iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Η Οσία Παρασκευή Ιβάνοβνα (Πάσα του Σάρωφ), η δια Χριστόν Σαλή, ξεχείλισε το φλυτζάνι του Τσάρου Νικολάου Β΄ με ζάχαρη, για να δείξει τους πειρασμούς που τον περίμεναν.

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_Параскева, Серафим и Александра204_0190009b

Οσία Παρασκευή Ιβάνοβνα (Πάσα του Σάρωφ), η δια Χριστόν Σαλή (+1915 )

Εορτάζει στις 22 Σεπτεμβρίου

«θέατρον εγενήθημεν τω κόσμω, και αγγέλοις και ανθρώποις. ημείς μωροί δια Χριστόν, υμείς δε φρόνιμοι εν Χριστώ· ημείς ασθενείς, υμείς δε ισχυροί· υμείς ένδοξοι, ημείς δε άτιμοι. …» (Α’ Κορ. δ’ 9-10)

«ή φεύγων φεύγω ή εμπαίζων έμπαιζε τον μάταιον και απατεώνα κόσμον». Δηλαδή ή απομακρύνσου από αυτόν τον κόσμο, ή εφόσον παραμένεις, μάθε να περιφρονείς και να εμπαίζεις τη ματαιότητα του.

Ο φεύγων την κενήν δόξαν εν γνώσει, ούτος ήσθετο εν τη ψυχή αυτού του μέλλοντος αιώνος. Ο φεύγων του παρόντος βίου την ανάπαυσιν, τούτου ο νους κατεσκόπευσε τον μέλλοντα αιώνα.
Όσιος Ισαάκ ο Σύρος Ασκητικά. Λόγος ΚΓ΄

Τρείς κλήσεις απαιτούν μια ειδική εκλογή από το Άγιο Πνεύμα: του αναχωρητού, του γέροντος και του διά Χριστόν σαλούΆγιος Σεραφείμ του Σαρώφ 

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_17690Η Πάσα του Σάρωφ – Ντιβέγιεβο, κατάγοταν από οικογένεια χωρικών της περιοχής του Ταμπώφ, όπου γεννήθηκε το 1785. Αρχικά έζησε έγγαμο βίο, αλλά δεν απέκτησε παιδιά. Μετά το θάνατο του συζύγου της υπέφερε πολύ, έκανε ένα προσκύνημα στο Κίεβο όπου άλλαξε τελείως εσωτερικά, έγινε μοναχή και πήρε το όνομα Παρασκευή.
Περιπλανήθηκε αρκετά υπομένοντας την πείνα, το κρύο και τη ζέστη. Όμως κατά το θέλημα του Θεού πήγε και έζησε για 30 χρόνια στο δάσος του Σαρώφ, ως διά Χριστόν Σαλή, σε μία σπηλιά που έσκαψε μόνη της. Από τη νηστεία και την άσκηση έμοιαζε με την οσία Μαρία την Αιγυπτία. Εκεί ο Θεός επέτρεψε να υποστεί την ίδια δοκιμασία με τον όσιο Σεραφείμ,την χτύπησαν σκληρά κακοποιοί και έφτασε κοντά στο θάνατό. Μετά το θάνατο της οσίας Πελαγίας Ιβάνοβνα και με εντολή του Αγίου εγκαταστάθηκε στο Ντιβέγιεβο. Στο Ντιβέγιεβο ήρθε το φθινόπωρο του 1884. Η Πάσα εγκαταστάθηκε σε ένα ξεχωριστό σπίτι, το οποίο βρίσκεται κοντά στην πύλη του μοναστηριού.
Φορούσε πάντοτε καθαρά και ανοιχτόχρωμα ρούχα κι αγαπούσε τις κούκλες, σαν ένα μικρό παιδί. Είχε πολλές παιδικές κούκλες τις οποίες φρόντιζε σαν παιδιά της. Η Πάσα κάθε φορά που κάποιος θα πέθαινε στο μοναστήρι, έπαιρνε την αγαπημένη κούκλα της και άρχιζε να την ντύνει σαν νεκρή.
Όλη τη νύχτα μέχρι το πρωί προσευχόταν. Η ζωή της ήταν μια αδιάλειπτη προσευχή του Ιησού. Είχαν ακούσει πολλές φορές να μιλά με αγίους και την Μητέρα του Θεού.
Πριν ξεκινήσει οτιδήποτε ζητούσε την ευλογία του Θεού. Ο πνευματικός κόσμος ήταν ανοιχτός για εκείνην και μπορούσε έτσι να βλέπει τις ψυχές αυτών που την επισκεπτόνταν.
Επίσης η Παρασκευή νουθετούσε και καθοδηγούσε μιαν άλλη δια Χριστόν σαλή, την οσία Μαρία Ιβάνοβνα.
Ο Θεός της δώρισε το χάρισμα της προοράσεως και της προφητείας και πολλοί άνθρωποι ζητούσαν τη βοήθειά της και τις προσευχές της.

Κατά τον χειμώνα του 1902 η Μητέρα ηγουμένη Μαρία ήταν σοβαρά άρρωστη, και οι αδελφές θρηνούσαν, και επανειλημμένα ρωτούσαν την ευλογημένη Πασα την έκβαση της ασθένειας κι αυτή τους έλεγε: “Η μητέρα μας θα ανακάμψει σύντομα;” Και πραγματικά έτσι έγινε. Το 1904, εν αναμονή της κοιμήσεως της όμως, έλεγε συνεχώς: «Το τείχος πέφτει, η μητέρα πηγαίνει μακριά!”

Η Γερόντισσα Μαρία (Ushakov) δεν εκάνε τίποτα, και δεν πήγαινε πουθενά χωρίς την ευλογία της Πάσας Ιβάνοβνα. Η επόμενη όμως ηγουμένη, Αλεξάνδρα (Trakovskaya), δεν ακολουθήσε το παράδειγμά της.
Όταν ο Leonid Chichagov ακόμα ήταν συνταγματάρχης, και ήλθε για πρώτη φορά στο Ντιβέγιεβο στην Πάσα τον ευλόγησε και προέβλεψε ότι σύντομα θα γίνει ιερέας. Αμέσως μετά την χειροτονία του, του είπε επίμονα: ”Περιμένω πολύ καιρό, ο Σεραφείμ μου είπε να σας πω, να αναφερθεί στον αυτοκράτορα, ότι ήρθε η ώρα να ανοίχθει ο τάφος του και να ανακηρυχθεί η αγιότητά του.”
Ο L.M. Chichagov απάντησε ότι δεν μπορούσε να γίνει δεκτός από τον αυτοκράτορα για ένα τέτοιο θέμα – που έκρινε τρελό. Στη συνέχεια, όμως άρχισε να συλλέγει υλικό για την αγία ζωή του γέροντα Σεραφείμ. Μόλις έγραψε το “Χρονικό της μονής του Σεραφείμ Ντιβέγιεβο” το 1902 είδε σε όραμα τον άγιο Σεραφείμ και του είπε ” Σε ευχαριστώ για το Χρονικό. Ζήτα μου ό,τι θέλεις, γι ‘αυτό “.
Όταν το έφερε στον αυτοκράτορα Νικόλαο Β’ και το διάβασε, άναψε από την επιθυμία να ανακαλύψουν τα λείψανα του Αγίου Σεραφείμ, αλλά όταν το παρουσίασε στην Σύνοδο σχεδόν στο σύνολο της ήταν εναντίον.

Ο αρχιμανδρίτης Σεραφείμ ήλθε και το ανέφερε στη Πάσα, αυτή μετά από αυστηρή νηστεία δεκαπέντε ημερών, πήγαν μαζί στον τάφο του αγίου Σεραφείμ και με ένα φτιάρι, το βράδυ της 12ης Ιανουαρίου το 1903 ανοίγουν τον τάφο όπου βρήκαν τα λείψανα κι όχι άφθαρτο το σώμα του αγίου όπως ήλπιζαν. Αυτή την στιγμή σε ένα χωριό 12 χιλιόμετρα από το Σάρωφ, στο Λαμάσοφ (Lamasovo) είδαν μια λάμψη κι ένας μοναχός είπε – Απόψε αποκαλύφτηκαν τα λείψανα του πατέρα Σεραφείμ.
Ο μετέπειτα άγιος μάρτυρας Μητροπολίτης Σεραφείμ (Chichagov), ήταν ο κύριος οργανωτής της αγιοκατάταξης του Αγίου Σεραφείμ.

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева Дивеевская_)15631575859_Η οσία Πάσα σ’ αυτούς που έβλεπε ότι θα έχουν πειρασμούς, όταν σέρβιρε τσάι έβαζε πολύ ζάχαρη στο φλυτζάνι τους! Έτσι, όταν στις 20 Ιουλίου το 1903, κατά τις τελετές διακηρύξεως της αγιότητος του Αγ. Σεραφείμ του Σαρώφ, την επισκέφθηκε στο κελλί της ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ μαζί με την αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα, η μακαρία ξεχείλισε το φλυτζάνι του με ζάχαρη, για να δείξει τους πειρασμούς που τον περίμενανΤου μίλησε για την γέννηση του αιμοφιλικού διαδόχου Αλεξίου. Η βασιλική οικογένεια εκείνη την εποχή είχε τέσσερις κόρες, αλλά δεν είχε ακόμη γεννηθεί ένα αγόρι – διάδοχος. Επίσης η Πασσα είχε την συνήθεια να προφητεύει χρησιμοποιώντας τις κούκλες της. Είχε ήδη ετοιμάσει μια κούκλααγόρι και την έβαλε πάνω στο κρεββάτι μέσα σε αφράτα φουλάρια λέγοντας: «Ησυχία, Ησυχία, κοιμάται …Αυτό είναι δικό σου». 

Του είπε για την Επανάσταση του 1917, την πτώση της δυναστείας των Ρομανόφ, την καταστροφή της Αγίας Ρωσίας και τον μαρτυρικό θάνατο, τον δικό του και της οικογενείας του και την δίωξη της Εκκλησίας· επίσης τον είχε προτρέψει να παραιτηθή μόνος του από τον θρόνο και του είχε δώσει ένα δέμα με πολλή ζάχαρη, επειδή «θα είχε να κάνη μεγάλο ταξίδι…».. Στην συνέχεια αποχαιρετισθηκαν φιλώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Όσοι είδαν το πρόσωπο του τσάρου μετά την έξοδό του από το κελί της οσίας έμεινε κατάπληκτοι από την φανερή ταραχή και ωχρότητα του προσώπου του. 

Όταν ο Τσάρος έφυγε, είπε ότι η Πάσα Ιβάνοβνα ήταν η μόνη αληθινή δούλη του Θεού που συνάντησε. Παντού έγινε δεκτός σαν τσάρος, αλλά μόνο αυτή τον δέχτηκε ως έναν απλό άνθρωπο. 

Μετά από την Πάσα πήγε στην Έλενα Motovilova όπου του παρέδωσε επιστολή από τον άγιο Σεραφείμ που είχε γράψει για τον αυτοκράτορα Νικόλαο τον Β’. Την είχε δώσει σφραγισμένη στον Νικολάι Μοτοβίλωφ λέγοντας του: – Δεν θα ζούμε, αλλά η γυναίκα σου θα ζη όταν στο Ντιβέγιεβο θα έρθει όλη η βασιλική οικογένεια και ο Τσάρος. Δώσε της την επιστολή να του την δώσει.
Η Ναταλία Chichagova L. (κόρη του επισκόπου) είπε ότι, όταν ο αυτοκράτορας έλαβε την επιστολή, την έβαλε ευλαβικά στην τσέπη του πουκαμίσου του, λέγοντας ότι θα την διαβάσει αργότερα.
Η Έλενα έγινε κρυφά μοναχή και κοιμήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1910. 
Ευρισκόμενος στην ηγουμενική κατοικία, ο αυτοκράτορας διάβασε το γράμμα, και έκλαψε πικρά. Οι αυλικοί του τον παρηγορούσαν, λέγοντας ότι αν και ο πατέρας Σεραφείμ είναι άγιος, μπορεί να έκανε λάθος, αλλά ο αυτοκράτορας έκλαιγε απαρηγόρητος. Το περιεχόμενο της επιστολής παραμένει άγνωστο σε όλους. Τον επόμενο χρόνο γεννήθηκε ο πολυπόθητος διάδοχος του θρόνου.

Από τότε άρχισε μια στενή σχέση του αυτοκράτορα με την οσία Παρασκευή. Επανειλημμένα ο Νικόλαος έστελνε αγγελιοφόρους στο Ντιβέγιεβο στην Πάσα για να ζητήσει τις προσευχές και τις συμβουλές της για όλα τα σημαντικά θέματα.
Λίγο πριν την κοίμησή της η μακαρία έκανε μετάνοιες μπροστά στο πορτρέτο του Τσάρου, προβλέποντας έτσι το μαρτύριο και την αγιότητά του. Έλεγε”Αυτός ο Τσάρος θα ανέβει πιο ψηλά απ ‘όλους τους άλλους τσάρους”. Επίσης, έλεγε: “Ω Άγιοι Βασιλομάρτυρες, πρεσβεύσατε υπέρ ημών, των αμαρτωλών”! Το 1914, ενώ προσευχόταν μπροστά από το πορτρέτο του, είπε, «δεν απομένει πολύς χρόνος τώρα για τον αγαπημένο μας.”
Κοιμήθηκε ειρηνικά στις 22 Σεπτεμβρίου 1915, σε ηλικία 120 ετών και ενταφιάσθηκε στο μοναστήρι της. Κατά την ανακομιδή της το Λείψανό της βρέθηκε αδιάφθορο και σήμερα φυλάσσεται εκεί.

Παρασκευή-Πάσα του Σάρωφ, η δια Χριστόν Σαλή_Blessed Parasceva Ivanovna (Pasha of Sarov)_Блж. Параскева-Паша Дивеевская_sv.-

Ο δια Χριστόν Σαλός είναι η ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας, η ζωντανή μαρτυρία της αλήθειας, ότι η βασιλεία του Χριστού δεν είναι «εκ του κόσμου τούτου»•
«Ο Σαλός είναι ελεύθερος, ένας άγνωστος, κρυμμένος, ξένος και γι’ αυτό μπορεί, να εκπληρώνει έναν προφητικό ρόλο…
Ο Σαλός, δυνάμει της εσχάτης πτωχείας του, της εθελούσιας απόρριψης κάθε εξωτερικής συμβατικότητας ή εξασφάλισης, είναι ελεύθερος να λέει την αλήθεια, ακόμη και στον ίδιο τον Ανώτατο Άρχοντα, τον Αυτοκράτορα — Τσάρο». (επ. Διοκλείας Καλλίστου Γουέαρ, «Ο διά Χριστόν Σαλός — Προφήτης και Απόστολος»· τόμος «Ενότης εν τη ποικιλία», σελ. 103 και 105).

Οι Άγιοι διά Χριστόν Σαλοί παίζουν ένα ιερό παιχνίδι. Εμπαίζουν τον κόσμο και τα του κόσμου τούτου, του ματαίου και φιλοδόξου. Εμπαίζουν τα κοσμικά σχήματα, την δήθεν αξιοπρέπεια και κοσμική ευγένεια, την διπλωματία και την υποκρισία, την επίδειξη και τον φαρισαισμό. Εμπαίζουν αυτό το γελοίο κοσμικό δόγμα ωρισμένων, που εκφράζεται με το «τι θα πεί ο κόσμος», με το «πως θα φανώ στον κόσμο» («Άγιος Ανδρέας…”, σελ. 17).

Απολυτίκιον οσίας Παρασκευής-Πάσας του Σάρωφ Ήχος πλ. δ’

Εν σοι Μήτερ, ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα• λαβούσα γαρ τον Σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ, και πράττουσα εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ• επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου• διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, οσία Παρασκευή, το πνεύμα σου.

Οι δια Χριστόν Σαλοί, είναι μεγάλοι Άγιοι. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/30/%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BD-%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%AF%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CE%AC%CE%B3%CE%B9/

Οι δια Χριστόν σαλοί, δεν τους νοιάζει το τι θα πουν οι άλλοι, οι δήθεν σωστοί χριστιανοί που μένουν στην επιφάνεια των πραγμάτων
https://iconandlight.wordpress.com/2017/09/21/19276/

 

Advertisements


Η ελπίδα είναι εκείνη που δίνει χαρά και ειρήνη στην καρδιά. Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Η ελπίδα μας στο Θεό
Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_3410033 - CopyΑλλοίμονό μας αν, φροντίζοντας υπερβολικά για τον εαυτό μας, δεν επιρρίπτουμε την μέριμνά μας και την ελπίδα μας στον Θεό, ο οποίος φροντίζει για μας! Αν δεν ομολογούμε ότι οφείλουμε σ’ Εκείνον τα αγαθά που χρησιμοποιούμε στην παρούσα ζωή, πως μπορούμε να προσδοκούμε από Αυτόν τα αγαθά που μας υποσχέθηκε στην μέλλουσα ζωή; Ας μην είμαστε ολιγόπιστοι, αλλά καλύτερα ας ζητούμε «πρώτον την βασιλείαν του Θεού και ταύτα πάντα προστεθήσεται ημίν» σύμφωνα με τον λόγο του Σωτήρα μας (Ματθ. στ΄ 33).

Όσοι έχουν σταθερή ελπίδα προς τον Θεό πλησιάζουν κοντά Του και φωτίζονται με τη λάμψη του αιωνίου φωτός.
Ο άνθρωπος, που για την αγάπη του Θεού δεν μεριμνά για τον εαυτό του, έχει ελπίδα αληθινή. Πιστεύει ότι μεριμνά γι’αυτόν ο Θεός.
Αν όμως στηρίζει την ελπίδα του στα έργα του και καταφεύγει στον Θεό μόνο όταν συναντά απρόοπτες δυσκολίες τις οποίες δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με τις δικές του δυνάμεις, τότε μια τέτοια ελπίδα είναι μάταια και ψεύτικη. Όποιος έχει την αληθινή ελπίδα ζητεί μόνο τη βασιλεία του Θεού.
Όσο για τα απαραίτητα αγαθά της πρόσκαιρης ζωής είναι σίγουρος πως θα του δοθούν.
Αν στην καρδιά δεν υπάρχει τέτοια ελπίδα δεν είναι δυνατόν να υπάρχει και η ειρήνη.
Η ελπίδα είναι εκείνη που δίνει χαρά και ειρήνη στην καρδιά.
Γι’ αυτή την ελπίδα είπε ο Κύριος : «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφωρτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς (Ματθ,ια΄ 28).
Ελπίζετε δηλαδή σ’ εμένα, κι εγώ θα σας ανακουφίσω από τους κόπους και τους φόβους σας.

***

Η ΠΑΡΟΥΣΑ ζωή μας δόθηκε μόνο και μόνο για να δοξάζουμε το Θεό, να ευεργετούμε τον πλησίον και να αγωνιζόμαστε για την απόκτηση της Βασιλείας των ουρανών, βαδίζοντας τη «στενή» και «τεθλιμμένη» οδό που μας υποδεικνύει το Ευαγγέλιο (Ματθ. 7:14).

Σε κάθε περίσταση παραδοθείτε στο θέλημα του Θεού. Αυτό είναι το πλέον σωτήριο για σας.

Προσέχετε να μη δυσανασχετήσετε μπροστά σε οποιαδήποτε δυσκολία. Οι θλίψεις δεν παρουσιάζονται τυχαία στη ζωή μας, αλλά παραχωρούνται από την πρόνοια του Θεού, με σκοπό τον αγιασμό και τη σωτηρία μας. Γι’ αυτόν το σκοπό παραχωρήθηκε και στον Απόστολο Παύλο να βρεθεί μπροστά σε μύριους κινδύνους: «Κινδύνοις ποταμών, κινδύνοις ληστών, κινδύνοις εκ γένους, κινδύνοις εξ εθνών, κινδύνοις εν πόλει, κινδύνοις εν ερημία, κινδύνοις εν θαλάσση, κινδύνοις εν ψευδαδέλφοις…» (Β’ Κορ. 11:26).

Γνωρίζοντας αυτή την αλήθεια, μην ασχολείστε με το ποιος και γιατί σας αδίκησε. Θυμηθείτε μόνο πως χωρίς παραχώρηση Θεού κανείς δεν θα τολμούσε να σας ακουμπήσει. Καλύτερα, λοιπόν, να ευγνωμονείτε τον Κύριο, γιατί οι δοκιμασίες που Αυτός επιτρέπει αποδεικνύουν πως είστε δικά Του παιδιά. Αυτός φροντίζει για σας και με κάθε τρόπο σας καθοδηγεί στη βασιλεία των ουρανών. «Ει παιδείαν υπομένετε, ως υιοίς υμίν προσφέρεται ο Θεός. τις γαρ εστιν υιός ον ου παιδεύει πατήρ;» (Εβρ. 12:7).

Κόσμημα και καλλονή όλων των αρετών είναι η ταπείνωση. Αυτή είναι για την ανθρώπινη ψυχή ό,τι είναι η βροχή για την ξεραμένη γη. Η αληθινή ταπείνωση έχει την αρχή της στον ταπεινό Ιησού Χριστό. «Μάθετε απ’ εμού», μας προτρέπει ο Κύριος, «ότι πράος ειμι και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών» (Ματθ. 11:29).

Σ’ αυτή την αρετή αναπαύεται και ευαρεστείται ο Θεός. «Επί τίνα επιβλέψω;», λέει ο Ίδιος, «αλλ’ η επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντα τους λόγους μου» (Ησ. 66:2).

Συμβουλές Γέροντος σε χριστιανούς που ζουν στον κόσμο

***

Αγίου Διαδόχου Επίσκοπος Φωτικής

Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва_00421561_n2Όπως το κερί αν δεν ζεσταθεί και μαλαχθεί πολύ δεν μπορεί να δεχτεί την σφραγίδα που βάζουμε πάνω του, έτσι και ο άνθρωπος αν δεν δοκιμαστεί με κόπους και ασθένειες δεν μπορεί να λάβει τη σφραγίδα της αρετής του Θεού.
Γι’ αυτό ο Κύριος λέει στο θείο Παύλο: «Σου αρκεί η χάρη μου, γιατί η δύναμη μου ολοκληρώνεται στην ασθένεια».
Και ο ίδιος ο Απόστολος καυχιέται με τα εξής λόγια: «Με πολλή ευχαρίστηση λοιπόν θα καυχηθώ περισσότερο για τις ασθένειες μου, για να κατοικήσει μέσα μου η δύναμη του Χριστού». Αλλά και το βιβλίο των παροιμιών γράφει «Όποιον αγαπά ο Κύριος τον παιδαγωγεί, μαστιγώνει όποιον παραδέχεται παιδί Του»…

Επειδή πληθύνεται με τη χάρη του Κυρίου η ειρήνη των εκκλησιών, πρέπει να δοκιμάζονται οι αγωνιστές της ευσέβειας, στο σώμα με συνεχείς αρρώστιες και στην ψυχή με πονηρούς λογισμούς και μάλιστα εκείνοι στους οποίους η πνευματική γνώση ενεργεί με κάθε αίσθηση και εσωτερική πληροφορία, για να αποφεύγουν κάθε κενοδοξία και κάθε υπερήφανη σκέψη και να μπορέσουν – καθώς είπα – να δεχτούν μέσα στις καρδιές τους με μεγάλη ταπείνωση τη σφραγίδα της Θείας ωραιότητας, σύμφωνα μ’ εκείνο που λέει ο Δαβίδ: «Τυπώθηκε επάνω μας Κύριε το φως του προσώπου Σου».
Πρέπει λοιπόν με ευχαριστία να υπομένομε το θέλημα του Κυρίου και αυτό θα μας λογαριαστεί ως ένα δεύτερο μαρτύριο, τόσο οι συνεχείς αρρώστιες, όσο και η μάχη εναντίον των δαιμονικών λογισμών. Γιατί ο διάβολος που έλεγε τότε στους αγίους Μάρτυρες μέσω των άνομων εκείνων αρχόντων να αρνηθούν το Χριστό και να επιθυμήσουν τη δόξα του βίου, στέκεται και τώρα και λέει τα ίδια στους δούλους του Θεού ακατάπαυστα.


Να εμπιστευθούν οι γονείς τα παιδιά τους Στον Θεό. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Κολακεία της Παναγιας__ласкание Девы Марии_Μονη χωρας_κωνσταντινουπολη_MMuWWXfq8ps

Άγιος Ευστάθιος και η συνοδεία του, Θεοπίστη η σύζυγος του, Αγάπιος και Θεόπιστος τα παιδιά του

Εορτάζουν στις 20 Σεπτεμβρίου

«Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα» δηλαδή : «τους εαυτούς μας και ο ένας τον άλλο και όλη τη ζωή μας ας εμπιστευτούμε στον Χριστό που είναι Θεός».

Ας ελπίζουμε για καλύτερα πράγματα και ας μένουμε σταθεροί ως το τέλος. Άφησε με εμπιστοσύνη το παρελθόν στο έλεος του Θεού, το παρόν στην Αγάπη Του και το μέλλον στην πρόνοια Του. Αββάς Ησύχιος

Άγιος Παΐσιος: «Γέροντα, πως αυξάνει η ψυχική αντοχή;». Κι εκείνος απάντησε ως εξής:
«Με την ελπίδα και την εμπιστοσύνη στον Θεό, οι οποίες δίνουν δυνάμεις πολλές. Πρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού με απόλυτη εμπιστοσύνη και να βλέπουμε την κάθε δοκιμασία σαν δώρο σταλμένο από την αγάπη του Θεού. Ο άνθρωπος που έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον Θεό χαίρεται τα πάντα. Είτε είναι άρρωστος, είτε μένει νηστικός, είτε τον αδικούν, είτε…, είτε…, πιστεύει ότι ο Θεός τα έχει επιτρέψει, ελπίζει στον Θεό και είναι πάντα ασφαλισμένος στο λιμάνι της ελπίδος του Θεού».  

Λέγει ο Όσιος Βαρσανούφιος:
«Μη ζητήσεις βοήθεια ανθρώπων. Διότι αυτός που έχει την ελπίδα στον άνθρωπο, πέφτει γρήγορα. Ενώ η βοήθεια του Θεού είναι μεγαλύτερη απ’ τη βοήθεια μυριάδων ανθρώπων. Γιατί λέγει «ο Κύριος είναι βοηθός μου και δεν θα φοβηθώ τι θα μου κάνει ο άνθρωπος;» (Ψαλμ. 117, 6). Στήριξε λοιπόν την καρδιά σου στο όνομα του Κυρίου και γίνε ανδρείος και δυνατός, και ο Κύριος θα είναι μαζί σου».

ι. Χρυσόστομος: «Ο Θεός είναι αυτός που στο αδιέξοδο δίνει διέξοδο, κι αυτός που μπορεί και οδηγεί τα πράγματα απ’ την απόγνωση στην αισιοδοξία».

Ο Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος λέγει: Από τους βίους των αγίων διαπιστώνουμε πως ο Κύριος καθοδηγεί και στηρίζει όσους Τον αγαπούν θερμά και Του αφιερώνουν τη ζωή τους. Εκείνος, βέβαια, για να σε παιδαγωγήσει και να σε δοκιμάσει, θα επιτρέψει ακόμα και στον εχθρό να σε πειράξει. Και σ’ αυτήν την περίπτωση, όμως, θα σε βοηθήσει. «Δεν θα επιτρέψει σε κανένα πειρασμό να ξεπεράσει τις δυνάμεις σου˙ αλλά, όταν έρθει ο πειρασμός, θα δώσει μαζί και τη διέξοδο, ώστε να μπορέσεις να τον αντέξεις» ( Α΄ Κορ. 10:13 ). Όλα προέρχονται ή παραχωρούνται από τον Θεό. Ωστόσο οι βουλές και οι μέθοδοί Του είναι ανεξιχνίαστες. Ακόμα κι ένας άνθρωπος που χειραγωγείται απ’ Αυτόν, τις διακρίνει μόνο σαν κοιτάξει πίσω, έπειτα από κάθε γεγονός. Πόσο σοφή είναι, επομένως η συνεχής προσευχή, «Κύριε ,όπως θέλεις και όπως ξέρεις ελέησέ με», που μας συνιστά ο αββάς Μακάριος ο Αιγύπτιος! Αναθέτοντας τον εαυτό σου στον Θεό μ’ αυτή την προσευχή, βάζεις το πιο γερό θεμέλιο στον αγώνα σου: την εμπιστοσύνη στη θεία πρόνοια και την ελπίδα στη θεία βοήθεια

Αφήσου με εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού, επιτρέποντας έτσι στον εαυτό σου να φτάσει στην αγία ταπείνωση. Αυτή μεταμορφώνει τον άνθρωπο.

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Η τελεία εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού -αυτή είναι η αγία ταπείνωση.Το άφημα στα χέρια του Θεού. Αυτό που λέμε στην Θεία Λειτουργία τα λέγει όλα: «πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Σ’ εσένα Κύριε, τα αφήνομε όλα. Αυτή είναι η εμπιστοσύνη στον Θεό. Αυτή είναι η αγία ταπείνωση. Αυτή μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Τον καθιστά θεάνθρωπο. 

***

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Να εμπιστευθούν οι γονείς τα παιδιά τους Στον Θεό.

Ο Θεός έδωσε στους Πρωτοπλάστους, στον Αδάμ και την Εύα, την μεγάλη ευλογία να γίνονται συνδημιουργοί Του. Στην συνέχεια οι γονείς, οι παππούδες κλπ. είναι και αυτοί συνδημιουργοί με τον Θεό, γιατί δίνουν το σώμα, ενώ ο Θεός δίνει την ψυχή.

Ο Θεός είναι κατά κάποιον τρόπο υποχρεωμένος να νοιαστεί για τα παιδιά. Όταν βαπτιστή το παιδάκι, ο Θεός διαθέτει και έναν Άγγελο, για να το προστατεύει, οπότε το παιδί προστατεύεται από τον Θεό, από τον Φύλακα Άγγελο και από τους γονείς. Ο Φύλακας Άγγελος είναι συνέχεια κοντά του και το βοηθάει. Όσο μεγαλώνει το παιδί, τόσο οι γονείς απαλλάσσονται από τις ευθύνες. Αν οι γονείς πεθάνουν, ο Θεός, και από ψηλά και από κοντά, αλλά και ο Φύλακας Άγγελος από κοντά, συνεχίζουν για πάντα να προστατεύουν το παιδί.

Οι γονείς πρέπει να βοηθούν πνευματικά τα παιδιά, όταν είναι μικρά, γιατί τότε και τα ελαττώματα τους είναι μικρά και εύκολα μπορούν να κοπούν. Είναι όπως η φρέσκια πατάτα λίγο αν την ξύσης, ξεφλουδίζεται. Αν όμως παλιώσει, πρέπει να πάρεις μαχαίρι να την καθαρίσεις και, αν έχει και κανένα μαυράκι, πρέπει να προχώρησης και πιο βαθιά.

Αν τα παιδιά βοηθηθούν από μικρά και γεμίσουν Χριστό, θα είναι κοντά Του για πάντα. Και να ξεφύγουν λίγο, όταν μεγαλώσουν, λόγω της ηλικίας ή μιας κακής συναναστροφής, πάλι θα συνέλθουν. Γιατί ο φόβος του Θεού και η ευλάβεια, που πότισαν τις καρδιές τους στην μικρή ηλικία, δεν είναι δυνατόν ποτέ να εξαλειφθούν.

Ύστερα, στην εφηβεία, που είναι η πιο δύσκολη ηλικία, ή αγωνία των γονέων είναι μεγαλύτερη για τα παιδιά τους, μέχρι να τα μορφώσουν και να τα αποκαταστήσουν. Οι γονείς τότε ας κάνουν ό,τι μπορούν, για να τα βοηθήσουν, και ό,τι δεν μπορούν να κάνουν, γιατί ξεπερνάει τις δυνάμεις τους, ας το αναθέτουν στον Παντοδύναμο Θεό. Όταν εμπιστευθούν τα παιδιά τους στον Θεό, τότε ο Θεός είναι υποχρεωμένος να βοηθήσει για πράγματα που δεν γίνονται ανθρωπίνως. Αν λ.χ. τα παιδιά δεν ακούν, να τα εμπιστευθούν στον Θεό, και όχι να βρίσκουν διαφόρους τρόπους να τα ζορίζουν. Να πει ή μητέρα στον Θεό: «Θεέ μου, δεν μ’ ακούν τα παιδιά μου. Εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Φρόντισε τα Εσύ».

Μου έκανε εντύπωση προχθές στην Αγρυπνία μια μητέρα που την γνώριζα από παλιά. Ήρθε να με χαιρετήσει. Βλέπω να έχει μαζί της μόνον τα μεγαλύτερα παιδιά. «Που είναι τα μικρά;», την ρωτάω. «Στο σπίτι, Γέροντα, μου λέει. Τέτοια μέρα θέλαμε να ‘έρθουμε στην Αγρυπνία και είπαμε με τον σύζυγο: Αφού σε Αγρυπνία πάμε, δεν πάμε κάπου για διασκέδαση, ο Θεός θα διάθεση έναν Άγγελο να φύλαξη τα μικρά μας». Σπάνια συναντάς σήμερα τέτοια εμπιστοσύνη, γιατί τώρα, όπως έλειψε ή εμπιστοσύνη των παιδιών στους γονείς, έλειψε και ή εμπιστοσύνη των γονέων στον Θεό. Και ακούς συχνά πολλούς γονείς να λένε: «Γιατί το δικό μας παιδί να πάρει κακό δρόμο; Εμείς εκκλησιαζόμαστε». Δεν δίνουν το κατσαβίδι στον Χριστό να σφίξη στα παιδιά λίγο καμιά …βίδα Θέλουν να τα κάνουν όλα μόνοι τους. Και ενώ υπάρχει ο Θεός, που προστατεύει τα παιδιά, και ο Φύλακας Άγγελος είναι συνέχεια κοντά τους και τα προστατεύει και αυτός, αυτοί αγωνιούν, μέχρι που αρρωσταίνουν. Και παρόλο που είναι πιστοί άνθρωποι, φέρονται σαν να μην υπάρχει Θεός, σαν να μην υπάρχει Φύλακας Άγγελος, οπότε εμποδίζουν την θεία επέμβαση. Ενώ πρέπει να ταπεινώνονται και να ζητούν βοήθεια από τον Θεό και ο Καλός Θεός θα προστατέψει τα παιδιά (σ. 91-93).

Η πνευματική αναγέννηση των παιδιών.

Ευστάθιος, Θεοπίστη, Θεόπιστος κ´ Αγάπιος_ St. Eustathius (Eustace) Theopisti, Theopistos and Agapios_ Св Евстафий_0_12573b_ffa28013_orig Γέροντα, για την ανατροφή των παιδιών ευθύνονται μόνον οι γονείς;

Κυρίως οι γονείς ευθύνονται, γιατί, ανάλογα με την ανατροφή που θα δώσουν στα παιδιά, θα γίνουν καλοί κληρικοί, καλοί εκπαιδευτικοί κλπ., και θα βοηθούν και αυτά με την σειρά τους τα παιδιά και τα δικά τους και του κόσμου. Η μητέρα μάλιστα έχει περισσότερη ευθύνη από τον πατέρα για την ανατροφή των παιδιών.

Αν οι γονείς κατά το διάστημα που το παιδάκι είναι ακόμη στην κοιλιά της μητέρας προσεύχονται, ζουν πνευματικά, το παιδάκι θα γεννηθεί αγιασμένο. Και στην συνέχεια, αν το βοηθήσουν πνευματικά, θα γίνει αγιασμένος άνθρωπος και θα βοηθάει την κοινωνία, είτε στην Εκκλησία θα διακονεί είτε στην εξουσία θα ανέβει κ.λπ. Πρέπει όλοι να βοηθούμε τα παιδιά, ώστε να γίνουν σωστοί άνθρωποι και να μείνει λίγο προζύμι για τις επόμενες γενιές. Γιατί τώρα, όπως πάνε τα πράγματα, πάει να χαθεί και το προζύμι. Και αν χαθεί το προζύμι, μετά τι θα γίνει;

Οι γονείς που γεννούν τα παιδιά και τους δίνουν το σώμα πρέπει να συντελέσουν, όσο μπορούν, και στην πνευματική αναγέννηση τους. Γιατί ό άνθρωπος, εάν δεν αναγεννηθεί πνευματικά, είναι για την κόλαση. Ύστερα οι γονείς, ό,τι δεν μπορούν να κάνουν οι ίδιοι για τα παιδιά τους, θα το αναθέσουν σε δασκάλους. Γι’ αυτό λέει και ή Εκκλησία μας «τους γονείς ημών και διδασκάλους». Υπάρχουν όμως και οι πνευματικοί Πατέρες, που μπορεί να μην έχουν παιδιά, αλλά βοηθούν πιο θετικά στην αγωγή των παιδιών, γιατί εργάζονται για την πνευματική τους αναγέννηση.

Θέλω να πω, όλοι πρέπει να βοηθούν, καθένας με τον τρόπο του, με το παράδειγμα του, για να αναγεννηθούν τα παιδιά, ώστε να ζήσουν ειρηνικά σ’ αυτήν την ζωή και να πάνε στον Παράδεισο. Όταν τα παιδιά γίνουν πνευματικοί άνθρωποι, ούτε νόμους χρειάζονται ούτε τίποτε. «Δικαίω νόμος ου κείται (Α’ Τιμοθ. 1, 9). Ο νόμος είναι για τους παρανόμους. Η πνευματική εξουσία είναι ανώτερη από τις ανθρώπινες εξουσίες (σ. 93-94).

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου. Λόγοι Δ’. Οικογενειακή ζωή Μέρος δεύτερο- ΚΕΦ. 3, Η ευθύνη των γονέων για την ανατροφή των παιδιών, 2002

Απολυτίκιον Αγίου Ευσταθίου μεγαλομάρτυρος. ‘Ηχος α’. Της ερήμου πολίτης.

Αγρευθείς ουρανόθεν προς ευσέβειαν ένδοξε, τη του σοι οφθέντος δυνάμει, δι’ ελάφου Ευστάθιε, ποικίλους καθυπέστης πειρασμούς, και ήστραψας εν άθλοις ιεροίς, συν τη θεία σου συμβίω και τοις υιοίς, φαιδρύνων τους βοώντας σοι’ Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω δείξαντί σε εν παντί, Ιώβ παμμάκαρ δεύτερον.

Ο Χριστιανός εμπιστεύεται το καράβι της ζωής του στον κυβερνήτη Χριστό.
https://iconandlight.wordpress.com/2016/09/15/14137/

Να ζούμε το «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». O Θεός εκπληρώνει τους πόθους μας με τρόπο που εμείς δεν γνωρίζουμε.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/06/%CE%BD%CE%B1-%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80/

Μακάριος είναι ο άνθρωπος που υπομένει όλα τα λυπηρά αυτής της ζωής με καρτερία κι ελπίδα στο Θεό. Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/28/23398/


Η καλύτερη μέθοδος για να διορθώσουμε την κατάσταση μέσα στην Εκκλησία είναι να προσευχόμαστε γι’ αυτήν με κλάμα. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_ (†1993)ss2-copysofronie-de-la-essex-icoanaΔεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε μέσα μας την εικόνα του Χριστού, εκτός αν είμαστε πραγματικά ενωμένοι, όπως ο Χριστός το ζητούσε από τους μαθητές Του: «Αγαπάτε αλλήλους», για να γνωρίζει ο κόσμος ότι είστε του Χριστού.

Δεν υπάρχουν προβλήματα που θα έπρεπε να λυθούν πρωτίστως με μεθόδους συμπεριφοράς ή οργάνωσης. Όχι, δεν πρόκειται για έλλειψη οργάνωσης. Αυτό που πρέπει να έχουμε είναι το θάρρος να υπομένουμε τα πάντα.

Προσπαθήστε να μην κατηγορείτε κανέναν, αλλά να προσεύχεσθε για τους άλλους.

Η καλύτερη μέθοδος για να διορθώσουμε την κατάσταση μέσα στην Εκκλησία είναι να προσευχόμαστε γι’ αυτήν με κλάμα. Ο Chavchavadze ένας άγιος της Γεωργιανής εκκλησίας, «αρπάχθηκε» στους ουρανούς, όπου είδε τους αγίους να κλαίνε για την Εκκλησία. Εκεί προσεύχονται για την Εκκλησία, και αυτή είναι η καλύτερη οδός για να διορθώσουμε τα πράγματα, όχι η οδός των κρίσεων, των μη σωστών ενεργειών, των συκοφαντιών, κλπ. Να έχετε λοιπόν μια σωστή, ευθεία θεώρηση των πραγμάτων και να ενεργείτε στην Εκκλησία με τρόπο εξίσου σωστό.

Να κλαίτε για την Εκκλησία. Να κλαίτε για όλη την ανθρωπότητα. Γιατί για όλη την ανθρωπότητα; Διότι ολόκληρη η ανθρωπότητα νοσεί…

Κατά τη διάρκεια της ζωής μου παρατήρησα ότι συχνά μέσα στον κόσμο ο μοναχός επικρίνεται, για παράδειγμα για τη σωματική εγκράτεια, για την άσκησή του. Εξαιτίας αυτού λένε το γένος των μοναχών άχρηστο για τον κόσμο. Αν ένας μοναχός περιπέσει σε κάποιο σοβαρό παράπτωμα, τότε λένε ότι πρέπει να καταστρέψουν το μοναστήρι του και κατ’ επέκταση να αφανίσουν, αν είναι δυνατόν, όλα τα μοναστήρια. Βέβαια, αν στην κυβέρνηση μιας χώρας βρεθούν κάποια μέλη τα οποία από πλευράς ηθικής ζωής ή διανοητικού επιπέδου δεν ανταποκρίνονται στο έργου τους, δεν θα πάνε να καταστρέψουν όλο το κυβερνητικό σύστημα. Εντούτοις, για την Εκκλησία θα ήθελαν να ενεργήσουν με αυτόν τον τρόπο. Παρατήρησα κατ’ επανάληψη ότι ήθελαν μέσα στα ψυχιατρεία να απαγορεύσουν στους ιερείς να διαβάζουν τις ευχές των εξορκισμών.
Επέτρεπαν όμως στους γιατρούς να ενεργούν όπως τους αρέσει. Πόσες φορές δεν άφησαν να βγει από το νοσοκομείο ένας άρρωστος ο οποίος, στη συνέχεια, διέπραξε έγκλημα! Κανείς δεν σκέφτεται παρ’ όλα αυτά, να διαλύσει όλο το ιατρικό σώμα…

Απόσπασμα από την ομιλία 29 «Η δωρεά της ενότητος, ο άνθρωπος και ο εθνικισμός» από το βιβλίο «Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας», Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Σαχάρωφ, Τόμος Α, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 2014

«Η ζωή των άλλων έχει για μένα μεγαλύτερη αξία από τον ίδιο τον εαυτό μου, από την ίδια τη ζωή μου». Όταν καταλάβετε αυτό, δεν θα υπάρχουν πια προστριβές μεταξύ σας. Η λύση ενός προβλήματος ή μιας διαμάχης δεν εξαρτάται από τις τυπικές διαδικασίες, ούτε από τον τρόπο συμπεριφοράς, αλλά από την απόφαση να υπομείνουμε το παν. Ο καθένας μας οφείλει να έχει για τους άλλους την αγάπη της μητέρας.


Ο άγιος Ιακώβος Τσαλίκης του έσωσε τη ζωή μετά από τροχαίο ατύχημα.

Συγκλονιστικό θαύμα αγίου Ιακώβου Τσαλίκη στην Κύπρο

Ο αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Καλογήρου της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου διηγείται πως ο άγιος Ιακώβου Τσαλίκης του έσωσε τη ζωή μετά από τροχαίο ατύχημα που του συνέβη στις 12 Απριλίου 2012.

Απολυτίκιον Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Λιβισίου τον γόνον, και Ευβοίας το καύχημα, εν εσχάτοις χρόνοις φανέντα, μοναστών φίλον γνήσιον, Ιάκωβον τιμήσωμεν πιστοί,τον νέον ησυχίας εραστήν, τον παρέχοντα ιάσεις παντοδαπάς, τοις ευλαβώς κραυγάζουσι• Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, Δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, Δόξα τον εν εσχάτοις χρόνοις και καιροίς σε αγιάσαντι.


Η καλλιέργεια της καρδιάς με τη σταύρωση του νου. Αρχιμανδρίτη Ζαχαρία (Ζάχαρου)

Η καλλιέργεια της καρδιάς με τη σταύρωση του νου
Αρχιμανδρίτη Ζαχαρία (Ζάχαρου),

ΛΩΤ_LOT__Σταυρός_ Holy-Cross_Крест Господня_20111103_1837866272Σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο η σοφία του Θεού αποτελεί μωρία για τον κόσμο.(Α’ Κορ. 1,18) Ο κόσμος βλέπει τον Σταυρό του Χριστού ως μωρία. Όσοι όμως γεύονται τη σωτηρία που έφερε ο Σταυρός του Χριστού στον κόσμο, πείθονται ότι Αυτός υπερβαίνει κάθε ανθρώπινη σοφία και ότι η σοφία και η δύναμη του Θεού έχουν την ισχύ να σώζουν τον άνθρωπο.

Ο Χριστός πέθανε στον Σταυρό υπακούοντας στον Ουράνιο Πατέρα Του, και ο πιστός αναλαμβάνει τον σταυρό του τηρώντας τις εντολές του Θεού. Ο άνθρωπος είναι αδύνατον να σωθεί αποφεύγοντας τον σταυρό και τον θάνατο. Πρώτος ο Χριστός πέθανε στον Σταυρό για τη σωτηρία των ανθρώπων, και στη συνέχεια όσοι επιθυμούν να ακολουθήσουν την οδό του Χριστού, την οδό της ζωής, αναλαμβάνουν τον σταυρό τους εκούσια προς εκπλήρωση της θείας εντολής. Η υπακοή στο θέλημα του Θεού, που πραγματοποιείται με την τήρηση των εντολών, σταυρώνει τον νου, για να γεννηθεί μέσα του ένας άλλος νους, ο νους του Χριστού. Για να γίνουμε σοφοί, πρέπει πρώτα να γίνουμε μωροί, όπως λέει ο Απόστολος. (Α’ Κορ. 3,18) Με την ακαταπόνητη αναζήτηση ταπεινών σκέψεων ο νους μας δεσμεύεται και ασφαλίζεται στη μακάρια αιχμαλωσία του Ιησού Χριστού. Προς τον σκοπό αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντική, διότι επιφέρουν ταπείνωση στον νου, καθώς εκπορεύονται από το ταπεινό Πνεύμα του Θεού. (…)

Ο αληθινός σκοπός του ανθρώπου, καθορισμένος προ χρόνων αιωνίων, επιτυγχάνεται με την τήρηση των εντολών του Δημιουργού. Η εκπλήρωση τους όμως προϋποθέτει την επιστροφή του νου στην καρδιά και την αποκατάσταση της αρχικής του ακεραιότητας. Διότι μόνο τότε γίνεται ικανός ο άνθρωπος να αγαπήσει τον Θεό με όλο το είναι του και τον πλησίον του όπως τον εαυτό του, σύμφωνα με τη διπλή εντολή της αγάπης. Τέτοια ήταν η κατάσταση του ανθρώπου στον Παράδεισο· δεν γνώριζε ούτε διχασμό ούτε εσωτερική πάλη στην ψυχή. Η φυσική θεόσδοτη δύναμη του νου του ήταν συνεχώς στραμμένη προς το Πρόσωπο του Θεού, και η αγαλλίασή του μέσα στη δόξα του Θεού δεν είχε τέλος. Τώρα όμως ο άνθρωπος είναι πεπτωκώς, και ο νους του διάχυτος σε όλη την κτίση· οφείλει συνεπώς να επιστρέψει στην καρδιά και να ανακαλύψει εκ νέου την ενότητά του. (…)

Η συντριβή και η μετάνοια είναι από τα πιο δραστικά μέσα θεραπείας. Η συντριβή της καρδιάς συγκεντρώνει την προσοχή του νου, και η κατάνυξη που αισθάνεται ο άνθρωπος για το ότι πρόσδωσε και προσέβαλε τον Θεό, τον Σωτήρα και Ευεργέτη του, αποδιώκει όλους τους κακούς διαλογισμούς από τον νου του. Με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος η συντριβή και η κατάνυξη μιας χριστιανικής καρδιάς αρκούν για να υπερνικήσουν όλα τα πνεύματα της πονηρίας. (…)

Η χάρη θα επισκεφθεί αναμφίβολα την καρδιά που διακρίνεται για την ταπεινή της στάση και το συντετριμμένο πνεύμα, και ο νους θα καταδυθεί με φυσικό τρόπο μέσα στην καρδιά, για να ενωθεί μαζί της. Αυτή τότε αναδεικνύεται σε πνευματικό φρούριο, ενώ ο άνθρωπος λαμβάνει θεία δύναμη, για να μπορεί να αποκρούει τις εχθρικές δυνάμεις με προσευχή. Καθίσταται ικανός να τρέπει σε φυγή τους κακούς λογισμούς με μια μόνο επίκληση ή και μια μόνο νεύση του πνεύματός του. Εντούτοις η ένωση του νου με την καρδιά αποτελεί προπαντός καρπό μετανοίας. Όσο εντονότερη η μετάνοια, τόσο μεγαλύτερη η ζέση της καρδιάς και τόσο πιο στερεά τα θεμέλια του νου μέσα σ’ αυτήν. Ενώ ο πόνος της μετανοίας είναι ο πλέον αποτελεσματικός για την επάνοδο του νου στην καρδιά, κάθε άλλος πόνος στη ζωή μπορεί να συνεισφέρει, στο μέτρο που ο άνθρωπος τον αποδέχεται με εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού. Ασθένεια, διωγμός, ανέχεια ή κάθε άλλο είδος δοκιμασίας είναι δυνατόν να μετατραπούν σε ενέργεια η οποία καθαρίζει την είσοδο της καρδιάς.

Αρχιμανδρίτη Ζαχαρία (Ζάχαρου), Ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος, εκδ. Ιεράς Σταυροπηγιακής Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ, Αγγλίας, 2011, σ. 216-224


Από τον Σταυρό δεν κατεβαίνουν, αλλά τους κατεβάζουν. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Σταύρωσις_The Crucifixion_Greek-Byzantine-Orthodox-Icon_Распятие_ИИСУСА_ХРИСТА20707738_decani2

«Σταυρέ ζωηφόρε, αγίασον ημάς τη ελλάμψει σου» (Ιδιόμελον Λιτής).

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Ο Σταυρός του Χριστού αποτελεί το οχυρό εκείνο, επάνω στο οποίο διαλύονται όλα τα κύματα των λογισμών. Ο Χριστός, σταυρωμένος από αγάπη προς τον κόσμο και για τις αμαρτίες του κόσμου, είναι η ύστατη αγάπη μου, η έσχατη ανάβαση του νου μου, η μεγαλύτερη τόλμη της καρδιάς μου, ο μόνος αληθινός Θεός.

Ο χριστιανός δεν θα μπορέσει ποτέ να φθάσει ούτε την αγάπη προς τον Θεό ούτε την αληθινή αγάπη προς τον άνθρωπο, αν δεν περάσει από πολλές και βαρειές θλίψεις.
Η χάρη έρχεται μόνο στην ψυχή που πόνεσε μέχρι τέλους…

Η ζωή σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού μοιάζει με αληθινό Γολγοθά…

Η σωτηρία μας από κάθε άποψη βρίσκεται μόνο μπροστά.

Όταν οι θλίψεις της ψυχής μου που διαρκώς αυξάνονταν, έφθασαν, φαίνεται, στο απώγειο, τότε εγώ, όχι με τη διαδικασία των αφηρημένων φιλοσοφικών συλλογισμών, αλλά με τη ζωντανή και βαθειά αίσθηση της καρδιάς γνώρισα την αξία της ανθρώπινης ψυχής, ότι δηλαδή είναι πολυτιμότερη από όλον τον κόσμο.

αποκαθήλωση_Положение во Гроб_Jesus Christ Crucifixion_Byzantine-Orthodox-Icon_snyatie1Τα παθήματα αποφέρουν τόσο μεγάλο καρπό, ώστε, αν ήμασταν λίγο πιο συνετοί, δεν θα θέλαμε «να κατεβούμε από τον σταυρό».

Σε κάποιον ιερομόναχο εμφανίσθηκε στον ύπνο του ο Κύριος προσηλωμένος πάνω στον Σταυρό και είπε: «Από τον Σταυρό δεν κατεβαίνουν, αλλά τους κατεβάζουν». Και τους λόγους αυτούς ο Κύριος τους επανέλαβε τρεις φορές. Έπειτα το όραμα έσβησε.

Θα σας έλεγα ακόμη κάτι, αλλά φοβάμαι μήπως προλάβω την πείρα της ζωής σας. Για ένα προσεύχομαι, να μη φοβηθείτε τα σύννεφα που ήλθαν.

Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν!
Θα υπομείνουμε.
Τέτοια είναι η οδός μας.
Προσέκοψες, ανορθώσου!
Έπεσες, σήκω!
Ποτέ όμως δεν πρέπει να απελπίζεσαι.
[Κάποτε αυτό είναι βαρύ, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να είναι έτοιμος να παραιτηθεί από την αιώνια ζωή, αν αυτή αποκτάται με τέτοιον τρόπο. Έπειτα, όταν περάσει το νέφος αυτό, τότε κατά κάποιον ιδιαίτερο τρόπο λάμπει ο ήλιος και ο άνθρωπος χαίρεται, γιατί έζησε θλίψεις: «Ευφρανθείημεν ανθ’ ών ημερών εταπείνωσας ημάς, ετών, ών είδομεν κακά» .

Όταν ο Κύριος επισκέπτεται την ψυχή, τότε ο Σταυρός γίνεται ελαφρύς, και κάποτε μάλιστα ανείπωτα γλυκύς.

Ένδοξη στην αιωνιότητα η αγάπη του Χριστού, ενώ στα γήινα επίπεδα εκδηλώνεται με μεγάλο πόνο. Κανένας δεν γνώρισε τόσο πόνο όπως τον αισθάνθηκε ο Χριστός. Κατέβηκε στην κόλαση, στην πιο οδυνηρή κόλαση, την κόλαση της αγάπης. Αυτή είναι μια σφαίρα υπάρξεως που γίνεται κατανοητή μόνο με πνευματική αγάπη. Το πόσο όμως μπορούμε να διεισδύσομε στο μυστήριο εξαρτάται από το μέτρο της αγάπης που μας δωρήθηκε και από την άνωθεν γνώση. Είναι βασικό να έχομε πείρα, έστω και μια φορά, της ουράνιας φωτιάς που ο Χριστός έφερε μαζί του. Είναι βασικό να γνωρίζομε με όλο μας το είναι, έστω και για λίγο, τί είναι το καθ’ ομοίωση Χριστού.«Και γενόμενος εν αγωνία εκτενέστερον προσηύχετο, εγένετο δε ο ιδρώς αυτού ωσεί θρόμβοι αίματος καταβαίνοντες επί την γην» (Λουκ. 22,44). Αυτοί που αγνοούν μια τέτοια αγάπη και αυτοί που δεν επιθυμούν να τη γνωρίσουν, ας μην εκφράσουν γνώμη για το Χριστό. Κανένας μην τολμήσει στην ανοησία του να ταπεινώσει την εμφάνιση του Χριστού ανάμεσά μας, του μόνου αθάνατου βασιλιά, και τελικά καταντροπιασμένος να ανακράξει «τοις όρεσι και ταις πέτραις· πέσατε εφ’ ημάς και κρύψατε ημάς από του προσώπου του καθημένου επί του θρόνου» (Αποκ. 6,16).

Αφού κυριαρχηθούμε από την αποστροφή για το κακό που έχομε μέσα μας, θα πεινάμε και θα διψάμε το καθ’ ομοίωση Θεού με άγια ταπεινότητα· σ’ αυτή την αναμονή βρίσκεται ο σπόρος της αγιότητας. Η συνεχώς αυξανόμενη αγάπη για το Χριστό οδηγεί φυσικά στην εμπειρία της ομοιώσεως προς αυτόν και ένα ακατάληπτο πανόραμα θα απλωθεί μπροστά στα μάτια μας. Οι θλίψεις του κόσμου θα μας πικραίνουν σοβαρά. Θα λησμονήσουμε το σώμα μας και το πνεύμα μας και κατά το δυνατό θα ζούμε την προσευχή του Χριστού στη Γεθσημανή. Αυτή είναι η αρχή της γνώσεως του Χριστού, μπροστά στην εξοχότητα της οποίας ο απόστολος Παύλος θεωρούσε όλα τα υπόλοιπα σκύβαλα. 

Σταύρωσις_The Crucifixion_Greek-Byzantine-Orthodox-Icon_Распятие_ИИСУСА_ХРИСТА_rastignirea-essex (1)Για να κερδίσει κανείς το Χριστό και να κατορθώσει να περάσει στην ανάσταση των νεκρών, πρέπει να είναι έτοιμος να περιφρονήσει όλα τα υπόλοιπα.

Πρέπει να διώξουμε το φόβο και την ολιγοψυχία και πνευματικά ν’ ακολουθήσουμε το Χριστό για να μπορέσουμε να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή.Παίρνοντας μέρος στις θλίψεις  της Θείας αγάπης του, μπορούμε κι εμείς ν’ αποκτήσουμε πνευματικά λίγη πείρα του θανάτου του και της δυνάμεως της αναστάσεως του.

 Αν δεν υπάρχει ανάσταση, οι χριστιανοί είναι οι «ελεεινότεροι» του κόσμου λέει ο Απόστολος Παύλος. Γιατί; Διότι η αγάπη του Χριστού είναι πάντοτε σ’ αυτόν τον κόσμο σταυρωμένη. Η ζωή μας θα είναι μια αδιάκοπη οδύνη, μέχρις ότου ο κόσμος σωθεί εξ ολοκλήρου.

Είναι ζωτική ανάγκη όλοι σήμερα να στερεώσουμε την πίστη στην αιώνια νίκη του Χριστού, ώστε και εμείς οι ίδιοι να μπορέσουμε να γίνομε πνευματικά ανίκητοι.

Εκεί στη βασιλεία του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, πρέπει να κατοικεί ο νους μας. Πρέπει να διψάμε και να πεινάμε την είσοδο μας σ’ αυτή την εξαίσια Βασιλεία. Τότε θα υπερνικήσουμε μέσα μας την αμαρτία της αρνήσεως της αγάπης του Πατέρα, όπως αυτή μας αποκαλύφτηκε από τον Υιό (Ιωάν. 8,24).

Επιθυμούμε να κάνουμε τη Ζωή Του ζωή μας και να λάβουμε το Χριστό να κατοικήσει μέσα μας. Σ’ αυτό το σημείο βρίσκεται η έννοια της θεώσεως.

πηγή: ΑΓΩΝΑΣ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑΣ , Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ, Επιστολή 19, Έκδοση Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ, Αγγλίας
Η Προσευχή της Γεθσημανής, Απόσπασμα από το βιβλίο «Η ζωή Του ζωή μου».του Αρχιμανδρίτου π. Σωφρονίου Σαχάρωφ

Η δύναμη του σημείου του Τιμίου Σταυρού στην ζωή των Αγίων
https://iconandlight.wordpress.com/2015/03/14/%CE%B7-%CE%B4%CF%8D%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%BF/

Ο Σταυρός του Χριστού και ο Σταυρός του κάθε ανθρώπου. Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2018/03/10/%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85/

Το ποτήριο του Χριστού, Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ (Brianchaninov)
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/02/22742/

Χαίροις ο ζωηφόρος Σταυρός, της ευσέβειας το αήττητον τρόπαιον, η θύρα του Παραδείσου, ο των πιστών στηριγμός, το της Εκκλησίας περιτείχισμα, δι’ ου εξηφάνισται, η φθορά και κατήργηται, και κατεπόθη του θανάτου η δύναμις,και υψώθημεν, από γης προς ουράνια. Όπλον ακαταμάχητον, δαιμόνων αντίπαλε, δόξα Μαρτύρων Οσίων, ως αληθώς εγκαλλώπισμα, λιμήν σωτηρίας, ο δωρούμενος τω κόσμω το μέγα έλεος“.

Εσταυρώθης δι’ εμέ, ίνα εμοί πηγάσης την άφεσιν• εκεντήθης την πλευράν, ίνα κρουνούς ζωής αναβλύσης μοι• τοις ήλοις προσήλωσαι, ίνα εγώ τω βάθει των παθημάτων σου, το ύψος του κράτους σου πιστούμενος κράζω σοι• Ζωοδότα Χριστέ, δόξα και τω Σταυρώ, Σώτερ, και τω πάθει Σου» (Ακολουθία των Αγίων Παθών, Μακαρισμοί).