iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Άγιος Αλέξανδρος «Νιέφσκι», Ο Θεός δεν βρίσκεται στη δύναμη αλλά στην αλήθεια.

Αλέξανδρος Νιέφσκι св Александр Невский St. Alexander Nevsky3-ikona-22884

Άγιος Αλέξανδρος «Νιέφσκι»
Εορτάζει στις 23 Νοεμβρίου

Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Αλεξάνδρου «Νιέφσκι»
Εορτάζει στις 30 Αυγούστου

Το 1240 ο σουηδικός στρατός έκανε επιδρομή στη ρωσική γη, με στόχο να αποκτήσει τον έλεγχο του Νέβα και της Λάντογκα, ενώ ο ευσεβής κνέζης Αλέξανδρος Νιέφσκι, περιτριγυρισμένος από μια μικρή ομάδα στρατιωτών, δεν είχε χρόνο να συγκροτήσει τον στρατό του.  Προσευχήθηκε στον ναό της Αγίας Σοφίας λέγοντας τον ψαλμό του Δαβίδ: « Δίκασον, Κύριε, τους αδικούντας με• πολέμησον τους πολεμούντας με. Επιλαβού όπλου και θυρεού και ανάστηθι εις την βοήθειαν μου. ΄Εκχεον ρομφαίαν και σύγκλεισον εξ εναντίας των καταδιωκόντων με• είπον τη ψυχή μου Σωτηρία σου εγώ είμι. Αισχυνθήτωσαν και εντραπήτωσαν οι ζητούντες την ψυχήν μου• αποστραφήτωσαν εις τα οπίσω και καταισχυνθήτωσαν οι λογιζόμενοι μοι κακά. Γενηθήτωσαν ωσεί χνούς κατά πρόσωπον ανέμου και άγγελος Κυρίου εκθλίβων αυτούς. Γενηθήτω η οδός αυτών σκότος και ολίσθημα και άγγελος Κυρίου καταδιώκων αυτούς Ότι δωρεάν έκρυψαν μοι διαφθοράν παγίδος αυτών, μάτην ωνείδισαν την ψυχήν μου. Ελθέτω αυτώ παγίς, ήν ού γινώσκει και η θήρα, ήν έκρυψε, συλλαβέτω αυτόν και εν τη παγίδι πεσείται εν αυτή. Η δε ψυχή μου αγαλλιάσεται επί τω Κυρίω, τερφθήσεται επί τω σωτηρίω αυτού. Πάντα τα οστά μου ερούσι• Κύριε, Κύριε, τίς όμοιος σοι;» (Ψαλμ. 34). Έχοντας εμπιστοσύνη στην Αγία Τριάδα ο κνέζης είπε στον ολιγάριθμο στρατό του πριν από τη μάχη, «Ο Θεός δεν βρίσκεται στην δύναμη αλλά στην αλήθεια». «Ούτοι εν άρμασι, και ούτοι εν ίπποις` ημείς δε εν ονόματι Κυρίου Θεού ημών επικαλεσόμεθα». (Ψαλμός ιθ΄8).

Αλέξανδρος Νιέφσκι св Александр Невский St. Alexander Nevsky3-ikona-801136_originalΤα ξημερώματα στις 15 Ιουλίου, πριν από την έναρξη της μάχης, η φρουρά είδε στο ποτάμι ένα καράβι με στρατιώτες των περασμένων αιώνων με επικεφαλείς τους αγίους Μπόρις και Γκλέμπ, οι οποίοι κατέφθαναν για να βοηθήσουν τον Αλέξανδρο Νιέφσκι. Οι Σουηδοί δεν πρόλαβαν καλά-καλά να βγουν από τα πλοία τους (ο Νέβας είναι πλωτός ποταμός) συνετρίβησαν, έπαθαν καταστροφή ακόμη και από την άλλη μεριά του ποταμού, όπου δεν βρισκόταν ούτε ένας Ρώσος στρατιώτης.

Αυτήν ήταν η μάχη του ποταμού Νέβα που έγινε στις 15 Ιουλίου 1240 μ. Χ. Από την ημέρα εκείνη ο Αλέξανδρος πήρε το προσωνύμιο Νιέφσκι που σημαίνει «από τον Νέβα». Οι σουηδικές επεκτατικές βλέψεις σταμάτησαν για πολλά χρόνια, μέχρι την εποχή του Μεγάλου Πέτρου.

Δύο χρόνια αργότερα οι Τεύτονες Ιππότες αφού είχαν καταλάβει τη Λιβονία, δηλαδή τη σημερινή Λετονία και Εσθονία, πήραν την ευλογία του πάπα και επιτέθηκαν στο Πσκόβ, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ, όταν το κατέλαβαν, εξόντωσαν όλο τον πληθυσμό της, χωρίς να λυπηθούν παιδιά, γυναίκες και γέρους. Έπειτα κινήθηκαν απειλητικά προς την πρωτεύουσα. Ο ρωσικός λαός ξεσηκώθηκε και θορυβημένος από τη χειρότερη εισβολή που είχε γνωρίσει ανάγκασε τους βογιάρους να επαναφέρουν στη διοίκηση του πριγκιπάτου τον Αλέξανδρο Νιέφσκι. Οι βογιάροι φοβούμενοι τη λαϊκή αποδοχή του Νιέφσκι, μετά τη μάχη του Νέβα, τον είχαν αναγκάσει σε παραίτηση. Ο Αλέξανδρος Νιέφσκι κήρυξε παλλαϊκή επιστράτευση εναντίον των καθολικών Γερμανών που έρχονταν ως καταστροφείς της ορθόδοξης πίστης και της ρωσικής ψυχής. Αρχηγός των Τευτόνων ιπποτών ήταν ο Χέρμαν Φον Μπουξχέβντεν, θεωρούμενος ως αήττητος. Αυτός είχε υποσχεθεί στους καθολικούς ιερωμένους που τον ακολουθούσαν ότι θα παρέδιδε τη ρωσική γη στην καθολική εκκλησία. Ο Νιέφσκι γνώριζε ότι δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο τους σιδερόφρακτους γερμανούς ιππότες, γι’ αυτό τους παρέσυρε στην παγωμένη λίμνη Πέιπους, όπου δόθηκε ”η Μάχη των Πάγων”, στις 5 Απριλίου του 1242 μ. Χ., μια μάχη-τέχνασμα, αφού τα άλογα των σιδερόφρακτων ιπποτών ακινητοποιήθηκαν και αχρηστεύτηκαν.Όσοι προσπάθησαν να σωθούν πνίγηκαν από το βάρος των όπλων τους.

Η νίκη στη Μάχη των Πάγων εδραίωσε την ελευθερία των Ρώσων, ανέκοψε κάθε επέκταση των Λατίνων και του παπισμού προς την ανατολική Ευρώπη και διέσωσε ολόκληρο τον Ορθόδοξο Ρωσικό αλλά και σλαβικό κόσμο από τον εκλατινισμό και την επέκταση αυτής της έννοιας του «μεσαίωνα». Το έτος 1242 θεωρείται από πολλούς, ως το έτος εκκίνησης για να γίνει η Ρωσία το μεγάλο έθνος που ξέρουμε σήμερα. Ο Αλέξανδρος Νιέφσκι και ο αδελφός του Αντρέι έγιναν κύριοι ολόκληρης της Ρωσίας το 1248 μ.Χ. Δίκαια θεωρείται ως ο σπουδαιότερος Ρώσος όλων των εποχών. Λέγεται πως ο Αλέξανδρος κατάφερε τον Σαρτάκ (γιο και διάδοχο του Μεγάλου Μπατού Χαν) να βαπτισθεί χριστιανός, αλλά δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις. Η ρωσική ορθόδοξη εκκλησία ανακήρυξε τον Αλέξανδρο Νιέφσκι άγιο, το 1547. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 23 Νοεμβρίου.

Χαρακτηριστικό της μεγάλης τιμής που απολάμβανε ο Νιέφσκι επί Σοβιετικής Ένωσης, ήταν και το γεγονός πως η καλύτερη ταινία της σοβιετικής περιόδου θεωρείται ο «Αλέξανδρος Νιέφσκι » του διάσημου Ρώσου σκηνοθέτη Σεργκέι Αϊζενστάιν, (1938 ) δημιουργού των κλασικών ταινιών, όπως το Θωρηκτό Ποτέμκιν, Οκτώβρης, Απεργία, Ιβάν ο Τρομερός κ.ά.. Την ταινία είχε παραγγείλει ο ίδιος ο Στάλιν, για να τονώσει το ρωσικό φρόνημα, εν αναμονή της χιτλερικής εισβολής (1941). Σε μουσική επένδυση Σεργκέι Προκόφιεφ, που αναγνωρίστηκε από τους κριτικούς, ως ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Αλέξανδρος Νιέφσκι св Александр Невский St. Alexander Nevsky3-ikona-file

Ψαλμός ΛΔ΄. 34

Αλέξανδρος Νιέφσκι св Александр Невский St. Alexander NevskyAlexander nev.4444jpgΔίκασον, Κύριε, τους αδικούντας με· πολέμησον τους πολεμούντας με. Επιλαβού όπλου και θυρεού και ανάστηθι εις την βοήθειαν μου. ΄Εκχεον ρομφαίαν και σύγκλεισον εξ εναντίας των καταδιωκόντων με· είπον τη ψυχή μου Σωτηρία σου εγώ είμι. Αισχυνθήτωσαν και εντραπήτωσαν οι ζητούντες την ψυχήν μου· αποστραφήτωσαν εις τα οπίσω και καταισχυνθήτωσαν οι λογιζόμενοι μοι κακά. Γενηθήτωσαν ωσεί χνούς κατά πρόσωπον ανέμου και άγγελος Κυρίου εκθλίβων αυτούς. Γενηθήτω η οδός αυτών σκότος και ολίσθημα και άγγελος Κυρίου καταδιώκων αυτούς Ότι δωρεάν έκρυψαν μοι διαφθοράν παγίδος αυτών, μάτην ωνείδισαν την ψυχήν μου. Ελθέτω αυτώ παγίς, ήν ού γινώσκει και η θήρα, ήν έκρυψε, συλλαβέτω αυτόν και εν τη παγίδι πεσείται εν αυτή. Η δε ψυχή μου αγαλλιάσεται επί τω Κυρίω, τερφθήσεται επί τω σωτηρίω αυτού. Πάντα τα οστά μου ερούσι· Κύριε, Κύριε, τίς όμοιος σοι; Ρυόμενος πτωχόν εκ χειρός στερεωτέρων αυτού και πτωχόν και πένητα από των διαρπαζόντων αυτόν. Αναστάντες μοι μάρτυρες άδικοι, ά ουκ εγίνωσκον ηρώτων με. Ανταπεδίδοσαν μοι πονηρά αντί αγαθών και ατεκνίαν τη ψυχή μου. Εγώ δε, εν τω αυτούς παρενοχλείν μοι, ενεδυόμην σάκκον και εταπείνουν εν νηστεία την ψυχήν μου και η προσευχή μου εις κόλπον μου αποστραφήσεται. Ως πλησίον, ως αδελφώ ημετέρω, ούτως ευηρέστουν· ως πενθών και σκυθρωπάζων, ούτως εταπεινούμην. Και κατ΄εμού ευφράνθησαν και συνήχθησαν· συνήχθησαν επ΄εμέ μάστιγες και ουκ έγνων. Διεσχίσθησαν και ού κατενύγησαν. Επείρασαν με, εξεμυκτήρισαν με μυκτηρισμώ, έβρυξαν επ΄ εμέ τους οδόντας αυτών. Κύριε, πότε επόψει; αποκατάστησον την ψυχήν μου από της κακουργίας αυτών, από λεόντων την μονογενή μου. Εξομολογήσομαι σοι εν εκκλησία πολλή, εν λαώ βαρεί αινέσω σε. Μη επιχαρείησαν μοι οι εχθραίνοντες μοι αδίκως, οι μισούντες με δωρεάν και διανεύοντες οφθαλμοίς. Ότι εμοί μεν ειρηνικά ελάλουν και επ΄οργήν δόλους διελογίζοντο. Και επλάτυναν επ΄εμέ το στόμα αυτών· είπον· Εύγε, εύγε, είδον οι οφθαλμοί ημών! Είδες, Κύριε, μη παρασιωπήσης· Κύριε, μη αποστής απ΄εμού. Εξεγέρθητι, Κύριε και πρόσχες τη κρίσει μου, ο Θεός μου και ο Κύριος μου, εις την δίκην μου. Κρίνον με, Κύριε, κατά την δικαιοσύνην σου, Κύριε, ο Θεός μου και μη επιχαρείησαν μοι. Μη είποισαν εν καρδίαις αυτών· Εύγε, εύγε τη ψυχή ημών· μη δε είποιεν· Κατεπίομεν αυτόν. Αισχυνθείησαν και εντραπείησαν άμα οι επιχαίροντες τοις κακοίς μου· Ενδυσάσθωσαν αισχύνην και εντροπήν οι μεγαλορρημονούντες επ΄εμέ. Αγαλλιάσθωσαν και ευφρανθήτωσαν οι θέλοντες την δικαιοσύνην μου και ειπάτωσαν διαπαντός. Μεγαλυνθήτω ο Κύριος, οι θέλοντες την ειρήνην του δούλου αυτού. Και η γλώσσα μου μελετήσει την δικαιοσύνην σου, όλην την ημέρα τον έπαινον σου.

Advertisements


Άγιος Αμφιλόχιος Ικονίου, Ένας που επιδιώκει την σωτηρία της ψυχής του όλα τα βλέπει «σκύβαλα» και δεν επιδιώκει αξιώματα.

Άγιος Αμφιλόχιος Ικονίου ήταν εξάδελφος του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, θείος της αγίας Διακοννίσης Ολυμπιάδος, και φίλος του Μεγάλου Βασιλείου (403)

Εορτάζει στις 23 Νοεμβρίου

Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου_Saint Amphilochius of Iconium_Св Амфилохий Иконийский_წმინდა ამფილოქე იკონიელი_0_96184_b61881af_LΟ Ιερός Αμφιλόχιος γεννήθηκε στην Καισάρεια το 340. Όταν ήλθε σε ηλικία, μίσησε όλα τα εγκόσμια και προτίμησε τον Χριστό. Πήγε στη Μονή της Αγίας Θέκλης στη Σελεύκεια, και στη συνέχεια πήγε στην Καππαδοκία κοντά στο χωριό Οζίζαλα. Εκεί στον έρημο αυτόν τόπο άρχισε την ασκητική του ζωή. Νήστευε, αγρυπνούσε, προσευχόταν διαρκώς με δάκρυα, κοιμόταν χάμω και έκανε κάθε σκληραγωγία και άσκηση. Με αυτήν την άσκηση άρχισε να κτίζει Εκκλησία στο όνομα της Αειπαρθένου Μαρίας. Εκεί έζησε τρία χρόνια από το 370 – 373.

Κατά το διάστημα, που αγωνιζόταν στην άσκηση, απέθανε ο Επίσκοπος του Ικονίου, ονόματι Ιωάννης. Τότε ο προνοητής των απάντων, ο Θεός, έστειλε Άγγελο και λέγει προς τον Άγιο:

-Αμφιλόχιε, πήγαινε στην Μητρόπολι του Ικονίου να γίνεις, βοσκός των λογικών μου προβάτων.

Ο Άγιος άκουσε μεν την θεία φωνή, αλλά ως ταπεινός, δεν είχε προθυμία να υπάγει, γιατί νόμιζε, ότι δεν ήταν άξιος για ένα τόσο μεγάλο αξίωμα. Και τη δεύτερη νύχτα ακούει πάλι την ίδια φωνή του Αγγέλου. Και πάλιν, όμως είχε αμφιβολία μήπως ήταν απάτη του δαίμονος. Αλλά ήλθε και την τρίτη νύχτα και του λέγει:

-Μην εναντιώνεσαι στο Θείο πρόσταγμα, Αμφιλόχιε, διότι η χάρις του Αγίου Πνεύματος σε ψήφισε Επίσκοπο.

– Εάν είσαι, λέγει ο Αμφιλόχιος, Άγγελος του Θεού, μείνε να κάνουμε μαζί προσευχή. Ο Άγγελος δέχθηκε. Τότε σηκώθηκε ο Αμφιλόχιος, έσκυψε το κεφάλι και είπε: «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης Αυτού». Ο Άγγελος πιάνει από το χέρι τον Αμφιλόχιο και πήγαν στο ναό, όπου οι πόρτες άνοιξαν μόνες τους.Φως πλούσιο περιέλουσε το ναό, που γέμισε από ένα πλήθος άνδρες με άσπρους χιτώνες. Στη συνέχεια όλοι αυτοί τον οδήγησαν στο θυσιαστήριο, του έδωσαν στα χέρια του αυτό που κρατούσαν, που έμοιαζε να είναι το Ευαγγέλιο, ενώ του είπαν την ευχή ο Κύριος «είη μετά σου». Ένας από το χορό των ανδρών που προΐστατο έκανε τη σύσταση να προσευχηθούν, ώστε να φοιτήσει το Άγιο Πνεύμα στον υποψήφιο. Τότε όλοι προσευχήθηκαν και αφού απάντησαν το «Ειρήνη σοι» έφυγαν στη μέση της νύχτας. Την υπόλοιπη νύχτα ο Αμφιλόχιος σκεφτόταν το συμβάν, ώσπου χτύπησε το τάλαντο «τους αδελφούς αφυπνίζον». Πήγε στο ναό και σε όλη τη Λειτουργία έμεινε άφωνος, πεσμένος καταγής. Μετά από αρκετή ώρα συνήλθε, ενώ το πρόσωπο του φωτιζόταν «απορρήτω αίγλη».

Η χειροτονία του

Όταν επέστρεψε στο κελί του από το ναό βρήκε επτά επισκόπους που τον περίμεναν με σκοπό να τον χειροτονήσουν επίσκοπο Ικονίου. Οι επτά Επίσκοποι είδαν την θεία οπτασία και αμέσως τον πήραν και τον πήγαν στην Εκκλησία, για να εκτελέσουν εκείνο, που τους πρόσταξε το Πνεύμα το Άγιο. Όταν λοιπόν φόρεσαν τις αρχιερατικές τους στολές, κατάλαβε ο Άγιος τι ήθελαν να κάμουν και τότε τους ομολόγησε ότι Άγγελοι τον χειροτόνησαν την νύχτα. «Εν γαρ τη νυκτί ταύτη Άγγελοι Θεού εχειροτόνησάν με Επίσκοπον Ικονίου». Όταν άκουσαν αυτά οι Επίσκοποι, έμειναν εκστατικοί, θαύμασαν για το παράξενο αυτό συμβάν και κατάλαβαν ότι ήταν θέλημα Θεού η Χειροτονία του. Τότε κάλεσαν όλους τους Επισκόπους και τους κληρικούς της επαρχίας και γνώρισαν την υπόθεση σε όλους. Αμέσως όλοι με μια γνώμη και την ψήφο όλων τον ανέβασαν στον θρόνο ως άξιο. Ήταν το έτος 373 κατά τους χρόνους των βασιλέων Ουαλεντιανού και Ουάλεντος. Έφθασε δε μέχρι των χρόνων του Θεοδοσίου του Μεγάλου και των υιών αυτού.

Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης
Αξιώματα και ανθρώπινη δόξα

Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου_Saint Amphilochius of Iconium_Св Амфилохий Иконийский_წმინდა ამფილოქე იკონიელი_23_nov_amphilochius_bishop_of_iconium2Απορώ, πώς μερικοί δίνουν τόση σημασία στην ανθρώπινη δόξα και όχι στην δόξα του Θεού που μας περιμένει, όταν «των ανθρώπων την δόξαν φύγωμεν». Σε τί θα μας ωφελήση, αν αποκτήσουμε και το πιο μεγάλο αξίωμα που υπάρχει και μας εγκωμιάζη όλος ο κόσμος; Θα μας οδηγήσουν στον Παράδεισο τα εγκώμια του κόσμου ή θα μας ωθήσουν στην κόλαση; Τί είπε ο Χριστός; «Δόξαν παρά ανθρώπων ου λαμβάνω»[1]. Σε τί θα με ωφελούσε αν μπορούσα να γίνω από μοναχός ιερομόναχος, δεσπότης, πατριάρχης; Θα με βοηθούσαν τα αξιώματα να σωθώ ή θα ήταν μεγάλο βάρος σε έναν αδύνατο Παΐσιο και θα με γκρέμιζαν στην κόλαση; Εάν δεν υπήρχε άλλη ζωή, μπορούσε να δικαιολογηθή μία τέτοια ανοησία. Ένας όμως που επιδιώκει την σωτηρία της ψυχής του όλα τα βλέπει «σκύβαλα»[2] και δεν επιδιώκει αξιώματα.

Ο Μωυσής, πάρ΄ όλο που ήταν απεσταλμένος από τον Θεό να ελευθερώση τον λαό του Ισραήλ, δεν αξιώθηκε να πάη στην Γη της Επαγγελίας, γιατί έφθασε σε σημείο να αγανακτήση κατά του Θεού εξ αιτίας του λαού. Ζούσε συνέχεια μέσα στην γκρίνια του λαού και μία φορά αγανάκτησε. «Μου ζητούν νερό, είπε. Που να τους βρώ νερό;»[3]. Μά πριν από λίγο χτύπησες την πέτρα και έβγαλες νερό και τους έδωσες! Δύσκολο ήταν; Αλλά είχε μπλέξει με τα θέματα, με τις υποθέσεις του λαού και ξέχασε πόσο νερό είχε βγάλει νωρίτερα, και από τις πολλές σκοτούρες που είχε, δεν το κατάλαβε, για να ζητήση συγχώρεση από τον Θεό. Αν ζητούσε συγχώρεση, θα τον συγχωρούσε ο Θεός. Το να μην πάη στην Γη της Επαγγελίας ήταν ένας μικρός κανόνας από τον Θεό, ένα επιτίμιο για την αγανάκτησή του. Φυσικά ο Θεός τον πήρε στον Παράδεισο και τον τίμησε με το να τον στείλη μαζί με τον Προφήτη Ηλία στο Όρος Θαβώρ, στην Μεταμόρφωση του Κυρίου. Όλα αυτά  βοηθούν να καταλάβουμε πόσο μεγάλο εμπόδιο γίνεται το αξίωμα με τις ευθύνες για την πορεία ενός Χριστιανού προς τον Παράδεισο.

Μερικοί, ενώ εσωτερικά και εξωτερικά θα έπρεπε να είναι όλο χαρά, γιατί οικονόμησε ο Θεός να είναι απαλλαγμένοι από κάθε ευθύνη, αντιθέτως επιδιώκουν ευθύνες και αξιώματα, και όταν δεν τους δίνωνται, τσιγαρίζονται και φθείρουν και την ψυχή τους και το σώμα τους, τον ναό του Θεού[4] κατά τον Απόστολο Παύλο. Ενώ ο Χριστός τους ετοιμάζει την ουράνια δόξα, αυτοί θέλουν να περάσουν στον Παράδεισο δια μέσο της δόξης των ανθρώπων.

Ίσως όμως μου πούν μερικοί: «Γιατί άλλοι δοξάζονται και από ανθρώπους, δοξάζονται μετά και από τον Θεό;»Στην ουσία κανείς δεν θα δοξασθή από τον Θεό, όταν θέλη την ανθρώπινη δόξα. Να μην επιδιώκη ποτέ κανείς μόνος του ευθύνες. Όταν τον απαλλάσσουν από ευθύνες, θα πρέπη να χαίρεται, γιατί κανονικά θα έπρεπε να στενοχωριέται για τις ευθύνες που είχε. Αν δεν χαίρεται, σημαίνει ότι υπάρχει μέσα του ύπουλα η υπερηφάνεια. Να μην επιδιώκουμε ποτέ αξιώματα, για να δοξασθούμε από αυτά, γιατί αυτό φανερώνει αρρώστια προχωρημένη. Δείχνει ότι βαδίζουμε αρρωστημένα άλλο δρόμο από τον δρόμο της ταπεινοφροσύνης που βάδισαν οι Άγιοι Πατέρες και έφθασαν στον Παράδεισο.

Έχουμε πλήθος Αγίων Πατέρων που απέφευγαν τις ευθύνες· ηγουμενίες, ιερωσύνη και αρχιερωσύνη. Άλλοι έκοβαν τα χέρια, άλλοι τις μύτες, άλλοι τα αυτιά και άλλοι τις γλώσσες, για να μην είναι αρτιμελείς και τους χειροτονήσουν. Άλλους τους ξεσκέπαζαν τις καλύβες και τους χειροτονούσαν από πάνω, άλλους τους χειροτονούσαν από μακριά, όπως τον Άγιο Αμφιλόχιο.
Ενώ είχαν μόρφωση και αγιότητα, επειδή όμως είχαν νιώσει την μεγάλη αξία της ψυχής, καθώς και το μεγάλο βάρος των ευθυνών, που γίνεται μεγάλο εμπόδιο για να σωθή ο άνθρωπος, Γι’ αυτό τις απέφευγαν. Αυτοί βρήκαν τον κανονικό δρόμο.

Και στο Άγιον Όρος μερικοί θεωρούν την ιερωσύνη εμπόδιο στην πνευματική ζωή, γιατί εκτός των άλλων υποχρεώσεων είναι υποχρεωμένοι να πάνε, όταν έρθη ένας δεσπότης, ή να πάνε στα πανηγύρια –πνευματικά βέβαια πανηγύρια, αλλά και αυτά  δεν αναπαύουν.

– Τί φταίει, Γέροντα, όταν πνευματικοί άνθρωποι, ενώ δεν αγαπούν τα χρήματα, επιδιώκουν όμως την δόξα; Ισχύει αυτό που έλεγαν οι Αρχαίοι Έλληνες: «Πολλοί εμίσησαν τον πλούτον, την δόξαν ουδείς»[5];

– Το κεφάλι το άδειο φταίει! Αυτή είναι κενή δόξα. Το «πολλοί εμίσησαν τον πλούτον…» είναι κοσμική νοοτροπία· δεν χωράει στην πνευματική ζωή. Αυτά  τα έλεγαν οι Αρχαίοι Έλληνες που δεν γνώριζαν τον αληθινό Θεό. Στην πνευματική ζωή η δόξα πρέπει να εξαφανισθή. Μεγαλύτερη ατιμία από αυτή που υπέφερε ο Χριστός υπέφερε κανείς; Οι Πατέρες την ατιμία ζητούσαν και τους τιμούσε ο Θεός. Αυτοί ακόμη στο κοσμικό στάδιο βρίσκονται. Ποδόσφαιρο παίζουν. ΠΑΟΚ-ΑΕΚ-ΔΟΞΑ! Η δόξα που αναφέρει στο Ευαγγέλιο έχει αγάπη και ταπείνωση. «Δόξασόν σου τον υιόν, λέει, ίνα και ο υιός σου δοξάση σέ… αυτή δε εστίν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσι σε τον μόνον αληθινόν Θεόν»[6]. Ζητούσε δηλαδή ο Χριστός από τον Θεό να γνωρίσουν οι άνθρωποι τον Λυτρωτή τους, για να σωθούν. Σήμερα οι περισσότεροι ενδιαφέρονται πώς να αποκτήσουν από παντού δόξα. Δόξα από ΄δώ, δόξα από ΄κεί, και τελικά καταλήγουν σέ… λόξα από ΄δώ, λόξα από ΄κεί. Αυτό είναι που είπε ο Χριστός: «Δόξαν παρά αλλήλων λαμβάνοντες»[7], «πλανώντες και πλανώμενοι»[8]. Με κάτι τέτοια μου έρχεται να κάνω εμετό. Σε τέτοια ατμόσφαιρα δεν μπορώ να ζήσω ούτε είκοσι τέσσερις ώρες.

[1]. Ιω. 5, 41.
[2]. Φιλιπ. 3, 8.
[3]. Βλ. Αριθμ. 20, 10.
[4]. Βλ. Ά΄ Κορ. 3, 16.
[5]. Γνωμικό του Κλεοβούλου, τυράννου της αρχαίας πόλεως Λίνδου της Ρόδου, ενός από τους επτά σοφούς (6ος αι. π.Χ.).
[6]. Ιω. 17, 1 κ.ε.
[7]. Ιω. 5, 44.
[8]. Β΄ Τίμ. 3, 13.

(Όσιος Παΐσιος: Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο. ΛΟΓΟΙ Α’ – Ι.Ησυχαστήριον – Σουρωτή Θεσσαλονίκης).

Απολυτίκιο Αγίου Αμφιλοχίου Ικονίου:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Σοφίας την έλλαψιν ως καθαρός μυηθείς, δογμάτων ορθότητος φωτοειδείς αστραπάς εκλάμπεις τοις πέρασι• συ γαρ την εν Τριάδι ομοούσιον φύσιν εκήρυξας, ασυγχύτως καθελών τας αιρέσεις. Διό σε, ιεράρχα Αμφιλόχιε, Χριστός εδόξασε.


Ο Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας ένας ήλιος αγάπης, ένα ζωντανό ”ευαγγέλιο” του Χριστού

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы_

Η Είσοδος του Οσίου Πατρός ημών Ιακώβου της Ευβοίας, εραστή της ησυχίας και της προσευχής στα Άγια των Αγίων, στην Βασιλεία των Ουρανών

Εκοιμήθη στις 21 Νοεμβρίου και εορτάζει στις 22 Νοεμβρίου

Αχ, πάτερ μου, να βλέπατε τι γίνεται την ώρα του Χερουβικού, θα φεύγατε όλοι… Αοράτως ανεβοκατεβαίνουν άγγελοι και πολλές φορές αισθάνομαι τις φτερούγες τους να χτυπούν στους ώμους μου!”

Έλεγε ο γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης της Ευβοίας (1920-1991): «Πίστη και προσευχή!
Έχετε πίστιν Θεού. Αιτείτε και δοθήσεται υμίν. Αυτή η πίστη με βοηθάει και με σώζει 70 χρόνια. Δεν πρέπει παιδιά μου να έχει κανείς αμφιβολίες ούτε δυσπιστίες. Να έχετε πίστη Θεού ως κόκκον σινάπεως και ότι ζητήσετε ο Θεός θα σας το δώσει. Πάντα η προσευχή στηρίζει. Να μη δειλιώμε, να μη φοβόμαστε. Ει ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ημών.
Καμμιά προσευχή, παιδιά μου, δεν πάει χαμένη. Κι εμένα αυτή η προσευχή με κράτησε τόσα χρόνια.
Εκεί που προσευχόμουν, λέγω «να μου δώση πίστη». Πιστεύω από παιδί, αλλά θέλω να με δώση πίστη. Εκεί μέσα που προσευχόμουν, τι έπαθα και μου ήρθε! (στο νου εκείνο που λέγει στο Ευαγγέλιο): «Όταν προσεύχεσαι να λες, Κύριε, πρόσθεσε πίστη». Με συγχωρείτε, παιδιά μου, εγώ δεν το ‘χα διαβάση στα χαρτιά μας, εκείνα τα χρόνια δεν είχαμε τίποτε, μια Σύνοψη είχα μόνο, ό,τι είχαμε τα αφήσαμε στην πατρίδα μου στην Μικρά Ασία και εδώ δεν είχαμε τίποτε… Πίστη και προσευχή, τέκνον μου, πίστη και προσευχή! Πάντοτε λέω δόξα σοι ο Θέος. Πάντοτε με την υπομονή μου, με την πίστη μου στον Θέο, ”είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον”! Εκείνος ξέρει τι θα περάσω… έχω πολλές παθήσεις αλλά δεν τα λογαριάζω τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν. Δεν τα υπολόγιζω καθόλου… »

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -πολυχρονιας7Μην απελπίζεσαι, ο Θεός βλέπει την ψυχή σου και θα σε βοηθήσει. «Τις ήλπισεν εις τον Κύριον και κατησχύνθη!… έχετε την ελπίδα σας εις τον επί ξύλου τανυθέντα Ιησού Χριστό» και όλα θα έλθουν κατ’ ευχήν.

«Δεν ξέρομε την ημέρα, ουδέ και την ώρα. Γι’ αυτό, επειδή είμαστε προσωρινοί άνθρωποι, ας φροντίζωμε για την ψυχή μας, που είναι πράγμα αθάνατο. Πεθαίνουν οι άνθρωποι, αλλά πώς πεθαίνουν; Πεθαίνομε, αλλά να είμαστε κοντά στον Χριστό. Να αγωνιζώμαστε με προσευχή, με αγάπη».

«Παιδιά μου, σήμερα οι καιροί είναι δύσκολοι, οι ημέρες πονηρές. Γι’ αυτό, ν’ αγωνιζώμαστε. Αν δεν αγωνιζώμαστε, πώς θα σωθούμε;».

«Να κάνετε πάντοτε προσευχή και να ‘χετε πάντα την ελπίδα στον Θεό. Θα σας βοηθήση η Χάρις της Παναγίας, του οσίου Δαυΐδ και του αγίου Ιωάννου του Ρώσσου. Για όλο τον κόσμο κάνομε προσευχές και οι προσευχές στηρίζουν».

Πηγή: (Από το βιβλίο: Ο Γέρων Ιάκωβος. Διηγήσεις-Νουθεσίες-Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» Ορθόδοξο βίωμα 4, 2016.)

Διήγηση π. Γεωργίου Ευθυμίου

Ο πρεσβ. Γεώργιος Ευθυμίου μας λέει για τον άγιο γέροντα Ιάκωβο:

Ο μακαριστός Γέρων, ήταν κυριολεκτικώς ένα ζωντανό ”ευαγγέλιο”, στη ζωή του ενεσάρκωσε το λόγο της αληθείας. Ενθυμούμαι αυτό, που μου έλεγε τους τελευταίους μήνες προ της τελευτής του και που μου το άφησε ως υποθήκη, γι’ αυτό δε κι εγώ το αναφέρω χάριν των ευσεβών αδελφών Κυπρίων:
Πάτερ Γεώργιε, οσάκις αντιμετωπίζεις δοκιμασίες, πειρασμούς και θλίψεις, να προσεύχεσαι υπέρ των πειραζόντων, υπέρ των διωκτών, να τους συγχωρείς και να υπομένεις τον πειρασμό.
Και, πραγματικά, αυτό το τρίπτυχο, δηλαδή η προσευχή, η συγγνώμη και η υπομονή, είναι ο θεοφιλής τρόπος αντιμετώπισης των καταστάσεων αυτών. Ο τρόπος αυτός και τον υφιστάμενο τον πειρασμό βοηθεί, αλλά και τον πειράζοντα οδηγεί τελικά στη μετάνοια.
Μιλώντας μας για την αντιμετώπιση των πειρασμών ο Γέρων Ιάκωβος πάντοτε μας ανέφερε τους λόγους του αδελφοθέου Ιακώβου στην Καθολική επιστολή του: «Πάσαν χαράν ήγήσασθε, αδελφοί μου, οταν πειρασμοίς περιπέσητε ποικίλοις, γινώσκοντες οτι τό δοκίμιον υμών της πίστεως κατεργάζεται ύπομονήν».

Όταν ήσουν μαζί του, αισθανόσουν ότι είχες μπροστά σου μια ανοικτή αγκαλιά, ένα άνθρωπο που πραγματικά σ’ έβλεπε ως εικόνα Θεού κι είχε πάντοτε να σου απευθύνει λόγο καλό, λόγο παρηγοριάς, λόγο τρυφερότητας, λόγο αγάπης. Πραγματικά αφοσιωνόταν στον κάθε ένα, που πήγαινε κοντά του κι αποκαλούσε τον κάθε ένα με το μικρό του όνομα.

Συνέντευξη του κ Κλείτου Ιωαννίδη με τον πρεσβ. Γεώργιος Ευθυμίου, Επιστημονικός βοηθός της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (πτυχ. θ. και φ.) για τον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη

Διηγήσεις π. Χριστοδούλου Δημητρίου

Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -DSC_9184Οι ιστορίες του ήταν όλες πολύ χαριτωμένες, στα δε λόγια του συνεχώς πρόσθετε τη φράση «με συγχωρείτε», την οποία έλεγε με τέτοια ευγένεια και τέτοια γλυκύτητα, που πραγματικά έρρεε μέλι από το στόμα του.
Ο Γέρων Ιάκωβος έκρυβε επιμελώς το διορατικό του χάρισμα, γι’ αυτό και μιλούσε παραβολικώς. Θα σας αφηγηθώ ένα χαρακτηριστικό περιστατικό.
Πήγα μια φορά στο Γέροντα Ιάκωβο μαζί μ’ ένα φοιτητή. Στο δρόμο ο νέος αυτός έκανε κάποιες απροσεξίες και κοιτούσε πονηρά. Αυτό, φυσικά, δεν το γνώριζα εγώ’ μόνο ο ίδιος το ήξερε. Αργότερα, ενώ μιλούσαμε με το Γέροντα Ιάκωβο, ο μακαριστός Γέρων στράφηκε προς το φοιτητή και του είπε:
-Παιδί μου, αυτό το μάτι μου είναι πολύ πονηρό. Αρέσκεται να βλέπει σκηνές άπρεπες. Πολλές φορές προσεύχομαι στον Όσιο Δαβίδ ν’ απομακρύνει αυτή τη πονηρία από τον οφθαλμό μου και να μου δώσει ταπεινό φρόνημα.
Οπότε βλέπω το φοιτητή να σηκώνεται, ενώ εμείς δεν είχαμε καταλάβει τίποτε, να πηγαίνει προς το Γέροντα Ιάκωβο -είμαστε στην τραπεζαρία όταν μας μιλούσε- να παίρνει το χέρι του, να το ασπάζεται και να του λέει: «Συγχώρησέ με, πατέρα Ιάκωβε, γι’ αυτό που έκανα, συγχώρησε με». Του είπε τότε ο Γέρων Ιάκωβος: «Παιδί μου, ο Θεός, με τις ευλογίες του Οσίου Δαβίδ, συγχωρεί. Να είσαι πιο προσεκτικός». Κι άρχισε να τον νουθετεί περί της προσοχής των οφθαλμών.

Το επόμενο, που θα σας αφηγηθώ, αφορά εμένα τον ίδιο προσωπικά. Για μένα ο Γέρων Ιάκωβος ήταν πατέρας. Έτσι, δυο φορές του είχα ζητήσει να βγάλουμε μια φωτογραφία μαζί, ως ενθύμιο. Αλλά κάθε φορά μου έλεγε, λόγω της μεγάλης ταπείνωσης του: «Τι να την κάνεις τη φωτογραφία; Ποιος είμαι εγώ, για να βγάλεις φωτογραφία μαζί μου»; Την τρίτη φορά, που του διατύπωσα ξανά την ίδια επιθυμία -είμαστε έξω στον κήπο της Μονής, τον οποίο υπεραγαπούσε- μου είπε πάλι: «Παιδί μου, ποιος είμαι εγώ ο ανάξιος, που θέλεις να μ’ έχεις στη φωτογραφία; Είμαι και κουρασμένος τώρα. Θα βγάλουμε κάποτε μια φωτογραφία».
Εγώ, κύριε Ιωαννίδη, πικράθηκα. Κι έκανα τις εξής σκέψεις: «Ποιος είσαι εσύ, που θα βγάλεις φωτογραφία μ’ ένα άγιο; Ποιος είσαι εσύ, που θα καυχάσαι ίσως κάποτε ότι φωτογραφήθηκες μαζί μ’ ένα άγιο»; Αυτές κι άλλες σκέψεις έκαμνα κι ήμουν πράγματι πολύ πικραμένος, τόσο πικραμένος, που δάκρυσα.
Ο Γέρων Ιάκωβος ο οποίος είχε ήδη αρχίσει ν’ ανεβαίνει τη σκάλα προς το κελί του, σταμάτησε, γύρισε πίσω και μου είπε:
-Πάτερ Χριστόδουλε, αυτά που σκέφτεσαι είναι λάθος. Έλα να βγάλουμε φωτογραφία, να μην επιστρέψεις πικραμένος στην Κύπρο και να λες ότι ο πατήρ Ιάκωβος δεν σ’ αγαπά. Κι όχι μια φωτογραφία να βγάλουμε, αλλά και δυο και τρεις.
Έτσι βγάλαμε μαζί φωτογραφίες, οι οποίες τώρα είναι για μένα μια ευλογία.

πρ.Χρ.Δ.: Όταν κάποτε μας περιέγραφε διάφορες ταλαιπωρίες, που είχε από τις ασθένειες του, κάποιος απ’ αυτούς που είμαστε εκεί, ένας νεαρός, έκανε την εξής σκέψη: «Αυτός που έχει τόση παρρησία στον Όσιο Δαβίδ, ο οποίος κάμνει τόσα θαύματα, πώς γίνεται να υποφέρει από τόσες ασθένειες; Γιατί δεν τον θεραπεύει ο Όσιος»;
Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -DSC_9184ee1c960335a116795e4fed3a3ff3a250Ο Γέρων Ιάκωβος, διορατικός, διάβασε αμέσως τη σκέψη εκείνου του νέου και του είπε: «Παιδί μου, ο Θεός επιτρέπει να ταλαιπωρηθεί το σαρκίον μου, το οποίο επί εβδομήντα τόσα χρόνια φέρω, για ένα και μόνο λόγο’ για να ταπεινωθώ».
Ποιος μιλούσε για ταπείνωση! Ο ταπεινός. Σημειώστε δε ότι στις ασθένειες του πάντοτε έλεγε: «Ζη Κύριος ο Θεός μου».
Όπως ο κάθε άγιος βλέπει πολύ πιο μπροστά απ’ ό,τι μπορούμε να φανταστούμε, έτσι και ο Γέρων Ιάκωβος προείδε την κοίμηση του.
Ήταν η 21η Νοεμβρίου 1991, η ημέρα που τιμούμε τα Εισόδια της Θεοτόκου. Ο Γέρων Ιάκωβος, αδιάθετος ων, δεν τέλεσε τη Θεία Λειτουργία. Έψαλλε, όμως, και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων. Μετά τη Θεία Λειτουργία άρχισε να εξομολογεί.

Την ημέρα εκείνη γινόταν η χειροτονία ενός αδελφού της Μονής και ο Γέρων Ιάκωβος με χαρά περίμενε να μάθει νέα από τη χειροτονία.
Προϊούσης της ημέρας, αφού εξομολογούσε συνεχώς, αισθάνθηκε την ανάγκη να πάει να ξεκουραστεί. Ο τελευταίος, που εξομολόγησε, ήταν ένας αγιορείτης μοναχός, ο οποίος μετά την Εξομολόγηση θα έφευγε από τη Μονή. Ο Γέρων Ιάκωβος, όμως, του είπε:
-Σε παρακαλώ, μείνε, διότι θα σε χρειαστώ το απόγευμα. Πρέπει να μ’ αλλάξεις, να μ’ ετοιμάσεις.
Στις τέσσερις το απόγευμα, την ώρα ακριβώς που περνούσαν την πύλη της Μονής οι μοναχοί, που είχαν πάει για τη χειροτονία, ο Γέρων Ιάκωβος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Μετέβη εις κόλπους Αβραάμ, απ’ όπου με παρρησία -είμαστε σίγουροι γι’ αυτό όλοι όσοι τον γνωρίσαμε- πρεσβεύει στο Θεό για τα πνευματικά παιδιά του και για τον κόσμο όλο.
Είναι γεγονός και ευρέως γνωστό ότι ο Γέρων Ιάκωβος, ενόσω ακόμη ήταν εδώ στη γη μαζί μας, θαυματουργούσε με τη δύναμη και την καθαρότητα της προσευχής του. Αλλά και αμέσως μετά την κοίμηση του άρχισε να πραγματοποιεί νέα θαύματα.
Ο Γέρων Πορφύριος, ο άλλος πνευματικός γίγας της Ορθοδοξίας του εικοστού αιώνα, είπε την ημέρα της κοίμησης του Γέροντος Ιακώβου: «Εκοιμήθη ο Γέρων Ιάκωβος, ένας από τους μεγαλύτερους αγίους του αιώνα μας. Είχε το διορατικό και το προορατικό χάρισμα, τα οποία έκρυβε επιμελώς, για να μη δοξάζεται ο ίδιος».

Συνέντευξη του κ Κλείτου Ιωαννίδη με τον πρεσβ. Χριστόδουλο Δημητρίου για τον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη
πατήρ Χριστόδουλος Δημητρίου, από την κατεχόμενη υπό του Τούρκου εισβολέως πόλη της Αμμοχώστου, πρόσφυγας σήμερα στο χωριό Αυγόρου.

Απολυτίκιον Αγίου Γέροντος Ιακώβου του νέου Ασκητού της Μονής του Οσ. Δαυίδ. Ηχος πλ. δ’

Εν σοί Πάτερ, ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα· λαβών γαρ τον σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ και πράττων εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ’ επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, όσιε Ιάκωβε το πνεύμα σου.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις Λιβισίου θείος βλαστός, χαίροις της Ευβοίας θεοφόρητος θησαυρός, χαίροις μοναζόντων επίσκεψις και σκέπη, πατέρων μέγα κλέος, θείε Ιάκωβε.

Δόξα .. Ήχος β’

Τις αξίως υμνήσει σου της ενάρετου πολιτείας τας αναβάσεις, Ιάκωβε, πάτερ αγγελόμορφε; Των γεηρών γαρ παριδών πάσαν σχέσιν την ψυχήν επτέρωσας προς Κύριον και ως ασώματος επολιτεύσω ΄ σταυρώσας ουν την σάρκα συν ταις επιθυμίαις σύμφυτος γέγονας, θεόφρον, τη παναρρήτω του Κυρίου δόξη’ αυτής και ημάς αξίωσον , όσιε, ταις ευπροσδέκτοις σου πρεσβείαις, προς ον εκ μυχίων καρδίας ηγάπησας.

Ήχος πλ. δ’, Τι υμάς καλεσωμεν

Τι σε ονομάσω Ιάκωβε, προσευχής σημειοφόρον, ασιτείας τιμητήν, της απλότητος πυξίον, ησυχίας εραστήν, σοφίαν Παρακλήτου τον δεξάμενον, πτωχείαν αρετών τον βδελυξάμενον, συ γαρ ως μύστης της χάριτος και χαρμονής θείας έμπλεως, ικέτευε του σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας «Ήθελα να πάω στους Αγίους Τόπους, να εύρω μία σπηλιά…»
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/21/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%85%CE%B2%CE%BF%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%AE/
«Εγώ διετάχθην από τον Θεό να σε θεραπεύσω, ήταν σήμερον να φύγεις αλλά εγώ σε άφησα για την αύριο.» Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος ο Ομολογητής
https://iconandlight.wordpress.com/2017/05/26/%CE%B5%CE%B3%CF%8E-%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CF%84%CE%AC%CF%87%CE%B8%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B8%CE%B5%CF%8C-%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CE%B5-%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5/
Ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης μιλάει για θαύματα του οσίου Δαυΐδ
https://iconandlight.wordpress.com/2014/10/31/%CE%BF-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82-%CF%84%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CE%B3%CE%B9/
Συλλειτουργούσε κάθε νύχτα και ζούσε με την Αγία Τριάδα…Άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης της Εύβοιας
https://iconandlight.wordpress.com/2013/11/21/%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CE%BD%CF%8D%CF%87%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B5/
Έχετε πίστιν Θεού.Ει ο Θεός μεθ’ ημών ουδείς καθ’ ημών.Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης
https://iconandlight.wordpress.com/2014/11/22/%CE%AD%CF%87%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BD-%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CF%8D-%CE%B5%CE%B9-%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CE%B8-%CE%B7%CE%BC%CF%8E%CE%BD-%CE%BF/


Γιαυτό κλαίω κι εγώ…

Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -ΓΕΡΟΝ - ΙΑΚΩΒΟΣ

Η Είσοδος του Οσίου Πατρός ημών Ιακώβου της Ευβοίας, εραστού της ησυχίας και της προσευχής στα Άγια των Αγίων, στην Βασιλεία των Ουρανών

Εκοιμήθη στις 21 Νοεμβρίου, Εορτάζει στις 22 Νοεμβρίου

Επισκέφθηκε κάποιος από τους αδελφούς τον αββά Σισώη στο όρος του αββά Αντωνίου. Και ενώ συνομιλούσαν, είπε στον αββά Σισώη:
– Δεν έφθασες ακόμα στά μέτρα του αββά Αντωνίου, πάτερ; Και του λέγει ο γέρων:
– Εάν είχα έναν από τους λογισμούς του αββά Αντωνίου, θα γινόμουν όλος φωτιά άλλ’ όμως γνωρίζω άνθρωπο πού με δυσκολία μπορεί να βαστάξει το λογισμό του.
(Άραγε, ποιος μπορεί να βαστάξει έναν από τους λογισμούς του αγίου Γέροντός μας Ιακώβου της Ευβοίας;)

Ο αββάς Ισαάκ και ο αββάς Αβραάμ ήσαν ομού οικούντες. Και εισελθών ο αββάς Αβραάμ, εύρε τον αββάν Ισαάκ κλαίοντα και λέγει αυτώ• Τι κλαίεις; Και είπεν ο γέρων• Και διατί μη κλαύσωμεν; Εκοιμήθησαν οι πατέρες ημών… Νυν ουν απωρφανίσθημεν. Τούτο καγώ κλαίω…

γιαυτό κλαίω κι εγώ…

κρινος_buyukresim

Η Ουράνια δόξα των οσίων γερόντων Ιακώβου και Ευμενίου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/05/21/%CE%B7-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CF%8C%CE%BE%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BF%CF%83%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CF%8C%CE%BD%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8E/
Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας, Φροντίζω για την ψυχή μου που ‘ναι ”πράγμα αθάνατον”.
https://iconandlight.wordpress.com/2015/11/21/%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80-%CE%BB%CE%B9%CE%B2%CF%8D%CE%BF%CF%85/
Να πας στον πιο ευγενικό άνθρωπο, στον πιο ταπεινό, να πας στον Γέροντα Ιάκωβο. Μητροπολίτου Μόρφου Νεόφυτου
https://iconandlight.wordpress.com/2016/03/11/%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80/


Η Θεοτόκος στο Ναό του Κυρίου, εμβαθύνει στο να προσεύχεται. Στέκεται μπροστά στο Θεό το Ζώντα. π. Αντώνιος (Bloom), του Σουρόζ

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы__protata-in-kars-030

Εισόδια της Υπεραγίας Θεοτόκου στα Άγια των Αγίων
Εορτή του ησυχαστικού μοναχισμού

Εορτάζει στις 21 Νοεμβρίου

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, στον ωραιότατο λόγο του στα Εισόδια της Θεοτόκου, μας φανερώνει τη ζωή της Παναγίας. Εισέρχεται, λοιπόν, η Παναγία στα άγια των Αγίων για να παραμείνη εκεί σιωπώσα και προσευχομένη δώδεκα ολόκληρα χρόνια και να φθάση στην θέωση. Μόνιμη εργασία της ήταν η θεία θεωρία. Άνοιξε έτσι νέα οδό για τον ουρανό, που ονομάζεται θεϊκή σιγή, θεία σιωπή. Είχε παραδώσει ολόκληρη τη ζωή της στον πανοικτίρμονα Θεό.
Μέσα στα Άγια των Αγίων απέκτησε το εσωτερικό ψυχικό-πνευματικό κάλλος και έτσι είλκυσε τον έρωτα του Θεού προς τους ανθρώπους. ο οποίος Θεός «ηράσθη του μυστικού κάλλους της αειπαρθένου από την δύναμη της εσωτερικής ζωής της και όχι από την δύναμη των λόγων και των εξωτερικών δραστηριοτήτων.
Οπότε μπορούμε να πούμε ότι ο Λόγος του Θεού έλαβε σάρκα από μιά ζωοποιό σιωπή στα Άγια των Αγίων. Η έλλογη σιωπή γεννά λόγο ζωοποιό και ο λόγος πού έχει ουσία και αναγεννά είναι έκφραση σιωπής. Η Παναγία σε όλη της την ζωή ζούσε σε βαθυτάτη σιωπή.
Όποιος δεν μπορεί να καταλάβη την θεολογία της σιωπής, δεν μπορεί να καταλάβη και την θεολογία του λόγου, δεν μπορεί να αισθανθή την θεολογία των ερημιτών και την δύναμη του ησυχασμού.
Ας μαθητεύουμε στην σιωπή της καρδίας και της προσευχής, που είναι κατά τον άγιον Ισαάκ τον Σύρο η γλώσσα του μέλλοντος αιώνος, και τότε ο λόγος μας θα έχη δύναμη θαυματουργική.

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ λέγει:«Δεν πρέπει να ανοίγη κανείς στους άλλους την καρδιά του χωρίς να υπάρχη ανάγκη. Ανάμεσα σε χίλιους θα υπάρχει ίσως μόνο ένας που θαναι ικανός να μπει μέσα στο μυστήριό της».

Πρέπει να αποσυρθούμε από τον ορατό κόσμο, ώστε το φώς του Χριστού να κατέλθη στις καρδιές μας.
Όταν μένουμε μέσα στη σιωπή – την εσωτερική – ο εχθρός δεν μπορεί να βλάψη την «βαθείαν καρδίαν» του ανθρώπου. Η σιωπή γεννά στην ψυχή του αγωνιστή τους καρπούς του Αγ. Πνεύματος. Η σιωπή και η μοναξιά (μόνωσις) γεννούν την τρυφερότητα και την γλυκύτητα, αυτή δε η τελευταία και η επίδραση της στην καρδιά του ανθρώπου, μπορεί να συγκριθή με το «ύδωρ του Σιλωάμ του πορευομένου ησυχή» (Ησ. 8,6).
Εσύ κάθησε μόνο στο κελλί σου με σιωπή και προσευχή και προσπάθησε με κάθε τρόπο να οδηγήσης τον εαυτό σου στον Κύριο, κι’ Εκείνος είναι έτοιμος να σε κάνη από άνθρωπο Άγγελο. Καρπός της σιωπής είναι η ειρήνη της ψυχής.

Πάνω απ’ όλα ο Θεός ζήτα μια καρδιά γεμάτη πίστη και αγάπη∙ αυτός είναι ο θρόνος πάνω στον οποίο αγαπά να κάθεται και στον οποίο εμφανίζεται με το πλήρωμα της ουράνιας δόξας Του. “Υιέ μου δος μοι σην καρδίαν» (Παροιμ. 23:26 ) , λέει “και ταύτα πάντα προστεθήσεταί σοι”, γιατί στην ανθρώπινη καρδιά μπορεί να χωρέσει η Βασιλεία του Θεού…«Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού», λέγει ο Κύριος εις τους μαθητάς του.. γιατί η θεϊκή χάρις κατοικεί μέσα στα βάθη της υπάρξεως μας, στην καρδιά μας. «Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστί » ( Λουκ . 17, 21) είπε ο Κύριος.

***

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы_εισοδια 1Ο π. Αντώνιος (Bloom), του Σουρόζ μας λέγει για τα Εισόδια της Θεοτόκου : Ο ναός είναι ο οίκος του Θεού, είναι ο τόπος που ανήκει μόνο στο Θεό, όπου δεν πρέπει να υπάρχουν ούτε σκέψεις, ούτε αισθήματα, ούτε επιθυμίες που δεν συμπίπτουν με το θέλημα του Θεού. Και λοιπόν η Αγνή Παρθένος, η Θεοτόκος, εισάγεται – όταν ήταν ακόμα ένα μικρό κορίτσι – στο Ναό του Κυρίου, δηλαδή μπαίνει σ΄εκείνη τη σφαίρα που δεν υπάρχει εκτός από το Θεό και τη σοφία Του, τίποτα άλλο. Εμβαθύνει στο να προσεύχεται. Στέκεται μπροστά στο Θεό το Ζώντα. Αφοσιώνεται στις άγιες εργασίες των γυναικών που μπορεί να εκφράζουν – μόνο αν η καρδιά του ανθρώπου είναι ευαίσθητη και καθαρή – τόση αγάπη και φροντίδα.

Και αφοσιωμένη σ΄αυτή την ατμόσφαιρα της παρουσίας του Θεού και της προσκύνησης από τον άνθρωπο, μεγαλώνει και φτάνει – περνώντας τα χρόνια – στην τέλειά της ωριμότητα. Και όταν παρουσιάστηκε μπροστά της ο μεγάλος Αρχάγγελος του Ευαγγελισμού, διακηρύττοντάς της, ότι θα γεννήσει με ένα μυστηριώδη και ανεξήγητο τρόπο τον Κύριο, υπακούει χωρίς αντίρρηση, γεμάτη ευσέβεια, ταπεινοφροσύνη και υπακοή: Είμαι μια δούλη του Κυρίου, ας γίνει το θέλημά Του.

Κατά την διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, ολότελα βυθισμένη στα μυστήρια του Θεού, στο μυστήριο της αγάπης, κατέστη ικανή να γίνει Εκείνη, μέσω της οποίας η αγάπη που μεταμορφώνει τα πάντα και θυσιάζεται στο Σταυρό, μπαίνει μέσα στον κόσμο.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέει, ότι η ενσάρκωση του Υιού του Θεού δεν θα ήτανε δυνατή ούτε χωρίς την συμφωνία της επίγειας Μητέρας Του ούτε χωρίς το θέλημα του Πατέρα του στον Ουρανό. Υπακούοντας ολότελα στο θέλημα του Θεού, αφοσιωμένη ολότελα στο μυστήριο του να Τον αγαπάει και, μέσα από Αυτόν, όλον τον κόσμο Του, κατέστη ικανή να εκφράσει το όνομα του Θεού, εκείνο το άγιο και μυστηριώδες όνομα, που ομοιάζει στην προσωπικότητά Του, μέ όλες τις σκέψεις της, με όλη την καρδιά της, με όλη τη θέλησή της και με όλο το κορμί της. Και έτσι ο Λόγος μπορούσε να γίνει σαρξ και γι΄αυτό με τόση ευσέβεια εκτιμούν την ανυπέρβλητη αγιότητα της Θεοτόκου.

Όχι τυχαία η Εκκλησία αποφάσισε να μας θυμίζει τα Εισόδεια της Θεοτόκου στην αρχή του δρόμου μας προς την συνάντηση της Γεννήσεως του Χριστού, της ενσάρκωσης του Υιού του Θεού. Η γιορτή σήμερα είναι μια πρόσκληση να ετοιμαστούμε κι εμείς όπως πρέπει, να βυθιστούμε, να καθαρίσουμε την καρδιά μας, να αγιάσουμε τις σκέψεις και τη σάρκα μας, αλλάζοντας την θέλησή μας, ώστε, η αιώνια ζωή που μας έδειξε ο Χριστός, να μπορεί να γεννηθεί μέσα μας. Ώστε εμείς, βυθισμένοι στο θάνατό Του και αναστημένοι μέσα από την Ανάστασή Του τη μέρα της βάφτισής μας, πραγματικά μπορούμε να ταυτιστούμε με Αυτόν, να ενωθούμε με Αυτόν, όπως τα μέλη του σώματος είναι ενωμένα μεταξύ τους, όπως το σώμα αποτελεί ένα ολόκληρο σύνολο με το κεφάλι.

Η Θεοτόκος γέννησε στον κόσμο το δημιουργικό Λόγο και την ενσαρκωμένη Αγάπη. Και μας δόθηκε η δυνατότητα να ενωθούμε με το Θεό – έτσι, με έναν μυστηριώδη τρόπο – μέσα από τις προσευχές και μια ζωή σύμφωνη με το Ευαγγέλιο, μέσα από την αγάπη στο Θεό και τον πλησίον μας, μέσα από το να αποστρεφόμαστε τον εγωισμό μας για να αφοσιωθούμε στο Θεό και στον πλησίον μας, ώστε να αναστηθούμε κι εμείς μαζί με και μέσα στον Χριστό.

Μπροστά μας βρίσκεται ο δρόμος. Ας τον περάσουμε, όχι μόνο απλά προσδοκώντας ένα θαύμα στο τέλος του, αλλά ας συμμετέχουμε σ΄αυτόν με όλη τη ζωή και όλη την δημιουργικότητά μας, για να γεννηθεί ο Χριστός και μαζί Του, μέσα μας, καινούργια και χαρούμενη αγάπη, που υπερνικάει τα πάντα, και οδηγεί στην αιώνια ζωή!
Αμήν

http://www.bogoslov.ru/greek/text/2965961.html


Η ησυχία ως τρόπος ευρέσεως της πνευματικής καρδιάς, Γέροντας Ζαχαρίας του Έσσεξ

Προεόρτια των Εισοδίων της Θεοτόκου – Εορτή του ησυχαστικού μοναχισμού

Εισόδια της Θεοτόκου_ Entrance of the Theotokos_Боянская церковь__ikon33-fd6c3798ffΌταν μένουμε μέσα στη σιωπή – την εσωτερική – ο εχθρός δεν μπορεί να βλάψη την «βαθείαν καρδίαν» του ανθρώπου. Η σιωπή γεννά στην ψυχή του αγωνιστή τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος. Η ησυχία είναι θεόσδοτος τρόπος ζωής, που οδηγεί στην αναμαρτησία. Εισέρχεται η Παναγία στα Άγια των Αγίων για να παραμείνη εκεί σιωπώσα και προσευχομένη δώδεκα ολόκληρα χρόνια και να φθάση στην θέωση. Η Παναγία έζησε στα Άγια των Αγίων σε βαθυτάτη σιωπή και στην συνέχεια έδωσε την σάρκα της στον Λόγο Χριστό και έγινε Μητέρα Του, οπότε μπορούμε να πούμε ότι ο Λόγος του Θεού, η βροντερή φωνή του Θεού Πατρός έλαβε σάρκα από μιά ζωοποιό σιωπή στα Άγια των Αγίων. Η έλλογη σιωπή γεννά λόγο ζωοποιό και ο λόγος πού έχει ουσία και αναγεννά είναι έκφραση σιωπής.
Όποιος δεν μπορεί να καταλάβη την θεολογία της σιωπής, δεν μπορεί να καταλάβη και την θεολογία του λόγου, δεν μπορεί να αισθανθή την θεολογία των ερημιτών και την δύναμη του ησυχασμού. Η Παναγία θεωρείται το πρότυπο όλων των Ησυχαστών και θεολόγων της Εκκλησίας μας.

Ω ησυχία, κλίμακα ουράνιος, οδός βασιλείας ουρανών, μητέρα της κατάνυξης, πρόξενος της μετανοίας εσύ που λαμπρύνεις την ψυχή και φέρνεις σε ειρηνική κατάσταση τον άνθρωπο!

Πως βρίσκουμε την «καρδιά» μας
Γέροντας Ζαχαρίας του Έσσεξ

Ο Γέροντας Ζαχαρίας του Έσσεξ γράφει: «Βασικός παράγοντας για την καλλιέργεια της καρδιάς και την άσκηση της προσευχής είναι η προσοχή. Με την προσοχή συγκεντρώνεται ο όλος άνθρωπος στην προσπάθεια να σταθεί στην παρουσία του Θεού και να εκπληρώσει τις εντολές Του. Η προσπάθεια αυτή στην ασκητική παράδοση ονομάζεται νήψη ή τήρηση του νου. Η νήψη είναι απαραίτητη στην προσευχή για την εκπλήρωση της πρώτης και μεγάλης εντολής, της αγάπης προς τον Θεό.Ο Θεός είναι ζηλωτής και επιθυμεί ολόκληρη την καρδιά του ανθρώπου. Γι’ αυτό και ο χριστιανός από την αρχή της ημέρας ρυθμίζει τη στάση του ενώπιον του Θεού. Τοποθετεί τον νου στην καρδιά του και διατηρεί τα νοήματα και τις αισθήσεις του στην παρουσία τού Κυρίου.

Οι «σκληροί λόγοι» των αγίων Γραφών προκαλούν στην καρδιά προφητικό «συσσεισμό». Όπως κατά την ήμερα της Πεντηκοστής έπνευσε πρώτα η βίαιη πνοή και ύστερα ξεχύθηκε το Άγιο Πνεύμα «επί πάσαν σάρκα», έτσι και τώρα ο πνευματικός συσσεισμός κάνει να αναφανεί η καινή καρδιά• όχι η λίθινη, αλλά η ευαίσθητη που είναι ικανή να προσλάβει το χάρισμα της Πεντηκοστής. Η καρδιά αυτή είναι τόσο πολύτιμη ενώπιον του Κυρίου, ώστε κάθε κραυγή ή επίκληση της συγκεντρώνει όλη την προσοχή Του και ελκύει τη χάρη Του.  Η προσευχή, όπως έχει διαμορφωθεί στην ορθόδοξη παράδοση ως μονολόγιστη επίκληση του Ονόματος του Κυρίου, συντελεί προς τον σκοπό αυτό: «Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με».

..Γι’ αυτό ο πόνος είναι τόσο πολύτιμος στην άσκηση της ευχής, και η παρουσία του είναι ένδειξη ότι ο ασκητής δεν είναι μακριά από την αληθινή και άγια οδό της αγάπης προς τον Θεό.  Την αγάπη αυτή εκφράζει ο άνθρωπος με την προσευχή του…η προσευχή είναι θέμα αγάπης. Αν προσευχόμαστε, σημαίνει ότι αγαπάμε τον Θεό. Αν αγαπάμε τον Θεό, προσευχόμαστε. Το μέτρο της προσευχής φανερώνει το μέτρο της αγάπης που έχουμε για τον Θεό. Έτσι, ο άγιος Σιλουανός ταυτίζει τη μνήμη του Θεού με την προσευχή, ενώ οι άγιοι Πατέρες λένε ότι η λήθη του Θεού συνιστά το μεγαλύτερο πάθος.

Ο άνθρωπος γίνεται ικανός να ενωτισθεί τη βοή των στεναγμών του σύμπαντος κόσμου που παραδόθηκε σε αδιέξοδη ματαιότητα. Παρέχεται τότε στην ψυχή η χάρη να διαισθανθεί το σκοτεινό πέπλο του θανάτου, της φθοράς και της απογνώσεως που καλύπτει τους ανθρώπους και κάθε επίγεια ύπαρξη. Το πνευματικό αυτό φαινόμενο – άγνωστο στη σύγχρονη ψυχολογία – στην ασκητική ορολογία ονομάζεται «μνήμη θανάτου». Δεν ομοιάζει με την ψυχολογική επίγνωση ότι κάποια ημέρα θα πεθάνουμε. Πρόκειται για γνώση που σκηνώνει στη βαθειά καρδιά και της προσδίδει παράδοξη αίσθηση, ώστε να συλλαμβάνει σαφέστατα «την ματαιότητα όλων των επί γης αποκτημάτων» και κατανοεί ότι «τα πάντα ματαιότης».

Ο Θεός, για να προσφέρει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να επιτύχει την τελείωση του, του ζητά να Τον αγαπήσει με όλη την καρδιά, την ψυχή και τη δύναμη του· και επίσης να αγαπήσει τον πλησίον του όπως τον εαυτό του (Λουκ. 10,27)…Μέσα στην άπειρη μεγαλοσύνη Του ο Θεός καταδέχεται να έλθει σε σχέση με τον απείρως μικρό άνθρωπο, προκειμένου να τον οδηγήσει στην τελειότητα για την οποία τον προόρισε. Ο μικρός άνθρωπος οφείλει να παραδοθεί με ελευθερία στον ασύγκριτα μέγα Θεό, γιατί χωρίς την προϋπόθεση αυτή ο Θεός δεν ενεργεί. Περιμένει από τον άνθρωπο να του προσφερθεί αυτοπροαίρετα, πράγμα που επιβεβαιώνει το μεγαλείο του ανθρώπου ενώπιον του Θεού.
Πρωτίστως όμως, όπως βεβαιώνει ο άγιος Σιλουανός, ο άνθρωπος γνωρίζει τον Θεό με την ταπείνωση: «Ο Κύριος αποκαλύπτει τα μυστήρια Του στην ταπεινή ψυχή». Η ταπείνωση της ψυχής συνιστά μυστήριο, που είναι αδύνατον να περιγραφεί μέσα στα όρια της ανθρώπινης σκέψεως. ..Η ταπείνωση ελκύει την ενέργεια της χάριτος του Θεού και, καθώς αυτή αυξάνει, η εικόνα του Χριστού χαράσσεται στην καρδιά. Τότε ο άνθρωπος πεινά και διψά να αποτυπωθεί στην καρδιά του όσο το δυνατόν ευκρινέστερα και εντονότερα η μορφή του Χριστού.  

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы_10_11_11-1Μεγάλα και θαυμαστά επιφυλάσσονται στον άνθρωπο που εμμένει προσηλωμένος στο είδος αυτό της ταπεινώσεως. Επειδή αντικρίζει την πραγματικότητα της μηδαμινότητας του, μαθαίνει να αποδίδει ευχαριστία στον Θεό και να τοποθετεί τον αδελφό του πάνω από τον εαυτό του. Με τον τρόπο αυτό συσσωρεύεται σταδιακά στην καρδιά του θεϊκή ενέργεια, που κάποια ημέρα θα πλημμυρίσει όλη την ύπαρξη του και θα πλατύνει την καρδιά του. Ο πλατυσμός αυτός της καρδιάς αποτελεί μεγάλο πνευματικό μυστήριο, το οποίο συνοδεύεται από πολλά υπερφυσικά φαινόμενα.

Ο ταπεινός Κύριος, μέσα στην άπειρη αγάπη Του, παραδίδει τον Εαυτό Του σε θάνατο για τη σωτηρία μας. Ο άνθρωπος λιώνει από απεριόριστη ευγνωμοσύνη, αντικρίζοντας την ταπείνωση του Χριστού και θεωρώντας τον εαυτό του εντελώς ανάξιο να ανήκει σε έναν τέτοιο Θεό, όπως είναι ο Χριστός, που πέθανε ευχαρίστως, προκειμένου να δωρίσει τη ζωή στον άνθρωπο.
Επομένως, για να γνωρίσουμε τον Θεό, οφείλουμε να είμαστε ταπεινοί όπως Εκείνος. Ο Ίδιος ο Κύριος μας καλεί να Τον ακολουθήσουμε: «Άρατε τον ζυγόν μου εφ’ υμάς και μάθετε απ’ εμού, ότι πράος ειμι και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών» (Ματθ. 11,29). Αν επιθυμούμε να μυηθούμε στα μυστήρια του Υιού του Θεού, πρέπει να έχουμε την πραεία και ταπεινή καρδιά του Ιησού Χριστού. Χωρίς αυτήν θα παραμείνουμε άγνωστοι σε Αυτόν και αποξενωμένοι από τα Θεία Μυστήρια Του.
Η ατελεύτητη φροντίδα των πιστών είναι η παραμονή τους ενώπιον του Χριστού με καρδιακή ταπείνωση. Έχουν διδαχθεί ότι μόνο όσοι έχουν ταπεινή καρδιά είναι σε θέση να λάβουν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος…

Ξαφνικά ο άνθρωπος ξυπνά από τον παρατεταμένο λήθαργό του. Αισθάνεται την αιωνιότητα του Θεού να τον καλεί από παντού, αλλά δεν είναι ικανός να αντέξει κατά πρόσωπο την παρουσία της ούτε διαθέτει κατάλληλο χώρο, για να την προσλάβει μέσα του. Ωστόσο, το πνεύμα του απαιτεί την αιώνια ζωή και μόνο αυτήν. Τίποτε άλλο δεν μπορεί να αναπαύσει τα σπλάγχνα του. Πάσχει βαθιά, με ένταση που υπερβαίνει τα όρια των ανθρωπίνων δυνάμεων.
(Πολλοί άνθρωποι δοκιμάζουν την εμπειρία αυτή, πριν γίνουν μοναχοί και μοναχές, και γι’ αυτό αισθάνονται τη μοναχική ζωή ως κατηγορική προσταγή του πνεύματός τους. Δεν πρόκειται για επιλογή που κάνουν κατόπιν προσεκτικής εξετάσεως, αλλά μάλλον αισθάνονται ότι ή θα γίνουν μοναχοι ή θα πεθάνουν αιώνια). Τότε όμως συντελείται η αρχή του πιο σημαντικού θαύματος στην ανθρώπινη ύπαρξη. Αναδύεται η καρδιά, το πνευματικό κέντρο του ανθρώπου… Η εύρεση της καρδιάς σηματοδοτεί την αρχή της σωτηρίας του ανθρώπου.

Αποσπάσματα από τα βιβλία του Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου, «Ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος», εκδ. Ι. Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ, Αγγλίας. 2012.
-Πιστοί στη διαθήκη της αγάπης, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 2012.

Ήχος δ´. Ως γενναίον εν Μάρτυσιν.
Των Αγίων εις Άγια, η Αγία και άμωμος, εν Αγίω Πνεύματι εισοικίζεται, και δι᾿Αγγέλου εκτρέφεται, τω οντι υπάρχουσα, αγιώτατος ναός, του Αγίου Θεού ημών, του τα σύμπαντα, αγιάσαντος ταύτης εισοικήσει, και θεώσαντος την φύσιν, την των βροτών ολισθήσασαν.

Η ησυχία ως τρόπος ευρέσεως της πνευματικής καρδιάς
Αρχ. Ζαχαρίας της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας


Να παρακαλούμε να φωτίζη ο Θεός ανθρώπους στην Εκκλησία και αυτούς που κυβερνούν, Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης

Αγία Σκέπη Θεοτόκου-Покров Пресвятой Богородицы pokrov-protection-theotokos- Byzantine Orthodox Icontheotokos-platiteira-gallery

Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης

Όσο μπορεί κανείς να γίνη σωστός Χριστιανός. Τότε θα έχη πνευματικό αισθητήριο. Λίγο-πολύ θα πονάη και την Ορθοδοξία και την Πατρίδα του και θα αισθάνεται και την υποχρέωση που έχει ως Έλληνας. Οπότε από εκεί και πέρα, αν μάθη κάτι, ενδιαφέρεται, ανησυχεί, προσεύχεται. Αλλά αν πρέπη να του λένε: «Τώρα να ενδιαφερθής γι’ αυτό, ύστερα να ενδιαφερθής για εκείνο», θα είναι σαν μια τετράγωνη ρόδα που θέλει συνέχεια σπρώξιμο, για να προχωρήση. Σκοπός είναι να σπρώχνεται από μέσα ο άνθρωπος. Τότε θα κυλάη όμορφα σαν στρόγγυλη ρόδα. Και αν γίνη σωστός Χριστιανός κανείς, σπρώχνεται από μέσα και μετά τον πληροφορεί ο Θεός πιο πολύ και από αυτόν που διαβάζει, και για περισσότερα πράγματα. Γνωρίζει όχι μόνον αυτά που γράφουν, αλλά και αυτά που σκέφτονται να γράψουν. Καταλάβατε; Έρχεται ο θείος φωτισμός και όλες οι ενέργειές του είναι φωτισμένες.

Τέτοια κληρονομιά που μας έχει αφήσει ο Χριστός δεν έχουμε δικαίωμα να την εξαφανίσουμε στις μέρες μας. Θα δώσουμε λόγο στον Θεό. Εμείς, το μικρό αυτό έθνος, πιστέψαμε στον Μεσσία, μας δόθηκε η ευλογία να διαφωτίσουμε όλον τον κόσμο. Η Παλαιά Διαθήκη μεταφράσθηκε στην ελληνική γλώσσα εκατό χρόνια πριν από την έλευση του Χριστού. Οι πρώτοι Χριστιανοί τι τράβηξαν! κινδύνευε συνέχεια η ζωή τους. Τώρα τι αδιαφορία υπάρχει!…

Ενώ ανώδυνα σήμερα, χωρίς να κινδυνεύη η ζωή μας, μπορούμε να διαφωτίσουμε τα έθνη, να γινώμαστε πιο αδιάφοροι; Αν σήμερα έχουμε λιγάκι ειρήνη, ξέρεις τι έχουν τραβήξει οι παλιοί; Ξέρεις πόσοι θυσιάσθηκαν; Τώρα τίποτε δεν θα είχαμε, αν δεν θυσιάζονταν εκείνοι. Και κάνω μια σύγκριση• πώς τότε, ενώ κινδύνευε η ζωή τους, κρατούσαν την πίστη τους, και πώς τώρα, χωρίς καμμιά πίεση, όλα τα ισοπεδώνουν! Όσοι δεν έχουν χάσει την εθνική τους ελευθερία, δεν καταλαβαίνουν.
Τους λέω: «Ο Θεός να φυλάξη να μην έρθουν οι βάρβαροι και μας ατιμάσουν!» και μου λένε: «Και τι θα πάθουμε;» Ακούς κουβέντα; Άντε να λείψετε, χαμένοι άνθρωποι! Τέτοιοι είναι οι άνθρωποι σήμερα. Δωσ’ τους χρήματα, αυτοκίνητα, και δεν νοιάζονται ούτε για την πίστη ούτε για την τιμή ούτε για την ελευθερία.

Την Ορθοδοξία μας σαν Έλληνες την οφείλουμε στον Χριστό και τους αγίους Μάρτυρες και Πατέρες της Εκκλησίας μας• και την ελευθερία μας την οφείλουμε στους ήρωες της Πατρίδας μας, που έχυσαν το αίμα τους για μας.

Αυτήν την αγία κληρονομιά οφείλουμε να την τιμήσουμε και να την διατηρήσουμε και όχι να την εξαφανίσουμε στις μέρες μας. Είναι κρίμα να χαθή ένα τέτοιο έθνος! Και βλέπουμε τώρα, όπως πριν αρχίση ένας πόλεμος στέλνουν ατομικές προσκλήσεις, έτσι και ο Θεός με ατομικές προσκλήσεις μαζεύει ανθρώπους, για να κρατηθή κάτι και να σωθή το πλάσμα Του.

Δεν θα αφήση ο Θεός, αλλά πρέπει και εμείς να κάνουμε ό,τι μπορούμε ανθρωπίνως και για ό,τι δεν μπορούμε να κάνουμε ανθρωπίνως, να κάνουμε προσευχή να βοηθήση ο Θεός….

Όταν διαβάζω τον 28ο Ψαλμό που είναι «Γι’ αυτούς που κινδυνεύουν στην θάλασσα» , λέω: «Θεέ μου, και η στεριά, ο κόσμος όλος, έγινε χειρότερη θάλασσα, γιατί πνίγει τον κόσμο πνευματικά». Και όταν έρχεται κόσμος απογοητευμένος, τους διαβάζω τον 93ο και τον 36ο Ψαλμό. «Θεός εκδικήσεων Κύριος, Θεός εκδικήσεων επαρρησιάσατο. Υψώθητι ο κρίνων την γήν, απόδος ανταπόδοσιν τοις υπερηφάνοις… Τον λαόν σου, Κύριε, εταπείνωσαν και την κληρονομίαν σου εκάκωσαν… Και εγένετο μοί Κύριος εις καταφυγήν και ο Θεός μου εις βοηθόν ελπίδος μου…». Δίνουν μεγάλη παρηγοριά! Με μία ματιά στον Ουρανό θα άλλαζαν τα πράγματα. Αλλά βλέπεις, δεν σκέφτονται τον Θεό σήμερα οι άνθρωποι. Γι’ αυτό δεν βρίσκεις ανταπόκριση, δεν μπορείς να συνεννοηθής.
Συνέχεια παρακαλώ τον Θεό να παρουσιάση σωστούς ανθρώπους, Χριστιανούς, για να βοηθούν τον κόσμο, και τους σωστούς να τους κρατήση χρόνια. Να κάνουμε προσευχή να φωτίση ο Θεός να βγουν άλλοι, νέοι άνθρωποι, αγνοί, να βγουν Μακκαβαίοι , γιατί οι τωρινοί καταστρέφουν τον κόσμο. Οι νεώτεροι μπορεί να έχουν απειρία, αλλά δεν έχουν ψευτιά, πονηριά. Να παρακαλούμε να φωτίζη ο Θεός ανθρώπους όχι μόνο στην Εκκλησία, αλλά και αυτούς που κυβερνούν, να έχουν φόβο Θεού..

Δεν είναι μόνον η υλική δυστυχία, που πεινούν, που δυστυχούν οι άνθρωποι, η πνευματική δυστυχία είναι πιο μεγάλη. Η προσευχή πολύ θα βοηθήση να τους φωτίση λιγάκι ο Χριστός. Παίρνει το κατσαβιδάκι ο Χριστός, λίγο ένα στρίψιμο, μία βόλτα πίσω… εντάξει, όλα τακτοποιούνται. Σιγά-σιγά, όταν ο Θεός φωτίζη μερικούς ανθρώπους, τότε το κακό εξευτελίζεται μόνο του. Γιατί το κακό μόνο του καταστρέφεται, δεν το καταστρέφει ο Θεός. Τελικά τα πράγματα θα έρθουν στην θέση τους.

Oι άνθρωποι ζητούν κάπου να ακουμπήσουν, από κάπου να πιασθούν. Και αν δεν έχουν πίστη να ακουμπήσουν σ’ αυτήν, αν δεν εμπιστευθούν στον Θεό, ώστε να εγκαταλείψουν τελείως τον εαυτό τους σ’ Αυτόν, θα βασανίζωνται. Μεγάλη υπόθεση η εμπιστοσύνη στον Θεό!
Τα χρόνια που περνούμε είναι πολύ δύσκολα και πολύ επικίνδυνα, αλλά τελικά θα νικήσει ο Χριστός.

(Όσιος Παΐσιος: Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο. ΛΟΓΟΙ Α’ – Να αφήσουμε μία καλή παράδοση, Ι.Ησυχαστήριον – Σουρωτή Θεσσαλονίκης ).

Απολυτίκιον Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου. ήχος α’. Του λίθου σφραγισθέντος

Της Σκέπης σου Παρθένε, ανυμνούμεν τας χάριτας, ην ως φωτοφόρον νεφέλην,εφαπλοίς υπέρ έννοιαν, και σκέπεις τον λαόν σου νοερώς, εκ πάσης των εχθρών επιβουλής,σε γαρ σκέπην, και προστάτιν, και Βοηθόν, κεκτήμεθα βοώντές σοι,δόξα τοις μεγαλείοις σου Αγνή, δόξα τη θεία σκέπη σου,δόξα τη πρός ημάς σου, προμηθεία, Άχραντε.

Θεοτόκε η ελπίς, πάντων των Χριστιανών, σκέπε φρούρει φύλαττε, τους ελπίζοντας εις σέ.