iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Η θεραπεία του δαιμονισμένου στα Γάδαρα, Αντώνιος (Μπλούμ) Μητροπολίτης Σούροζ – Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

δαιμονισμένων των Γεργεσηνών ή 'Γαδαρηνών'vindecarea_demonizatilor_din_tinutul_gherghesenilor_1256Κυριακή ΣΤ’ Λουκά
 Η θεραπεία του δαιμονιζομένου των Γαδαρηνών Λουκ. η’ 26-39

Η θεραπεία του δαιμονισμένου στα Γάδαρα
Αντώνιος (Μπλούμ) Μητροπολίτης Σούροζ
6 Νοεμβρίου 1977

Ιστορίες που μιλούν για το δαιμονισμό, για τον οποίον διαβάσαμε σήμερα στο Ευαγγέλιο, μας φαίνονται συχνά μακριά από τη δική μας καθημερινότητα, από τη δική μας πραγματικότητα. Ουσιαστικά, όμως, θα μπορούσαν να είναι πολύ κοντά μας, και, ακούγοντάς τες,  θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε τόσο πολλή πίστη και ελπίδα.

Ο άνθρωπος, για τον οποίον μιλάει το σημερινό Ευαγγέλιο, ήταν δαιμονισμένος. Ο νους του, η καρδιά του και το σώμα του ήταν πιασμένα από μια καταστρεπτική δύναμη. Τίποτα, ούτε οι προσπάθειες των ανθρώπων, ούτε καμιά πανουργία δεν κατάφεραν να τον τιθασέψουν. Έσπασε όλες τις αλυσίδες, απαλλάχτηκε από όλους τους περιορισμούς, τους οποίους οι άνθρωποι προσπαθούσαν να του επιβάλλουν. Έφυγε στην έρημο, μακριά από όλους, στην έρημο, όπου δεν υπάρχει τίποτα ανθρώπινο, όπου καίει ο ήλιος και καψαλίζει η δίψα και ζούσε στα μνήματα, όπου δεν απομένει τίποτα από έναν άνθρωπο παρά τα νεκρά κόκκαλα και οι μνήμες του θανάτου …

Άραγε δεν είμαστε κι εμείς δαιμονισμένοι, αλυσσοδεμένοι και φυλακισμένοι; Άραγε δεν κρατάνε και οδηγούν σκοτεινές σκέψες και κινήσεις την ψυχή και το σώμα μας; Άραγε κάποιος από μας μπορεί να πεί ότι ποτέ δεν τον πιάνουν οργή και μανία, ότι δεν γίνεται  ποτέ κακόβουλος  ή εχθρικός σ΄άλλους, ότι ποτέ δεν μπαίνει μέσα στην καρδιά, στο νού, στο σώμα του ούτε σκτοτεινιά, ούτε μοχθηρία, ούτε κακία; Και με πόσο κόπο προσπαθούν καμιά φορά οι άλλοι γύρω μας να μας σωφρονίσουν, να μας καταπραϋνουν, να μας ηρεμήσουν και κάποτε μάλιστα να μας παρηγορήσουν από αυτό, που μας είχε πιάσει; Σπάζουμε, όμως, όλες τις αλυσίδες, φεύγουμε μακριά, αποστρεφόμαστε από τους δικούς μας και πιό κοντινούς μας ανθρώπους και απομακρυνόμαστε σιγά σιγά σε μια τέτοια άβυσσο, όπου δεν απομένει τίποτα για τον άνθρωπο παρά θάνατος και καταστροφή.

Και, λοιπόν, στο σημερινό Ευαγγέλιο βλέπουμε πώς ήρθε ο Χριστός, πώς ο δαιμονισμένος άνθρωπος – με τον οποίον καμιά φορά τόσο μοιάζουμε – στάθηκε μπροστά Του – πρόσωπο με πρόσωπο –, και Τον ρώτησε – Τον Άνθρωπο, Τον μοναδικό γνήσιο Άνθρωπο: Τί δουλειά έχεις  μ΄εμένα, Ιησού; Τί κοινό υπάρχει μεταξύ μας; Γιατί ήρθες; Για να με βασανίσεις; Και ο Χριστός διέταξε να βγει το  κακό και καταστρεπτικό πνεύμα από τον άνθρωπο. Και ο νους του ανθρώπου φωτίστηκε, η καρδιά του ηρέμησε, και ο ίδιος έγινε πάλι άνθρωπος και άρχισε, στα πόδια του Χριστού, να Τον ακούει, να ακούει το λόγο της ζωής.

Όλοι εμείς μπορούμε να πλησιάσουμε έτσι προς το Χριστό, έστω στις προσευχές μας, έστω μέσω των μυστηρίων, εκείνων των ισχυρών, αήττητων ενεργειών του Θεού για να γίνουμε ελεύθεροι, ελεύθεροι από όλες τις καταστροφικές δυνάμεις μέσα μας – αν μόνο διαμένουμε μαζί με το Χριστό για να γίνουμε εντελώς υγιές και δεν επιστρέφουμε ξανά σε ό,τι μας δηλητηριάζει και μας καταστρέφει, αλλά κηρύττουμε στον κόσμο τί μας έχει προσφέρει ο Χριστός.

Γι΄αυτό ας μην διαβάσουμε αυτή την ιστορία σαν να είναι μακριά από μας σαν να μην έχει καμμία σχέση με μας. Μας αφορά άμεσα. Ας κοιτάξουμε μέσα μας. Τί υπάρχει, που μας σκοτεινιάζει το νου, συσκοτίζει την καρδιά μας, οδηγεί τη θέλησή μας στο κακό, κάνει τα λόγια μας κενά, κακά, τρομερά και νεκρά, και τις πράξεις μας καταστροφικές; Ας πλησιάσουμε προς τον Χριστό, όπως  δαιμονισμένος, στην εξομολόγηση, στη μετάληψη, στο ευχέλαιο και στις προσευχές μας. Μα, ας ζητήσουμε και από τους δικούς μας και τους φίλους μας να μας θυμηθούν στις δικές τους προσευχές. Και θα θεραπευτούμε. Αμήν    

***

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

δαιμονισμένων των Γεργεσηνών [ή 'Γαδαρηνών'vindecarea_demonizatilor_din_tinutul_gherghesenilor_1….Οι Γεργεσηνοί κι οι Γαδαρηνοί …είδαν και τους δυο θεραπευμένους, που ενώ λίγο νωρίτερα έμοιαζαν νεκροί, τώρα κάθονταν ιματισμένοι και σωφρονούντες, σα ν’ αναστήθηκαν εκ νεκρών. Κοίταξαν μετά το πρόσωπο του πράου και ταπεινού Κυρίου… Αντί να κάνουν μετάνοια και να τον ευχαριστήσουν που έσωσε τους δυο δαιμονισμένους, εκείνοι παραπονιούνταν επειδή έχασαν τα γουρούνια! Αντί να προσκαλέσουν τον Κύριο για να τον φιλοξενήσουν, του ζήτησαν να φύγει από τα όριά τους όσο γίνεται πιο γρήγορα. Αντί να υμνήσουν και να δοξολογήσουν το Θεό, εκείνοι άρχισαν να θρηνούν για το χαμό των γουρουνιών. 

Ας μη βιαστούμε να κατηγορήσουμε την αγάπη των Γεργεσηνών για τα γουρούνια τους, προτού αξιολογήσουμε τη σημερινή κοινωνία. Να εκτιμήσουμε όλους τους συμπολίτες μας που επίσης είναι πολύ δεμένοι με τα ζώα τους, όπως οι Γεργεσηνοί, που νόμιζαν πως τα γουρούνια τους αξίζουν περισσότερο από τους γείτονές τους. Για σκεφθείτε, πόσοι είναι σήμερα εκείνοι απ’ αυτούς που κάνουν το σταυρό τους, ομολογούν το Χριστό με τη γλώσσα τους, αλλά πολύ σύντομα θα μπορούσαν να σκοτώσουν δυο ανθρώπους, αν η πράξη αυτή θα τους χάριζε δυο χιλιάδες χοίρους; Ή σκεφθείτε αν υπάρχουν πολλοί ανάμεσά σας που θα θυσίαζαν δυο χιλιάδες χοίρους για να σώσουν τη ζωή δύο δαιμονισμένων. Ας ντραπούν εκείνοι που καταδικάζουν τους Γεργεσηνούς προτού κατηγορήσουν τον εαυτό τους. Αν οι Γεργεσηνοί ανασταίνονταν σήμερα από τους τάφους τους κι άρχιζαν να μετρούν πόσοι άνθρωποι έχουν την ίδια νοοτροπία μαζί τους, στην Ευρώπη θά ‘φθαναν σ’ ένα τεράστιο αριθμό. Εκείνοι τουλάχιστο ζήτησαν από το Χριστό να φύγει, ενώ οι λαοί της Ευρώπης τον απομακρύνουν οι ίδιοι. Γιατί; Για να μείνουν μόνοι με τα γουρούνια τους και τους κυρίους τους, τους δαίμονες.

Ολόκληρο το περιστατικό αυτό όμως, από την αρχή ως το τέλος, έχει κι ένα βαθύτερο νόημα. Αυτά που είπαμε ως τώρα είναι αρκετά για διδασκαλία, για υπόμνηση και για την ανάσταση όλων εκείνων που μέσα στο σώμα τους νιώθουν κλεισμένοι σα να βρίσκονταν μέσα σε τάφο• εκείνων που αντιλαμβάνονται την επίδραση των δαιμονικών δυνάμεων στα πάθη που τους πιέζουν σαν χειροπέδες ή σαν αλυσίδες, που τους τραβούν βίαια στην άβυσσο της καταστροφής• εκείνων που, παρ’ όλ’ αυτά, πιστεύουν στην αξία του ανθρώπου, ότι η ψυχή τους αξίζει περισσότερο απ’ όλα τα γουρούνια, όλα τα κτήνη, όλες τις περιουσίες και τα πλούτη, που αναζητούν τη θεραπεία και το Θεραπευτή των ασθενειών τους περισσότερο απ’ όλα τ’ αγαθά τους.

Ολόκληρη η διήγηση τελειώνει με τα εξής λόγια: «Και εμβάς εις πλοίον διεπέρασε και ήλθεν εις την ιδίαν πόλιν» (Ματθ. θ’ 1). Στους Γεργεσηνούς δεν είπε ούτε λέξη. Σε τί θα χρησίμευαν οι λέξεις εκεί που δεν έπεισε το θαύμα; Οι λέξεις δε θα τους έκαναν να πιστέψουν. Τί αξία θα είχε να κάνει τους νεκρούς τάφους να πιστέψουν; Κατέβηκε το λόφο σιωπηλός, μπήκε στο πλοίο κι αναχώρησε. Τί ταπείνωση, πόση υπομονή, τί θεϊκό μεγαλείο! Πόσο κενή ήταν η νίκη για έναν από τους καίσαρες που έγραψε στη σύγκλητο: «Ήλθον, ειδον, εκυρίευσα!». Ο Χριστός είδε, κυρίευσε και έμεινε σιωπηλός. Κρατώντας τη σιωπή Του έδωσε στη νίκη Του έναν υπέροχο κι αιώνιο χαρακτήρα. Αν θέλουν οι ειδωλολάτρες ας μάθουν από το παράδειγμα του ταπεινού Κυρίου Ιησού, που ποτέ δε φροντίζει να εντυπωσιάσει. Όποιος τον δέχεται, δέχεται την αιώνια ζωή. Όποιος τον διώχνει από τη ζωή του, παραμένει στη συντροφιά των χοίρων, στην αιώνια παραφροσύνη και τον αιώνιο θάνατο.
Κύριε Ιησού, Υιέ του Θεού, ελέησέ μας τους αμαρτωλούς, θεράπευσέ μας, σώσε μας! Σε Σένα πρέπει δόξα και ύμνος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Advertisements


Θα δοθούν πνευματικές μάχες. Οι Άγιοι θα αγιασθούν περισσότερο και οι ρυπαροί θα γίνουν ρυπαρότεροι. Περνάμε τα χειρότερα χρόνια. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Αγ.Σοφια-Κωνσταντινουπολη-δεηση_мозаики_Святая София-0_3cd08_2a81496_origΆγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Όλη η βάση είναι να προσέξη ο άνθρωπος να μην τον εγκαταλείψη η Χάρις του Θεού, για να έχη τον θείο φωτισμό. Γιατί, αν δεν υπάρχη θείος φωτισμός, όλα χαμένα είναι.
Τί τράβηξε ο Χριστός με τους Μαθητές, πριν τους επισκιάση η Χάρις, γιατί ήταν γήινοι! Πριν από την Πεντηκοστή είχε δοθή εξουσία από τον Θεό στους Μαθητές να βοηθούν τον κόσμο. Δεν είχαν όμως ακόμη τον θείο φωτισμό που πήραν την Πεντηκοστή.

Όλο το κακό που γίνεται στον κόσμο, είναι γιατί λείπει ο θείος φωτισμός. Και όταν λείπη ο θείος φωτισμός, βρίσκεται στο σκοτάδι ο άνθρωπος. Τότε ο ένας λέει «από ᾿δώ θα πάμε», ο άλλος λέει «όχι, εγώ ξέρω καλά· από ᾿δώ θα πάμε», ο άλλος «από ᾿δώ», ο άλλος «από ᾿κεί». Ο καθένας νομίζει ότι είναι καλό να πάνε από εκεί που λέει αυτός. Όλοι δηλαδή ενδιαφέρονται για το καλό, αλλά βρίσκονται σε μια θαμπομάρα και δεν μπορούν να συνεννοηθούν. Αν δεν υπήρχε θαμπομάρα, δεν θα μάλωναν· θα έβλεπαν τον καλύτερο δρόμο και θα τραβούσαν προς τα εκεί. Θέλω να πω ότι όλοι μπορεί να κινούνται με καλή διάθεση, αλλά, επειδή υπάρχει θαμπομάρα, δημιουργούνται πολλά και στην κοινωνία και στην Εκκλησία. Τουλάχιστον στην Εκκλησία οι περισσότεροι δεν έχουν κακή διάθεση, αλλά λείπει ο θείος φωτισμός. Για το καλό αγωνίζονται, αλλά τελικά που καταλήγουν; Γι’ αυτό να ζητάμε από τον Θεό να μας δίνη έστω και λίγο θείο φωτισμό, γιατί αλλιώς σαν τον τυφλό θα σκοντάφτουμε. Στην Θεία Λειτουργία, όταν λέη ο ιερέας «Τα σά εκ των σών…», προσεύχομαι στον Θεό να φωτίση τον κόσμο, για να βλέπη. Λίγο να φωτίση ο Θεός, να φύγη το σκοτάδι, για να μη σακατεύωνται πνευματικά οι άνθρωποι. Και στον δεύτερο Ψαλμό, που ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης τον διάβαζε «γιά να φωτίση ο Θεός αυτούς που πηγαίνουν σε συνέδρια», λέω: «Να φωτίση ο Θεός όλους τους άρχοντες, μετά να φωτίση την Ιεραρχία και όλους τους Πατέρες της Εκκλησίας, να δέχωνται το Άγιο Πνεύμα, για να βοηθούν τον κόσμο». Και λίγο έναν να φωτίση και τους άλλους να τους κάνη δεκτικούς, ξέρετε τί καλό μπορεί να γίνη; Μια κουβέντα να πη ένας άρχοντας, όλα αλλάζουν. Έχουν ανάγκη από θείο φωτισμό οι άνθρωποι. Ο Καλός Θεός δίνει τον θείο φωτισμό Του σ᾿ αυτούς που έχουν αγαθή προαίρεση…. Όλη η βάση είναι ο θείος φωτισμός. Και αν έρθη ο θείος φωτισμός , τότε ο άνθρωπος αναπαύει και το περιβάλλον του και ο ίδιος εξελίσσεται πνευματικά. Γι’ αυτό λέω ότι καλά είναι τα φώτα και τα πολύφωτα, οι εφευρέσεις του εγκεφάλου, αλλά ανώτερο είναι το θείο φως της Χάριτος του Θεού, το οποίο φωτίζει τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος που έχει θείο φωτισμό βλέπει πολύ καθαρά τα πράγματα, πληροφορείται χωρίς αμφιβολία, και ούτε εκείνος κουράζεται, αλλά και τους άλλους βοηθάει πολύ θετικά.

Η γνώση δίχως φωτισμό είναι καταστροφή. Όταν κανείς κάνη πνευματική δουλειά στον εαυτό του, όταν αγωνίζεται, τότε φωτίζεται από τον Θεό. Έχει θείο φωτισμό, θείες εμπειρίες, και όχι δικές του σκέψεις, γι΄ αυτό και βλέπει μακριά. Ένας που έχει μυωπία, από κοντά βλέπει τα πράγματα καλά, αλλά μακριά δεν βλέπει. Και ένας που δεν έχει μυωπία, ε, το πολύ-πολύ θα δη λίγο μακρύτερα, αλλά και αυτό δεν λέει τίποτε. Τα σωματικά μάτια είναι δύο, τα πνευματικά είναι πολλά… «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» …Η ταπείνωση βοηθάει σε όλα, αυτή δίνει την δύναμη. Το σοφώτερο πράγμα που θα σκεφτώ, η πιο σοφή λύση που θα βρω, είναι η πιο μεγάλη ανοησία, όταν έχη τον εγωισμό μέσα της, ενώ η ταπείνωση είναι πραγματική σοφία.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης _Преподобный старец Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_1044385_349522155150913_467138843_nΠρέπει να βοηθήσουμε με την προσευχή τον κόσμο όλο, να μην κάνη ο διάβολος ό,τι θέλει. Έχει αποκτήσει δικαιώματα ο διάβολος. Όχι ότι τον αφήνει ο Θεός, αλλά δεν θέλει να παραβιάση το αυτεξούσιο. Γι᾿ αυτό εμείς να βοηθήσουμε με την προσευχή. Όταν πονάη κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο… , να γίνετε ραντάρ, γιατί και τα πράγματα ζορίζουν. Θα διοργανώσουμε ένα συνεργείο προσευχής. Να κάνετε πόλεμο με το κομποσχοίνι. Με πόνο να γίνεται η προσευχή. Ξέρετε τί δύναμη έχει τότε η προσευχή;
Πολύ πληγώνομαι, όταν βλέπω μοναχούς να ενεργούν ανθρωπίνως και όχι με την προσευχή δια μέσου του Θεού στα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως. Ο Θεός μπορεί όλα να τα τακτοποιήση.

Πολλοί Άγιοι θα παρακαλούσαν να ζούσαν στην εποχή μας, για να αγωνισθούν! Τώρα δεν πάμε να υπερασπισθούμε την Πατρίδα ή να αγωνισθούμε για να μη μας κάψουν οι βάρβαροι τα σπίτια μας, ούτε πάμε για ένα Έθνος ή για μια ιδεολογία. Τώρα πάμε ή για τον Χριστό ή για τον διάβολο. Είναι καθαρό μέτωπο. Πάντως, θα δούμε φοβερά πράγματα! Θα δοθούν πνευματικές μάχες. Οι Άγιοι θα αγιασθούν περισσότερο και οι ρυπαροί θα γίνουν ρυπαρότεροι (Αποκ. ΚΒ΄ 11). Νοιώθω μέσα μου μια παρηγοριά. Μια μπόρα είναι και ο αγώνας έχει αξία, γιατί τώρα δεν έχουμε εχθρό τον Αλή-Πασά ή τον Χίτλερ ή τον Μουσολίνι, αλλά τον διάβολο. Γι’ αυτό θα έχουμε και Ουράνιο μισθό.

– Γέροντα, νιώθω αγωνία, φόβο, γιά ό,τι μας περιμένει.
– Αυτός ο φόβος μας βοηθάει να γαντζωθούμε στον Χριστό. Όχι ότι πρέπει να χαίρεται κανείς γι’ αυτήν την κατάσταση πού περιμένουμε, αλλά να χαίρεται, γιατί θα άγωνισθή γιά τον Χριστό. Δηλαδή δεν θα περάσουμε μιά κατοχή ενός Χίτλερ ή ενός Μουσολίνι, αλλά θα δώσουμε εξετάσεις για τον Χριστό. 
Δεν είναι ότι θα έχουμε εμείς πολυβόλα, ατομικές βόμβες ανώτερες, και θα νικήσουμε. Τώρα ο αγώνας θα είναι πνευματικός. Θα παλέψουμε με τον ίδιο τον διάβολο. Ο διάβολος όμως δεν έχει καμμιά εξουσία, αν δεν του δώσουμε εμείς εξουσία.
Τί να φοβηθούμε; Αν ήταν Χίτλερ ή Μουσολίνι, ήταν άλλο. Να μην υπάρχη φόβος. Να χαιρώμαστε πού η μάχη είναι πνευματική.
Εάν ζήτε μοναχικά, πατερικά, και προσέχετε, θα δικαιούσθε την θεία επέμβαση σε κάθε επίθεση του εχθρού. Αν υπάρχουν άνθρωποι προσευχής, ταπεινοί, πού έχουν πόνο και αγάπη, είναι κεφάλαια πνευματικά, είναι «βάσεις» πνευματικές. Δυό-τρεις ψυχές να υπάρχουν σε ένα μοναστήρι πού να σκέφτωνται τον πόνο των άλλων και να προσεύχωνται, είναι πνευματικό οχυρό. Καθηλώνουν τα πάντα.

Υπάρχουν ακόμη οι άνθρωποι του Θεού, οι άνθρωποι της προσευχής, και ο Καλός Θεός μας ανέχεται, και πάλι θα οικονομήση τα πράγματα. Αυτοί οι άνθρωποι της προσευχής μας δίνουν ελπίδα. Μη φοβάσθε. Περάσαμε σαν έθνος τόσες μπόρες και δεν χαθήκαμε, και θα φοβηθούμε την θύελλα που πάει να ξεσπάση; Ούτε και τώρα θα χαθούμε. Ο Θεός μας αγαπά. Ο άνθρωπος έχει μέσα του κρυμμένη δύναμη για ώρα ανάγκης. Θα είναι λίγα τα δύσκολα χρόνια. Μια μπόρα θα είναι.

Να είστε με τον Χριστό, να ζήτε σύμφωνα με τις Εντολές Του και να προσεύχεσθε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες. Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθη η Θεία Χάρις.

Περνάμε τα χειρότερα χρόνια. Πολλοί Άγιοι θα ήθελαν να ζούσαν στην εποχή μας, γιατί θα τους δίνονταν η ευκαιρία να αγωνιστούν πολύ. Και πολλοί ευλαβείς Χριστιανοί θα ήθελαν να ζούσαν στην εποχή μας για να αγωνιστούν κι αυτοί. Εμείς δυστυχώς μένουμε έτσι..

Ο Θεός ας αξιοποιήση το κακό σε καλό σαν Καλός Θεός. Αμήν.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β’, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή ΘεσσαλονίκηςἸησοῦς Χριστός_Ειρήνη υμίν-Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_1985_13110Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Προσπαθήστε να μην κατηγορείτε κανέναν, αλλά να προσεύχεσθε για τους άλλους.

Η καλύτερη μέθοδος για να διορθώσουμε την κατάσταση μέσα στην Εκκλησία είναι να προσευχόμαστε γι’ αυτήν με κλάμα. Ο Chavchavadze ένας άγιος της Γεωργιανής εκκλησίας, «αρπάχθηκε» στους ουρανούς, όπου είδε τους αγίους να κλαίνε για την Εκκλησία. Εκεί προσεύχονται για την Εκκλησία, και αυτή είναι η καλύτερη οδός για να διορθώσουμε τα πράγματα, όχι η οδός των κρίσεων, των μη σωστών ενεργειών, των συκοφαντιών, κλπ. Να έχετε λοιπόν μια σωστή, ευθεία θεώρηση των πραγμάτων και να ενεργείτε στην Εκκλησία με τρόπο εξίσου σωστό.

Να κλαίτε για την Εκκλησία. Να κλαίτε για όλη την ανθρωπότητα. Γιατί για όλη την ανθρωπότητα; Διότι ολόκληρη η ανθρωπότητα νοσεί…

***

Η χρήση του Ψαλτηρίου σύμφωνα με τον Όσιο Αρσένιο τον Καππαδόκη
ΨΑΛΜΟΣ 2ος (Ινατί εφρύαξαν έθνη;)
Για να δώσει φώτιση ο Θεός σ’ αυτούς που πηγαίνουν σε συνέδρια.

Ψαλμός Β΄.2

Ινατί εφρύαξαν έθνη και λαοί εμελέτησαν κενά; Παρέστησαν οι βασιλείς της γης και οι άρχοντες συνήχθησαν επι το αυτό κατά του Κυρίου και κατά του χριστού αυτού. Διαρρήξωμεν τους δεσμούς αυτών και απορρίψωμεν αφ΄ ημών τον ζυγόν αυτών. Ο κατοικών εν ουρανοίς εκγελάσεται αυτούς και ο Κύριος εκμυκτηριεί αυτούς. Τότε λαλήσει προς αυτούς εν οργή αυτού και εν τω θυμώ αυτού ταράξει αυτούς. Εγώ δε κατεστάθην βασιλεύς υπ΄ αυτού επί Σιών όρος το άγιον αυτού, διαγγέλλων το πρόσταγμα Κυρίου. Κύριος είπε προς με· υιός μου εί συ. Εγώ σήμερον γεγέννηκα σε. Αίτησαι παρ΄ εμού και δώσω σοι έθνη την κληρονομίαν σου και την κατάσχεσιν σου τα πέρατα της γης. Ποιμανείς αυτούς εν ράβδω σιδηρά, ως σκεύη κεραμέως συντρίψεις αυτούς. Και νυν, βασιλείς, σύνετε· παιδεύθητε, πάντες οι κρίνοντες την γην. Δουλεύσατε τω Κυρίω εν φόβω και αγαλλιάσθε αυτώ εν τρόμω. Δράξασθε παιδείας, μήποτε οργισθή Κύριος και απολείσθε εξ οδού δικαίας, όταν εκκαυθή εν τάχει ο θυμός αυτού, μακάριοι πάντες οι πεποιθότες επ΄ αυτώ.

«Λόγοι Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου – Περί προσευχής -Τόμος ς΄»


Πώς ήταν ο γέροντας Σωφρόνιος, ως πνευματικός πατέρας, π. Συμεών Bruschweiler του Essex

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ-ΣΙΛΟΥΑΝΟΣΠροφήτης Ωσηέ

Εορτάζει στις 17 Οκτωβρίου

«Έλεος θέλω και ου θυσίαν και επίγνωσιν Θεού ή ολοκαυτώματα» (Ωσ. στ’ 6)
«Πορευθέντες δε μάθετε τι εστίν έλεον θέλω και ου θυσίαν» (Ματθ. θ’ 13 και ιβ 7).

Ο γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ το 1939, εγκαταστάθηκε στην έρημο του Αγίου Όρους, στα φρικτά Καρούλια. Εκεί από φήμες έμαθε για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο! Χειροτονήθηκε ιερέας από τον Μητροπολίτη Ιερόθεο Μιλητουπόλεως († 1956) στην Μονή Αγίου Παύλου και έγινε ο πνευματικός πατέρας της μονής. Μετά από τέσσερα χρόνια στους βράχους των Καρουλιών ήλθε και έμεινε στο σπήλαιο της Αγίας Τριάδος, που ανήκει στο μοναστήρι του Αγίου Παύλου, από τον Οκτώβριο του 1943 μέχρι τον Μάρτιο του 1947.  

π. Συμεών Bruschweiler του Essex,
πνευματικό τέκνο του Γέροντος Σωφρονίου του Essex

Ερώτηση: Πώς ήταν ο γέροντας Σωφρόνιος, ως πνευματικός πατέρας;

Συμεών Bruschweiler του Essex_Symeon Bruschweiler of Essex_23unnamedΠατήρ Συμεών: Ο Γέροντας δεν είχε ποτέ μια οργανωμένη δομή. Όσο ζούσε, όλοι όσοι έρχονταν στο μοναστήρι (και μιλώ κυρίως για τούς μοναχούς, αλλά και γιά άλλους), έρχονταν κυρίως για να είναι κοντά στον γέροντα Σωφρόνιο. Αυτό κρατούσε το μοναστήρι, αυτός ο σύνδεσμος της προσωπικής σχέσης αγάπης και υπακοής προς τον γέροντα Σωφρόνιο. Όσον αφορά την υπακοή των μοναχών δεν μπορώ να πω ακριβώς σε ποιόν βαθμό υπήρχε, γιατί πάνω από όλα ισχύει η διάσταση της αγάπης. Υπακοή χωρίς αγάπη είναι θάνατος, νιώθεις να πνίγεσαι. Είχαμε όλοι μια τεράστια εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του.
Μας μιλούσε πολύ για τον άγιο Σιλουανό. Όταν είπα ότι δεν είχαμε κανόνες, αυτό δεν είναι ακριβές. Όπως σας ανέφερα, είναι επικίνδυνο όταν μιλάς εκ του προχείρου, γιατί δεν μπορείς να τα πεις όλα μαζί!
Έτσι δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις. Λέμε λίγα και γενικεύουμε. Θα μπορούσα να πω ότι ο κανόνας μας είναι το βιβλίο του άγιου Σιλουανού. Ασφαλώς, ο γέροντας Σωφρόνιος μας μιλούσε για τον Χριστό και το Ευαγγέλιο. Όλη η πνευματικότητά του, όλη η προσευχή του, ήταν χριστοκεντρική. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η αληθινή πνευματικότητα είναι αυτή του Ευαγγελίου, πολύ περισσότερο από κάποιους εξωτερικούς τύπους πού κατά καιρούς και διαμέσου των αιώνων χρησιμοποιούσε ο μοναχισμός. Το πνεύμα εδώ στο μοναστήρι παρέμεινε Αθωνικό, παρά το ότι εξωτερικά φαίνεται το αντίθετο.
Εδώ υπάρχουν άνδρες και γυναίκες, οι πόρτες τού μοναστηριού είναι ανοιχτές για όλους τους επισκέπτες. Πνευματικοί πατέρες του Αγίου Όρους, και άλλοι πού συνδέονται με το Άγιον Όρος, λένε ότι πράγματι εδώ «υπάρχει το πνεύμα του Αγίου Όρους». Αυτό πού θέλω να πω είναι ότι ο Γέροντας δεν ήθελε να αντιγράψει και να μεταφέρει απόλυτα το Άγιον Όρος στην Βρετανία, αλλά μάλλον να διαφυλάξει τις κυριότερες πτυχές των διδαχών και της αγιότητας του αγίου Σιλουανού…

Ερώτηση: Η ερμητική ζωή μπορεί να βρίσκεται μέσα μας, στην καρδιά μας.

Πατήρ Συμεών: Ναι, αυτό ακριβώς λέει και ο άγιος Σιλουανός. Θα το δούμε στην επόμενη έκδοση του ετήσιου περιδικού μας Φλεγόμενη Βάτος του έτους 2008 (Συνάντηση με τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη). Στο τεύχος αυτό περιλαβάνεται μια συζήτηση που είχε ένας Σέρβος επίσκοπος, ο (άγιος νυν) Νικόλαος Βελιμίροβιτς με τον γέροντα Σιλουανό τον οποίο εκτιμούσε βαθύτατα και αγαπούσε πολύ. Ο Σιλουανός ζούσε μέσα σε μεγάλο πλήθος ανθρώπων. Υπήρχαν τότε στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος περίπου δυο χιλιάδες μοναχοί και ο Σιλουανός ήταν υπεύθυνος για τις οικοδομικές εργασίες και είχε υπό την εποπτεία του περίπου διακοσίους εργάτες. Ο επίσκοπος Νικόλαος τον ρώτησε: «Πώς μπορείς να κρατάς την προσευχή με όλον αυτόν τον κόσμο και όλη αυτή τη φασαρία; Δεν θα ήταν καλυτέρα για σένα να ήσουν κάπου σε σπηλιά και να προσευχόσουν;» Ο γέροντας απάντησε: «Είμαι σε αυτή τη σπηλιά στη καρδιά μου, και προσεύχομαι μέσα σε αυτή».

Εδώ χρειάζεται προσοχή. Επειδή περιγράφει πνευματικά πράγματα και υψηλά νοήματα με πολύ απλά λόγια μπορεί κάποιος να πει: «Ναι, βέβαια έτσι είναι. Είναι πολύ φυσικό». Στην πραγματικότητα όμως μιλά για πράγματα που μας ξεπερνούν και έτσι πρέπει να τα διαβάζουμε με μεγάλη προσοχή. Με συγχωρείτε, ίσως να είμαι λίγο υπερβολικός, αλλά πιστεύω ότι ο άγιος Σιλουανός είναι ένας από τους καλυτέρους πνευματικούς καθοδηγητές για τον σημερινό κόσμο. Δεν επέμενε στις εξωτερικές πτυχές της χριστιανικής ή της μοναστικής ζωής, αλλά τόνιζε την ουσία του Ευαγγελίου και επανερχόταν τακτικά στην πρωταρχική σημασία της ταπεινότητας, της αγάπης προς τον πλησίον, της αγάπης προς τους εχθρούς και της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, πού είναι απόλυτα θεμελιώδη στη ζωή μας. Ακόμη και αν κάνουμε τα πάντα, αν δεν έχουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, θα είμαστε σαν νεκροί. Η ζωή της ψυχής μας είναι το Άγιο Πνεύμα. Επομένως, στόχος της χριστιανικής ζωής, της μοναστικής ζωής, είναι η απόκτηση της χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Ο Γέροντας έλεγε ότι σε ένα μοναστήρι γίνονται πολλά έργα. Όλα όμως στρέφονται προς το κύριο έργο πού είναι η λειτουργία. Όλα τα άλλα, η κηπουρική, η ραπτική, το κέντημα, όλα πρέπει να είναι σαν ομόκεντροι κύκλοι γύρω από το κέντρο. Διαφορετικά δεν θα αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε σε μοναστήρι….

Στο βιβλίο του πατρός Σωφρονίου για τον άγιο Σιλουανό υπάρχουν ασφαλώς πνευματικές διδαχές, αλλά και πολλές ιστορίες οι οποίες, για εκείνους πού δεν είναι αρκετά προσεκτικοί, δεν προκαλούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα και μετά θα επανέλθω στο θέμα. Οι γονείς του γέροντος Σιλουανού ήταν χωρικοί και τα καλοκαίρια εργάζονταν στα χωράφια, ενώ ο ίδιος έμενε σπίτι για να ετοιμάζει το φαγητό πού θα πήγαινε το μεσημέρι. Μιά μέρα ξέχασε πως ήταν Τετάρτη, δηλαδή μέρα νηστείας και μαγείρεψε κρέας. Τους πήγε λοιπόν το φαγητό και όλοι στην οικογένεια έφαγαν χωρίς να πουν τίποτε. Ήταν καλοκαίρι..
Τα Χριστούγεννα ο πατέρας του Συμεών αυτό ήταν το όνομα του γέροντος Σιλουανού του λέει: «Θυμάσαι παιδί μου που μας έφερες μιά μέρα φαγητό στα χωράφια; Μας έφερες κρέας, ενώ ήταν μέρα νηστείας. Το έφαγα σαν να ήταν πτώμα.» Δεν του είπε όμως τίποτε τότε για να μην του προκαλέσει ταραχή. Αυτή η αντίδραση του πατέρα του δείχνει πώς πρέπει να συπεριφερόμαστε όταν θέλουμε να διορθώσουμε κάποιον. Τι υπομονή, τι αγάπη, τι λεπτότητα! Οι περισσότεροι από εμάς δεν διαθέτουμε αυτή την ποιότητα. Περιγράφονται πολλά τέτοια περιστατικά στο βιβλίο αυτό, τα οποία είναι πολύ διδακτικά.

Μια μοναχή: Θα ήθελα να μάθω πως ο γέροντας Σωφρόνιος σας δίδασκε να λέτε την προσευχή του Ιησού. Είναι μια ομαδική προσευχή ή ατομική;

Πατήρ Συμεών: Η προσευχή του Ιησού είναι λειτουργική προσευχή για όλη την κοινότητα. Διαρκεί περίπου δυο ώρες το πρωί και δύο ώρες το απόγευμα. Όσον αφορά την ατομική προσευχή γίνετε με ένα τρόπο πολύ ατομικό και όπως εξήγησα χθες, ο γέροντας Σωφρόνιος δεν ήταν ένας άνθρωπος προσκολλημένος στον κανόνα, αλλά στραμμένος προς την ελευθερία. Ενθάρρυνε αυτή την ελευθερία τόσο για την προσωπική ζωή όσο και για την κοινοβιακή.

Ο π. Συμεών του Έσσεξ σε διάλογο με τις Μοναχές της Ι.Μ.Γκαλατά Ρουμανίας.Συμεών Bruschweiler του Essex_Symeon Bruschweiler of Essex_23visit07_01Ο π. Συμεών Bruschweiler του Essex, γεννήθηκε το 1928 στο καντόνι του Vaux στην Ελβετία, σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου, μέχρι να συναντήσει τον π. Σωφρόνιο. Βαπτίστηκε Ορθόδοξος στα 30 του χρόνια. Ο π.Συμεών ακολούθησε τον πνευματικό του πατέρα το 1959, με άλλους πέντε μοναχούς στη νοτιοανατολική Αγγλία, όπου ίδρυσαν την μονή του Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ.

Ο πατέρας Συμεών μετέφρασε τα έργα του πατρός Σωφρονίου από τα ρωσικά στα γαλλικά, καθώς και πολλά έργα του Αγίου Ιγνάτιου Μπριαντσανινόφ.
Προσέλκυσε μεγάλο αριθμό πνευματικών παιδιών, μοναχών και λαϊκών, μετά την κοίμηση του πατρός Σωφρονίου. Ως άνθρωπος και πνευματικός πατέρας ήταν ήσυχος, ταπεινός, ευγενικός, ζεστός, γεμάτος αγάπη, προσπάθησε να φέρει τον άνθρωπο της ειδωλολατρικής Νέας Εποχής στην Ορθοδοξία κοινωνώντας το πνεύμα και τις διδαχές του Αγίου Σιλουανου του Αθωνίτου. Κοιμήθηκε τη νύχτα της 21ης προς 22α Αυγούστου το 2009, μετά από σύντομη ασθένεια.

***

Πνευματική καθοδήγηση και υπακοή. π.Νικόλαος Σαχάρωφ, ανεψιός του π. Σωφρονίου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2014/03/28/%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%AE%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%85%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AE-%CF%80-%CE%BD%CE%B9/

Να έχεις την πρόνοια του Θεού ως μία ομπρέλα και να είσαι από κάτω. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/21/%CE%BD%CE%B1-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CF%8D-%CF%89%CF%82-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%BF%CE%BC%CF%80/

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ, Αφομοιώστε το πνεύμα του πατέρα μας Σιλουανού! Η διδασκαλία του Γέροντα αποτελεί θεμέλιο της Μονής μας.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/23/25276/

 


Όσιος Γέρων Ιερώνυμος της Αίγινας, το ”ταλαίπωρον και δύστυχον πτηνόν” της Ανατολής. Εγώ, Χριστός θέλω να ακούς και να κλαίεις, να κατανύσσεσαι, να σκιρτάει η καρδιά σου!!!

Καππαδοκίας_Cappadocia_Каппадокии_Kappadokiya-Dark Church'' (Karanlik Kilise)1-frescoΌσιος Γέρων Ιερώνυμος της Αίγινας, ο Καππαδόκης

Κοιμηθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1966

Ιερώνυμος της Αιγίνης_Elder Jerome (Hieronymos) of Aegina_Старец Иероним эгинский_gerondas_ieronimos_aiginis_010Ο Όσιος γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης υπήρξε αναμφισβήτητα ένας από τους αγιώτερους ανθρώπους, που έζησαν τον περασμένο αιώνα. Πατρίδα του ήταν η Ανατολή. Το Γκέλβερι της Καπαδοκίας! Γεννήθηκε το 1883 και κοιμήθηκε το 1966! Όταν έβλεπε κανείς τον Γέροντα Ιερώνυμο, νόμιζε ότι βλέπει έναν από τους μακαρίους ασκητάδες της ερήμου της Αιγύπτου και της Μεσοποταμίας! Μετέφερε μέχρι σε μας το πνεύμα και την ζωή της μυροβόλου ερήμου της Ανατολής! Και είναι να απορεί κανείς, πως έφτασαν μέχρι τις ημέρες μας τέτοιοι άνθρωποι αγάπης Θεού και προσευχής!

 Είναι χαρακτηριστική η διαρκής, σε όλη του την ζωή, ολοκάρδια προσευχή του προς τον Θεόν, «μη με πάρεις Κύριε, αν δεν γίνω όλος Σος! Σος! “ Ο Χριστός μας είχε γίνει η αναπνοή του, το φως του, η ζωή του. Είχε γίνει, όταν έφυγε για την αιώνια και αληθινή ζωή, όλος του Κυρίου Ιησού, τον Οποίον ποθούσε και λάτρευε νυχθημερόν. Ο Ιησούς είχε γίνει ένα με το πνεύμα του! Ζούσε «ουκέτι αυτός αλλά ο Χριστός εν αυτώ».

Η ψυχή του έγινε κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Τα ωραιότερα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, η αγάπη, η ειρήνη, η πραότητα, η αγαθοσύνη και η εγκράτεια φανερώνονταν στο πρόσωπό του! Με τα καλά του έργα δοξαζόταν το όνομα του Πατρός ημών του εν τοις ουρανοίς, αφού καθημερινά πρόσφερε στους φτωχούς της Αίγινας από το υστέρημά του και από εκείνα που του έδιναν οι ψαράδες και οι πλουσιότεροι, που τον ευλαβούντο απεριόριστα, γνωρίζοντας το απέραντο έλεός του και την αγάπη του για τους αδυνάτους και τους κατατρεγμένους. Στο πρόσωπό του έβρισκαν οι χήρες και τα ορφανά την στοργή και την παρηγοριά, που έλειπε από τον κόσμο! Ήταν άγγελος παρηγοριάς για όλους. Όλη μέρα ανακούφιζε τον ανθρώπινο πόνο, και την νύχτα την περνούσε προσευχόμενος μετά δακρύων και βαθυτάτων αναστεναγμών και οδύνη ψυχής για τους ανθρώπους. Μόνος, μόνω Θεώ, ησυχάζοντας και εντρυφώντας στο γλυκύ μέλι της κοινωνίας με τον Ουράνιο Πατέρα μας! Έλεγε:” Όταν προσεύχομαι για τους αδελφούς μου, δίνω κάτι από τον εαυτό μου, η καρδιά μου ματώνει! Προσευχή που δεν έχει πόνο και δάκρυ δεν είναι προσευχή!” Ο λόγος του είχε σοφίαν! Ομιλούσε πάντα με σοβαρότητα. Λόγος αργός δεν έβγαινε από τα χείλη του.

Ως ανατολίτης όπου ήταν, ομιλούσε πολλάκις αποφθεγματικώς:
“-Θεολόγος είσαι, γράμματα ηξεύρεις, φόβον Θεού δεν έχεις, τότε τέχνην κατέχεις.” Δηλαδή, αν είσαι απόφοιτος της Θεολογίας, θα έχεις διαβάσει πολλά βιβλία, θα ξέρεις πολλά γράμματα, αλλά αν δεν έχεις και φόβον Θεού, τότε μόνον επάγγελμα έχεις και όχι την υψηλήν τέχνην της Θεολογίας.

Από την παιδική του ηλικία, αγάπησε την ησυχίαν και την προσευχήν. Δάσκαλός του ήταν ο αγιασμένος Μισαήλ, που ανέβαινε την Πέμπτη στα βουνά και επέστρεφε την Κυριακή για την Λειτουργία! Εκεί, αυτή η ευλογημένη ψυχή, ο αγάς-Μισαήλ, ύψωνε τα χέρια του σε προσευχή, από φυλακής πρωϊας μέχρι νυκτός και με δάκρυα και αναστεναγμούς προσευχόταν προς τον Κύριο. Τόση δε κατάνυξη είχε και δάκρυα εις την προσευχήν, ώστε αρπαζόταν σε θεία θεωρία. Πολλές φορές από την μεγάλη οδύνη και την ένταση της προσευχής μαζί με τα δάκρυα έβγαινε και αίμα από τα μάτια του στην προσευχή! Την κατανυκτική προσευχή την διδάχθηκε από άγγελον! Ο Μισαήλ ήταν έγγαμος και με οικογένειαν!.. Αυτός ο πνευματοφόρος πατήρ δίδαξε και τον Άγιον Ιερώνυμο την προσευχή με δάκρυα, όπως την έλεγαν στην πατρίδα του, την Ανατολή, γιατί δεν γνώριζαν τον όρο καρδιακή προσευχή.

Δίδασκε ο Όσιος Γέροντας αργότερα, ότι: Εάν δεν έλθουν δάκρυα στην προσευχή, η προσευχή δεν εισακούεται.

-Να μην σηκωθείς από την προσευχή,εάν δεν χύσεις έστω και έναν κόμπο δάκρυ!

-Πρέπει να βρέξει στην προσευχή, δηλ. πρέπει να χύσεις δάκρυα, για να εισακουστείς από τον Θεόν.

Η αγία ζωή του ενέπνευσε πολλούς νέους και νέες, που τον ακολουθούσαν και του ήταν απόλυτα αφοσιωμένοι. Μαζί πήγαιναν σε διάφορα ξωκκλήσια για να κάνουν εσπερινό και προσευχή.

Ενεθυμείτο ο Γέροντας την πατρίδα του στην Καπαδοκία, γιατί αγαπούσε πολύ την ησυχία και έλεγε, πως εκεί υπήρχαν πολλοί ήσυχοι τόποι για προσευχή! Εν συγκρίσει με εδώ, τα σπίτια μας στην Ανατολή ήσαν ωσάν μοναστήρια! Όλοι ενήστευον, προηύχοντο με δάκρυα, αγρυπνούσαν, τραγούδια κοσμικά δεν ηκούοντο! Αν κανείς τραγουδούσε άσματα κοσμικά, αμέσως ήκουες οι μεγαλύτεροι να του λέγουν:
-Αμαρτία, αμαρτία, σεϊτάν λαρί. Και ήρχιζαν, να λέγουν διάφορους ύμνους εκκλησιαστικούς.

Όταν ήλθαμε στην Ελλάδα, μετά την ανταλλαγή, πολλά εσκανδαλίσθημεν, είπαμε:

-Αμάν, πού ήλθαμε, αν ήταν δυνατόν με το πρώτον να επιστρέφαμε πίσω εις την πατρίδα μας την Ανατολήν. Αλλά που η Ανατολή!

Έσβησε αυτή η λυχνία της Αποκαλύψεως και γιαυτό ο παρών χειμών, που έχει κατακλύσει τα πάντα! Οι άνθρωποι εδώ δεν προσηύχοντο, δεν νήστευαν, δεν αγρυπνούσαν, δεν ενεδύσκοντο σεμνά, τραγουδούσαν άσματα κοσμικά. Δεν γνώριζαν ποιά είναι η δεξιά οδός και ποιά η αριστερά.

Ιερώνυμος της Αιγίνης_Elder Jerome (Hieronymos) of Aegina_Старец Иероним эгинский_о_Иероним-Ι. Μ. Οσίου Παταπίου στο Λουτράκι!agios ieronymosΚοντά εις τον Γέροντα Ιερώνυμο έβρισκαν οι άνθρωποι το ύδωρ το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον. Ο Γέροντας ήταν διορατικός! Πολλούς, τους αποκαλούσε με το όνομά τους, που τους έβλεπε για πρώτη φορά. Σε άλλους απαντούσε στις σκέψεις τους, χωρίς εκείνοι να τις φανερώσουν. Προέλεγε συχνά πράγματα,που συνέβαιναν μετά από αρκετό καιρό. Γιαυτό έτρεχαν οι άνθρωποι κοντά του, ως αι διψασμένοι έλαφοι για να ξεδιψάσουν από τον λόγο του και να του εναποθέσουν τις μέριμνές τους και τον πόνο τους! Για όλους είχε έναν καλό λόγο. Ήταν για όλους πατέρας και αδελφός! Εκείνο, όμως που στήριζε περισσότερο τους πονεμένους ήταν η αδιάλειπτη και με δάκρυα και πόνο διαρκής προσευχή του γι’ αυτούς.

Καλογραία, εμείς λεπτά δεν έχουμε δια να δώσουμε ελεημοσύνην, Δι’ αυτό και αυτά τα ολίγα λόγια που λέγομεν, ελεημοσύνη είναι. Ο Γέροντας Ιερώνυμος είχε μοναχική συνείδηση. Πίστευε,πως η προσευχή, η ένωση του νου με τον Θεό, ήταν το κύριο έργο του. Κι η προσευχή γι’ αυτόν,ακόμα κι οι καθημερινές ακολουθίες δεν ήταν μια τυπική διαδικασία, αλλά ολοκληρωτικό δόσιμο.

Συνήθιζε να μας λέει… Όταν πεθάνει η μάννα σου ή κάποιος συγγενής σου θα πάρεις βιβλίον δια να τον κλάψεις; Όχι βέβαια,Τα λόγια θα έλθουν μόνα τους εις τον νουν σου από την λύπη. Έτσι και στην προσευχή. Πρέπει να αφήνουμε τον εαυτόν μας να εξομολογείται εις τον Θεόν, ό,τι μας απασχολεί. Αυτή η αμεσότητα και η παρρησία ήταν το κύριο χαραχτηριστικό της προσευχής του. Είχε την αίσθηση της απανταχού παρουσίας του Θεού πολύ έντονη και γι’ αυτό πάντα όταν προσευχόταν, δάκρυζε, σημείο κι αυτό της Χάριτος του Θεού.

Ο π.Ιερώνυμος είχε δεχθεί πολλές φορές στην ζωή του την επίσκεψη της Θείας Πρόνοιας μέσα από πειρασμούς και θλίψεις. Και τι δεν είχε υποφέρει αυτό το ”ταλαίπωρον και δύστυχον πτηνόν” της Ανατολής, όπως πολλές φορές αποκαλούσε ο ίδιος τον εαυτόν του… διωγμούς, συκοφαντίες, κινδύνους, απελάσεις κ.α. Κι όλα τα υπόμενε με μεγάλη και υποδειγματική καρτερία, με απόλυτη εμπιστοσύνη στην Θεία Πρόνοια και αδιάλλειπτη δοξολογία στον Θεό. Και στις πιο μεγάλες του δοκιμασίες όχι μόνο δεν λύγιζε αλλά αντίθετα τότε δινόταν περισσότερο στην προσευχή, με ευχαριστία και δοξολογία.

Πρέπει να έχουμε κάτι. Όλοι οι Άγιοι μας είχον θλίψεις, πειρασμούς, ασθενείας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πού τον έστειλαν και εξορία!…

Όσοι τον έζησαν ως λειτουργό του Υψίστου, έζησαν ουράνιες εμπειρίες. Μετέδιδε στους πιστούς την κατάνυξη, που ένιωθε ο ίδιος και τους έκανε να ζουν μέσα σε μια ουράνια ατμόσφαιρα, γεμάτη θεία έξαρση, πλήρη παρουσίας αγγέλων.

Έλεγε προς τους ιερείς τα εξής θαυμαστά:
-Αν δεν ιδείς τον άγγελόν σου, δίπλα σου, στο άγιο θυσιαστήριο, μη λειτουργήσεις, αποκαλύπτοντας προφανώς τις δικές του θεοπτικές εμπειρίες, που είχε όταν λειτουργούσε.
-Αγγέλους έχεις συλλειτουργούς;
Κάθε ημέρα να λέγεις το απολυτίκιον του Αγίου Σπυρίδωνος. Κάθε ημέρα υπάρχει Άγγελος δίπλα από τον ιερέα, όταν είναι στο Θυσιαστήριον.

-Ο μακαρίτης ο Γέροντάς μου δεν ημπορούσε να πει “τα Σα εκ των Σων”, απ’ αυτά που έβλεπε. Εικοσιέξι ημέρες νήστεψε. Ούτε ψωμί δεν έτρωγε. Μόνον αντίδωρο!

Την ιερωσύνη την θεωρούσε πολύ σπουδαίο πράγμα ο Γέροντας και υπούργημα βαρύ!
-Ο τάδε που μου έστειλες προ καιρού χειροτονήθηκε η ου;

Ερώτησε κάποτε έναν αδελφό.
-Χειροτονήθηκε, απάντησε, και ήδη υπηρετεί ως ιερεύς.
-Εάν δύναται να σηκώσει την Αίγιναν εις την ράχην του, τότε καλώς έπραξε, εάν όχι, τότε κακώς!

Λέει του η Γερόντισσα Ευπραξία:
-Τι όλο λέεις τέτοια πράγματα και τρομάζεις τους ανθρώπους;
-Δεν πρέπει να χειροτονούνται οι άνθρωποι και να γίνονται ιερείς; Πως θα λειτουργούν οι εκκλησίες; Και πως θα κοινωνούν οι Χριστιανοί;
-Καλογραία, είπα και ούτως εστίν, καθώς είπα.
Βαριά η ιερωσύνη! Όποιος έχει νουν και κατανοεί!
Ακούοντας τέτοια εξαίσια οι ιερείς ακροατές του, οι ίδιοι συγκλονίζονταν και εταλάνιζαν εαυτούς, γιατί κλήθηκαν να σηκώσουν τέτοιο βάρος!
Το βάρος της ιερωσύνης!

Άλλη φορά, διηγείτο ο Γέροντας, δια ένα ιερέα, όπου είχαν εις το Γκέλβερι, Ιωάννης το όνομα, έγγαμος και με οικογένεια. Ήτο πολλά κατανυκτικός, και όταν λειτουργούσε, δάκρυζε, αναστέναζε, και έκλαιγε ωσάν μικρό παιδί…

Τόσον ευλαβής ήτο αυτός ο πάτερ Ιωάννης και κατανυκτικός εις την Θείαν Λειτουργίαν, όπου και από τα άλλα γειτονικά χωριά του Γκέλβερι ήρχοντο πολλοί Χριστιανοί, ώρες μακρυά πολλές φορές, δια να είναι παρόντες, εις την Θείαν Λειτουργίαν. Υπήρχε περίπτωσις, όπου χίλιοι και περισσότεροι άνθρωποι -άνδρες, γυναίκες και παιδιά- παρευρίσκοντο εις την Θείαν Λειτουργίαν, όταν λειτουργούσε ο π. Ιωάννης.

Όλοι κατενύγοντο και έκλαιγον, όπως ο λειτουργός.
Όταν τελείωνε η Λειτουργία και έφευγαν οι πιστοί, το δάπεδο της εκκλησίας ήτο, χωρίς άλλο, νωπό, ωσάν να είχε ρίξει κανείς νερό -τόσο έκλαιγε ο κόσμος κι έβρεχε το πάτωμα με τα δάκρυα!

«Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου» Αν δεν μάθεις αυτήν την αρχήν, δεν έμαθες γράμματα, άλλα τέχνη… Αυτά πού σου λέω, θα τα γνωρίζεις και θα τα ζεις και συ αν διαβάζεις κάθε μέρα τον Ισαάκ τον Σύρον. Το ακούς; Πρόσεχε, έγινες παπάς, ανήκεις εις τον Θεόν. Να έχεις αρετή. Καλόν η αρετή εις την νεότητα. Όταν προσεύχεσαι, δεν θα έχεις σώμα, δεν θα έχεις γειτόνους, δεν θα βλέπεις τίποτε άλλο έκτος από τον Θεόν.
Είσαι παπάς. Τα λεπτά όπως τα παίρνεις, μη τα μετράς. Πολλά παίρνεις, πολλά να δίδης. Λίγα παίρνεις, λίγα να δίδης. Πτωχός να ζήσης και πτωχός να πεθάνεις. Αγάπησε την πτωχεία. Και να μη λησμονείτε, ότι έρχεται καιρός, όπου πρέπει να ζείτε, όπως λέγει και ο Παύλος «και οι έχοντες, ως μη έχοντες».

Το έργον το όποιον κάμνεις, ούτε οι άγγελοι δεν το κάμνουν. Να είσαι καθαρός. Το πνεύμα σου να λούζεται στις άγιες Γραφές και τον άγιο Ισαάκ τον Σύρον.
Είναι ωραίο να λησμονείς τον εαυτό σου και να προσεύχεσαι διά την σωτηρία των άλλων. Τούτο είναι μεγάλο πράγμα. Τούτο είναι για τον κάθε έναν, αλλά περισσότερο διά τον παπά.
Όταν πρόκειται να λειτουργήσεις, να σηκώνεσαι νωρίτερα και να κάμης μισή ώρα προσευχή.
Ποτέ να μη λειτουργήσεις, αν δεν χύσης έστω και ένα δάκρυ. Να σκέπτεσαι πάντα, τί μεγάλο έργο κάνεις. Μέσα εις το ιερό κατά την ώρα της Θείας λειτουργίας, ποτέ μη όμιλήσης με τούς άλλους ιερείς. Μπορεί να σε παρεξηγήσουν όσοι δεν καταλαβαίνουν. Κατσίκι θα σε πουν και άλλα. Για τον Κύριον να τα δεχτείς.
Είναι πολύ υψηλόν η Ιεροσύνη, και ο παπάς πρέπει να ξεχωρίζει εις όλα, διά την αρετή του. Να έχεις ζήλο πολύ, ταπείνωση, καθαρό βίο. Ένας παπάς έβλεπε μέσα εις το άγιο Ποτήριο τον Κύριον και γύρω του αγγέλους. Ένας Γέρων, έβλεπε τρεις ημέρες να βρίσκεται εις το όρος Θαβώρ και ν’ ακούει τον Κύριον συνομιλούντα με τους προφήτας και τούς μαθητάς του.
Ένας άλλος είχε επί τρεις ημέρας τα χέρια του εις στάσιν εκτάσεως και προσηύχετο. Πώς άντεχε τον ρώτησα. Ένα πουλί δεμένο, μου απήντησε, ποτέ δεν φεύγει. Νους δεμένος εις τα ουράνια, λησμονεί τα επίγεια, ακόμα και τον κόπον του σώματος.
Ένας ιερεύς κατά την Λειτουργία, είδε μέσα εις το άγιο Ποτήρια αντί Θείας Κοινωνίας, ανθρώπινες σάρκες. Τόσον τον συνεκλόνισε, ώστε μόνον ύστερα από 18 ημέρες μπόρεσε να το κατάλυση… Να πεινάσετε, να διψάσετε και να χορτάσετε τον Θεόν, αυτό σας εύχομαι. (Πρωτοπρ. Αθανάσιος Πίττας, )

Ιερώνυμος της Αιγίνης_Elder Jerome (Hieronymos) of Aegina_Старец Иероним эгинский_678Η πρωταρχική του μέριμνα ήταν, ωστόσο, να μορφωθεί ο Χριστός μας στους ακροατές του!
Μη λες ο Χριστός, αλλά ο Χριστός μας! Διόρθωνε τους ακροατές του!
-Ακούς αδελφός και κράζεις, και δάκρυα σου έρχονται εις τους οφθαλμούς! Εγώ, Χριστός θέλω να ακούς και να κλαίεις, να κατανύσσεσαι, να σκιρτάει η καρδιά σου!!!

Ο Γέροντας εφήρμοζε σε όλα τις διδαχές του Οσίου Ισαάκ του Σύρου. Ήταν, θα λέγαμε, η ενσάρκωσις της διδασκαλίας αυτού του Οσιωτάτου πατρός του μοναχισμού.

Όταν τον ρωτούσαν, Γέροντα τι βιβλία να διαβάζουμε;
Απαντούσε:
-Αββά Ισαάκ!
Είναι καθρέφτης ο αββάς Ισαάκ.
Οπωσδήποτε να διαβάζετε ένα φύλλο την ημέρα αββά Ισαάκ!
Εφήρμοζε σε όλα τους λόγους του αββά Ισαάκ και κατ’ εξοχήν τα:
“”Έλεγξον τη δυνάμει των αρετών σου τους αντιδογματίζοντάς σοι, και μη τη πιθανολογία των λόγων σου” (λογ. 23).
“Μη παροξύνης τινά, η ζηλώσης, μήτε δια πίστιν, μήτε δια τα έργα αυτού τα κακά” (λογ. 5).

Από το βιβλίο του Πέτρου Μπότση, ” Γέρων Ιερώνυμος,ο Ησυχαστής της Αίγινας ”.
Ο Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης, υπό Σωτηρίας Νούση, Αθήνα 1986, σελ. 105Καππαδοκία_Cappadocia_Каппадокия_Kapadokya_131_3204portfolyo1Το μέλλον σας, αναθέσατε το εις την θεία Πρόνοια! ότι είναι θέλημα Θεού και δια την σωτηρίαν μας θα γίνει. Όσιος γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/15/25637/

Ο Θεός θα σου ζητήσει στην άλλη ζωή ή το παιδί σου σωσμένο ή πληγές στα γόνατά σου. Όσιος Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/10/15/%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CF%83%CE%BF%CF%85-%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CE%AE-%CF%84%CE%BF/

Αγάπησε την ησυχία και την σιωπή. Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/26/%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD/Γκέλβερι-Güzelyurt-Καρβάλη-karvali-Καππαδοκία-Cappadocia_Каппадокии-2Kilise CamiΚαππαδοκίας_Cappadocia_Каппадокии_Kappadokiya-_Kapadokya_052333


Μπορούμε να βοηθήσουμε τους άλλους μόνο αν κάνουμε καλούς και αγαθούς λογισμούς. Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Ο Θεός έχει ένα θείο σχέδιο για τον καθένα από μας κι εμείς πρέπει να υποταχθούμε σ’ αυτό Του το σχέδιο. Πρέπει να αποδεχτούμε τη ζωή όπως μας δίδεται, χωρίς να ρωτάμε, «Γιατί σε μένα;». Πρέπει να ξέρουμε πως τίποτα στη γη ή τον ουρανό δεν συμβαίνει χωρίς τη θέληση του Θεού ή χωρίς την παραχώρησή Του.

Το άγιο θέλημα του Θεού λειτουργεί σε μας μέσα από τους γονείς μας ή μέσα από τους δασκάλους μας ή μέσα από τους εργοδότες μας. Αν χρειάζεται να διορθώσουμε τη συμπεριφορά ενός παιδιού, θα πρέπει να το κάνουμε αυτό με πολλή αγάπη και προσοχή.
Αν το μόνο που έχουμε κατά νου είναι να αλλάξουμε τη ζωή του παιδιού, του έχουμε δώσει ήδη ένα σκαμπίλι με τους λογισμούς μας. Το έχω παρατηρήσει αυτό μέσα από τα χρόνια της θητείας μου ως ηγούμενος. Πολλές φορές έβλεπα κάποιον αδερφό να μη συμπεριφέρεται σωστά, αλλά από τη στιγμή που σκεφτόμουν να τον διορθώσω, ένιωθα ότι του είχα ήδη δώσει ένα σκαμπίλι!
Οι λογισμοί μας μπορεί να είναι πολύ διεισδυτικοί και διαθέτουν μεγάλη δύναμη. Κι αυτό αληθεύει ιδιαίτερα στην περίπτωση των λογισμών των γονέων. Ένας γονιός πρέπει να σηκώνει πολλά και να συγχωρεί τα πάντα. Μπορούμε να βοηθήσουμε τους άλλους μόνο αν κάνουμε καλούς και αγαθούς λογισμούς.
Αν έχουμε λογισμούς που θέλουν να διορθώσουν τα λάθη των άλλων, είναι σα να τους χτυπάμε. Ανεξάρτητα πόσο κοντά μας είναι κάποιο πρόσωπο, θα απομακρυνθεί από μας, διότι θα του έχουμε δώσει ένα σκαμπίλι με τους λογισμούς μας. Κι εμείς νομίζουμε ότι οι λογισμοί δεν είναι τίποτα!

***

Όποτε τα προβλήματα πέφτουν πάνω μου σαν άχθος δυσβάσταχτο κι εγώ προσπαθώ να σηκώσω όλες τις μέριμνες του μοναστηριού και της αδελφότητας μόνος μου, συσσωρεύω μπελάδες σε μένα και την αδελφότητα. Ακόμα και το ευκολότερο έργο επιτελείται με τεράστια δυσκολία. Όταν όμως εναποθέτω τον εαυτό μου, την αδελφότητα και καθετί άλλο στον Κύριο, τότε ακόμα και τα δυσκολότερα έργα επιτελούνται με ευκολία. Δεν υπάρχει πίεση και βασιλεύει ειρήνη στην αδελφότητα…

Μόνο όταν αφήνουμε τις έγνοιες μας στον Θεό, ο Θεός μας παρηγορεί.

 Έτσι εμείς οι άνθρωποι δεν μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον το αιώνιο, επειδή αυτό μπορεί να μας το προσφέρει μόνον ο Θεός.
Ο Θεός είναι ο μοναδικός πού μπορεί να δώσει εκείνο πού η ψυχή μας επιθυμεί. Εμείς παρόλο πού είμαστε μικρά όντα σε σχέση με τα άλλα δημιουργήματα του σύμπαντος, ψάχνουμε το αιώνιο, το ατέρμονο. Ψάχνουμε και ζητάμε την απέραντη ησυχία, την ατέρμονη χαρά. Αυτά άλλωστε είναι ατέρμονα και η χαρά και η ησυχία.

Πρέπει να προσευχόμαστε αδιάκοπα, να παρακαλάμε συνεχώς την Παναγία Μάννα μας, να μεσολαβήσει για μας, πού είμαστε χωρίς δύναμη. Είναι αναγκαίο να αγαπάμε τον Κύριο τόσο δυνατά, όπως τον αγαπάει η Παναγία Μάννα και οι άγγελοι και οι άγιοι….
Σε αυτή την περίπτωση θα είμαστε και εμείς μακάριοι και ευλογημένοι, και εδώ στην γη και στον ουρανό. Επειδή ο Θεός είναι αγάπη, είναι ειρήνη, είναι και χαρά. Επειδή ο Θεός γεμίζει κάθε δημιούργημα, το όποιο τον ψάχνει με όλη την καρδιά του.

Αν αξιωθείς στην καρδιά σου τον Θεό πρόσεξε μην κάνεις τίποτα ανάξιο του θείου θελήματος. Ειδάλλως θα αναχωρήσει Εκείνος από σένα κι εσύ θα χάσεις τον θησαυρό από μέσα σου.
Σεβάσου Τον όσο περισσότερο μπορείς σε όλα τα πράγματα και μην αποδεχθείς ποτέ, όσο ενοικείς μαζί του, κάτι ενάντιο στο θέλημά Του μήπως και Τον θυμώσεις και αποχωρήσει από σένα.
Ποτέ να μην μιλάς ή προσεύχεσαι χωρίς να είσαι ολότελα συγκεντρωμένος στους λογισμούς σου.

Απολυτίκιον οσίου γέροντος Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα. Ήχος πλ. δ’

Εν σοί Πάτερ, ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα· λαβών γαρ τον σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ και πράττων εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ’ επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, όσιε Θαδδαίε το πνεύμα σου. 


Γερο-Ενώχ ο Ρουμάνος, ο ερημίτης της Καψάλας, ”Να είσαι απλός, ταπεινός. Εγώ θέλω σώσει ψυχή μου. Δεν υπάρχει πιο καλό πράγμα από να σώσει ο άνθρωπος την ψυχή του …”

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Μακάριοι όσοι κατόρθωσαν να ζουν στην αφάνεια και απέκτησαν μεγάλες αρετές και δεν απέκτησαν ούτε και μικρό όνομα

Μακάριοι όσοι δεν κηρύττουν με λόγια το Ευαγγέλιο, αλλά το ζούνε και κηρύττουν με την σιωπή τους, με την Χάρη του Θεού, η οποία και τους προδίδει.

Μακάριοι όσοι κατόρθωσαν να κάνουν τον παλαβό και με αυτόν τον τρόπο προφύλαξαν τον πνευματικό τους πλούτο.

Μακάριοι όμως είναι αυτοί που έχουν μια φωλιά, για να κουρνιάζουν, και λίγα τρόφιμα και σκεπάσματα, κατά τον θείο Παύλο, και με αυτόν τον τρόπο κατόρθωσαν και αποξενώθηκαν από τον μάταιο κόσμο, και την γη την χρησιμοποιούν ως υποπόδιο, σαν παιδιά του Θεού, και ο νούς τους βρίσκεται συνέχεια κοντά στον Καλό Πατέρα τους Θεό.

***

Γερο-Ενώχ ο Ρουμάνος, ο ερημίτης της Καψάλας (1895 – 13 Οκτωβρίου 1979)

«Ο Άγιος Ρουμάνος ασκητής Ενώχ, έφερε να πουλήσει σουσούρες στο Κονάκι, και ο Γέροντας τον δοκίμαζε να τις αφήσει ευλογία.
-Οι θάμνοι του Θεού είναι, εγκώ τον κόπο μόνο έβαλα, νάναι ευλογημένο, είπε, και χάθηκε στον δρόμο για την Σκήτη.
Την άλλη ημέρα, στις Ώρες, ο Γερο-Ενώχ, κατά Χριστόν σαλός κοιμήθηκε, και ο Επίτροπος έμεινε να μετράει το χρέος».
(Χατζηφώτης, Τ’ Αγιονορίτικα, ποίημα)

Ενώχ Καψάλας_Enoch monk Kapsaliotis Mount Athos_Енох монах Капсалиотис_stmaryegyptΟ γέρο Ενώχ ήταν ρουμάνος. Ζούσε στις Καρυές, σε δωμάτιο που του παραχωρούσαν άλλοι μοναχοί στα κελλιά τους. Έφτιαχνε σκούπες από αγριόχορτα (μια απ’ αυτές εκτέθηκε το 1997 στη Θεσσαλονίκη, στην έκθεση των αγιορειτικών κειμηλίων). Τις έδινε σε κάποια μοναστήρια, με αντάλλαγμα λίγα τρόφιμα. Αυτά δεν τα ήθελε για τον εαυτό του αλλά για κάποιους ασκητές που ζούσαν στο δάσος, απομονωμένοι κι άγνωστοι στους πολλούς.

Ήταν ρακένδυτος, γεμάτος ψύλλους. Δεχόταν με ευγνωμοσύνη ό,τι του έλεγαν ή του έδιναν. Όταν ένας ηγούμενος τού είπε ότι οι μοναχοί της μονής τον αγαπούν, απάντησε: «Δε βαριέσαι. Ο μοναχός είναι σαν τον σκύλο. Είτε του δώσεις ένα κομμάτι ψωμί, είτε μια κλωτσιά, το ίδιο καλό του κάνεις».

Δεν έλεγε πολλά, αλλά στα λίγα λόγια του διέκρινες τη σοφία του Θεού.

Δεν παραπονιόταν και δεν γκρίνιαζε ποτέ. Ήταν ευχαριστημένος, ευχάριστος, αναπαυμένος και αναπαυτικός. Τον γνωρίσαμε ένα απόγευμα στην αυλή της μονής Σταυρονικήτα. Για χρόνια έφτιαχνε σκούπες από τις άφθονες σουσούρες της Καψάλας.
Γύριζε με κάτι παλιοκονσερβοκούτια και ζητούσε λίγο φαγάκι. Τον ρωτούσαν: «Γέροντα έχεις φαγητό;». Απαντούσε χαμογελαστά και χαριτωμένα: «Άμα έχει, καλά είναι, άμα δεν έχει, ακόμη πιο καλά».

Ζούσε σ’ ένα καθημερινό πανηγύρι στην καθαρή καρδιά του. Ήταν πάντα αληθινά χαρούμενος. Περιφερόταν στα δάση και τα καλντερίμια ξυπόλητος. Έχοντας τα παπούτσια στο χέρι και το Ψαλτήρι. Κάθε τόσο στάθμευε και διάβαζε το Ψαλτήρι. Όταν πήγαινε σε κάποιο μοναστήρι ή στις Καρυές έβαζε τα παπούτσια του.

Όπως κι άλλοι ρουμάνοι μοναχοί που είχαν «κανόνα», αντί για την «ευχή», να απαγγέλλουν σιγοψιθυρίζοντας όλο το Ψαλτήρι καθημερινά -κάποιοι το είχαν αποστηθίσει- συνήθιζε να το διαβάζει στη σλαβονική μετάφραση, που επικρατούσε στη Ρουμανία μέχρι τον 19ο αιώνα. Όταν τον ρώτησε ο ίδιος ηγούμενος: «Γιατί, στα σλαβονικά, κι όχι στα ρουμανικά; Κι αυτό μετάφραση είναι. Στα σλαβονικά μεταφράστηκε από τα ελληνικά κι εκεί από το εβραϊκό πρωτότυπο», απάντησε: «Μπρε, αυτός που το μετέφρασε στα σλαβονικά ήταν άγιος. Ο ρουμάνος μεταφραστής ήταν άγιος;» Με το Άγιο Πνεύμα που είχε μέσα του, ήταν σε θέση να διακρίνει την πνευματικότητα των μεταφραστών, αν αποδίδουν σωστά τον ένθεο λόγο, αν καταστρέφουν ή όχι τα κεκρυμμένα για τους πολλούς νοήματα.

«Ο άντρωπο», έλεγε με τα σπασμένα ελληνικά του, «δεν πρέπει να ζητάει ντόξα. Όταν είναι με ντόξα ο άντρωπο, είναι σαν να θέλει να κερδίσει κι αυτό το κόσμο και τον ουρανό. Αυτό δεν γίνεται …». Ήταν ένας αληθινός μοναχός. «Ο μοναχός πρέπει να είναι ταπεινός. Να μην πηγαίνει ψηλά αλλά χαμηλά. Με ταπείνωση σώζεται εύκολα… Απλός μοναχός και ταπεινός σώζεται εύκολα». Πόσο απλά, αλήθεια, είναι τα πράγματα, κι όμως πόσο τα μπερδεύουμε. Σ’ ένα μοναχό που του είπε πως έχει εγωισμό, του είπε: «Αυτό είναι φτηνό, το έχουν και οι γύφτοι …».

Ήταν τόσο απονήρευτος, καλοκάγαθος, χαμογελαστός, χαριτωμένος και φιλικός πάντοτε μαζί σου. Είχε διαρκή μνήμη θανάτου. Μιλούσε για τη μέλλουσα κρίση. «Όλοι οι άγγελοι είναι ταπεινοί και οι δαίμονες υπερήφανοι… Ο κόσμος αυτός είναι παγίδα. Οι δαίμονες θέλουν να μας πιάσουν μέσα και να μη σωθούμε τη Δευτέρα Παρουσία».

Σε μία επίσκεψή του στη μονή Γρηγορίου οι πατέρες κατέγραψαν λίγους από τους απλούς και χαριτωμένους λόγους του: «Γιατί να θέλεις αξιώματα; Δεν θέλεις σώσει ψυχή σου; Αφού ήρθες Άγιο Όρος για σώσει ψυχή σου, και πάλι θέλεις δόξα, υπερηφάνεια, δόξα των ανθρώπων; Όχι! Να είσαι απλός, ταπεινός. Εγώ θέλω σώσει ψυχή μου. Δεν υπάρχει πιο καλό πράγμα από να σώσει ο άνθρωπος την ψυχή του … Εγώ ήρθα Άγιο Όρος για να σώσω ψυχή μου. Επειδή διάβασα ότι Περβόλι Παναγίας Άγιο Όρος και είπα εκεί εύκολα σώζεται ο άνθρωπος. Και ήρθα το 1923. Τώρα είμαι 80 χρονών. Τί περιμένω τώρα; Τάφο! Όλοι θα πεθάνουμε. Σήμερα είμαστε, αύριο δεν είμαστε στον κόσμο αυτό». Είχε και το προορατικό χάρισμα. Έβλεπε από μακριά τι ακριβώς συνέβαινε και το έλεγε με τέτοιο τρόπο, που αμέσως δεν το καταλάβαινες.

«Η ευχή πρέπει να είναι συνέχεια στον μοναχό. Αυτή θα μας σώσει, τίποτ’ άλλο. »

Το 1979 άρχισε να χάνει τις αισθήσεις του και να πέφτει κάτω στις Καρυές. Ο τότε -λόγιος και διάσημος- πρωτεπιστάτης αποφάσισε να τον στείλει εκτός Αγίου Όρους, σε γηροκομείο, για να μη σκανδαλίζει τους προσκυνητές, να διασφαλιστεί η «ευπρέπεια». Τον περιμάζεψαν στη μονή Σταυρονικήτα, όπου και εκοιμήθη μετά από λίγους μήνες.

Στις 13.10.1979 ταξίδεψε ειρηνικός για τη «ντόξα» τ’ ουρανού, φιλοξενούμενος ξανά, επί τρίμηνο, όλος χάρη και χαρά στη φιλόξενη μονή Σταυρονικήτα, στο κοιμητήρι της οποίας ενταφιάσθηκε αναμένοντας τη σάλπιγγα του αρχαγγέλου. Αναπαύεται το σώμα του εκεί και η ψυχή του περιπολεύει στους ουρανούς.

Ο τότε ηγούμενος της μονής Σταυρονικήτα Βασίλειος είπε γι’ αυτόν: «Ήταν κάποιος Ρουμάνος μοναχός, ο πατήρ Ενώχ, ο οποίος ήταν πολύ απλός, είχε έρθει κάποτε στη Μονή μας και μας μίλησε για την Παναγία αλλά μας είπε δυο κουβέντες.
Μας είπε, «Πολύ μισάει ο διάβολος το Παναγία, και ξέρετε γιατί μισάει; Το μισάει γιατί εγέννησε τον Ιησού Χριστό».
Ξέρετε πρέπει να ζήσεις μια ζωή ολόκληρη για να φτάσεις να γεννήσεις αυτή τη φράση. Και να είναι μόνο αυτή η φράση της ζωής σου».

Έγραφε δε γι’ αυτόν: «Στο μοναστήρι μας έρχεται κάθε τόσο ένας γέρος ασκητής και ζητά λίγη βοήθεια. Μ’ αυτά που παίρνει τρέφεται εκείνος και βοηθεί και άλλους πιο γέρους από αυτόν … Ο Γέροντας αυτός παρ’ όλο ότι έχει περάσει τα 75 του χρόνια, δεν έχει απαίτηση να τον σέβεται κανείς. Ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του σαν σκύλο. Βάζει μετάνοια και ζητά ευλογία από όλους, μοναχούς, δοκίμους και προσκυνητές. Έχει όμως ντυθεί με μια τέτοια ανέκφραστη χάρη, που γίνεται πανηγύρι χαράς κάθε φορά που θα έλθει στο μοναστήρι. Όλοι, μοναχοί και προσκυνητές, συγκεντρωνόμαστε γύρω του για να ακούσουμε τους λόγους της χάριτος που βγαίνουν από το στόμα του, για να φωτισθούμε από τη χαρά που εκπέμπει το πρόσωπό του, χωρίς εκείνος να το υποψιάζεται. Μοιάζει με τον αββά που ζήταγε από τον Θεό να μην τον δοξάσει επί της γης, και τόσο πολύ έλαμψε το πρόσωπό του, που δεν μπορούσε κανείς να το ατενίσει κατάματα».

Ήλθε στο Περιβόλι της Παναγίας το 1923 από τη Μολδαβία. Επί 56 χρόνια συνεχώς στο Περιβόλι της Παναγίας αγωνίσθηκε φιλότιμα για τη σωτηρία του. Στις 13 Οκτωβρίου του 1979 ταξίδεψε ειρηνικός για τη «ντόξα» τ’ ουρανού.

Πήγες – Βιβλιογραφία
Παϊσίου ιερομ., Γερο-Ενώχ ο ερημίτης (+1979), Εκ βαθέων 2/2003, σσ. 16-18. Φιλοθέου Γρηγοριάτου μοναχού, Παρηγοριά η επίσκεψη του μακαριστού Γερο-Ενώχ στο μοναστήρι μας, Ο Όσιος Γρηγόριος 5/1980, σσ. 61-64. Π.Μ.Τ., Ο π. Ενώχ ο απλούς, ο Αγιορείτης, Ορθόδοξη Μαρτυρία 4/1982, σσ. 40-44. Χρυσοστόμου Ροδοστόλου επισκόπου, Πόθος και Χάρις στον Άθωνα, Άγιον Όρος 2000, σσ. 258-260.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Β’ – 1956-1983, σελ.977-981 , Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011.

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΝΩΧ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΗΡ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΓΟΝΤΙΚΑΚΗΣ.


Be like the birds. They’re always joyful. The birds are always singing praises to the Lord. Elder Thaddeus of Vitovnica

Άγγελοι_Angels_Ангелы_romania-moldavia-24109-LElder Thaddeus of Vitovnica

They are grateful to God. Not so us men. The birds are always singing praises to the Lord. They begin their song early, at three o’clock in the morning, and don’t stop until nine. At nine they calm down a little bit – it’s only then that they go looking for food to feed their young. Then they start singing again. Nobody tells them to sing, they just do. And what about us? We’re always frowning, always pouting; we don’t feel like singing or doing anything else. We should follow the example of the birds. They’re always joyful whereas we’re always bothered by something. What is it that bothers us? Nothing, really… Isn’t that right?

***

πουλί_o3fbo2QrIX1rrqsx6o1_1280Once, two women came to me and brought a third who was dragging her leg. She could barely walk. She said that she had been to several doctors, but they were not able to say what was wrong with her. I told her that her nerves were weak. I also told her that mine was a worse case than hers! She said that her husband had left her. “Of course he has,” I said. “Who is going to take care of the children, who will prepare his meals for him when you are so depressed? You are not physically ill! You are too depressed. Sing! Sing and your husband will come back to you!” I told her that I was going to the church to read some prayers, and that I wanted her to go home by herself. She looked at me for a while and then practically ran to the car. The other two were amazed. “She is well,” I said, “and she no longer needs your help!”

Our Thoughts Determine Our Lives, The Life and Teachings of Elder Thaddeus of Vitovnica

The Divine Liturgy of Saint John Chrysostom
The Holy Anaphora

Priest: Let us lift up our hearts.
People: We lift them up to the Lord.
Priest: Let us give thanks to the Lord.
People: It is proper and right.
Priest (in a low voice): It is proper and right to hymn You, to bless You, to praise You, to give thanks to You, and to worship You in every place of Your dominion. For You, O God, are ineffable, inconceivable, invisible, incomprehensible, existing forever, forever the same, You and Your only-begotten Son and Your Holy Spirit. You brought us out of nothing into being, and when we had fallen away, You raised us up again. You left nothing undone until you had led us up to heaven and granted us Your Kingdom, which is to come. For all these things, we thank You and Your only-begotten Son and Your Holy Spirit: for all things we know and do not know, for blessings manifest and hidden that have been bestowed on us. We thank You also for this Liturgy, which You have deigned to receive from our hands, even though thousands of archangels and tens of thousands of angels stand around You, the Cherubim and Seraphim, six-winged, many-eyed, soaring aloft upon their wings,
And he exclaims:
Singing the triumphal hymn, exclaiming, proclaiming, and saying…
People: Holy, holy, holy, Lord Sabaoth, heaven and earth are filled with Your glory. Hosanna in the highest. Blessed is He Who comes in the name of the Lord. Hosanna in the highest.