iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο καθένας θα δοξασθεί κατά το μέτρο της αγάπης του. Άγιος Σιλουανός, ο Αθωνίτης

Εισοδος εις στον Παραδεισο-Ι.Η.Εμμαους ΛαγκαδαΓια τους εσχάτους χρόνους
Ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος ο Μέγας συνομιλεί με Άγγελο Κυρίου

Ενώ πορευόταν κάποτε στην έρημο ο Αββάς Μακάριος, τον ακολουθούσε Άγγελος Κυρίου και του λέγει: «Ευλόγησον πάτερ άγιε». Ο δε Γέροντας σκεφτόμενος ότι είναι μονάχος από την έρημο είπε προς αυτόν: «Ο Θεός να σε συγχωρήση, τέκνον ». Αφού περπάτησαν λοιπόν μαζί λίγο διάστημα, πρόσεξε ο Αββάς την εμφάνιση και το όλο παρουσιαστικό του συνοδοιπόρου του και τον ερωτά. «Σε βλέπω τέκνον και απορώ, με τη θαυμαστή σου εμφάνιση και σκέφτομαι μήπως και δεν είσαι άνθρωπος και σε ορκίζω εις τον Θεόν να μου πεις την αλήθεια». Τότε ο Άγγελος έβαλε μετάνοια στον αββά Μακάριο και λέγει: «Ευλόγησε πάτερ. Εγώ καθώς βλέπεις δεν είμαι άνθρωπος, αλλά Άγγελος και ήρθα να σε διδάξω Μυστήρια, τα οποία δεν ξέρεις και επιθυμείς να μάθεις. Λοιπόν ρώτησε με εάν θέλεις κάτι και εγώ σου απαντώ». Τότε ο Γέρων, αφού έκανε μία μετάνοια στον Άγγελο, λέγει: «Σε ευχαριστώ, Κύριε, ότι μου έστειλες Οδηγό, για να μου διδάξει εκείνα πού δεν ξέρω και επιθυμώ να μάθω….

…Πάλι ρώτησε ο Όσιος: «πές μου κι αυτό, ως τώρα πλήθυναν οι άγιοι σε όλο τον κόσμο; Και ως το τέλος του κόσμου θα υπάρχουν άραγε άγιοι ;»
Και ο άγγελος του είπε: «ως την συντέλεια του κόσμου, τίμιε πάτερ, δεν θα εκλείψει δίκαιος και προφήτης, ούτε αυτός που θα υπηρετεί τον σατανά. Στους έσχατους χρόνους, όσοι αληθινά εργάζονται για τον Χριστό θα κρύβονται από τους ανθρώπους, και αν δεν κάμουν σημεία και τέρατα όπως τώρα, αλλά θα βαδίζουν την πρακτική οδό με ταπείνωση, αυτοί θα βρεθούν μεγαλύτεροι στη Βασιλεία των ουρανών από αυτούς που σήμερα κάμουν σημεία. Διότι τότε, στους έσχατους καιρούς δε θα μπορούν να βρουν κάποιον να κάμνει σημεία και θαύματα, για να παρακινηθούν από αυτά οι άνθρωποι και να κάνουν πνευματικό αγώνα, γιατί εκείνοι πού θα ποιμαίνουν και θα εξουσιάζουν, σε όλον το κόσμο, θα είναι εντελώς αδόκιμοι, χωρίς να έχουν καμία αρετή. Αντίθετα θα είναι γαστρίμαργοι, φιλάργυροι, κενόδοξοι και έτσι περισσότερο μάλλον, θα σκανδαλίζουν τους ανθρώπους, παρά θα είναι παραδείγματα.! Εξ αιτίας λοιπόν αυτής της καταστάσεως, θα παραμεληθεί κάθε αρετή, θα βασιλεύει η φιλαργυρία και αλίμονο σ’ εκείνους, πού θα χαίρονται ότι έχουν χρήματα πολλά, θα γίνουν όνειδος (ντροπή) στα μάτια του Κυρίου και Θεού μας και δεν πρόκειται να δουν Πρόσωπο Θεού Ζώντος. Μοναχός ή λαϊκός πού τοκίζει τα χρήματά του στους ανθρώπους, στα βαθιά τάρταρα θα καταποντιστεί, διότι δεν προτιμά να τα κάνη αυτά καρποφόρα, στον Κύριο και Θεό μας, με τις ελεημοσύνες στους φτωχούς.

Αυτά αφού είπε ο άγγελος στον Αββά Μακάριο, και αφού έκλινε προς αυτόν την κεφαλή του είπε: «ευλόγησον, Πάτερ Άγιε, συγχώρησόν με». Τότε έπεσε και τον προσκύνησε ο Γέρων λέγοντας: «πορεύου εν ειρήνη, παράστηθι τη Αγία Τριάδι και πρέσβευε υπέρ εμού». Έτσι αναχώρησε ο άγγελος και ανέβηκε στον ουρανό, ο δε Αββάς Μακάριος ευχαρίστησε τον Θεό, και αφού πήγε στο κελλί του διηγήθηκε στους αδελφούς και συνασκητές του όσα άκουσε από τον αγιο άγγελο, δοξάζοντας και ευλογώντας τον Θεό.
(Περί απόκρυφων και αρρήτων μυστηρίων και περί Μνημοσυνών των κεκοιμημένων
Του Αββα Μακαρίου του Αιγυπτίου λόγος πανυ ωφέλιμος. Και περί τα μνημόσυνα των κεκοιμημένων)

Oι άγιοι πατέρες της Σκήτης προφήτευσαν για την εσχάτη γενεά.
«Τι εργασθήκαμε εμείς;», λέγει. Και αποκρίθηκε ένας από αυτούς μέγας, ο Αββάς Ισχυρίων, και είπε: «Εμείς τις εντολές του Θεού κάμαμε». Και του αποκρίθηκαν και του είπαν: «Και οι ύστερα από μας, άρα τι κάνουν;». Και είπε: «Μέλλουν να έλθουν στα μισά του δικού μας έργου».
-Και είπαν: «Οι δε μετ΄αυτούς, τι;». Είπε: «Οι της γενεάς εκείνης δεν έχουν καθόλου έργο. Μέλλει δε να έλθη σ΄αυτούς ο πειρασμός. Και όσοι αποδειχθούν εκείνο τον καιρό δόκιμοι, θα αποβούν μεγαλύτεροι και από εμάς και από τους πατέρες μας».
Από το Γεροντικό, Αββά Ισχυρίωνοςπροσευχομενος_praying _Молитва _Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва__21%ce%b9%ce%b4jsGvUZvzt0EΕίπε ο Αββάς Αντώνιος: «Εγώ δεν φοβάμαι πια τον Θεό, αλλά τον αγαπώ. Γιατί, καθώς λέγει η Γραφή, « η αγάπη έξω εκβάλλει τον φόβο».

Ο αββάς Αμμούν ο Νιτριώτης επεσκέφθη κάποτε τον Μέγαν Αντώνιον και τον ερώτησε:
-Πώς συμβαίνει εγώ μεν να κοπιάζω περισσότερο από σένα, συ δε να δοξάζεσαι περισσότερο από τους ανθρώπους;
-Φαίνεται ότι θα αγαπώ τον Θεόν περισσότερο από σένα, του αποκρίθηκε ο φίλος του Θεού.

Έλεγαν, ότι κάποιος από τους γέροντες παρεκάλεσε τον Θεό να ιδεί όλους τους κοιμηθέντας Οσίους Πατέρας και τους είδε όλους, εκτός του αββά Αντωνίου.
Όταν ρώτησε τον Άγγελο πού έδειχνε τους Όσιους που είναι ο Αββάς Αντώνιος, ο Άγγελος του είπε ότι ο Αντώνιος βρίσκεται στον τόπον εκείνον, οπού είναι ο Θεός. Τότε ο γέρων του λέγει:
Γιατί ο Αντώνιος αξιώθηκε τόσο μεγάλη δόξα παραπάνω από τους άλλους Πατέρας; Του απήντησε:
— Επειδή αγάπησε τον Θεόν υπεράνω όλων.

Έλεγαν, ότι κάποιος από τους γέροντες ζήτησε τη χάρη από τον Θεό να δη τους πατέρες. Και τους είδε, χωρίς τον Αββά Αντώνιο. Λέγει λοιπόν στον Άγγελο που τους έδειχνε: « Που είναι ο Αββάς Αντώνιος ;». Και εκείνος του αποκρίνεται: «Στον τόπο όπου, βρίσκεται ο Θεός, εκεί είναι».

***

Άγιος Σιλουανός, ο Αθωνίτης

Πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν την οδό της σωτηρίας. Μπήκαν στο σκοτάδι και δεν βλέπουν το Φως της Αλήθειας. Εκείνος, όμως, ήταν, είναι και θα είναι ελεήμων και καλεί από ευσπλαχνία όλους κοντά Του: «Ελάτε σ’ Εμένα όλοι οι “κοπιώντες και πεφορτισμένοι”, γνωρίστε Με και εγώ θα δώσω σε σας την ανάπαυση και την ελευθερία».
Να η αληθινή ελευθερία –όταν βρισκόμαστε εν τω Θεώ. Κι εγώ δεν το γνώριζα αυτό προηγουμένως. Ως την ηλικία των εικοσιεπτά ετών πίστευα μόνο ότι ο Θεός υπάρχει αλλά δεν Τον γνώριζα. Αφότου, όμως, Τον γνώρισα εν Πνεύματι Αγίω, η ψυχή μου ορμά με πάθος προς Αυτόν και Τον ζητώ διακαώς ημέρα και νύχτα.

Ο Κύριος μας έδωσε την εντολή να αγαπάμε ο ένας τον άλλον. Σε αυτό έγκειται η ελευθερία: στην αγάπη για τον Θεό και για τον πλησίον. Εδώ βρίσκεται και η ελευθερία και η ισότητα. Στην κοσμική τάξη είναι αδύνατον να υπάρξει ισότητα –αυτό, όμως, δεν έχει σημασία για την ψυχή. Δεν μπορεί να είναι ο καθένας βασιλιάς ή άρχοντας, πατριάρχης, ή ηγούμενος, ή διοικητής. Μπορείς, όμως, όπου και να ανήκεις, να αγαπάς τον Θεό και είσαι ευάρεστος σε Αυτόν- και αυτό είναι σπουδαίο.

Και όσοι αγαπούν περισσότερο τον Θεό στη γη, θα έχουν μεγαλύτερη δόξα στη Βασιλεία και θα είναι πιο κοντά στον Κύριο. Ο καθένας θα δοξασθεί κατά το μέτρο της αγάπης του.

Η γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος μεταμορφώνει εντελώς τον άνθρωπο, και τον διδάσκει να αγαπά απόλυτα τον Θεό. Πεπληρωμένη με την αγάπη του Θεού η ψυχή δεν εγγίζει τον κόσμο, παρότι ζει στη γη ανάμεσα στους ανθρώπους. Η ψυχή λησμονεί όλα τα επίγεια από τη μεγάλη αγάπη της για τον Θεό.

Έμαθα ότι η αγάπη ποικίλλει ως προς την έντασή της. Όποιος φοβάται τον Θεό, φοβάται να Τον λυπήσει με κάτι· αυτός είναι ο πρώτος βαθμός. Όποιος έχει το νού του καθαρό από εμπαθείς λογισμούς, αυτός είναι ο δεύτερος βαθμός, μεγαλύτερος από τον πρώτο. Όποιος αισθητά έχει τη χάρη στη ψυχή του, αυτός είναι ο τρίτος βαθμός της αγάπης, ακόμη μεγαλύτερος.
Η τέταρτη βαθμίδα, η τελεία αγάπη για τον Θεό, είναι όταν έχει κάποιος τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος και στην ψυχή και στο σώμα. Τα σώματα των ανθρώπων αυτών αγιάζουν και μετά το θάνατό τους γίνονται άγια λείψανα. Αυτό γίνεται με τα σώματα των αγίων μαρτύρων, των προφητών, των οσίων ανδρών.

Η δυστυχία μας έγκειται στο ότι δεν στεκόμαστε ακλόνητοι, εξαιτίας της υπερηφάνειάς μας, στη χάρη αυτή, και η χάρη μας εγκαταλείπει, και τότε η ψυχή την αναζητεί με θρήνους και οδυρμούς και λέει: «Διψά η ψυχή μου τον Κύριο».
Από το βιβλίο: Άγιος Σιλουανός, ο Αθωνίτης, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 2009

Πρέπει ο άνθρωπος να έχει Θεϊκή καθαρότητα σήμερα, για να μη ξεγελασθεί από τα σημεία των καιρών. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2017/03/15/17023/


Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος ο Μέγας, Ελάτε τα δείτε τον τόπο μαρτυρίου των νεαρών, που αγίασαν με την αδιάλειπτη προσευχή και τη σιωπή.

Την 19η Ιανουαρίου εορτάζουν
Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος ο Μέγας (390) ,
Μάξιμος και Δομέτιος οι αυτάδελφοι οι δι’ ευχής εν τη Νιτρία αγιασθέντες, μαθητές του αββα Μακαρίου του Αιγυπτίου
Όσιος Μακάριος, ο Αλεξανδρεύς (394) ,
Ανακομιδή του τιμίου λειψάνου (950) του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου (389) και κατάθεση στο Ναό των Αγίων Αποστόλων Κωνσταντινουπόλεως.,
Ανάμνηση Θαύματος Μεγάλου Βασιλείου στη Νίκαια με την προσευχή του άνοιξε τις πόρτες της Καθολικής Εκκλησίας και την έδωσε στους Ορθοδόξους.
Όσιος Μελέτιος ο Ομολογητής ο Γαλησιώτης (1283-6),
Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός Επίσκοπος Εφέσου (1445),
Όσιος Αντώνιος ο στυλίτης, του Μαρτκοπί της Γεωργίας (6ος αι.),
Μακάριος ο Νηστευτής του Κιέβου (12ος αιων),
Μακάριος ο Διάκονος (14ος αιων),
Θεόδωρος ο διά Χριστόν Σαλός του Νόβγκοροντ (1392),
Μακάριος ο Ρωμαίος του Νόβγκοροντ (1550)

«Αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Κεφ. ε ́ 17).
«Άνθρωπος σοφός σιωπήσει άχρι καιρού» (Σοφ. Σειρ. κ, 7).
«Τούτό εστι θέλημα του Θεού, ο αγιασμός υμών» (Κεφ. δ ́ 3)

Όσιοι Μάξιμος και Δομέτιος οι αυτάδελφοι

Μακάριος ο Αιγύπτιος_Macarius of Egypt the Great_Макарий Великий Египетский_0_0_74836_1accc857_L6λγʹ. Διηγήθηκε ο Αββάς Βιτίμιος, ότι έλεγε ο Αββας Μακάριος: «Ενώ έμενα κάποτε στην Σκήτη, κατέβηκαν εκεί δυο νέοι από ξένο τόπο. Και ο μεν ένας είχε γενειάδα, ενώ ο άλλος μόλις όπου του φύτρωνε γενειάδα. Και ήλθαν σ’ εμένα, λέγοντας:

Που είναι το κελλί του Αββά Μακαρίου;
Και εγώ είπα: Τι τον θέλετε;
Και απαντούν: Ακούοντας τα σχετικά μ’ αυτόν και τη Σκήτη, ήλθαμε να τον δούμε.
Τους λέγω: Εγώ είμαι.
Και έβαλαν μετάνοια, λέγοντας: Εδώ θέλουμε να μείνουμε.
Αλλά εγώ, βλέποντας τους μαλθακούς και σαν καλομαθημένους σε πλούτη, τους λέγω: Δεν μπορείτε να μείνετε εδώ.
Και λέγει ο μεγαλύτερος: Αν δεν γίνεται να μείνουμε εδώ, πηγαίνουμε αλλού.
Λέγω εγώ στον λογισμό μου: Γιατί τους αποδιώχνω και σκανδαλίζομαι; Ο κόπος θα τους κάμη να φύγουν μόνοι τους.
Και τους λέγω τότε: Ελάτε, φτιάχτε για τον εαυτό σας κελλί, αν μπορήτε.
Μου λέγουν: Δείξε μας τόπο και το φτιάχνουμε.

Τους έδωσα δε πελέκι και σακκούλι γεμάτο ψωμιά, καθώς και αλάτι. Τους έδειξα και βράχο σκληρό, λέγοντας: Κόψτε εδώ πέτρα και φέρετε ξύλα από το έλος και αφού φτιάξετε στέγη , μείνετε. Και μέσα μου, πίστευα ότι εξ αιτίας του κόπου θα έφευγαν. Με ρώτησαν δε, τι εργασία κάνουν εδώ οι μοναχοί.

Και τους λέγω: Πλεξούδες. Και παίρνω βάγια από το έλος και τους δείχνω την αρχή της πλεξούδας και πως πρέπει να ράβουν.

 Και τους είπα: Κάνετε ζεμπίλια, δίνετε τα στους φύλακες και θα σας φέρνουν ψωμιά. Ύστερα λοιπόν εγώ έφυγα. Αυτοί δε, με υπομονή, όλα τα έκαμαν όσα τους είπα. Και δεν ήλθαν σ’ εμένα, επί τρία χρόνια. Και έμεινα πολεμώντας τους λογισμούς και λέγοντας: Ποια να είναι τάχα η εργασία τους και δεν ήλθαν να με ρωτήσουν για λογισμούς; Οι από μακριά έρχονται σ’ εμένα και αυτοί οπού είναι κοντά μου δεν ήλθαν, αλλά ούτε και σε άλλους πήγαν. Μόνο στην εκκλησία πηγαίνουν, σιωπώντας, για να μεταλάβουν. Και προσευχήθηκα στον Θεό, νηστεύοντας μια εβδομάδα, να μου φανερώση τι εργασία έκαναν. Και αφού πέρασε η εβδομάδα, σηκώθηκα και πήγα σ’ αυτούς , για να δω πως ζουν. Χτύπησα την πόρτα, μου άνοιξαν και με ασπάσθηκαν σιωπώντας. Και αφού έκαμα ευχή, κάθισα. Νεύοντας δε ο μεγαλύτερος στον μικρότερο να βγη έξω, κάθισε φτιάχνοντας πλεξούδα και δεν έλεγε τίποτε. Και την ώρα την ενάτη, χτύπησε και ήλθε ο μικρότερος και ετοίμασε λίγο φαγητό και παρέθεσε τράπεζα, αφού του ένευσε ο μεγαλύτερος. Και έβαλε τρία παξιμάδια και έμεινε σιωπώντας, εγώ δε είπα:

Σηκωθήτε , να φάμε.
Και σηκωθήκαμε και φάγαμε. Και έφερε το κανάτι και ήπιαμε.
Μόλις δε έγινε βράδι, μου λέγουν:
Πηγαίνεις;
Εγώ τους αποκρίθηκα:
Όχι, αλλά εδώ θα κοιμηθώ.

Και μου έστρωσαν ένα ψαθί παράμερα και για τον εαυτό τους άλλο, στην άλλη γωνιά, παράμερα. Και ξεζώσθηκαν και έβγαλαν τους ανάλαβους τους. Και έπεσαν μαζί στο ψαθί, απέναντι μου. Μόλις δε πλάγιασαν, προσευχήθηκα στον Θεό να μου φανερώση την εργασία τους. Και άνοιξε η στέγη και έγινε φως σαν να ήταν μέρα. Αυτοί όμως δεν έβλεπαν το φως. Και πιστεύοντας ότι κοιμόμουν, σκουντά ο μεγαλύτερος τον μικρότερο στο πλευρό, σηκώνονται, ζώνονται και απλώνουν τα χέρια στον ουρανό. Εγώ τους έβλεπα , αυτοί όμως δεν με έβλεπαν. Και είδα τους δαίμονες να έρχωνται σαν μυιγες στον μικρότερο. Και άλλοι μεν έρχονταν να καθίσουν στο στόμα του, άλλοι δε στα μάτια του. Και είδα Άγγελο Κυρίου, κρατώντας πύρινη ρομφαία, να τον περιτειχίζη και να διώχνη τους δαίμονες απ’ αυτόν. Στον δε μεγαλύτερο δεν μπορούσαν να πλησιάσουν. Και κατά το πρωί, ξανάπεσαν στο στρωσίδι τους. Και εγώ έκαμα πως ξύπνησα και αυτοί το ίδιο. Μου λέγει τότε ο μεγαλύτερος μονάχα αυτά τα λόγια :

Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος _Macarius of Egypt the Great_ Макарий Великий Египетский_ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΟΣΙΟΣ (3)Θέλεις να πούμε τους δώδεκα ψαλμούς; Λέγω:

Ναι.

Και ψάλλει ο μικρότερος πέντε ψαλμούς από έξη στίχους και ένα Αλληλούια. Και σε κάθε στίχο, έβγαινε λαμπάδα φωτιάς από το στόμα του και ανέβαινε στον ουρανό. Το ίδιο και με τον μεγαλύτερο, όταν άνοιγε το στόμα του ψάλλοντας, σαν σχοινί φωτιάς έβγαινε και έφθανε έως τον ουρανό. Και εγώ είπα λίγα, οπού τα θυμόμουν. Και βγαίνοντας, λέγω:

Ευχηθήτε για μένα.

Και αυτοί έβαλαν μετάνοια, σιωπώντας. Έμαθα λοιπόν ότι ο μεγαλύτερος ήταν τέλειος. Ενώ τον μικρότερο τον πολεμούσε ακόμα ο εχθρός. Ύστερα δε από λίγες μέρες, κοιμήθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός και την τρίτη μέρα ο μικρότερος».

Και όταν πήγαιναν μερικοί στον Αββά Μακάριο, τους έπαιρνε στο κελλί τους, λέγοντας: «Ελάτε να δείτε τον τόπο μαρτυρίου των μικρών ξένων».

Οι αδελφοί αυτοί, Μάξιμος και Δομέτιος, τιμώνται πολύ στην έρημο της Νιτρίας και το μοναστήρι που δημιουργήθηκε στον τόπο της ασκήσεώς τους ονομάζεται από τους Αιγυπτίους σήμερα «Μονή Baramous», που σημαίνει «Μονή των Ρωμιών», των νεαρών χριστιανών βασιλοπαίδων, των εραστών της νοεράς προσευχής. Οἱ νεαροὶ ὅσιοι ἀδελφοί, Δομέτιος καὶ Μάξιμος. Χ.Μ.Μπουσια
https://www.pemptousia.gr/wp-content/uploads/2015/01/synaxarimaximudometiu.pdf

***

Παρακάλεσε ο Αββάς Ησαΐας τον Αββά Μακάριο, λέγοντας:« Πες μου κάτι». Και του λέγει ο γέρων:« Φεύγε τους ανθρώπους». Και τον ρωτά ο αββάς Ησαΐας:« Τι σημαίνει το να φεύγει τινας τους ανθρώπους». Και ο γέρων του αποκρίθηκε: «Το να μείνης στο κελλί σου και να κλάψεις τις αμαρτίες σου ».

Ο Αββάς Μακάριος ο μέγας έλεγε στους αδελφούς, στη Σκήτη, όταν απέλυε τη σύναξη:«Φεύγετε, αδελφοί». Και του είπε ένας από τους γέροντες: «Που έχουμε να φύγουμε πιο πολύ από την έρημο αυτή;». Εκείνος δε έθετε το δάχτυλό του στο στόμα, λέγοντας: «Αυτό να φεύγετε». Και έμπαινε στο κελλί του και έκλεινε τη θύρα και καθόταν.

Είπε πάλι: «Εάν ο άνθρωπος θα θυμάται το ρητό της Γραφής ότι τα λόγια σου θα σε δικαιώσουν και τα λόγια σου θα σε καταδικάσουν, θα προτιμάει μάλλον να σιωπά».

Έλεγε ο αββάς Παφνούτιος, ο μαθητής του αββά Μακαρίου: «Παρακάλεσα τον πατέρα μου, λέγοντας: «Πες μου κάτι». Κι εκείνος μου είπε: «Μην κάμης κακό σε κανέναν και μην κατακρίνης κανέναν. Αυτά να τηρής και σώζεσαι».

Ο Αββάς Αϊώ παρακάλεσε τον Αββά Μακάριο, λέγοντας: «Πες μου κάτι». Του λέγει ο Αββάς Μακάριος: «Φεύγε τους ανθρώπους. Μείνε στο κελλί σου και κλάψε τις αμαρτίες σου. Και μη αγαπήσης μιλιά ανθρώπων. Και σώζεσαι».

Έλεγαν για τον αββά Μακάριο τον μεγάλο ότι έγινε, καθώς είναι γραμμένο, Θεός επίγειος. Γιατί, καθώς ο Θεός σκεπάζει τον κόσμο, έτσι και ο αββάς Μακάριος σκέπαζε τα ελαττώματα, οπού έβλεπε σαν να μη τα έβλεπε, και τα άκουε σαν να μη τα άκουε.

Αββάς Μακάριος:

Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος _Macarius of Egypt the Great_ Макарий Великий Египетский_0_1b9501_1dcc7766_origΤο έργο της προσευχής, όταν γίνεται όπως πρέπει, είναι ανώτερο από κάθε αρετή και εντολή. Μαρτυρεί γι’ αυτό ο ίδιος ο Κύριος• Είχε πάει στο σπίτι της Μάρθας και της Μαρίας, και ενώ η Μαρία ήταν απασχολημένη στη φιλοξενία Του, η Μαρία κάθισε κοντά στα πόδια Του και απολάμβανε την αμβροσία από τη θεία εκείνη γλώσσα. Όταν την κατηγόρησε η αδελφή της ότι δεν τη βοηθεί και γι’ αυτό πήγε στο Χριστό, Αυτός, προτάσσοντας το κυριώτερο από το δευτερεύον, είπε: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και αγωνιάς για τόσα πολλά, ενώ ένα μόνο χρειάζεται (=η συνομιλία με τον Θεό). Η Μαρία έκανε την καλή εκλογή, που δεν θα της αφαιρεθεί ποτέ». Αυτό το είπε για να προτάξει το μεγαλύτερο από το μικρότερο. Το ίδιο και oι Απόστολοι, ενώ στην αρχή υπηρετούσαν στα Τραπέζια των πιστών, κατόπιν προέκριναν ν’ αφιερωθούν στην προσευχή και το κήρυγμα του Θείου Λόγου.

 Κορωνίδα και ξεκίνημα για την απόκτηση κάθε αρετής είναι η επίμονη προσευχή. Τότε ο Θεός μας δίνει τη βοήθειά Του. Κατά την προσευχή στους αξίους γίνεται μετάδοση της μυστικής ενέργειας του Θεού, που ακούει στο όνομα, ευφροσύνη!… «Έδωσες, λέει ο Ψαλμωδός, ευφροσύνη στην καρδιά μου». Και ο ίδιος ο Κύριος λέει: «Η βασιλεία των Ουρανών βρίσκεται μέσα σας». Το να βρίσκεται μέσα μας η βασιλεία τι άλλο σημαίνει, παρά ότι η ουράνια ευφροσύνη του Αγίου Πνεύματος φανερώνεται μ’ ενέργεια στις άξιες ψυχές;

 Όσο μεγαλύτερο από τ’ άλλα είναι το έργο της προσευχής, τόσο περισσότερο το πολεμάει ο σατανάς.

Ο αββάς Μακάριος έλεγε: Όλος ο αγώνας πρέπει να αποβλέπει στο να μην κρίνουμε τον πλησίον.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/18/27008/

Άγιος Μακάριος ο Μέγας της Αιγύπτου, Ο Θεός την πρόθεση ζητάει και δίνει το Άγιο Πνεύμα σε όλους
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/18/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%BC%CE%AD%CE%B3%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B9%CE%B3%CF%8D%CF%80%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF-%CE%B8/

Άγιος Μακάριος ο Μέγας της Αιγύπτου, Όσο επεδίωκε την σιωπή και την ησυχία, τόσο η φήμη τον κατεδίωκε
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/18/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%BC%CE%AD%CE%B3%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B9%CE%B3%CF%8D%CF%80%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%8C%CF%83/

Η καρδιά θεραπεύεται μὲ τὸν γλυκὸ λόγο τῆς Ἀγάπης…Ἅγιος Μακάριος ὁ Μέγας ὁ Αἰγύπτιος
https://iconandlight.wordpress.com/2014/01/18/%E1%BF%BE%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%E1%BD%BB%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%E1%BD%B2-%CF%84%E1%BD%B8%CE%BD-%CE%B3%CE%BB%CF%85%CE%BA%E1%BD%B8/

Απολυτίκιον Oσίου Μακαρίου του Αιγυπτίου. Ηχος α’.

Της ερήμου πολίτης και εν σώματι Άγγελος, και θαυματουργός ανεδείχθης, θεοφόρε πατήρ ημών Μακάριε, νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τους νοσούντας και τας ψυχάς, των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σέ στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σού πάσιν ιάματα.

Απολυτίκιον
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Μαθηταί Μακαρίου του ουρανόφρονος, θεοειδείς νεανίαι, ευχής αόκνου φανοί, εν Νιτρία οι εκλάμψαντες, ομαίμονες, Μάξιμε, φάος σιωπής και Δομέτιε, λαμπάς υπέρφωτε ησυχίας, Χριστώ σκεδάσαι σκοτίαν παθών ημών θερμώς πρεσβεύσατε.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις, αυταδέλφων νεανιών ξυνωρίς οσία, προσευχή τε και σιωπή η αγιασθείσα, Δομέτιε τρισμάκαρ και Μάξιμε θεόφρον, πίστεως πρόβολοι.

Ωδή ε’

Αναπετάσας Όσιε, ψυχής το νοερόν, και τας αισθήσεις σοφώς κυβερνήσας, γέγονας ναός ηγιασμένος, τω Θεώ και πανίερος.

Κατακοσμήσας Όσιε, ψυχής το νοερόν, και ηγεμόνα τον νούν καταστήσας, έσχες τον Χριστόν ηνιοχούντα, προς πορείαν ουράνιον.

Κάθισμα Ήχος α’. Τον τάφον Σου, Σωτήρ.

Ευχής καρδιακής εργαστήρια θεία, ταμεία σιωπής, ταπεινώσεως οίκοι και νήψεως μέλαθρα, νεανίαι αυτάδελφοι, μη ελλίπητε υπέρ ημών δυσωπούντες τον Παντάνακτα Θεόν, Δομέτιε σώφρον και πάνσοφε Μάξιμε.

Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Εργαστήρια ευχής αόκνου, μάκαρ Μάξιμε συν Δομετίω, νεανίαι θεοφόροι, αυτάδελφοι, υμών ευχάς ως πυρός φλόγα πάμφωτον, ην η πνοή του αέρος ουκ έσειεν, ο θειότατος κατείδε πατήρ Μακάριος υμάς, θεοειδείς, επισκεψάμενος.

Ιδιόμελον εκ της Λιτής
Ήχος α’.

Δεύτε, αγαλλιώμενοι ευσεβών οι δήμοι, τους εραστάς ευχής της αδιαλείπτου τιμήσωμεν, σιωπή και ταπεινώ φρονήματι την κλίμακα της αρετής ανελθόντας ευλαβώς κραυγάζοντες· Δομέτιε και Μάξιμε, αυτάδελφοι νεανίαι, αξιοθαύμαστοι, οι καλώς τον αγώνα εν τη Νιτρία τελέσαντες και ουρανοπολίται γενόμενοι, αξιώσατε και ημάς εύχεσθαι και νήφειν αενάως, ίνα της συν υμίν απολαύσωμεν μακαριότητος.

Ήχος δ’.

Ως καρπόν της ησυχαστικής υμών πορείας απηλαύσατε απαθείας, όσιοι νεανίαι, Μάξιμε και Δομέτιε· αυτής και ημάς αξιώσατε απολαύσαι τους ως σιωπής και νήψεως λαμπηδόνας υμάς μέλποντας, φωτιζούσας πάντας τους υμών τιμώντας πολιτείαν την ισάγγελον, νεανίαι θεόσοφοι.

Το στερέωμα, των επί σοι πεποιθότων, στερέωσον Κύριε την Εκκλησίαν, ην εκτήσω τω τιμίω σου αίματι.

Ταις αυτών αγίαις πρεσβείαις, ο Θεός, ελέησον μας. Αμήν.Νιτρια_Scetis (or Skete- Σκήτις, Σκέτη in Ancient greek)natroun-kel-nit-scet- Egyptian Desert_


Ας μάθουμε να ζούμε μ’ ευγνωμοσύνη. Ο Χριστός ζήτησε την ευγνωμοσύνη από τους δέκα λεπρούς. Να ζείτε σε διαρκή δοξολογία και ευχαριστία προς το Θεό, διότι μεγαλύτερη αμαρτία είναι η αχαριστία και μεγαλύτερος αμαρτωλός ο αχάριστος. Αντώνιος Bloom του Σουρόζ- Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ιησούς Χριστός Θεραπεία των δέκα λεπρών Jesus-Christ_Healing of the Ten Lepers-Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_24235432Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκά 
Θεραπεία των δέκα λεπρών (Λουκ. ιζ΄ 12-19)

Ομιλία για την ευγνωμοσύνη
Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ (1914- 2003)
17 Δεκεμβρίου 1989

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος

Δέκα λεπροί ήρθαν στον Κύριο· δέκα άνθρωποι που ήταν τελετουργικά ακάθαρτοι και γι’ αυτό είχαν απορριφθεί από την κοινότητα τους, αδυνατούσαν να παραβρεθούν στην κοινή λατρεία στο Ναό, αδυνατούσαν να πλησιάσουν τις κατοικίες των ανθρώπων επειδή η αρρώστεια τους μπορούσε να μεταδοθεί στους άλλους: θα μπορούσαν να μολυνθούν, να αρρωστήσουν θανατηφόρα.

Ήρθαν στον Κύριο και στάθηκαν μακρυά επειδή γνώριζαν ότι δεν είχαν δικαίωμα να πλησιάσουν, να Τον αγγίξουν καθώς έκανε η αιμορροούσα και θεραπεύτηκε. Από μακρυά κραύγασαν για έλεος, και ο Κύριος τους θεράπευσε· τους έστειλε στους ιερείς για να καθαριστούν τυπικά. Δέκα πήγαν και οι εννέα δεν γύρισαν πίσω ποτέ. Ένας απ’ αυτούς ανακαλύπτοντας καθ’ οδόν ότι θεραπεύτηκε, άφησε κάθε άλλο ενδιαφέρον εκτός από την ευγνωμοσύνη σ’ Εκείνον που τον κατέστησε υγιή ψυχικά και σωματικά. Επέστρεψε και ευχαρίστησε τον Κύριο, και το Ευαγγέλιο μας λέει ότι ήταν Σαμαρείτης, ένας άνθρωπος που δεν ανήκε στην Εβραϊκή κοινότητα, ένας άνθρωπος δίχως δικαιώματα στον λαό του Ισραήλ, ένας άνθρωπος που δεν ήταν μόνο ξένος αλλά απορριπτέος.

Γιατί- ο ίδιος ο Χριστός τον ρωτά -γιατί συμβαίνει και οι εννέα απ’ αυτούς δεν σκέφτηκαν να επιστρέψουν; Επειδή ένοιωσαν ότι τη στιγμή που καθαρίστηκαν επανήλθαν πλήρεις εν μέσω του λαού του Ισραήλ· δεν χρειάζονταν τίποτα περισσότερο, είχαν τα πάντα.

Ο Σαμαρείτης ήξερε ότι καθαρίστηκε, ότι θεραπεύτηκε, αποκαταστάθηκε δίχως να έχει κανένα δικαίωμα στην αγάπη του Θεού και σε τούτη τη πράξη του Χριστού. Δεν είναι αλήθεια ότι η ευγνωμοσύνη ανθίζει στις καρδιές μας πιο δυνατά όταν αυτό που δεχόμαστε δεν το αξίζουμε, όταν είναι ένα θαύμα θεϊκής και ανθρώπινης αγάπης; Όταν νομίζουμε ότι αξίζουμε κάτι και το δεχόμαστε, το δεχόμαστε σαν να μας οφείλεται· αυτό έκαναν και οι εννέα Εβραίοι. Αλλά ο Σαμαρείτης ήξερε ότι δεν είχε δικαίωμα στο έλεος του Θεού, στο θαύμα της θεραπείας, και η καρδιά του γέμισε μ’ ευγνωμοσύνη.
Αυτό δεν ισχύει και σ’ εμάς; Πράγματι! Πράγματι έχει να κάνει μ’ εμάς δυστυχώς, επειδή όλοι μας νοιώθουμε ότι έχουμε δικαίωματα: δικαίωμα στο ανθρώπινο ενδιαφέρον, δικαίωμα στην αγάπη, σε ο,τι μπορεί να μας δώσει η γη και οι ανθρώπινες σχέσεις, δικαίωμα στην φροντίδα του Θεού και στην προς εμάς αγάπη. Και γι’ αυτό, όταν δεχόμαστε ένα δώρο είμαστε εξωτερικά ευγνώμονες, λέμε ένα επιπόλαιο «ευχαριστώ»· αλλά αυτό δεν μεταμορφώνει τη σχέση μας, είτε προς τον Θεό, είτε προς εκείνους που υπήρξαν ελεήμονες προς εμάς. Το δεχόμαστε όπως μας αρμόζει και είμαστε ευγνώμονες σ’ εκείνους που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να μας αποδοθεί αυτό που «απλώς» είχαμε δικαίωμα να έχουμε.

Ο πρώτος Μακαρισμός μας μιλάει εν προκειμένω ξεκάθαρα: Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, διότι σ’αυτούς ανήκει η Βασιλεία του Θεού.. Ποιοί είναι «οι πτωχοί τω πνεύματι;» Δεν είναι εκείνοι που είναι απλώς πτωχοί· η φτώχεια δεν προκαλεί τις μεγάλες αρετές από μόνη της· «πτωχοί τω πνεύματι», είναι εκείνοι που στην καρδιά και στο μυαλό, μ’ όλο τους το είναι, γνωρίζουν ότι δεν κατέχουν τίποτα που δεν είναι δώρο και δεν αξίζουν τίποτα απ’ ο,τι μας δίνεται δωρεάν. Ας το σκεφτούμε λίγο αυτό.

Δεν αποκτήσαμε υπόσταση από δική μας θέληση· ο Θεός μας έδωσε ύπαρξη, όχι μ’ εντολή, αλλά με μια πράξη ισχύος. Από μια πράξη αγάπης, επειδή μας αγάπησε τόσο ώστε μας έδωσε υπόσταση. Με αυτήν την πράξη μας λέει: Σας αγαπώ! Δίχως εσάς ο κόσμος που δημιούργησα δεν θα ήταν ολοκληρωμένος στα μάτια μου· αλλά έχω πίστη ότι δεν θα προδώσετε την εμπιστοσύνη μου. Ελπίζω στο καλό που υπάρχει μέσα σας. Η αγάπη μου δεν θα λαθέψει ποτέ, η πίστη και η ελπίδα μου σ’ εσάς θα παραμείνουν ακλόνητες – ανταποκριθήτε σ’ αυτές. Το θαύμα είναι ότι, όσο λίγο κι αν πιστεύουμε στον Θεό, Εκείνος πιστεύει σ’ εμάς. Αυτό δεν είναι θαύμα; Και υπάρχουμε μόνο εξαιτίας αυτής της πίστης του Θεού σ’ εμάς, εξαιτίας αυτής της ελπίδας και της αγάπης που μας περιέβαλε.

Και αν πάμε λίγο πιο πέρα, δεν υπάρχουμε απλώς- είμαστε ζωντανοί με την αναπνοή του Θεού που μας κάνει όμοιούς Του, ικανούς να Τον γνωρίζουμε! Και αποκαλύφθηκε σ’ εμάς με τόσους πολλούς τρόπους, αλλά εν τέλει στην Ενσάρκωση Του: ο ίδιος ο Θεός έγινε άνθρωπος για εμάς για να δούμε πόσο έχουμε αγαπηθεί από Εκείνον, πόσο σπουδαίοι είμαστε στα μάτια Του, και πόσο πραγματικά σπουδαίοι είμαστε εν δυνάμει στην ανθρώπινή μας φύση. Κοινωνούντες τον Χριστό μπορούμε να γίνουμε όλοι υιοί και θυγατέρες του Ζώντος Θεού, μέτοχοι της Θεϊκής φύσεως. Και για να το επιτύχει αυτό ο Χριστός μας πρόσφερε τη ζωή Του, τη διδασκαλία Του, τον θάνατο Του, την συγχώρεση που έδωσε σ’ εκείνους που Τον σταύρωσαν: «Άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι!» Αυτό μας αφορά συνεχώς, μέρα με την μέρα, από την Ανάστασή Του και τη διακήρυξη της ανθρώπινης δόξας μας, αφού κάθησε στα δεξιά του Θεού, λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Αν θέλεις να ξέρεις πόσο σπουδαίος είναι ο άνθρωπος, κοίταξε στο θρόνο του Θεού – θα δείς τον Άνθρωπο καθισμένο στα δεξιά της δόξης!

Δεν είναι σ’ μας αρκετό να είμαστε ευγνώμονες ενώπιον οποιασδήποτε άλλης δωρεάς που μας παραχωρήθηκε: η αγάπη των πιο κοντινών μας προσώπων και άλλων που νοιάζονται, η ασφάλεια της ζωής, της τροφής, του αέρα, η υγεία. Αλλά όλοι μας τα θεωρούμε δεδομένα· δεν είμαστε «πτωχοί τω πνεύματι» – θεωρούμε σαν να μας τα ωφείλουν· γιατί να είμαστε ευγνώμονες που μας δίνεται ο,τι δικαιούμαστε; Γιατί δεν μας δίνει ο Θεός ο,τι έχει υποχρέωση να μας δώσει; Αυτή είναι η στάση μας, δεν το διατυπώνουμε τόσο ωμά, αλλά ζούμε έτσι!

Ο Σαμαρείτης δεν έκανε το ίδιο· δεν είχε κανένα δικαίωμα να μοιραστεί κάτι που ήταν δικαίωμα του λαού του Ισραήλ- και του δόθηκε! Και η ευγνωμοσύνη του ήταν φλεγόμενη, λάμπουσα!

Δεν μπορούμε να μάθουμε κάτι απ’ αυτόν; Κι επίσης, δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πόσο υπέροχο θα ήταν αν από ευγνωμοσύνη ζούσαμε κατά αυτόν τον τρόπο ώστε να δώσουμε χαρά στον Κύριο, τη χαρά ότι δεν μας δημιούργησε μάταια, ότι δεν πιστεύει μάταια σ’ μας, ότι δεν μας εμπιστεύτηκε μάταια, ότι η αγάπη που λάβαμε είναι τώρα σαρκωμένη, όχι μόνο συναισθηματικά, αλλά στην πράξη!

Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι είναι μεγαλύτερη χαρά να δίνεις από το να παίρνεις· είναι αυτή η στάση μας; Αν είμαστε αληθινά ευγνώμονες για τα χαρίσματα που είναι δικά μας- πόσο γενναιόδωρα, με πόση χαρά θα προσφέραμε στον καθένα γύρω μας μέσα από μια πράξη αγάπης που θα ήταν το μερίδιο μας στην αγάπη του Θεού. Και αν συνειδητοποιήσαμε ότι όλα που έχουμε στην ψυχή, στο σώμα, σε καταστάσεις της ζωής συμβαίνουν επειδή ο Θεός μας έστειλε στον κόσμο σαν αγγελιοφόρους Του να φέρουμε την θεϊκή παρουσία με τίμημα αν χρειαστεί τη ζωή μας- πόσο ευγνώμονες θα είμασταν και πως θα ζούσαμε έτσι που ο Θεός που θα κοίταζε τον καθένα από εμάς, θα έλεγε: να ένας μαθητής μου που κατανόησε το θέλημα μου και ζει σύμφωνα μ’ αυτό!

Ας προβληματιστούμε· ας μάθουμε να ζούμε μ’ ευγνωμοσύνη, με τη χαρά ότι αγαπηθήκαμε μέσα από την κοινωνία μας με τον Θεό, αλλά γνωρίζοντας ότι πρόκειται για μια πράξη ευγνωμοσύνης, χαρισμένης γενναιοδωρίας, δεν έχουμε δικαιώματα και όμως κατέχουμε τα πάντα. Ο Απόστολος Παύλος είπε τούτο: Δεν έχω τίποτα και όλα τα κατέχω. Ο καθένας μας θα μπορούσε να είναι τόσο πλούσιος μέσα στην απόλυτη πτωχεία, πλούσιος από την αγάπη, τη δύναμη και τον πλούτο του Θεού.

Ας προβληματιστούμε και ας προσφέρουμε στον Θεό, με μια πράξη ευγνωμοσύνης όχι μόνο στα λόγια, που αμυδρά νοιώσαμε, αλλά έμπρακτα στη ζωή μας: ας του δώσουμε τη χαρά και τη βεβαιότητα ότι δεν μας δημιούργησε μάταια, δεν έζησε και δεν πέθανε μάταια για εμάς, ότι είμαστε αληθινοί μαθητές Του που έχουμε καταλάβει και θέλουμε να ζήσουμε το Ευαγγέλιό Του. Αμήν.
http://www.mitras.ru/eng/eng_96.htm
Απόδοση στα νεοελληνικά: http://www.agiazoni.gr/article.php?id=66690339639296437653Αγία Σκέπη Παναγίας_Покров Пресвятой Богородицы pokrov_protection-theotokos_Byzantine Orthodox Icon-2344-PLATYTERA

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Όποιος τα έχει όλα, και υλικά αγαθά και υγεία, και, αντί να ευγνωμονή τον Θεό, έχει παράλογες απαιτήσεις και γκρινιάζει, είναι για την κόλαση με τα παπούτσια. Ο άνθρωπος, όταν έχη ευγνωμοσύνη, με όλα είναι ευχαριστημένος. Σκέφτεται τί του δίνει ο Θεός κάθε μέρα και χαίρεται τα πάντα. Όταν όμως είναι αχάριστος, με τίποτε δεν είναι ευχαριστημένος∙ γκρινιάζει και βασανίζεται με όλα. Αν, ας πούμε, δεν εκτιμάη την λιακάδα και γκρινιάζει, έρχεται ο Βαρδάρης και τον παγώνει… Δεν θέλει την λιακάδα∙ θέλει το τουρτούρισμα που προκαλεί ο Βαρδάρης.

Όποιος σπέρνει δοξολογία, δέχεται την Θεϊκή χαρά και την αιώνια ευλογία. Τον ευγνώμονα τον κυνηγάει ο Θεός με τις ευλογίες Του.

Η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία, την οποία ήλεγξε ο Χριστός. «Ουχ οι δέκα εκαθαρίσθησαν; οι δε εννέα πού», είπε στον λεπρό που επέτρεψε να Τον ευχαριστήση. Ο Χριστός ζήτησε την ευγνωμοσύνη από τους δέκα λεπρούς όχι για τον εαυτό Του αλλά για τους ίδιους, γιατί η ευγνωμοσύνη εκείνους θα ωφελούσε.

Πολύ να προσέχετε την αχαριστία. Να ευχαριστήτε τον Θεό για όλα όσα σας δίνει.

Να κρατήσετε για πάντα αυτό το τυπικό: Μετά από κάθε αίτημά σας που γίνεται με καρδιακή προσευχή και πόνο, μόλις ο Καλός Θεός το εκπληρώση, να κάνετε καρδιακή δοξολογία με χαρά και ευχαριστία.

Να κινηθήτε στην πνευματική σφαίρα, στην δοξολογία. «Δόξα σοι ο Θεός, δόξα σοι ο Θεός» να λέτε συνέχεια. Μετά όλα θα σας συγκινούν, για όλα θα νιώθετε μεγάλη ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, και ο Θεός θα σας τρελλάνη με τις πολλές Του ευλογίες.

«… Να ζείτε σε διαρκή δοξολογία και ευχαριστία προς το Θεό, διότι μεγαλύτερη αμαρτία είναι η αχαριστία και μεγαλύτερος αμαρτωλός ο αχάριστος…»

***

ΠΑΝΑΓΙΑ_ΣΙΤΟΔΟΤΡΙΑ_ Божией Матери, именуемая Спорительница хлебов___8931f5ca259984a2b52cfd4942e73230Ένας Γέροντας, μεγάλος διορατικός, μια μέρα ήταν μαζί με πολλούς αδελφούς. Την ώρα που αυτοί έτρωγαν, ο Γέροντας καθισμένος στο τραπέζι πρόσεχε με το πνεύμα του, κι έβλεπε άλλους να τρώνε μέλι, άλλους ψωμί, άλλους κόπρο. Απορούσε μέσα του, και παρακαλούσε τον Θεό:
«Κύριε, φανέρωσέ μου αυτό το μυστηριώδες πράγμα, ότι οι ίδιες τροφές είναι μπροστά σε όλους πάνω στο τραπέζι, όμως την ώρα που τρώνε φαίνονται τόσο αλλαγμένες, ώστε άλλοι τρώνε μέλι, άλλοι ψωμί και άλλοι κόπρο».
Ήρθε φωνή από ψηλά που έλεγε:
«Αυτοί που τρώνε το μέλι είναι όσοι με φόβο και τρόμο και πνευματική χαρά κάθονται στο τραπέζι, και η προσευχή τους είναι ακατάπαυστη, έτσι η ευχή τους σαν θυμίαμα ανεβαίνει στον Θεό, γι΄αυτό και τρώνε μέλι. Αυτοί που τρώνε το ψωμί είναι εκείνοι που ευχαριστούν για το ότι τρώνε αυτά που δωρίζει ο Θεός. Αυτοί που τρώνε την κόπρο είναι όσοι γογγύζουν και λένε: Αυτό είναι καλό και κείνο σάπιο.
Δεν πρέπει έτσι να σκέφτεται κανείς, αλλά μάλλον να δοξολογεί τον Θεό και να τον υμνολογεί, για να εκπληρωθεί το ρητό:
«Είτε τρώτε είτε πίνετε είτε κάτι άλλο κάνετε, όλα να τα κάνετε για τη δόξα του Θεού».

Αγίου Ρωμανού του μελωδού – κοντάκιον εις τον λεπρόν.
Προοίμιον

Ως τον λεπρόν εκάθαρας της νόσου, παντοδύναμε,
το ψυχικόν ημών άλγος θεράπευσον ως εύσπλαγχνος
τη πρεσβεία της Θεοτόκου, Ιατρέ των ψυχών ημών,
φιλάνθρωπε
Σωτήρ και μόνε αναμάρτητε…

Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο ιζ΄ 12-19
Ο Ιησούς Χριστός θεραπεύει δέκα λεπρούς

12 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ εἰσερχομένου αὐτοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν, 13 καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· ᾿Ιησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς. 14 καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν. 15 εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν, 16 καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης. 17 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; 18 οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; 19 καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.


Γιορτάζει ο υποτακτικός του Μεγάλου Αντωνίου, ο Μέγας Αθανάσιος.

Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας

Εορτάζει στις 18 Ιανουαρίου

“Γιορτάζει ο υποτακτικός του Μεγάλου Αντωνίου, ο Μέγας Αθανάσιος. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Αγρυπνίες με τον π. Γεράσιμο Φωκά, της ζωής μας ορόσημο

Αθανάσιος Αλεξανδρείας_Saint Athanasius of Alexandria_Св.Афана́сий Вели́кий_ Фрески церкви Богородицы Левишки в Призрене._0_152798_a81e7c3f_origΣαν απόψε, 17 προς 18 Ιανουαρίου στον Άγιο Ανδρέα το 1997 περιμέναμε τον π. Γεράσιμο για αγρυπνία. Ήρθε λίγο καθυστερημένα, αλλά προς μεγάλη μας χαρά μαζί με τον άλλο μεγάλο μας Γέροντα, τον π. Ιερόθεο Σουρβάνο. Μας είπε ότι έρχεται κατευθείαν από το αεροδρόμιο και στο πρόσωπό του διακρίνονταν ίχνη από πόνο και βάσανα ανθρώπων που συνεχώς νοιαζόταν.

” Μη μου φέρετε απόψε χαρτάκια υπέρ υγείας για κάποιους που πάσχουν από κρυολόγημα. Μόνο για όσους είναι σοβαρά άρρωστοι, για καρκινοπαθείς, θα κάνουμε δέηση”.

(2)..Και δυστυχώς, πήρα φόρα απόψε και θα πω κάτι πολύ προσωπικό, αλλά ανήκει σε όλους μας, είναι οικογενειακό. Ο Μέγας Αντώνιος είναι ο Καθηγητής της Ερήμου. Και λέει εκεί ο συναξαριστής: Νέο παιδί ο Αντώνιος, όταν ξεκίνησε να πάει στην έρημο, είδε ότι ο διάβολος έστησε στο δρόμο όλες τις παγίδες, να νικήσει τον Αντώνιο, γιατί ήξερε τι είναι ο Αντώνιος. Και τότε φώναξε ο Αντώνιος, όπως όλοι μας φωνάζουμε: “Ποιος δύναται διαβεί; Ποιος μπορεί να διαβεί τας παγίδας του εχθρού;”
Και ηκούσθη φωνή εκ του ουρανού λέγουσα, μας απαντάει ο Θεός:
“Η ταπεινοφροσύνη”.

Αυτός είναι ο δρόμος για να περάσουμε το διάβολο και να πάμε στο Θεό, στον Χριστό. Αυτή είναι η πορεία. Λέει ο συναξαριστής ότι ο Μέγας Αντώνιος προχωρούσε στην αρετή, ανέβαινε τα σκαλιά να φτάσει στην απάθεια. Και εκεί εμφανίστηκε ο διάβολος με μορφή λιονταριού, έχει πολλές μορφές που παρουσιάζεται, και άρχισε να του κόβει κομμάτια, τόσο πολύ, και ο Αντώνιος μπήκε σε ένα τάφο μήπως γλιτώσει, ζωντανός σε τάφο. Και μόλις τέλειωσε ο πόλεμος κι έφυγε ο διάβολος, εμφανίστηκε, αδελφοί μου, ο Κύριος μας, ο Χριστός. Και είπε ο Αντώνιος, μακάρι να έχουμε κι εμείς τέτοιο θάρρος:
“Πού ήσουνα τόση ώρα, τώρα ήρθες”;

Αυτό σημαίνει σχέση αδελφοί μου, έτσι μιλάς στον πατέρα σου, στον άντρα σου, στη γυναίκα σου, στο παιδί σου. Αυτή τη σχέση με το Θεό είχαν οι άγιοι, αυτή την επικοινωνία είχανε, αυτή την αμεσότητα είχανε. Και του απάντησε ο Χριστός, όπως απαντάει σε όλους μας, όταν είμαστε σε δυσκολίες, σε αδικίες, σε δοκιμασίες. Είμαστε όλοι μας και λέμε:
“Πού είναι ο Θεός;”
Και απαντάει και στον Αντώνιο και σε όλους μας:
“Εδώ ήμουνα και σ’ έβλεπα τι θα κάνεις. Θα υποχωρήσεις, θα χάσεις το στεφάνι; Θα χάσεις τη νίκη; Ή θα κάνεις υπομονή, για λίγο, για να πας στη δόξα των ουρανών, την αιώνιον, την ατελεύτητον, στη χαρά των Αγγέλων;”

Πέρσι, σαν απόψε, είχα πάει στην κηδεία του αδελφού του δεσπότη μας, στη Λάρισα και στην Αθήνα ήμαστε με τον π. Ιερόθεο τον Σουρβάνο. Τον ξέρετε όλοι τον π. Σουρβάνο, εξαιρετικός, διαμάντι κληρικός. Ήμαστε μαζί στην Αθήνα, σ’ ένα σπίτι όπου η γυναίκα που μας φιλοξένησε είχε τη μάνα της άρρωστη με καρκίνο στο νοσοκομείο. Αυτή η γυναίκα, η καημένη, είχε κάνει την ένεση της χημειοθεραπείας και εμείς προχωρήσαμε προς το αεροδρόμιο για να επιστρέψουμε στην Κεφαλονιά, μαζί με τον π. Ιερόθεο. Πριν φύγουμε είχε ανεβάσει λίγο πυρετό. Εγώ ξέρω, δυστυχώς, από καρκίνο, είχα την καημένη τη Βασιλική, και τους είπα:

“’Ετσι γίνεται, είναι από την ένεση, 38 πυρετός θα περάσει”, και φύγαμε, ήλθαμε στην Κεφαλονιά πέρσι σαν απόψε. Από το αεροδρόμιο κατευθείαν στην Τασία και στο μοναστήρι στον Άγιο Ανδρέα για την αγρυπνία του Αγίου Αθανασίου.
Αρχίσαμε την αγρυπνία, αλλά επειδή θυμόμουνα ότι ο π. Παϊσιος είχε πει:
“Γιορτάζει ο υποτακτικός του Μεγάλου Αντωνίου, ο Μέγας Αθανάσιος. Για να καταλάβετε πόσο μεγάλος είναι ο Μέγας Αντώνιος, το δακτυλάκι το μικρό του χεριού του είναι ο Μέγας Αθανάσιος”.

Αθανάσιος και ο Άγιος Αντώνιοςag-athanasiosanto00000902Και έψαλλε και τους δύο αγίους στη γιορτή του Αγίου Αθανασίου.
Λέω στους ψάλτες να ψάλλουμε απόψε και για το Μ. Αντώνιο. Του Αγίου Αθανασίου ξημέρωνε. Η ηγουμένη μέσα απόρησε:
“Μα τι πάθατε απόψε και λέτε για τον Μ. Αντώνιο αφού του Α. Αθανασίου ξημερώνει;” Εγώ υπομονή, και τους δύο πατέρες. Το ίδιο και η Τασία και ο Παναγάγγελος. Προχωράει η αγρυπνία, στη λιτή, στους άρτους, στη Θεία Λειτουργία, Αντωνίου και Αθανασίου, μαζί πατέρας και γιος, γέροντας και υποτακτικός μαζί, ψάλλαμε.
Τέλειωσε η αγρυπνία, φεύγουμε με τον Παναγάγγελο τον Καραβιώτη. Μου λέει: 
“ Μα τι πάθατε και ψάλλατε για τον Άγιο Αντώνιο, αφού είναι του Αγίου Αθανασίου;”
Εγώ το χαβά μου. Κι η Τασία μαζί. Την ξέρετε όλοι την Τασία.
“ Τι πάθατε και ψάλλατε τον Άγιο Αντώνιο απόψε;”
Τίποτε, εγώ τη δουλειά μου. Θυμόμουνα τι έκανε ο Γέροντας Παΐσιος. Πάμε σπίτι.
Το πρωί με παίρνουν τηλέφωνο από την Αθήνα. Δεν ξέραν τίποτα στην Αθήνα, ούτε για αγρυπνίες, ούτε για Άγιο Ανδρέα, ούτε για Άγιο Αθανάσιο, ούτε για Άγιο Αντώνιο. Εννιά η ώρα το πρωί η γυναίκα που μείναμε σπίτι της στο τηλέφωνο μου λέει:
“ Γεράσιμε, τι πάθατε απόψε;”
“Τι πάθαμε;” λέω εγώ.
“Κάνατε καμμιά προσευχή;”
“Εγώ είμαι καλόγηρος και ο καλόγηρος προσευχές κάνει πάντα. Τι έγινε;”
“Η μάνα μου, όταν φύγατε από το σπίτι, ανέβασε 41 πυρετό, έπεσε ο αιματοκρίτης και την πήγαμε στο νοσοκομείο, στο ‘Αλεξάνδρα’”.

Είπε ότι έπεσε σε κώμα η γυναίκα και γύρω στις 12:30, – την ώρα που κάναμε παράκληση υπέρ καρκινοπαθών, ναρκομανών, καρδιοπαθών – εμφανίστηκαν εκεί δύο κληρικοί, με τα καλυμαύχια, με τα ράσα και πήγανε κοντά της. Αυτή κατάλαβε ότι πρόκειται περί ανθρώπων αρετής και σηκώθηκε να πάρει την ευχή τους.
“Ποιοι είστε, πατέρες μου, να πάρω την ευχή σας;”
“Είμαστε ο Αντώνιος και ο Αθανάσιος και μας έστειλαν από την Κεφαλονιά”.
Την ευλόγησαν και από εκείνη τη στιγμή η γυναίκα καλυτέρευσε και σήμερα ζει και βασιλεύει.
Απόσπασμα απομαγνητοφωνημένου λόγου του π. Γερασίμου Φωκά σε αγρυπνία 17/18 Ιανουαρίου 1998 στον Άγιο Ανδρέα.

***

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Ο Γέροντας: Είναι παντού. Τώρα αυτό εξηγείστε το και σεις. Εγώ δεν μπορώ να το εξηγήσω. Μόνο σας λέω, όπου σκέπτεσαι τον Άγιο Αντώνη και τώρα μπορεί να τον σκεπτώμαστε εμείς εδώ, άλλοι τον σκέπτονται στην Θηβαΐδα, άλλοι στην Αίγυπτο, άλλοι στα Ιεροσόλυμα, άλλοι στο Σινά. Αυτή την ώρα είναι κι εδώ, κι εκεί, κι εκεί, κι εκεί. Τί λέτε;
Κάποιος: Είναι παντού, γιατί είναι μέσα στη Θεία Χάρη.
Ο Γέροντας: Ναι, είναι στον κόσμο τον πνευματικό. Κι’ ενώ είμαστε Χριστιανοί, τίποτε δεν ξέρουμε, ρε παιδιά, τίποτα. Τίποτα δεν ξέρουμε από Χριστό!
Κάποιος: Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_4c47bd7e456e8974ba4a5ce385d6dc79Ο Γέροντας: Και ζούμε οι καημένοι και διαβάζουμε και κάνα λόγο, ωραίος είναι, ωραία τα είπε και ο πατήρ τάδε, ωραία τα είπε και ο πατήρ τάδε, πώς τον λένε; Τάδε. Ωραία, ωραία, πολύ ωραία. Και όμως μένουμε στη νωθρότητά μας, στην απερισκεψίαν μας και ζούμε χωρίς Χριστό.
Ο Χριστός είναι άλλο πράγμα. Όταν έρθει ο Χριστός στον άνθρωπο, όταν έρθει στην ψυχή μας, όταν πάει στον άνθρωπο ο Χριστός, όταν μπει στην ψυχή, η ψυχή γίνεται αλλιώς. Ζει παντού, ζει στ’ άστρα, ζει στον κόσμο τον πνευματικό, ζει στο χάος, ζει στο σύμπαν, ζει. Του μιλάμε με το τηλέφωνο στη Νότιο Αφρική, στον Ινδικό Ωκεανό και μιλάει μ’ αυτούς και τους λέει για το σπίτι τους και τους λέει για την οικογένειά τους και αυτός είν’ εδώ. Καταλάβατε;..
Λοιπόν, έτσι πράγματι να βλέπουμε το Χριστό. Είναι φίλος μας, είναι αδελφός μας, είναι ό,τι καλό και ωραίο. Είναι το παν. Αλλά είναι φίλος και το φωνάζει: «Σας έχω φίλους, βρε, δεν το καταλαβαίνετε; Είμαστε αδέλφια. Βρε, εγώ δεν είμαι. δεν βαστάω την κόλαση στο χέρι, δεν σας φοβερίζω, σας αγαπάω. Σας θέλω να χαίρεστε μαζί μου, τη ζωή». Κατάλαβες;
Έτσι είναι ο Χριστός. Δεν έχει κατήφεια, ούτε μελαγχολία, ούτε ενδοστρέφεια, που ο άνθρωπος σκέπτεται ή βασανίζεται από διαφόρους λογισμούς και διάφορες πιέσεις, που κατά καιρούς στη ζωή του τον τραυμάτισαν.
Ο Χριστός είναι νέα ζωή. Πώς το λέω; Ο Χριστός είναι το παν. Είναι η χαρά, είναι η ζωή, είναι το φως, το φως το αληθινόν, που κάνει τον άνθρωπο να χαίρεται, να πετάει, να βλέπει όλα, να βλέπει όλους, να πονάει για όλους, να θέλει όλους μαζί του, όλους κοντά στο Χριστό.
Όταν εμείς βρίσκουμε κάποιον θησαυρό ή ό,τι άλλο, δεν θέλουμε να το λέμε πουθενά. Ο Χριστιανός όμως, όταν βρει το Χριστό, όταν γνωρίσει το Χριστό, όταν ο Χριστός σκύψει μέσα στην ψυχούλα του και τον αισθανθεί, θέλει να φωνάζει και να το λέει παντού, θέλει να λέει για το Χριστό, τι είναι ο Χριστός, αγαπήσατε τον Χριστόν και μηδέν προτιμήσατε της Αγάπης Αυτού. Ο Χριστός είναι το παν, είναι η πηγή της ζωής, είναι το άκρον των εφετών, είναι το παν. Όλα στο Χριστό υπάρχουν τα ωραία.
(Απομαγνητοφωνημένα λόγια του Γέροντα. Η συνομιλία, που περιλαμβάνεται εδώ, έγινε τον Ιούλιο του 1988, στις τρεις το πρωί, μέσα σ’ ένα ερημοκκλήσι.).

***

Ο Μέγας Αντώνιος και ο Μέγας Αθανάσιος
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/17/21415/

Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, ”Η φυγή είναι θέλημα Θεού, η καταδίωξη όμως είναι θέλημα του διαβόλου.”
https://iconandlight.wordpress.com/2016/01/17/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b1%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%bc%ce%ad%ce%b3%ce%b1%cf%82-%ce%b7-%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%ae-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b8/

Σήμερα ήρθε η εποχή να πραγματοποιηθή η προφητεία του Μεγάλου Αντωνίου: «Θα έρθει καιρός που οι ανθρωποι θα τρελαθούν, και αν κάποιος είναι λογικός, αυτόν οι άλλοι θα τον λένε τρελό», γιατί δεν θα είναι σαν και αυτούς. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/24/25411/

Απολυτίκιον Αγίου Αθανασίου .Ήχος γ’. θείας πίστεως.

Στύλος γέγονας Ορθοδοξίας, θείοις δόγμασιν υποστηρίζων την Εκκλησίαν, ίεράρχα Αθανάσιε, τω γαρ Πατρί τον Υιών ομοούσιον, ανακηρύξας κατήσχυνας Άρειον. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Δόξα. Ήχος γ΄. Γερμανού.

Πάλιν ημίν ο χρυσορρόας Νείλος, και της αθανασίας επώνυμος, διά της ετησίου μνήμης επιδημών ταις καλαίς αναβάσεσι, πλημμυρεί τα χρυσόρρειθρα της αθανασίας χεύματα• και τροφήν αμβροσίας καρποδοτών, διά της υψηλής θεηγορίας, Τριάδος αδιαίρετον κράτος εκδιδάσκει προσκυνείν• και πελαγίζων τα θεία διδάγματα, των πιστών κατάρδει τας διανοίας, και πρεσβεύει υπέρ των ψυχών ημών.


Αναπνέετε πάντοτε τον Χριστό και πιστεύετε σ’ αυτόν. Ζήσετε σαν να πεθαίνετε καθημερινά… να είστε πιστοί του Θεού και όλων των αγίων. Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Αντώνιος ο Μέγας_Παύλος Θηβαιδος_St Anthony the Great_Св. Антоний Вели́кий_ანტონი დიდიs00007Άγιος Αντώνιος ο Μέγας
αββάς Αχιλλάς ομολογητής, αναχωρητής στην Αίγυπτο
Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων
Όσιος Ιουλιανός ερημίτης στον Ευφράτη Μεσσοποταμίας

Εορτάζουν στις 17 Ιανουαρίου

15 Ιανουαρίου 2020 . Ξημερώματα ίδιας ημέρας μνήμης του ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ του Καλυβίτου από την Κωνσταντινούπολη. Εμφανίζεται ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ σε καθηγητή Πανεπιστημίου και του λέει …
« – πολύ μου άρεσε που χθες το βράδυ διάβασες και συγκινήθηκες από τον βίο του ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ του Καλυβίτου. Με αυτό το συναξάρι έμαθα να διαβάζω τα γράμματα στο ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ.
Να διαβάζετε τους ΑΓΙΟΥΣ της Εκκλησίας, θα σας φωτίσουν τώρα στα δύσκολα που έρχονται.
Να ξέρεις ότι όλοι οι ΑΓΙΟΙ με πρώτη την ΠΑΝΑΓΙΑ μας, την ΜΗΤΕΡΑ του ΘΕΟΥ, επιστρατευθήκαμε για εσάς γιατί δεν υπάρχει κανένας άλλος να σας βοηθήσει»
Το μόνο που μας επέτρεψε ο καθηγητής να πούμε επιπλέον για αυτό το Θαυμαστό, είναι ότι:
Ο ΑΓΙΟΣ ήταν ολοζώντανος μέσα σε ΦΩΣ που εξέπεμπε τέτοια πρωτόγνωρη χαρά.
« ήταν σαν να είχα απέναντι μου ένα μικρό παιδάκι που χαμογελάει και σου ανοίγεται διάπλατα η ελπίδα και το κουράγιο να συνεχίσεις » συμπλήρωσε
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2020/01/15-2020.htmlΆγ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyviteπολυχρ_hgwiyt3

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

«Η ψυχή αγιάζεται και καθαίρεται με τη μελέτη των λόγων των Πατέρων, με την αποστήθιση ψαλμών, αγιογραφικών χωρίων, με την ψαλτική, με την ευχή. Δοθείτε λοιπόν σε αυτά τα πνευματικά και αφήστε όλα τα άλλα.… Όλα τα άγια βιβλία της Εκκλησίας μας περιέχουν λόγια άγια, ερωτικά προς τον Χριστό μας. Να τα διαβάζετε με χαρά, αγάπη και αγαλλίαση. Όταν δοθείτε σ᾿ αυτήν την προσπάθεια με λαχτάρα, η ψυχή σας θα αγιάζεται με τρόπο απαλό, μυστικό, χωρίς να το καταλαβαίνετε».
«Να επιδοθείτε στη μελέτη με έρωτα θείο. Φως Χριστού θα πλημμυρίσει την ψυχή σας».

Με προσοχή να διαβάζετε και τους βίους των αγίων. Ζητήστε τη βοήθεια τους.
Μελετώντας τα βιώματα των αγίων, θα τους αγαπήσετε πολύ και πολύ θα ωφεληθείτε. Σιγά σιγά θα ευφραίνεστε και, χωρίς να το καταλάβετε, θα θέλετε και θα σκέπτεσθαι όλο και πιο πολύ το καλό. Το καλό θα γίνεται από αγάπη και το κακό δεν θα βρίσκει θέση.
«Να διαβάζεις όλους τούς βίους των Αγίων. Εγώ τούς έχω διαβάσει όλους… Από μικρό παιδί διάβαζα τους βίους των Αγίων και με βοήθησαν πάρα πολύ να γνωρίσω τον Θεό και να έλθω πιο κοντά Του.
Το ίδιο να κάνεις και συ. Θα έχεις μεγάλο ψυχικό όφελος, γιατί σιγά σιγά θα αρχίσεις να τούς μιμείσαι. Διάβαζε λοιπόν. Διάβαζε όσο μπορείς την Αγία Γραφή και τους βίους των Αγίων. Αυτό σου συνιστώ».
Να έχετε συνέχεια τη μνήμη του Θεού. Μνήμη Θεού θα αποκτήσετε με την ευχή, “Κύριε Ιησού Χριστέ…”, με τις προσευχές της Εκκλησίας, με τούς ύμνους

***

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Αντώνιος ο Μέγας_St Anthony the Great_Св. Антоний Вели́кий_ ანტონი დიდი_orthodox icon_74b79c88f7db95edΟ Άγιος, αναδείχθηκε μεγάλος διδάσκαλος της μοναχικής πολιτείας και ονομάσθηκε από την Εκκλησία Καθηγητής της Ερήμου και Μέγας. Υπήρξε και μεγάλος υπερασπιστής της Ορθοδόξου Πίστεως (τότε υπήρχε η αίρεσις του Αρειανισμού και ο Άγιος για να υπερασπισθεί την Α’ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας και τον διωκόμενο Μέγα Αθανάσιο, υποχρεώθηκε να μεταβεί στην Αλεξάνδρεια). Μαθητής και βιογράφος του υπήρξε ο άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας, τότε Διάκονος, ο οποίος κατέγραψε τον θαυμαστό βίο του.

Πρόβλεψε με θαυμαστή ακρίβεια το θάνατό του, ο οποίος συνέβηκε σε ηλικία 105 ετών. Έχοντας μάθει από την θεία Χάρη ότι το τέλος του πλησιάζει, επισκέφτηκε τους μοναχούς που βρίσκονταν στο «έξω όρος». Είπε στους αδελφούς, ‘Αυτή είναι η τελευταία μου επίσκεψη σε σας. Αφού αποχαιρέτησε τους μοναχούς στο έξω Όρος, ήρθε στο «μέσα όρος» όπου συνήθιζε να μένει. Και ύστερα από μερικούς μήνες ασθένησε. Λίγο προτού κλείσει τα μάτια του, λέγει στους μοναχούς, που βρίσκονται κοντά του: Εγώ πορεύομαι την οδόν των πατέρων, γιατί βλέπω να με καλεί ο Κύριος… αναπνέετε πάντοτε τον Χριστό και πιστεύετε σ’ αυτόν. Ζήσετε σαν να πεθαίνετε καθημερινά.… γι’ αυτό να είστε πάντα όλο και προθυμότεροι, να είστε πιστοί πρώτα του Θεού και ύστερα όλων των αγίων, ώστε, μετά το θάνατο, να σας δεχτούν και αυτοί ως γνωστούς και φίλους ‘εις τας αιωνίους σκηνάς’ … . Θάψετε, λοιπόν, το σώμα μου και κρύψετε το, ώστε να μην γνωρίζει κανείς τον τόπο της ταφής μου παρά μόνον εσείς. Μοιράσετε τα ενδύματα μου. Στον Αθανάσιο τον επίσκοπο δώσετε μια μηλωτή (δέρμα προβάτου) και το ιμάτιο πάνω στο οποίο κοιμάμαι, το οποίο ο ίδιος μου το έδωσε καινούριο, αλλά το οποίο πάλιωσε μαζί μου. (Κατόπιν ο Μ. Αθανάσιος τον φορούσε πάντοτε ως φυλαχτό.) Στον Σεραπίωνα τον Επίσκοπο δώσετε την άλλη μηλωτή, και σεις κρατείστε το τρίχινο ένδυμα. Λοιπόν, σας αποχαιρετώ, παιδιά μου, γιατί ο Αντώνιος φεύγει, και δεν θα είναι πια μαζί σας’. Και με τα λόγια αυτά παρέδωσε την άγια ψυχή του στον Θεό, στις 17 Ιανουαρίου 356. Τον έθαψαν κατά την επιθυμία του, σε άγνωστο μέρος. Ο τάφος του έμεινε, πράγματι, άγνωστος.

Τα Λείψανα του αγίου Αντωνίου ανακαλύφθηκαν στην Αιγυπτιακή έρημο, μετά από όραμα, το έτος 561 επί Ιουστινιανού και μεταφέρθηκαν στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Αλεξάνδρεια, απ’ όπου περί το 635, λόγω της προελάσεως των Αράβων, μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη.

***

Αποκάλυψη του Αγίου Αντωνίου για τη Μοναχική χάρη

Αντώνιος ο Μέγας_St Anthony the Great_Св. Антоний Вели́кий_ანტონი დიდიs383_dionisiat000070001Ο Άγιος Αντώνιος έλεγε: «Παρακάλεσα τον Θεό ζητώντας να μου δείξει με ποια βοήθεια είναι προικισμένος ο Μοναχός για την καλογερική χάρη και μου έδειξε μεγάλη πύρινη λαμπάδα και πλήθος οπλισμένων Αγγέλων, οι οποίοι κυκλώνουν τον Μοναχό που προθυμοποιείται να σωθεί. Και ακούστηκε φωνή από το Άγιο Πνεύμα η οποία έλεγε στους Αγγέλους: «Σε όλη του τη ζωή να μην απομακρυνθείτε από αυτόν».

Όταν είδα τόσο μεγάλη βοήθεια, αναστέναξα και είπα στον εαυτό μου. Αλίμονο σε σένα, Αντώνιε! Πόση βοήθεια σου έστειλε ο Θεός για να σε προφυλάξει και εσύ αμελείς!

Πάλι έκανα προσευχή και είπα: «Κύριε, πώς εξαπατά ο Διάβολος και παραπλανά τον Μοναχό, όταν αυτός είναι περικυκλωμένος με τόση βοήθεια;» Και άκουσα πάλι εκείνη τη φωνή να μου λέει: «Να το ξέρεις ότι ο Διάβολος δεν έχει δύναμη να νικήσει τον Μοναχό επειδή με την ενσάρκωσή μου κομμάτιασα τη δύναμή του, αλλά ο καθένας νικιέται από την δική του αμέλεια και την ελλιπή φροντίδα».

Και εγώ είπα· «Κύριε, άραγε όλοι οι Μοναχοί έχουν τέτοια βοήθεια;»
Και μου έδειξε ο Κύριος μεγάλο πλήθος Μοναχών και καθένας από αυτούς είχε την προσωπική του βοήθεια την οποία είδα την πρώτη φορά, δηλαδή μια μεγάλη λαμπάδα πύρινη και γύρω από αυτόν μια στρατιά Αγγέλων. Όταν τα είδα αυτά είπα: Μακάριο είναι και ευτυχισμένο το γένος των χριστιανών και ιδιαίτερα μακάριοι είναι οι Μοναχοί οι οποίοι έχουν για βοήθειά τους τέτοιον Δεσπότη καλό, φιλάνθρωπο και ελεήμονα. Λοιπόν και εμείς, αδελφοί, ας φροντίζουμε χωρίς αμέλεια για την σωτηρία της ψυχής, για να αξιωθούμε την Βασιλεία των Ουρανών, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον Οποίο ταιριάζει κάθε δόξα μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν».
Ορθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη Θεσσαλονίκη”

***

δ. Είπε ο Αββάς Αντώνιος στον Αββά Ποιμένα: «Να τι είναι το μεγάλο έργο του ανθρώπου: Να αναλαμβάνη, μπροστά στον Θεό, την ευθύνη των σφαλμάτων του και να περιμένη πειρασμούς έως τη στερνή του πνοή ».

ε . Ο ίδιος είπε: « Κανείς δεν μπορεί να εισέλθη στη βασιλεία των ουρανών, χωρίς να δοκιμάση πειρασμούς. Βγάλε από τη μέση τους πειρασμούς και τότε κανείς δεν θα υπάρχη όπου να σώζεται».

στ. Ρώτησε ο Αββάς Παμβώ τον Αββά Αντώνιο: « Τί να κάμω; ». Και του λέγει ο γέρων: « Να μη έχης πεποίθηση στην αρετή σου. Μήτε να μεταμελήσαι για πράγμα όπου πέρασε πια. Και να κυριαρχής στη γλώσσα σου και στην κοιλιά σου ».

ζ . Είπε ο Αββάς Αντώνιος: « Είδα όλες τις παγίδες του εχθρού ( ήγουν του διαβόλου ) απλωμένες πάνω στη γη. Και στέναξα και είπα: Ποιός άρα θα τις προσπέραση χωρίς να τον πιάσουν; Και άκουσα φωνή να μου λέγη: Η ταπεινοφροσύνη».

κβ. Είπε πάλι: « Ο Θεός δεν επιτρέπει τους πειρασμούς σ’ αυτήν εδώ τη γενεά, όπως συνέβαινε στις παλαιές γενεές. Γιατί γνωρίζει ότι οι άνθρωποι, τώρα, είναι αδύνατοι και δεν αντέχουν ».

Αντώνιος ο Μέγας_Saint Anthony the Great_ Св. Антоний Вели́кий_ ანტონი დიდი0001 1κγ . Στον Αββά Αντώνιο, ενώ βρισκόταν στην έρημο, φανερώθηκε το εξής: « Στην πόλη υπάρχει κάποιος όμοιος σου, γιατρός στο επάγγελμα, όπου ό,τι του περισσεύει το δίνει σε όσους έχουν ανάγκη και όλη τη μέρα ψάλλει τον τρισάγιο ύμνο μαζί με τους Αγγέλους ».

κδ. Είπε ο Αββάς Αντώνιος : « Έρχεται καιρός όπου οι άνθρωποι θα παραλογίζονται. Και αν δουν κάποιον να μη παραλογίζεται, θα ξεσηκωθούν εναντίον του, λέγοντας : « Συ είσαι παράλογος. Και αυτό θα συμβεί, γιατί δεν θα είναι όμοιος τους ».

κη . Συκοφαντήθηκε κάποιος αδελφός σε Κοινόβιο για σαρκικό αμάρτημα. Σηκώθηκε λοιπόν και πήγε στον Αββά Αντώνιο. Και ήλθαν οι αδελφοί από το Κοινόβιο, να τον συνεφέρουν και να τον παραλάβουν. Και άρχισαν να τον κατηγορούν, λέγοντας ότι έτσι είχε πράξει. Εκείνος όμως απαντούσε απολογούμενος και έλεγε: «Δεν έκαμα τέτοιο πράγμα ». Έτυχε δε εκεί και ο Αββάς Παφνούτιος ο Κεφαλάς και είπε την εξής παραβολή: «Είδα στην ακροποταμιά έναν άνθρωπο χωμένο στη λάσπη έως τα γόνατα του. Και σαν ήλθαν μερικοί να του δώσουν χέρι, τον βούλιαξαν έως τον λαιμό ». Και τους λέγει ο Αββάς Αντώνιος για τον Αββά Παφνούτιο: «Να άνθρωπος αληθινός, όπου μπορεί να γιατρέψει και να σώσει ψυχές». Τότε εκείνοι κατανύχθηκαν με τα λόγια των γερόντων και έβαλαν μετάνοια στον αδελφό. Και στηριγμένοι από τους πατέρες, πήραν τον αδελφό στο Κοινόβιο.

λ. Κάποτε ο Αββάς Αντώνιος έλαβε γράμμα του βασιλέως Κωνσταντίνου, όπου τον καλούσε να πάη στην Κωνσταντινούπολη. Σκεπτόταν λοιπόν τί να κάμη. Και λέγει στον Αββά Παύλο, τον μαθητή του: «Τί λες, να πάω ;» Και εκείνος του αποκρίνεται: «Αν πας, θα λέγεσαι Αντώνιος. Αν δεν πας, Αββάς Αντώνιος».

αββάς Αχιλλάς

Επισκέφθηκε κάποιος από τους Γέροντες τον αββά Αχιλλά και τον είδε να φτύνει αίμα από το στόμα του και τον ρωτάει: «Τι είναι αυτό, πάτερ;» Αποκρίθηκε ο Γέροντας: «Είναι λόγος αδελφού που με λύπησε και αγωνίστηκα να μην το ανακοινώσω. Παρακάλεσα τον Θεό να με απαλλάξει απ’αυτό (Δηλαδή από την θύμηση των λόγων του αδελφού) και έγινε ο λόγος αίμα στο στόμα μου και τον έφτυσα. Έτσι βρήκα την ανάπαυσή μου και λησμόνησα τη λύπη μου ».

Ο αββάς Βιτίμης διηγήθηκε το εξής:
«Κάποτε καθώς κατέβαινα στη Σκήτη, κάποιοι μου έδωσαν λίγα μήλα, για να τα μεταφέρω στους Γέροντες. Και εγώ κτύπησα την πόρτα του κελιού του αββά Αχιλλά, για να του τα δώσω.
Μου είπε τότε εκείνος:
«Αλήθεια, αδελφέ μου, δεν θα ήθελα τούτη την ώρα να μου κτυπήσεις την πόρτα, κι αν ακόμη μου μετέφερες το μάννα. Μην πας και σε κανένα άλλο κελί».
Εγώ τότε ανεχώρησα για το κελί μου και πρόσφερα τα μήλα στην εκκλησία».Αντώνιος ο Μέγας_St Anthony the Great_Св. Антоний Вели́кий_ ანტონი დიდი_orthodox icon_2525930187

Ο Μέγας Αντώνιος, ο μακάριος Ευλόγιος και ο λεπρός 

Ο μακάριος Ευλόγιος από την Αλεξάνδρεια, κεντρισμένος από τον θείο έρωτα, εγκατέλειψε τους κοσμικούς θορύβους, τις δόξες, την μόρφωσι, τα πλούτη και ακολούθησε τον εξής δρόμο για την σωτηρία του:
Βρήκε στην αγορά της πόλεως έναν ανάπηρο χωρίς χέρια και πόδια. Αφού συλλογίσθηκε την δυστυχία του, προσευχήθηκε και έδωσε υπόσχεσι στον Θεό:
-Κύριε, στο όνομά Σου, παίρνω αυτόν τον σακάτη και τον περιποιούμαι μέχρι θανάτου, για να σωθώ μ’ αυτή την προσφορά. Χάρισέ μου υπομονή να τον υπηρετώ.
Τον πλησίασε έπειτα και του είπε:
-Θέλεις να σε πάρω στο κελλί μου και να σε υπηρετώ;
-Με πολλή χαρά, απήντησε εκείνος.

Τον πήρε λοιπόν ο Ευλόγιος στο κελλί του και τον φρόντιζε: Τον έτρεφε, τον έλουζε, τον έντυνε, τον παρηγορούσε, τον περιέθαλπε. Με τις περιποιήσεις αυτές ο ανάπηρος υπέμεινε καρτερικά την κατάστασί του και αντιμετώπιζε τον Ευλόγιο μ’ ευγνωμοσύνη. Έπειτα όμως από δεκαπέντε χρόνια, τον εκυρίευσε πνεύμα ακηδίας και εξεγέρθηκε εναντίον του.’Άρχισε να τον περιλούζη με βρισιές και κοροϊδίες:
-Παλιάνθρωπε, δραπέτη, έκλεψες ξένα χρήματα και θέλεις να σωθής προσφέροντάς μου υπηρεσία. Πήγαινέ με πάλι στην πόλι, στην αγορά που με βρήκες.
Άλλοτε απαιτούσε:
-Θέλω κρέας!
Του έφερνε ο Ευλόγιος κρέας, αλλά εκείνος δεν ησύχαζε. Φώναζε:
-Δεν αναπαύομαι. Θέλω να βλέπω κόσμο. Θέλω να ξαναπάω στην αγορά. Πήγαινέ με εκεί που με βρήκες.

Απελπισμένος ο Ευλόγιος κατέφυγε στους γειτονικούς μοναχούς και τους λέει:
-Τι να κάνω, που αυτός ο σακάτης με έχει φέρει σε απόγνωσι; Να τον εγκαταλείψω; Έχω δώσει υπόσχεσι στον Θεό και φοβάμαι. Να μην τον εγκαταλείψω; Μου κάνει μαύρη την ζωή. Δεν ξέρω λοιπόν, τι να κάνω.
Κι εκείνοι του λένε:
-Εφ΄ όσον ζη ο Μ. Αντώνιος, τι ρωτάς εμάς; Πάρε τον σακάτη, πήγαινε στην σπηλιά του και ρώτησε τον. Και ό,τι σου πη, κάνε υπακοή, γιατί μιλάει ο Θεός με το στόμα του.

Αντώνιος ο Μέγας_St Anthony the Great_Св. Антоний Вели́кий_ანტონი დიდიs_0001 2Τους άκουσε, πήρε τον ανάπηρο και πήγε στον όσιο. Εκείνος τον χαιρέτησε με το όνομά του, ενώ δεν τον είχε ξαναδή. Και τον ρώτησε:
-Γιατί ήρθες εδώ;
-Αυτός που σου αποκάλυψε το όνομά μου, απήντησε ο Ευλόγιος, θα σου αποκάλυψε και το πρόβλημά μου.
-Γνωρίζω γιατί ήρθες! Αλλά πες το και συ, για να το ακούσουν και οι αδελφοί που είναι εδώ.
-Βρήκα στην αγορά αυτόν τον σακάτη και έδωσα υπόσχεσι στον Θεό να τον περιθάλψω, ώστε να σωθώ μ’ αυτόν και αυτός μ’ εμένα. Επειδή όμως έπειτα από δεκαπέντε χρόνια μ’ έφερε σε μεγάλη δοκιμασία, σκέφθηκα να τον εγκαταλείψω. Γι’ αυτό ήρθα στην οσιότητά σου. Να με συμβουλεύσης τι πρέπει να κάνω. Και να προσευχηθής για μένα, γιατί πολύ υποφέρω.
Του λέει με σοβαρό ύφος ο όσιος:
-Ώστε θέλεις να τον εγκαταλείψης… Αυτός όμως που τον έπλασε, δεν τον εγκαταλείπει. Αν εσύ τον εγκαταλείψης, θα βάλη έναν καλύτερό σου να τον περιμαζέψη.
Ο Ευλόγιος στα λόγια αυτά σιώπησε. Ο όσιος γύρισε τότε προς τον ανάπηρο και άρχισε να τον μαστιγώνη με την παιδαγωγική του γλώσσα:
– Άθλιε, ανάξιε του ουρανού και της γης, δεν παύεις να θεομαχής; Δεν ξέρεις ότι ο ίδιος ο Χριστός σε υπηρετεί; Πώς τολμάς να τα βάλης με τον Χριστό; Στο όνομα του Χριστού δεν σε περιποιείται ο Ευλόγιος;
Έπειτα τους πήρε και τους δύο και τους συμβούλευσε:
-Πηγαίνετε και μη χωρισθήτε μεταξύ σας, διώξτε κάθε λύπη που σας έβαλε ο δαίμονας και γυρίστε με καθαρή αγάπη στο κελλί σας. Σας ήρθε πειρασμός, γιατί και οι δύο βαδίζετε προς το τέλος των αγώνων σας και πρόκειται να βραβευθήτε με στεφάνια υπομονής. Μη λοιπόν χωρίσετε, και όταν θα έρθη ο άγγελος, να σας βρη στον τόπο της ασκήσεώς σας.
Συγκινημένοι εκείνοι με τα λόγια αυτά γύρισαν γρήγορα στο κελλί τους και συνέχισαν τον αγώνα τους. Και σε τρεις ημέρες εκοιμήθη ο Ευλόγιος. Και σε άλλες τριάντα εφτά εκοιμήθη και ο ανάπηρος.
(Λαυσαϊκή ιστορία) 
(Χαρίσματα και Χαρισματούχοι, Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος πρώτος, σελ.17-19 )Αντώνιος ο Μέγας_St Anthony the Great_Св. Антоний Вели́кий_ ანტონი დიდი_orthodox icon_Παυλος Θηβαιος_2326688

Όσιος αββάς Παύλος ο Θηβαίος, η συνάντηση με τον άγιο Αντώνιο τον Μέγα
https://iconandlight.wordpress.com/2016/01/15/%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%B2%CE%B2%CE%AC%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B8%CE%B7%CE%B2%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7/

Αββάς Αμμούν της Νιτρίας, ιδρυτής των Κελλίων της Αιγύπτου
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/03/%ce%b1%ce%b2%ce%b2%ce%ac%cf%82-%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bd%ce%b9%cf%84%cf%81%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b9%ce%b4%cf%81%cf%85%cf%84%ce%ae%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%ba/

Απολυτίκιον Άγιου Αντώνιου του Μέγαλου. Ήχος δ’.

Τον ζηλωτήν Ηλίαν τοις τρόποις μιμούμενος, τω Βαπτιστή ευθείαις ταίς τρίβοις επόμενος, Πάτερ Αντώνιε, της ερήμου γέγονας οικιστής, και την οικουμένην εστήριξας ευχαίς σου. Διό πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Μεγαλυνάρια

Τον των μοναζόντων υπογραμμόν, και τον της ερήμου, πολιούχον και οικιστήν στήλην σωφροσύνης, οσίων τε το κλέος, Αντώνιον τον Μέγαν, ανευφημήσωμεν.

 Τον της μετανοίας κοθηγητήν και της ερήμου πολιούχον και οικιστήν τον πύρινον στύλον τον λύχνον του Ηλίου, Αντώνιον τον Μέγαν ύμνοις τιμήσωμεν.

Χαίροις των Οσίων ο αρχηγός, και της ισαγγέλου, πολιτείας καθηγητής· χαίροις της ερήμου, στυλοειδής νεφέλη, Αντώνιε παμμάκαρ, Πατέρων καύχημα.


Ο Χριστός είναι το οξυγόνο και εμείς Τον κάνουμε διοξείδιο του άνθρακα. Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_3673665551%81

Προσκύνηση της Τιμίας Αλυσίδος του Αγίου και ενδόξου Αποστόλου Πέτρου
Άγιοι Πεύσιππος, Ελάσιππος, Μέσιππος οι αυτάδελφοι και Νεονίλλη η μαμμή αυτών
Άγιος Μάξιμος της Τότμα διά Χριστόν Σαλός

Εορτάζουν στις 16 Ιανουαρίου

«Ο Ηρώδης Αγρίπας, εγγονός του Ηρώδη του Μεγάλου και βασιλεύς των Ιουδαίων, καταληφθείς από μανία εναντίον της Εκκλησίας του Χριστού, κατέσφαξε στην Ιερουσαλήμ το έτος 43 μ. Χ. τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Βλέποντας κατόπιν ότι αυτό το έγκλημά του ικανοποίησε πολύ τους Ιουδαίους, συνέλαβε με τον ίδιο τρόπο και τον απόστολο Πέτρο, τον έκλεισε στην φυλακή και τον κρατούσε εκεί αιχμάλωτο μέχρι να περάσει το νομικό Πάσχα, για να τον παραδώσει μετά κι αυτόν στον όχλο ως έτοιμο σφάγιο. Αλλ’ όμως, ένας άγγελος Κυρίου ελευθέρωσε τον Απόστολο με θαυματουργικό τρόπο από την αλυσίδα που τον κρατούσε δεμένο και τον διέσωσε (Πράξ. ιβ΄, 1-19). Η αλυσίδα αυτή, με την οποία ήταν δεμένος ο απόστολος Πέτρος, είχε λάβει από το πανίερο σώμα του αγιαστική και ιαματική χάρη, η οποία μεταδιδόταν στους Χριστανούς που την προσκυνούσαν με πίστη».
«Ωρολόγιον το Μέγα» (νεοελληνική παράφραση)

Οι αλυσίδες του Αγίου Πέτρου φυλάσσονται στη ρωμαιοκαθολική Βασιλική του Αγίου Πέτρου «τῶν Δεσμῶν» Ρώμης (Σαν Πιέτρο ιν Βίνκολι στη Ρώμη -iglesia de san pietro in vincoli).
Σύμφωνα με την παράδοση, πρόκειται για τις αλυσίδες της Ιερουσαλήμ, αλλά και της Ρώμης, οι οποίες θαυματουργικά ενώθηκαν, όταν τις περιεργαζόταν ο Πάπας Λέων Α΄.
Ο ναός Σαν Πιέτρο ιν Βίνκολι (ιταλ. San Pietro in Vincoli) είναι βασιλική στην πόλη της Ρώμης, που βρίσκεται στην ομώνυμη πλατεία, στον Εσκυλίνο λόφο. Αποκαλείται επίσης και Basilica Eudossiana, κατασκευάστηκε αρχικά στα μέσα του 5ου αιώνα, περίπου το 442 π.Χ., από την Λικίνια Ευδοξία, κόρη του Αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β’ και σύζυγο του Βαλεντινιανού Γ’. Σκοπός ήταν να στεγαστούν οι αλυσίδες (Vincula στα λατινικά εξ’ ου και το όνομα του ναού) με τις οποίες είχαν δέσει τον Απόστολο Πέτρο όταν ήταν φυλακισμένος στις φυλακές του Μαμερτίνου στη Ρώμη.
Η μητέρα της Αυτοκράτειρας, Αθηναΐδα Ευδοκία, χάρισε στην κόρη της και τις αλυσίδες με τις οποίες ήταν δεμένος ο Απόστολος Πέτρος στη φυλακή των Ιεροσολύμων. Αυτές είχαν περιέλθει στην κατοχή της ως δώρο του Πατριάρχη της Ιερουσαλήμ κατά το ταξίδι της στους Αγίους Τόπους. Σύμφωνα με το θρύλο, όταν η αυτοκράτειρα Ευδοξία δώρισε τις αλυσίδες στον Πάπα Λέοντα Α’, εκείνες καθώς τις περιεργαζόταν αυτές ταίριαξαν η μία στην άλλη σαν από θαύμα. Οι αλυσίδες φυλάσσονται σε λειψανοθήκη κάτω από την Αγία Τράπεζα της βασιλικής.Πέτρος φυλακή άγγελος_Peter Apostle_апостолы Петр_Πέτρος 1700

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

Ο Χριστός είναι το οξυγόνο και εμείς Τον κάνουμε διοξείδιο του άνθρακα. Μόνο κοντά στον Θεό βρίσκει κανείς την πραγματική και αιώνια χαρά. Φαρμάκι γευόμαστε, όταν ζούμε μακριά από τον γλυκύ Ιησού. Όταν ο άνθρωπος από παλιάνθρωπος γίνη άνθρωπος, βασιλόπουλο, τρέφεται με την θεία ηδονή, με την ουράνια γλυκύτητα, και νιώθει την παραδεισένια αγαλλίαση, αισθάνεται από ΄δω ένα μέρος της χαράς του Παραδείσου.

Τον γλυκό κατήφορο εύκολα τον βρίσκει κανείς, γιατί ο πειρασμός δεν έχει άλλο τυπικό, παρά να σπρώχνη στον γλυκό κατήφορο τα πλάσματα του Θεού.
Ο Χριστός έχει αρχοντιά. Σου λέει: “Αυτό είναι το καλό”, “εί τις θέλει οπίσω μου ελθείν..”.
Δεν λέει: “Με το ζόρι έλα κοντά μου!” Ο διάβολος έχει γυφτιά.

Από δώ-από ΄κει τον τυλίγει τον άνθρωπο, για να τον πάη εκεί που θέλει. Ο Θεός σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, γιατί δεν έκανε δούλους αλλά υιούς. Και παρ΄όλο που ήξερε ότι θα επακολουθήση η πτώση, δεν τους έκανε δούλους. Προτίμησε να έρθη, να σαρκωθή, να σταυρωθή και να κερδίσει έτσι τον άνθρωπο. Με την ελευθερία όμως αυτή που έδωσε ο Θεός – παρ΄όλο πού ο διάβολος μπορεί να κάνη πολύ κακό – δίνεται μια ευκαιρία για κοσκίνισμα. Φαίνεται τι κάνει κανείς με την καρδιά του, φαίνεται καθαρά το πολύ φιλότιμο.

* κανοναρχεί: Δηλαδή υπαγορεύει στον άνθρωπο τι να κάνει.
(Από το “Κανονάρχης”: ο διατεταγμένος μοναχός να προαναγγέλη αυτό πού θα ψάλλουν οι χοροί των ψαλτών).
** ταγκαλάκι: Έτσι αποκαλούσε ο Γέροντας τον διάβολο.
Από το βιβλίο “Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο. Λόγοι Α΄ ”Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου.

***

– Γέροντα, είναι δυνατόν κανείς συνειδητά να κρύβη μια πτώση του από τον πνευματικό του;

ΠΕΤΡΟΣ_Πέτρος φυλακή άγγελος_Peter Apostle_апостолы Петр__1f71be8069b8d59c7432da2347fb132 Ναί, αλλά, και αν ξέρη ο πνευματικός την πτώση του ή κάτι καταλαβαίνη, δεν συμφέρει, ούτε  θα τον ωφελήση, να του το πη. Πολλές φορές βλέπω στον αγώνα του άλλου κάτι, καταλαβαίνω ή ξέρω τι έχει κάνει, όμως από σεβασμό δεν του λέω τίποτε, αν δεν μου το πη ο ίδιος. Το θεωρώ εκβιασμό, ατιμία, να του το πω, την στιγμή που εκείνος δεν θέλει μόνος του  να  το  φανέρωση. Είναι λεπτό το θέμα, γιατί θα τον ρεζιλέψης. Πως να βιάσης τον άλλον; Υπάρχει ελευθερία. Εκτός αν δω ότι κινδυνεύει και δεν πρόκειται να βοηθηθή από άλλου ή ότι έχει άγνοια και θα σπάση τα μούτρα του, θα καταστραφή, τότε θα κοιτάξω με τρόπο να του πω κάτι. Είναι καλύτερα να  δίνης στον άλλον να καταλαβαίνη που φταίει, εφόσον το ζητήση, και να χτυπά μόνος του τον παλαιό του άνθρωπο, γιατί έτσι πονά λιγώτερο. Βλέπεις, κι ένα παιδάκι, όταν πέση μόνο του και χτυπήση, κλαίει λιγώτερο απ’ ο, τι κλαίει, αν πέση, γιατί το έσπρωξε ένα άλλο παιδί. Για να πη κανείς στον άλλον να κάνη κάτι, πρέπει αυτός που θα το ακούση να είναι ταπεινός και αυτός που θα το πη να είναι δέκα φορές πιο ταπεινός και να προσπαθή να το εφαρμόζη αυτό που θα πη, θα κάνω ενάμισι εγώ, για να πω στον άλλον να κάνη ένα, και πάλι θα σκεφθώ αν το πω. Βέβαια, ο έλεγχος γίνεται πάντοτε σε άνθρωπο που είναι δικός σου ή γνωστός. Ο πνευματικός θα δη τι δικαιώματα του έδωσε ο άλλος και τι ευθύνη έχει γι’ αύτον και ανάλογα θα φερθή. Όταν έχη αναλάβει την ευθύνη της ψυχής, τότε επιβάλλεται ο έλεγχος, φυσικά με διάκριση. Δεν βοηθάει όμως να κάνης στον άλλον τον δάσκαλο και να τον ελέγχης για τις συνήθειες του, αν εκείνος δεν σου δώση το δικαίωμα. Είναι σαν να μπη κάποιος στο κελλί μου και να μου αλλάξη τα πράγματα, να μου βάλη το κανδήλι εδώ, το κρεββάτι εκεί, να κρέμαση το κομποσχοίνι αλλού, χωρίς να με ρωτήση.

***

Η λέξη «ἐλευθερία» προκύπτει «παρά τό ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾶ τίς», δηλαδή «να πηγαίνει κάποιος εκεί όπου αγαπάει/επιθυμεί».
(ἐλεύθω= ἐρχομαι, πορεύομαι / ἐρῶ= αγαπώ -> ἔρως)
«Ελευθερία» λοιπόν δεν είναι, σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξεως, το να μην είσαι σκλάβος ή δούλος, αλλά το να πράττεις εν γένει σύμφωνα με ό,τι σου γεννά έρωτα στην ψυχή σου…
Δεν αρκεί επομένως να μην είσαι υπόδουλος για να είσαι ελεύθερος. Πρέπει να βαδίζεις σύμφωνα με ό,τι έρωτα σου προκαλεί, δηλαδή σε ενθουσιάζει, ταράζει την ψυχή σου, σε οδηγεί στην δημιουργία και την υπέρβαση, σε συγκλονίζει…

Απολυτίκιον της Τιμίας Αλυσίδος του Αγίου Αποστόλου Πέτρου
Ήχος δ΄.

Την Ρώμην μη λιπών, προς ημάς επεδήμησας, δι’ ων εφόρεσας τιμίων Αλύσεων, των Αποστόλων Πρωτόθρονε, ας εν πίστει προσκυνούντες δεόμεθα, ταις προς Θεόν πρεσβείαις σου, δώρησαι ημίν το μέγα έλεος.

Ωδή ε.’ Νυν αναστήσομαι

Παύσον Πανεύφημε, την επανάστασιν των εθνών• λύσον τα σκάνδαλα της Εκκλησίας δε, την ομόνοιαν διδούς, ο υπέρ ταύτης εν Αλύσει δεσμευθείς, ην πιστώς και περιπτυσσόμεθα.

Ρύσαι Απόστολε, αιχμαλωσίας της νοητής, τους προσκυνούντάς σου πιστώς την Άλυσιν• και διάσωσον ημάς προς ουρανίους, ας πεπίστευσαι σκηνάς, ως Ποιμήν ημών και Διδάσκαλος.

Ωδή ζ. Αβραμιαίοι ποτέ

Νυκτα βαθείαν δεινής, πολυθεΐας λύεις, την οικουμένην διερχόμενος, ως μέγιστος ήλιος, Πετρε Χριστού αυτόπτα των Αποστόλων κλέος.

Ήχος β . Οίκος του Εφραθά. Δόξα. Τριαδικόν.
Δέσμιον αληθώς, Σης θεϊκής αγάπης, Τριας υπεραγία, τον υμνηπόλον δείξον, δεσμών του Αποστόλου Σου.


Νικόλαος Μοτοβίλωφ, μαθητής του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ, του δόθηκε να υποφέρει για να φανερωθεί η δύναμη του Θεού πάνω σ’ αυτόν. ‘’ Έτσι έπλασα Εγώ τον Μοτοβιλωφ, ώστε να μπορεί να τα αντέξει όλα… Αυτός θα τηρήσει το θέλημά Μου μέχρι τέλους’’.

Νίνα της Γεωργίας_ Saint Nina_ წმინდა ნინო_Света Нина Грузије_ святой Нины ИберииΝΙΝΑ b4529287cbf4Απόδοση της Εορτής των Αγίων Θεοφανείων του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού
Αγία Νίνα Ισαπόστολος της Γεωργίας, συγγενής του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιόφορου (335).
των εν Σινά και Ραϊθώ αναιρεθέντων οσίων Αββάδων (Πατέρων) (5ος αιών)
Οσία Μακρίνα, γιαγιά του Αγίου Βασιλείου
Κοίμηση του δικαίου Νικολάου Μοτοβίλωφ, μαθητού του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ (1879)

Εορτάζουν στις 14 Ιανουαρίου

Αγία βασίλισσα Σαλώμη της Ουτζάρμα (Ujarma) και
Αγία βασίλισσα Perozhavra της Sivnia της Κάρτλη, μαθήτριες της αγίας Νίνας Ισαποστόλου της Γεωργίας
Όσιος Παύλος ο Θηβαίος
Όσιος Ιωάννης ο Καλυβίτης

Εορτάζουν στις 15 Ιανουαρίου

Νικόλαος Μοτοβίλωφ, μαθητής και «ταπεινός υπηρέτης» του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ και «τροφός» του Ντιβέγιεβο

Νικόλαος Μοτοβίλωφ_ Σεραφείμ _Nicholas Motovilov_ Diveevo_Никола́й А. Мотови́лов_0bed0b2d0b8d0bbd0bed0b2-290x393Ο Νικόλαος Μοτοβίλωφ ήταν ένας ευγενής γαιοκτήμονας που γεννήθηκε το 1808 στην επαρχία Σιμπίρσκ. Οι γονείς του ήσαν ευσεβείς χριστιανοί.
-Η μητέρα του οδήγησε τον μικρό υιό της στον στάρετς Σεραφείμ όταν ακόμη ήταν 6 ετών. Μοναχογιός, από νωρίς είχε χάσει τον πατέρα του, έκανε πανεπιστημιακές σπουδές και διορίστηκε επίτιμος δικαστής και επιθεωρητής των σχολείων του καντονιού του Καρσούν. Γι’ αυτήν την ψυχή την πολυσύνθετη, την παθιασμένη, την ευγενικιά ο στάρετς έλεγε «εάν ο ίδιος ο Κύριος δεν μου είχε αποκαλύψει την ζωή σας από τη γέννηση μέχρι το θάνατο σας, δεν θα πίστευα πως μπορεί ποτέ να υπάρχουνε στη γη τόσο εξαιρετικά όντα. Η ύπαρξη σας θα είναι γεμάτη από γεγονότα ασυνήθιστα και απίστευτα, με το κοσμικό και το πνευματικό στοιχείο ανάμικτα μέσα σας κατά τρόπο τόσο αξεδιάλυτο, που μετά βίας μπορεί κανείς να τα ξεχωρίση.» Σε ηλικία 22 ετών αρρώστησε βαρεία και για τρία χρόνια υπέφερε χωρίς ελπίδα θεραπείας από τους ιατρούς. Τον Σεπτέμβριο του 1831 ήλθε από την επαρχία του Σιμπίρσκ στον στάρετς Σεραφείμ στο Σάρωφ ο οποίος και τον θεράπευσε θαυματουργικά με την προσευχή του. Ποτέ στη ζωή του, διηγείται ο Μοτοβίλωφ, δεν είχε αισθανθη τέτοια ευεξία, παρόμοια μ’ αυτή που απήλαυσε επί οκτώ μήνες μετά την θεραπεία του από τον Στάρετς Σεραφείμ. 
Στον άγιο Σεραφείμ ο Κύριος και η Αγία Μητέρα του απεκάλυψαν όλη την ζωή του Μοτοβίλωφ από την γέννηση ως τον θάνατο του, και του φανέρωσε το μέλλον του και της Ρωσίας. Ο Νικόλαος Μοτοβίλωφ παρ’ όλη την γενναιόδωρη φύση του, την αφοσίωση του στην Παναγία από ευγνωμοσύνη για τη θεραπεία του, την προσκόλληση του στον άγιο Σεραφείμ του οποίου ήταν φίλος και «ταπεινός υπηρέτης του Σεραφείμ» όπως του άρεσε να αποκαλεί τον εαυτό του και «τροφός» της «κοινότητος» του Ντιβέγιεβο, αγαπούσε τις περιπλανήσεις με το έλκηθρο, όσο και τα μακρινά προσκυνήματα. Καίτοι ο κόσμος τον τραβούσε καθόταν πολλούς μήνες στο Ντιβέγιεβο και πήγαινε μόνο στην εκκλησία.
Κατά την διάρκεια μιας πολυήμερης παραμονής του στο Ντιβέγιεβο γνώρισε την Ελένη Μελιούκωφ, ανεψιά των μοναζουσών Παρασκευής και Μαρίας πού ανατράφηκε από την παιδική της ηλικία στο μοναστήρι. Ο πλούσιος και ευγενής Μοτοβίλωφ την παντρεύτηκε και την έφερε στα κτήματα του στο Σιμπίρσκ. Με αυτόν τον γάμο διατηρήθηκαν και αυξήθηκαν οι δεσμοί πού τον ένωναν με τον στάρετς Σεραφείμ και την Κοινότητα του Ντιβέγιεβο.

Ο Θεός επέτρεψε την μεγάλη δοκιμασία να κυριευτεί από το πονηρό πνεύμα. Όταν ο αρχιεπισκοπος Αντώνιος του Βορονέζ αναρωτήθηκε ποιος αμάρτησε κι υποφέρει τόσο, ο Μοτοβίλωφ ή οι γονείς του, εμφανίστηκε ο άγιος Μητροφάνης του Βορονέζ (+23 Νοεμβρίου) και του είπε: «Ξέχασες τον λόγο του ευαγγελίου, τι απάντησε ο Κύριος για τον εκ γεννετης τυφλό;.. Ο Θεός επέτρεψε να εισέλθει μέσα του το πνεύμα της κακίας. Του δόθηκε να υποφέρει κατά τον λόγο του αποστόλου «ου μόνον το εις Αυτόν πιστεύειν, αλλά και το υπέρ Αυτού πάσχειν»(Φιλ. 1,29), όχι για να χαθεί, αλλά για να φανερωθεί η δύναμη του Θεού πάνω σ’ αυτόν. Αυτή είναι η θαυμαστή πρόνοια του Θεού, ο Οποίος του επέτρεψε να δοκιμάσει όλα αυτά… Για να μην τον καταστρέψει τελείως ο διάβολος του δόθηκε η χάρη του Θεού και αξιώθηκε να δει πολλά αληθινά οράματα και πολλές αποκαλύψεις. Γι αυτό τον λόγο έκανε ο Θεός να γνωριστεί με τον μεγάλο Γέροντα Σεραφείμ και με σένα… όχι για να τον τιμωρήσει αλλά για κάποιον λόγο που γνωρίζει μόνο Αυτός , τον οποίο θα αποκαλύψει όταν θελήσει κι όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου».

Ο ίδιος ο Κύριος φανέρωσε στον άγιο Αντώνιο Βορονέζ τα βάσανα που έπρεπε ακόμα να περάσει, καθώς ταράχτηκε, Τον ρωτάει, είναι δυνατόν να τα αντέξει ένας άνθρωπος; – Και ο Κύριος του απάντησε: «Θα το αντέξει «Παρά ανθρώποις τούτο αδύνατον εστί, παρά δε Θεώ πάντα δυνατά εστι»(Ματθ. 19,26 ). Έτσι έπλασα Εγώ τον Μοτοβιλωφ, ώστε να μπορεί να τα αντέξει όλα… Αυτός θα τηρήσει το θέλημά Μου μέχρι τέλους... και τότε Εγώ θα τον ευλογήσω και «ευλογών ευλογήσω.. και πληθυνών πληθύνω…» το έλεος Μου πάνω σ’ αυτόν (Γενεσ. 22, 17)… Σε όλα αυτά θα βοηθήσει τον Μοτοβίλωφ το Αγιο Πνεύμα, το Οποίο από τον Πατέρα εκπορεύεται και σε Μένα αναπαύεται… »

Εμφανίστηκε ξανά ο άγιος Μητροφάνης του Βορονέζ στον αρχιεπίσκοπο Αντώνιο και του είπε «Μου έδωσε τόση χάρη ο Κύριος ο Θεός ώστε θα έφτανε μόνον να φυσήξω και το δαιμόνιο θα έφευγε αμέσως από τον Μοτοβίλωφ. Αλλα να ξέρεις ότι έτσι θέλει ο Θεός, αυτή είναι η Πρόνοια Του, άγνωστη ακόμα και στους αγγέλους Του. Ο Θεός θέλει να υποφέρει ο Μοτοβίλωφ. Τα βάσανά του είναι θάνατος πριν το θάνατο και κόλαση πριν την κρίση. Αυτά τα βάσανα, όμως, δεν είναι για απώλεια αλλά για σωτηρία. Τα βάσανα τέτοιων ανθρώπων είναι χειρότερα ακόμα κι απ’ του Ιώβ, γιατί όχι μόνο οι φίλοι κι οι γυναίκες τους αποστρεφονται αλλά κι όλοι οι άνθρωποι τους διώχνουν σαν λεπρούς… Τα βάσανά τους τα γνωρίζει μόνο ο Θεός ο Οποιος τους αγαπά περισσότερο από τους άλλους. «Ον γαρ αγαπά Κύριος παιδεύει, μαστιγοί δε πάντα υιόν ον παραδέχεται, ει παιδείαν υπομένετε, ως υιοίς υμίν προσφέρεται ο Θεός· τις γαρ εστίν υιός ον ου παιδεύει πατήρ; ει δε χωρίς εστε παιδείας, ης μέτοχοι γεγόνασι πάντες, άρα νόθοι εστέ και ουχ υιοί.» (Έβρ. 12, 5-8, Παροιμ. γ΄,12)… Εκ μέρους μου να του πεις ότι ο Κύριος όρισε να υποφέρει μέχρι την ημέρα της ευρέσεως των τιμίων λειψάνων του αγίου Τύχωνος του Ζαντόνσκ και τότε θα δει το έλεος του Θεού».
Ένα μήνα πριν από το θάνατο του, ο Μοτοβίλωφ είδε ένα όνειρο πού το διηγήθηκε στη γυναίκα του. Η Βασίλισσα του Ουρανού του παρουσιάσθηκε και του υποσχέθηκε πώς σε λίγο θα τον οδηγούσε σ’ ένα προσκύνημα, μέσα σε μια άγνωστη περιοχή, όπου θα του γνώριζε αγίους, για τους οποίους δεν είχε ποτέ ακούσει να μιλούν.
Μετά άπ’ αυτό το όνειρο οι δυνάμεις του άρχισαν να τον εγκαταλείπουν. Πέθανε ειρηνικά στα κτήματα του στο Σιμπίρσκ στις 14 Ιανουαρίου του 1879 σε ηλικία 71 ετών, και ενταφιάσθηκε στο Ντιβέγιεβο, όπως το είχε προβλέψει ο στάρετς Σεραφείμ. Μετά τον θάνατο του Μοτοβίλωφ η σύζυγος του Ελένη ήλθε και πάλι στο μοναστήρι, όπου είχε περάσει τα παιδικά και τα νεανικά της χρόνια, και έγινε μοναχή.Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_84_4773_12

Η υπέροχη συνομιλία του Αγίου Σεραφείμ με τον Μοτοβίλωφ για τον σκοπό της χριστιανικής ζωής
Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Μετά την θεραπεία του ο Μοτοβίλωφ έγινε πολύ τακτικός επισκέπτης της μονής. Κατά την διάρκεια μιας συνομιλίας του με τον όσιο Σεραφείμ, τέλη Νοεμβρίου τού 1831, ευτύχησε να τον δει καταγλαϊσμένο από τη Χάρη και λάμποντα μέσα στο φως, και να ακούσει από αυτόν ότι η χριστιανική ζωή πρέπει να γίνει ζωή εν Αγίω Πνεύματι.

Να τι έγραψε σχετικά ο Μοτοβίλωφ στο σημειωματάριο του, το οποίο βρέθηκε στο αρχείο της μονής Ντιβιέγιεβο, όπου είχε γίνει μοναχή η χήρα Ελένα Μοτοβίλοβα: 

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_Преподобный Серафим Саровский_Sf-Serafim-de-Sarov_icon_1b864f8b9dfa261f78beaefead56c7da (1)«Ήταν Πέμπτη. Η ημέρα ήταν συννεφιασμένη, η γη είχε καλυφθεί από παχύ στρώμα χιονιού, το οποίο έπεφτε συνεχώς, όταν  ο  στάρετς  Σεραφείμ  με  έβαλε  να  καθίσω  δίπλα  του  σ’  ένα  πεσμένο  κορμό  δένδρου που μόλις είχε κόψει. «Ο  Κύριος  μου αποκάλυψε,  μου  είπε,  ότι  στην  παιδική  σας  ηλικία  επιθυμούσατε  να  μάθετε  ποιος  είναι ο  σκοπός  της χριστιανικής ζωής. Σας συμβούλευαν να εκκλησιάζεσθε, να προσεύχεσθε, να κάνετε καλές πράξεις, διότι σ’ αυτά, σας έλεγαν, συνίσταται ο σκοπός της χριστιανικής ζωής. Αυτή η απάντηση όμως δεν μπορούσε να σας ικανοποιήσει. Όντως η προσευχή, η νηστεία, η αγρυπνία, όπως και όλη η χριστιανική άσκηση είναι καλά. Αλλά ο σκοπός της ζωής μας δεν είναι μόνο να εκπληρώσουμε αυτά, διότι αυτά είναι μόνο τα μέσα. Ο πραγματικός σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα. Πρέπει να γνωρίζετε ότι μόνο εκείνο το καλό έργο που έχει γίνει από αγάπη προς το Χριστό φέρει τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος.».

«Με ποια έννοια λέτε ότι πρέπει να κερδίσωμε το Άγιο Πνεύμα, ερώτησα εγώ, δεν το καταλαβαίνω καλά αυτό». «Κερδίζω σημαίνει αποκτώ, μού απάντησε. Εσείς γνωρίζετε σίγουρα τι σημαίνει αποκτώ χρήματα. Αυτό το ίδιο ισχύει και για το Άγιο Πνεύμα. Ο σκοπός της επίγειας ζωής για τον κοινό άνθρωπο είναι να κερδίσει χρήματα ή ν’ αποκτήσει τιμές, διακρίσεις και βραβεία. Το Άγιο Πνεύμα είναι επίσης κεφάλαιο και μάλιστα το αιώνιο κεφάλαιο και ό μοναδικός θησαυρός, αστείρευτος στον αιώνα. Κάθε έργο πού έγινε από αγάπη Χριστού, φέρει την χάρη τού Αγίου Πνεύματος· όμως τούτο κατορθώνεται ευκολώτερα με τη προσευχή διότι αυτή αποτελεί το όργανο πού διαθέτομε. Μπορεί να τύχη να θέλετε να πάτε στην εκκλησία, αλλά η εκκλησία να μη είναι κοντά ή να έχη τελειώσει η ακολουθία. Ή έχετε ενδεχομένως επιθυμία να ελεήσετε κάποιον πτωχό, αλλά πτωχός δεν υπάρχει. Ίσως επιθυμείτε να γίνετε απαθής, αλλά δεν έχετε γι’ αυτό δυνάμεις. Για την προσευχή όμως υπάρχει πάντοτε δυνατότητα· αυτή είναι προσιτή τόσο στον πλούσιο, όσο και στον πτωχό, τόσο στον εγγράμματο, όσο και στον απλοϊκό, στον ισχυρό, όσο και στον αδύναμο, στον υγιή όσο και στον ασθενή, στον δίκαιο όσο και στον αμαρτωλό. Η δύναμη της προσευχής είναι τεράστια και περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, αυτή ελκύει το Άγιο Πνεύμα.». «Γέροντα, είπα, όλη την ώρα μιλάτε για την χάρη τού Αγίου Πνεύματος, την οποία πρέπει ν’ αποκτήσομε, αλλά πώς και πού μπορώ να την δω; Τα καλά έργα είναι ορατά. Άραγε το Άγιο Πνεύμα μπορεί να γίνει ορατό; Πώς μπορώ να γνωρίζω αν Αυτό είναι μαζί μου ή όχι;»

«Η χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία μας έχει δοθεί στο βάπτισμα, λάμπει στην καρδιά μας παρά τις αμαρτίες και τα σκοτάδια που μας περικυκλώνουν. Αυτή εμφανίζεται μέσα σε άρρητο φως σε  εκείνους, με τους οποίους ο Κύριος αναγγέλλει την παρουσία Του. Οι Απόστολοι αισθάνθηκαν χειροπιαστά την παρουσία του Αγίου Πνεύματος.». Εγώ τότε ερώτησα: «Πώς θα μπορούσα να γίνω και εγώ προσωπικά μάρτυς αυτού τού πράγματος;»

Ο π. Σεραφείμ με αγκάλιασε και μου είπε: «Αγαπητέ μου, εμείς είμαστε και οι δύο τώρα εν Πνεύματι. Γιατί δεν με κοιτάζετε;»

Σεραφείμ του Σάρωφ μεσ_ το Αγιο Πνευμα_Беседа преп. Серафима с Николаем А. Мотовиловым_ St. Seraphim of Sarov with«Γέροντα, δεν μπορώ να σας κοιτάξω διότι το πρόσωπο σας έγινε φωτεινότερο από τον ήλιο και τα μάτια μου έχουν θαμβωθεί».

 «Μη φοβήσθε, διότι και εσείς έχετε γίνει τώρα φωτοφόρος όπως και εγώ. Έχετε και εσείς τώρα πληρωθεί από το Άγιο Πνεύμα, αλλιώς δεν θα μπορούσατε να με δείτε έτσι όπως με βλέπετε». Και σκύβοντας κοντά μου, μού ψιθύρισε: «Παρακαλούσα τον Κύριο με όλη μου την καρδιά να σας αξιώσει να δείτε με τα σωματικά σας μάτια αυτή την κάθοδο τού Αγίου Του Πνεύματος. Και να, με το μέγα Του έλεος παρηγόρησε την καρδιά σας, όπως θάλπει η μητέρα τα παιδιά της. Λοιπόν αγαπητέ μου, γιατί δεν με κοιτάζετε; Μη φοβήσθε τίποτε, ο Κύριος είναι μαζί σας!» Τον κοίταξα και με διαπέρασε ρίγος. Φαντασθήτε τον ήλιο στην πιο δυνατή λάμψη της μεσημβρινής ακτινοβολίας του και στο κέντρο τού ήλιου να βλέπετε πρόσωπο ανθρώπου, ο οποίος συνομιλεί μαζί σας. Βλέπετε τις κινήσεις των χειλιών του, την έκφραση των ματιών του, ακούτε την φωνή του, αισθάνεσθε ότι το ένα του χέρι είναι απλωμένο γύρω από τον ώμο σας, αλλά δεν βλέπετε ούτε αυτό το χέρι ούτε το πρόσωπο, παρά μόνο το εκτυφλωτικό φως πού απλώνεται παντού γύρω σας και φωτίζει με την λάμψη του το χιόνι πού καλύπτει το ξέφωτο και τις χιονονιφάδες πού πέφτουν.

 «Τι αισθάνεσθε;» με ερώτησε.

«Ησυχία και ειρήνη ανέκφραστη», είπα.

 «Και τι ακόμη αισθάνεσθε;»

«Να γεμίζει η καρδιά μου από άρρητη χαρά».

«Αυτή η χαρά πού αισθάνεσθε είναι μηδαμινή όταν συγκριθεί με εκείνη την χαρά για την οποία έχει γραφή: οφθαλμός ουκ είδε και ους ούκ ήκουσε και επί καρδίαν άνθρωπου ουκ ανέβη, α ήτοιμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν. Σε μας δόθηκε μία σκιά μόνο της χαράς αυτής· τι να πει κανείς για την πραγματική χαρά; Τι αίσθάνεσθε ακόμη φιλόθεε;»

«Ανέκφραστη θερμότητα», είπα.

«Τι είδους θερμότητα; Είμαστε στο δάσος, τώρα είναι χειμώνας και παντού γύρω μας χιόνι… Τι είδους θερμότητα είναι αυτή πού αισθάνεσθε;»

Και εγώ αποκρίθηκα: «Όπως όταν λούζωμαι με ζεστό νερό. Αισθάνομαι ακόμη ευωδία τέτοια πού ποτέ μέχρι τώρα δεν έχω αισθανθή».

«Ξέρω, ξέρω, είπε εκείνος· σας ερωτώ επίτηδες. Αυτή η εύωδία πού αισθάνεσθε είναι η ευωδία του Αγίου Πνεύματος. Και αυτή η θερμότητα για την οποία μιλάτε δεν υπάρχει στην ατμόσφαιρα, αλλά μέσα μας. Θερμαινόμενοι από αυτήν οι ερημίτες δεν φοβούνταν τον χειμώνα διότι φορούσαν τον χιτώνα της χάριτος ο οποίος αντικαθιστούσε το ένδυμα. Η Βασιλεία του Θεού εντός ημών έστιν. Η κατάστασις στην οποία τώρα βρισκόμαστε το αποδεικνύει. Να τι σημαίνει να είσαι πλήρης Πνεύματος Αγίου».

 «Θα θυμάμαι το έλεος αυτό πού μας επισκέφθηκε σήμερα;» ερώτησα.

«Πιστεύω ότι ο Κύριος θα σας βοηθήσει να το διαφυλάξετε στην καρδιά σας, διότι αυτό δόθηκε όχι μόνο για μας, αλλά διά μέσου ημών και για τον υπόλοιπο κόσμο. Πορεύεσθε εν ειρήνη! Ο Κύριος και η Παναγία ας είναι μαζί σας!»

Όταν τον άφησα το όραμα δεν είχε παύσει: ο γέροντας βρισκόταν στην ίδια θέση πού είχε στην αρχή της συνομιλίας μας και το άρρητο φως πού είχα ιδεί με τα μάτια μου συνέχιζε να τον περιβάλλη». (Από το βιβλίο του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, «΄Οσιος Σεραφείμ του Σαρώφ», μετ. Β. Νικολακάκη, έκδοση Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη ,1992)Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_171-580x43538334b

Πιστεύετε πάντοτε χωρίς αμφιβολία στον Κύριο και Σωτήρα μας και ευχαριστείτε την Βασίλισσα των Ουρανών για το μεγάλο έλεος Της… φυλάξτε την υγεία σας ως πολύτιμο δώρο του Θεού… Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ θεραπεύει τον Νικολάι Μοτοβίλωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2019/09/08/31820/

Οσία Μάρθα του Ντιβέγιεβο, αγαπημένη πνευματική θυγατέρα του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, Στην Ουράνια Βασιλεία στέκεται στον θρόνο του Θεού, κοντά στην Βασίλισσα του Ουρανού.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/08/20/31125/

Μιχαήλ Μαντούρωφ, ο «Μισένκα» του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ,ο πιο αγαπημένος κι έμπιστος μαθητής του.
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/03/%CE%BF-%CE%BC%CE%B9%CF%87%CE%B1%CE%AE%CE%BB-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CF%89%CF%86-%CE%BF-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%AD%CE%BD%CE%BA%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CF%83%CE%AF/Νικόλαος Μοτοβίλωφ_ Σεραφείμ _Nicholas Motovilov_ Diveevo_Никола́й А. Мотови́лов_2016-01-07_6-28-532Απολυτίκιον Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Ήχος α΄.Της ερήμου πολίτης. π. Ιωσήφ

Αρετών συ δοχείον ανεδείχθης, θεόληπτε, και του Παρακλήτου η Χάρις, τη ψυχή σου ενώκησε· απλότητι τρόπων και στοργή, τα πλήθη προσήγες τω Θεώ, και της Χάριτος τους τρόπους, τοις αγνοούσι πάτερ Σεραφείμ διεσάφησας. Δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε χαριτώσαντι, δόξα τω δωρησαμένω σε ημίν, θείον διδάσκαλον.

Απολυτίκιον Αγίας βασίλισσας Σαλώμης της Ουτζάρμα. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον (Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια)

Την φωσφόρον βασίλισσαν ευφημήσωμεν, Σαλώμην της φωτιστρίας Νίνας του βίου σεπτήν συγγραφέα ως αυτής οδούς βαδίσασαν και σπόρον σπείρασαν Χριστού εν τη γη τη αγαθή και πίονι βασιλείας αυτής και πρέσβειραν θείαν πιστών οφθείσαν προς τον Ύψιστον.

Απολυτίκιον Αγίας Νίνας, ισαποστόλου της Γεωργίας. Ήχος πλ. α ΄. Τον Συνάναρχον Λόγον.(Ποίημα Χ.Μ.Μπούσια)

Ως ωραίοι οι πόδες σου οι ζηλώσαντες ακολουθήσαι ταις τρίβοις των αποστόλων Χριστού, Νίνα, σκεύος Παρακλήτου παμφαέστατον· όθεν τιμώντές σε πιστώς, Γεωργίας φρυκτωρέ φωτόλαμπρε, σε αιτούμεν·ημών τα σκότη λιταίς σου της αγνωσίας πόρρω σκέδασον.