iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Η οσία ασκήτρια Πολυχρονία με θεία αποκάλυψη βρήκε το κρυμμένο λείψανο της οσίας Ανθούσας της Ταρσού. Ο θείος έρως είναι τρέλλα, βγάζει τον άνθρωπο έξω από την έλξη της γης· τον ανεβάζει στον θρόνο του Θεού

Παναγιά Προυσιώτισσα_Icon of Panagia Prousiotissa-ΠΑΝΑΓΙΑ-ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ (1)Σύναξη της Παναγιάς της Προυσιώτισσας στην Ευρυτανία
Οσία Ανθούσα της Ταρσού († 280)
Αθανάσιος ο ιερομάρτυς επίσκοπος Ταρσού, ο βαπτίσας αυτήν,
και οι δύο υπηρέτες αυτής Χαρίσιμος και Νεόφυτος († 259)

Εορτάζουν στις 22 Αυγούστου

«Τοις ερημικοίς ζωή μακαρία εστί, θεϊκώ έρωτι πτερουμένοις»

Eις την Ανθούσαν.
Ανθήσαν εκ γης της Σελευκείας ρόδον,
Ανθούσαν εδρέψαντο χείρες Αγγέλων.

Η Οσία Ανθούσα έζησε στα χρόνια του ασεβή αυτοκράτορα των Ρωμαίων Ουαλεριανού (253-259) και καταγόταν από την Σελεύκεια της Συρίας. Ήταν κόρη πλούσιων ειδωλολατρών γονέων, του Αντωνίνου και της Μαρτυρίας (Μαρίας).

Όταν ο ασεβής Ουαλεριανός1 ξεσήκωσε μεγάλο διωγμό εναντίον των χριστιανών, ο επίσκοπος Αθανάσιος2 τότε βρισκόταν στην πόλη Ταρσό και στήριζε όλους τους πιστούς στην αγάπη τους για τον Χριστό. Και όλους τους δίδασκε και πολλούς απίστους με τα θαύματα τους οδηγούσε στην ευσέβεια κι άλλους με το θείο βάπτισμα τους φώτιζε….

Πολυχρονία ασκήτρια_пустынножительницей Полихронией_Тарса_0_190c4c_503228e1_orig - CopyΗ φήμη του έφτασε ως την Σελεύκεια κι η Ανθούσα επιθυμώντας να τον γνωρίσει παρακαλεί τη μητέρα της να της επιτρέψει να πάει στην παραμάνα της που έμεινε εκεί. Η μητέρα της δεν της επέτρεψε κι η Ανθούσα ήταν πολύ λυπημένη.

Τότε λοιπόν παρουσιάζεται στον ύπνο της με την μορφή του Αθανασίου ο Κύριος και γεμίζει την ψυχή της ευφροσύνη και πίστη κι ευθύς στέλνει υπηρέτες της να πάνε να τον δουν και να της περιγράψουν την μορφή του.. Κι έτσι κατάλαβε ότι το όραμα ήταν θεϊκό και γέμισε χαρά και ελπίδα ότι θα τον συναντήσει. Ξαναπήγε στην μητέρα της και την παρακαλεί πάλι να την αφήσει να μεταβεί να δεί την τροφό της μαζί με δυό υπηρέτες της, τον Χαρίσιμο και τον Νεόφυτο. Κι η μητέρα της μη θέλοντας να την στενοχωρήσει άλλο της επιτρέπει. Καθώς λοιπόν βρισκόταν καθ οδόν , βλέπει από μακρυά τον Αθανάσιο κατά θεία πρόνοια να περνά από κει. Και συγκρίνοντας την μορφή που είδε στο όραμά της , στέλνει έναν υπηρέτη να ρωτήσει. Καθώς βεβαιώνεται πηγαίνει κοντά του του λέγει το όραμά της και του ζητά να την διδάξει την πίστη και να την βαφτίσει στο όνομα του Χριστού.

Ευθύς αυτός ο μέγας την παίρνει σε ένα απόμερο μέρος με λίγες υπηρέτριες  κι επειδή δεν υπήρχε νερό σε εκείνο τον τόπο, προσεύχεται και αναβρύει μια πηγή, και με την παρουσία αγγέλων, τους οποίους αυτός κι η Ανθούσα είδαν, την βαφτίζει στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Κι αφού την δίδαξε πολλά για την πίστη, την παραδίδει στον Θεό.

Πηγαίνει στην παραμάνα της αλλά εκείνη στενοχωρείται όταν μαθαίνει για την βάφτιση της. Γυρίζοντας στο σπίτι της οι υπηρέτες αναγγέλλουν τα συμβάντα κι η μητέρα της θυμώνει.
Η Ανθούσα βρίσκει μια κατάλληλη ευκαιρία και φεύγει σε ένα κρυφό τόπο. Πηγαίνει  συναντά τον Αθανάσιο και αξιώνεται να γίνει μοναχή. Αποσύρεται στην έρημο, στα βουνά της Κιλικίας, όπου κατοικεί σε μια σπηλιά. Εκεί την συντηρεί και την βοηθά από ψηλά ένα θεϊκό χέρι.

Ο δε Άγιος επίσκοπος Αθανάσιος, οδηγήθηκε στον Ουαλεριανό στην Ταρσό και επειδή δεν δέχτηκε να θυσιάσει στα είδωλα, τον ξάπλωσαν κάτω και του τσάκισαν τα κόκκαλα με ρόπαλα, του ξέσχισαν τις σάρκες και τέλος τον αποκεφάλισαν.
Οι πρόκριτοι κατάδωσαν στις αρχές και τους υπηρέτες της Ανθούσας τον Χαρίσιμο και τον Νεόφυτο, που έλαβαν μαζί της το θείο Βάπτισμα, και επειδή δεν δέχτηκαν κι αυτοί να θυσιάσουν στα είδωλα, τους έριξαν φυλακή. Μετά από επτά ημέρες τους οδηγούν πάλι σε ανάκριση κι επειδή δεν υπακούουν τους κρεμούν σε ένα ξύλο και με σιδερένιες χειράγρες τους ξεσχίζουν τα πλευρά και τέλος τους αποκεφαλίζουν.

Η μεγάλη και περίφημη Ανθούσα έζησε ευτυχισμένη στα βουνά που αγάπησε εκτελώντας τους ασκητικούς κόπους είκοσι τρία χρόνια, όπως λένε, τρώγοντας χόρτα κι ό,τι της έφερνε ο φύλακας άγγελός της. Όταν έμαθε με την βοήθεια της θείας Χάρης το μαρτυρικό τέλος του Αθανασίου, του Χαρισίμου και του Νεοφύτου, δόξασε τον Θεό που όλα τα οικονομεί σύμφωνα με το συμφέρον μας. Εκεί ο πονηρός της έστησε πολλές παγίδες, τελικά όμως αυτός νικήθηκε και κατατροπώθηκε. Κάποτε της παρουσιάστηκε σαν μοναχός και της λέγει, ‘’Σήκω κόρη, ας σταθούμε να προσευχηθούμε’’. Εκείνη όμως αντιλήφθηκε την απάτη του δαίμονος και με τις προσευχές της τον διέλυσε σαν καπνό και σαν χώμα τον διασκόρπισε.

Ενώ προσευχόταν κάποια νύχτα στην σπηλιά της, έγινε δυνατός σεισμός και εκείνη έντρομη έπεσε στη γη, τότε θείος άγγελος παρουσιάσθηκε και της λέγει, ‘’Μη φοβάσαι Ανθούσα, ωραία διάνυσες τον ασκητικό δρόμο, έλα λοιπόν, λάβε την ετοιμασμένη αμοιβή των κόπων σου και το στεφάνι της αφθαρσίας’’. Όταν τάκουσε αυτά η παρθένος, σηκώνεται να προσευχηθεί, στηρίχτηκε στην πέτρα, στην οποία συνήθιζε να ακουμπά όταν κοιμόταν, και παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο ειρηνικά.

Πολυχρονία ασκήτρια_ anchoress Polychronia_пустынножительницей Полихронией_Тарса_029a7a2c9Το πάναγνο κι αγιασμένο σώμα της έμεινε κρυμμένο από τη θεία Πρόνοια για αρκετά χρόνια μέσα στο σπήλαιο που ασκήτεψε.

Θεϊκά πληροφορείτε την κοίμησή της η ξακουστή ασκήτρια Πολυχρονία, που κι αυτή ασκήτευε στα ίδια βουνά κι αμέσως σηκώνεται και πηγαίνει στην σπηλιά. Από εκεί βγαίνει μια λεοπάρδαλη, πιάνει με τα δόντια της το κουρελιασμένο ράσο της και την οδηγεί στο εσωτερικό μπροστά στο σώμα της οσίας. Καθώς το βρήκε ζεστό σαν να είχε μόλις πεθάνει, κι αφού το κατασπάσθηκε πολλές φορές και το έπλυνε με τα δάκρυά της, τρέχει γρήγορα και συναντά τον ξακουστό ανάμεσα στους μοναχούς Αβράμιο3 και του διηγείται το γεγονός.

Αυτός πήρε τρεις αδελφούς κι έρχεται μαζί με την Πολυχρονία στη σπηλιά. Αφού έκανε ο,τι πρέπει, παραδίδει στη γη το ανθηρό σώμα της Ανθούσας και επιστρέφει στο κελλί του. Δεν πέρασε πολύς καιρός κι άγγελος απ’ τον ουρανό του παραγγέλλνει να χτίσει ναό κοντά στη σπηλιά και να ιδρύσει μονή.
Αυτό γρήγορα το έκαμε, κι έγινε πηγή θαυμάτων για τους περιοίκους και όλους όσους είχαν ανάγκη.

Σεις άγιοι Μάρτυρες κι οσίες Μητέρες που απολαμβάνεται τις αμοιβές των κόπων σας και που έχετε μεγάλη παρρησία μπροστά στον Κύριο πρεσβεύσατε υπέρ πάντων ημών να μας δοθεί η ουράνια Βασιλεία και η απόλαυση των αιωνίων Αγαθών.

1. Ουαλεριανός αυτοκράτορας των Ρωμαίων, βασίλευσε από το 253 έως το 260. Διώκτης των Χριστιανών, ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας της Ρώμης που αιχμαλωτίστηκε, μετά τη μάχη της Έδεσσας το 260 μ.Χ. και δολοφονήθηκε, αφού βασανίστηκε και εξευτελίστηκε από τον Πέρση βασιλιά Σαπώρ.
2. Αθανάσιος επίσκοπος Ταρσού, βλ. BHG 181 – 182, τομ. 1, σελ. 68. Η μνήμη του εορτάζεται στις 22 Αυγούστου. (βλ. Συναξάριον Κωνσταντινουπόλεως, στ. 915 – 916)
3. Ίσως εννοεί τον Όσιο Αβραάμη Επίσκοπο Καρρών της Μεσοποταμίας, ήταν αναχωρητής, για τον οποίο έγραψε ο Θεοδώρητος Κύρρου, έζησε κατά τα μέσα του τέταρτου και πέμπτου αιώνα και γεννήθηκε στην πόλη του Κύρρου. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄ο Νέος, που επιθυμούσε να τον δει προσωπικά λόγω της αγιότητάς του, τον κάλεσε στην Βασιλεύουσα. Εκεί ο Όσιος Αβραάμης κοιμήθηκε ειρηνικά. Το τίμιο λείψανό του, με βασιλική προσταγή, το προέπεμψαν με μεγάλες τιμές στην πόλη των Καρρών, όπου και ενταφιάσθηκε. Εορτάζει στις 14 Φεβρουαρίου. Θεοδώρητος Κύρρου, Φιλόθεος Ιστορία ,τομ. 2, σελ. 34-51 (BHG 9, τομ. 1, σελ. 3-4 )
Κάρραι – Κάρρες, Χαρράν, Ελληνόπολη
Ιστορική αρχαία πόλη της Οσροηνής (= βόρειο τμήμα της Μεσοποταμίας). Κατά την Παλαιά Διαθήκη, στη Χαρράν έζησε ο Αβραάμ μέχρι τα 75 χρόνια του. Την εποχή των Ομεϋαδών γνώρισε μεγάλη ακμή και αποτέλεσε κέντρο μετάφρασης ελληνικών βιβλίων στην αραβική γλώσσα. Βρίσκεται 44 χλμ ΝΑ της πόλης Ούρφα -Şanlıurfa (η αρχαία Έδεσσα). Στον ελληνικό κόσμο ήταν γνωστή ως Κάρρες -Κάρραι, ενώ στα πρωτοχριστιανικά χρόνια ήταν γνωστή ως «Ελληνόπολις».
Θεοδόσιος Β΄ γνωστός και ως Θεοδόσιος ο Νεώτερος ή Θεοδόσιος ο Καλλιγράφος, ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 408 έως το 450. Ήταν εγγονός του Θεοδοσίου Α΄ και γιος του Αρκαδίου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 29 Ιουλίου.

– Ο βίος της οσίας Ανθούσας (BHG 137a, τομ. 1, σελ.47 ) περιέχεται στο Μηνολόγιον, τομ.2, σελ.312-315. Η μνήμη της οσίας Ανθούσας εορτάζεται στις 22 Αυγούστου ( βλ. Συναξάριον Κωνσταντινουπόλεως, στ. 915 – 916 )  –  Acta Sanctorum – vol 38– August part 4 (Aug 20-24) P. 499-504 – https://archive.org/stream/actasanctorum38unse#page/n529/mode/2up
– (Μητερικόν. Διηγήσεις και βίοι των αγίων μητέρων της ερήμου ασκητριών και οσίων γυναικών της ορθοδόξου εκκλησίας, Δημητρίου Γ. Τσάμη, Τόμος Β’, έκδ. Αδελφ. Η Αγία Μακρίνα, Θεσ/νίκη, 1991, σελ. 136 – 143.)Προσευχή_PRAYER- Моление-3-sf-proorocita-ana-mama-sf-prooroc-samuel-sec-ix-i-hr-2-1

Ο Θείος έρως – Η θεία τρέλλα
Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης

– Γέροντα, γιατί δεν αγαπώ τον Θεό όπως έναν άνθρωπο που αγαπώ πολύ και θέλω να είμαι κοντά του;

– Αυτό έρχεται σιγά-σιγά μετά από αγώνα· αλλιώς θα έπιαναν φωτιά οι άνθρωποι και θα καίγονταν από την αγάπη του Θεού. Ενώ θα είχε γύρω τους κρύο, θα νόμιζαν ότι φλογίζονται και πολλοί θα έπαιρναν τα βουνά. Ένας στρατιώτης, εν καιρώ πολέμου, άφησε την μονάδα του και έφυγε στο βουνό. Είχε ανάψει τέτοια φλόγα στην καρδιά του που δεν μπορούσε να συγκρατηθή· ήθελε να πάη να προσευχηθή. Δεν υπολόγισε τίποτε. Πήγε, βρήκε μια σπηλιά, μπήκε μέσα και προσευχόταν! Όταν οι άλλοι στρατιώτες βγήκαν στις επιχειρήσεις, τον βρήκαν και τον έπιασαν. «Ανυπότακτος», είπαν. Τον κάλεσε μετά ο διοικητής σε ανάκριση. «Τί είναι αυτό που έκανες;», του λέει. «Καίγομαν, κύριε διοικητά, καίγομαν για τον Χριστό. Ξέρεις τί θα πη καίγομαν;»… 

– Γέροντα, ο θείος έρως είναι η αγάπη για τον Θεό;

Προσευχή_PRAYER- Моление-3333333Ο θείος έρως είναι κάτι ανώτερο από την αγάπη για τον Θεό· είναι τρέλλα. Αγάπη-έρως-τρέλλα, όπως φθόνος-μίσος-φόνος. Η ακριβή αγάπη προς τον Θεό, με τις θυσίες της, γλυκοβράζει την καρδιά, και σαν τον ατμό πετιέται ο θείος έρως, ο οποίος δεν μπορεί να συγκρατηθή, και ενώνεται με τον Θεό.

Ο θείος έρως λυγίζει τα σκληρά κόκκαλα και γίνονται τόσο μαλακά, που ο άνθρωπος δεν μπορεί να σταθή όρθιος, πέφτει κάτω! Γίνεται σαν την λαμπάδα που βρίσκεται σε θερμό χώρο και δεν μπορεί να σταθή όρθια· πότε λυγίζει από εδώ, πότε λυγίζει από εκεί. Την σιάζεις, αλλά πάλι λυγίζει, πάλι πέφτει, γιατί είναι θερμός ο χώρος, πολύ θερμός… Όταν κανείς βρίσκεται σ᾿ αυτήν την κατάσταση και πρέπη να πάη κάπου ή να κάνη κάποια δουλειά, δεν μπορεί· παλεύει, προσπαθεί να βγή από αυτήν την κατάσταση…

– Γέροντα, όταν βρίσκεται κανείς στην κατάσταση του θείου έρωτος, αν πονάη, το αισθάνεται;

– Ο πόνος, αν είναι πολύ δυνατός, μετριάζεται και γίνεται υποφερτός· αν είναι λίγος, χάνεται. Βλέπεις, όσοι είναι ερωτευμένοι, συνεπαίρνονται τελείως, ούτε ύπνος τους πιάνει. Μου έλεγε ένας μοναχός: «Γέροντα, ο αδελφός μου έχει ερωτευθή μια γύφτισσα, και ούτε να κοιμηθή μπορεί. Συνέχεια “Παρασκευούλα μου, Παρασκευούλα μου” λέει. Μάγια του έχουν κάνει; δεν ξέρω! Εγώ τόσα χρόνια καλόγερος, δεν αγαπώ την Παναγία ούτε όσο αγαπάει ο αδελφός μου αυτήν την γύφτισσα! Καθόλου να μη σκιρτάη η καρδιά μου!».

Δυστυχώς υπάρχουν πνευματικοί άνθρωποι που σκανδαλίζονται με την λέξη «θείος έρως». Δεν έχουν καταλάβει τί θα πη «θείος έρως» και θέλουν να βγάλουν την λέξη αυτή από τα Μηναία και από την Παρακλητική, γιατί λένε ότι σκανδαλίζει. Που φθάσαμε! Αντίθετα, οι κοσμικοί που έχουν ζήσει τον κοσμικό έρωτα, αν τους μιλήσης για θείο έρωτα, αμέσως λένε: «Κάτι ανώτερο θα είναι αυτό». Πόσα παιδιά που γνώρισαν τον κοσμικό έρωτα τα φέρνω αμέσως σε λογαριασμό, όταν τους μιλώ για τον θείο έρωτα! «Εσείς πέσατε κάτω καμμιά φορά από την αγάπη που νιώσατε; τα ρωτάω. Νιώσατε ποτέ εσείς έτσι που να μην μπορήτε να κουνηθήτε, να μην μπορήτε να κάνετε τίποτε;». Αμέσως καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι κάτι ανώτερο και συνεννοούμαστε. «Αν εμείς, λένε, από αυτό το κοσμικό κάτι νιώθουμε, φαντάσου τί θα είναι εκείνο το ουράνιο!».

Να συναναστρέφεσαι με …παλαβούς, για να σού μεταδώσουν την τρέλλα τους την πνευματική! Θα εύχωμαι να σε δω …θεότρελλη! Αμήν.

Έχω κι εγώ μια μικρή πείρα από την πνευματική τρέλλα, η οποία προέρχεται από τον θείο έρωτα. Φθάνει τότε ο άνθρωπος στην θεία αφηρημάδα και δεν θέλει να σκέφτεται τίποτε εκτός από τον Θεό, τα θεία, τα πνευματικά, τα ουράνια. Ερωτευμένος πια θεϊκά, καίγεται εσωτερικά, γλυκά, και ξεσπάει εξωτερικά, παλαβά, μέσα στον θείο χώρο της σεμνότητος, δοξολογώντας σαν Άγγελος μέρα-νύχτα τον Θεό και Πλάστη του.

– Είναι έκστασις αυτό, Γέροντα;

– Ναι, είναι εκτός εαυτού τότε ο άνθρωπος, με την καλή έννοια. Αυτό είναι… «έκστηθι φρίττων ουρανέ»[1]!

Η θεία τρέλλα βγάζει τον άνθρωπο έξω από την έλξη της γης· τον ανεβάζει στον θρόνο του Θεού, και νιώθει πια ο άνθρωπος τον εαυτό του σαν το σκυλάκι στα πόδια του αφεντικού του και του γλείφει τα πόδια με χαρά και ευλάβεια.

[1] Από τον ειρμό της η´ωδής του κανόνος του Μεγάλου Σαββάτου.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-Πάθη και Αρετές. Λόγοι Ε΄ σελ. 205-206 Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή ΘεσσαλονίκηςΠροσευχή_PRAYER- Моление-390_1269234149_977262_5653820_n[4]

«Ξέρεις, πριν από οκτώ χρόνια καιγόταν η καρδιά μου από αγάπη για τον Χριστό τόσο πολύ, ώστε έλιωναν τα κόκαλά μου σαν λαμπάδες, σαν να ήμουν, δηλαδή, ολόκληρος μια πυρκαγιά.

Και καιγόμουν ολόκληρος για την αγάπη του Θεού.

Αφού μια φορά πήγαινα στις Καρυές και από το πλήθος αυτής της αγάπης του Χριστού διαλύθηκα και δεν μπορούσα να περπατήσω και έπεσα μπρούμυτα σε μια γωνιά εκεί στο δάσος και προσευχόμουν και έκλαιγα και παρακαλούσα τον Θεό να πάρει λίγο από επάνω μου αυτό το κύμα της χάριτος για να μπορέσω να πάω στη δουλειά μου.

Δεν μπορούσα να κάνω ούτε ένα βήμα, γιατί καιγόμουν ολόκληρος από την αγάπη του Χριστού.

Εδώ όμως και οκτώ χρόνια περίπου αυτό που αισθανόμουν για τον Θεό το αισθάνομαι για τον κόσμο και έχω μέσα στην καρδιά μου μεγάλο πόνο για τον κόσμο και δεν μπορώ, λιώνω, δεν μπορώ να διώξω κανένα άνθρωπο και μιλώντας με τους ανθρώπους και ωφελώντας τους ανθρώπους παίρνω πίσω αυτό το οποίο τους δίνω και μεταβάλλεται μέσα μου σε προσευχή, όπως ακριβώς τότε που ήμουν τελείως μόνος μου».

Απολυτίκιον Παναγιάς της Προυσιώτισσας Ήχος α’.

Της Ελλάδος απάσης συ προΐστασαι πρόμαχος και τερατουργός εξαισίων τη εκ Προύσσης εικόνι Σου, Πανάχραντε Παρθένε Μαριάμ, και γαρ φωτίζεις εν τάχει τους τυφλούς δεινούς τε απελαύνεις δαίμονας και παραλύτους δε συσφίγγεις αγαθή. Κρημνών τε σώζεις και πάσης βλάβης τους σοι προστρέχοντας. Δόξα τω σω ασπόρω τοκετώ, δοξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα το ενεργούντι δια σου τοιαύτα θαύματα.

Μεγαλυνάριον

Δεύτε την εικόνα την ιερά, της Προυσιωτίσσης, ασπαζόμεθα ευλαβώς, βρύουσαν παντοίων νόσων και πάσης βλάβης, ρώσιν δαψιλεστάτην και χάρην άφθονον.

Advertisements


Οσία Μάρθα του Ντιβέγιεβο, αγαπημένη πνευματική θυγατέρα του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, Στην Ουράνια Βασιλεία στέκεται στον θρόνο του Θεού, κοντά στην Βασίλισσα του Ουρανού.

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_72895. bΜονή της Χώρα, Κωνσταντινούπολη«Μείνον μεθ’ ημών, η ημετέρα παράκλησις, το μόνον επί γης ημών παραμύθιον. Μη εάσης ημάς ορφανούς, Μήτερ…».

Η Οσία Μάρθα του Ντιβέεβο (+ 1829), πνευματική θυγατέρα του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Εορτάζει στις 21 Αυγούστου

«Ουκ είδον δίκαιον, λέει ο Προφήτης, έγκαταλελειμμένον, ουδέ το σπέρμα αυτού ζητούν άρτους (Ψαλμός 36: 25)»•

Η Μαρία Σεμένοβνα Μελιούκοβα είχε στενή πνευματική σχέση με τον Όσιο Σεραφείμ του Σαρώφ. Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1810 σε μια οικογένεια αγροτών. Όταν η Μαρία ήταν δεκατριών ετών, στις 21 Νοέμβριου 1823, στην εορτή των Εισοδίων,  η ίδια και η αδελφή της Παρασκευή ήλθαν στον μπατιουσκα Σεραφείμ, προβλέποντας εκείνος ότι η Μαρία είναι ένα σκεύος εκλογής της χάρης του Θεού, την προέτρεψε να μείνει στο Ντιβέγιεβο. Από τα 13 της χρόνια με καθαρότητα και αγνότητα ασκούσε την σιωπή και πάντοτε βρίσκονταν σε βαθιά και αδιάκοπη προσευχή. Η ασκητική της ζωή ξεπερνούσε σε αυστηρότητα την ασκητική ζωή πολλών μοναχών, ενώ η υπακοή της στο Όσιο Σεραφείμ ήταν τέλεια.

Ο Όσιος την αγαπούσε τόσο πολύ, ώστε μόνο σ’ αυτή απεκάλυψε πολλά από τα όσα επρόκειτο να συμβούν στη μονή, τη μελλοντική δόξα της μονής, αλλά και για τα όσα του είπε η Παναγία κατά τις επισκέψεις της και άλλα μεγάλα πνευματικά μυστήρια.

Δύο εβδομάδες μετά από μια εμφάνιση της Μητέρας του Θεού, όπου έδωσε την εντολή στον Άγιο Σεραφείμ να κάνει την νέα κοινότητα του «Μύλου» δηλαδή, στις 9 Δεκέμβρη του 1825, η Μαρία, μαζί με μια αδελφή ήρθε στον Άγιο Σεραφείμ, και ο μπάτιουσκα τους είπε ότι πρέπει να πάνε μαζί του στο μακρινό ασκητήριο. Εκεί, τους έδωσε δύο αναμμένα κεριά, στη Μαρία είπε να σταθεί στη δεξιά πλευρά της Σταύρωσης, που κρέμονταν στον τοίχο, και στην Παρασκευή Στεφανόβνα στα αριστερά. Προσευχήθηκαν έτσι περισσότερο από μία ώρα με αναμμένα τα κεριά και ο μπάτιουσκα στην μέση, στο τέλος προσκύνησε τον Εσταυρωμένο και τους είπε να κάνουν το ίδιο. Έτσι, πριν από την ίδρυση της νέας κοινότητας που επέλεξε η ίδια η Μητέρα του Θεού, έκανε αυτή την προσευχή με τις αδερφές ως θεμελίωση της. Μάρθα του Ντιβέεβο_St. Martha (Miliukova), schemanun of Diveyevo_Преподобная Марфа Дивеевская (Милюкова)_1 (1)

Πάντα σιωπηλή, βυθισμένη μέσα σε μια διαρκή, ασταμάτητη προσευχή, ήταν η εικόνα της υπακοής. Μια μέρα, καθώς η αδελφή της Παρασκευή της μιλούσε για κάποιο καλόγερο του Σαρωφ: «πως είναι οι μοναχοί;», ρώτησε με αφέλεια, «μοιάζουν όλοι με τον Μπατιουσκα;»

«Πας κάθε τόσο στο Σάρωφ και δεν είδες ποτέ σου καλόγερο;»

«Όχι, Παράσα. Όταν πάω στο Σαρωφ, δεν βλέπω τίποτε, δεν ακούω τίποτε. Ο Μπάτουσκα, μου έχει πη να μην κοιτάξω ποτέ τους μοναχούς. Λοιπόν τραβάω το σάλι μου πάνω στα μάτια μου με τρόπο, ώστε να μη βλέπω παρά μόνο το δρόμο κάτω από τα πόδια μου».

Τα επόμενα τέσσερα χρόνια εργαζόταν για την οικοδόμηση της νέας κοινότητας. Όταν έχτιζαν την εκκλησία της Γεννήσεως του Σωτήρος, κουβαλούσε πέτρες και από ζήλο η Μαρία μετέφερε περισσότερες από τις άλλες αδελφές, άλεθε σιτάρι και εκτελούσε κι άλλες διακονίες, χωρίς ποτέ να αφήσει την προσευχή της καρδιάς, σηκώνοντας σιωπηλά το φλεγόμενο πνεύμα της στον Κύριο.

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_25509867.pΠριν πεθάνει, μετέδωσε στις αδελφές μερικές προφητείες του στάρετς σχετικές με το μέλλον. Αυτές τις ξέχασαν. Σχετικά με την φτώχεια της νέας κοινότητας, ο στάρετς έλεγε στην κόρη: «Ο ανάξιος Σεραφείμ μπορούσε, εάν ήθελε, να σας πλουτίσει, αυτό όμως δεν θα σας χρησίμευε σε τίποτε. Εάν ήθελα, θα μπορούσα να μεταμορφώσω τη στάχτη σε χρυσό, αλλά όμως δεν το θέλω. Το πολύ, σε σας, δεν θα αυξηθεί, το λίγο δεν θα λιγοστέψει. Κατα τα τελευταία χρόνια θα γνωρίσετε την αφθονία, τότε όμως θα σημάνει το τέλος».

Έζησε στο μοναστήρι μόλις έξι χρόνια. Αναχώρησε για τον Κύριο ειρηνικά στις 21 Αυγούστου 1829. Ο όσιος Σεραφείμ προείδε την ώρα του θανάτου της, κι άρχισε να κλαίει με μεγάλη θλίψη. «Παύλε, η Μαρία μετατίθεται, γι’ αυτό κλαίω!» είπε στον γείτονα του μοναχό.

Έστειλε, για την αγαπημένη του μοναχή, ένα φέρετρο από βελανιδιά, άφθονα κεριά για να καίνε κατά τον ενταφιασμό της και παρήγγειλε να την ντύσουν με το «μεγάλο σχήμα». «Εγώ την έκανα μοναχή, έλεγε. Τώρα ονομάζεται Μητέρα Μάρθα.»

Μέσα στο φέρετρο της περάσανε, ανάμεσα στα δάχτυλα ένα πέτσινο κομποσχοίνι, δώρο του στάρετς. Γύρω στο κεφάλι της δέσανε το ωραίο μπλε σάλι με φράντζα, που της είχε δώσει ο στάρετς για τις μέρες που πήγαινε να κοινωνήσει.
Ήταν μόλις δεκαεννέα χρονών, όμορφη, ψηλή, ευκίνητη, μ’ ένα αγνό οβάλ πρόσωπο και με μάτια γαλανά κάτω από πυκνά καστανά φρύδια.

Όταν η μεγαλύτερη αδελφή της, Παρασκευή Σεμυώνοβνα Μελιούκοβα, μοναχή του Ντιβέγιεβο, ήρθε στον Άγιο Σεραφείμ, της είπε παρηγορητικά:

«Μην αποθαρρύνεσαι, Μητέρα. Η ψυχή της είναι στην Ουράνια Βασιλεία και κοντά στην Αγία Τριάδα, στον θρόνο του Θεού. Και όλη η οικογένεια σου θα σωθεί μέσω αυτής».

Στην κηδεία της η Παρασκευή είδε στην Ωραία Πύλη την Παναγία και δίπλα της την μοναχή Μάρθα να στέκεται στον αέρα. Η Παρασκευή Σεμένοβνα άρχισε τότε να κάνει την σαλή, να προφητεύει και να σχίζει τα ρούχα της. Τότε όλοι άκουσαν φωνές και τον τριγμό των δοντιών των δαιμόνων που έφευγαν. Όταν αυτό το είπαν στον όσιο Σεραφείμ τους αποκάλυψε ότι: «Αυτό ήταν σημάδι ότι ο Κύριος και η Βασίλισσα του Ουρανού δόξασαν την Μητέρα μας Μάρθα και κατά τη διάρκεια της κηδείας της πολλοί ασθενείς θεραπεύθηκαν. Όποιος ήταν κατά την ταφή της Μαρίας Semyonovna, έλαβε άφεση των αμαρτιών». Αργότερα, ο Άγιος Σεραφείμ για μια ακόμη φορά επιβεβαίωνε τις αδελφές του Diveyevo ότι είχε κάνει ο ίδιος την κουρά της μεγαλόσχημης Μοναχής Μάρθας, και ότι στέκεται στον θρόνο του Θεού, κοντά στην Βασίλισσα του Ουρανού και είναι μεσίτρια για όλη την αδελφότητα. Και πάντοτε όταν περνούν από τον τάφο της να προσεύχονται, λέγοντας: «Μητέρα μας Μάρθα, δεήθητι υπέρ ημών ενώπιον του θρόνου του Θεού, στη Βασιλεία των Ουρανών!»Μάρθα του Ντιβέεβο Schema-Nun Martha Преподобная Марфа Дивеевская (Милюкова)marfa_diveevskaya_620_02.09.15

Μετά την κηδεία της δεκαεννιάχρονης Μοναχής Μάρθας, ο αδελφός της Ιβάν πήγε στο Σαρωφ για να ρωτήση εάν η Παρασκευή, η μεγαλύτερη της αδελφή, που είχε πέσει άρρωστη από λύπη, θα γινόταν καλά.

Ο στάρετς κοίταξε παρατηρητικά τον Ιβάν, που τον γνώριζε καλά, και είπε:

-Εσύ είσαι ο αδελφός της Μαρίας;

-Ναι, Μπατουσκα.

-Είσαι πραγματικός αδελφός της Μαρίας; Μετά βυθίστηκε σε μια περισυλλογή που κράτησε πολύ. Ξαφνικά το πρόσωπο του φωτίστηκε. Του φάνηκε του Ιβάν σαν να ξεπηδούσαν απ’ αυτό ακτίνες ηλίου. Χρειάστηκε να χαμηλώσει τα μάτια, ανίκανος να αντέξει τη λάμψη τους.

 «Χαρά μου, φώναξε ο στάρετς. Τι χάρη! Τί έλεος της έχει χαρίσει ο Κύριος! Στην Ουράνια Βασιλεία, αυτή στέκεται με τις αγίες παρθένες στον θρόνο του Θεού, κοντά στην Βασίλισσα του Ουρανού. Είναι μεσίτρια για όλη σου την οικογένεια. Είναι η μοναχή του μεγάλου σχήματος Μάρθα. Εγώ της έκανα την κουρά. Όποτε πηγαίνεις στο Ντιβέγιεβο, ποτέ να μην περνάς από τον τάφο της χωρίς να γονατίζεις και να λες: “Κυρία μας και Μητέρα Μάρθα, δεήθητι υπέρ ημών ενώπιον του θρόνου του Θεού στην Ουράνια Βασιλεία»!

Και τους προέτρεπε όλους να προσεύχονται σ’ εκείνην στον τάφο της.

Γέρικο παιδί με διάφανα μάτια, όπως ήταν ο στάρετς, αισθανόταν σαν να του είχε παρουσιασθή νοερά η μικρή μεγαλόσχημη Μοναχή Μάρθα, το πρώτο χελιδόνι του μοναστηριού του, που έφυγε για την αιώνια άνοιξη της Βασιλείας.
«Στον άλλο κόσμο, αναστέναξε, θα είναι υφηγουμένη του Ντιβέγιεβο και όπως ο Κύριος επέλεξε την μάρτυρα Αικατερίνη, ως νύμφη Του, έτσι επέλεξα τη Μαρία ως μνηστή μου στην αιωνιότητα».

Η Μάρθα είχε μία μικρή ανηψιά, που τη δίδασκε η Ελένη Μαντούρωφ για να ακολουθήση τη μοναχική πολιτεία. Ο Άγιος έλεγε: «Είναι ένας ένσαρκος άγγελος. Ωστόσο δεν θα γίνη μοναχή, αλλά θα γίνη σύζυγος του Νικόλα Μοτοβίλωφ». Όπως κ᾿ έγινε.

Μάρθα του Ντιβέεβο Schema-Nun Martha Преподобная Марфа Дивеевская (Милюкова)prp_MarfaΟ Ιβάν Σεμυώνοβιτς Μελιούκωφ, ο αδελφός της Παρασκευής και της θαυμαστής Αγίας Μάρθας, συχνά πήγαινε στον πατέρα Σεραφείμ για εργασίες, και προς το τέλος της ζωής του μετά το θάνατο της συζύγου του, έγινε μοναχός στο Σαρώφ. Το διακόνημά του ήταν θυρωρός και συνήθως ανέφερε τα εξής:

«Όταν ήμουν ακόμη χωρικός και λαϊκός, συχνά εργαζόμουν για τον π. Σεραφείμ. Και αυτός μου προέλεγε πολλά θαυμαστά πράγματα για το Ντιβέιεβο. Και πάντοτε έλεγε: «Αν κανείς προσβάλει τις ορφανές μου (τις μοναχές), θα δεχθεί μεγάλη τιμωρία από τον Κύριο• αλλά το μεγάλο έλεος του Θεού θα εκχυθεί από τον ουρανό σε όποιον πάρει το μέρος τους και τις υποστηρίξει και τις βοηθήσει όταν βρεθούν σε ανάγκη. Οποιοσδήποτε, ακόμη και αν αναστενάξει και τις λυπηθεί με την καρδιά του θα ανταμειφθεί από τον Κύριο. Και θα σου πω κάτι, να το θυμάσαι αυτό: ευτυχισμένος είναι όποιος θα μένει είκοσι τέσσερεις ώρες στο Ντιβέγιεβο του πτωχού Σεραφείμ, από το πρωί της μιας ημέρας μέχρι το πρωί της άλλης, γιατί η Μητέρα του Θεού, η Ουράνια Βασίλισσα, επισκέπτεται το Ντιβέγιεβο κάθε είκοσι τέσσερεις ώρες».

Είχε δε τρία παιδιά, ένα εξ αυτών η Έλενα ανατράφηκε από την παιδική της ηλικία στο μοναστήρι, ήταν μόλις 8 ετών όταν ο άγιος Σεραφείμ προείδε τον γάμο της με τον Νικόλαο Μοτοβίλωφ, πιστό του μαθητή, φίλο, «ταπεινό υπηρέτη» και «τροφό» της «κοινότητος» του Ντιβέγιεβο. Με αυτόν τον γάμο διατηρήθηκαν και αυξήθηκαν οι δεσμοί πού τον ένωναν με τον στάρετς Σεραφείμ και την Κοινότητα του Ντιβέγιεβο. Μετά τον θάνατο του Μοτοβίλωφ η σύζυγος του Ελένη ήλθε και πάλι στο μοναστήρι, όπου είχε περάσει τα παιδικά και τα νεανικά της χρόνια, και έγινε μοναχή. Ήταν η μόνη που παρίστανται κατά την ταφή του Αγίου Σεραφείμ το 1833 κι  έζησε μέχρι την ανακομιδή των ιερών λειψάνων του, το 1903,  όπου και παρέδωσε στον Τσάρο Νικόλαο Β’ την επιστολή του αγίου Σεραφείμ που είχε γράψει γι’ αυτόν. Κοιμήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1910.

Το ιερό λείψανο της οσίας Μάρθας βρίσκεται αδιάφθορο στον ναό της Γεννήσεως της Θεοτόκου στη Μονή Ντιβέγιεβο της Ρωσίας. Το ιερό λείψανό της βρέθηκε στις14/27 Σεπτεμβρίου 2000, ύψωση του Τιμίου Σταυρού μαζί με τα λείψανα των αγίων Αλεξάνδρας και Έλενας.Μάρθα του Ντιβέεβο_St. Martha (Miliukova), schemanun of Diveyevo_Преподобная Марфа Дивеевская (Милюкова)_храме Рождества Богородицы _600Απολυτίκιον της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, Ήχος Α’.

Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε μετέστης προς την ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον Οσίας Μάρθας του Ντιβέγιεβο. Ήχος πλ. δ’

Εν σοι Μήτερ ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα, λαβούσα γαρ τον Σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ, και πράττουσα εδίδασκες υπεροράν μεν σαρκός παρέρχεται γαρ, επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται Οσία Μάρθα το πνεύμα σου.

Απολυτίκιον Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Ήχος α΄.Της ερήμου πολίτης.

Αρετών συ δοχείον ανεδείχθης, θεόληπτε, και του Παρακλήτου η Χάρις, τη ψυχή σου ενώκησε· απλότητι τρόπων και στοργή, τα πλήθη προσήγες τω Θεώ, και της Χάριτος τους τρόπους, τοις αγνοούσι πάτερ Σεραφείμ διεσάφησας. Δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε χαριτώσαντι, δόξα τω δωρησαμένω σε ημίν, θείον διδάσκαλον.


Προφήτης Σαμουήλ, άνθρωπος προσευχής, από παιδί ακολούθησε το θέλημα του Θεού. Λάλει, Κύριε, ότι ακούει ο δούλος σου.

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_14828497Προφήτης Σαμουήλ

Εορτάζει στις 20 Αυγούστου

Στίχοι
• Μύσας τελευτή και Σαμουήλ ο βλέπων,
• Το ζών αεί φως και τελευτή σας βλέπει.
• Βή δ’ ορόων μέλλοντα Σαμουήλ εικάδι ένθεν.

Ο Προφήτης Σαμουήλ ήταν ο τελευταίος και σπουδαιότερος κριτής του λαού Ισραήλ (Α’ Βασιλειών 7,6-17) και ο πρώτος από τους προφήτες (Α’ Βασιλειών 3,20, Πράξεις 3,24. 13,20).

Γεννήθηκε στην Αρμαθαίμ Σιφά (Ραμά) στο όρος Εφραίμ, από τη φυλή του Λευΐ (Α’ Βασιλειών 1,1. 1,20). Ήταν γιος του Ελκανά και της Άννας, η οποία ήταν στείρα και δια της προσευχής ο Θεός της χάρισε παιδί, τον Σαμουήλ, που τον αφιέρωσε στο Θεό για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της. Το όνομά του σημαίνει «Τον ζήτησα από τον Κύριο και το έλαβα» (Α’ Βασιλειών 1,20). Ο Σαμουήλ όταν μεγάλωσε, υπηρέτησε τον Κύριο και έγινε μέγας προφήτης και κριτής του λαού δικαιότατος. Τον καιρό εκείνο ο προφητικός λόγος ήταν σπάνιος και ο Κύριος σπάνια μιλούσε ή εμφανιζόταν απ’ ευθείας σε άνθρωπο (Α’ Βασιλειών 3,1). Ο Σαμουήλ ήταν άνθρωπος προσευχής. Ήταν επίσης πιστός στην τήρηση των παραδόσεων. Όταν οι πρεσβύτεροι του Ισραήλ του ζήτησαν να τους ορίσει έναν βασιλιά να τους κυβερνάει, όπως γίνεται σ’ όλα τα άλλα έθνη. Αυτό δεν άρεσε στο Σαμουήλ και προσευχήθηκε στον Κύριο. Ο Θεός του ανέθεσε την εγκαθίδρυση του θεσμού της βασιλείας στο αρχαίο Ισραήλ, εγκαθίδρυση την οποία ανέχθηκε ο Θεός, ο απόλυτος βασιλιάς του Ισραήλ. Ο Κύριος του είπε να κάνει ότι του ζήτησε ο λαός: «Άκουσε το λαό και δέξου όλα όσα σου ζητούν δεν περιφρόνησαν εσένα, αλλά εμένα, κι αρνήθηκαν να είμαι πια βασιλιάς τους. Από την ημέρα που τους έβγαλα από την Αίγυπτο μέχρι σήμερα με εγκαταλείπουν και λατρεύουν άλλους θεούς. Όπως συμπεριφέρθηκαν σ’ εμένα, τα ίδια κάνουν και σ’ εσένα. Τώρα, λοιπόν, κάνε ότι σου ζητάνε, αλλά ξεκαθάρισέ τους με σαφήνεια ποια θα είναι τα δικαιώματα του βασιλιά που θα τους κυβερνάει» (Α’ Βασιλειών 8,4-9). Κι όταν ξαναπροσευχηθηκε στον Θεό, ο Κύριος του απάντησε: «Κάνε ότι σου ζητούν και δώσ’ τους έναν βασιλιά» (Α’ Βασιλειών 8,19-22).

Σαμουήλ Προφήτης_Prophet Samuel_ Самуи́л пророк_`0 -ix-i-hr-13-11Αυτός έχρισε βασιλείς, τον Σαούλ και τον Δαυίδ τον γιο του Ιεσσαί ως δεύτερο βασιλιά και διάδοχο του Σαούλ (Α’ Βασ. 16,1-13) επειδή ο Σαούλ είχε αποδοκιμαστεί από το Θεό (Α’ Βασ. 15,1-9), προφήτευσε 40 χρόνια και πέθανε σε βαθιά γεράματα. Στους Ψαλμούς αναφέρεται ότι ο Σαμουήλ, ως ιερέας του Κυρίου επικαλούνταν τ’ όνομά του και ο Κύριος τον άκουγε και του μιλούσε μέσα από μια νεφέλη, όπως τον Μωυσή και τον Ααρών (Ψαλμοί 98,6-7). Είναι το παράδειγμα του φωτισμένου ιερέα, που από παιδί ακόμα ακολουθεί το θέλημα του Θεού, υπακούοντας στην κλήση Του. ” Λάλει, Κύριε, ότι ακούει ο δούλος σου ”. Το κέρας του Σαμουήλ το οποίο είχε το λάδι με το οποίο χρίστηκε βασιλέας ο Δαβίδ βρισκόταν στην Kωνσταντινούπολη, στην Mονή την καλουμένη Mυριοκέρατον. 

Ας αναφέρουμε, όμως, μερικούς οικοδομητικούς λόγους του, που ξεφώνησε στο λαό του Ισραήλ, αλλά ισχύουν και για τους λαούς κάθε εποχής. Λέει λοιπόν: “Εάν φοβηθείτε τον Κύριον και δουλεύσητε αύτω και ακούσητε της φωνής αυτού και μη ερίσητε τω στόματι Κυρίου και ήτε και υμείς και ο βασιλεύς ο βασιλεύων εφ’ υμών οπίσω Κυρίου πορευόμενοι εάν δε μη ακούσητε της φωνής Κυρίου… έσται χείρ Κυρίου εφ’ υμάς και επί τον βασιλέα υμών”. Δηλαδή, αν φοβάστε και υπολογίζετε τον Κύριο, και Τον λατρεύετε και υπακούετε στα προστάγματα Του, και δεν αντιδράσετε προς αυτά που σας παραγγέλλει ο Κύριος,και ακολουθείτε σταθερά και σεις και ο κυβερνήτης που σας κυβερνά το δρόμο που σας υποδεικνύει ο Κύριος, σας λέγω όλα θα πηγαίνουν καλά. Θα έχετε την ευλογία του Κυρίου. Αν όμως δεν υπακούσετε στα προστάγματα του Κυρίου, τότε θα πέσει επάνω σε σας και τον κυβερνήτη σας, βαρύ το χέρι του Κυρίου και θα τιμωρηθείτε.

Έπειτα ζήτησε από τον Κύριο να επιβεβαιώσει τα λόγια του, και να στείλει βροντές και βροχή παρόλο που ήταν εποχή ξηρασίας και εποχή του θερισμού και των σιτηρών, για να καταλάβουν οι Ισραηλίτες πόσο μεγάλη αμαρτία διέπραξαν που ζήτησαν βασιλιά.

Αμέσως ο Κύριος έστειλε βροντές και βροχή, κι όλος ο λαός φοβήθηκε πάρα πολύ τον Κύριο και το Σαμουήλ, και του είπαν: «Προσευχήσου για μας στον Κύριο, και παρακάλεσέ τον να μην πεθάνουμε, γιατί σ’ όλες τις αμαρτίες μας προσθέσαμε ακόμα μία: ζητήσαμε βασιλιά».

Τότε ο Σαμουήλ τους είπε: «Μη φοβάστε. Και βέβαια κάνατε μεγάλο κακό. Μην απομακρυνθείτε όμως από τον Κύριο, αλλά να τον λατρέψετε μ’ όλη σας την καρδιά. Μη λατρεύετε τα είδωλα, που δεν ωφελούν ούτε μπορούν να σώσουν κανέναν, αφού είναι ψεύτικα. Ο Κύριος δεν θα εγκαταλείψει το λαό του, γιατί ο ίδιος θέλησε να σας κάνει λαό του. Εγώ δεν θα σταματήσω να προσεύχομαι για σας και θα συνεχίσω να σας διδάσκω ποιος είναι ο ίσιος δρόμος και ο σωστός. Αλλά κι εσείς να σέβεστε τον Κύριο και να τον λατρεύετε ειλικρινά, μ’ όλη την καρδιά σας, γιατί βλέπετε τι θαυμαστά έργα έχει κάνει για σας. Αν όμως κάνετε το κακό, τότε κι εσείς κι ο βασιλιάς σας θα καταστραφείτε (Α’ Βασιλειών 12,16-25)… Μήπως ο Κύριος επιθυμεί ολοκαυτώματα και θυσίες; Πιο πολύ επιθυμεί να υπακούμε στις εντολές του».

http://www.imgap.gr/file1/AG-Pateres/AG%20KeimenoMetafrasi/PD/09.%20VasilionA.htm
http://users.sch.gr/aiasgr/Agiologia/Palaia_Diathikh/Kritai/Kriths_Samouhl.htm

***

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα
το θέλημα του Θεού στη ζωή μας

Ο Θεός έχει ένα θείο σχέδιο για τον καθένα από μας κι εμείς πρέπει να υποταχθούμε σ’ αυτό Του το σχέδιο. Πρέπει να αποδεχτούμε τη ζωή όπως μας δίδεται, χωρίς να ρωτάμε, «Γιατί σε μένα;». Πρέπει να ξέρουμε πως τίποτα στη γη ή τον ουρανό δεν συμβαίνει χωρίς τη θέληση του Θεού ή χωρίς την παραχώρησή Του’‘.

Ερώτηση: Μπορούμε να γνωρίζουμε το μέλλον μας; Τι να σκεφτόμαστε όσον άφορα το μέλλον μας;

Πατήρ Θαδδαίος: Εμείς οι άνθρωποι δεν ξέρουμε τι θα μας συμβεί ούτε το επόμενο λεπτό. Δεν γνωρίζουμε τι θα μας συμβεί γενικώς. Το μέλλον μας, δεν εξαρτάται από εμάς. Εμείς προγραμματίζουμε τη ζωή μας, η ζωή όμως δεν εξαρτάται από εμάς. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να ελευθερώσουμε τον εαυτό μας από τέτοιες σκέψεις.

Σαμουήλ Προφήτης_Prophet Samuel_ Самуи́л пророк_5 -ix-i-hr-13-11Παρόλο πού κάνουμε σχέδια διάφορα για τη ζωή μας, το καλύτερο για μας είναι να παραδώσουμε τη ζωή μας, το μέλλον μας στα χέρια του Κυρίου. Αυτός είναι πού προγραμματίζει και γνωρίζει τι θα γίνει με εμάς.
Εμείς πρέπει να ελευθερωθούμε από τέτοιου είδους σκέψεις και από τέτοιου είδους ερωτήσεις όπως: Τί θα γίνει; Πώς θα γίνει;…

Πρέπει να είμαστε ελεύθεροι, εντελώς αφημένοι στα χέρια του Κυρίου.

Σήμερα οι άνθρωποι ψάχνουν την ηρεμία, την ησυχία, την ελευθερία. Αναζητούν την ελευθερία μέσω των απολαύσεων και πιστεύουν πως μέσα σ’ αυτή την ελευθερία υπάρχουν όλες οι απαντήσεις, όλα τα μυστικά, όλη η αλήθεια.
Δυστυχώς πολύ συχνά αυτή ακριβώς η ελευθερία είναι σκλαβιά. Και έτσι οι άνθρωποι, ενώ αναζητούν την ελευθερία καταλήγουν να είναι σκλάβοι.
Ακόμη και όταν έχουν τα πάντα: χρήματα, πλούτη και πάλι δεν είναι ελεύθεροι. Είναι υπηρέτες των υλικών αγαθών, σκλάβοι χωρίς ησυχία και γαλήνη.
Ακόμη και όταν νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, να πάνε όπου θέλουν ακόμη και τότε δεν είναι ελεύθεροι.

Η ελευθερία του Κυρίου, είναι εκείνη η ελευθερία που απελευθερώνει τον άνθρωπο από την τυραννία των σκέψεων.
Ο άνθρωπος έχει ησυχία μόνον όταν δεν τον τυραννούν κακές σκέψεις. Ο τέτοιου είδους άνθρωπος συνεχώς προσεύχεται. Περιμένει το καλό και όλες τις ελπίδες του τις αφήνει στον Κύριο. Ενεργεί σύμφωνα με τη συνείδηση του, αγωνίζεται και προσπαθεί για το καλύτερο.
Ο καλός άνθρωπος κάθε δουλειά την κάνει με όλη την καρδιά του. Κάθε κίνηση του, κάθε λέξη πού λέει, κάθε σκέψη πού κάνει, κάθε έργο, όλα, πηγάζουν μέσα από την καρδιά του.
Είναι καλό η ύπαρξη μας να συμμετέχει ολόκληρη και στην προσευχή και στην δουλειά και σ’ όλα…

Και φυσικά να μην είμαστε από την πλευρά των αδίκων. Ούτε να πολεμάμε κανένα με τις σκέψεις μας. Ειδικά με τις σκέψεις μας να μην πολεμάμε κανένα. Να βρίσκουμε λύσεις με όλους. Να λύνουμε ήρεμα τα προβλήματα μας με όλους. Όταν κάποιος μας προσβάλλει να μην το παίρνουμε κατάκαρδα. Τώρα μας προσβάλλει ο ένας, άλλη φορά θα μας προσβάλλει άλλος. Αύριο ποιος ξέρει ποιος θα μας στενοχωρήσει… Δεν πρέπει συνέχεια εμείς να δίνουμε προσοχή σ’ αυτές τις προσβολές…
Αυτές τις προσβολές πρέπει να τις νικήσουμε με την ησυχία μας, δεν πρέπει να τις παίρνουμε κατάκαρδα. Να μην βάζουμε αυτά τα λόγια στην καρδιά μας.
Και όταν δεν θα βάζουμε αυτά τα λόγια στην καρδιά μας, δεν θα τα παίρνουμε κατάκαρδα. Θα αποκρούουμε τον εχθρό, πού θέλει να μας προσβάλλει, με ηρεμία και έτσι αυτός δεν θα καταφέρει να μας χαλάσει την εσωτερική μας γαλήνη.
Υπάρχει περίπτωση πως και αργότερα θα προσπαθήσει να μας προσβάλλει. Όταν όμως μας δει να παραμένουμε ήσυχοι θα σηκώσει τα χέρια του από εμάς.

Όλοι θαυμάζουν τον άνθρωπο πού διατηρεί την εσωτερική του γαλήνη και τον ρωτούν:
«Πώς καταφέρνεις να είσαι τόσο ήρεμος; Πώς απέκτησες αυτή την ηρεμία; Σαν να μην σε ενδιαφέρει αυτή η ζωή. Όλοι μας έχουμε νεύρα. Νευριάζουμε εύκολα με τις προσβολές, ενώ εσύ τίποτα. Δεν θυμώνεις με τίποτε… Πώς το καταφέρνεις; Πώς είναι δυνατό;”
Στην ουσία βέβαια ο άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί να κατακτήσει κάτι τέτοιο. Ο Κύριος είναι που ενεργεί και φροντίζει. Ο Κύριος προστατεύει την ησυχία μας όταν Του προσευχόμαστε συνέχεια…
από το βιβλίο: Πνευματικές συζητήσεις, Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη

***

Πώς θα ξέρουμε ότι ζούμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού ή όχι;
Αν είστε θλιμμένοι για οποιονδήποτε λόγο, αυτό σημαίνει ότι δεν έχετε δοθεί στον Θεό, έστω κι αν εξωτερικά έτσι μπορεί να φαίνεται. Όποιος ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού δεν έχει σκοτούρες. Όταν χρειάζεται κάτι, απλά προσεύχεται γι’ αυτό. Αν δεν του δίδεται αυτό που ζητά , επιχαίρει σαν να του δόθηκε. Μια ψυχή που έχει δοθεί στον Θεό δεν φοβάται τίποτα, ούτε καν τους ληστές, την αρρώστια ή τον θάνατο. Μια τέτοια ψυχή, μπροστά σε ό,τι κι αν συμβεί ,αναφωνεί: «Ήταν θέλημα Θεού».
Εδώ στη γη μας έχει δοθεί η ευκαιρία να κατανικήσουμε κάθε κακό με ειρήνη και ησυχία. Μπορούμε να έχουμε ειρήνη όταν ζούμε σε περιβάλλον ήσυχο και ειρηνικό, αλλά αυτού του είδους η ειρήνη δεν είναι σταθερή και μόνιμη∙ είναι η ειρήνη που κερδίζεται σε συνθήκες χαοτικές. Όταν μετακινείσαι από ήσυχα περιβάλλοντα σε χαοτικά, η διάθεσή σου αλλάζει ακαριαία και γίνεσαι ευερέθιστος – εντελώς αναπάντεχα σου επιτίθενται πονηροί λογισμοί και ο νους σου βουτάει στην κόλαση. Αυτό είναι το τέλος της ειρήνης μας. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Κύριος μας κατευθύνει μέσα από βάσανα και οδύνες: για να μπορούμε δι’ αυτών να αποκτήσουμε πραγματική ειρήνη. Άνευ Εκείνου δεν θα είχαμε τη δύναμη να ξεπεράσουμε αυτά τα πράγματα.

Από το βιβλίο: «Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας», Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα, σελ. 210, Εκδόσεις: «Εν πλω».Δαβίδ Προφήτης_David King prophet_ Давид Пророк-_0_17e4c9_4e1e200a_orig51Ο Ισραηλιτικός λαός αρνείται τον Θεό ως βασιλιά του και ζητά από τον προφήτη Σαμουήλ να τους ορίσει έναν βασιλιά να τους κυβερνάει
https://iconandlight.wordpress.com/2015/08/20/%ce%bf-%ce%b9%cf%83%cf%81%ce%b1%ce%b7%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%bb%ce%b1%cf%8c%cf%82-%ce%b1%cf%81%ce%bd%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b8%ce%b5%cf%8c-%cf%89/

Ο Προφήτης Σαμουήλ χρίει το Δαβίδ βασιλιά
https://iconandlight.wordpress.com/2018/08/19/%cf%86%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b8%ce%b5%cf%8c%e2%80%a2-%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c-%ce%b5/

Απολυτίκιον Προφήτου Σαμουήλ. Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Εκ στείρας εβλάστησας δικαιοσύνης καρπός, προφαίνων την μέλλουσαν ευεργεσίαν ημίν, Σαμουήλ θεσπέσιε• όθεν ιερατεύσας, παιδιόθεν Κυρίω, έχρισας ως προφήτης, βασιλείς θείω μύρω. Και νύν των σε ευφημούντων, μάκαρ μνημόνευε.

Ωδή θ’
Εύα μέν τώ τής παρακοής

Ιστάμενος οία λειτουργός, επίπροσθεν, τού Δεσπότου καί Θεού ημών, μάκαρ αμέμπτω πολιτεία, κοσμούμενος αυτώ ελειτούργησας, τας θείας εκφαντορίας δεχόμενος, και προφητεύων εμφανέστατα.

Ώφθης εκ νηδύος μητρικής, αοίδιμε του Αγίου σκεύος Πνεύματος, τω ιερώ συναυξηθείς δε, ενδύματι Θεόν εθεράπευσας, πραότητι καρδίας πανόλβιε, και διανοίας ωραιότητι.

Σήμερον η μνήμη σου ημίν, ως ήλιος θεοφόρε ανατέταλκε, φέγγει πλουσίω χαρισμάτων, φωτίζουσα ψυχάς των τιμώντων σε, ομίχλην τε δεινών απελαύνουσα, όθεν σε πάντες μεγαλύνομεν.

Ήρθης προς μονάς φωτοειδείς, και έλαμψας του ηλίου τηλαυγέστερον, βλέπεις α βλέπουσι Προφήται, Απόστολοι και άπαντες Δίκαιοι, θεούμενος μεθέξει θεόπνευστε όθεν σε πάντες μακαρίζομεν.


Νικόλαος Σαββούδης, ο σιωπηλός, βρήκαν το λείψανό του ακέραιο, ολοκίτρινο και ανέδιδε απαλή ευωδία!

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_9128203«Μείνον μεθ’ ημών, η ημετέρα παράκλησις, το μόνον επί γης ημών παραμύθιον. Μη εάσης ημάς ορφανούς, Μήτερ…».

‘Μπορεί κανείς να είναι πάντα σιωπηλός, να μην μιλάει, να μην κηρύττει. Μπορεί να μην έχει την ικανότητα του λόγου και ταυτόχρονα να αγγίζει την καρδιά των ανθρώπων, να μπαίνει βαθιά μέσα της. Και χωρίς να έχουμε την ικανότητα του λόγου, μέσα στη σιωπή, αν οι πράξεις μας φανερώνουν την καλοσύνη μας, την ταπείνωση της καρδιάς, την δύναμη της πίστης και την αγάπη, τότε εκπέμπουμε τέτοια ευωδία σαν το τριαντάφυλλο. Το τριαντάφυλλο δε μιλάει, αλλά μοσχοβολάει δυνατά” (άγιος Λουκάς, Επίσκοπος Συμφερούπολης)

«Οι γνήσια σιωπηλοί άνθρωποι «ζουν το άρωμα μιας άλλης ζωής… ».

Νικόλαος Σαββούδης
Ασκητές μέσα στον κόσμο Α’ – θ΄.

Γεννήθηκε το 1899 στο Γυαλί Τσιφλίκι της Μ. Ασίας. Μετά τον ξεριζωμό των Ελλήνων από την Μικρασία, ήρθε ως πρόσφυγας στο χωριό Βατοπέδι Χαλκιδικής. Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου νυμφεύθηκε και από τον γάμο του απέκτησε μία κόρη και εγγόνια. Η σύζυγός του είχε δύσκολο χαρακτήρα καθώς και ο γαμπρός του. Τους αντιμετώπιζε όμως με ηρεμία.

 Ήταν γενικά ήρεμος άνθρωπος. Ζούσε σαν ασκητής, νήστευε πολύ, μελετούσε βιβλία εκκλησιαστικά και ασκητικά, που έφερε από την «πατρίδα», και συμβούλευε τα εγγόνια του δίνοντάς τους εφόδια για την ζωή.

Όλη την εβδομάδα βοσκούσε τα πρόβατα. Το Σάββατο το απόγευμα επέστρεφε στο σπίτι και ετοιμαζόταν για την θ. Λειτουργία της Κυριακής.

Στην Εκκλησία διακονούσε ανάβοντας τα καντήλια και βοηθώντας τον ιερέα.

Έκανε αγαθοεργίες. Στην περίοδο της Κατοχής έκρυψε έναν Άγγλο για να του σώσει την ζωή, τον περιποιήθηκε όταν αρρώστησε, και τον φιλοξένησε όσο διάστημα χρειάστηκε.

Όταν πέθανε ένας συγχωριανός του, που η οικογένειά του ήταν φτωχή και δεν είχε χρήματα για την κηδεία, ο Νικόλαος πήγε κρυφά στο σπίτι τους και άφησε χρήματα. Οι άνθρωποι του σπιτιού ποτέ δεν έμαθαν ποιός «καλός άγγελος» τους έστειλε την βοήθεια.

Φιλοξενούσε συχνά στο σπίτι του ανθρώπους περαστικούς που νυχτώνονταν στο χωριό.

Τον Νικόλαο Σαββούδη είχε γνωρίσει και ο γέροντας Γρηγόριος, Πνευματικός της Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Μεταμορφώσεως, ο οποίος αναφέρει:

«Βρισκόμουν στο χωριό Βατοπέδι Χαλκιδικής. Μόλις είχα φθάσει και στην σκιά κάποιου πεύκου συζητούσα με 5-6 χωρικούς. Σε λίγο έφθασε εκεί και κάποιος μεσόκοπος, πενηντάρης περίπου, χαιρέτησε και στάθηκε σιωπηλός παραπέρα. Ένας εκ των χωρικών μου είπε: Αυτός πάει τα μεσάνυχτα στην Εκκλησία και ανάβει τα κανδήλια για να βλέπουν οι Άγιοι».

»Έτσι γνώρισα τον μπαρμπα-Νικόλα Σαββούδη. Επειδή πήγαινα συχνά στο χωριό Βατοπέδι Χαλκιδικής, πάντοτε τον έβλεπα σιωπηλό, ήρεμο και γαλήνιο. Πάντα πρώτος στην Εκκλησία. Στεκόταν δίπλα στο ψαλτήρι και ψιθύριζε παρακολουθώντας τον ιεροψάλτη. Μόνον εκεί άκουγες την φωνή του σε πολύ χαμηλό τόνο. Μόλις καταλάβαινες ότι έψελνε. Έλεγε και το “Πάτερ ημών”, πάντοτε ήταν δικό του.

«Μυστήριο ο μπαρμπα-Νικόλας. Κάποια μέρα πήγα στο σπίτι του, -έναν ημιυπόγειο, απλό, απέριττο, για πάτωμα είχε τσιμέντο, ασκητικότατο-, για να τον γνωρίσω καλύτερα. Στον πάνω όροφο έμενε ο γαμπρός του που, όπως αργότερα έμαθα, τον κακομεταχειριζόταν. Ήταν πολύ νευρικός αλλά ο μπαρμπα-Νικόλας κουβέντα δεν έλεγε γι’ αυτόν. Νόμιζες πως δεν είχε μιλιά. Όμως ο μπαρμπα-Νικόλας όχι μόνον ήξερε να μιλά μα και διάβαζε Πατέρες.

Νικόλαος Σαββούδης-σάρωση0001»Εκεί είδα εκτός από τον άγιο Δαμασκηνό και άλλους Πατέρες, φιλοκαλικούς και μη. Όλα αυτά τα βιβλία τα μελετούσε ο μπαρμπα-Νικόλας και φαίνεται πως προσπαθούσε να βάλει σε εφαρμογή την πατερική διδασκαλία γι’ αυτό εκτός από την σιωπή ήταν στολισμένος και με άλλες αρετές. Ποτέ δεν ασχολείτο με τους άλλους. Αν και τον περιέπαιζαν οι συγχωριανοί του, αυτός τους αντιμετώπιζε με την σιωπή του και μ’ έναν ελαφρό μειδίαμα.

»Από όσα είδα πρέπει να έκανε άσκηση μεγάλη και να αγαπούσε την προσευχή. Κανείς όμως δεν γνώριζε τι προσευχές έκανε μόνος μόνω Θεώ. Πολλά μυστικά πήρε μαζί του, γιατί ήταν πολύ σιωπηλός. Από τους χωρικούς έμαθα ότι ζούσε με τα χρήματα που του έστελνε κάποιος Άγγλος πρώην αξιωματικός, από ευγνωμοσύνη γιατί στην Γερμανική Κατοχή ο μπαρμπα-Νικόλας με κίνδυνο ζωής τον έκρυψε στο σπίτι του και τον γλύτωσε από τους Γερμανούς.

»Στις 24 Νοεμβρίου 1969 με ειδοποίησαν ότι ο αγαθός και ήσυχος Νικόλαος έκλεισε τα μάτια του. Τα άφησα όλα και πήγα στο Βατοπέδι. Τον διαβάσαμε και «τον φυτέψαμε» (θάψαμε), όπως λένε οι χωρικοί, για να ανθίση στην αιωνιότητα. Το πρόσωπό του ήταν γαλήνιο μέσα στο φέρετρο, νόμιζες πως κοιμόταν.

«Πέρασαν τρία χρόνια από την κοίμησή του και τρεις ευλαβείς γυναίκες, πολύ γνωστές μου, πήγαν να τον ξεθάψουν, να κάνουν ανακομιδή. Όταν βρήκαν το λείψανό του τάχασαν. Ήταν ακέραιο, ολοκίτρινο και ανέδιδε απαλή ευωδία! Η κ. Βαρβάρα, μία από τις τρεις, το σήκωσε λίγο με τα χέρια της και είδε ότι ήταν πολύ ελαφρό. “Σαν να ήταν μόνο κόκαλα με το δέρμα”, όπως έλεγε.

«Έκπληκτες μπροστά στο πρωτοφανές και απροσδόκητο γεγονός, μη γνωρίζοντας τι να κάνουν, θεώρησαν καλό να θάψουν πάλι το τίμιο λείψανο του μακαρίου Νικολάου Σαββούδη».

Αιωνία του η μνήμη. Αμήν.
(Απόσπασμα από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2008, Ι. Ησυχαστήριον Αγ. Ιωάννης ο Πρόδρομος, Μεταμόρφωσις Χαλκηδικής)Σταυρός_Крест Иисуса Христа_Cross of Jesus Christ-Orthodox Icons_athos cross (1)Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Το διαβατήριο του Παραδείσου

Ο Θεός βοηθάει και δεν αδικεί! Βλέπει πιο πέρα και τον ενδιαφέρει, σαν καλός πατέρας, να μας έχει κοντά του στον παράδεισο. Γι’ αυτό δίνει δοκιμασίες σ’ αυτή τη ζωή.

Παναγια Γλυκοφιλουσα_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_181_05df0d1c0ff023a96defd95ff1b75821Τίποτα δεν γίνεται χωρίς την πρόνοια του Θεού, και όπου υπάρχει η πρόνοια του Θεού, σίγουρα αυτό που συμβαίνει, όσο πικρό κι αν είναι, θα φέρει ωφέλεια στην ψυχή.

Για να πάει κανείς στον γλυκό Παράδεισο πρέπει να φάει πολλά πικρά εδώ, να έχει το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι.

Ο Καλός Θεός οικονομάει για τον κάθε άνθρωπο έναν σταυρό ανάλογο με την αντοχή του, όχι για να βασανιστή, αλλά για να ανεβή από τον σταυρό στον Ουρανό – γιατί στην ουσία ο σταυρός είναι σκάλα προς τον Ουρανό. Αν καταλάβουμε τί θησαυρό αποταμιεύουμε από τον πόνο των δοκιμασιών, δεν θα γογγύζουμε, αλλά θα δοξολογούμε τον Θεό σηκώνοντας το σταυρουδάκι που μας χάρισε, οπότε και σε τούτη την ζωή θα χαιρώμαστε, και στην άλλη θα έχουμε να λάβουμε και σύνταξη και «εφάπαξ». Ο Θεός μας έχει εξασφαλισμένα κτήματα εκεί στον Ουρανό. Όταν όμως ζητούμε να μας απαλλάξη από μια δοκιμασία, δίνει αυτά τα κτήματα σε άλλους και τα χάνουμε. Ενώ, αν κάνουμε υπομονή, θα μας δώση και τόκο.

Είναι μακάριος αυτός που βασανίζεται εδώ, γιατί, όσο πιο πολύ παιδεύεται σ᾿ αυτήν την ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται για την άλλη, επειδή εξοφλά αμαρτίες. Οι σταυροί των δοκιμασιών είναι ανώτεροι από τα «τάλαντα», από τα χαρίσματα, που μας δίνει ο Θεός. Είναι μακάριος εκείνος που έχει όχι έναν σταυρό αλλά πέντε. Μια ταλαιπωρία ή ένας θάνατος μαρτυρικός είναι και καθαρός μισθός. Γι᾿ αυτό σε κάθε δοκιμασία να λέμε: «Σ᾿ ευχαριστώ, Θεέ μου, γιατί αυτό χρειαζόταν για την σωτηρία μου».

«Διήλθομεν δια πυρός και ύδατος, και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν» , λέει ο Ψαλμωδός.
Βλέπεις, και η Παναγία μας πόνεσε και οι Άγιοί μας πόνεσαν, γι᾿ αυτό και εμείς πρέπει να πονέσουμε, μια που τον ίδιο δρόμο ακολουθούμε. Αλλά και ο Χριστός με πόνο ήρθε στην γη. Κατέβηκε από τον Ουρανό, σαρκώθηκε, ταλαιπωρήθηκε, σταυρώθηκε. Και τώρα ο Χριστιανός την επίσκεψη του Χριστού έτσι την καταλαβαίνει, με τον πόνο.
Όταν επισκέπτεται ο πόνος τον άνθρωπο, τότε του κάνει επίσκεψη ο Χριστός.

Όσοι σκέφτονται τους μεγάλους σταυρούς των δικαίων, ποτέ δεν στενοχωριούνται για τις δικές τους μικρές δοκιμασίες. Βλέπουν ότι, ενώ έσφαλαν στην ζωή τους, εν τούτοις υποφέρουν λιγώτερο από τους δικαίους, γι᾿ αυτό λένε σαν τον καλό ληστή : «Αυτοί δεν έκαναν τίποτε και υπέφεραν τόσο· εμείς τί πρέπει να πάθουμε;». Δυστυχώς όμως μερικοί μοιάζουν με τον ληστή που σταυρώθηκε εξ αριστερών του Χριστού και λένε: «Πήγαιναν με τον σταυρό στο χέρι και δές τί έπαθαν!».

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Β’. «Πνευματική αφύπνιση».

Αν τα Μοναστήρια δεν έχουν κοσμικό φρόνημα και έχουν πνευματική κατάσταση, αυτό θα είναι η μεγαλύτερη προσφορά τους στην κοινωνία. Δεν θα χρειάζεται ούτε να μιλούν ούτε να κάνουν τίποτε άλλο, γιατί θα μιλούν με την ζωή τους. Από αυτό έχει ανάγκη σήμερα ο κόσμος. Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/22/26402/

Οι ταπεινοί μοιάζουν με τα Αηδόνια, που κρύβονται στις λαγκαδιές και σκορπάνε αγαλλίαση στις ψυχές των ανθρώπων με τα γλυκοκελαηδήματα τους. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/12/%ce%bf%ce%b9-%cf%84%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%bf%ce%af-%ce%bc%ce%bf%ce%b9%ce%ac%ce%b6%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b1-%ce%b1%ce%b7%ce%b4%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85/

Προσευχή εν σιωπή, Γέροντος Βίκτωρος (Μαμόντοφ) της Λετονίας
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/05/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%AE-%CE%B5%CE%BD-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B2%E1%BC%B0%CE%BA%CF%84%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82/

Η σοφία σήμερα, βρίσκεται στη σιωπή και στην υπομονή. Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός της Γεωργίας
https://iconandlight.wordpress.com/2018/06/23/%CE%B7-%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%B2%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/

Οι γνήσια σιωπηλοί άνθρωποι «ζουν το άρωμα μιας άλλης ζωής…Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2014/10/19/%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%B7%CE%BB%CE%BF%CE%AF-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%B9-%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CE%AC/

Αγάπησε την ησυχία και την σιωπή. Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/26/%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD/

Ο Χριστός, το αιώνιο πρότυπο όλων μας, συχνά αποσυρόταν στην ησυχία της ερήμου, δείχνοντας τον δρόμο της σιωπής. Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2015/07/27/%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-%CF%8C%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%83/


Μη φοβείσθε, Εγώ ειμί… Όλα είναι δυνατά στον Θεό, και με τον Θεό… Αυτός μπορεί να μας πάρει απ’ το χέρι και να μας σώσει. Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_72895. bΜονή της Χώρα, Κωνσταντινούπολη«Μείνον μεθ’ ημών, η ημετέρα παράκλησις, το μόνον επί γης ημών παραμύθιον. Μη εάσης ημάς ορφανούς, Μήτερ…».

Κυριακή Θ’ Ματθαίου: Ματθ. 14, 22-34

«Μνήσθητι ημών, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου»
Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ
9 Αυγούστου, 1987

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Όσο πιο βαθιά βιώνουμε την πνευματική ζωή στην Θ. Λειτουργία η βάσει των καταστάσεων που μας κάνουν ν’ αντιλαμβανόμαστε σαφέστερα τα κείμενα, τόσο πιο πλατιά ξεδιπλώνεται μπρός μας, αποκαλύπτοντας το μεγαλύτερο βάθος που αποκτούν πράγματα ανθρώπινα και θεϊκά.

Πόσο συχνά έχουμε ακούσει στην αρχή των Μακαρισμών τις λέξεις: «Μνήσθητί μου Κύριε, όταν έλθης εν τη Βασιλεία Σου..»- στην δόξα της Βασιλείας Σου…
Κι αυτές οι λέξεις ακούγονται τόσο φυσικές κι απλές. Κι ακόμα, αν φαντασθούμε για ένα λεπτό, ότι, όταν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός έλθει εν δόξη, έχοντας νικήσει εν ονόματι ημών και του Θεού, υπερισχύοντας του κακού, και έχοντας κάνει αυτόν τον κόσμο σε Βασιλεία της αγάπης, της αγιότητας, της απόλυτης ομορφιάς, ας φαντασθούμε ότι κάποιος από μας θα μπορούσε να λησμονηθεί: τι θα συνέβαινε σε μας; Λησμονημένοι απ’ τον Θεό…… Κι αυτό συμβαίνει γιατί αναθυμόμαστε ότι υπάρχουμε, ότι ζούμε.! Συμβαίνει μόνο γιατί μας θυμάται Εκείνος ακόμα κι αν εμείς λησμονούμε τους εαυτούς μας και ο ένας τον άλλο, συνεχίζουμε να υπάρχουμε χάρη στην δύναμη της ζωής που είναι δική Του, χάρη στην ευλογία Του, χάρη στην όλο θυσία Αγάπη Του.

Πόσο όμορφο είναι να σκεφτόμαστε ότι είμαστε ασφαλισμένοι στην μνήμη Θεού που περικλείει όλους, ακόμα κι αν οι άνθρωποι μας ξεχνούν! Και αυτό συνέβη, συνέβη: Θυμάμαι μια σκοτεινή μέρα που ήμουν με μία οικογένεια, κι άνοιξε η πόρτα, κι ένας άνδρας που ήταν 5 χρόνια στον πόλεμο και θεωρείτο νεκρός, μπήκε• η γυναίκα του τον κοίταξε και του είπε: «Ζείς; Σε είχαμε για νεκρό…!». Κι αυτές οι λέξεις σήμαιναν «υπολογίζαμε στον θάνατό σου, γιατί αν ήσουν νεκρός η ζωή θα ξαναρχίσει, μ’ ένα νέο τρόπο• θα συναντούσα νέα άτομα, θα παντρευόμουν έναν άλλο άνδρα• ήλθες -θα μπορούσες να μην έρθεις, θα μπορούσες να ’χες παραμείνει νεκρός…»

Ιησούς Χριστός_ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΚΥΜΑΤΑ_Jesus-Christ_Walking-on-Water- Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon008590WEΠως φαντάζεσθε ότι θα ένιωσε αυτός ο άνδρας; Και μπορείτε να φανταστείτε τι θα συμβεί στον καθένα μας, όσο αμαρτωλοί κι αν είμαστε, αν καθώς στεκόμαστε μπροστά Του δούμε ότι δεν θυμάται ούτε το όνομα, ούτε την όψη, ούτε την ύπαρξή μας… Και πόσο όμορφο αντίθετα είναι να συλλογιζόμαστε ότι ακόμα κι αν όλος ο κόσμος μας ξεχάσει – υπάρχει Ένας που ποτέ – ποτέ δεν θα μας ξεχάσει: είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Ένας της Τριάδος, ο Θεός που μας αγαπά….

Το γεγονός που συνέβη στην σημερινή ευαγγελική περικοπή (Ματθ. 14, 22-34): ο Πέτρος, μαζί με τους άλλους μαθητές, είδαν τον Κύριο σαν φάντασμα, σαν οπτασία να περπατά στα νερά, και γέμισαν με φόβο: ένα φάντασμα! Κι όλοι φώναξαν με φόβο. Κι ο Κύριος: «Μη φοβείσθε, Εγώ ειμί…». Τους χτυπούσαν τα κύματα, όπως μας χτυπούν οι περιστάσεις της ζωής, από τις καταιγίδες που ξεσηκώνονται μέσα μας. Αλλά όταν άκουσαν την φωνή του Χριστού, ο Πέτρος είπε: «Κύριε άφησέ με να ’ρθω προς τα σένα, περπατώντας στα νερά…» Ήξερε ότι ήταν ανθρωπίνως αδύνατο, αλλά ήταν δυνατόν γιατί όλα είναι δυνατά στον Θεό, και με τον Θεό…. Κι ο Χριστός είπε: «έλα…» Κι ο Πέτρος άφησε την ελάχιστη ασφάλεια του σκάφους πάνω στο οποίο βρισκόταν με τους άλλους μαθητές, κι άρχισε να βαδίζει• και ξαφνικά κοίταξε στα κύματα αντί να κοιτάξει προς τον Χριστό, κοίταξε την καταιγίδα αντί να κοιτάξει Εκείνον που είναι ο Κύριος της καταιγίδας, όπως είναι ο Κύριος της Ειρήνης. Κι επειδή θυμήθηκε τον εαυτό του και την καταιγίδα, άρχισε να βυθίζεται• κι όταν ακριβώς είχε χάσει απ’ τα μάτια του τον Κύριο, φώναξε: «βοήθει μοι..», κι ο Χριστός τον επίασε απ’ το χέρι και τον έφερε στην ακτή..

Εδώ βλέπουμε πάλι ότι όταν παρασυρόμαστε από τους φόβους μας, τις αμφιβολίες μας, παρασυρόμαστε από την καταιγίδα που μαίνεται μέσα ή γύρω μας, είναι ο Ένας που μας θυμάται με αγάπη, με συμπόνια, με μια κατανόηση που φτάνει πέρα απ’ την δική μας κατανόηση. Γιατί Αυτός βυθίστηκε στα κατάβαθα της ανθρώπινης αδυναμίας κι έφερε όλο το βάρος της ανθρώπινης αμαρτίας, αυτός μπορεί να πεί: «μη φοβείσθε! ..» – και να μας πάρει απ’ το χέρι και να μας σώσει.

Ας σκεφτούμε για μια στιγμή τι σημαίνει αυτό: να θυμόμαστε τι σημαίνει αυτό για όλους μας, τον καθένα μας ότι υπάρχουν άνθρωποι που μας θυμούνται, για τους οποίους υπάρχουμε, για τους οποίους έχουμε σημασία. Ένας Γάλλος συγγραφέας έλεγε: Το να πεις σ’ έναν άνθρωπο «Σ’ αγαπώ..» ισοδυναμεί με το να πεις «δεν θα πεθάνεις ποτέ…». Επειδή πρόκειται για μια έξοχη δήλωση προς ένα πρόσωπο, το πρόσωπο που με τον τρόπο αυτό προσφωνήθηκε, δεν μπορεί να εκπέσει απ’ την αιωνιότητα, την αιωνιότητα του Θεού, γιατί όλη η αγάπη ανήκει στον Θεό. Πόσο υπέροχο είναι αυτή η σωτηρία να προσφέρεται και να δίνεται, πόσο όμορφο να είμαστε μέτοχοι αυτής της δωρεάς, χαρίζοντάς την στους άλλους με την αγάπη μας και μιάν αιώνια ανάμνηση. 
Αμήν.
Απόδοση Κειμένου: http://www.agiazoni.gr/article.php?id=41856645645865169757Εκκλησακι_Island Church_προσευχη_praying_Молитва_23333Η Ευαγγελική περικοπή της Θείας Λειτουργίας.
Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, Κεφ. Ιδ. 22 – 34

Τω καιρώ εκείνω, ηνάγκασεν ο Ιησούς τους μαθητάς αυτού εμβήναι εις το πλοίον και προάγειν αυτόν εις το πέραν, έως ου απολύση τους όχλους. Και απολύσας τους όχλους, ανέβη εις το όρος κατ’ ιδίαν προσεύξασθαι. Οψίας δε γενομένης, μόνος ήν εκεί. Το δε πλοίον ήδη μέσον της θαλάσσης ήν, βασανιζόμενον υπό των κυμάτων’ ήν γαρ εναντίος ο άνεμος. Τετάρτη δε φυλακή της νυκτός, απήλθε προς αυτούς ο Ιησούς, περιπατών επι της θαλάσσης. Και ιδόντες Αυτόν οι μαθηταί επί την θάλασσαν περιπατούντα, εταράχθησαν λέγοντες, ότι φάντασμά εστί και από του φόβου έκραξαν. Ευθέως δε ελάλησεν αυτοίς ο Ιησούς λέγων: «θαρσείτε, εγώ ειμί, μή φοβείσθε.» Αποκριθείς δε Αυτώ ο Πέτρος είπε: «Κύριε, ει σύ εί, κέλευσόν με προς σε ελθείν επι τα ύδατα.» Ο δε είπεν: «ελθέ.» Και καταβάς από του πλοίου ο Πέτρος, περιεπάτησεν επι τα ύδατα, ελθείν προς τον Ιησούν. Βλέπων δε τον άνεμον ισχυρόν, εφοβήθη και αρξάμενος καταποντίζεσθαι έκραξε λέγων: «Κύριε, σώσόν με.» Ευθέως δε ο Ιησούς εκτείνας την χείρα, επελάβετο αυτού και λέγει αυτώ: «ολιγόπιστε! Εις τί εδίστασας;» Και εμβάντων αυτών εις το πλοίον, εκόπασεν ο άνεμος, οι δε εν τω πλοίω ελθόντες, προσεκύνησαν Αυτώ λέγοντες: «αληθώς Θεού υιός εί.» Και διαπεράσαντες, ήλθον εις την γην Γεννησαρέτ.


Μητερούλα, να γνωρίζετε ότι αυτό το μέρος το επέλεξε η ίδια η Βασίλισσα των Ουρανών προς δόξαν του ονόματος Της. Αυτή θα σας είναι τείχος και προστασία. Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_9128203«Μείνον μεθ’ ημών, η ημετέρα παράκλησις, το μόνον επί γης ημών παραμύθιον. Μη εάσης ημάς ορφανούς, Μήτερ…».

”Εν τω φωτί της δόξης του προσώπου σου, Κύριε, πορευσόμεθα και εν τω ονόματί Σου αγαλλιασόμεθα εις τον αιώνα.”
Θάξιζε να αγωνίζεται κανείς χίλια χρόνια για να δη αυτή την ομορφιά για μια στιγμή μόνο. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ανάμνησις της εισόδου της αχειροτεύκτου μορφής του Κυρίου ημών Iησού Xριστού εκ της Εδεσσηνών πόλεως (σημερινή Ούρφα) εις την θεοφύλακτον και βασιλίδα των πόλεων ανακομισθείσης, δηλ.του Αγίου Μανδηλίου, και
Του Αγίου Κεραμίου εκ της Εδέσσης

Εορτάζουν στις 16 Αυγούστου

Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ

«Η Παναγία είναι η χαρά, η μεγαλύτερη απ᾿ όλες τις χαρές».

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_Преподобный Серафим Саровский_Sf-Serafim-de-Sarov_icon_091fc67cc95ad2cd42285b69e7671739000b0%d1%84Το έτος 1780 ο Πρόχορος ασθένησε βαρειά. Πρήσθηκε όλο του το σώμα, ώστε υπέφερε φρικτούς πόνους και έμεινε ακίνητος επάνω στο σκληρό του κρεβάτι. Ιατρός δεν υπήρχε και κανένα φάρμακο δεν τον βοηθούσε. Κατά τα φαινόμενα έπασχε από υδρωπικία πού κράτησε τρία χρόνια, από τα οποία το ενάμισυ το πέρασε κατάκοιτος. Όλο αυτό το διάστημα δεν βγήκε από το στόμα του ούτε μία λέξι γογγυσμού· ολόκληρος, με την ψυχή και το σώμα, είχε παραδοθή στον Κύριο και προσευχόταν αδιάλειπτα, ποτίζοντας την κοίτη του με τα δάκρυα του. Όσο ήταν άρρωστος, ο πνευματικός του πατέρας και οδηγός π. Ιωσήφ τον υπηρετούσε σαν κοινός υποτακτικός· ο ηγούμενος π. Παχώμιος δεν απομακρύνθηκε από κοντά του· ο π. Ησαΐας και άλλοι γέροντες και αδελφοί τον φρόντιζαν επίσης πολύ.

Τελικά, φοβούμενος για την ίδια την ζωή τού αρρώστου, ο ηγούμενος π. Παχώμιος πρότεινε αποφασιστικά στον ασθενή να καλέσουν ιατρό, αλλά ο μακάριος ακόμη αποφασιστικότερα αρνήθηκε την ιατρική βοήθεια. «Πατέρα άγιε, τού είπε, εγώ αφιερώθηκα στον Κυριο ημών Ιησού Χριστό και την Άχραντη Μητέρα του· και αν η αγάπη σας ευαρεστήται, εφοδιάστε με το ουράνιο φάρμακο, την θεία Κοινωνία». Ο π. Ιωσήφ κατόπιν της παρακλήσεως τού αρρώστου και επειδή και ο ίδιος πολύ το επιθυμούσε, έκανε ολονύκτια αγρυπνία και λειτουργία, οπού συγκεντρώθηκαν οι αδελφοί και προσευχήθηκαν για τον πάσχοντα. Μετά την θ. λειτουργία ο Πρόχορος, όπως ήταν κατάκοιτος, εξομολογήθηκε και κοινώνησε των Αχράντων τού Χριστού Μυστηρίων. Και να, μετά την θεία Μετάληψη του εμφανίσθηκε η Υπεραγία Θεοτόκος μέσα σε άρρητο φως, συνοδευομένη από τους αγίους αποστόλους Ιωάννη τον Θεολόγο και Πέτρο. Στρέφοντας το θείο πρόσωπο Της προς τον Ιωάννη έδειξε τον Πρόχορο και είπε: «αυτός είναι από το γένος μας». Κατόπιν ακούμπησε το δεξί Της χέρι στο κεφάλι του Προχόρου και αυτοστιγμεί το υγρό, το οποίο είχε γεμίσει το σώμα του, άρχισε να ρέει ποταμηδόν από ένα άνοιγμα πού δημιουργήθηκε στον δεξιό του μηρό. Ο Πρόχορος σύντομα θεραπεύθηκε εντελώς, και μόνον το σημάδι της πληγής, από την οποία έτρεξε το υγρό, έμεινε στο σώμα του για πάντα.

Μετά το περιστατικό αυτό, στο σημείο οπού είχε εμφανισθεί η Θεοτόκος κτίσθηκε διώροφος ναός, και παραπλεύρως, στην θέση οπού υπήρχε το κελί του Προχόρου, κτίσθηκε νοσοκομείο. Ο Πρόχορος με εντολή του ηγουμένου συγκέντρωνε εισφορές για την οικοδόμησι και με τα ιδία του τα χέρια κατασκεύασε αγία τράπεζα από ξύλο κυπαρισσιού για τον κάτω ναό του νοσοκομείου. Επειδή το μέρος αυτό είχε αγιασθεί και δια τού θαύματος, ο όσιος Σεραφείμ κοινωνούσε μέχρι τέλους της ζωής του σ’ αυτό το ναό, για να θυμάται πάντοτε τη μεγάλη ευεργεσία του Θεού, η οποία του εκδηλώθηκε στο χώρο εκείνο.Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_171-x435Με την υπόδειξι της Υπεραγίας Θεοτόκου επέλεξε ένα μέρος κοντά στην εκκλησία του Καζάν στο Ντιβιέγιεβο, σ’ ένα κτήμα πού του είχε δωρηθή, και εκεί έκτισε για τις αδελφές του Ντιβιέγιεβο ένα μύλο. Επίσης κτίσθηκαν σε ιδιαίτερο προαύλιο νέα κελλιά και αργότερα ναός, ώστε εμφανίσθηκε ένα νέο μοναστήρι. Μ’ αυτό τον τρόπο ο όσιος σχημάτισε μία αδελφότητα, πού ονομάσθηκε «Σεραφείμεια», ξεχωριστή από αυτήν πού είχε συστήσει η Αγάθη Μελιγούνοβα. «Αυτό, έλεγε, έγινε κατά το θέλημα του Θεού και της Υπεραγίας Θεοτόκου».
Επιμελούμενος ο όσιος τις μοναχές του Ντιβιέγιεβο και ιδίως «τις αδελφές του Μύλου», όπως συνήθιζε ν’ αποκαλή τη νέα χωριστή αδελφότητα, τις παρηγορούσε ακούραστα και τις ενίσχυε σ’ όλες τις δυσκολίες και τις θλίψεις της πολύμοχθης μοναστικής ζωής.

Και όταν οι αδελφές, φοβούμενες για το μέλλον, άρχισαν να θλίβωνται, διότι το μοναστήρι από υλικής πλευράς δεν ήταν εξασφαλισμένο, τις παρηγορούσε λέγοντας ότι το μέρος αυτό το διάλεξε γι’ αυτές η ίδια η βασίλισσα των Ουρανών και ότι Αυτή θα τις βοηθήση σε όλα, ώστε να έχουν και τα υλικά και τα πνευματικά αγαθά, όπως και στο Σάρωφ. Πρόσθεσε μάλιστα, ότι και εκείνος, «ο ελεεινός Σεραφείμ», θα κλίνη πάντοτε γόνυ δεόμενος υπέρ αυτών…

Προστάτιδα της νεοσύστατης κοινότητας ο όσιος θεωρούσε την Υπεραγία Μητέρα του Θεού.  «Λοιπόν, μητερούλα, έλεγε σε μία μοναχή, να γνωρίζετε ότι αυτό το μέρος το επέλεξε η ίδια η Βασίλισσα των Ουρανών προς δόξαν του ονόματος Της. Αυτή θα σας είναι τείχος και προστασία».

***

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_030014_4Η αδελφή της μονής του Ντιβιέγιεβο Ματρόνα Πλεπτσέγιεβα διηγήθηκε το εξής θαυμαστό περιστατικό: «Όταν ήλθα στο μοναστήρι είχα με την ευλογία του π. Σεραφείμ το διακόνημα να μαγειρεύω για τις αδελφές. Ξαφνικά λόγω αδυναμίας και δαιμονικού πειρασμού, περιέπεσα σε τέτοια ψυχική αγωνία και σκυθρωπότητα, ώστε αποφάσισα κρυφά και χωρίς ευλογία να εγκαταλείψω την μονή· τόσο δύσκολο και ανυπόφορο μού ήταν αυτό το διακόνημα. Ο π. Σεραφείμ χωρίς αμφιβολία προσείδε αυτόν μου τον πειρασμό, αφού ξαφνικά με προσκάλεσε να τον επισκεφθώ. Πήγα σ’ εκείνον την τρίτη ημέρα της εορτής των αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Σε όλη την διαδρομή έκλαια. Όταν έφθασα στο κελλί του και πριν να εισέλθω είπα την συνηθισμένη ευχή. Αυτός απάντησε το «αμήν» και βγήκε να με προϋπαντήση σαν φιλόστοργος πατέρας. Με έπιασε από τα δυό μου χέρια, με οδήγησε στο κελλί και είπε: «χαρά μου, σε περίμενα όλη την ημέρα». Με δάκρυα του αποκρίθηκα: «Πατερούλη συ γνωρίζεις ποιο είναι το διακόνημα μου· μου ήταν αδύνατον να φθάσω ενωρίτερα. Μόλις ετοίμασα το γεύμα στις αδελφές ξεκίνησα για εδώ και σε όλη την διαδρομή έκλαια». Τότε ο π. Σεραφείμ μού σκούπισε τα δάκρυα με το μανδήλι του λέγοντας: «Μητερούλα, τα δάκρυα σου δεν στάζουν μάταια στο έδαφος». Κατόπιν με οδήγησε στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ελεούσης και μου είπε: «Βάλε μετάνοια μητερούλα και ασπάσου την Βασίλισσα των Ουρανών· Αυτή θα σε παρηγόρηση». Έβαλα μετάνοια, ασπάσθηκα την εικόνα και αισθάνθηκα τέτοια χαρά στην ψυχή, ώστε αναγεννήθηκα εξ ολοκλήρου. Μετά άπ’ αυτό ο π. Σεραφείμ μού είπε: «Μητερούλα, τώρα πήγαινε στον ξενώνα και αύριο έλα στη μακρινή έρημο». «Φοβάμαι, πατερούλη, να έλθω μόνη στην μακρινή έρημο» του είπα. Αλλά εκείνος αποκρίθηκε: «Σύ, μητερούλα, στην διαδρομή προς την έρημο λέγε μεγαλόφωνα και αδιάλειπτα το Κύριε Ελέησον!» Αμέσως άρχισε και ο ίδιος να σιγοψάλλη μερικές φορές το Κύριε Ελέησον! Εγώ έκανα όπως μου είπε. Την επομένη έλεγα δυνατά σε όλη την διαδρομή το Κύριε Ελέησον. Και όχι μόνο δεν αισθάνθηκα κανένα φόβο, αλλά αντίθετα υπέρτατη χαρά.

***

Κάποιος, που έζησε αργότερα πολύ κοντά του, διηγείτε ότι ο Όσιος Σεραφείμ εκτελούσε τον κανόνα που έδωσε ο άγγελος στον Μέγα Παχώμιο, τον θεμελιωτή του κοινοβιακού μοναχισμού.
« Τρισάγιο, Πάτερ ημών,
Κύριε ελέησον [12 φορές]
Δόξα Πατρί… και νυν,
Δεύτε προσκυνήσωμεν [3 φορές]
Ελεησόν με ο Θεός [50ός ψαλμός]…
Πιστεύω…
Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού , ελέησόν με τον αμαρτωλό [100 φορές],
Άξιον εστί… και απόλυσις.»
Αυτό αποτελεί μία δέηση. Αυτόν τον κανόνα τον είχε διδαχθεί ο Πρόχορος [Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ] από τον Γέροντά του Ιωσήφ.

***

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_324541Ο όσιος Σεραφείμ με εντολή της Βασίλισσας των Ουρανών έδωσε νέο, πιο ελαφρύ Τυπικό στα πνευματικά του τέκνα, τις αδελφές της Μονής Ντιβέγιεβο, γνωρίζοντας πόσο δύσκολο είναι να σωθούν οι χριστιανοί των εσχάτων χρόνων. Στους απλούς ανθρώπους ο όσιος Σεραφείμ έδινε αυτόν τον κανόνα:
«Σήκω από τον ύπνο, στάσου μπροστά στις εικόνες και με θερμή καρδιακή πίστη πες: «Βασιλεύ Ουράνιε» μια φορά, τρεις φορές το «Πάτερ ημών» προς τιμήν της Αγίας Τριάδος, υστέρα το «Θεοτόκε Παρθένε» τρεις φορές και μια φορά το «Πιστεύω».
Αυτές οι προσευχές, όπως εξηγούσε ο όσιος Σεραφείμ, είναι η βάση του χριστιανισμού. Η πρώτη, ως προσευχή δοσμένη από τον ίδιο τον Θεό ως πρότυπο όλων των προσευχών. Η δεύτερη προσφέρθηκε από τον ουρανό διά του Αρχαγγέλου Γαβριήλ στην Παρθένο Μαρία, την μητέρα του Θεού. – Αυτός ο κανόνας ονομάζεται «κανόνας του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ».

Αν αιχμαλωτισθείς την ώρα της προσευχής από λογισμούς, ταπεινώσου και ζήτησε συγχώρηση λέγοντας: «Αμάρτησα, Κύριε, με τον λόγο, τον νου, την πράξη και με όλες μου τις αισθήσεις» («Ήμαρτον, Κύριε, εν λόγω, εν έργω, κατά νουν και διάνοια και εν πάσαις μου ταις αισθήσεσιν»).Σύναξη των Αγίων του Ντιβέγιεβο ¬_Собор Дивеевских святых_7340262706_99a23587b1_b (1)Στάρετς Ζαχαρίας (Ζωσιμάς) της Λαύρας του Αγ.Σεργίου

Μην αρχίζετε τίποτα χωρίς την ευλογία της Βασιλίσσης των Ουρανών. Κι όταν τελειώνετε πάλι να την ευχαριστείτε.

Συμβούλευε τα πνευματικοπαίδια του να λένε συνεχώς την  προσευχή της Εκκλησίας μας «Θεοτόκε Παρθένε Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία , ο Κύριος μετά Σου, ευλογημένη Συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου ότι Σωτηρα έτεκες των ψυχών ημων». Και έχαιρε iδιαίτερα αν κάποιος έκανε το κανόνα της Παναγίας , όπως τον είχε η ίδια παραδώσει στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ : να λέγεται το «Θεοτόκε Παρθένε» εκατόν πενήντα φορές την ημέρα.

Η μεγαλύτερη άσκηση είναι να υπομένουμε αγόγγυστα όλα όσα έρχονται πάνω μας μέσα σε αυτή την κοιλάδα του κλαυθμώνος. Ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται.

Θεού Θέα Θείον Θαύμα, Tο Άγιον Μανδήλιον
https://iconandlight.wordpress.com/2015/08/15/%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CF%8D-%CE%B8%CE%AD%CE%B1-%CE%B8%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CE%BD-%CE%B8%CE%B1%CF%8D%CE%BC%CE%B1-t%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CE%B9%CE%BF/

Να ζούμε το «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». O Θεός εκπληρώνει τους πόθους μας με τρόπο που εμείς δεν γνωρίζουμε.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/06/%ce%bd%ce%b1-%ce%b6%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%bf-%ce%b5%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%cf%8d%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%ae%ce%bb%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%80/

Ο Ιησούς ας είναι το γλυκύ μελέτημα της καρδίας σου.
https://iconandlight.wordpress.com/2017/08/16/18209/

Σύναξη των Αγίων του Ντιβέγιεβο – 14 Ιουνίου
https://iconandlight.wordpress.com/2016/06/13/12393/

Απολυτίκιον του Αγίου Μανδηλίου του Χριστού. Ήχος β’.

Την άχραντον Εικόνα σου προσκυνούμεν αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρησιν, των πταισμάτων ημών, Χριστέ ο Θεός, βουλήσει γαρ ηυδόκησας σαρκί, ανελθείν εν τω Σταυρώ, ίνα ρύση ους έπλασας, εκ της δουλείας του εχθρού, όθεν ευχαρίστως βοώμέν σοι. Χαράς επλήρωσας τα πάντα, ο Σωτήρ ημών, παραγενόμενος εις το σώσαι τον κόσμον.

Ωδή δ’. Χριστός μου δύναμις.

Γλυκύ μεν ήλιος, αυγάζων όμμασι, γλυκυτέρα δε όψις η Ση Χριστέ, του αφομοιώματος, ότι ο μεν τα αισθητά, αύτη δε τα νοητά φωταυγεί.

Ωδή ς’. Συνεσχέθη.

Ωραιώθης κάλλει παρά πάντας, Σώτερ, τους υιούς των βροτών· καν γαρ ουκ είδος είχες, ουδέ κάλλος εν καιρώ του πάθους, αλλά τω όντι πάντα κατεφώτιζες και δηλοί Σου της μορφής η θέα, ης το ομοίωμα, ράκει εκτυπωθέν, ώσπερ θησαυρός ημίν δεδώρηται.

Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου, ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών.


Σύ κράτησε μας στο άσπιλο βλέμμα Σου, Δέσποινα… Η Αρχιστράτηγός μας Παναγία κάθεται στο τιμόνι της Ελλάδος και φυλάει τα σύνορα της πατρίδος μας

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_adormirea«Μείνον μεθ’ ημών, η ημετέρα παράκλησις, το μόνον επί γης ημών παραμύθιον. Μη εάσης ημάς ορφανούς, Μήτερ…».

«Εσύ θεοχαρίτωτε Δέσποινα, η αέναη πηγή του θείου φωτός, η αιτία όλων των αγαθών, Σύ κράτησε μας στο άσπιλο βλέμμα Σου, Δέσποινα και όπως θέλεις αξίωσε μας της γλυκυτάτης θείας ελλάμψεως του Δεσπότου, που από Σένα έλαβε την πανάχραντη σάρκα, οικονομώντας μας στην Βασιλεία Του, μαζί Σου εις τους αιώνας. Αμήν».

Εμφάνιση της Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας στον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.

Γέροντα, ποιά εικόνα της Παναγίας την αποδίδει περισσότερο;

H Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα, μια φορά την είδα εκεί στο Καλύβι στην Παναγούδα, αν σου το πω σε πόσους θα το πεις;

-Σε κανέναν Γέροντα.

-Λοιπόν, είδα σε όραμα ότι θα πήγαινα μακρινό ταξίδι και έπρεπε να ετοιμάσω τα χαρτιά μου, Διαβατήριο,συνάλλαγμα κλπ.αλλά οι υπάλληλοι δεν μου έκαναν τα χαρτιά. Εκεί ήταν πολλοί άνθρωποι,όμως δεν υπήρχε κανείς να με βοηθήσει. Ποιός θα με βοηθήσει, λέω, μα δεν βρίσκεται κανένας, για να ενδιαφερθεί. Είχα μία αγωνία!Και ξαφνικά παρουσιάζεται μία Γυναίκα με λαμπερό πρόσωπο, ντυμένη στα χρυσαφένια. Είχε μια ωραιότητα! Άστραφτε ολόκληρη! «Μην ανησυχής, εγώ θα σε βοηθήσω· ο Υιός μου είναι Βασιλιάς» μου λέει και με κτύπησε απαλά στο ώμο. Παίρνει τα χαρτιά, και με μια κίνηση τα βάζει στον κόρφο Της. Ω! τι κίνηση ήταν εκείνη! Ύστερα μου είπε «Θα περάσετε δύσκολες ημέρες» και μου ανέφερε κάτι που έπρεπε να κάνω κι εγώ. Μετά από καιρό είδα την Παναγία την Ιεροσολυμίτισσα σε ένα βιβλίο και την αναγνώρισα. (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Τόµος Ϛ΄: Περί Προσευχής, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης)       

Παναγια Ιεροσολυμιτισσα_Иерусалимская икона Богоматери нерукотворная гефсиманская_Virgin Mary Of Jerusalem (Ierosolymitissa)Greek Byzantine Orthodox panagia-2Όποιος έχει πολλή ευλάβεια στην Παναγία, ακούει το όνοµα Της και αλλοιώνεται. Ή, αν το βρη κάπου γραµµένο, το ασπάζεται µε ευλάβεια και σκιρτάει η καρδιά του. Μπορεί να κάνη ολόκληρη Ακολουθία µε έναν συνεχή ασπασµό στο όνοµα της Παναγίας. Και όταν προσκυνά την εικόνα Της, δεν έχει την αίσθηση ότι είναι εικόνα, αλλά ότι είναι η ίδια η Παναγία, και πέφτει κάτω λειωµένος, διαλυµένος από την αγάπη Της.

Το καλό είναι που δεν μας εγκαταλείπει ο Θεός. Ο Καλός Θεός τον σημερινό κόσμο τον φυλάει με τα δύο Του χέρια, παλιότερα μόνο με το ένα. Σήμερα, μέσα στους τόσους κινδύνους πού ζει ο άνθρωπος, ο Θεός τον φυλάει όπως η μάνα το μικρό παιδί, όταν αρχίζει να περιπατάει. Τώρα μας βοηθούν πιο πολύ ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε… Πόσο μισεί ο διάβολος το ανθρώπινο γένος και θέλει να το εξαφανίση! Και εμείς ξεχνούμε με ποιόν παλεύουμε. Να ξέρατε πόσες φορές ο διάβολος τύλιξε την γη με την ουρά του ,για να την καταστρέψη! Δεν τον αφήνει όμως ο Θεός∙ του χαλάει τα σχέδια. Και το κακό που πάει να κάνη το ταγκαλάκι, ο Θεός το αξιοποιεί και βγάζει μεγάλο καλό. Ο διάβολος τώρα οργώνει, ο Χριστός όμως θα σπείρη τελικά.

Πρέπει να αφήσουμε εν λευκώ τον εαυτό μας και το μέλλον μας στη Θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα, και ο Θεός θα μας φροντίσει. Να έχουµε απόλυτη εµπιστοσύνη.
Ας αναθέσουμε τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, την οικογένειά μας, την ζωή μας ολόκληρη στον Χριστό ο οποίος σαν Θεός που είναι μπορεί να μας περάσει μέσα από την φωτιά και την τρικυμία χωρίς να πάθουμε το παραμικρό.
(Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)

***

Όπως αφηγήθηκε ο πατήρ Ανανίας Κουστένης, λίγο πριν τις Εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015, σε κάποιο μέρος της ελληνικής επικράτειας, πήγαινε ένας παπάς να λειτουργήσει με το αυτοκίνητό του. Και στον δρόμο τον σταμάτησε ένας άλλος παπάς και του λέει:
“Θα με πάρετε και εμένα πάτερ”; 
“Μάλιστα” απαντά ο πρώτος ιερέας και τον παίρνει μαζί του.
Στον δρόμο πιάσαν την κουβέντα για την κατάσταση της Ελλάδος σήμερα. Και του λέει ο άγνωστος παπάς:

“Να πεις τους Έλληνες να μη φοβούνται και να έχουν θάρρος και ελπίδα! Γιατί στο τιμόνι της Ελλάδος κάθεται η Παναγία”!
Τα έχασε ο άλλος και τον ρώτησε:
“Παππούλη και ποιος είσαι του λόγου σου”;
Και εκείνος απαντά:
“Εγώ είμαι ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός”!
Και χάθηκε!

Στην ίδια παραπάνω δημόσια ομιλία του ο πατήρ Ανανίας Κουστένης, αποκαλύπτει επίσης πως η Παναγία είχε παρουσιαστεί παλιότερα στον Άγιο Γέροντα Παΐσιο στην Παναγούδα και του είπε να φροντίζει εκείνος για τους πονεμένους ότι αυτή θα φυλάει τα σύνορα!
“Εσύ πάτερ Παΐσιε θα βοηθάς τους πονεμένους αδελφούς μας… Και εγώ Γέροντα, σου υπόσχομαι, πως θα φυλάω τα σύνορα της πατρίδος σου”!

***

Παναγία Ακρωτηριανή στη Σέριφο40249295201_bc5f44781d_kΗ αρχιλοχίας Βασιλική Πλεξίδα επέζησε από το τρομακτικό δυστύχημα με το ελικόπτερο Χίουι, στην περιοχή Σαραντάπορο Ελασσόνας, όπου έχασαν τη ζωή τους τέσσερις αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς, Τετάρτη στις 19 Απριλίου 2017.
Η Βασιλική Πλεξίδα έκανε κατάθεση ψυχής, περιγράφοντας με συγκλονιστικά λόγια το θαύμα το οποίο έζησε…. Πολλαπλά τα θαύματα της Παναγίας μας!

Θυμάμαι τον εαυτό μου να χτυπά και το κεφάλι μου να πηγαίνει μπρος-πίσω. Ασυναίσθητα έκανα κατευθείαν το σταυρό μου. «Παναγία μου, φώναξα, σώσε με!» Αμέσως βλέπω την Παναγία ολοζώντανη με τον κόκκινο μανδύα της, τα χρυσά κεντήματα και το χρυσό στεφάνι στο κεφάλι της. Ήταν πανέμορφη. Το Πρόσωπό Της έλαμπε και είχε λευκή επιδερμίδα. Όλο το ελικόπτερο ευωδίασε με τη θεία χάρη Της. Ήμουν στο κάθισμα. Με αγκαλιάζει μαζί μ’ αυτό και νιώθω να με «ξεσηκώνει». Την ένιωσα έντονα αυτή την εξύψωση. Ξερρίζωσε το κάθισμα μαζί με το πάτωμα και με βγάζει από το ελικόπτερο, χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω πως. Σαν να έκανε «εγχείρηση» στη λαμαρίνα και με έβγαλε. Το πως δεν το γνωρίζω. Η Παναγία ξέρει. Με έβγαλε και με ακούμπησε πάνω σ’ ένα πουρνάρι πίσω και αριστερά από το χώρο όπου διαδραματιζόταν το ατύχημα λέγοντάς μου «Μην κοιτάξεις τα συντρίμμια και μη φοβάσαι», για να είμαι ασφαλής και μάλιστα με ελαφρώς γυρισμένη την πλάτη προς το σκηνικό, για να μην δω τις φρικτές εικόνες των συναδέλφων μου και της συντριβής του ελικοπτέρου. Ήμουν τόσο σοκαρισμένη που αν είχα κι αυτές τις εικόνες μέσα μου δεν θα μπορούσα να συνέλθω.
Τα πράγματά μου παραδόξως βρέθηκαν όλα δίπλα μου. Η τσάντα, το κινητό μου τηλέφωνο -το οποίο δεν είχε πάθει τίποτα όπως και των υπολοίπων που χτυπούσαν ασταμάτητα- και μια εικονίτσα της Παναγίας, η οποία βρέθηκε ακουμπισμένη πάνω μου. Με ρωτούσαν αν είχα βάλει εγώ την Εικόνα επάνω μου, αλλά δεν θυμάμαι να έκανα κάτι τέτοιο. Είχα πάντα μια εικονίτσα της Παναγίας στην τσέπη της φόρμας πτήσεώς μου, αλλά όλα τα ελικόπτερα έχουν την Εικόνα Της μπροστά στο πιλοτήριο. Λογικά αυτή η Εικόνα βρέθηκε πάνω μου. Το πως δεν γνωρίζω.

Το ατύχημα έγινε 07:50 με βρήκαν 10:30. Όλο αυτό το διάστημα ήμουν με την Παναγία. Δεν είχα αίσθηση του χρόνου, του τόπου… τίποτα. Με είχε στην αγκαλιά Της και μου έλεγε “Σώπα κόρη μου γιατί φοβάσαι; Είμαι εγώ εδώ. Θα σε βρούν. Έρχεται άνθρωπος για σένα”. Με γέμισε με γαλήνη και ηρεμία, σα να με είχε μεταφέρει σε έναν άλλο κόσμο. Μου μιλούσε χαμηλόφωνα και με μία γλυκύτητα, με ηρεμούσε μου έδινε κουράγιο γιατί ήμουν σε σοκ. Αυτος που έρχεται έρχεται για σένα, μου είπε και έφυγε. Και έτσι ξαφνικά έρχεται ο υπάλληλος της ΔΕΗ, ο οποίος ήλθε μετά από 2,5 ώρες. Εγώ νόμιζα ότι ήλθε κατευθείαν

«Με πήγαν κατευθείαν στη Θεσσαλονίκη στο 424 Γ.Σ.Ν.Ε. Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Δεν πόνεσα ποτέ, παυσίπονο δεν πήρα, μου έφερνε ο άντρας μου στην Εντατική το θαυματουργό λαδάκι της Παναγίας. Είχα πάντα μαζί μου στη φόρμα πτήσεως την εικόνα της Παναγίας της Ακρωτηριανής. Τη δεύτερη ημέρα εμφανίστηκε στην Εντατική, και μου είπε να μην ανησυχώ και ότι είναι Εκείνη μαζί μου και μου πήρε όλους τους πόνους. Η Παναγία μου είπε “θέλω να κηρύττεις το θαύμα το οποίο σου έγινε, για να δυναμώσει η πίστη όλων για τα έσχατα γεγονότα που έρχονται”. Εγώ της το υποσχέθηκα. Το θαύμα είναι πολλαπλό, ξεκινά από τη διάσωσή μου μέχρι την ταχεία ανάρρωση την οποία έχω. Μου έκαναν αξονική και με εξέτασαν δεκαπέντε ειδικότητες. Όλοι απορούσαν μαζί μου. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό, έλεγαν. Είχαν πει οι γιατροί πως θα κάτσω τέσσερις μήνες στο νοσοκομείο, έπειτα είπαν για δύο μήνες, ώσπου τελικά έκατσα δυόμιση εβδομάδες.
Μεγάλο το θαύμα! Πολλαπλό!

Παναγία η Βασιλεύουσα_Reigning icon of the Mother of God_Державная икона Божией Матери_23_p1bb683o23sv3p5r1vun18bb1tpc4 - CopyΜου είπε η Παναγία να το βροντοφωνάζω, να το κηρύττω, να το ομολογώ, να δυναμώσει η πίστη των ανθρώπων για τα έσχατα γεγονότα που έρχονται, η Ελλάδα θα περάσει κάποια δυσκολία και μόνο με την πίστη θα καταφέρουμε να την ξεπεράσουμε. Ο τρόπος με τον οποίο σώθηκα εγώ είναι ανθρωπίνως αδύνατον να συμβεί!

Στις 19 Ιανουαρίου του 2019 ο Υποπτέραρχος Θεόδωρος Λίγκρης δίνει την κάτωθι συγκλονιστική μαρτυρία:

Η αδελφή της αρχιλοχία Βασιλικής προσπάθησε να αγιογραφήσει την ΠΑΝΑΓΙΑ, είναι αγιογράφος. Όταν την τελείωσε είπε «την τελείωσα»

Και της εμφανίστηκε η ΠΑΝΑΓΙΑ και της λέει:
«δεν τελείωσες, ΕΓΩ είμαι ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ»
«ένας στρατηγός έχει γαλόνια»
«και θα μου βάλεις γαλόνια»

Και μάλιστα της είπε η ΠΑΝΑΓΙΑ:
«ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ Η ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ»
Έτσι έχουν τα πράγματα, αυτά τα έζησα ο ίδιος λέει ο Υποπτέραρχος Θεόδωρος Λίγκρης.
https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2019/07/blog-post_68.html
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΛΕΞΙΔΑ – ΘΑΥΜΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ – ΜΑΡΤΥΡΙΆ ΥΠΟΠΤΕΡΆΡΧΟΥ ΘΕΌΔΩΡΟΥ ΛΙΓΚΡΗ 19/1/2019
https://www.youtube.com/watch?v=xviNP9FXtV8

***

Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα: Η Αχειροποίητη Εικόνα της Γεθσημανής
https://iconandlight.wordpress.com/2017/08/22/14320/

Το Μεγάλο θαύμα της Παναγίας Ακρωτηριανής Σερίφου στην αρχιλοχία Βασιλική Πλεξίδα!
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/18/22320/

Η Παναγία έβγαλε το χέρι της από την αγιογραφία και τον άρπαξε.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/03/23/22088/

Όποιος έχει πολλή ευλάβεια στην Παναγία, ακούει το όνοµα Της και αλλοιώνεται. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2017/08/15/%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%af%cf%89-%ce%bd%ce%b5%cf%8d%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9-%ce%b4%ce%bf%ce%be%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bc%ce%ae%cf%83%ce%b5%cf%89%cf%82/

Άγιος Γεράσιμος ο εν Κεφαλληνία, “πας ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται” Μητρ. Κεφαλληνίας Γεράσιμος Φωκάς
https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/19/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B5%CE%BD-%CE%BA%CE%B5%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%82/

Την έχω την Παναγία μέσα στην καρδιά μου… τη μητέρα όλων των Μοναχών.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/03/16/22243/Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_ceb1cf80cebf-cf84ceb7cebd-cebacebfceb9cebcceb7cf83Απολυτίκιον της Παναγίας της Ιεροσολυμιτίσσης
Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Την σεπτήν σου εικόνα ως της δόξης σου σκήνωμα, Ιεροσολυμίτισσα Παρθένε, προσκυνούμεν Πανάχραντε. Εκ ταύτης γαρ πηγάζεις μυστικώς θαυμάτων ποταμούς τας δωρεάς• και αρδεύεις τας καρδίας και τας ψυχάς των πίστει κραυγαζόντων σοι• Δόξα τω Θείω Τόκω σου, Αγνή, δόξα τη παρθενία σου, δόξα τη προς ημάς σου ανεκφράστω προνοία, Άχραντε.

Απολυτίκιον της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, Ήχος Α’.

Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε μετέστης προς την ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών.

Ο Οίκος
Τείχισόν μου τας φρένας Σωτήρ μου· το γαρ τείχος του κόσμου ανυμνήσαι τολμώ, την άχραντον Μητέρα σου, εν πύργω ρημάτων ενίσχυσόν με, και εν βάρεσιν εννοιών οχύρωσόν με· συ γαρ βοάς των αιτούντων πιστώς τας αιτήσεις πληρούν. Συ ούν μοι δώρησαι γλώτταν, προφοράν, και λογισμόν ακαταίσχυντον· πάσα γαρ δόσις ελλάμψεως παρά σου καταπέμπεται φωταγωγέ, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον.

Κοντάκιον
Ήχος πλ. δ’.

Τη Υπερμάχώ Στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια, αναγράφω σοι η πόλις σου, Θεοτόκε• αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον, εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον, ίνα κράζω σοι• Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Δοξαστικό Εσπερινού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Οκτάηχον (Arabic+Greek+English)
Ψάλλουν George Theodoridis – Rassem El Massih – Stephen Esper – Nicholas J. Jones – Amjad Khalil