iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο Θεός είπε στον Ιώβ· ‘σε μεταχειρίστηκα έτσι όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά για ν’ αναδειχθείς δίκαιος’. Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_1

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως

Εορτάζει στις 13 Νοεμβρίου
Κοιμήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 407 στα Κόμανα του Πόντου

Αυτός με την πάγχρυση διδασκαλία του σαγήνευσε πολλά έθνη και τα έφερε στην πίστη του Χριστού. Γι’ αυτό και οι θείοι Απόστολοι φάνησαν οφθαλμοφανώς σε αυτόν, ως ισαπόστολο, τόσες και τόσες φορές, ο Πέτρος και Ιωάννης δύο φορές….

Ο ιερός Χρυσόστομος αγάπησε όσο κανείς άλλος στην ιστορία της Εκκλησίας τον απόστολο Παύλο. Γι’ αυτό είχε μεγάλη επιθυμία να ερμηνεύσει τις επιστολές του Αποστόλου και επεδόθη με μεγάλη προθυμία στο έργο αυτό. Παρακάλεσε λοιπόν τον Θεό να του αποκαλύψει, για να βεβαιωθεί, εάν η ερμηνεία των επιστολών ήταν αρεστή στον Παύλο. Κάποιος αυλικός άρχοντας έπεσε άδικα σε δυσμένεια, απολύθηκε από τον βασιλιά και εκδιώχθηκε από την βασιλεύουσα. Ζήτησε λοιπόν την βοήθεια του αγίου, γιατί γνώριζε, όπως όλοι οι αδικούμενοι, ότι μόνο αν μεσολαβούσε εκείνος θα υπήρχε περίπτωση να αποκατασταθεί. Ο ποιμένας του είπε να τον επισκεφθεί την νύχτα προς αποφυγή σύλληψής του και εκείνος υπάκουσε. 
Μια νύχτα που προσήλθε, ο μαθητής του Πρόκλος (μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Κων/πολεως)  πήγε στο κελλί του Αγίου, και είδε από την χαραμάδα της πόρτας τον μεν Άγιο να γράφει, άνθρωπο δε φαλακρό, πλατυγένειο που έμοιαζε με τον προφήτη Ελισαίο, να είναι πάνω από τους ώμους του σκυμμένος και να του ομιλεί στο αριστερό ωτίο (αυτί). Ο Πρόκλος νόμισε ότι κάποιος είχε επισκεφθεί τον Άγιο. Γύρισε λοιπόν και είπε στον νυχτερινό επισκέπτη να περιμένει. Ξαναπήγε ο Πρόκλος και ξαναβλέπει τον άγιο να συνομιλεί με τον άγνωστο επισκέπτη. Εν τω μεταξύ όμως ξημέρωσε και χτύπησε το σήμαντρο για τον Όρθρο. Ζήτησε λοιπόν ο Πρόκλος από τον άρχοντα να έλθει την άλλη ημέρα το βράδυ. Έτσι και έγινε. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και την επομένη. Πάλι όμως τον πρόλαβε το σήμαντρο και ο όρθρος στην αυγή της νέας ημέρας! Βαρύθυμος ο επισκέπτης αποχώρησε χωρίς να διαβεβαιώσει την αυριανή του επάνοδο. Και ο Πρόκλος αποφάσισε, μένοντας άγρυπνος, να παρατηρήσει αν θα μπεί κάποιος στο κελλί του Χρυσοστόμου. Την τρίτη νύχτα, όντας σίγουρος ότι κανείς δεν έχει επισκεφθεί τον δάσκαλό του, αφού δεν είδε κανένα να μπαίνει, πήγε και πάλι στο κελί. Αντίκρισε όμως την ίδια εικόνα.
Αργότερα καλεί ο άγιος τον Πρόκλο και τον ρωτά αν ήλθε κάποιος επισκέπτης που περίμενε από μέρες. Ο Πρόκλος είπε στον Άγιο τι έβλεπε τόσες ημέρες. Ο άγιος απορεί και τον ρωτά πως ήταν ο συνομιλητής του πού είδε. Του περιέγραψε τη μορφή του ανδρός και του δείχνει την εικόνα του Παύλου που κρεμόταν απέναντί του. Ο Χρυσόστομος κατάλαβε τότε ότι επρόκειτο για τον Απόστολο Παύλο και ότι ο Θεός είχε εισακούσει την προσεχή του και ότι θέλημά του ήταν να ερμηνεύσει τις επιστολές του Αποστόλου. Ωστόσο τον επισκέφτηκε και πάλι ο άρχοντας και με την μεσολάβηση του αγίου ποιμένα αποκαταστάθηκε από τον βασιλιά. Συνέγραψε, έτσι, ο φωστήρ Ιωάννης τις δεκατέσσερις επιστολές του Αποστόλου Παύλου, έργο που σώζεται ως σήμερα. Έτσι εξηγείται γιατί ο χρυσορρήμων Άγιος έχει ερμηνεύσει καλύτερα από κάθε ερμηνευτή τις γραφές και γιατί το αριστερό του ωτίο (αυτί) παρέμεινε αναλλοίωτο. 

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი__1912ba4f67_z

Στην εξήγηση πάλι των Γραφών υπερέβαινε και αυτόν τον μέγα Θεολόγον Γρηγόριον. Ο βασιλεύς Θεοδόσιος ο μέγας, παρεκάλεσε τον Γρηγόριο τον Θεολόγο να εξηγήση το ιερό Ευαγγέλιο, και το επεχείρησε. Παρακαλώντας τον Θεό να τον πληροφορήση αν η εξήγηση του είναι ορθή, άκουσε από τον Θεό την εξής φωνή: «Ούτε σε σένα, ούτε σε κάποιον άλλο το χάρισμα αυτό έχει δοθεί παρά στον Ιωάννη της Αντιοχείας». Ο δε άγιος Πρόκλος ο Πατριάρχης, έλεγε: «Έτσι είμαι εγώ προς τον μακάριο Ιωάννη, όπως ακριβώς πηγή προς θάλασσα και ρυάκι προς ποταμό».
Γι’ αυτό και σε κάθε διδαχή που έκαμνε ο Άγιος, οι άνθρωποι που άκουγαν, μη υποφέροντας την χαρά, κτυπούσαν πολλές φορές, κάτω από τον άμβωνα, όλοι με συμφωνία τα χέρια τους.

Ευρισκόμενος ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για την ασθένειά του έξω από την Κων/λη, εκεί που προσευχόταν κατά το μεσονύκτιο, είδε ξύπνιος την Κυρία Θεοτόκο, η οποία ήλθε προς αυτόν με άπειρο φως και έχοντας τριγύρω της πλήθος από άνδρες και γυναίκες του είπε αυτά με φωνή χαριέστατη: «Ιωάννη, του εμού θεράπων Υιού και Θεού, καλά αγωνίστηκες τον αγώνα της ασκήσεως, καλά εποίμανας το λογικόν ποίμνιον, αλλά ανδρίζου ακόμη και κραταιού. Διότι ιδού και μαρτυρικός σε αναμένει δρόμος και αθλητικό σε περιμένει στάδιο διά ποικίλων πόνων και πειρασμών, για να καταστή φανερή η δοκιμασία σου και στη γη και τον ουρανό…. Ας αγαλλιασθή λοιπόν και ας χαρή το πνεύμα σου, διότι σου έχει αποταμιευθεί και χαρά στους ουρανούς, ανάλογα με τις θλίψεις σου».

Ακούσατε την φοβερή οπτασία που είδε ο επίσκοπος της Αραβισσού Αδελφειός.
Αυτός έχοντας πολλή αγάπη να μάθη για τον άγιο Χρυσόστομο ποια δόξα αξιώθηκε να λάβη από τον Θεό στους ουρανούς, και παρακαλώντας συχνά γι’ αυτό τον Κύριο ήλθε σε έκσταση και είδε ένα ωραιότατο άνδρα που του έδειξε σε τόπο λαμπρό όλους τους πατέρες και διδασκάλους· αλλά δεν είδε ανάμεσά τους τον Ιωάννη! Και λυπήθηκε κατάκαρδα. Τότε άκουσε φωνή αγγέλου που του είπε: «Ιωάννην τον της μετανοίας λέγεις; Άνθρωπος, που είναι με σώμα, εκείνον να δει δεν μπορεί! διότι παρίσταται εκεί, όπου ο θρόνος ο Δεσποτικός». Την ίδια οπτασία είδε και ο άγιος Μάρκος ο ασκητής.

Και στον καιρό του θανάτου του, ήλθαν οι άγιοι μάρτυρες Βασιλίσκος ο ιερομάρτυς και Λουκιανός και τον προσκάλεσαν, για να έλθη στα ουράνια να συγκατοική με αυτούς ως συναθλητής. (Λόγος εγκωμιαστικός του Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, στην ανακομιδή του λειψάνου του Αγίου Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εκοιμήθη από την πολυχρόνια ταλαιπωρία και από την εξάντληση στις 14 Σεπτεμβρίου του 407 μ.Χ. καθ᾽ οδόν προς την τρίτη του εξορία από την αυτοκράτειρα Ευδοξία στην Πιτιούντα του Πόντου. Τα τελευταία λόγια του ήταν: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν». Τάφηκε στα Κόμανα του Πόντου στον Ναό του Αγίου Μάρτυρος Βασιλίσκου μαζί με τα άγια λείψανα των Αγίων Μαρτύρων Βασιλίσκου και Λουκιανού

Κάρα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου _St. John's Chrysostom ear is incorrupt_ глава Иоанна Златоуста с нетленным ухом_2

«…Να μην ανησυχείτε καθόλου, αλλά να κερδίζεται απ’ αυτά που γίνονται.
Και η υπομονή εκείνων που αγωνίζονται ας γίνει σ’ εσάς δάσκαλος καρτερίας και βλέποντας όλη τη ζωή των γενναίων και μεγάλων ανδρών να υφαίνεται από τέτοια παθήματα, να μην συγχύζεστε, ούτε να ταράζεστε, ούτε απ’ τους δικούς σας ούτε και απ’ τους κοινούς πειρασμούς.»
«Κανείς να μην σε φοβίζει, …
Κι αν ακόμη είναι αναρίθμητοι οι εχθροί, ο δικός μας υπερασπιστής είναι ισχυρότερος
Εκεί υπάρχει πλήθος βαρβάρων, εδώ φάλαγγα αγγέλων! Στρατός αγγελικός υπερασπίζεται τους ευσεβείς, όμιλος Προφητών, η δύναμη των Αποστόλων, οι πρεσβείες των Μαρτύρων!
Μη νομίσεις ότι μόνον οι Μάρτυρες μεσολαβούν για μας, αλλά και οι άγγελοι παρακαλούν τον Θεό στις θλίψεις μας. Κι όχι μόνο παρακαλούν, αλλά ο ευεργέτης Θεός ανταποκρίνεται στο αίτημα μας…
Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο των Αγγέλων και θα μας στείλει έναν Άγγελο και θα διασκορπίσει τη φάλαγγα των εχθρών (δαιμόνων και ανθρώπων ασεβών)».

Τους αγίους τους θαυμάζουμε και τους τιμούμε, γιατί όχι μόνο δίχως λύπη, μα και με μεγάλη χαρά αντιμετώπισαν κινδύνους, διώξεις, συκοφαντίες, βασανιστήρια, ακόμα και θάνατο. Χίλιοι πειρασμοί τους κύκλωναν κι αυτοί ήταν ευδιάθετοι. Μύριοι κίνδυνοι τους απειλούσαν, κι αυτοί ήταν γαλήνιοι. Στη σφαγή οδηγούνταν, κι αυτοί ένιωθαν ευφροσύνη…
Γνώριζαν, όμως, επίσης πως ο φιλάνθρωπος Θεός, όταν πρέπει, σώζει θαυματουργικά και από τον σωματικό ακόμα θάνατο όσους σταθερά ελπίζουν σ’ Αυτόν και ακλόνητα πιστεύουν στην πρόνοιά Του.

***

Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_ Святой Иоанн Златоуст_ წმიდა იოანე ოქროპირი chrysostomosΟ άγιος Χρυσόστομος λέγει σε δύο ομιλίες που εξεφώνησε, όταν επέστρεψε από την πρώτη εξορία, το σκανδαλώδες για την ανθρώπινη λογική «γένοιτο υμάς αεί θλίβεσθαι»=μακάρι να είστε συνεχώς θλιμμένοι. Και το εξηγεί παρουσιάζοντας την αγάπη που του έδειξε ο λαός, ακόμη και ετερόδοξοι, τις συνεχείς προσευχές και αγρυπνίες που κάνανε οι πιστοί για να επανέλθει, την σύμπνοια και ομόνοια και το δέσιμο που υπήρχε μεταξύ ποιμένος και ποιμνίου.

Ας αφήσουμε τον άγιο Χρυσόστομο να μας μιλήσει για την ωφέλεια των θλίψεων με το δικό του, χαριτωμένο, παραστατικό και πρωτότυπό του λόγο.

«Και τα θλιβερά και τα χαρούμενα γεγονότα είναι αφορμές για να δοξολογούμε και να ευχαριστούμε τον Θεό και είναι αμφότερα ωφέλιμα για μας. Το καλοκαίρι και ο χειμώνας είναι διαφορετικές εποχές, όμως συγκλίνουν στον ίδιο σκοπό· να παράγει η γη άφθονο καρπό. Έτσι τα καλά και τα κακά της ζωής μας έχουν τον ίδιο σκοπό· να δοξολογούμε το Θεό και να προαγόμαστε στην αρετή. Συνέβησαν καλά; Ευλόγησε το Θεό και παραμένουν τα καλά. Συνέβησαν κακά; Ευλόγησε το Θεό και σταματούν τα κακά. Διαφορετικές περιστάσεις το φρόνημά μας όμως ίδιο. Τη γενναιότητα του πλοιάρχου ούτε η γαλήνη τη διαλύει, ούτε η τρικυμία την βυθίζει.
Αν κάποιος αντέξει τον πειρασμό με γενναιότητα τρυγάει απ’ αυτόν και μεγάλο καρπό. Μη φοβηθείς ποτέ τον πειρασμό, αν έχεις γενναία ψυχή. Όλοι οι άγιοι έτσι στεφανώθηκαν. Είναι μεγάλη η θλίψη των σωμάτων, αλλά μεγαλύτερη η άνεση των ψυχών. Είθε πάντοτε να θλίβεστε» (Ε.Π.Ε. 33,416).

Και στην άλλη ομιλία (Ε.Π.Ε. 33,421) τονίζει ότι αν δεν συμβούν οι δοκιμασίες στους αγίους δεν αποκαλύπτεται ο πλούτος της ψυχής τους και μένει κρυφός με αποτέλεσμα να μη δοξάζονται. Στις δοκιμασίες αποκαλύπτονται νέοι φίλοι και δημιουργούνται νέες σχέσεις. «Έτσι έγινε και με τον Χριστό. Ο Καϊάφας τον σταύρωσε και ο ληστής τον ομολόγησε (κι αργότερα ο εκατόνταρχος). Ιερείς τον φόνευσαν και μάγοι τον προσκύνησαν. Ας μη παραξενεύουν αυτά την Εκκλησία. Αν δε γινόταν αυτά, δε θα φαινόταν ο πλούτος μας· υπήρχε βέβαια αλλά δε θα φαινόταν. Όπως δηλαδή ο Ιώβ, ήταν βέβαια δίκαιος, δε θα φαινόταν όμως αν δεν υπήρχαν οι πληγές και τα σκουλήκια. Και ο Θεός όταν απολογούνταν στον Ιώβ το είπε· ‘σε μεταχειρίστηκα έτσι όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά για ν’ αναδειχθείς δίκαιος’ (Ιώβ 40,8)».

Ας τελειώσουμε με το απόφθεγμα του πρωταθλητού στο αγώνισμα του πόνου, του αποστόλου Παύλου· «Πάντοτε χαίρετε, αδιαλείπτως προσεύχεσθε, εν παντί ευχαριστείτε» (Α´Θεσ. 5,18). π.Μελέτιος Βαδραχάνης

***

...Η Εκκλησία είναι θεραπευτήριο και όχι δικαστήριο των ψυχών. Δεν καταδικάζει για τα αμαρτήματα, αλλά παρέχει συγχώρηση των αμαρτημάτων.
Τίποτα δεν κάνει τόσο χαρούμενη τη ζωή μας, όσο η ευχαρίστηση που νιώθουμε στην Εκκλησία.
Στην Εκκλησία συντηρούν τη χαρά τους οι χαρούμενοι, στην Εκκλησία αποκτούν την ευθυμία οι στεναχωρημένοι και την ευφροσύνη οι λυπημένοι, στην Εκκλησία βρίσκουν την ανακούφιση οι ταλαιπωρημένοι και την ανάπαυση οι κουρασμένοι.
«Ελάτε» λέει ο Κύριος, «κοντά μου όλοι, όσοι είστε κουρασμένοι και φορτωμένοι (με θλίψεις και αμαρτίες), κι εγώ θα σας ξεκουράσω» (Ματθ. 11:28).

Κανένας δεν είναι πραγματικά ελεύθερος και χαρούμενος, παρά μόνο εκείνος που ζει για τον Χριστό. Αυτός ξεπέρασε όλα τα κακά και δεν φοβάται τίποτα!

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_Δεξί χέρι του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου (Man. Filotheu, Άθως)

Και εμείς ας μιμηθούμε, κατά το δυνατόν μας, τα έργα του Χρυσοστόμου και ας ακούσουμε τις χρυσές διδασκαλίες που μας κάμνει. Ας μετανοούμε κάθε μέρα στον Θεό για τα σφάλματα που κά­νουμε με το έργο, με το λόγο και με τον λογισμό, και ας πάρουμε σταθερή απόφαση, για να μη πράξουμε ξανά την αμαρτία, επειδή αυτή είναι η αλη­θινή μετάνοια. Έτσι μας διδάσκει ο Χρυσόστομος: «Είναι δε μετάνοια το να μη κάνης τα ίδια..., πρέπει λοιπόν να απομακρύνεσαι και στην πράξη και στην γνώμη που αποτολμήθηκαν…. Παραδείγματος χά­ρη: άρπαξες και πλεονέκτησες; Απομακρύνσου από την αρπαγή και βάλε στο τραύμα ελεημοσύνη. Πόρνευσες; Απομακρύνσου από την πορνεία και βάλε στο έλκος αγνεία. Κακολόγησες τον αδελφό και έβλαψες; Σταμάτησε κατηγορώντας, και βάλε σωφροσύνη……
Ας έχουμε υπομονή σε όλες τις θλίψεις που μας έρχονται είτε από τους δαίμονες, είτε από τους ανθρώπους είτε και από φυσική ασθένεια του σώ­ματος, και ας ευχαριστούμε πάντοτε τον Θεό σε ό­σα μας ακολουθούν είτε καλά, είτε κακά. Διότι και ο άγιος Χρυσόστομος υπέμεινε μετά χαράς τις εξο­ρίες, τις οποίες του έκαμαν, και σε όλα ευχαριστού­σε τον Θεό, συνηθίζοντας να λέγη πάντοτε αυτό το αξιομνημόνευτο λόγιο: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένε­κεν” ου γαρ παύσομαι τούτο επιλέγων αεί επί πάσί μοι τοις συμβαίνουσιν». Και αυτόν τον λόγο αφού είπε τελευταίο, παρέδωσε την αγία του ψυχή. (Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτου)

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος υπέμεινε μετά χαράς τις εξορίες, και σε όλα ευχαριστούσε τον Θεό, λέγοντας: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν”
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/26/21561/

Το εξόριστο βρέφος
https://iconandlight.wordpress.com/2017/12/27/20904/

Ο πάγκαλος Ιωσήφ δοκιμάστηκε για να πρα­γματοποιηθούν τα μεγάλα σχέδια του Θεού. Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/12/%CE%BF-%CF%80%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CF%89%CF%83%CE%AE%CF%86-%CE%B4%CE%BF%CE%BA%CE%B9%CE%BC%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CF%81/

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τιμωρία και ανταμοιβή! Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2015/11/12/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BF-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CF%8C%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BA/

Έλα, ω αδελφέ Κυριακέ, να μαλακώσω την πληγή της δικής σου λύπης… Επιστολή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/12/14/%CE%AD%CE%BB%CE%B1-%CF%89-%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%86%CE%AD-%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AD-%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CF%8E%CF%83%CF%89-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80/

Απολυτίκιον Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου: Ήχος πλ. δ’.

Η του στόματός σου καθάπερ πυρσός εκλάμψασα χάρις, την οικουμένην εφώτισεν, αφιλαργυρίας τω κόσμω θησαυρούς εναπέθετο, το ύψος ημίν της ταπεινοφροσύνης υπέδειξεν. Αλλά σοίς λόγοις παιδεύων, Πάτερ, Ιωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε τω Λόγω Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα

Εγκωμιαζομένου δικαίου, ευφρανθήσονται λαοί· αθανασία γαρ εστιν η μνήμη αυτού, ότι και παρά Θεώ γινώσκεται, και παρά ανθρώποις, και αρεστή Κυρίω η ψυχή αυτού. Επιθυμήσατε τοιγαρούν, ω άνδρες, σοφίαν, και ποθήσατε, και παιδευθήσεσθε· Αρχή γαρ αυτής αγάπη, και τήρησις νόμων. Τιμήσατε σοφίαν, ίνα εις τον αιώνα βασιλεύσητε. Απαγγελώ υμίν, και ου κρύψω αφ’ υμών μυστήρια Θεού. Ότι αυτός και της σοφίας οδηγός εστι, και των σοφών διορθωτής· και εν τη χειρί αυτού πάσα φρόνησις, και εργασιών επιστήμη. Η πάντων τεχνίτις εδίδαξέ με σοφία· έστι γαρ εν αυτή πνεύμα νοερόν, άγιον, απαύγασμα φωτός αϊδίου, και εικών της αγαθότητος του Θεού. Αύτη φίλος Θεού και Προφήτας κατασκευάζει. Ευπρεπεστέρα δε εστιν ηλίου, και υπέρ πάσαν αστέρων θέσιν, φωτί συγκρινομένη, ευρίσκεται προτέρα. Αύτη τους θεραπεύσαντας αυτήν εκ πόνων ερρύσατο, και ωδήγησεν εν τρίβοις ευθείαις. Έδωκεν αυτοίς γνώσιν αγίαν, και διεφύλαξεν αυτούς από ενεδρευόντων, και αγώνα ισχυρόν εβράβευσεν αυτοίς, ίνα γνώσι πάντες, ότι δυνατωτέρα παντός εστιν η ευσέβεια, και ου μη κατισχύση ποτέ κακία σοφίας, ουδ’ ου μη παρελεύσεται πονηρούς ελέγχουσα η δίκη. Είπον γαρ εν εαυτοίς, λογισάμενοι ουκ ορθώς. Καταδυναστεύσωμεν τον δίκαιον, μη φεισώμεθα της οσιότητος αυτού, μηδέ εντραπώμεν πολιάς πρεσβύτου πολυχρονίους· έστω δε ημών η ισχύς νόμος. Και ενεδρεύσωμεν τον δίκαιον, ότι δύσχρηστος ημίν εστι, και εναντιούται τοις έργοις ημών και επιφημίζει ημίν αμαρτήματα παιδείας ημών. Επαγγέλλεται γνώσιν έχειν Θεού, και παίδα Κυρίου εαυτόν ονομάζει. Εγένετο ημίν εις έλεγχον εννοιών ημών. Βαρύς εστιν ημίν και βλεπόμενος· ότι ανόμοιος τοις άλλοις ο βίος αυτού, και εξηλλαγμέναι αι τρίβοι αυτού. Εις κίβδηλον ελογίσθημεν αυτώ, και απέρχεται των οδών ημών, ως από ακαθαρσιών, και μακαρίζει έσχατα δικαίων, ίδωμεν ουν ει οι λόγοι αυτού αληθείς, και πειράσωμεν τα εν εκβάσει αυτού. Ύβρει και βασάνω ετάσωμεν αυτόν, ίνα γνώμεν την επιείκειαν αυτού, και δοκιμάσωμεν την ανεξικακίαν αυτού. Θανάτω ασχήμονι καταδικάσωμεν αυτόν· έσται γαρ αυτού επισκοπή εκ λόγων αυτού. Ταύτα ελογίσαντο, και επλανήθησαν· απετύφλωσε γαρ αυτούς η κακία αυτών. Και ουκ έγνωσαν μυστήρια Θεού, ουδέ έκριναν, ότι συ ει Θεός μόνος, ο ζωής έχων και θανάτου εξουσίαν, και σώζων εν καιρώ θλίψεως και ρυόμενος εκ παντός κακού, ο οικτίρμων και ελεήμων, και διδούς τοις Οσίοις σου χάριν, και τω σω βραχίονι τοις υπερηφάνοις αντιτασσόμενος.

Advertisements


Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, Είδα μια ωραιότατη κοπέλα, και μου είπε: Είμαι η ευσπλαχνία, η ελεημοσύνη, η αγάπη.

Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας

Εορτάζει στις 12 Νοεμβρίου

Ιωάννης Ελεήμων_St John the Merciful_Св Иоанн Милостивый Александрийский_Церковь Св. Никиты в Чучере. Иконописцы - Михаил Астрапа и Евтихий.Κάποτε όταν ήμουν μόλις δεκαπέντε χρονών, διηγείται ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, είδα μια νύχτα στον ύπνο μου μια ωραιότατη κοπέλα, τόσο πανέμορφη που δεν μπορώ να περιγράψω την ομορφιά της.

Με πλησίασε και με ξύπνησε. Την ξαναβλέπω κοντά μου. Έλαμπε ολόκληρη από ένα ωραιότατο παράδοξο φως. Δεν ήταν όνειρο, ήταν μια ζωντανή πραγματικότητα.

-Ποια είσαι, τη ρωτάω. Από που έρχεσαι, τι θέλεις; Μου χαμογέλασε και με πολύ γλυκειά φωνή μου είπε:

Είμαι η ευσπλαχνία, η ελεημοσύνη, η αγάπη. Και αμέσως εξαφανίστηκε.

Το θείο αυτό όραμα με απασχόλησε όλη τη νύχτα. Το πρωί σηκώθηκα, ντύθηκα καλά, γιατί έκανε δυνατό κρύο, ήταν χειμώνας, και κατευθύνθηκα προς την εκκλησία για την πρωϊνή ακολουθία και Θεία Λειτουργία. Καθώς προχωρούσα, παρόλο που ήταν πολύ πρωί και με πολύ κρύο συνάντησα στο δρόμο έναν ζητιάνο. Έτρεμε από το κρύο. Έβγαλα αμέσως το ζεστό μανδύα που φορούσα, τον τύλιξα τον ζητιάνο και συνέχισα το δρόμο μου. Λίγο πριν φθάσω στην εκκλησία συνάντησα έναν άνδρα ωραιότατο, και όλως παραδόξως ντυμένο στα λευκά.

-Φίλε, μου είπε, σου προσφέρω αυτό το δώρο.

Και μου έδωσε ένα βαλάντιο γεμάτο νομίσματα χρυσά. Το πήρα με απορία. Και παρά την ανεξήγητη χαρά που ένοιωσα, σκέφτηκα ότι δεν έπρεπε να τα δεχτώ, αφού δεν τα είχα ανάγκη. Έτσι γύρισα για να επιστρέψω το βαλάντιο. Ο άγνωστος όμως δωρεοδότης είχε εξαφανιστεί. Και τότε φωτίστηκα και κατάλαβα.

Όση ελεημοσύνη δίνεις στον πλησίον σου για την αγάπη του Θεού, αυτή επιστρέφεται εκατονταπλάσια, για να συνεχίζεις το έργο της αγάπης. Από τότε απεφάσισα, να είμαι αδιακρίτως ελεήμων. Και να αφοσιωθώ στην εξυπηρέτηση των φτωχών και δεινοπαθούντων μέχρι το τέλος της ζωής μου. Ανεξάρτητα αν μερικοί απ’ αυτούς, το εκμεταλλεύονταν αυτό.

Γι’ αυτό και πήρε το όνομα, ο Άγιος αυτός, «Ελεήμων». Ελεούσε αδιακρίτως. Αυτά μας διηγείται.

***

Η κοσμική εξουσία προσπαθεί να αρπάξει τον θησαυρό της Εκκλησίας

Βλέποντας ο ηγεμόνας της Αλεξανδρείας Νικήτας Πατρίκιος, ότι ο Πατριάρχης έδινε όλα τα χρήματα της Εκκλησίας στους φτωχούς και παρακινούμενος από κακούς ανθρώπους, ήλθε στο Πατριαρχείο και ζήτησε από το Πατριάρχη να του δώσει τον θησαυρό της Εκκλησίας, γιατί ήταν καλλίτερα να ξοδεύεται για το Κράτος, παρά να τον διασκορπάει άσκοπα αυτός. Ο Άγιος καθόλου δεν ταράχθηκε, αλλά του είπε:
Είναι προτιμότερο να δίδονται στον επουράνιο Βασιλέα και όχι στον επίγειο, γιατί είναι ιεροσυλία κάτι τέτοιο. Του είπε δε να κάνη, όπως νομίζει, καλλίτερα.
Τότε ο άρχοντος έδωσε διαταγή στους ανθρώπους του και επήραν τα χρήματα όλα, άφησαν δε μόνον εκατό λίτρες χρυσού για τα απαραίτητα έξοδα. Ενώ όμως κατέβαιναν από το Πατριαρχείο συναντήθηκαν με κάποιους ανθρώπους, που βάσταζαν δοχεία γεμάτα .μέλι. Το έστελναν από την Αφρική στον Άγιο. Όταν είδε ο Πατρίκιος το αγνό μέλι, ζήτησε από τον Ιωάννη να του στείλει λίγο, γιατί το χρειαζόταν.
Οι απεσταλμένοι, όταν έφθασαν στον Άγιο και παρέδωσαν τα δοχεία του τα άνοιξαν την ίδια στιγμή, βρήκαν αντί για μέλι σε όλα τα δοχεία χρυσό. Αυτό το Θαύμα, όταν είδε ο Πατριάρχης έστειλε στον Πατρίκιο ένα δοχείο με ένα γράμμα, στο οποίο του διηγιόταν το θαύμα, που είχε γίνει. Όταν λοιπόν, έφθασαν οι απεσταλμένοι του Αγίου, βρήκαν τον άρχοντα στην τράπεζα, που γευμάτιζε.
Ο Πατρίκιος βλέποντας, ότι του έστειλε μόνον ένα δοχείο εξοργίστηκε. Ανοίγοντας όμως το δοχείο βρήκε την επιστολή εκείνη του Αγίου. Την διάβασε προσεκτικά. Θαύμασε και την ίδια ώρα μετανόησε για την πράξη του. Άφησε αμέσως το γεύμα του και επήρε όσα χρήματα είχε αρπάξει και τριακόσιες ακόμη χρυσές λίτρες ιδικές του και τα έφερε στον Πατριάρχη. Ζητούσε εκεί με δάκρυα: και ψυχική συντριβή να τον συγχωρήσει. Ο Άγιος θαύμασε πολύ την μετάνοια του Πατρικίου και έκτοτε έγιναν πνευματικοί αδελφοί…

***

ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ_Almsgiving_Подая́ние (ми́лостыня)_Μακάριοι οι ελεήμονες..ceb5cebbceb5ceb7cebccebfcf83cf8dcebdceb7Κάποιος ξένος, που είχε αντιληφθεί την πολλή καλοσύνη του αγίου Ιωάννου, σκέφτηκε να δοκιμάσει εκείνον που ήταν ανώτερος από κάθε δοκιμασία. Ντύθηκε λοιπόν με κουρέλια και πλησίασε τον άγιο την ώρα που πήγαινε στο νοσοκομείο, γιατί συνήθιζε να επισκέπτεται τους αρρώστους δύο και τρεις φορές την εβδομάδα.

Ελέησέ με, δέσποτα, τον αιχμάλωτο! του είπε θρηνητικά.

Ο άγιος πρόσταξε τον ταμία του να του δώσει έξι νομίσματα.

Μόλις τα πήρε ο ξένος, έτρεξε, άλλαξε ρούχα και παρουσιάστηκε σε άλλο σημείο του δρόμου, ξαναζητώντας ελεημοσύνη. Ο άγιος είπε πάλι να του δώσουν. Ο ταμίας όμως, που τον αναγνώρισε, έσκυψε στο αυτί του μεγάλου Ιωάννου και του έκανε γνωστό, πως ο ζητιάνος εκείνος ήταν ο ίδιος, που λίγο πριν είχε πάρει τα έξι νομίσματα. Μα ο άγιος δεν επηρεάστηκε απ’ αυτό, και είπε να τον ελεήσει για δεύτερη φορά.
Όταν ο ξένος παρουσιάστηκε υποκριτικά και για τρίτη φορά για να πάρει ελεημοσύνη, ο ταμίας σκούντησε τον πατριάρχη, για να του δείξει πως είναι ο ίδιος. Τότε εκείνος είπε.

Δώσ’ του δώδεκα νομίσματα, πρόσταξε, μην τυχόν είναι ο ίδιος ο Κύριος μου και με δοκιμάζει.

***

Κάποια άλλη φορά, ενώ βρισκόταν καθ’ οδόν προς την Εκκλησία των αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννου, συνάντησε μια χήρα ενδεή και ταλαίπωρη, η οποία άρχισε να του αφηγείται αναλυτικά την κακοπάθειά της. Οι συνοδοί του πατριάρχη βαρέθηκαν ν’ ακούν τα εκτενή παράπονα της γυναίκας και τον προέτρεπαν να σπεύσει στην Εκκλησία για την Ακολουθία, λέγοντάς του ότι μπορούσε και αργότερα ν’ ακούσει την ιστορία της γυναίκας. όμως ο Ιωάννης είπε:
«Και πώς θα ακούσει ο Θεός εμένα, εάν δεν ακούσω εγώ εκείνη;». Δεν έφυγε ο άγιος, μέχρι που η αναξιοπαθούσα διηγήθηκε ως το τέλος την ιστορία της. Από το βιβλίο: «Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Πνευματικό ημερολόγιο, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Νοέμβριος»

***

Ιωάννης Ελεήμων_St John the Merciful_Св Иоанн Милостивый Александрийский_204_0072462bΌταν ο μακάριος (Ιωάννης) δίδασκε τους πιστούς για την αποφυγή της ιεροκατηγορίας, πρόσθετε και την αξιοθαύμαστη εκείνη ρήση του αοίδιμου βασιλιά (αγίου) Κωνσταντίνου, ο οποίος, όταν στη σύνοδο της Νίκαιας του έδωσαν λίβελους με κατηγορίες εναντίον ορισμένων επισκόπων, δεν τους δέχθηκε, λέγοντας: ““Αν συναντούσα επίσκοπο ή μοναχό να πορνεύει, θα έβγαζα τη χλαμύδα μου και θα την έριχνα πάνω του, για να μην τον δει κανένα μάτι”.
-Γνώριζε καλά ο βασιλιάς, (σχολίαζε ο άγιος Ιωάννης), ότι τα ελαττώματα αυτών των ανθρώπων, (επισκόπων και μοναχών), όταν φανερώνονται στους πολλούς, όχι μόνο την καταφρόνηση προκαλούν όσων είναι άξια σεβασμού και τιμής, (δηλαδή του αρχιερατικού αξιώματος και του μοναχικού σχήματος), αλλά και στην αμαρτία παρακινούν και προφάσεις προσφέρουν (στους άλλους ανθρώπους).
– Οι άνθρωποι, (έλεγε άλλοτε ο άγιος Ιωάννης), είναι σχεδόν πάντα πρόθυμοι να δώσουν πίστη στις υπόνοιες, και μάλιστα όταν οι ‘ίδιοι είναι κακοήθεις και μοχθηροί, οπότε μπορούν να έχουν από τον εαυτό τους (και τις δικές τους πράξεις) τις αφορμές για να πιστεύουν (στις υπόνοιες). “Έτσι παίρνοντας ευθύς σαν πιο άμεσο μάρτυρα τον ‘ίδιο τους τον εαυτό, κατηγορούν τους άλλους εύκολα – από τη μια επειδή τους αρέσει να καταπιάνονται με τέτοιες σκέψεις και συζητήσεις, κι από την άλλη επειδή επιθυμούν να έχουν και άλλους ομοίους τους στις κακίες, και να ξεφεύγουν έτσι βιαστικά από τις τύψεις της συνειδήσεως τους.

Κάποια φορά ένας φτωχός που σώθηκε από κινδύνους χάρις στην έγκαιρη παρέμβαση του Ιωάννη, για να του δείξει την ευγνωμοσύνη του, έσκυψε και του φίλησε το πόδι, ονομάζοντας τον “σωτήρα” του!
Μα ο άγιος ακούοντας τα λόγια του ταράχθηκε. Και του είπε:
– Σώπα! Ούτε σταυρώθηκα για σένα. Ούτε το αίμα μου έχυσα! Ένας είναι ο Σωτήρας μας: ο Χριστός!... Εγώ απλώς ακολουθώ τις εντολές Του!...

Απολυτίκιον Αγίου Ιωάννου του ελεήμονος. Ηχος πλ. δ’.

Εν τη υπομονή σου εκτήσω ον μισθόν σου Πάτερ, Όσιε, ταις προσευχαίς αδιαλείπτως εγκαρτερήσας, τους πτωχούς αγαπήσας, και τούτοις επαρκέσας. Αλλά πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, Ιωάννη Ελεήμων μακάριε, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ελεημοσύνη είναι να δέχεσαι τον άνθρωπο να καθίσει δίπλα σου, χωρίς να τον απομακρύνεις με τον λογισμό σου. Γέρων Αρσένιος Παπατσιώκ

https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/11/%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CE%AD%CF%87%CE%B5%CF%83%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89/


Παραβολή του σπλαχνικού Σαμαρείτη, Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh

Ἰησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon5_y_a4fbb05a

Κυριακή Η΄ Λουκά 
Παραβολή του σπλαχνικού Σαμαρείτη (Λουκ ι΄25-37)
Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)
Κήρυγμα στις 30 Νοεμβρίου 1997,

Εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και Του Αγίου Πνεύματος.

Εν συντομία, το σημερινό Ευαγγέλιο εμπεριέχει όλα όσα αποτελούν τον τρόπο ζωής του χριστιανού.

Η πρώτη εντολή είναι ότι θα πρέπει ν’ αγαπάμε το Θεό με όλη μας την καρδιά, με όλη μας τη διάνοια, με όλη μας τη δύναμη, με ολόκληρη την ύπαρξή μας και τον πλησίον μας ως τον εαυτόν μας. Το ν’ αγαπάμε σημαίνει να προτιμούμε όλα όσα είναι αγαπητά στο αγαπώμενο πρόσωπο, απ’ αυτά που είναι αγαπητά σε μας. Το ν’ αγαπάμε το Θεό σημαίνει ότι θα πρέπει να ζήσουμε, και να είμαστε αληθινά έτσι ώστε Αυτός να μπορεί να είναι ευχαριστημένος απ’ αυτό που είμαστε, ότι δεν θα πρέπει να υπάρχει τίποτα ξένο σε Αυτόν στις ζωές μας.

Και τότε έρχεται η δεύτερη εντολή, την οποία δεν κατανοούσε ο νομικός: ότι θα πρέπει ν’ αγαπάμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας. Να ξανα-αγαπήσουμε τον πλησίον μας, ξεχνώντας τον εαυτό μας. Πολύ συχνά νομίζουμε ότι είμαστε άξιοι χριστιανοί, αν αισθανόμαστε μία ζεστασιά στην καρδιά μας, νομίζουμε ότι αγαπάμε το Θεό. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Η δοκιμασία αυτής της αγάπης είναι η μοιρασιά της μοναδικής αγάπης του Θεού με τον καθένα από τους συνανθρώπους μας.

Θυμάμαι μια θλιβερή στιγμή στη ζωή, όταν ο πατέρας μου με ρώτησε ποιό είναι το όνειρο της ζωής μου, ήμουν νέος τότε, κι εγώ είπα: «Να είμαι μόνο με το Θεό», και αυτός με κοίταξε λυπημένα και μου είπε: Δεν έχεις αρχίσει ακόμη να γίνεσαι χριστιανός. Επειδή αν αγαπάμε τον Θεό πρέπει να μοιραζόμαστε μαζί του όλες τις φροντίδες του για ολόκληρο τον κόσμο και για κάθε πρόσωπο ξεχωριστά σ’ αυτό τον κόσμο.

Ας λάβουμε υπόψη μας λοιπόν σαν γνώμονα αυτό το σύντομο γεγονός στη ζωή του Χριστού και στην παραβολή. Δεν θα μπορέσουμε να καταλάβουμε ποτέ πόσο πολύ αγαπάμε το Χριστό. Είναι δύσκολο, γιατί είναι τόσο εύκολο να ξεγελάσεις κάποιον. Ακόμα κι όταν λέμε ότι αγαπάμε κάποιον, μπορεί να έρθει μία στιγμή εγωισμού, διαφωνίας, ένας καυγάς μπορεί να τελειώσει, τουλάχιστον για λίγο, μία κοινή μας φιλία και ζεστασιά.

Υπάρχει ωστόσο ένα αντικειμενικό κριτήριο. Πως συμπεριφέρεσαι στον πλησίον; Τι σημαίνει αυτός για σένα; Αν δεν σημαίνει τίποτα, αν είναι ένας περαστικός, αν είναι απλά κάποιος στο δρόμο σου, η αν είναι κάποιος που μπορεί να τραβήξει την προσοχή σου, όταν εσύ είσαι σε καλή διάθεση, τότε δεν αρχίσαμε ν’ αγαπάμε το Θεό και τον κόσμο μαζί μ’ Αυτόν.

Ας το αναλογιστούμε λοιπόν, ας κάνουμε στους εαυτούς μας σχετικές ερωτήσεις, και ας διορθώσουμε τη ζωή μας. Αμήν.
(Απόδοση στην νεοελληνική http://www.agiazoni.gr/article.php?id=38573534616261428097

 


Αυτός ήταν ο Πατήρ Αρσένιος! Μόνος, μικρός, με μόνη του Θεού την προστασία! Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης ο ‘’Χατζεφεντής’’

Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης ο ‘’Χατζεφεντής’’

Εορτάζει στις 10 Νοεμβρίου

Ο Άγιος Παΐσιος για τον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη

Αρσένιος ο Καππαδόκης_St. Arsenios of Cappadocia_Св Арсений Каппадокийский_ (10 Νοεμβρίου)Icon-777Ο λογισμός μου λέγει ότι η μεγαλύτερη θεία δράση του Αγίου Πατρός τώρα αρχίζει, και ήδη άρχισε μετά από την κοίμησή του στην Ελλάδα, αφού είχαν ξεκουρασθεί λίγο τα πολυκουρασμένα του Άγια κόκκαλα στα ευλογημένα χώματα του Ιερού Νησιού της Κερκύρας.

Όπως ανέφερα πιο πάνω, ήδη από το 1970, που έκανε τις εμφανίσεις του, συνέχεια θαυματουργεί. Έχουν θεραπευθεί πολλοί μέχρι σήμερα και από διάφορες αρρώστειες από τον Άγιο Πατέρα Αρσένιο, που τον επικαλέσθηκαν με πίστη και ευλάβεια.

Δεν κάνω εγώ λόγο γι’ αυτά τα θαύματα, εκτός εάν οι ίδιοι οι θεραπευμένοι τα ομολογήσουν από ευγνωμοσύνη προς τον Άγιο, εις δόξαν Θεού.

Η Χάρις του Θεού δεν είναι στέρνα που τελειώνει το νερό της και μετά στερεύει, αλλά ανεξάντλητη πηγή.

Είναι φυσικό, νομίζω, να βοηθά περισσότερο τώρα, απ’ ό,τι βοηθούσε όταν ζούσε στην γη, διότι τώρα πια βρίσκεται κοντά στον Ουράνιο Πατέρα και σαν παιδί Του με παρρησία, που είχε αποκτήσει από πριν, μπορεί να παίρνει άφθονη Χάρι και να καταφθάνει αμέσως στους πονεμένους ανθρώπους, για να τους βοηθάει  δίνοντας την  ανάλογη θεραπεία.

Η προηγούμενη μεγάλη άσκησή του για την αγάπη του Χριστού, μαζί με την μεγάλη του αγάπη και ταπείνωση, του έφερε και αυτή την μεγάλη πνευματική εξέλιξη, να πετάει τώρα Αγγελικά και να αγάλλεται, γιατί βοηθάει περισσότερους πονεμένους ανθρώπους και για το ότι δοξάζεται περισσότερο και το όνομα του Θεού.

Τώρα πια ο Χατζεφεντής (Πατήρ Αρσένιος) δεν τρέχει με τα πόδια και δεν λαχανιάζει, για να προλαβαίνει τους άρρωστους, να τους διαβάζει την ανάλογη ευχή και να τους θεραπεύει, αλλά πετάει άνετα σαν Άγγελος από την μια άκρη του κόσμου στην άλλη και μπορεί να προλαβαίνει όλους τους πιστούς, που τον επικαλούνται με ευλάβεια.

Ο Πατήρ Αρσένιος (Χατζεφεντής) κήρυττε την Ορθοδοξία ορθά με τον ορθόδοξο βίο του. Έλειωνε στην άσκηση την σάρκα του από την θερμή του αγάπη προς τον Θεό και αλλοίωνε τις ψυχές με την Θεία του Χάρι.

Πίστευε πολύ και θεράπευε πολλούς, πιστούς και απίστους.

Λίγα λόγια, πολλά θαύματα. Ζούσε πολλά και έκρυβε πολλά. Μέσα από τον σκληρό του φλοιό, έκρυβε τον πνευματικό του γλυκό καρπό.

Πολύ αυστηρός Πατέρας στον εαυτό του, αλλά και πολύ στοργικός Πατέρας στα παιδιά του. Δεν τα χτυπούσε με τον νόμο, αλλά με το φιλότιμο, με το νόημα του νόμου.

Ως Λειτουργός του Υψίστου δεν πατούσε στην γη, και ως Συλλειτουργός άστραφτε στον κόσμο.

Τον δόξασε ο Θεός, γιατί συνέχεια με την αγία του ζωή δοξαζόταν το όνομα του Θεού, εις τον οποίον ανήκει πάσα δόξα εις τους αιώνας. Αμήν.

***

Πολλοί που έτυχε να ιδούν τον Πατέρα Αρσένιο να υψώνη τα χέρια του και να παρακαλή τον Θεό και να φωνάζη προσευχόμενος «Θεέ μου!», έλεγαν: «Λες και ξεκοβόταν η καρδιά του εκείνη την ώρα και θαρρείς έπιανε τον Χριστό από τα πόδια και δεν Τον άφηνε, εάν δεν του έκανε το αίτημα του».
Ο μεν Πατήρ Αρσένιος έκανε συνέχεια προσπάθεια να κρύβεται, η δε Χάρις του Θεού, που κατοικούσε μέσα του, συνέχεια τον πρόδιδε και μακριά ακόμη.
. «Εμείς», όπως έλεγαν οι Φαρασιώτες, «στην Πατρίδα μας τι θα πει γιατρός, δεν ξέραμε στον Χατζεφεντή τρέχαμε. Στην Ελλάδα μάθαμε από γιατρούς, αλλά αν τα πούμε στους εντόπιους, τους φαίνονται παράξενα».

***

Εκτός από τα άλλα του χαρίσματα είχε και το προορατικό χάρισμα. Είχε πληροφορηθεί από τον Θεό, πως θα έφευγαν για την Ελλάδα και έγινε στις 14 Αυγούστου του 1924 μ.Χ. με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Γνώριζε από προηγουμένως και τον θάνατό του και ότι αυτός θα συνέβαινε σ’ ένα νησί.
Η αγία του μορφή συνέχεια σκορπούσε Χάρη και παρηγοριά.
Το πρόσωπό του έλαμπε από την ασκητική γυαλάδα, που έμοιαζε σαν το χρώμα του φτιασμένου κυδωνιού.
Είχε πια εξαϋλωθεί από τους υπερφυσικούς πνευματικούς αγώνες, που έκανε από αγάπη στον Χριστό, καθώς και από τους πολλούς του κόπους για την αγάπη προς το ποίμνιο του, που το ποίμανε πενήντα χρόνια σαν καλός Ποιμένας.

***

Αρσένιος ο Καππαδόκης_St. Arsenios of Cappadocia_Св Арсений Каппадокийский_ (10 Νοεμβρίου)Icon-Οι κάτοικοι των Φαράσων όλα τα αγαθά του Θεού τα είχαν· τον χειμώνα ήταν όλοι στα σπίτια τους και είχαν γιορτές πολλές. Μικροί και μεγάλοι όμως οπλοφορούσαν, διότι θα έπρεπε να είναι έτοιμοι με την σφυρίχτρα (σύνθημα) να τρέξουν για να προστατέψουν το χωριό από τους Τσέτες (Τούρκους αντάρτες). Αστυνομία φυσικά δεν ήταν στην περιοχή εκείνη, διότι δεν συνέφερε στους Τούρκους να έχουν, για να κινούνται οι Τσέτες άνετα. Αυτοί ήταν βαλτοί από τους Τούρκους, για να καταστρέψουν τα έξι εκείνα Χριστιανικά χωριά των Φαράσων, που αποτελούσαν ένα μικρό Ελληνικό κομμάτι μέσα στην Τουρκιά. …Έλεγε πολλές φορές ο Άγιος Πατέρας στα ζωηρά παιδιά: «Η ζωηράδα σας να ξεσπάη στους Τσέτες, για να μην πατήσουν το χωριό μας». Πράγματι και συνέβαινε αυτό στους νέους. «Όταν έρχονταν οι Τσέτες, μου διηγόταν ο πατέρας μου, έτρεχαν και πολλά ζωηρά παιδάκια, για να πολεμήσουν και αυτά, λες και πήγαιναν για χιονοπόλεμο, και δεν μπορούσα να τα συγκρατήσω». 

Ο Πρόδρομος Εζνεπίδης διηγήθηκε πως μια φορά είχαν έρθει πολλοί Τούρκοι (Τσέτες) στο χωριό (Φάρασσα) και έτυχε εκείνος να είναι άρρωστος στο κρεββάτι και να σπαρταράη σαν το ψάρι από δυνατό ρίγος. Όταν τον ειδοποίησαν, βρέθηκε σε δύσκολη θέση σαν Πρόεδρος, γιατί έφερνε ευθύνη του χωριού, και είπε σ’ αυτούς που ήταν γύρω του να τον πιάσουν, όπως ήταν, και να τον πάνε στον Χατζηεφέντη. Όπως και έκαναν. Ο Χατζηεφέντης, όταν τον είδε σ’ αυτή τη κατάσταση και έμαθε που είχαν έρθει οι Τούρκοι, ούτε καν τη φυλλάδα του πήρε να τον διαβάσει, αλλά χωρίς να χασομερήση καθόλου, πήρε ένα τσεραστούπι (κανδηλοκέρι), το ευλόγησε, το τύλιξε στο δεξί του χέρι και του είπε: «Πήγαινε παλικάρι, στην ευχή του Χριστού και διώξε τους Τούρκους να μην μπουν στο χωριό μας». Αμέσως έγινε καλά με την ευχή του, συγκέντρωσε τα παλληκάρια του χωριού και τους έδιωξε, χωρίς να έχουν ούτε τραυματία.

Επίσης διηγήθηκε ο ίδιος ότι μια άλλη φορά είχαν πάει πολλοί Τούρκοι (Τσέτες), για να πατήσουν τα Φάρασα. Στο χωριό οι άνδρες έλειπαν, άλλοι στα μακρινά κτήματα και άλλοι στα ταξίδια.
Αναγκάστηκε τότε να μαζέψη τα μικρά παιδιά, μόνο για να δείξουν στόχο γύρω από το Κάστρο ότι είναι πολλοί, και μετά τα έδιωξε, για να κρυφθούν.
Μερικοί γέροι που ήταν, και αυτοί σκόρπισαν, και τελικά έμεινε μόνος του με την απόφαση να σκοτωθή καλύτερα παρά να ιδή του Τούρκους στο χωριό. Είχαν τελειώσει όμως οι σφαίρες του και μετά τον έπιασαν ζωντανό οι Τούρκοι. Αφού τον έδεσαν γερά, τον πήγαν στο σπίτι του και τον ανέβασαν στο δώμα (ταράτσα), όπου είχαν στήσει τη κρεμάλα του. Εκεί τον βασάνιζαν, για να τους δώση ό,τι είχε και μετά να τον τελειώσουν. Εκείνη τη στιγμή όπου τον βασάνιζαν, δεν ξέρει πως του ήρθε, είπε στου Τούρκους:
«Ό,τι έχω, τα έχω στον Χατζεφεντή».
Οι Τούρκοι δεν χασομερούν και τον πηγαίνουν στον Πατέρα Αρσένιο. Όταν άνοιξε την πόρτα του ο Πατήρ και είδε αυτή τη σκηνή, πολύ πληγώθηκε, και μάλιστα μάλωσε τους Τούρκους, που τον είχαν δεμένο, για να τον ελευθερώσουν γρήγορα, και μάλιστα τους είπε και «παλιότουρκους». Ο αρχηγός τους θύμωσε και τράβηξε το χατζάρι του, για να κόψη τον Χατζεφεντή. Ο Χατζεφεντής τότε λέγει στον Τούρκο Καπετάνιο: «Γρήγορα κατέβασε το χέρι σου κάτω ξερό».
Ώ του θαύματος! Το χέρι του Τούρκου κατέβηκε ξερό κάτω αγκυλωμένο και το χατζάρι του έπεσε κάτω καταγής. Όταν είδαν αυτό οι άλλοι Τούρκοι της συμμορίας, άρχισαν να τρέμουν από φόβο και ο αρχηγός με κλάματα να παρακαλεί να του κάνη καλά το χέρι του. Ο Πατήρ Αρσένιος τότε του σταύρωσε το χέρι του και το θεράπευσε. Και αφού έλυσαν και τον Πρόεδρο, τους μάλωσε, για να μην ξαναπατήσουν στο χωριό. Πράγματι από εκείνη τη συμμορία δεν είχε ξαναπατήσει κανείς στα Φάρασσα.

Παΐσιος ο Αγιορείτης _ св. Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_15paisiemarecopy2488_BCΟ Ιωάννης Κυρκαλάς διηγήθηκε ότι μια φορά είχαν πάει πολλοί Τούρκοι (Τσέτες) στα Φάρασα και, αφού έπιασαν κρυφά δώδεκα πλουσίους του χωριού, ειδοποίησαν τις οικογένειες τους: Ή θα τους πάνε πεντακόσιες χρυσές λίρες ή θα τους κόψουν. Επίσης εμήνυσαν και το εξής στους Φαρασιώτες: Η παραμικρή τους κίνηση για να τους χτυπήσουν, θα είναι εις βάρος των κρατουμένων, διότι πρώτα θα κόψουν αυτούς και μετά θα αρχίσουν την μάχη.
Όλα τα Φάρασα είχαν αναστατωθή τότε και άλλοι έτρεξαν να συγκρατήσουν τα παλληκάρια του χωριού, για να μην κάνουν καμμιά τρέλλα και τους χτυπήσουν, και άλλα γυναικόπαιδα έτρεξαν στον Χατζεφεντή, που ήταν η μόνη τους ελπίδα, γιατί οι Τούρκοι ήταν πολλοί και οχυρωμένοι – λέγουν γύρω στους τριακόσιους ογδόντα.
Ο Πατήρ Αρσένιος, μόλις το μαθαίνει, πηγαίνει στην Εκκλησία και λέγει στους επιτρόπους να του δώσουν όλα τα χρήματα που είχε το παγκάρι, τα οποία ήταν γύρω στις πενήντα λίρες. Τα παίρνει λοιπόν ο Πατήρ μαζί του και με δυο γέρους ανεβαίνει στο λημέρι των Τσετών και ζητάει τον Καπετάνιο τους, ο οποίος ήρθε χαρούμενος, γιατί νόμιζε ότι έφεραν τις πεντακόσιες λίρες. Μόλις είδε τον Καπετάνιο τους ο Πατήρ Αρσένιος, άρχισε να τον μαλώνη με τα εξής λόγια:
– Δεν φοβάσαι τον Θεό; Δεν ντρέπεσαι καθόλου; Από πού θα τις βρουν τις πεντακόσιες λίρες οι φτωχοί αυτοί άνθρωποι και λέτε ότι θα τους κόψετε, εάν δεν σας τις δώσουν;
Παίρνει μετά την σακκούλα με τα χρήματα της Εκκλησίας (τα ψιλά), τα πετάει και τους λέγει:
Πάρτε αυτά για τον κόπο που κάνατε και φέρτε γρήγορα τους ανθρώπους μου, γιατί αλλιώς θα σας κόψω εγώ πέτρες επί τόπου όλους σας.
Με τα λόγια αυτά που τους είπε: «Θα σας κόψω πέτρες», όλοι οι Τούρκοι είχαν μείνει στον τόπο τους ακίνητοι σαν αγάλματα. Μετά από λίγο, ενώ έμεναν έτσι μαρμαρωμένοι, τους λέγει ξανά ο Πατήρ:
– Γρήγορα, φέρτε τους ανθρώπους μου και φύγετε.
Τότε μόνον μπόρεσαν να ελευθερωθούν από εκείνο το αόρατο δέσιμο που ένιωθαν και έλυσαν τους δώδεκα κρατουμένους Φαρασιώτες και έφυγαν κατατρομαγμένοι από εκείνο το μαρμάρωμα που έπαθαν, χωρίς να σκύψουν να πάρουν ούτε τις πενήντα λίρες, που ήταν στην γη σκορπισμένες. Ο Πατήρ Αρσένιος είπε στους κρατουμένους: «Μάστε τα χρήματα της Εκκλησίας και πάμε να φύγουμε», και γύρισαν μετά στο χωριό χαρούμενοι.

[…] Αυτό δε που βοηθούσε περισσότερο και ενίσχυε τους φοβισμένους Χριστιανούς για να μένουν σταθεροί στην πίστη τους, δεν ήταν τα ενισχυτικά του λόγια μόνο, αλλά τα θαυμαστά έργα, που έβλεπαν να κάνει ο Πατήρ Αρσένιος, διότι είχε άφθονη την θεία Χάρη και θεράπευε τις ψυχές και τα σώματα των πονεμένων ανθρώπων. Οι Χριστιανοί, όταν τα έβλεπαν, γίνονταν πιο πιστοί, διότι έβλεπαν την μεγάλη δύναμη της πίστεως μας. Οι δε Τούρκοι, που τα έβλεπαν και αυτοί, και Χριστιανοί να μη γίνονταν, έπαυαν κάπως να δαγκώνουν τους Χριστιανούς.

Είναι αλήθεια ότι ο Πατήρ, όπου περνούσε και του έφερναν αρρώστους, για να τους διαβάση, ποτέ δεν εξέταζε εάν ο άρρωστος είναι Χριστιανός ή Τούρκος, αλλά από ποια αρρώστια πάσχει, για να βρη την ανάλογη ευχή. Όταν θεράπευε τον άρρωστο με την Χάρη του Θεού, έκανε τους Τούρκους να καταλάβουν την μεγάλη αξία της Ορθοδοξίας μας και να την ευλαβούνται.

Μεγαλύτερο κακό έκαναν οι προτεστάντες στον ευλαβή Ορθόδοξο λαό της Ανατολής παρά οι Τούρκοι, γιατί οι Τούρκοι ομολογούσαν ότι είναι Τούρκοι, και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί τους απέφευγαν σαν Τούρκους. Ενώ οι προτεστάντες παρουσιάζονταν με το Ευαγγέλιο και παρέσυραν τους απλούς στην πλάνη τους και κατέστρεφαν ψυχές.

Αυτό που είχε κουράσει περισσότερο όλα αυτά τα χρόνια τον ακούραστο καλόν εργάτη Πατέρα Αρσένιο στον Αμπελώνα του Χριστού, δεν ήταν τόσο η δουλειά, όσο το άγρυπνο φύλαγμα του αμπελιού, διότι ήταν σε πολύ απόμερο μέρος τα Φάρασα και γύρω-γύρω ήταν άγρια θηρία (οι Τσέτες), που ορμούσαν, για να σπάσουν τους φράχτες και να μπουν να το καταστρέψουν. Βλέποντας όλη αυτή την μεγάλη αγωνία ο Καλός Θεός, ξερρίζωσε τα κλήματα όλα και τα πήρε μαζί με τον Αμπελουργό· τα μεν κλήματα να τα μεταφυτέψη στο μεγάλο Του αμπέλι στην Ελλάδα, τον δε Αμπελουργό να πάρη πια κοντά Του, να ξεκουρασθή.

Καθώς ανέφερα πιο πάνω, στον βίο του Οσίου Αρσενίου, είναι ατέλειωτα τα θαύματα που έκανε με την Χάρη του Χριστού, και …. ίσως μας βοηθήσουν στα δύσκολα χρόνια που περνάμε.

Η αρετή, βλέπετε, δεν κρύβεται, όσο και να θέλει κανείς, όπως ο ήλιος δεν κρύβεται με το κόσκινο, διότι από τις τρυπούλες θα περάσουν ακτίνες αρκετές.

Αυτός ήταν ο Πατήρ Αρσένιος!
Μόνος, μικρός, με μόνη του Θεού την προστασία!
Μόνος, μεγάλος, δοσμένος μόνο στον Θεό και στην εικόνα Του !
Μόνος στο τέλος της ζωής του με τον Θεό μόνο !

(Μοναχού Παϊσίου Αγιορείτου, «Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης», εκδ. Ι.Ησυχαστηρίου Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή, Θεσ/νίκης 1991, σ.114-121)

Απολυτίκιον Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκη Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Βίον ένθεον, καλώς ανύσας, σκεύος τίμιον του Παρακλήτου, ανεδείχθης θεοφόρε Αρσένιε, και των θαυμάτων την χάριν δεξάμενος, πάσι παρέχεις ταχείαν βοήθειαν, Πάτερ Όσιε Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Απολυτίκιον Οσίου Παϊσίου Αγιορείτου
Ήχος πλάγιος α΄. Τον Συνάναρχον.

Tης ενθέου αγάπης το πυρ δεξάμενος υπερβαλλούση ασκήσει εδόθης όλος Θεώ και παράκλησις πολλών ανθρώπων γέγονας, λόγους θείους νουθετών, προσευχαίς θαυματουργών Παΐσιε Θεοφόρε, και νυν πρεσβεύεις απαύστως υπέρ παντός του κόσμου, Όσιε.

Ωδή στ΄. Την δέησιν.

Ηγάπησας, την αφάνειαν Πάτερ, και εμίσησας την δόξαν του κόσμου· αλλ’ ο της δόξης Θεός και Δεσπότης, την σην ταπείνωσιν πάσιν επέδειξεν· ταύτης ρανίδα δυσωπώ, στάλαξόν μοι πρεσβείαις σου Όσιε.

Μεγαλυνάριον

Αγίων Καππαδόκων σεπτή δυάς, Παΐσιε Πάτερ και Αρσένιε ιερέ, ρύσασθε κινδύνων, τους πίστει εκζητούντας, υμών την προστασίαν, την απροσμάχητον.

Οδοιπορικό στα Φάρασα της Καππαδοκίας


Ο Κύριος με Αγίασε επειδή συγχωρούσα!.. Η υπομονή και η σιωπή του αγίου Νεκταρίου- Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου

Οσία Ματρώνα
Οσία Θεοκτίστη η Λέσβια
Όσιος αββας Ιωάννης ο Κολοβός
Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης ο θαυματουργός

Eορτάζει στις 9 Νοεμβρίου

«Θρησκεία χωρίς παιδεία οδηγεί στη δεισιδαιμονία, ενώ παιδεία χωρίς θρησκεία οδηγεί στην ασέβεια και την αθεΐα». Άγιος Νεκτάριος

Η εμφάνιση του Αγίου Νεκταρίου στο Άγιο Όρος

Νεκτάριος sf-nectarie-bibliotecaΌταν αναγνωρίστηκε Άγιος, ο Άγιος Νεκτάριος το 1961, σε μια μονή του Αγίου Όρους, δημιουργήθηκαν 2 παρατάξεις μοναχών. Οι μεν παραδέχονταν την Αγιότητα του, οι δε, την αμφισβητούσαν.

Ο ηγούμενος της μονής, βλέποντας την κατάσταση που δημιουργήθηκε στο μοναστήρι, κάλεσε μια μέρα τους μοναχούς και τους είπε:

– Δεν θα γίνει το θέμα της αγιοσύνης του Νεκταρίου, αιτία να χάσουμε τις ψυχές μας, αντιμαχώντας μεταξύ μας. Κηρύττω τριήμερη νηστεία και με την προσευχή μας, να ζητήσουμε από το Θεό να μας αποκαλύψει, αν ο γέροντας Νεκτάριος είναι Άγιος ή όχι.

Πράγματι αυτό και έκαναν…

Την τρίτη ημέρα και ενώ ετοιμαζόταν ο ηγούμενος να κατέβει στην Εκκλησία, χτυπάει διακριτικά η πόρτα του κελλιού του και μπαίνει μέσα ο Άγιος Νεκτάριος!!!…

Όταν μπήκε μέσα, ο ηγούμενος αμέσως τον αναγνώρισε και έπεσε να τον προσκυνήσει.

Του λέει τότε ο Άγιος Νεκτάριος:

– Αδερφέ Αθανάσιε (έτσι έλεγαν τον ηγούμενο), πήγαινε και πες τους Πατέρες να μην κουράζονται. Ο Κύριος με Αγίασε και είμαι Άγιος, θαυματουργός και μυροβλύτης. Γνώρισε δε, ότι ο Κύριος δεν με αγίασε για κανένα άλλο λόγο, παρά μόνο επειδή συγχωρούσα!
Ορθόδοξος Κυψέλη

***

Νεκτάριος Αιγινης_St. Nectarios of Aegina_прп.Нектарий Аэгинский__3374149458527079145_nΟ Γέρω-Μιχαήλ Καυσοκαλυβίτης (1906-1979) κοινοβίασε στα Καυσοκαλύβια στην Καλύβη του Ευαγγελισμού. Γέροντάς του ήταν ο γερω-Αρσένιος. Συνδέθηκε με αγάπη αδελφική με τον τότε μονάζοντα στα Καυσοκαλύβια γερω-Πορφύριο. 

Ο π. Μιχαήλ ευλαβείτο τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, γιατί είχε το όνομά του, αλλά και για κάποιον άλλο λόγο, όπως διηγήθηκε ο ίδιος σ’ έναν ομώνυμό του Κοινοβιάτη, κάποτε που έκανε τον κανόνα του παρουσιάστηκε μπροστά του ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και του έδειξε πώς να προσεύχεται. Να κρατά το κομποσχοίνι, να λέγει την ευχή και να κάνει συγχρόνως σταυρούς με μικρές μετάνοιες.
Επειδή πλέον τα κουτάλια δεν είχαν πέραση, ο π. Μιχαήλ έμαθε αγιογραφία.

Κάποιος Χριστιανός από το χωριό Αρχίπολη της Ρόδου, οδηγούσε το τρακτέρ και μαζί του έφερε και τον μικρό του γιό. Στον δρόμο συναντούν κάποιον καλόγερο, που τους σταμάτει και τους ζητά να ανέβη επάνω. Τους λέει ότι επιθυμεί να του κτίσουν έναν ναό, παρακάτω τους υποδεικνύει και το μέρος, τους αποκαλύπτει ότι λέγεται Νεκτάριος και αμέσως γίνεται άφαντος. Ο ναός κτίσθηκε πολύ σύντομα, μικρός βέβαια, και εζητήθηκε από τον γερο-Μιχαήλ, να κάνει την εικόνα του Αγίου Νεκταρίου. Ο γερο-Μιχαήλ την έφτιαξε και πήγε στην Ρόδο για να την παραδώσει, παρά το ο,τι υπέφερε επί είκοσι και πλέον χρόνια από έλκος στομάχου. Στην επιστροφή όμως, καθόταν σε μία γωνιά κουβαριασμένος. Στο ίδιο πλοίο συνταξίδευε και κάποιος γιατρός παθολόγος, ονόματι Παπανικολάου. Ο γιατρός ρώτησε τον γερο-Μιχαήλ τι πρόβλημα είχε, και, αφού έμαθε το πρόβλημά του, του έδωσε ένα φάρμακο· οι πόνοι υποχώρησαν και συνέχισε το ταξίδι του ανενόχλητα μέχρι την Καλύβη του στα Καυσοκαλύβια.
Όταν έφτασε στην Σκήτη των Καυσοκαλυβίων, στο Άγιον Όρος, δεκαπέντε ήμερες πριν από την εορτή του Αγίου Νεκταρίου, ο Γέρο – Μιχαηλος, μετά το καθιερωμένο Απόδειπνο, όταν πήγε να αναπαυθή, άκουσε να ανοίγει η πόρτα του κελλιού του· τρομαγμένος σηκώνεται πάνω και βλέπει μπροστά του έναν ιεροπρεπή άνδρα. Αρχικά τον κατέλαβε φόβος, τον κοίταξε προσεκτικά ότι έφερε εγκόλπιο και σταυρό στο στήθος και διεπίστωσε ότι ήταν ο Άγιος Νεκτάριος, ο οποίος και του είπε: «Σε πληροφορώ, ότι δεν θεραπεύτηκες από τον γιατρό στον καράβι, αλλά από εμένα τον ίδιο. Να δοξάζεις τον Κύριο και την Κυρία Θεοτόκο». Ο υποτακτικός Γαβριήλ, άκουσε την έντονη ομιλία, σηκώθηκε και είδε τον γερο-Μιχαήλ σηκωμένο να αναζητά τον Άγιο Νεκτάριο. Πήγαν και οι δύο στην εκκλησία και ευχαρίστησαν τον Άγιο και την Παναγία.
Μία άλλη χρονιά, είχαν τελέσει Θεία Λειτουργία στις 8 Νοεμβρίου, των Αρχαγγέλων και κάλεσαν και την επομένη τον ιερέα να λειτουργήσει, επί τη εορτή του Αγίου Νεκταρίου. Το βράδυ εκείνο, ο γερο-Μιχαήλ δεν είχε ύπνο. Πηγαινοερχόταν στον ναϊσκο και προσευχόταν με το κομποσχοίνι στον Άγιο. Κάποτε, αισθάνθηκε να εξέρχεται ουράνια ευωδία τόσο πολύ, ώστε όλη η Καλύβη πλημμύρισε από θεία μυρωδιά. Άνοιξε την πόρτα της εκκλησίας και το παράθυρο, τίποτε! Ο ναός είχε γίνει πηγή, από όπου ανέβλυζε θεϊκή ευωδία. Μετά το πέρας του όρθρου, ήλθε ο πατήρ Αθανάσιος να λειτουργήσει και είπε στον Γαβριήλ: «Αρώματα ρίξατε;!». Μόλις μπήκε στο ιερό, αντιλήφθηκε ότι η ευωδία προερχόταν από την λειψανοθήκη με το λείψανο του Αγίου Νεκταρίου.

***

Ο Θεός διέπλασε το Ελληνικό Έθνος ως οφθαλμόν εις το σώμα της ανθρωπότητος. Αγίου Νεκταρίου

Η φιλοσοφία είναι αληθώς αναφαίρετον κτήμα του Έλληνος• διαδιδομένη ανά τα έθνη προσηλυτίζει αυτά και καθιστά αυτά ελληνικά, ουδέποτε δε παύεται ούσα Ελληνική• οι οπαδοί αυτής, οι ομιληταί αυτής αποβάλοντες το ξένον και βάρβαρον περιβάλλονται το ελληνικόν και την ευγένειαν• η Ελληνική φιλοσοφία προώρισται ίνα καταστήση τους πάντας Έλληνας• εγεννήθη υπέρ του χριστιανισμού και συνεταυτίσθη μετ’ αυτού, όπως εργασθή προς σωτηρίαν της ανθρωπότητος. Έλλην και φιλοσοφία εισί δύο τινά αναπόσπαστα• μαρτυρεί δε και ο Απόστολος των εθνών Παύλος λέγων: Έλληνες σοφίαν ζητούσιν.

Ο Έλλην αληθώς εγεννήθη, ίνα φιλοσοφή• διότι εγεννήθη διδάσκαλος της ανθρωπότητος. Αλλ’ εάν η φιλοσοφία εγένετο παιδαγωγός εις Χριστόν έπεται ότι ο Έλλην πλασθείς φιλόσοφος επλάσθη χριστιανός, επλάσθη ίνα γνωρίση την αλήθειαν καί διαδώ αυτήν τοις έθνεσιν.
Ναι ο Έλλην εγεννήθη κατά θείαν πρόνοιαν διδάσκαλος της ανθρωπότητος• τούτο το έργον εκληρώθη αυτώ• αύτη ην η αποστολή αυτού• αύτη η κλήσις αυτού εν τοις έθνεσιν• μαρτύριον η εθνική αυτού ιστορία• μαρτύριον η φιλοσοφία αυτού• μαρτύριον η κλίσις αυτού• μαρτύριον αι ευγενείς αυτού διαθέσεις• μαρτύριον η παγκόσμιος ιστορία• μαρτύριον η μακροβιότης αυτού, εξ ης δυνάμεθα αδιστάκτως να συμπεράνωμεν και την αιωνιότητα αυτού, διά το αιώνιον έργον του Χριστιανισμού μεθ’ ου συνεδέθη ο Ελληνισμός• διότι ενώ όλα τα έθνη τα εμφανισθέντα επί της παγκοσμίου σκηνής ήλθον και παρήλθον, μόνον το Ελληνικόν έμεινε ως πρόσωπον δρων επί της παγκοσμίου σκηνής καθ’ όλους τους αιώνας• και τούτο, διότι η ανθρωπότης δείται αιωνίων διδασκάλων...

Tο Ελληνικόν έθνος ένεκα της φυσικής αυτού ταύτης ιδιότητος απέβη αληθώς οφθαλμός ετάζων τα τε εμφανή και τα κεκαλυμμένα υπό του πέπλου του μυστηρίουητένισεν έκθαμβον προς το έκπαγλον κάλλος του κόσμου της δημιουργίας, και ανεζήτησε τον θείον αυτής δημιουργόν• αφοσιώθη εις την προσφιλή αυτώ έρευναν και ανεύρε τον θείον δημιουργόν εν τοις δημιουργήμασιν αυτού• η εικών του θείου καλλιτέχνου δημιουργού θείω δακτύλω εγγεγραμμένη εν τοις δημιουργήμασιν αυτού προσείλκυσεν αυτόν και αφήρπασεν..

Ο Έλλην γνωρίσας τις είναι και τις οφείλει να αποβή, σκοπόν έθετο την εαυτού τελείωσιν• εγένετο εραστής του πνεύματος και εδημιούργησε κόσμον πνευματικόν, εν ω ήθελε να ζη• η γνώσις του καλού, του αγαθού, του αληθούς και η έμφυτος προς τον πλησίον αγάπη ανέπτυξεν εν τη καρδία του Έλληνος τον πόθον της αυτομεταδόσεως, και ο Έλλην απέβη διδάσκαλος της ανθρωπότητος• ο Έλλην εζήτησε να αφομοιώση τους πάντας προς εαυτόν• ο Έλλην δεν εγεννήθη κατακτητής του σώματος, αλλά του πνεύματος, δεν εζήτησε δούλους αλλ’ ελευθέρους. Τούτο ηγάπησε και η θεία αύτη αγάπη εγένετο το ελατήριον όλων των ορμών του• αύτη εμόρφωσε και τον εθνικόν αυτού χαρακτήρα, όστις διέμεινεν αναλλοίωτος….

Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης ο θαυματουργός, Ένας συκοφαντημένος στον Παράδεισο…
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/08/13643/

Μην φοβάσαι! Μην απελπίζεσαι! Μόνον πίστευε! Η πίστις είναι το πάν παιδί μου, η πίστις! Άγιος Νεκτάριος Επίσκοπος Πενταπόλεως
https://iconandlight.wordpress.com/2014/11/08/%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%AC%CF%83%CE%B1%CE%B9%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%BB%CF%80%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CF%83%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%AF%CF%83/

Σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε τέλειοι και άγιοι. Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως
https://iconandlight.wordpress.com/2015/11/08/%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%80%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B6%CF%89%CE%AE%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%AD/

Οι πειρασμοί είναι δείγμα του θείου ελέους. Γι’ αυτό εμπιστεύσου στο Θεό … Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης, ο θαυματουργός.
https://iconandlight.wordpress.com/2016/03/31/%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%AF-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BB/

Aναθέστε όλες τις φροντίδες σας στο Θεό- Ο ξύλινος Σταυρός.Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως
https://iconandlight.wordpress.com/2015/03/19/a%CE%BD%CE%B1%CE%B8%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%86%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CF%83%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C/

Mαρτυρία “Αόρατου Ασκητού” περί της Αγιότητος του Αγίου Νεκταρίου
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/02/m%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%8D-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1/

***

Απολυτίκιον Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης. Ήχος α’ Της ερήμου πολίτης

Σηλυβρίας τον γόνον και Αιγίνης τον έφορον, τον εσχάτοις χρόνοις φανέντα, αρετής φίλον γνήσιον, Νεκτάριον τιμήσωμεν πιστοί, ως ένθεον θεράποντα Χριστού αναβλύζεις γαρ ιάσεις παντοδαπάς, τοις ευλαβώς κραυγάζουσι· δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σού, πάσιν ιάματα.

Ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ σιωπὴ τοῦ ἁγίου Νεκταρίου

Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στὸν πανηγυρικὸ Ἑσπερινὸ  τῆς  ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ποὺ τελέσθηκε στὸ ἱερὸ παρεκκλήσιο   Ἁγίου Νεκταρίου Ἐπισκόπου Πενταπόλεως τοῦ θαυματουργοῦ τοῦ Πολυδύναμου Κέντρου ἡ «Σολέα» στὴν κοινότητα  τῆς  Εὐρύχου,  τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου (8.11.2017).

Ἡ μουσικὴ στοὺς  τίτλους ἔναρξης καὶ τέλους εἶναι ἀπὸ τὴ σύνθεση «Uşşak Şarkı» τῶν Σωκράτη Σινούπουλου και Derya Turkan, ποὺ περιέχεται στὸ ἄλμπουμ «Γράμμα ἀπὸ τὴν Πολὴ» τῆς  Golden Horn Productions (2003).


Βλέπω μια τεράστια φτερούγα που την είχε περάσει ο Αρχάγγελος από τον ώμο μου και με οδηγούσε να κάνω τη Μεγάλη Είσοδο…. Οι άγιοι Άγγελοι στην ζωή των αγίων Ιακώβου της Ευβοίας και Παϊσίου Αγιορείτου

Άγγελοι_Angels_Ангелы_χωρα-24109-Lb1%cf%82_15

Σύναξις των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ , Ραφαήλ, Ουριήλ , Σαλαθιήλ , Ιεγουδιήλ, Βαραχιήλ, Ιερεμιήλ και πάντων των Ασωμάτων Αγγελικών Ταγμάτων
Σύναξις των εννέα Ουρανίων Αγγελικών Tαγμάτων, Θρόνων, Xερουβίμ, και Σεραφίμ, Kυριοτήτων, Δυνάμεων, και Eξουσιών, Aρχών, Aρχαγγέλων, και Aγγέλων.

Εορτάζουν στις 8 Νοεμβρίου

Ο Φύλακας Άγγελος βρίσκεται δίπλα μας
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Άγγελοι_Angels_Ангелы_i10Ο Άγιος Παΐσιος διηγήθηκε σε πνευματικό του τέκνο το ακόλουθο θαυμαστό γεγονός, το οποίο συνέβη στον ίδιο.

Κάποτε, όταν ήμουν στον Τίμιο Σταυρό, αρρώστησα βαριά. Ήταν χειμώνας βαρύς, είχε πέσει τόσο χιόνι που κανένα δέντρο δεν έμοιαζε για δέντρο. Όλα ήταν πνιγμένα στο λευκά, τα μονοπάτια είχαν χαθεί, τα πουλιά είχαν λουφάξει, τα σύννεφα και η ομίχλη σκέπαζαν τον Άθωνα.

Δεν είχαν καμία επικοινωνία με το μοναστήρι του Σταυρονικήτα, μου ήταν αδύνατο να ζήσω περισσότερο από λίγες μέρες, γιατί η αρρώστια με είχε παραλύσει τελείως. Περίμενα τον Κύριο να μου πάρει την ψυχή και να την οδηγήσει στο έλεος της ευσπλαχνίας Του.

Ούτε ένα τσάι δεν μπορούσα να φτιάξω, ούτε τη σόμπα να ανάψω, ούτε νερό να πιώ είχα. Η ζωή μου ήταν αφημένη στο έλεος τού Θεού. Έλεγα «Ιδού Κύριε, εις το έλεος Σου ελπίζω μη με εγκαταλείψεις!» Ύστερα από λίγη προσευχή που με πολύ κόπο ψέλλισα, είδα να εμφανίζονται στο κελί μου μέσα άγγελοι και άγιοι, απεσταλμένοι τού Θεού. Ταχύ με προκατάλαβε η Χάρη τού Θεού. Ευχαριστούσα και δοξολογούσα τον Σωτήρα μου. Δάκρυσα. Ένας από τους αγγέλους φρόντιζε για τη σόμπα, άλλος ετοίμαζε φαγητό ζεστό, φέρνανε και ευωδιαστά ψωμιά. Βρέθηκα στον Παράδεισο. Τι άλλο ήθελα.

Οι άγιοι άρχισαν να με στηρίζουν με λόγους παρηγορίας και με παρακλήσεις. Και μόνο η θέα τους με ξεκούραζε, με ενίσχυε και μου έδινε ελπίδα. Καθίσανε μαζί μου ώσπου έγινα καλά και μπορούσα να οικονομήσω τον εαυτό μου. Μετά φύγανε. Μία βδομάδα καθίσανε. Όταν μετά από καιρό σηκώθηκα βγήκα από το κελί και κοίταξα γύρω τη φύση με διαφορετικό βλέμμα. Όλα έλαμπαν μέσα στο άκτιστο φώς της χάρης τού Αγίου Πνεύματος. Δεν ήμουν άξιος αλλά η άπειρη αγαθότητα τού Θεού και η αγάπη Του εκδηλώθηκαν με αυτό τον τρόπο.

Πάντως ένοιωθα τόση χάρη να με πληρώνει εσωτερικά που έλεγα «Φτάνει Θεέ μου, δεν αντέχω άλλο. Θα σκάσω. Ή πάρε με κοντά Σου ή λιγόστεψε τη χάρη που μού έδωσες. Αν τόση χάρη μου δίνεις τώρα, φαντάζομαι στον Παράδεισο τι θα γίνεται.» (Από το βιβλίο του Πρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση,” Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ” Κόνιτσα 1995)

***

Διηγήθηκε ο Γέροντας Παΐσιος: «Ήταν μια Σαρακοστή της Παναγίας μας (15 Αυγούστου) και είχα μέρες να δοκιμάσω φαγητό. Εν τω μεταξύ μου είπαν να κατεβάσω έναν άρρωστο πατέρα (μοναχό) στην παραλία. Τον κατέβασα και μετά ένιωσα μια τρομερή αδυναμία. Κοντά να φθάσω στο Κελλί μου, παρουσιάστηκε κάποιος μπροστά μου (ήταν Άγγελος) και μου έδωσε ένα καλαθάκι με φρούτα,σταφύλια και σύκα, και αμέσως εξαφανίστηκε». (ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ Ιερομονάχου Ισαάκ, Στην Ιβηριτική Σκήτη, Έκδοσης: 2004)

Πόση δύναμη έχει ο Άγγελος! Βοηθάει ακόμη και με την σιωπή του. Κάποτε βρισκόμουν σε αδιέξοδο. Από την στενοχώρια αισθανόμουν να μου χτυπούν το κεφάλι με σμίλη , για να μου σπάσουν το κούτελο. Τα μάτια μου κόντευαν να βγουν έξω, ιδιαίτερα το δεξί. Πόνος, πόνος ανυπόφορος! Έφερνα σβούρα, σπαρταρούσα από τον πόνο. Δεν ήξερα τί να κάνω. Έκανα προσευχή και ζητούσα από τον Θεό να βρεθή ένας τρόπος να βγώ από το αδιέξοδο. Και ξαφνικά, βλέπω στον δεξιό ώμο τον Φύλακα Άγγελο. Ήταν ίσα με δώδεκα χρονών παιδάκι. Είχε ένα όμορφο στρογγυλό προσωπάκι με στρογγυλά ματάκια. Ένα προσωπάκι! Φεγγοβολούσε! Και μόνο με την παρουσία του μου έφυγε και ο πόνος και όλα· όχι από την χαρά, αλλά από την θεία Χάρη. Η χαρά δεν διώχνει τον πόνο, έχεις τον πόνο και χαίρεσαι συγχρόνως, ενώ η θεία Χάρις!… Μεγάλη υπόθεση! Δεν περιγράφεται! «Αν είναι έτσι, είπα, όχι με σμίλη, αλλά με βαριά ας με χτυπούν στο κεφάλι!». Άξιζε να μου σπάσουν το κεφάλι, και μόνο γι’ αυτό. Μετά βρέθηκε και η λύση, που ανθρωπίνως δεν υπήρχε.

Ποτέ να μην ξεχνούμε ότι ο Φύλακας Άγγελός μας αοράτως βρίσκεται πάντα κοντά μας, μας φρουρεί και μας προσέχει. Χρειάζεται όμως κι εμείς να προσέχουμε την ζωή μας και να μην αμαρτάνουμε. (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου- Τόµος Ϛ΄: Περι Προσευχής , Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης, σελ. 47 )

***

Άγιος Ιάκωβος της Ευβοίας

Κλείτος Ιωαννίδης: Κύριε Παπαζάχο, σεις πώς τον γνωρίσατε;
Γεώργιος Παπαζάχος: …Είχε έρθει στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών για τα προβλήματα, πού είχε με την καρδία του. Μόλις έμαθα ότι ήταν εκεί, πήγα να τον δω. Ήταν η μέρα, που τον είχαν μετακινήσει από τη Μονάδα Εντατικής Παρακολούθησης σ’ ένα δωμάτιο με τρία κρεβάτια κι ένα ράντζο, πάνω στο όποιο είχαν βάλει τον Γέροντα Ιάκωβο. Η πρώτη εντύπωσή μου μόλις τον είδα είναι κάτι που δεν περιγράφεται. “Αν σας πω ότι ο άνθρωπος αυτός ακτινοβολούσε, θα είναι λίγο. Η μορφή του ήταν το κάτι άλλο, πράγματι ακτινοβολούσε. Την ώρα που μπήκα στο δωμάτιό του, ήταν εκεί οι γιατροί, που έκαναν την καθημερινή επίσκεψή τους στους θαλάμους των ασθενών. Κατά σύμπτωση οι γιατροί εκείνοι ήταν πρώην φοιτητές μου στο Πανεπιστήμιο. Έτσι, μόλις με είδαν, ήρθαν κοντά μου και με ενημέρωσαν για την κατάσταση της υγείας του Γέροντα. Όταν τελείωσαν κι έφυγαν οι γιατροί, πήγα και κάθισα δίπλα στο Γέροντα Ιάκωβο, ο οποίος, μόλις με είδε, μου είπε το εξής, το οποίο μ’ έκανε πραγματικά ν’ ανατριχιάσω, γιατί ήταν κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ.
Δεν σε ξέρω. Πρώτη φορά σε βλέπω. Αλλά βλέπω ότι πίσω σου στέκεται ο άγγελός σου.
Με συγκλόνισε κυριολεκτικά αυτό που μου είπε. Δεν το λέω για υπερηφάνεια, και πρόσθεσε:
Όλοι οι άνθρωποι έχουν άγγελο. Αλλά τον δικό σου τον είδα. Πρόσεξε να μη τον διώξεις από κοντά σου.
Ανατριχιάζω ολόκληρος κάθε φορά, πού το σκέφτομαι, το ίδιο όπως την ώρα εκείνη. Κι ολοκλήρωσε ο Γέρων Ιάκωβος:
Αυτός ο άγγελος έχει κατονομασθεί την ημέρα της βαπτίσεώς σου. Από την ημέρα της βαπτίσεώς σου σε συνοδεύει και δεν πρέπει να φεύγει από κοντά σου. Είναι αυτός, ο οποίος τελικά θα πάρει την ψυχή σου στα χέρια του και θα την οδηγήσει την ημέρα της Κρίσεως. Κι όταν θα έρχονται οι δαίμονες και θα λένε «αυτός έκανε εκείνο, έκανε το άλλο, διέπραξε αυτή την αμαρτία και την άλλη», τότε ο άγγελος σου θα λέει «ναι, τα έκανε αυτά, αλλά ταυτόχρονα έκανε κι αυτό το καλό, έκανε και το άλλο καλό». Αυτός είναι ο δικηγόρος, πού θα σε υποστηρίξει. Πρόσεξε, λοιπόν, να μην τον απομακρύνεις. Τον είδα να είναι κοντά σου.
Από εκείνη την ώρα, ουδέποτε σταμάτησα να έχω την αίσθηση ότι δίπλα μου υπάρχει ένας άγγελος, ο δικός μου, προσωπικός άγγελος. Αυτό είναι ένα μέγα μήνυμα χαράς προς όλους όσους βαπτιστήκαμε Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Από το βιβλίο του Κλείτου Ιωαννίδη, «Σύγχρονοι Άγιοι Γέροντες», έκδ. Ι.Μ. Αγ. Μαρίνας καί ‘Αγ. Ραφαήλ Ξυλοτύμπου, Λευκωσία 1994.

ΣΕΡΓΙΟΣ ΡΑΝΤΟΝΕΖ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝΤΑςΟ άγιος γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης έλεγε: «Οι άνθρωποι είναι τυφλοί και δεν βλέπουν τι γίνεται μέσα στο ναό, στη διάρκεια της θείας λειτουργίας».
« Κάποτε λειτουργούσα, αλλά δυσκολευόμουν να ξεκινήσω για τη μεγάλη είσοδο, από τα θαυμαστά που έβλεπαν τα μάτια μου.
«Ξαφνικά νοιώθω να με σπρώχνει κάποιος από τον ώμο και να με οδηγεί στην Αγία Πρόθεση. Νόμισα ότι ήταν ο ψάλτης και είπα: “Ο ευλογημένος! Τόση ασέβεια! Μπήκε από την Ωραία Πύλη και με σπρώχνει”!
Γυρίζω και βλέπω μια τεράστια φτερούγα που την είχε περάσει ο Αρχάγγελος από τον ώμο μου και με οδηγούσε να κάνω τη Μεγάλη Είσοδο.
Τι γίνεται μέσα στο Ιερό κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας!! Μερικές φορές δεν μπορώ ν΄ αντέξω και κάθομαι στην καρέκλα… Οι άλλοι ιερείς νομίζουν πως κάτι έπαθα, δεν νιώθουν όμως αυτά που βλέπω και ακούω.
Τι φτερουγίσματα παιδί μου οι Άγγελοι»!!!

Τις νύχτες ο Γέροντας Ιάκωβος προσευχόνταν στο Θεό και τους Αγίους με θερμή αγάπη και αφοσίωση. Γευόνταν τη μακαριότητα της βασιλείας των ουρανών. Κάποτε είπε σε δικό του μοναχό: “Απόψε, παιδί μου, βρισκόμουνα και συλλειτουργούσα με αγίους και αγγέλους! Σε θυσιαστήρια που δεν περιγράφονται”.

***

Πανάγια Χερουβείμ -να δονείται η καρδιά σου- αφήστε λίγο τον Παράδεισο και ελάτε λίγο κοντά μου. Άγ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/07/15161/

Ζωντανή ιστορία αγγέλων
https://iconandlight.wordpress.com/2015/01/16/%CE%B6%CF%89%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AE-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CF%89%CE%BD/

Είδα τον Φύλακα Άγγελό μου. Αλεξάνδρας Μοναχής (πρώην πριγκίπισσας Ιλεάνας της Ρουμανίας)
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/06/%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%B1-%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CF%8C-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B1%CF%82/

«…βλέπω ότι πίσω σου στέκεται ο άγγελος σου. …» Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης
https://iconandlight.wordpress.com/2014/11/07/%CE%B2%CE%BB%CE%AD%CF%80%CF%89-%CF%8C%CF%84%CE%B9-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CF%83%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%AD%CE%BA%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB/

Αρκεί να δω και πάλι τον φύλακα Άγγελο μου. Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτη
https://iconandlight.wordpress.com/2017/02/04/%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%B5%CE%AF-%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CF%89-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%B1-%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF-%CE%BC/

Ο Φύλακας Άγγελος, Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/06/%CE%BF-%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%82-%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%8A%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81/

Απολυτίκιον των Αρχαγγέλων. Ήχος δ

Των ουρανίων στρατιών Αρχιστράτηγοι, δυσωπούμεν υμάς ημείς οι ανάξιοι, ίνα ταις ημών δεήσεσι τειχίσητε ημάς, σκέπη των πτερύγων, της αϋλου υμών δόξης, φρουρούντες ημάς προσπίπτοντας, εκτενώς και βοώντας, εκ των κινδύνων λυτρώσασθε ημάς, ως Ταξιάρχαι των άνω Δυνάμεων.

ήχος πλ. α’. (δοξαστικό του όρθρου των Ταξιαρχών)

Όπου επισκιάση η χάρις σου Αρχάγγελε, εκείθεν του διαβόλου διώκεται η δύναμις· ου φέρει γαρ τω  φωτί σου προσμένειν, ο πεσών Εωσφόρος· Διο αιτούμέν σε τα πυρφόρα αυτού βέλη, τα καθ’ ημών κινούμενα απόσβεσον, τη μεσιτεία σου λυτρούμενος ημάς, εκ των σκανδάλων αυτού, αξιΰμνητε Μιχαήλ Αρχάγγελε.

Ωδὴ ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας.
Ως ωραίος τω κάλλει, και γλυκύς και χαρίεις, ο ηλιόμορφος νούς, φαιδρώς παράστηθί μοι, προσώπω μειδιώντι, ιλαρώ τε προσβλέμματι, ηνίκα μέλλω της γης, απαίρειν οδηγέ μου.

Ωδή η’. Επταπλασίως κάμινον.
Μετά Θεόν σε έλαβον, εκ Θεού αντιλήπτορα, και χειραγωγόν, και βοηθόν και πρόμαχον, πανάγιε Άγγελε· διό μη παύση δέομαι, και παιδαγωγών, και νουθετών, και διδάσκων τα δέοντά με πράττειν, και φωτίζων τον νούν μου, έως με παραστήσης τω Χριστώ σεσωσμένον.

Νυν ως κηρίον μέλισσαι, αοράτως κυκλούσί με, οι θεοστυγείς και λυμεώνες δαίμονες, ως άρπαγες όρνιθες, ως δολεραί αλώπεκες, και ως αιμοφάγα, πετεινά σαρκοβόρα, κυκλόθεν ίπτανταί μου. Σκέπασόν με φρουρέ μου, ως αετός σκεπάζει τα εαυτού νοσσία.

Ολην μου σοι μετά Θεόν, σωτηρίας την ελπίδα ανέθηκα, τω εμώ φύλακι, και κηδεμόνι και αντιλήπτορι· κοινήν πρεσβείαν προς Θεόν, υπέρ εμού ποίησον, συμπρεσβευτάς προσλαβών, των Αγγέλων τους χορούς και συλλήπτορας.

Ευχή εις τον φύλακα Άγγελον

«Άγιε Άγγελε, ο εφεστώς της αθλίας μου ψυχής και ταλαιπώρου μου ζωής, μη εγκαταλίπης με τον αμαρτωλόν, μηδέ αποστής απ’ εμού διά την ακρασίαν μου· μή δώης χώραν τω πονηρώ δαίμονι κατακυριεύσαι μου τη καταδυναστεία του θνητού τούτου σώματος· κράτησον της αθλίας και παρειμένης χειρός μου, και οδήγησόν με εις οδόν σωτηρίας. Ναι, αγιε Άγγελε του Θεού, ο φύλαξ και σκεπαστής της αθλίας μου ψυχής και του σώματος, πάντα μοι συγχώρησον, όσα σοι έθλιψα πάσας τας ημέρας της ζωής μου και ει τι ήμαρτον την σήμερον ημέραν σκέπασαν με εν τη παρούση νυκτί και διαφύλαξόν με από πάσης επήρειας του αντικειμένου, ίνα μή εν τινί αμαρτήματι παροργίσω τον Θεόν και πρέσβευε υπέρ εμού προς τον Κύριον του επιστηρίξαι με εν τω φόβω αυτού και άξιον αναδείξαί με δούλον της αυτού αγαθότητος. Αμήν».


Προσευχή εν σιωπή. Στην σιωπή αποκαλύπτονται οι πληγές της καρδιάς μας, κι ο Κύριος μπορεί να τις αγγίξει και να αρχίσει να τις θεραπεύει. Γέροντας Βἰκτωρας (Μαμόντοφ) της Λετονίας

ΒΙΚΤΩΡΑΣ Μαμοντωφ-Λετονία_Archm. Viktor Mamontov Latvia_старец Виктор Мамонтов_ Arhimandrīts Viktors Mamontovs-DSC_0283_d2

Αγία Χερουβειμία Τανάσα, οσιομάρτυς Μοναχή της μονής Πέτρου Βόντα στη Ρουμανία (1969-1998)
Εκοιμήθη των αγίων Αρχαγγέλων, στις 8 Νοεμβρίου 1998

Γέροντας Βἰκτωρας (Μαμόντοφ) της Λετονίας, ιερέας στον Ιερό ναό αγίας Ευφροσύνης του Πόλοτσκ στην Κάρσαβα
Εκοιμήθη των αγίων Αρχαγγέλων, στις 8 Νοεμβρίου 2016

«Μετά οσίου όσιος έση και μετά ανδρός αθώου αθώος έση, και μετά εκλεκτού εκλεκτός έση» (Ψαλμ. 17, 26-27).

“Για τον Χριστιανό η Ευχαριστία είναι το κέντρο της ζωής. Αυτό δημιουργεί την κοινωνία.” Αρχιμανδρίτης Βίκτωρ Μαμόντοφ

Ο Γέροντας Βίκτωρας της Λετονίας κι ένα παιδί

Την ημέρα της μνήμης του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ ο π. Βίκτωρας μιλάει με τα παιδιά για τους αγίους. 
-Και πως είναι αυτός, ο άγιος άνθρωπος; ρωτάει.
-Ε,ε,ε είναι έτσι…- εξηγεί η 10χρονη Όλγα- λάμπει, όχι στο σκοτάδι. Είναι γεμάτος, όχι με την έννοια χοντρός…. καλά, γενικά αυτός είναι σαν εσάς….
Με το παιδί δεν μπορείς να διαφωνήσεις και ο πατέρας Βίκτωρας δεν είπε τίποτα.

Ο Πατέρας Βίκτωρας θεωρούσε ότι ο πνευματικός πατέρας – δεν είναι αυτός που τα παίρνει όλα πάνω του, αλλά αυτός που βοηθά τον άνθρωπο να πάει στο Θεό, σπρώχνοντας λίγο – λίγο σε αυτόν τον δρόμο. Ο πνευματικός μοιάζει με τον ξεναγό, ο οποίος οδηγεί τον άνθρωπο στον τόπο της ανείπωτης ομορφιάς, τον φέρνει εκεί, και ο ίδιος κάνει δύο βήματα πίσω: τώρα, μόνοι σας, με την δική σας καρδιά, με την δική σας ψυχή πρέπει να συναντηθείτε με αυτήν την ομορφιά. Αυτή ήταν η στάση του. Σε αυτή βρίσκεται η αληθινή πνευματικότητα, πιστέψτε με!

Ένας από τους δασκάλους της Εκκλησίας έλεγε ότι η λέξη “Θεός” είναι πολύ λιγότερο σημαντική για εμάς από την λέξη «Πατέρας». Η λέξη “Θεός” τονίζει τη διάκριση (διαφορά) ανάμεσα σε Αυτόν και εμάς, η λέξη «Πατέρας», δείχνει τη συγγένεια – εμείς είμαστε παιδιά του, δικά του, οικογένειά του, πάντοτε ο καθένας μας είναι ο πιο αγαπημένος. Και πόσο χαιρόμαστε να απαντάμε σ’ αυτή την αγάπη!

Στην Αγία Γραφή τίθεται το ερώτημα: “Ποιος είναι ο άνθρωπος;» (Ψαλμός 24,12) Παρέχει επίσης την απάντηση: εσύ είσαι παιδί του Θεού.

Εμείς είμαστε παιδιά του Θεού. Ο Θεός δεν έχει δικούς του και ξένους, πιστεύοντας και μη πιστεύοντας.

Είμαστε εδώ στη γη περαστικοί ταξιδιώτες και βρισκόμαστε σε συνεχή κίνδυνο.
Γι’ αυτό πόσο δυνατά ο άνθρωπος πρέπει να κρατιέται από τον Ουράνιο Πατέρα του, και στα πάντα να εμπιστεύεστε το θέλημα του Θεού!

Όταν εμείς με μια βαθιά, ειλικρινή αλήθεια και ταπείνωση ερχόμαστε στον Κύριο, έχοντας επίγνωση της ανικανότητας μας και της αμαρτωλότητά μας, αυτό είναι η πηγή της αγιότητας.

Γι’ αυτό είπε ο Κύριος :”επί τίνα επιβλέψω, αλλ’ ή επί τον ταπεινόν και ησύχιον, τον τρέμοντά μου τους λόγους;” (Ησαΐας 66,2). “Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν.” (Ιακώβου 4.6).
Να φέρουμε στον Κύριο αυτή την ταπείνωση της ψυχής.

Όπου είναι το Πνεύμα του Κυρίου, εκεί υπάρχει ελευθερία.Β’ Κορινθίους 3:17

Προσευχή εν σιωπή
Γέροντος Βίκτωρος (Μαμόντοφ) της Λετονίας

ΒΙΚΤΩΡΑΣ Μαμοντωφ-Λετονία_Archm. Viktor Mamontov Latvia_старец Виктор Мамонтов_ Arhimandrīts Viktors Mamontovs-Kārsavas Latvija_131-mogila-o-serafimaπ.Βίκτωρ: Για την προσευχή στο σπίτι θα πρέπει να βρείτε έναν χώρο για ήσυχη προσευχή, δηλαδή προσευχή χωρίς λόγια. Τι συμβαίνει στην σιωπή; Αποκαλύπτονται οι πληγές της καρδιάς μας. Όταν δεν σιωπώ, τότε η προσοχή μου δεν επικεντρώνεται σε αυτές. Όταν όμως σιωπώ, τότε, αν κάτι με πονάει, το αισθάνομαι.

Ας υποθέσουμε ότι η συνείδηση βασανίζεται για κάποια άσχημη πράξη. Το παιδί μπορεί να θέλει να το πει αυτό, αλλά για κάποιον λόγο ντρέπεται ή κάτι άλλο το εμποδίζει. Κι έτσι, όταν δεν το ενοχλούν, δεν το αποσπούν, μπορεί την στιγμή της σιωπής να αισθανθεί αυτή την πληγή, γιατί θα είναι βυθισμένο ολοκληρωτικά μέσα του.

Ο Θεός μιλάει μέσα από την σιωπή και όχι μέσα από τον θόρυβο και την ματαιότητα. Αυτό δεν είναι ένα οποιοδήποτε κενό, η σιωπή για την σιωπή, αλλά είναι πνευματική σιωπή κι όχι σωματική. Πνευματική σιωπή, στην οποία είναι παρόν το Πνεύμα και η οποία δημιουργείται από το Άγιο Πνεύμα, γιατί το Άγιο Πνεύμα καθαρίζει. Αν το επικαλέστηκες, σημαίνει ότι έχει ήδη αρχίσει να ενεργεί και να ανανεώνει τα πάντα.

Στην Γαλλία, σε ένα παλιό μοναστήρι, μετά την προσευχή, πάντα αποσύρονται εν σιωπή.

Κατά την ώρα της σιωπής, όταν η πληγή στην καρδιά ανοίγει, ο Κύριος μπορεί να την αγγίξει και να αρχίσει να την θεραπεύει. Πώς συμβαίνει αυτό, είναι ένα μυστήριο. Μετά από σιωπηλή προσευχή, ο άνθρωπος ηρεμεί, και ισορροπεί. Του αποκαλύπτεται τι πρέπει να κάνει εκείνη την στιγμή. Στην κατάσταση του (εσωτερικού) διαλόγου, αυτό συχνά χάνεται. Αλλά εδώ αυτός είναι βυθισμένος εν σιωπή μέσα του, και έτσι ίσως, καταφέρει να εισέλθει στον Θεό. Και αν δεν καταφέρει να εισέλθει στον Θεό, τότε τουλάχιστον θα δει ότι πονάει, κι αυτό επίσης, είναι σημαντικό. Και όταν βγει από την κατάσταση σιωπής, τότε το παιδί μπορεί να μιλήσει γι ‘αυτό. Εάν το κρύψει μέσα του, και δεν πει για την δυσκολία του, αυτό μπορεί να προκαλέσει νευρώσεις. Θα καταπιέσει τα συναισθήματά του, αλλά δεν θα απελευθερωθεί από αυτά. Ωστόσο, σε κάθε οικογένεια, τα πάντα πρέπει να γίνονται δημιουργικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι καλύτερο να απομακρυνθούμε σιωπηλά.

Από το βιβλίο: «Το Μυστήριο της παιδικής ηλικίας», Ηλία και Μαρίνα Γκριτς, Συζητήσεις με τον αρχιμανδρίτη Βίκτωρ Μαμόντωφ. – «Таинство детства», Виктор (Мамонтов), архимандрит.

Να πω τον κύριο λόγο που έλεγε ο Γέροντας μας και μας τον έδειχνε με την ζωή του: “Αν δεν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει ζωή. Το να ζούμε μόνο για μας είναι θάνατος. Όλη η ζωή μας πρέπει να γίνει μαθητεία στο σχολείο του Χριστού. Ο Χριστός είναι σε κάθε άνθρωπο και δεν μπορεί να πεθάνει. Η ζωή εν Χριστό δεν ανέχεται στασιμότητα, είναι πάντοτε σε κίνηση. “

Αιώνια η μνήμη στον νέο πρεσβευτή μας προς τον Κύριο, πατέρα Βίκτωρα! Και τεράστιες ευχαριστίες στον Θεό μας για το δώρο Του να μας χαρίσει έναν τέτοιον πνευματικό πατέρα, έναν τόσο φωτεινό και ουράνιο άνθρωπο!

Αρχιμανδρίτης Βίκτωρ Mamontov, η κοίμηση ενός αγίου Στάρετς της Λετονίας
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/08/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%89%CF%81-mamontov-%CE%B7-%CE%BA%CE%BF%CE%AF%CE%BC%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%82/

Όταν ο Θεός σου απαντάει, Γέροντας Βίκτορας (Μαμόντοφ) της Λετονίας
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/09/20267/

Δίπλα στον πατέρα Βίκτωρα οι άνθρωποι άρχιζαν να λάμπουν… Γέροντας Βἰκτωρας (Mamontov) της Λετονίας
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/08/20262/