τέλος «τι βλέπεις, Γέροντα», εκείνος μου απαντούσε:
– Τα Χερουβείμ και Σεραφείμ δοξολογούν τον Θεό.
Έλεγε επίσης στην συνέχεια:
– Εμένα μετά από μισή ώρα με κατεβάζει ο φύλακας μου Άγγελος και τότε συνεχίζω την Θεία Λειτουργία.
– Εγώ λειτουργήσει, Αρχάγγελος εδώ, Σεραφείμ εκεί, φύλακα Άγγελος πιο εκεί. Πω, πω, πω, παπα-Τύχωνας λειτουργεί! Όχι παραγυιό, γρήγορα-γρήγορα χερουβικά τελειώσει. Νους πάει Αγία Τριάδα.
Μια φορά, σε μία θεία Λειτουργία κατά την ώρα του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων, χάθηκε η φωνή του. Περίμενα πέντε ώρες περίπου και δεν τον διέκοψα γιατί δεν είχα ευλογία. Μετά από πέντε ώρες συνέχισε με το “Εξαιρέτως…”.Την ημέρα εκείνη η θεία Λειτουργία τελείωσε το απόγευμα.

Από τα λίγα αυτά πολλά θα καταλάβουν όσοι έχουν εσωτερικά βιώματα. Φυσικά, όσοι ζούνε ταπεινά, και στην αφάνεια, μπορούν να καταλάβουν πόσο αδικούνται οι Άγιοι, με το να βλέπουμε μόνο τις εξωτερικές αρετές των Αγίων -όσες δεν κρύβονται- και αυτές μόνο να γράφουμε, ενώ ο πνευματικός πλούτος των Αγίων μας είναι σχεδόν άγνωστος.

Αποσπάσματα από τα βιβλία :
– Γέροντος Παισίου Αγιορείτου: Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα, Ι. Ησυχαστήριο Αγ. Ιωάννου Θεολόγου, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 19954
– Φιλοαθωνίτου Χ., (Νικολάου Σελέντη μητροπολίτου Χαλκίδος), Ο ΠΑΠΑ-ΤΥΧΩΝ, Ένα λουλούδι από το Περιβόλι της Παναγίας, έκδοσις Ι. Μ. Οσ. Δαβίδ Ευβοίας, 1972.
– Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση, Εκδόσεις Ι. Η. “ΆγιοςΙωάννης ο Πρόδρομος”.ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ_Holy Trinity_День Св Троицы_fresco - Monastery of Saint John the Baptist Essex_DSC04170Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

Ο αληθινός χριστιανός ζει μέσα στο Πνεύμα το Άγιο, με την πίστη στον Ιησού Χριστό. Το Άγιο Πνεύμα αιχμαλωτίζει ακόμα και το σώμα μας με τη γλυκύτατη αγάπη του ελευθερώνοντάς το από τη δουλεία των παθών.

Το Άγιο Πνεύμα έρχεται όταν είμαστε δεκτικοί. Δεν βιάζει. Μας πλησιάζει με τόση διάκριση που πιθανόν να μην το αντιληφθούμε. Ας ερευνήσουμε μήπως υπάρχει καμιά άλλη παρουσία που μπορεί να εμποδίζει την είσοδο του Αγίου Πνεύματος στις ψυχές μας.
Δεν πρέπει να αναμένουμε τον Θεό να εισέλθει βίαια στις ψυχές μας χωρίς τη συγκατάθεσή μας. Ο Θεός σέβεται και δεν ασκεί πίεση πάνω στον άνθρωπο.
Είναι καταπληκτικό πώς ο Θεός ταπεινώνεται μπροστά μας.
Μας αγαπά με μία τρυφερή αγάπη. Όχι υπεροπτικά όχι χωρίς τη συγκατάθεσή μας.
Όταν του ανοίγουμε τις καρδιές μας, κυριαρχεί μέσα μας η πεποίθηση, ότι αυτός είναι πράγματι ο Πατέρας μας. Τότε η ψυχή λατρεύει με αγάπη.

Τον παλιό καιρό, όταν η ζωή για τους πολλούς κυλούσε με προσήλωση στην σταθερή Παράδοση, ο λόγος του Χριστού εμφανιζόταν αδιατάρακτός.
Αλλά τώρα όταν όλη η γη είναι γεμάτη απάτη, όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε απελπισία, όταν οι συνειδήσεις διαμαρτύρονται υβριστικά, όταν η βία φοβερίζει να εξαφανίσει κάθε ζωή, πρέπει να προσπαθήσουμε να ακουστεί η φωνή μας.
Στον παρόντα κίνδυνο, ευγενικές λέξεις που δεν οδηγούν πουθενά δεν φθάνουν.

Είναι ζωτική ανάγκη όλοι σήμερα να στερεώσουμε την πίστη στην αιώνια νίκη του Χριστού, ώστε και εμείς οι ίδιοι να μπορέσουμε να γίνουμε πνευματικά ανίκητοι.

Είναι σημαντικό για τις μέρες μας να μπορούμε να μην επηρεαζόμαστε από εκείνους με τους οποίους σχετιζόμαστε, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε να χάσουμε και πίστη και προσευχή.
Η πραγματική προσευχή βέβαια δεν έρχεται αμέσως.

Δεν είναι εύκολη υπόθεση να διατηρούμε την έμπνευση ενώ είμαστε περικυκλωμένοι από τα παγωμένα νερά του κόσμου ο οποίος δεν προσεύχεται.
Ο Θεός έριξε τη θεία φλόγα στη γη και προσευχόμαστε σ΄Αυτόν να φλογίσει τις ψυχές μας να μην υπερνικηθούμε από το κοσμικό ψύχος και να μην επισκιάσει κανένα μαύρο σύννεφο αυτήν τη λαμπρή φλόγα.
Στην πράξη της προσευχής η ανθρώπινη διάνοια βρίσκει την ευγενέστερη έκφρασή της. Η προσευχή γεμίζει τα πάντα.
Είναι δυνατό, όσοι από μας έχουν φυσική έλλειψη χαρίσματος να αποκτήσουν με την προσευχή υπερφυσικά χαρίσματα».

Άγιον Πνεύμα_Holy Spirit_Святой Дух_CRH_7991-Version-2Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Το ζωοποιόν Πνεύμα του Θεού επισκέπτεται ημάς, όταν ημείς διαμένωμεν εν καταστάσει ταπεινού ανοίγματος προς Αυτόν. Δεν παραβιάζει την ελευθερίαν ημών· περιβάλλει ημάς τοσούτον ιλαρώς, ώστε δυνάμεθα και να μη παρατηρήσωμεν Αυτό παραχρήμα. Δεν πρέπει να αναμένωμεν ότι ο Θεός θα εισβάλη εντός ημών δια της βίας, άνευ της ημετέρας συγκαταθέσεως. Ώ, ουχί: Σέβεται τον άνθρωπον, ταπεινούται ενώπιον αυτού: Η αγάπη Αυτού είναι ταπεινή· αγαπά ουχί αφ’ υψηλού, αλλ’ ως στοργική μήτηρ το εαυτής πάσχον βρέφος. Όταν ανοίγωμεν εις Αυτό την καρδίαν ημών, τότε επικρατεί το δυνατόν αίσθημα ότι Τούτο είναι «οικείον» και η ψυχή προσπίπτει μετά θαυμασμού ενώπιον Αυτού εν ταπεινή αγάπη.

Η Θεία αγάπη ήτις είναι ο βαθύτερος χαρακτήρ της ζώσης αιωνιότητος, δεν δύναται να μη πάσχη εν τω κόσμω τούτω. Εις την απαλυνθείσαν δια της ασκήσεως και της επισκέψεως της χάριτος καρδίαν δίδεται συχνάκις να βιώση, έστω και εκ μέρους, την αγάπην του Χριστού, την περιπτυσσομένην άπασαν την κτίσιν εν ατελευτήτω συμπαθεία προς παν υπαρκτόν. Νυν είμαι αιχμάλωτος του Χριστού-Θεού. Πηγή: «Περί Προσευχής» Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ). 

Άγιον Πνεύμα_Holy Spirit_Святой Дух_95439_original55Ο ήλιος ψηλά, κι εμένα η ημέρα μου φαινόταν σαν νύχτα! Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/01/%CE%BF-%CE%AE%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%88%CE%B7%CE%BB%CE%AC-%CE%BA%CE%B9-%CE%B5%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B7-%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CF%8C/

ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ. Κάλλιστου Γουέαρ Μητροπολίτου Διοκλείας
https://iconandlight.wordpress.com/2014/06/07/%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%BF%CF%85/

Πως να διάγωμεν εις την σύγχρονον αποστασίαν; Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2018/02/18/%CF%80%CF%89%CF%82-%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%B3%CF%89%CE%BC%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CF%8D%CE%B3%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%83/

Προσευχή εις το Άγιον Πνεύμα

Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα το Άγιον, ελθέ μεθ’ ημών και αγίασον ημάς. (Ιωαν. ιδ’ 17).
Πνεύμα Οδηγητικόν, οδήγει ημάς επί τρίβους δικαιοσύνης. (Ιωαν. ιδ’ 17).
Πνεύμα Διδακτικόν, κατάστησον ημάς διδακτούς Θεού. (Α’ Κορ. β’ 13).
Πνεύμα Αληθείας, αποκάλυπτε εις ημάς τα μυστήρια της Βασιλείας των Ουρανών. (Ιωαν. ιδ’ 17).
Πνεύμα Σοφίας, διάνοιγε τους οφθαλμούς της διανοίας μας ίνα κατανοή τα θαυμάσια εκ του Νόμου Σου. (Α’ Κορ. ιβ 8 – Ψαλμ. 118).
Πνεύμα Συνέσεως, απομάκρυνε την αφροσύνη μας. (Β’ Τιμ. α’ 7).
Πνεύμα Υπομνηματικόν, υπενθύμιζε εις ημάς τον υψηλόν μας προορισμόν. (Ιωαν.ιδ’. 17)
Πνεύμα Παράκλητον, ενίσχυε ημάς εις τας θλίψεις του βίου τούτου. (Ιωαν. ιδ’ 17).
Πνεύμα Ευθές, εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις ημών. (Ψαλ. Ν’ 12).
Πνεύμα Δυνάμεως, ενίσχυε ημάς εις την άρσιν του καθ’ ημέραν σταυρού μας. (Πραξ. α’ 8).
Πνεύμα Φωτός, καταύγαζε τα σκότη της νυκτός της παρούσης ζωής.
Πνεύμα Ερευνητικόν, ερευνόν και ετάζον καρδίας και νεφρούς, χάριζε εις ημάς συνείδησιν αγαθήν. (Α’ Κορ. β’ 10).
Πνεύμα Λαλούν, λάλει αγαθά εις τας καρδίας ημών. (Ματθ. ι’ 20).
Πνεύμα Ζωοποιούν, ανόρθωσον τα εκ της αμαρτίας παραλελυμένα και νεκρά μας μέλη. ( Ιωαν. ς’ 63).
Πνεύμα Πληρούν, πλήρωσον τας καρδίας ημών, πίστεως, ελπίδος και αγάπης. (Λουκ. α’ 41).

Πνεύμα Προφητικόν, χάριζε εις ημάς παρρησίαν προφήτου εις τας πονηράς κα δυσκόλους ημέρας μας. (Πραξ. α’ 16).
Πνεύμα Υιοθεσίας, κάμε να κράζωμεν εκ βάθους καρδίας, Αββά ο Πατήρ. (Ρωμ. η’ 15).
Πνεύμα Ελευθερίας, ελευθέρωσον ημάς από τα σύγχρονα είδωλα . (Β’ Κορ.γ’ 17).
Πνεύμα Συναντιλήψεως, γίνου αντιλήπτωρ εις τας ασθενείας μας. (Ρωμ. η’ 26).
Πνεύμα Μεσιτικόν, μεσίτευε υπέρ ημών «στεναγμοίς αλαλήτοις». (Ρωμ. η’ 26).
Πνεύμα Αγάπης, δημιούργησε εντός ημών καρδίας παλλομένας από αγάπην και αφοσίωσιν. (Β’ Τιμ. α’ 7).
Πνεύμα Μαρτυρούν, κατάστησέ μας ζώσαν μαρτυρίαν Ιησού Χριστού εις την εποχήν μας. ( Εβρ. ι’ 15).
Πνεύμα Κύριον, αποκάλυψον εις ημάς την αληθινήν Σου λατρείαν . (Α’ Κορ. ιβ’ 5).
Πνεύμα Κατασκηνούν, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν. (Α’ Κορ. ς’ 19).
Και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος,
Και σώσον Αγαθέ τας ψυχάς ημών.
Αμήν.


Σε ικετεύω, χαρά μου, απόκτησε το πνεύμα της ειρήνης. Η Βασιλεία των Ουρανών είναι ειρήνη και χαρά εν Αγίῳ Πνεύματι. Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Αγία Τριάδα_ Holy Trinity_День Святой Троицы_ Святая Троица _ detail0 (1)

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Σκοπός της ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος.
Προσπάθησε να αποκτήσεις την εσωτερική ειρήνη και μυριάδες ψυχές θα βρουν κοντά σου την σωτηρία.
Πάνω απ’ όλα ο Θεός ζητά μια καρδιά γεμάτη πίστη και αγάπη. Εκεί είναι ο θρόνος στον οποίο αρέσκεται να αναπαύεται και εμφανίζεται μέσα στην πληρότητα της δόξης του.
Όταν κανείς αφοσιώνεται στο δρόμο της εσωτερικής ζωής και της θεωρίας δεν πρέπει να εξασθενεί και να τον εγκαταλείπει, επειδή, οι άνθρωποι που είναι προσκολλημένοι στα εξωτερικά και τα αισθησιακά τον πληγώνουν με τις αντίθετες ιδέες τους σε ότι βαθύτατα ιερό έχει μέσα του.

Η Βασιλεία των Ουρανών είναι ειρήνη και χαρά εν Αγίῳ Πνεύματι.

Σε ικετεύω, χαρά μου, απόκτησε το πνεύμα της ειρήνης. Ο άνθρωπος που κατέχει αυτό το πνεύμα δεν ταράσσεται από τίποτε. Είναι σαν κουφός και άλαλος, σαν νεκρός όταν πέφτουν πάνω του λύπες, συμφορές, κατηγορίες, και διωγμοί, που αναπόφευκτα έρχονται σε όλους εκείνους που επιθυμούν να ακολουθήσουν το Χριστό. Γιατί πρέπει να περάσουμε πολλές θλίψεις, για να μπούμε στη Βασιλεία των Ουρανών. Η βαθιά χαρά του Χριστού δεν θα σε αφήσει ποτέ.
Η ειρήνη της ψυχής διατηρείται με την αποφυγή της κατάκρισης και την σιωπή.
Να προσεύχεσθε αδιάκοπα. Να ευχαριστείτε τον Θεό για τα πάντα. Να‘ στε πάντα χαρούμενες. Μην αφήσετε να κυριευθείτε από πνεύμα απογοητεύσεως.

***

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_Преподобный Серафим Саровский_Sf-Serafim-de-Sarov_icon_1b864f8b9dfa261f78beaefead56c7da (1)Το Πνεύμα το Άγιον μας τα διδάσκει όλα. Μας αγιάζει. Μας θεώνει. Όταν έχομε το Πνεύμα του Θεού, γινόμαστε ανίκανοι προς κάθε αμαρτία, καθιστάμεθα ανίκανοι προς το αμαρτάνειν. Όταν έχομε το Άγιον Πνεύμα, δεν μπορούμε να κάνομε το κακό. Δεν μπορούμε να θυμώσομε, να μισήσομε, να κακολογήσομε, δεν, δεν, δεν …

Να γίνομε γεμάτοι, έμπλεοι Αγίου Πνεύματος. Εδώ έγκειται η ουσία της πνευματικής ζωής. Αυτό είναι η τέχνη. Τέχνη τεχνών. Ας ανοίξουμε τα χέρια κι ας ριχθούμε στην αγκαλιά του Χριστού. Όταν έλθει ο Χριστός, κερδίσαμε το παν. Ο Χριστός θα μεταποιήσει τα πάντα μέσα μας. Θα φέρει την ειρήνη, τη χαρά, την ταπείνωση, την αγάπη, την προσευχή, την ανάταση. Η χάρις του Χριστού θα μας ανακαινίσει. Αν στραφούμε σ’ Αυτόν με πόθο, με λαχτάρα, με αφοσίωση, με έρωτα, ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα.

Χωρίς τον Χριστό είναι αδύνατο να διορθώσομε τον εαυτό μας, δεν θα μπορέσομε ν’ αποδεσμευθούμε απ’ τα πάθη, Μόνοι μας δεν μπορούμε να γίνομε καλοί. «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». Όσο κι αν προσπαθήσομε τίποτα δεν θα επιτύχομε. Ένα πρέπει να κάνομε, να στραφούμε σ’ Εκείνον και να Τον αγαπήσομε «εξ όλης της ψυχής». Η αγάπη στον Χριστό· μόνο αυτή είναι η καλύτερη θεραπεία των παθών.

Όταν ντυθούμε την πανοπλία του Θεού, τα πάντα θα κατορθώσομε· και μάλιστα πολύ εύκολα. Είναι εύκολα όλα, όταν μπούμε στη θεία χάρι. Τότε είμαστε πιο ελεύθεροι, πιο δυνατοί. Μας προστατεύει η θεία χάρις. Αν αγωνισθούμε ερωτευθούμε τον Χριστό, τότε αποκτούμε τη θεία χάρι. Οπλισμένοι με τη θεία χάρι, δεν διατρέχομε κίνδυνο κι ο διάβολος μας βλέπει και φεύγει…

Τα πράγματα είναι απλά κι εύκολα στην πνευματική ζωή, στη ζωή εν Χριστώ· αρκεί να ξέρετε να διακρίνετε. Όταν σας ενοχλήσει κάτι, ένας λογισμός, ένας πειρασμός, μία επίθεση, περιφρονώντας όλ’ αυτά, θα στρέφετε την προσοχή σας, το βλέμμα σας στον Χριστό. Εκείνος μετά θα αναλάβει να σας ανεβάσει. Εκείνος θα σας πιάσει απ’ το χέρι και θα σας δώσει πλούσια τη θεία Του χάρι. Εσείς λίγη προσπάθεια θα κάνετε. Παίρνομε ένα εκατομμύριο. Το κόβομε κομματάκια. Παίρνομε το ένα εκατομμυριοστό. Το ένα εκατομμυριοστό του εκατομμυριοστού είναι του ανθρώπου η προσπάθεια, λίγη δηλαδή διάθεση. Κινείσθε προς τον Θεό και στο δευτερόλεπτο του δευτερολέπτου έρχεται η θεία χάρις. Το σκέπτεσθε κι έρχεται το Άγιον Πνεύμα. Δεν κάνετε τίποτα.
Bίος καί Λόγοι, Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου,σελ.290, Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής-Χρυσοπηγής,Χανιά Κρήτη 2003

***

Αγία Τριάδα_ Holy Trinity_День Святой Троицы_db286e3cda842bf47f6d7e67aa3745a4Ήμασταν μια φιλική συντροφιά, στα Καλλίσια, δίπλα στους βράχους του Μοναστηριού, έχοντας ανάμεσά μας το Γέροντα. Ήταν νύχτα, παραμονή του Αγίου Πνεύματος.
Ο Γέροντας μας έκανε μια κατανυκτική, εξωτερική και εσωτερική, περιγραφή των Αγιορείτικων αγρυπνιών στα Καυσοκαλύβια, τότε πού, όπως έλεγε, «το Άγιο Πνεύμα ερχόταν και πλημμύριζε με ουράνια χαρά τις ψυχές των μοναχών.

Και τώρα το Άγιο Πνεύμα θέλει να μπει στις ψυχές μας, όπως και τότε, αλλά σέβεται την ελευθερία μας, δε θέλει να την παραβιάσει. Περιμένει να του ανοίξουμε μόνοι μας την πόρτα και τότε θα μπει στην ψυχή μας και θα τη μεταμορφώσει».

– Όταν έρθει και κατοικήσει σ όλο το χώρο της ψυχής μας ο Χριστός, τότε φεύγουν όλα τα προβλήματα, όλες οι πλάνες, όλες οι στενοχώριες. Τότε φεύγει και η αμαρτία.

Μια μέρα ο Γέροντας μου είπε: «Ο Θεός σέβεται το θέλημά μας».
Και μια άλλη: «Ό,τι κάνεις να το κάνεις επειδή το θέλεις, ελεύθερα, υπεύθυνα και με ευχαρίστηση».
Από το βιβλίο, Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου, «ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ», Διάκριση – Ελευθερία, Έκδοση Ιερού Γυναικείου Ησυχαστηρίου «Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος», 2002

***

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Όταν έρθει στην ψυχή η ειρήνη του Χριστού, τότε είναι ευχαριστημένη να κάθεται, όπως ο Ιώβ, στην κοπριά και χαίρεται που βλέπει τους άλλους δοξασμένους και η ίδια είναι η πιο ασήμαντη από όλους. Το μυστήριο της κατά Χριστόν ταπεινώσεως είναι μεγάλο και άρρητο. Η ψυχή που αγαπά, επιθυμεί για κάθε άνθρωπο περισσότερα αγαθά παρά για τον εαυτό της, και χαίρεται να βλέπει τους άλλους να είναι πιο ευτυχισμένοι από την ίδια και θλίβεται, όταν τους βλέπει να βασανίζονται…

… Ο Κύριος αγαπά τους ανθρώπους. Εν τούτοις παραχωρεί τις θλίψεις, για να γνωρίσουν οι άνθρωποι την αδυναμία τους και να ταπεινωθούν και με την ταπείνωση να λάβουν το Άγιο Πνεύμα. Με το Άγιο Πνεύμα όλα γίνονται ωραία, χαρούμενα, υπέροχα…

… Λες: Με βρήκαν πολλές συμφορές. Εγώ, όμως, θα σου πω -μάλλον ο Κύριος ο Ίδιος λέει: Ταπεινώσου και θα δεις πώς όλες οι συμφορές σου θα μετατραπούν σε ανάπαυση, έτσι που συ ο ίδιος έκπληκτος θα λες: Γιατί λοιπόν πριν βασανιζόμουν και στενοχωριόμουν τόσο; Τώρα, όμως, χαίρεσαι, γιατί έχεις ταπεινωθεί και ήρθε η χάρη του Θεού. Τώρα, και αν ακόμη μείνεις μόνο εσύ φτωχός στον κόσμο, δεν θα σε εγκαταλείψει η χαρά, γιατί δέχθηκες στην ψυχή σου την ειρήνη εκείνη, για την οποία λέει ο Κύριος: «Ειρήνην την Εμήν δίδωμι υμίν». Έτσι δίνει ο Κύριος σε κάθε ταπεινή ψυχή την ειρήνη Του, που ξεπερνά τον ανθρώπινο νου.
Από το βιβλίο “Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης”, Αρχιμ.Σωφρόνιου (Σαχάρωφ)

***

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Άγιον Πνεύμα_Holy Spirit_Святой Дух_ΑΓ.ΠΝΕΥΜΑ-ΒΥΖ.ΜΟΥΣΕΙΟ 2«Ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν» (Ιωάν. ιδ’ 27). Η ειρήνη του Χριστού είναι πολυτιμοτέρα παντός θησαυρού, πάσης χαράς και απολαύσεως επί της γης. Συνίσταται δε αύτη εις την αναμφίβολον γνώσιν του Ζώντος Θεού, του Πατρός ημών. Είναι αρκετόν εις ημάς να έχωμεν ολίγην τροφήν, να είμεθα υπό στέγην και το σώμα ημών να είναι κεκαλυμμένον ένεκα του ψύχους και της αιδούς, προκειμένου ο νους ημών – το πνεύμα ημών – να είναι ελεύθερος να βυθίζηται εν τη μελέτη του Θείου Είναι, του υπό του Χριστού αποκαλυφθέντος εις ημάς. Η δίψα του άνω κόσμου, η εν αγάπη ορμή προς αυτόν, γίνεται το αγαλλίαμα ημών, λαμπρύνει βασιλικώς έτι και το επώδυνον γήρας, το πεπληρωμένον της προσδοκίας των ευσπλάγχνων «Πατρικών αγκαλών» (πρβλ. Λουκ. ιε’ 20). 193
(Απόσπασμα από το βιβλίο του γέροντα Σωφρονίου Σαχάρωφ, «Οψόμεθα τον θεό καθώς εστί»)

Γίνε ταπεινός και συντριμμένος στην καρδιά, ώστε να ποθήσει το Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει μέσα σου, Άγιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής
https://iconandlight.wordpress.com/2016/06/17/%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B5-%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA/

Έβλεπα να καίγονται σαν λαμπάδες από τις φλόγες της Πεντηκοστής.
https://iconandlight.wordpress.com/2017/06/06/17968/

Προσκαρτερώντας στο υπερώο της καρδιάς μας… Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου
https://iconandlight.wordpress.com/2015/05/30/6880/

Βιώνουμε την Πεντηκοστή όταν κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού… Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/02/6885/

ΥΜΝΟΙ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ ΨΑΛΛΟΥΝ ΟΙ ΜΟΝΑΧΕΣ ΤΗΣ ΟΡΜΥΛΙΑΣ


Ουράνια μέθη …από το ατέλειωτο παραδεισένιο κρασί του Θεού, από το Άγιο Πνεύμα. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης – Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Άγιον Πνεύμα_Holy Spirit_Святой Дух_978966_7695943698473106014_nΑγίω Πνεύματι, αναβλύζει τα της χάριτος ρείθρα, αρδεύοντα άπασαν την κτίσιν, προς ζωογονίαν.
Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και Πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου.
Το Πνεύμα Σου το αΐδιον, εγκαίνισον Φιλάνθρωπε, εν ταις καρδίαις ημών…

«Ο σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος» Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Αυτοί που μεθούν από το Άγιο Πνεύμα, αγάλλονται συνέχεια από την στοργή του Θεού, του Πατέρα τους.
Αν μεθύση ο άνθρωπος πνευματικά με το ουράνιο κρασί, η ζωή του εδώ στην γη γίνεται μαρτυρική, με την καλή όμως έννοια. Αχρηστεύεται για τον κόσμο, αδιαφορεί για καθετί γήινο και όλα τα «θεωρεί σκύβαλα». Βλέπεις, όσοι πίνουν πολύ και μεθούν, μετά δεν νοιάζονται για τίποτε. «Μπαρμπα-Θανάση, το καλύβι σου καίγεται», φώναζαν σε κάποιο γεροντάκι που το καλύβι του είχε πάρει φωτιά. «Άσ᾿ το να καή», έλεγε αυτός, γιατί είχε πιεί και ήταν μεθυσμένος!…
Η άλλη μέθη, η ουράνια, είναι καλή, αλλά πρέπει να είναι κανείς συνέχεια εκεί, στο ατέλειωτο βαρέλι, το ουράνιο. Εύχομαι να βρήτε την παραδεισένια θεία κάνουλα και να πίνετε και να μεθάτε συνέχεια από το παραδεισένιο κρασί. Αμήν!
(Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-Πάθη και Αρετές, Λόγοι Ε΄,ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης)Αγία Τριάδα_ Holy Trinity_День Святой Троицы_ Святая Троица _96058940Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ
Το Άγιον Πνεύμα ως φως, ως ειρήνη, ως μέθη γλυκύτητας, ως ανείπωτη χαρά.

Η χάρις του Αγίου Πνεύματος εμφανίζεται σαν ένα άρρητο φως σε όλους αυτούς που ο Θεός επιθυμεί να φανερωθή…
«Τότε», γράφει ο Μοτοβίλωφ, «ο πατήρ Σεραφείμ με έπιασε από τους ώμους και είπε»:
– Είμαστε και οι δύο μέσα στην πληρότητα του Αγίου Πνεύματος. Γιατί δεν με κοιτάζεις;
Φαντασθήτε να σας μιλάη ένας άνθρωπος και το πρόσωπό του να βρίσκεται σαν στο κέντρο ενός μεσημεριάτικου ήλιου. Βλέπετε τις κινήσεις των χειλιών του, την εναλλασσόμενη έκφραση των ματιών του, ακούτε τον ήχο της φωνής του, νοιώθετε τα χέρια του να σας σφίγγουν τους ώμους, συγχρόνως όμως δεν βλέπετε ούτε τα χέρια του, ούτε το σώμα του, ούτε και το δικό σας, παρά μόνο ένα εκθαμβωτικό φως που απλώνεται ολόγυρα σε απόσταση πολλών μέτρων, φωτίζοντας το χιόνι που καλύπτει το λειβάδι και που πέφτει απαλά πάνω στο μεγάλο στάρετς και σ᾽ εμένα. Πως να περιγράψη κανείς αυτό που δοκίμαζα τότε;»
Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преп. Серафим Саровский_Άγιον Πνεύμα_ Μοτοβίλωφ_8bea_38453_213– Τι αισθάνεσθε; ρώτησε ο στάρετς.
Η ψυχή μου είναι γεμάτη με μία ανέκφραστη σιγή και ειρήνη.
– Αυτή είναι η ειρήνη, για την οποία μιλούσε ο Κύριος, όταν έλεγε στους μαθητάς του: «Ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν• ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» (Ιω. ιδ´ 27). «Ει εκ του κόσμου ήτε, ο κόσμος αν το ίδιον εφίλει• ότι δε εκ του κόσμου ουκ εστέ, αλλ᾽ εγώ εξελεξάμην ημάς εκ του κόσμου, διά τούτο μισεί υμάς ο κόσμος» (Ιω. ιε´ 19). Σ᾽ αυτούς τους ανθρώπους που διαλέχτηκαν από τον Θεό και μισήθηκαν από τον κόσμο, τους δίνει ο Θεός την ειρήνη, την οποία και σεις τώρα αισθάνεσθε, αυτήν την ειρήνην, όπως λέει ο απόστολος «την πάντα νουν υπερέχουσαν». Ο Σωτήρας μας την ονομάζει δική Του ειρήνη, καρπό της δικής Του γενναιοδωρίας και όχι του κόσμου τούτου, γιατί καμμιά επίγεια ευδαιμονία δεν μπορεί να τη δώση. Σταλμένη από ψηλά, από τον ίδιο το Θεό, ονομάζεται ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.

–Πέρα απ᾽ αυτή την ειρήνη, τι άλλο αισθάνεσθε;
Μία ασυνήθιστη γλυκύτητα.
–Αυτή είναι η γλυκύτης, για την οποία μιλούν οι Γραφές: «Μεθυσθήσονται από ποιότητος οίκου σου και των χειμάρρων της τρυφής σου ποτιείς αυτούς» (Ψαλμ. ΛΕ´ 9). Αυτή η γλυκύτης ξεχειλίζει από τις καρδιές μας και ξεχύνεται μέσα στις φλέβες μας, δίνοντάς μας μιάν ανέκφραστη αίσθηση ανέκφραστης απολαύσεως. Τι άλλο αισθάνεσθε ;
Μία ανείπωτη χαρά.
–Όταν το Άγιον Πνεύμα κατεβαίνη στον άνθρωπο με την πληρότητα των δωρεών του, η ψυχή του ανθρώπου γεμίζει με μία απερίγραπτη χαρά, γιατί το Άγιον Πνεύμα αναδημιουργεί μέσα στην χαρά κάθε τι που εγγίζει… 

Η θεϊκή χάρις κατοικεί μέσα στα βάθη της υπάρξεώς μας, στην καρδιά μας. «Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστι» (Λουκ. ιζ´ 21) είπε ο Κύριος. Με την φράση «βασιλεία του Θεού» εννοεί την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Αυτή η βασιλεία βρίσκεται τώρα μέσα μας, μας θερμαίνει, μας φωτίζει, ευχαριστεί τις αισθήσεις μας και γεμίζει με αγαλλίαση την καρδιά μας. Η τωρινή μας κατάσταση μοιάζει με αυτή για την οποία ο Απόστολος Παύλος λέει: «ουκ έστιν η βασιλεία του Θεού βρώσις και πόσις, αλλά δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω» (Ρωμ. ιδ´ 17). Η πίστη μας δεν στηρίζεται πάνω σε λόγια ανθρώπινης σοφίας, « αλλ᾽ εν αποδείξει Πνεύματος και δυνάμεως» (Α´ Κορ. β´ 4). (Από το βιβλίο της Ειρήνης Γκοραίνωφ, «Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ», εκδ. Τήνος, Αθήνα, σ. 188-192, μτφρ. Π. Κ. Σκουτέρη, εκδ. τετάρτη, Αθήναι 1982)

***

του Φώτη Κοντογλου

Ευτυχία δεν είναι το ζάλισμα, που δίνουν οι πολυμέριμνες ηδονές και απολαύσεις, αλλά η ειρήνη της ψυχής και η σιωπηλή αγαλλίαση της καρδιάς. Όποιος έχει χάσει τον εαυτό του, έχει χάσει την ευτυχία. Μ’ αυτό το βύθισμα στον εαυτό του βρίσκει ο άνθρωπος τον Θεό. Γι’ αυτό είπε ο Χριστός: «Ουκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως: ουδέ ερούσιν, ιδού ώδε, ή ιδού εκεί. Ιδού γαρ η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί».

Ταπεινή και ήσυχη ζωή, θα πεί αληθινή ζωή. Κάθε στιγμή της ζωής είναι πολύτιμη για τον άνθρωπο. Ζώντας με τον εαυτό μας, δεν γινόμαστε εγωιστές, όπως θα πούνε κάποιοι που κρίνουνε ξώπετσα. Ίσια – ίσια, μ’ αυτόν τον τρόπο ανθίζει μέσα μας ένα πάντερπνο περιβόλι, γεμάτο αγάπη για τους άλλους, κι η καρδιά μας πίνει από τη δροσερή πηγή που έβαλε ο Θεός μέσα μας. Εκείνος είπε: «Η βασιλεία του Θεού βρίσκεται μέσα σας». Και τι άλλο είναι η βασιλεία του Θεού, παρά η αληθινή ζωή; «Ότι παρά Σοι πηγή ζωής. Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως». «Σε Σένα, λέγει, βρίσκεται η πηγή της ζωής». ..
Καλότυχος είναι όποιος ξεμάκρυνε από τον κόσμο κι από την απατηλή ταραχή του, και προσέχει μοναχά στον εαυτό του. Όποιος δεν ένοιωσε την ειρήνη, δεν ένοιωσε πως ζει.

Πόσο έμορφο πράγμα είναι να μη σε ξέρει κανένας, να σ’ έχουνε όλοι λησμονημένον! Ο ταπεινός αγαπά τη σιωπή και τη λησμονιά. Η ευτυχία βρίσκεται μέσα μας. Μέσα μας είναι ο θησαυρός. Όποιος ζει εσωτερικά, ζει αληθινά. Αναπαύουμαι μοναχά με δυό – τρεις ανθρώπους απλούς και καλοκάγαθους, που έχουνε αγάπη μέσα τους και ειρήνη στην καρδιά τους. Δεν θέλω μήτε θαυμασμούς, μηδέ δόξες, μήτε άλλες τέτοιες συμφορές, θέλω να είμαι ξεχασμένος κι ασήμαντος. Ω λησμονιά, τι μπάλσαμο είσαι για όσους ποθούνε την ειρήνη! Κατάρα είναι η δίψα που έχουνε οι άνθρωποι να κατασταθούνε ξακουσμένοι, να τους δοξάζει ο κόσμος και να βασανίζουνται μέσα στη ματαιότητα κι εκείνοι που θαυμάζουνται κι εκείνοι που θαυμάζουνε.

Ο αγέρας μοσχοβολά… Σιγοσαλεύουνε τα κλαδιά κι οι κορφές των δέντρων… Το μυστήριο του κόσμου το νοιώθω και μέσα μου κι απέξω. Μυστικές θύρες ανοίγουνε από παντού. Το κάθε δέντρο, το κάθε χορτάρι, το κάθε λουλούδι, σαν να με βλέπει… Κι εγώ μαζί μ’ αυτά ζω ευτυχισμένος, μέσα στην ησυχία και στην ειρήνη της ταπείνωσης. Δεν θέλω να είμαι άνθρωπος, το πονηρότατο αυτό πλάσμα, που από την πονηριά, από τη φιλοδοξία κι από την αχορταγιά, δεν έχει καιρό να ζήσει, κι είναι ολοένα φουρτουνιασμένος!

Κανένας δρόμος δεν βγάζει στην ειρήνη της καρδιάς, παρά μόνο ο Χριστός, που σε καλεί πονετικά και που σου λέγει: «Εγώ ειμί η οδός».

***

Αρχιμ. Ζαχαρία (Ζάχαρου)

Πεντηκοστή_ Pentecost _ Пятидеся́тница _ Pentikosti-Dionysiou (1)Η ψυχή από την αγάπη του Θεού είναι σαν να παραφρόνησε. Κάθεται, σιωπά, δεν θέλει να μιλά· και κοιτάζει σαν παράφρονη τον κόσμο και δεν τον επιθυμεί και δεν τον βλέπει. Και οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πως αυτή βλέπει τον αγαπημένο Κύριο και ο κόσμος έμεινε πίσω της κι έπεσε στη λησμονιά, κι η ψυχή δεν θέλει να τον προσέχει, γιατί δεν υπάρχει σ᾿ αυτόν η άφθαρτη γλυκύτητα.
Έτσι συμβαίνει στην ψυχή, που γνώρισε τη θεϊκή γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος.
«Ω Κύριε, δώσε μας την αγάπη Σου αυτή, σ᾿ όλο τον κόσμο!
Ω Πνεύμα Άγιο, ζήσε μέσα στις ψυχές μας
Γιά να δοξάζωμε όλοι με μια φωνή τον Ποιητή,
Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα. Αμήν» (Αρχιμ. Σωφρονίου, Άγιος Σιλουανός σ. 621-623).
Αυτός ο θησαυρός της γνώσεως του Προσώπου του Χριστού φυλάττεται στους κόλπους της Εκκλησίας μας.
Δόξα τω Κυρίω συν πάσι τοις Αγίοις Αυτού, εν Εκκλησία αμολύντω και αγία Αυτού. Αμήν.
Απόσπασμα από τον ”Λόγο στην Μεταμόρφωση του Κυρίου”, Αρχιμ. Ζαχαρία (Ζάχαρου)

***

Άγιος Παρθένιος του Κιέβου (1790-1855, εορτάζει 30 Μαρτίου)

Από μικρό παιδί ο Στάρετς Παρθένιος (1790-1855) ευλαβείτο και αγαπούσε τον Θείο Παράκλητο, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Στα εφηβικά του μάλιστα χρόνια απήλαυσε μια ιδιαίτερη επίσκεψι της χάριτός Του. «Επιστρέφαμε, διηγείτο αργότερα ο ίδιος, με τον αδελφό μου από το σχολείο στο σπίτι. Ήταν η περίοδος των διακοπών. Η απόστασις ήταν μεγάλη και μας βρήκε η νύκτα. Σταθήκαμε λοιπόν κάπου να ξεκουρασθούμε. Ξαπλώσαμε κατά γης, κάτω από τον απέραντο ουρανό. Η βραδυά είχε πολύ ξαστεριά, και για αρκετή ώρα δεν μπορούσα να κλείσω μάτι. Δεν γνωρίζω γιατί μέσα στην ψυχη μου υπήρχε μια ανείπωτη χαρά. Εκοίταζα ψηλά τον ουρανό μετ᾿ αναρίθμητα αστέρια του, όταν ξαφνικά βλέπω ένα περιστέρι, λευκό σαν το χιόνι, να έρχεται προς το μέρος μου. Απόρησα. Πού βρέθηκε το περιστέρι, αυτό; Μήπως ήταν δικό μας; Μα εμείς δεν είχαμε στο σπίτι μας περιστέρια. Αλήθεια, πόσο όμορφο ήταν! Το κοίταζα και δεν χόρταινα να το βλέπω. Δεν πετούσε εδώ κι᾿ εκεί. Βρισκόταν ακριβώς από πάνω μου. Άλλοτε υψωνόταν και άλλοτε χαμήλωνε. Ξύπνησα γρήγορα τον αδελφό μου, που κοιμόταν πλάι μου.
Άγιον Πνεύμα_Holy Spirit_Святой Дух_ΑΓ.ΠΝΕΥΜΑ-ΒΥΖ.ΜΟΥΣΕΙΟ - Αντίγραφο— Κοίταξε, του είπα. Βλέπεις ένα περιστέρι;
— Ποιό περιστέρι; Πού είναι;
— Νάτο, φτερουγίζει από πάνω μου.
— Όχι, αδελφέ μου, δεν βλέπω τίποτε. Εσύ, φαίνεται, παραμιλάς στον ύπνο σου… Εκείνος γύρισε από το άλλο πλευρό και κοιμήθηκε. Εγώ όμως ως τα χαράματα δεν απεμάκρυνα τα μάτια μου από τον βραδυνό επισκέπτη. Θεία χαρά είχε πλημμυρίσει την ψυχή μου. Μόλις ξημέρωσε, το περιστέρι χωρίς να πετάξη, ξαφνικά έγινε άφαντο. Από τότε όμως απλώθηκε στην καρδιά μου θεία γλυκύτης και άναψε πόθος για κάτι υπερκόσμιο. Κανένα γήινο πράγμα δεν μ᾿ εγοήτευε. Όλα μου παρουσιάζονταν αντιπαθή και ψυχρά. Φαινόταν πως δεν θα μπορούσα πιά να παραμείνω στον κόσμο». Το γλυκύτατο αυτό όραμα ποτέ δεν μπορούσε να ξεχάση ο Στάρετς. Σε μια μάλιστα προσευχή δοξολογίας προς το Πανάγιο Πνεύμα γράφει: «Απερίγραπτε Παράκλητε, που εκπορεύεσαι από τον Πατέρα και αναπαύεσαι στο Υιόν, στήσε μέσα μου το ναό της μεγαλωσύνης Σου. Ενθυμούμαι την εμφάνισι της γαλήνιας και απαλής χάριτός Σου, στην νεανική μου ακόμη ηλικία, που με την μορφή του περιστεριού επισκέφθηκε εμένα τον οκνηρό και αμελή…!
* Αρχιμανδρίτου Τιμοθέου Σακκά, Ο Στάρετς Παρθένιος της Κιεβο-Πετσέρσκαγια Λαύρας, σελ. 13-15, εκδόσεις Ιεράς Μονής Παρακλήτου, έκδοσις γʹ, Ωρωπός Αττικής 1979.

***

Προσκαρτερώντας στο υπερώο της καρδιάς μας… Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου
https://iconandlight.wordpress.com/2015/05/30/6880/

Βιώνουμε την Πεντηκοστή όταν κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού… Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/02/6885/

Η συνεχής επίκληση του αγίου Ονόματος του Ιησού «επωάζει» την καινούργια ζωή της καρδιάς… Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/05/6883/

Δίψα για το ζων ύδωρ της Πεντηκοστής… Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζαχάρου
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/06/%CE%B4%CE%AF%CF%88%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B6%CF%89%CE%BD-%CF%8D%CE%B4%CF%89%CF%81-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%B1/ΠΗΓΑς ΥΔΑΤΩΝ_πουλιά_Mausoleums_der_Galla_Placidia_in_Ravenna_008Απολυτίκιον. Ήχος πλ. δ΄.

Ευλογητός ει, Χριστέ ο Θεός ημών, ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας, καταπέμψας αυτοίς το Πνεύμα το άγιον, και δι’ αυτών την οικουμένην σαγηνεύσας· φιλάνθρωπε, δόξα σοι.

Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της Αληθείας, ο Πανταχού Παρών και τα Πάντα Πληρών, ο Θησαυρός των Αγαθών και Ζωής Χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον, Αγαθέ τας ψυχάς ημών.

Ήχος α’

Πάντα χορηγεί το Πνεύμα το άγιον· βρύει προφητείας, ιερέας τελειοί, αγραμμάτους σοφίαν εδίδαξεν, αλιείς θεολόγους ανέδειξεν. Όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας. Ομοούσιε και ομόθρονε, τω Πατρί και τω Υιώ, Παράκλητε, δόξα σοι.

Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το άγιον, Τριάς αγία, δόξα σοι.


Να προσευχόμαστε για τους αγαπημένους μας κεκοιμημένους. Τα μνημόσυνα είναι ο καλύτερος δικηγόρος για τις ψυχές των κεκοιμημένων. Έχουν την δυνατότητα και από την κόλαση να βγάλουν την ψυχή. Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_xristoss3Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής

Τη αυτή ημέρα, μνείαν πάντων των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς, επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου, οι θειότατοι Πατέρες εθέσπισαν.

Όταν ανάβουμε ένα αγνό κερί για την ψυχή κάποιου κεκοιμημένου, είναι σαν να δίνεις ένα αναψυκτικό σε κάποιον που καίγεται, ωφελείται πολύ. Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα (14 Απριλίου)

Κάποιος πλησίασε κάποτε τον επίσκοπο Νικόλαο (Βελιμίροβιτς) και τον ρώτησε: «Θα σωθούν οι ψυχές των αμετανόητων αμαρτωλών;». Εκείνος απάντησε, «Ναι, αν βρεθεί κάποιος που να προσευχηθεί γι’ αυτές. Είναι εξαιρετικά ευεργετικό αν γίνει σαρανταλείτουργο γι’ αυτές και αν, μετά από αυτό, κάνει κανείς μια δωρεά στην Εκκλησία, ώστε να συνεχιστεί η μνημόνευση τους στη θεία Λειτουργία». Η Λειτουργία είναι, απ’ όσο ξέρουμε, μια θυσία στον Γολγοθά. Αυτό σημαίνει ότι ο ίδιος ο Κύριος θυσιάζεται στη θεία λειτουργία. Όταν ο ιερέας εξάγει από το πρόσφορο τις μερίδες για τους τεθνεώτες και κεκοιμημένους. και αφού λάβει τη θεία Κοινωνία, λέει, «Απόπλυνον, Κύριε, τα αμαρτήματα των ένθάδε μνημονευθέντων δούλων σου τω Αιματί σου τω αγίω».

Όπως βλέπετε, αυτή είναι η τελειότερη προσευχή και η μεγαλύτερη θυσία που μπορούμε να προσφέρουμε για τους αγαπημένους μας που έχουν αναχωρήσει για τον Θεό.
(Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας, Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα, Εκδόσεις Εν πλω).

***

Η προσευχή και τα μνημόσυνα για τους κεκοιμημένους 
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Όταν ο Άγιος ζούσε και ασκήτευε στο Μοναστήρι του Στομίου της Κόνιτσας (Αύγουστος 1958–Σεπτέμβριος 1962), όποτε δεν είχε Θεία Λειτουργία τις Κυριακές στο Μοναστήρι, κατέβαινε να λειτουργηθεί και να κοινωνήσει στην κωμόπολη της Κόνιτσας. Το Σάββατο στις 12 τα μεσάνυχτα, έκλεινε το Μοναστήρι και, μέσα σε μία ώρα, έφθανε στην Κόνιτσα. Πήγαινε και περίμενε στο οστεοφυλάκιο και, επί 6 με 7 ώρες, έκανε προσευχή για ζώντες και, κυρίως, για τους κεκοιμημένους, μέχρι ν’ ανοίξει ο νεωκόρος την Εκκλησία. Κάποτε, σε μια τέτοια νύχτα, είδε τα οστά των κεκοιμημένων να εκπέμπουν φως. Ήταν ασφαλώς “σημείο” εκ Θεού, για να του δείξει ότι οι κεκοιμημένοι αισθάνονται τις προσευχές του.

Απορώ πώς δεν μπορούν να καταλάβουν την μεγάλη αποστολή του Μοναχού!!!.. Όλη αυτήν την παραδεισένια χαρά, που νιώθουν οι Μοναχοί, εύχονται και ζητάνε από τον Χριστό να την δώση και σ’ όλους τους φυλακισμένους αδελφούς μας, που βρίσκονται στις φυλακές του κόσμου. Έτσι ο Καλός Θεός συγκινείται από την αγάπη των καλών παιδιών Του και σκορπάει την παρηγοριά στις ψυχές των φυλακισμένων και πολλές φορές ακόμη και τους ελευθερώνει. Εκτός από τους φυλακισμένους, οι Μοναχοί βοηθούν και άλλους πιο βαριά και αιώνια φυλακισμένους, και όχι για δέκα ή είκοσι χρόνια, οι οποίοι έχουν και μεγαλύτερη ανάγκη βοηθείας. Είναι οι κεκοιμημένοι υπόδικοι αδελφοί μας, τους οποίους επισκέπτονται οι Μοναχοί με τον τρόπο τους και τους προσφέρουν πολλά αναψυκτικά πνευματικά. Ο Καλός Θεός βοηθάει τους κεκοιμημένους και πληροφορεί παράλληλα και τους Μοναχούς με μια ανέκφραστη αγαλλίαση, που τους σκορπάει μετά από την πονεμένη τους προσευχή για τους κεκοιμημένους αδελφούς μας, σα να λέη: «Μη στενοχωρήστε, παιδιά μου, τους βοήθησα και τους κεκοιμημένους».

– Στο οστεοφυλάκιο, Γέροντα, καίνε καντήλι;
– Ναι, είναι μια προσφορά για τους νεκρούς. Και μόνον ένα κερί να ανάψουμε για την ψυχή κάποιου κεκοιμημένου, βοηθιέται πολύ.
Τους κεκοιμημένους να τους θυμώμαστε και να ευχώμαστε πάντοτε γι’ αυτούς. Να μην παραλείπουμε να προσευχώμαστε για τις ψυχές τους, για να βρουν ανάπαυση. Εγώ, κάθε φορά που έχω Θεία Λειτουργία στο Καλύβι, κάνω μνημόσυνο και για όλους τους κεκοιμημένους των οποίων «τα ονόματα ουκ εμνημονεύθησαν».

»Όταν ανάβουμε κερί για την ψυχή κάποιου κεκοιμημένου, ωφελείται πολύ. Αν έχεις έναν νεκρό, ο οποίος έχει παρρησία στον Θεό, και του ανάψεις ένα κερί, αυτός έχει υποχρέωση να προσευχηθεί για σένα στον Θεό. Αν, πάλι, έχεις έναν νεκρό, ο οποίος νομίζεις ότι δεν έχει παρρησία στον Θεό, τότε, όταν του ανάβεις ένα αγνό κερί, είναι σαν να δίνεις ένα αναψυκτικό σε κάποιον που καίγεται. Οι άγιοι δέχονται ευχαρίστως την προσφορά του κεριού και είναι υποχρεωμένοι να προσευχηθούν γι’ αυτόν που το ανάβει. Κι ο Θεός, ευχαρίστως, το δέχεται.

»Ν’ αφήνετε μέρος της προσευχής σας για τους κεκοιμημένους. Οι ίδιοι οι πεθαμένοι, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Οι ζωντανοί, όμως, μπορούν. Με την προσευχή (που κάνετε για τους κεκοιμημένους), είναι σαν να τους κερνάτε μία πορτοκαλάδα, ένα αναψυκτικό. Όταν ελεείτε κάποιον, να λέτε για ποιον (συγκεκριμένα κεκοιμημένον) το κάνετε. Ώστε, να την πάρει ο άλλος την ελεημοσύνη και να πει: “Θεός, σχωρέσ’ τον!”. Κι αν ο άλλος το πει αυτό με την καρδιά του, το μετράει μετά αυτό ο Θεός.

Γέροντα, πώς να προσεύχωμαι για τους κεκοιμημένους;
– Να λές γενικά: «Ο Θεός, ανάπαυσον τας ψυχάς των κεκοιμημένων δούλων σου» και, εάν έρθη στον νού σου κανένα όνομα κεκοιμημένου ή τύχη να πεθάνη κανένας γνωστός ή άγνωστος και το μάθης, μνημόνευσέ τον και αυτόν με την ίδια ευχή.

Οι κεκοιμημένοι έχουν πιο πολλή ανάγκη προσευχής από τους ζώντες, γιατί στους ζώντες υπάρχει και ελπίδα μετανοίας. Και θέλει ο Θεός να υπάρχουν άνθρωποι να Τον παρακαλούν να βοηθήση τους κεκοιμημένους, αφού δεν έγινε ακόμη η τελική Κρίση. Στον πόλεμο ένας βαριά τραυματισμένος ζήτησε από έναν ιερέα νερό και εκείνος δεν του έδωσε. Αδιαφόρησε, ενώ είχε στο παγούρι του λίγο νερό. Ο τραυματίας σε λίγο πέθανε και ο ιερέας, μόλις συνειδητοποίησε το σφάλμα του, ήταν απαρηγόρητος. Τον μνημόνευε συνεχώς. Ήρθε στο Καλύβι και μου είπε τον πόνο του. Ο καημένος είχε πολλή θυσία, αλλά δεν κατάλαβε πώς το έκανε αυτό. Το επέτρεψε ο Θεός, πήρε δηλαδή για λίγο την Χάρη Του, επειδή ο τραυματίας είχε πολλή ανάγκη από προσευχή. Αν ο ιερέας του έδινε νερό, θα τον ξεχνούσε, ενώ τώρα τον πείραζε η συνείδηση και προσευχόταν συνέχεια γι’ αυτόν.

– Γέροντα, οι υπόδικοι νεκροί μπορούν να προσεύχωνται;

μακάριοι οι ελεήμονες-προσευχομενος-W1NeX (1)– Έρχονται σε συναίσθηση και ζητούν βοήθεια, αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Όσοι βρίσκονται στον Άδη μόνον ένα πράγμα θα ήθελαν από τον Χριστό: να ζήσουν πέντε λεπτά, για να μετανοήσουν.
Εμείς που ζούμε, έχουμε περιθώρια μετανοίας, ενώ οι καημένοι οι κεκοιμημένοι δεν μπορούν πια μόνοι τους να καλυτερεύσουν την θέση τους, αλλά περιμένουν από μας βοήθεια. Γι’ αυτό έχουμε χρέος να τους βοηθούμε με την προσευχή μας.

Ζητούν να βοηθηθούν και βοηθιούνται θετικά με τις προσευχές των πιστών.
Τους δίνει δηλαδή ο Θεός μια ευκαιρία, τώρα που είναι υπόδικοι, να βοηθηθούν μέχρι να γίνη η Δευτέρα Παρουσία.
Και όπως σ’ αυτήν την ζωή, αν κάποιος είναι φίλος με τον βασιλιά, μπορεί να μεσολαβήση και να βοηθήση έναν υπόδικο, έτσι και αν είναι κανείς «φίλος» με τον Θεό, μπορεί να μεσολαβήση στον Θεό με την προσευχή του και να μεταφέρη τους υπόδικους νεκρούς από την μια «φυλακή» σε άλλη καλύτερη, από το ένα «κρατητήριο» σε ένα άλλο καλύτερο.
Ή ακόμη μπορεί να τους μεταφέρη και σε «δωμάτιο» ή σε «διαμέρισμα».

Όπως ανακουφίζουμε τους φυλακισμένους με αναψυκτικά κ.λπ. που τους πηγαίνουμε, έτσι και τους νεκρούς τους ανακουφίζουμε με τις προσευχές και τις ελεημοσύνες που κάνουμε για την ψυχή τους. Οι προσευχές των ζώντων για τους κεκοιμημένους και τα μνημόσυνα είναι η τελευταία ευκαιρία που δίνει ο Θεός στους κεκοιμημένους να βοηθηθούν, μέχρι να γίνη η τελική Κρίση. Μετά την δίκη δεν θα υπάρχη πλέον δυνατότητα να βοηθηθούν.

Όταν όμως εμείς προσευχώμαστε για τους κεκοιμημένους. Του δίνουμε το δικαίωμα να επεμβαίνη. Περισσότερο μάλιστα συγκινείται ο Θεός, όταν κάνουμε προσευχή για τους κεκοιμημένους παρά για τους ζώντες.
Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας έχει τα κόλλυβα, τα μνημόσυνα.
Τα μνημόσυνα είναι ο καλύτερος δικηγόρος για τις ψυχές των κεκοιμημένων. Έχουν την δυνατότητα και από την κόλαση να βγάλουν την ψυχή.  Κι εσείς σε κάθε Θεία Λειτουργία να διαβάζετε κόλλυβο για τους κεκοιμημένους.

Έχει νόημα το σιτάρι. «Σπείρεται εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία» λέει η Γραφή.
Στον κόσμο μερικοί βαριούνται να βράσουν λίγο σιτάρι και πηγαίνουν στην εκκλησία σταφίδες, κουραμπιέδες, κουλουράκια, για να τα διαβάσουν οι ιερείς… 

Έχω υπ’ όψιν μου γεγονότα που μαρτυρούν πόσο οι κεκοιμημένοι βοηθιούνται με την προσευχή πνευματικών ανθρώπων.
Κάποιος ήρθε στο Καλύβι και μου είπε με κλάματα: «Γέροντα, δεν έκανα προσευχή για κάποιον γνωστό μου κεκοιμημένο και μου παρουσιάστηκε στον ύπνο μου. ‘’Είκοσι μέρες, μου είπε, έχεις να με βοηθήσης• με ξέχασες και υποφέρω’’. Πράγματι, μου λέει, εδώ και είκοσι μέρες είχα ξεχασθή με διάφορες μέριμνες και ούτε για τον εαυτό μου δεν προσευχόμουν»..

Προσευχή_PRAYER-Моление-ψυχοσαββατο_10590514_10205299883432716_426883023279451099_n - CopyΕγώ, όταν προσεύχωμαι για όλους τους κεκοιμημένους, βλέπω στον ύπνο μου τους γονείς μου, γιατί αναπαύονται από την προσευχή που κάνω.
Κάθε φορά που έχω Θεία Λειτουργία, κάνω και γενικό μνημόσυνο για όλους τους κεκοιμημένους και εύχομαι για τους βασιλείς, για τους αρχιερείς κ.λπ. και στο τέλος λέω «και υπέρ ων τα ονόματα ουκ εμνημονεύθησαν».

Το καλύτερο από όλα τα μνημόσυνα που μπορούμε να κάνουμε για τους κεκοιμημένους είναι η προσεκτική ζωή μας, ο αγώνας που θα κάνουμε, για να κόψουμε τα ελαττώματά μας και να λαμπικάρουμε την ψυχή μας. Γιατί η δική μας ελευθερία από τα υλικά πράγματα και από τα ψυχικά πάθη, εκτός από την δική μας ανακούφιση, έχει ως αποτέλεσμα και την ανακούφιση των κεκοιμημένων προπάππων όλης της γενιάς μας. 

Οι κεκοιμημένοι νιώθουν χαρά, όταν ένας απόγονός τους είναι κοντά στον Θεό.
Αν εμείς δεν είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, τότε υποφέρουν οι κεκοιμημένοι γονείς μας, ο παππούς μας, ο προπάππος μας, όλες οι γενεές. «Δες τι απογόνους κάναμε!», λένε και στενοχωριούνται. Αν όμως είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, ευφραίνονται, γιατί και αυτοί έγιναν συνεργοί να γεννηθούμε και ο Θεός κατά κάποιον τρόπο υποχρεώνεται να τους βοηθήση. Αυτό δηλαδή που θα δώση χαρά στους κεκοιμημένους είναι να αγωνισθούμε να ευαρεστήσουμε τον Θεό με την ζωή μας, ώστε να τους συναντήσουμε στον Παράδεισο και να ζήσουμε όλοι μαζί στην αιώνια ζωή. (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου. Λόγοι Δ, ‘Οικογενειακή Ζωή, και Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι, τόµος 6ος, Περί Προσευχής, Ι. Η. «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», 2002 Σουρωτή Θεσσαλονίκης)

Ψυχές προστατευμένες στο χέρι του Θεούbabies_in_gods_hand2

Τι μου είπε ο Άγιος Πορφύριος για τον θάνατο και το πένθος

”Ο γέροντας”, είπε η κ. Σιδέρη, ”μιλούσε πάντα με δέος για την αγάπη του Θεού. Μου έλεγε το εξής: ότι θα εκπλαγούμε όταν βρεθούμε στην ουράνιο Βασιλεία. Δεν θα μπορέσει ανθρώπινος νους, όλα τα μυαλά του κόσμου, να αποδώσουν το εύρος της αγάπης του Θεού. Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη Του, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι την αξία αυτής της αγάπης. Και κάνουμε ένα τεράστιο λάθος. Ότι ζητούμε πάντα να γίνεται το θέλημά μας.

Ενώ ο ίδιος ο Κύριος στην Κυριακή προσευχή μας λέει να ζητάμε να γίνει το θέλημά Του. Αυτό κρύβει το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Κυρίου μας. Ενώ εμείς βιώνουμε το κατά παραχώρησιν θέλημά Του. Για αυτό και πονάμε. Ενώ αν αφήσουμε τον Θεό να εκφρασθεί με την αγάπη Του, θα ζούσαμε τον παράδεισο. Αλλά δυστυχώς η αμαρτία μάς κάνει να χάνουμε τον παράδεισο. Διότι δεν έχουμε την υπομονή να περιμένουμε το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Κυρίου για τη ζωή μας, αλλά προτρέχουμε και ανυπομονούμε να γίνεται το δικό μας.”

Σήμερα θα μιλήσω τι μου είπε ο άγιος Πορφύριος για τον θάνατο και το πένθος,
με την κ.Σοφία Χατζή και την κ.Αθηνά Σιδέρη
https://www.youtube.com/watch?v=ZmgZaVYYJ4w

Η προσευχή των Μοναχών στηρίζει όλο τον κόσμο. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2019/03/08/27197/

Να προσευχόμαστε για τους αγαπημένους μας κεκοιμημένους. Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα
https://iconandlight.wordpress.com/2017/06/02/%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%85%CF%87%CF%8C%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85/

Απολυτίκιον
Ήχος πλ. δ’

Ο βάθει σοφίας φιλανθρώπως πάντα οικονομών, και το συμφέρον πάσιν απονέμων, μόνε Δημιουργέ, ανάπαυσον Κύριε τας ψυχάς των δούλων σου· εν σοι γαρ την ελπίδα ανέθεντο, τω ποιητή και πλάστη και Θεώ ημών.

Κοντάκιον
Ήχος πλ. δ’

Μετά των Αγίων ανάπαυσον, Χριστέ, τας ψυχάς των δούλων σου, ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος.

Δόξα… Ἦχος πλ. β’, Νεκρώσιμον

Εν ταις σκηναίς των εκλεκτών, και εν χώρα των ζώντων, ούς προσελάβου Ιησού, ευσεβώς κοιμηθέντας κατάταξον, ως ευδιάλλακτος Θεός, και έμπλησον του ανεσπέρου σου φωτός, και της επουρανίου σου χαράς αξίωσον.

Θεοτοκίον
Ήχος γ’ Ο ουρανόν τοις άστροις

Ο γλυκασμός των Αγγέλων, των θλιβομένων η χαρά, Χριστιανών η προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου, αντιλαβού μου και ρύσαι, των αιωνίων βασάνων.

Τας των προαναπαυσαμένων ψυχάς κατάταξον, Δέσποτα Χριστέ, εν ταις των Δικαίων σου σκηναίς, και ελέησον ημάς, ως μόνος αθάνατος, Αμήν.

Η Επαφή με τους κεκοιμημένους
Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Η Συγχώρεση και η καλοσύνη. Και τι ζητάνε από εμάς οι κεκοιμημένοι.
(Διδαχές του Σέρβου Γέροντα π. Θαδδαίου).

 


π. Ιουστίνος Πάρβου, ο «πρίγκιππας της Ορθοδοξίας», Η ζωή μας βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Δεν θα πρέπει να μας φοβίζουν πόλεμοι και φοβερά γεγονότα. Η Λειτουργία και τα Μυστήρια θα δώσουν δύναμη στους χριστιανούς να αντιμετωπίσουν την πείνα και να προστατευτούν από παν κακό.

Ἰησοῦς Χριστός «Ὀ Ποιμὴν ὁ Καλὸς» – Jesus Christ «The Good Shepherd»Ο ΠΟΙΜΗΝ Ο ΚΑΛΟΣπ. Ιουστίνος Πάρβου
Μια ζωή θυσιαστικής αγάπης

Στις 16 Ιουνίου του 2013 αναπαύθηκε εν Κυρίω ένας από τους τελευταίους Ρουμάνους γέροντες που υπέφεραν μέσα στις κομμουνιστικές φυλακές. Γεννημένος στο τέλος του Α΄ παγκοσμίου πολέμου ο αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Πάρβου έγινε για πολλούς, τόσο στη Ρουμανία όσο και σ᾿όλο τον κόσμο, φάρος που τους ωδήγησε στο Χριστό και στη βασιλεία Του. Υπέμεινε φοβερούς διωγμούς και ωμολόγησε την Ορθόδοξη Πίστι μέσα στις κομμουνιστικές φυλακές της Ρουμανίας.

***

Μία μαρτυρία του Ιερομόναχου Ιουστίνου Πέτρε – Ι.Μ. Αγ.Κασσιανού Δοβρουτζά Ρουμανίας
Ως πνευματικός μου έδωσε ένα μάθημα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Είχα κάνει ένα λάθος, αλλά δεν με είχε θλίψει και τόσο η αμαρτία μου, το πήρα επιπόλαια.

Πήγα στον πατέρα Ιουστίνο για να εξομολογηθώ:

«Πάτερ, έκανα το τάδε πράγμα»

Κοίταζα τα μάτια του για να δω την αντίδρασή του: Θα με μαλώσει, θα μου φωνάξει, τι θα κάνει;

Δεν είπε τίποτα Άφησε το κεφάλι του κάτω ως συνήθως.Τον κοίταξα προσεκτικά και τότε τα έχασα από την αντίδραση του γέροντα.

Έκλαιγε. Πραγματικά έκλαιγε.
Από τα μάτια του έτρεχαν άφθονα δάκρυα.

Την στιγμή εκείνη κατάλαβα την βαρύτητα του αμαρτήματός μου, και τότε άνθισε μέσα μου, για πρώτη φορά, η αυθεντική μετάνοια. Αυτή ήταν η δύναμή του. Σε έκανε να αισθάνεσαι συντριβή για τα αμαρτήματά σου χωρίς να σου πει κάτι.
https://proskynitis.blogspot.com/2018/06/blog-post_31.html

***

Ιουστίνος Πάρβου_Elder Justin Pârvu of Romania_5Ο π. Ιουστίνος Πάρβου γεννήθηκε μέσα σε μια πολύ πιστή ορθόδοξη οικογένεια. Ήταν ένα από τα πέντε παιδιά τους και πήρε κατά την ημέρα της βαπτίσεώς του το όνομα Ιωσήφ. Οι γονείς του Γεώργιος και Άννα ήταν πιστοί άνθρωποι. Η μητέρα του έζησε μια ζωή με υπακοή και Αγάπη προς το Θεό. Αυτή ήταν πού του ενστάλαξε την πίστη στο Χριστό, την Αγάπη προς τους συνανθρώπους του και το ζήλο για την Εκκλησία. Η ίδια ήταν άνθρωπος της προσευχής και αντιμετώπιζε όλες τις δυσκολίες προσευχόμενη μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Ο π. Ιουστίνος λέει: Η μητέρα μου πάντα με φρόντιζε με τις προσευχές της και ιδίως στα δύσκολα χρόνια της φυλακίσεως. Η μητρική στοργή, πού βρήκα στα πρόσωπα της Παναγίας και της μητέρας μου, με βοήθησε να ξεπεράσω τις δυσκολίες της ζωής. Αυτή είναι η Ορθόδοξη παράδοση του έθνους μας. Έτσι χτίζεται η υπάρξη μας, ώστε ν’ αντιμετωπίζουμε κάθε κίνδυνο και αγώνα.

Στην οικογένεια τους, όταν τα παιδιά επέστρεφαν από το σχολείο, είχαν την ευλογημένη συνήθεια να προσκυνούν το εικονοστάσι του σπιτιού, να λένε το «Πάτερ ημών» και μετά να χαιρετούν τους γονείς τους.

Ο π. Ιουστίνος θυμάται με νοσταλγία την παιδική του ηλικία, τότε πού η γέννηση ενός παιδιού ήταν χαρά και ευλογία για την οικογένεια και όχι ασήκωτο βάρος.

 Στην οικογένεια του π. Ιουστίνου υπήρχε βαθειά ριζωμένο και το πνεύμα του μοναχισμού, επειδή τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές όλη η οικογένεια πήγαινε στα κοντινά μοναστήρια διανύοντας μια απόσταση 9 μίλια αλλά και οι μοναχοί επισκέπτονταν το σπίτι τους πολλές φορές. Έτσι ο π. Ιουστίνος μεγάλωσε με βαθιά πίστη μέσα σε μια ορθόδοξη οικογένεια που βίωνε την αρετή και τον σεβασμό στην Ιερά παράδοση.

Ο π. Ιουστίνος έλεγε• Τα σημερινά σχολεία έχουν μετατραπή σε τόπους αθεΐας. Τα παιδιά δεν διδάσκονται τίποτε για το Θεό, και μόνο η οικογένεια πλέον μπορεί να εμφυσήσει την πίστη στα σημερινά παιδιά.
Μεγαλώνοντας μέσα στη φύση, μακριά από το θόρυβο της πόλεως, ο π. Ιουστίνος σκληραγωγήθηκε- και αυτό τον βοήθησε μετέπειτα, όταν ήταν φυλακισμένος. Ο ίδιος έλεγε αργότερα-
Παρατήρησα στις φυλακές πώς αυτοί πού είχαν μεγαλώσει στην επαρχία, και ιδιαίτερα στις ορεινές περιοχές, άντεξαν πιο πολύ στα βασανιστήρια των φυλακών. Αυτοί πού μεγάλωσαν στις πόλεις, γρήγορα κατέρρευσαν και κοιμήθηκαν.

Έλεγε ο π. Ιουστίνος: 
Ο καθένας, το δώρο πού του χαρίζει ο Θεός, ή το καλλιεργεί ή το παραμελεί. Αλλά είναι επίσης σημαντικό και το περιβάλλον, μέσα στο οποίο μεγαλώνει κανείς. Ιδιαίτερα ο ρόλος της μητέρας είναι καθοριστικός στη ζωή μιας οικογένειας και μιας κοινωνίας αλλά και ενός ολόκληρου λαού.
Έξι ολόκληρους μήνες έκανε προσπάθειες να πείσει τη μητέρα του να του δώση την ευχή της να γίνει μοναχός. Ούτε η αυστηρή άρνηση του πατέρα του δεν του έκαμψε τον πόθο. Έτσι το 1936, όταν ο Ιωσήφ ήταν 17 χρόνων, ο πατέρας του τον πήγε τελικά στο μοναστήρι του DURAU, όπου τον παρέδωσε στα χέρια του γέροντος Διονυσίου. Όταν αποχαιρετίστηκαν, ο πατέρας του έκλαιγε σαν μικρό παιδί. Από τότε δεν ξανασυναντηθήκαν, γιατί μετά από λίγο καιρό οι κομμουνιστές συνέλαβαν τον πατέρα κατά τον εμφύλιο πόλεμο.

Στο μοναστήρι ο Ιωσήφ αισθανόταν ότι ζει ουράνιες καταστάσεις. Ήταν για ’κείνον ένα πνευματικό σχολείο…

Ο ηγούμενος της μονής ενάμισι χρόνο αργότερα τον έστειλε να σπουδάσει στο θεολογικό σεμινάριο στην Cernica για τέσσερα χρόνια και το 1946 συνέχισε τις σπουδές του στην πόλη Roman.

Αμέσως μετά την αποφοίτηση του, ο π. Ιουστίνος ορίστηκε κοσμήτορας και του ανατέθηκε η έκδοση ενός περιοδικού που υπηρετούσε την κομμουνιστική προπαγάνδα της Ρουμανίας. Ο π. Ιουστίνος όμως αρνήθηκε να διδάξει την αθεΐα στους μαθητάς του και άντ’ αυτού δίδασκε τις χριστιανικές και εθνικές αξίες. Έτσι, τρεις μέρες αφ’ ότου είχε αναλάβει τη θέση αυτή, συνελήφθη στις 14 Μαΐου στις 3 το πρωί.

Οι φωνές των Ρώσων φρουρών «Μην κινείσαι, αλήτη» ηχούσαν στα αυτιά των κρατουμένων κ’ έτσι θα τούς προσφωνούσαν για τα επόμενα 17 χρόνια της ζωής τους «αλήτη του έθνους». Οι ανακρίσεις άρχισαν το Μάιο και τελείωσαν τον Αύγουστο. Μέσα στο δωμάτιο υπήρχαν 70 κρατούμενοι χωρίς να μπορούν να έχουν μεταξύ τους επικοινωνία. Συνήθως έβαζαν ανάμεσα τους και κάποιους προδότες, για να έχουν τη δυνατότητα να επιβαρύνουν τη θέση των κρατουμένων και για να έχουν επί πλέον ενοχοποιητικό υλικό εις βάρος τους σε περίπτωση συνεννοήσεως για «τυχόν επανάσταση».

Τα χρόνια εκείνα ήταν σατανικά, όλες οι δυνάμεις τού σατανά είχαν εξαπολυθεί εναντίον των Χριστιανών, εναντίον μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Βαλέριος Γκαφένκου_Valeriu Gafencu, Romanian_aratarea-maicii-domnului-lui-valeriu-in-noaptea-de-craciun-1951Ο ίδιος ο π. Ιουστίνος διηγείται, ότι εκείνη η περίοδος της φυλακίσεώς του ήταν περίοδος περισυλλογής, ηρεμίας και αναζητήσεως του εσωτερικού του κόσμου. Μέσα από την ταλαιπωρία βρήκε πνευματική παρηγοριά. Τότε κατάλαβε την εξάρτηση του από το Θεό, το ότι δεν είναι μόνος του και το ότι μεγαλώνει και ωριμάζει κανείς πνευματικά ανακαλύπτοντας το σκοπό της ζωής μέσα από τις δοκιμασίες και τούς πειρασμούς. Υπέφερε το μαρτύριο με χαρά, προσφέροντάς το ως εξιλέωση των δικών του αμαρτιών αλλά  και του έθνους του. Έμαθε να προσεύχεται αληθινά μέσα στις κακουχίες και τα βασανιστήρια.

Επίσης έλεγε ότι, αν σηκώνεις το βάρος πού έχει εναποθέσει ο Θεός στους ώμους σου με συνετό τρόπο, με το πέρασμα του χρόνου αυτό αγιάζει, καθαρίζει και φωτίζει την ψυχή και σπάζει τις πύλες του σκότους μέσα σου.

«Όλοι οι φυλακισμένοι βρίσκονταν κάτω από την προστασία της Θείας Προνοίας. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς τις συνθήκες κρατήσεως. Είχαν φτάσει σε τέτοιο σημείο αδυναμίας, πού κρατιούνταν από τούς τοίχους για να περπατήσουν.

Η θέα του θανάτου βρισκόταν συνεχώς μπροστά του και θεωρούσε την κάθε μέρα ως δώρο του Θεού για τη μετάνοιά του. ”Ο θάνατος ήταν μέρος της ζωής μας. Ήταν μια λύτρωσι, γιατί ήταν μια πύλη στην αιώνια ζωή». 

Ο π. Ιουστίνος θυμάται ότι παρ᾿όλη τη βαθειά του πίστι, στην αρχή της δοκιμασίας του, στις φυλακές Aiud, πέρασε στιγμές ολιγοπιστίας.

Οι πολιτικοί κρατούμενοι ζούσαν κάτω από χειρότερες συνθήκες απ᾿ο,τι οι εγκληματίες και οι κλέφτες. Κι αυτό γιατί οι αρχές πίστευαν, ότι οι εγκληματίες μπορούσαν να σκοτώσουν ένα – δυό ανθρώπους, ενώ οι πολιτικοί κρατούμενοι είχαν τη δυνατότητα να «σκοτώσουν» ολόκληρο το έθνος• οι ιδέες και το μυαλό τους ήταν επικίνδυνα για το κράτος.
Παρ᾿όλη όμως την απάνθρωπη αυτή συμπεριφορά, ο Θεός τους έδινε το κουράγιο ν᾿αντέξουν. Κρατιόνταν από την πίστι τους σ᾿ Εκείνον.

Στις 14 Μαίου του 1964 είχε φτάσει η ώρα της αποφυλακίσεως του π. Ιουστίνου, μετά από 16 ολόκληρα χρόνια κρατήσεως. Άφηνε το στρατόπεδο συγκεντρώσεως με αισθήματα θλίψεως, μιάς και άφηνε πίσω του τα αδέλφια του. Ευτυχώς δύο εβδομάδες αργότερα η κυβέρνησι άφησε ελεύθερους όλους τους πολιτικούς κρατουμένους.. Πήγαινε σ’ έναν άγνωστο και ξένο κόσμο περνώντας μπροστά από τους φύλακες, οι οποίοι ήταν γεμάτοι θυμό και μίσος για την αποφυλάκισή του. Είχε όμως μάθει μέσα στη φυλακή, ότι ο νικητής δεν είναι αυτός πού νικάει αλλά αυτός πού ξέρει να υπομένει.

Μιας και δεν είχε τόπο να μείνει, εφ’ όσον οι πρώην πολιτικοί κρατούμενοι δεν επιτρεπόταν να μείνουν σε μοναστήρι, έμεινε στο πατρικό του σπίτι. Όλα αυτά τα χρόνια εξορίας του η μητέρα του τον περίμενε, κι όταν επέστρεψε δεν τον αναγνώρισε τόσο πού είχε αλλάξει. Λίγες ώρες μετά, η μητέρα του, πού με τις προσευχές της τον είχε στηρίξει μέσα στη φυλακή, αναπαύτηκε εν Κυρίω.

Ο πατήρ Ιουστίνος, ανακαλώντας στη μνήμη του τα 16 χρόνια που πέρασε στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, αναφέρει• «Δεν υπάρχει κανένα άλλο μέρος από το οποίο ν᾽αποκομίζης τέτοιο κέρδος και να ζης μια τόσο αυθεντική μοναχική ζωή, όσο η φυλακή. Εκεί μέσα μαθαίνεις την αληθινή ταπείνωσι και την πραότητα. Εκεί βλέπεις καθημερινά τη ζωή σου να οδεύη και να αγγίζη το θάνατο. Η φυλακή σε μαθαίνει να ζης ασκητικά, να προσεύχεσαι, να νηστεύης και να έχης την εν Χριστώ κοινωνία με τους συνανθρώπους σου. Εκεί έχεις την εμπειρία της συνεχούς παρουσίας του Θεού μέσω των θαυμάτων Του. Εκεί γεύεσαι τη γλυκύτητα της προσευχής και τους καρπούς της».

«Η φυλακή έγινε το κελλί μου όπου έκανα τον μοναχικό μου κανόνα μέσα στην ησυχία. Μέσα σ᾿ένα κελλί με 5-6 κρατουμένους η προσευχή ήταν αδιάλειπτη… μάθαμε απ᾿έξω την Καινή Διαθήκη, το Ψαλτήρι, ακόμη και τη Φιλοκαλία, και καταφέραμε να μείνουμε άνθρωποι, να είμαστε αληθινά ελεύθεροι παρ᾿όλο που βρισκόμασταν πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Η πνευματική αυτή τροφή γέμιζε τους κρατουμένους με δύναμι, υπομονή, αντοχή και σταθερότητα».

Εκεί, στα έγκατα της γης, λέγονταν οι πιο θερμές, οι πιο δυνατές, οι πιο αληθινές προσευχές. Πολλά δάκρυα χύθηκαν• δάκρυα λύπης, χαράς αλλά και καθάρσεως.
Βιώναμε την εξαθλίωσι του σώματός μας, τον ίδιο το θάνατο… περιμένανε πάντοτε το θάνατο και ετοιμαζόμασταν γι᾽ αυτό.

Οι κομμουνιστές δεν είχαν καταλάβει ότι πάνω στο σταυρό η ψυχή έχει την απόλυτη ελευθερία και ότι όλες οι μέθοδοι βασανισμού και η ψυχολογική βία δεν παράγουν σκλάβους αλλά μάρτυρες, αγίους που ποτίζουν τον τόπο τους με το αίμα τους».

Και συνεχίζει ο π. Ιουστίνος• «Στις ημέρες μας οι δυνάμεις της ψυχής μας έχουν ατονήσει. Έχουμε συνηθίσει να ζούμε στην άνεσι, στην αλόγιστη ελευθερία, στην εποχή της τηλεοράσεως, και έτσι δεν έχουμε ούτε τη σωματική δύναμι ν᾿ αντισταθούμε σε τίποτε.
Επομένως μη ψάχνετε λύσεις. Αγαπητοί, δεν υπάρχουν ανθρώπινες λύσεις. Η μόνη λύσι είνε ο θάνατος για το Χριστό. Σε περιόδους διωγμών οι Χριστιανοί θα πρέπη να συγκεντρώνωνται δίπλα στους ιερείς και να παίρνουν δύναμι από τη θ. Κοινωνία. Μ᾽ αυτό τον τρόπο και λέγοντας την ευχή του Ιησού και επικαλούμενοι τη βοήθεια της υπεραγίας Θεοτόκου θα προστατευθούν από οποιονδήποτε».

Παναγία Οδηγητρια_Panagia _Hodeghetria or Directress_Икона Божией Матери Одигитрия0_0_141a18_b6757880_orig«Πρέπει ν᾽αποκτήσουμε την κάθαρσι της καρδιάς και να έχουμε πολύ κουράγιο την ώρα του διωγμού. Δεν πρέπει να περιμένουμε την ώρα του διωγμού ή του πολέμου για να ετοιμάσουμε τις ψυχές μας. Ο αληθινός Χριστιανός είνε πάντα έτοιμος να συναντήση το Νυμφίο της ψυχής του και ψάχνει τρόπους για να θυσιάση τον εαυτό του για τον πλησίον και για το Θεό. Ψάχνει τη βασιλεία των Ουρανών μέσα του και δε φοβάται τίποτα σ᾽ αυτή την πρόσκαιρη ζωή. Γι᾽ αυτόν η θλίψι είνε χαρά και ο σταυρός ανάστασι.
Η ζωή μας βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Δεν θα πρέπη να μας φοβίζουν πόλεμοι και φοβερά γεγονότα. Αντίθετα, θα πρέπη να φοβώμαστε και ν᾿ανησυχούμε γιατί η ψυχή μας δεν είνε έτοιμη ν᾿αντικρύση τον Κύριο».

Έλεγε ο ίδιος• Όσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο περισσότερο θυσιάζεις τον εαυτό σου.
Επειδή είχε υποφέρει πολύ στη ζωή του, έβαζε τις ανάγκες και τις θλίψεις των ανθρώπων πάνω από τη δική του άνεση, απομόνωση, μοναχικό κανόνα και λειτουργική ζωή. Προσπαθούσε να τους βοηθήσει όλους, ενσταλάζοντας στις ψυχές τους την ελπίδα και τη χαρά.

Έλεγε: Εάν νοιάζεσαι για τις θλίψεις των ανθρώπων, ο Θεός θα δώσει στο μοναστήρι σου όλα τα υλικά αγαθά μέσω των ανθρώπων. Ένας πνευματικός πατέρας πρέπει να ’ναι άγρυπνος, να προετοιμάζεται για τον αόρατο πόλεμο και να μην καταλαμβάνεται ο νους του από την ταραχή των βιοτικών μεριμνών.

Πρέπει να επιμένουμε στην εσωτερική εργασία. Όταν δεν ζούμε αυτά πού λέμε στην προσευχή, αυτές οι προσευχές είναι μάταιες. Μέχρι τώρα μπορούσαμε να ξεπερνάμε τις καθημερινές μας δυσκολίες κάνοντας κάποια επιφανειακά θρησκευτικά καθήκοντα, αλλά αυτό δεν θα είναι αρκετό για τούς καιρούς πού έρχονται. Αν δεν έχουμε συντετριμμένη καρδιά, δεν θα μπορούμε να αντέξουμε στα ψυχολογικά βασανιστήρια.
Θα έρθει εποχή πού μόνο αυτοί πού έχουν πείρα της χάριτος τού Θεού θα μπορέσουν να διακρίνουν το καλό από το κακό. Θα γίνουν φοβερές προδοσίες, γι’ αυτό προσευχηθείτε, προσευχηθείτε, για να μην πέσετε στην παγίδα της προδοσίας.

Ο π. Γεώργιος Calciu, μιλώντας για τον π. Ιουστίνο ως πνευματικό πατέρα, έλεγε ότι είναι ένας χαρισματικός πνευματικός, πού κάνει τα πνευματικά του παιδιά να λάμπουν μετά την εξομολόγηση. Τα ανακουφίζει από τα βάρη των αμαρτιών και τα καθοδηγεί χωρίς να καταπιέζει ή να επεμβαίνει στη σκέψη τους. Δεν είναι τόσο ο λόγος του όσο το Πνεύμα το άγιο πού κατοικεί μέσα του, κι αυτό είναι απόρροια της υπομονής πού έκανε στις φυλακές, της αγάπης πού είχε, αλλά και της έμπονης προσευχής του.

Ο «πρίγκιππας της Ορθοδοξίας», όπως τον αποκαλούσαν, ετοιμαζόταν για την αναχώρησί του από την επίγεια ζωή. Ώρισε νέο ηγούμενο στη μονή και, έτοιμος πλέον να φύγη, σταμάτησε να λαμβάνη τροφή και να μιλάη. Σύντομα έπεσε σε κώμα.
Στις 16 Ιουνίου του 2013, ημέρα μνήμης των Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, ο αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Πάρβου, ένας από τους πιο αγαπημένους γέροντες της Ρουμανίας, σε ηλικία 94 χρονών, αναπαύθηκε εν Κυρίω. Μετά από έξι ολόκληρες εβδομάδες τρομερού πόνου, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Το σώμα του άρχισε να αναδύη ευωδιαστό μύρο και κατά τις τέσσερις ημέρες μέχρι την κηδεία του παρέμεινε ζεστό και μαλακό, χωρίς να παρουσιάση νεκρική ακαμψία (παρότι πέθανε από καρκίνο).

[Αποσπάσματα από το περιοδικὸ Orthodox Word, τ. 292/Σεπτ.-Οκτ. 2013, μετάφρασις ι. μονή Αγίου Αυγουστίνου Φλωρίνης]

Φυλακισμένοι Ρουμανίας_icoana-mucenicii-inchisorilor-comuniste--Romania-Pitesti-aiud-pictura-Diaconesti_60063743_2114067768700053_6123260150066184192_n

«Οι νέοι θα τον βρουν το Θεό και θα βρουν και αυτούς που έζησαν εν πνεύματι και αληθεία αν ψάξουν, αν θελήσουν οπωσδήποτε να ζήσουν και αυτοί εν Αληθεία, μια ζωή με αξίες, καθαρή και άξια να πάει στην αιωνιότητα. Ο λόγος που πρέπει ν’ ακούγεται στο εσωτερικό της εκκλησίας είναι: πίσω στη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων και των Αγίων που εδόξασε ο Θεός με αγία λείψανα. Αυτοί είναι τα μοντέλα της Ορθόδοξης Εκκλησίας».

Η Λειτουργία και τα Μυστήρια θα δώσουν δύναμη στους χριστιανούς να αντιμετωπίσουν την πείνα και να προστατευτούν από παν κακό, ευρισκόμενοι υπό τη Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Να λέτε την Ευχή του Ιησού ή το τη Υπερμάχω. Στη φυλακή αυτές οι προσευχές μας έσωσαν και δεν υποχωρήσαμε μπροστά στο κόκκινο θηρίο.

Ο αληθινός χριστιανός δεν κοιτάει πότε θα έρθει ο πόλεμος ή δεν περιμένει να δει αν η βόμβα θα πέσει στο κεφάλι του, αλλά ψάχνει να δει πως θα θυσιαστεί για τον πλησίον του και για το Θεό. Ο αληθινός χριστιανός ψάχνει τη Βασιλεία των Ουρανών μέσα του και δε φοβάται τίποτα σε αυτόν τον πρόσκαιρο κόσμο. Γι αυτόν η λύπη είναι χαρά και ο Σταυρός Ανάσταση.

”Ο Θεός κατά κάποιον τρόπο μας δείχνει σημάδια για να ετοιμαστούμε. Εμείς όμως δεν δίνουμε σημασία. Η γενιά αυτή είναι τόσο τυφλωμένη από τα πάθη που ακόμη κι αν δουν βομβαρδισμούς ή οτιδήποτε άλλο δεν πρόκειται να μετανοήσουν… Ο Θεός μας στέλνει σημάδια για να έλθουμε ”εν εαυτώ” και να μετανοήσουμε. Να πάμε στους πνευματικούς για να εξομολογηθούμε, να κοινωνήσουμε με το σώμα και το αίμα του Χριστού για να πάρουμε δύναμη..”

Είμαστε τώρα ακριβώς όπως ήταν οι παλαιοί χριστιανοί μαζί με τα λιοντάρια στη Ρωμαϊκή αρένα. Να είσαι μέσα στην αρένα και να περιμένεις όπως κάνανε και οι παλαιοί Χριστιανοί να απελευθερώσουν τα λιοντάρια. Περιμένετε να σας σφάξουν, να σας κόψουν, δεν υπάρχει άλλη σωτηρία.
Ο πόλεμος είναι ανοικτός, πολεμάτε μέχρι το τέλος. Μη φοβείσθε. Όπως άρχισε ο Χριστιανισμός έτσι και θα τελειώσει, με πολύ πόνο και ταλαιπωρία. Σφραγίστε το Χριστιανισμό με το μαρτύριό σας.

Απολυτίκιον Ήχος πλ. δ’

Εν σοι Πάτερ ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα, λαβών γαρ τον Σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ, και πράττων εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ, επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, Όσιε Ιουστίνε το πνεύμα σου.

Ωδή α’. Ήχος πλ. δ. Υγράν διοδεύσας. 

Φωτίσατε πάντων υμών φωτί* οδούς, Ρουμανίας* οι αθλήσει τας φυλακάς*λαμπροίς αγιάσαντες αγώσι* διά Χριστού το υπέρτιμον όνομα. 

Υμνούντες παλαίσματα τα υμών* εν δεσμωτηρίοις* Ρουμανίας πανευλαβώς*αιτούμεθα, Μάρτυρες, πρεσβείας* υμών θερμάς προς τον εύσπλαγχνον Κύριον. 

Άξιόν εστι… και τα παρόντα Μεγαλυνάρια. 

Χαίροις, των Ρουμάνων εν φυλακαίς* ορμαθός Μαρτύρων* και σεπτών Ομολογητών,* των βασανισθέντων* εν τοις εσχάτοις χρόνοις* διά Χριστού την κλήσιν* την μεγαλώνυμον. 

Πλήσατε φρονήματος ταπεινού* τους υμάς τιμώντας,* Νεομάρτυρες ευκλεείς*των δεσμωτηρίων* της Ρουμανίας, ύμνοις,* τυράννους αθεΐας* οι καταισχύναντες.

Ήχος β’. Ότε εκ του Ξύλου.

Νέοι Ρουμανίας Αθληταί,* οι εν φυλακαίς θείαν κλήσιν* ομολογήσαντες* του Χριστού την πάνσεπτον* και υπομείναντες* ζοφερά κολαστήρια,* δεινός κακουχίας* και στερρόν μαρτύριον,* μη διαλίπητε* πάσιν ιλεούμενοι Κτίστην*τοις υμών τιμώσι την μνήμην* ύμνοις την φωσφόρον και πανέορτον. 

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τας δεήσεις των δούλων σου* και λύτρωσαι ημάς* από πάσης ανάγκης και θλίψεως. 

Την πάσαν ελπίδα μου* εις σε ανατίθημι,* Μήτερ του Θεού,* φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.