iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο μοναχός, ζει το Ευαγγέλιο και η Χάρις του Θεού τον προδίδει. Όσο μπορείτε, να κινήσθε στην αφάνεια. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_dormition

Η Παναγία ήταν σιωπηλή μπροστά στους ανθρώπους, όμως η ψυχή της συνομιλούσε αδιαλείπτως με τον Θεό. Κάθε μέρα και κάθε ώρα έβρισκε μια νέα αιτία και αφορμή για να μεγαλύνει τον Θεό. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Τα μοναστήρια είναι τα οχυρά της Εκκλησίας
Ο μοναχός είναι φάρος πάνω στα βράχια
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Γέροντα, ποιό είναι το έργο του μοναχού;

Έργο του μοναχού είναι να γίνη δοχείο του Αγίου Πνεύματος. Να κάνη την καρδιά του ευαίσθητη σαν το φύλλο του χρυσού των αγιογράφων. Όλο το έργο του μοναχού είναι αγάπη, όπως και το ξεκίνημά του γίνεται από αγάπη προς τον Θεό, η οποία έχει και την αγάπη προς τον πλησίον. Ο μοναχός μελετάει την δυστυχία της κοινωνίας, πονάει η καρδιά του και προσεύχεται συνεχώς καρδιακά για τον κόσμο. Έτσι ελεεί τον κόσμο με την προσευχή. Υπάρχουν μοναχοί που βοηθούν τους ανθρώπους περισσότερο από όσο θα τους βοηθούσε όλος ο κόσμος μαζί. Ένας κοσμικός λ.χ. προσφέρει δύο πορτοκάλλια ή ένα κιλό ρύζι σε κάποιον φτωχό, πολλές φορές μόνο για να τον δούν οι άλλοι, και κατακρίνει μάλιστα, γιατί οι άλλοι δεν έδωσαν. Ο μοναχός όμως βοηθάει με τόννους σιωπηλά με την προσευχή του.

Παναγια Ιεροσολυμιτισσα_Иерусалимская икона Богоматери нерукотворная гефсиманская_Virgin Mary Of Jerusalem (Ierosolymitissa)Greek Byzantine Orthodox panagia-2Ο μοναχός δεν βάζει δικά του σχέδια και προγράμματα κοσμικά για ιεραποστολές, αλλά προχωρεί χωρίς κανένα δικό του σχέδιο και ο Καλός Θεός τον περνάει στο σχέδιο το δικό Του, το θεϊκό, και, αν χρειασθή για ιεραποστολή, τον στέλνει ο Θεός με θείο τρόπο. Δεν ζητάει ο Θεός από τους μοναχούς να βγουν στον κόσμο, για να κρατούν τους ανθρώπους να περπατούν, αλλά ζητάει να τους δώσουν το φως με το βίωμά τους, για να οδηγηθούν στην αιώνια ζωή. Ο μοναχός δηλαδή δεν έχει ως αποστολή να βοηθήση τον κόσμο με το να βρίσκεται μέσα στον κόσμο. Φεύγει μακριά από τον κόσμο, όχι γιατί μισεί τον κόσμο, αλλά γιατί αγαπάει τον κόσμο, και ζώντας μακριά από τον κόσμο, θα τον βοηθήση με την προσευχή του σε ό,τι δεν γίνεται ανθρωπίνως παρά μόνο με θεϊκή επέμβαση. Γι’ αυτό ο μοναχός πρέπει να βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με τον Θεό, να παίρνη σήματα και να δείχνη στους ανθρώπους τον δρόμο προς τον Θεό.

Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς δικαιολογούν μερικά πράγματα οι Ρωμαιοκαθολικοί. Μου λύθηκε η απορία πριν από λίγο καιρό, όταν πέρασαν από το Καλύβι δύο Ρωμαιοκαθολικοί αρχιτέκτονες από την Ρώμη. Είχαν άγνοια αλλά καλή διάθεση. «Τί κάνουν οι μοναχοί, μου λένε, και κάθονται εδώ; Γιατί δεν πηγαίνουν στον κόσμο να κάνουν κοινωνικό έργο;». «Οι φάροι, τους λέω, δεν πρέπει να είναι πάντοτε πάνω στα βράχια; Τί, πρέπει να πάνε στις πόλεις να προστεθούν στα φανάρια; Άλλη αποστολή έχουν οι φάροι, άλλη τα φανάρια». Ο μοναχός δεν είναι φαναράκι, για να τοποθετηθή στην πόλη σε μια άκρη του δρόμου και να φωτίζη τους διαβάτες, να μη σκοντάφτουν. Είναι φάρος απομακρυσμένος, στημένος ψηλά στα βράχια, που με τις αναλαμπές του φωτίζει τα πελάγη και τους ωκεανούς, για να κατευθύνωνται τα καράβια και να φθάνουν στον προορισμό τους, στον Θεό….

Πολλοί κηρύττουν, λίγοι εμπνέουν εμπιστοσύνη, γιατί η ζωή τους δεν ανταποκρίνεται στα λόγια τους.
Ο μοναχός δεν κάνει κηρύγματα δυνατά να τον ακούσουν οι άλλοι, αλλά κηρύττει σιωπηλά με την ζωή του τον Χριστό και βοηθάει με την προσευχή του. Ζει το Ευαγγέλιο και η Χάρις του Θεού τον προδίδει. Έτσι κηρύττεται το Ευαγγέλιο κατά τον θετικώτερο τρόπο, πράγμα πού διψάει ο κόσμος, ιδίως ο σημερινός. Και όταν μιλάη ο μοναχός, δεν λέει απλώς μιά σκέψη• λέει μιά εμπειρία. Αλλά και μιά σκέψη να πει, και αυτή είναι φωτισμένη…

Ο σωστός μοναχός είναι το φως του κόσμου. Τί λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος; «Οι Άγγελοι είναι φως για τους μοναχούς και οι μοναχοί είναι φως γιά τους κοσμικούς». Ο μοναχός, όταν διαφέρη από τους κοσμικούς, τότε βοηθάει θετικά.
Γιατί αυτό πού βοηθάει τους κοσμικούς πού ταλαιπωρούνται για μάταια πράγματα είναι η αγιότητα, η οποία με την απλότητα της τους διδάσκει να συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής, για να τους φύγη το πλάκωμα από την καρδιά…

Μερικοί μεγάλοι της Ε.Ο.Κ., όταν ήρθαν στο Άγιον Όρος ύστερα από την τελευταία πυρκαγιά, για να δούν τί χρειάζεται και να βοηθήσουν, πέρασαν και από το Καλύβι. Πάνω στην συζήτηση τους είπα: «Εμείς ήρθαμε εδώ, για να δώσουμε· δεν ήρθαμε, για να πάρουμε». «Πρώτη φορά το ακούσαμε αυτό», μου είπαν και το σημείωσαν αμέσως . Εμείς γίναμε μοναχοί, για να πάρουμε υλικά; Γίναμε μοναχοί, για να δίνουμε πνευματικά, χωρίς να παίρνουμε υλικά. Να είμαστε απαλλαγμένοι από τα βιοτικά, για να μεριμνούμε για τα πνευματικά. Βγήκαμε στο κλαρί για την αγάπη του Χριστού, για να ελευθερωθούμε εμείς από τα πάθη και να ελευθερώσουμε και άλλους…

Αλλά εκτός από την προσευχή, υπάρχουν και περιπτώσεις που πρέπει να προσφέρη στον άνθρωπο και ανθρώπινη βοήθεια. Κάθε σωστή μοναχή, εκτός από την προσευχή που κάνει για τον κόσμο, πολύ βοηθάει με τον τρόπο της, με μια σωστή αντιμετώπιση, με δυο λόγια πνευματικά που θα πη εκεί στο αρχονταρίκι σε έναν προσκυνητή, για να συλλάβη το βαθύτερο νόημα της ζωής, σε μια μητέρα, για να την στηρίξη. Το να ζητάη όμως η μοναχή επικοινωνίες κ.λπ., είναι χαμένα πράγματα, γιατί οι προβολές οι κοσμικές έρχονται σε σύγκρουση με τους πνευματικούς νόμους και ταλαιπωρούμαστε. Όσο μπορείτε, να κινήσθε στην αφάνεια. Κάνω μια σύγκριση και πονώ: Μερικοί μοναχοί επιδιώκουν πανηγύρια, επισκέψεις, φιλίες πνευματικές. Εγώ αναγκάζομαι να πάω κάπου για πνευματική εργασία και το νιώθω σαν μαρτύριο, το βλέπω σπατάλη χρόνου.

(Από το βιβλίο: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου ,Λόγοι Β’, Πνευματική Αφύπνιση, ΚΕΦ. 2 – Τα μοναστήρια είναι τα οχυρά της Εκκλησίας ,Έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος» Σουρωτής, σελ. 322 -326. )

Advertisements


Ο Προφήτης Σαμουήλ χρίει το Δαβίδ βασιλιά

Προφήτης Σαμουήλ

Εορτάζει στις 20 Αυγούστου

Σαμουήλ Προφήτης_Prophet Samuel_ Самуи́л пророк_ -ix-i-hr-13-11Ο Σαμουήλ ήταν άνθρωπος προσευχής. Ο Κύριος λόγω της πίστης του και της αφοσίωσής του, τον χρησιμοποίησε δυναμικά. Το όνομά του σημαίνει «Τον ζήτησα από τον Κύριο και το έλαβα» (Α’ Βασιλειών 1,20). Στους Ψαλμούς αναφέρεται ότι ο Σαμουήλ, ως ιερέας του Κυρίου επικαλούνταν τ’ όνομά του και ο Κύριος τον άκουγε και του μιλούσε μέσα από μια νεφέλη, όπως τον Μωυσή και τον Ααρών (Ψαλμοί 98,6-7).

Ο Σαμουήλ, λόγω των γηρατειών του, έκανε γνωστή στο λαό την αποχώρησή του. Ζήτησε από το λαό, ενώπιον του Κυρίου και ενώπιον του βασιλιά Σαούλ, να του πουν, όσα χρόνια τους κυβέρνησε ως Κριτής, εάν έχουν κάποιο παράπονο ή εάν αδίκησε κανένα. Ο λαός απάντησε αρνητικά. Ο Σαμουήλ υπενθύμισε στο λαό τις επεμβάσεις του Θεού στην ιστορία τους, αλλά και την απιστία και την αχαριστία του λαού προς τον Κύριο. Τους προέτρεψε να σέβονται τον Κύριο, να τον λατρεύουν, να τηρούν τις εντολές του και να Τον ακολουθούν σε όλη τους τη ζωή (Α’ Βασιλειών 12,1-15).

Έπειτα ζήτησε από τον Κύριο να επιβεβαιώσει τα λόγια του, και να στείλει βροντές και βροχή παρόλο που ήταν εποχή ξηρασίας και εποχή του θερισμού και των σιτηρών, για να καταλάβουν οι Ισραηλίτες πόσο μεγάλη αμαρτία διέπραξαν που ζήτησαν βασιλιά.

Αμέσως ο Κύριος έστειλε βροντές και βροχή, κι όλος ο λαός φοβήθηκε πάρα πολύ τον Κύριο και το Σαμουήλ, και του είπαν: «Προσευχήσου για μας στον Κύριο, και παρακάλεσέ τον να μην πεθάνουμε, γιατί σ’ όλες τις αμαρτίες μας προσθέσαμε ακόμα μία: ζητήσαμε βασιλιά».

Τότε ο Σαμουήλ τους είπε: «Μη φοβάστε. Και βέβαια κάνατε μεγάλο κακό. Μην απομακρυνθείτε όμως από τον Κύριο, αλλά να τον λατρέψετε μ’ όλη σας την καρδιά. Μη λατρεύετε τα είδωλα, που δεν ωφελούν ούτε μπορούν να σώσουν κανέναν, αφού είναι ψεύτικα. Ο Κύριος δεν θα εγκαταλείψει το λαό του, γιατί ο ίδιος θέλησε να σας κάνει λαό του. Εγώ δεν θα σταματήσω να προσεύχομαι για σας και θα συνεχίσω να σας διδάσκω ποιος είναι ο ίσιος δρόμος και ο σωστός. Αλλά κι εσείς να σέβεστε τον Κύριο και να τον λατρεύετε ειλικρινά, μ’ όλη την καρδιά σας, γιατί βλέπετε τι θαυμαστά έργα έχει κάνει για σας. Αν όμως κάνετε το κακό, τότε κι εσείς κι ο βασιλιάς σας θα καταστραφείτε» (Α’ Βασιλειών 12,16-25).

Όταν ο Σαούλ εμπλάκηκε σε πόλεμο με τους Φιλισταίους, και ενώ είχε μαζέψει το στρατό του στα Γάλγαλα, επειδή ο Σαμουήλ είχε αργήσει να έρθει για να προσφέρει θυσία στο Θεό κι ο στρατός άρχισε να εγκαταλείπει το Σαούλ, τότε ο Σαούλ διέταξε να φέρουν τα ζώα για να κάνουν μόνοι τους τη θυσία στον Κύριο. Και πρόσφερε ο ίδιος το ολοκαύτωμα. Όταν τελείωσε ήρθε και ο Σαμουήλ, και ο Σαούλ βγήκε να τον προϋπαντήσει. Ο Σαμουήλ τον επέπληξε για την πράξη του αυτή και προφήτεψε ότι θα είχε ως τιμωρία τη μικρή διάρκεια της βασιλείας του: «Φέρθηκες ανόητα. Αν τηρούσες τις εντολές που σου έδωσε ο Κύριος, τότε αυτός θα έκανε την οικογένειά σου να βασιλεύει για πάντα στον Ισραήλ. Τώρα όμως η βασιλεία σου δε θα διατηρηθεί. Ο Κύριος θα ψάξει να βρει έναν άνθρωπο όπως τον θέλει και του δώσει την εντολή να βασιλεύσει, γιατί εσύ δεν τήρησες αυτά που σε διέταξε.» Κατόπιν ο Σαμουήλ αναχώρησε από τα Γάλγαλα (Α’ Βασιλειών 13,5-15)…

Ο Κύριος οργίστηκε με το Σαούλ και είπε στο Σαμουήλ, ότι ο Σαούλ δεν εκτέλεσε τις εντολές του. Ο Σαμουήλ λυπήθηκε βαθιά κι όλη εκείνη τη νύχτα προσευχόταν στο Θεό. Το πρωί σηκώθηκε νωρίς και πήγε να συναντήσει το Σαούλ.

Ο Σαμουήλ είδε το Σαούλ να προσφέρει ως ολοκαύτωμα στον Κύριο τα καλύτερα από τα λάφυρα. Στη συνέχεια τον επέπληξε, γιατί δεν τήρησε κατά γράμμα την εντολή του Κυρίου.

Ο Σαούλ δικαιολογήθηκε και τότε ο Σαμουήλ του είπε ότι, ο Κύριος τον έχρισε βασιλιά και τώρα που τον έστειλε να καταστρέψει τελείως τους Αμαληκίτες, αυτός δεν το έπραξε και δεν υπάκουσε στην προσταγή του Κυρίου, αλλά λυπήθηκε το βασιλιά τους και κράτησε τα καλύτερα λάφυρα, ενώ έπρεπε να τα καταστρέψει όλα.

Ο Σαούλ δικαιολογήθηκε ότι υπάκουσε στην επιθυμία του λαού, αλλά ο Σαμουήλ του είπε: «Μήπως ο Κύριος επιθυμεί ολοκαυτώματα και θυσίες; Πιο πολύ επιθυμεί να υπακούμε στις εντολές του. Η υπακοή είναι γι’ αυτόν καλύτερη από το πάχος των κριαριών.  Η ανυπακοή είναι αμαρτία και το ολοκαύτωμα που προσφέρεις, πιο πολύ μοιάζει με ειδωλολατρική θυσία παρά με ολοκαύτωμα στον Κύριο. Επειδή, λοιπόν, περιφρόνησες τις εντολές του Κυρίου, γι’ αυτό κι εκείνος σε απέρριψε από το αξίωμα του βασιλιά».

Τότε ο Σαούλ ζήτησε συγχώρεση για την πράξη του και θέλησε να επανορθώσει αλλά ο Σαμουήλ του είπε, ότι η απόρριψη του Κυρίου είναι οριστική. Και όπως γύρισε ο Σαμουήλ να φύγει, τον έπιασε ο Σαούλ από την άκρη του μανδύα του και του τον έσκισε. Τότε ο Σαμουήλ του είπε: «Ο Κύριος σήμερα έσκισε κι έκοψε από πάνω σου τη βασιλεία του Ισραήλ και θα την δώσει σ’ έναν άλλο, που θα είναι καλύτερος σου. Κάποια μέρα το βασίλειο θα χωριστεί στα δύο. Ο Κύριος αυτά θα τα πραγματοποιήσει και δεν αλλάζει γνώμη, διότι δεν είναι άνθρωπος για ν’ αλλάξει γνώμη» (Α’ Βασιλειών 15,10-29).

Δαβίδ Προφήτης_David King prophet_ Давид Пророк-_0_17e4c9_4e1e200a_orig51

Ο Σαμουήλ χρίει το Δαβίδ βασιλιά

Σαμουήλ Προφήτης_Prophet Samuel_ Самуи́л пророк_`0 -ix-i-hr-13-11Παρόλο που ο Σαμουήλ βρισκόταν πια σε βαθιά γεράματα, ο Κύριος τον χρησιμοποίησε και πάλι για να χρίσει νέο βασιλιά στη Βηθλεέμ, το νεαρό τότε Δαβίδ. Έτσι ο Κύριος του είπε μια μέρα: «Ως πότε θα είσαι λυπημένος για το Σαούλ, που τον απέρριψα από το βασιλικό του αξίωμα; Γέμισε το δοχείο σου με λάδι και πήγαινε. Εγώ σε στέλνω στον Ιεσσαί από τη Βηθλεέμ, γιατί έχω βρει ανάμεσα στους γιους του, το βασιλιά που χρειάζομαι» (Α’ Βασιλειών 16,1-3).

Ο Σαμουήλ έκανε όπως του είπε ο Κύριος και πήγε στη Βηθλεέμ.

Μετά τη θυσία ο Σαμουήλ πήγε στο σπίτι του Ιεσσαί. Όταν είδε  τον μεγαλύτερο γιο του Ιεσσαί, τον Ελιάβ, σκέφτηκε: «Ασφαλώς αυτός θα είναι ο εκλεκτός του Κυρίου». Αλλά ο Κύριος είπε στο Σαμουήλ: «Μη παρασύρεσαι από την όψη του, από την ωραιότητά του και το ψηλό του ανάστημα, γιατί εγώ δεν τον εγκρίνω. Ο Θεός δεν βλέπει όπως βλέπουν οι άνθρωποι. Ο άνθρωπος βλέπει το πρόσωπο, ο Θεός βλέπει την καρδιά».

Τότε κάλεσε ο Ιεσσαί τον Αμιναδάβ και τον παρουσίασε στο Σαμουήλ, αλλά ο Σαμουήλ είπε: «Ούτε αυτόν τον διάλεξε ο Κύριος». Μετά ο Ιεσσαί παρουσίασε τον Σαμά. «Ούτε αυτόν τον διάλεξε ο Κύριος», είπε ο Σαμουήλ. Μετά ο Ιεσσαί παρουσίασε στο Σαμουήλ και τους άλλους τέσσερις γιους του. Κι ο Σαμουήλ του είπε: «Κανέναν απ’ αυτούς δεν έχει διαλέξει ο Κύριος». Μετά τον ρώτησε: «Αυτά είναι όλα τα παιδιά σου;» Εκείνος απάντησε: «Απομένει ακόμα ο μικρότερος, αλλ’ αυτός βόσκει τα πρόβατα». «Στείλε και φέρ’ τον», του είπε ο Σαμουήλ «δε θα καθίσουμε στο τραπέζι πριν να έρθει κι αυτός εδώ» (Α’ Βασιλειών 16,6-11).

Ο Ιεσσαί έστειλε κι έφερε το Δαβίδ, ο οποίος ήταν ξανθός, με ωραία μάτια και με ωραίο, αγαθό πρόσωπο. Ο Κύριος είπε στο Σαμουήλ: «Σήκω και χρίσε τον Δαβίδ ως βασιλιά, διότι αυτός είναι αγαθός και άξιος ενώπιόν μου». Πήρε λοιπόν ο Σαμουήλ το δοχείο με το λάδι και τον έχρισε βασιλιά μπροστά στους αδερφούς του. Τότε ήρθε το Πνεύμα του Κυρίου στο Δαβίδ κι από κείνη την ημέρα έμεινε μαζί του και τον καθοδηγούσε. Μετά ο Σαμουήλ γύρισε πίσω στην πατρίδα του την Αρμαθαΐμ (Α’ Βασιλειών 16,12-13, Α’ Παραλειπομένων 11,3).

Απολυτίκιον Προφήτου Σαμουήλ. Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Εκ στείρας εβλάστησας δικαιοσύνης καρπός, προφαίνων την μέλλουσαν ευεργεσίαν ημίν, Σαμουήλ θεσπέσιε• όθεν ιερατεύσας, παιδιόθεν Κυρίω, έχρισας ως προφήτης, βασιλείς θείω μύρω. Και νύν των σε ευφημούντων, μάκαρ μνημόνευε.

 


Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ μας μίλησε για τη σκέπη, την προστασία και τη μέριμνα της Θεοτόκου για μας κι ένοιωθα στην καρδιά μου μία ανεξήγητη και ουράνια γλυκύτητα…

ΟΡΑΜΑ-Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_

Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ

Στις 18 Ιουλίου 1831 ήρθαν στον όσιο ο Ιβάν Μαξίμοβιτς Κρεντίτσκυ με τη σύζυγο του.

«Βρήκαμε τον στάρετς, διηγείται ο Ιβάν, να δουλεύη με το δικέλλι στην πρασιά.

Του βάλαμε εδαφιαία μετάνοια, μας ευλόγησε, έβαλε το χέρι του στο κεφάλι μου και άρχισε να ψάλλη το απολυτί­κιο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου: “Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας…”. Ύστερα κάθησε κάτω στην πρασιά και μας είπε να κάνουμε το ίδιο. Εμείς όμως γονατίσαμε μπροστά του και ακούγαμε τη διδασκαλία του. Μας μίλησε για τη μέλλουσα ζωή, για τη ζωή των αγίων, για τη σκέπη, την προστασία και τη μέριμνα της Θεοτό­κου για μας τους αμαρτωλούς. Μας είπε επίσης τι είναι απαραίτητο να φροντίζουμε για την αιωνιότητα. Η συζήτησις διήρκεσε μία ώρα. Η ώρα όμως αυτή δεν μπορεί να συγκριθή με ολόκληρη την προηγούμενη ζωή μου. Ένοιωθα στην καρδιά μου μία ανεξήγητη και ουράνια γλυκύτητα, που μόνο ο Θεός γνωρίζει πως ξεχύθηκε εκεί…

Τίποτε πάνω στη γη δεν ήταν όμοιό της. Και σήμερα ακόμη, όταν τη θυμάμαι, πλημμυρίζουν τα μάτια μου από δάκρυα κατανύξεως και ευφραίνεται όλη η ύπαρξίς μου. Μέχρι τότε, παρ’ όλο που δεν ήμουν άπιστος, η πίστις μου ο­μως δεν ήταν θερμή. Στα πνευματικά ήμουν αδιάφορος.

Ο πατήρ Σεραφείμ όμως με έκανε για πρώτη φορά να νοιώσω τον παντοδυ­ναμο Κύριο, την ανεξάντλητη ευσπλαγχνία και τελειότητά Του.

“Ως τότε η ψυχή μου ήταν ψυχρή και μου άρεσε να λογοπαίζω με άθεα λόγια. Γι’ αυτό ο Κύριος είχε επιτρέψει να με κυρίευση το ρυπαρό πνεύμα της βλασφημίας. Με πολιορκούσαν υβριστικοί λο­γισμοί επί τρία χρόνια, ιδιαιτέρως την ώρα της προσευχής μέσα στον ναό, και περισσότερο όταν προσευχόμουν στην Υπεραγία Θεοτόκο. Σκεπτόμουν πάνω στην απόγνωσί μου ότι κανένα γήινο κολαστήριο δεν έφθανε για να με τιμωρήση. Μόνο τα βασανιστή­ρια στον άδη μπορούσαν να με τιμωρήσουν αντάξια για τη βλασφη­μία μου.

Ο πατήρ Σεραφείμ όμως με ηρέμησε. “Μη φοβάσαι, μου είπε, αυτή τη νοερά ταραχή. Πρόκειται για φθονερή ενέργεια του εχθρού. Όσους βλάσφημους και ρυπαρούς λογισμούς κι αν παρεμ­βάλει ο πειρασμός, εσύ να συνεχίζης άφοβα την προσευχή σου”. Από τότε άρχισε σιγά σιγά να υποχωρή αυτός ο πειρασμός, και σ’ ένα μήνα εξαφανίσθηκε».

Από το βιβλίο «Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ, Για τους βλάσφημους λογισμούς 

Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_Sf.-Serafim-de-Sarov_33139896.bvhjq1ymmvΑν αιχμαλωτισθείς την ώρα της προσευχής από λογισμούς, ταπεινώσου και ζήτησε συγχώρηση λέγοντας: «Αμάρτησα, Κύριε, με τον λόγο, τον νου, την πράξη και με όλες μου τις αισθήσεις» («Ήμαρτον, Κύριε, εν λόγω, εν έργω, κατά νουν και διάνοια και εν πάσαις μου ταις αισθήσεσιν»).

Πρέπει να επικαλούμαστε πάντα τον Κύριο με ταπείνωση και να προσευχόμαστε να μην επιτρέψει να πειρασθούμε πάνω από τη δύναμη μας, αλλά να μας ελευθερώσει από τον πονηρό.

Δίχως την βοήθεια του Θεού, είπε ο π. Σεραφείμ, είναι αδύνατον να σωθεί κανείς. Όταν ο Κύριος αφήνει έναν άνθρωπο στον εαυτό του, τότε ο διάβολος είναι έτοιμος να τον συνθλίψει, όπως μια μυλόπετρα συνθλίβει τον κόκκο του σιταριού.

«Η μητέρα του Θεού καλείται ‘έρκος των διαβόλων’, γιατί δεν είναι δυνατό ο διάβολος να καταστρέψει έναν άνθρωπο, εφόσον ο άνθρωπος αυτός καταφεύγει στη βοήθεια της Μητέρας του Θεού».

Να προσεύχεσθε αδιάκοπα. Να ευχαριστείτε τον Θεό για τα πάντα. Νάστε πάντα χαρούμενες. Μην αφήσετε να κυριευθήτε από πνεύμα απογοητεύσεως.

Όλη η τέχνη είναι αυτή ακριβώς. Είτε περπατάς, είτε κάθεσαι, είτε στέκεσαι, είτε εργάζεσαι, είτε βρίσκεσαι στην εκκλησία, άσε την προσευχή αυτή να γλιστράη πάντα στα χείλη σου: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό!!». Με την προσευχή αυτή στην καρδιά σου θα βρης εσωτερική ειρήνη και γαλήνη σώματος και ψυχής.

Ο όσιος Σεραφείμ με εντολή της Βασίλισσας των Ουρανών έδωσε νέο, πιο ελαφρύ Τυπικό στα πνευματικά του τέκνα, τις αδελφές της Μονής Ντιβέγιεβο, γνωρίζοντας πόσο δύσκολο είναι να σωθούν οι χριστιανοί των εσχάτων χρόνων. Στους απλούς ανθρώπους ο όσιος Σεραφείμ έδινε αυτόν τον κανόνα:
«Σήκω από τον ύπνο, στάσου μπροστά στις εικόνες και με θερμή καρδιακή πίστη πες: «Βασιλεύ Ουράνιε» μια φορά, τρεις φορές το «Πάτερ ημών» προς τιμήν της Αγίας Τριάδος, υστέρα το «Θεοτόκε Παρθένε» τρεις φορές και μια φορά το «Πιστεύω».
Αυτές οι προσευχές, όπως εξηγούσε ο όσιος Σεραφείμ, είναι η βάση του χριστιανισμού. Η πρώτη, ως προσευχή δοσμένη από τον ίδιο τον Θεό ως πρότυπο όλων των προσευχών. Η δεύτερη προσφέρθηκε από τον ουρανό διά του Αρχαγγέλου Γαβριήλ στην Παρθένο Μαρία, την μητέρα του Θεού. – Αυτός ο κανόνας ονομάζεται «κανόνας του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ».


Θάξιζε να αγωνίζεται κανείς χίλια χρόνια για να δη αυτή την ομορφιά του θείου Προσώπου για μια στιγμή μόνο. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Άγιο Μανδήλιο-Βαρτζια-Γεωργια_Спас Нерукотво́рный-чудотворный-Мандилио́н Вардзиа, Грузия _The Holy Face Christ, Mandylion-Vardzia-Georgia- ვარძიაGr2004_36

Εν τω φωτί της δόξης του προσώπου Σου Κύριε πορευσόμεθα και εν τω ονόματί Σου αγαλλιασόμεθα εις τον αιώνα.

Ανάμνησις της εισόδου της αχειροτεύκτου μορφής του Κυρίου εκ της Εδεσσηνών πόλεως εις την βασιλίδα δηλ. του Αγίου Μανδηλίου και
Του Αγίου Κεραμίου εκ της Εδέσσης

Εορτάζει στις 16 Αυγούστου

Θάξιζε να αγωνίζεται κανείς χίλια χρόνια για να δη αυτή την ομορφιά για μια στιγμή μόνο. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ύστερα από το μακρινό ταξίδι στην Αυστραλία, ο Όσιος ένιωθε έντονη την ανάγκη να κλεισθή στο κελλί του. Είπε: «Τόση γλυκύτητα νιώθω μέσα στο κελλί, που δεν πηγαίνω ούτε δίπλα στο εκκλησάκι, ούτε έχω όρεξη να βγω έξω, για να χαρώ την λιακάδα και την όμορφη φύση· διότι μέσα στο κελλί ζη κανείς τον Παράδεισο και τρέφεται ουράνια».

Διηγήθηκε ο Γέροντας στον ιερομόναχο Γ.: «Ένιωθα κάποια δυσκολία να προσευχηθώ στον Χριστό. Την Παναγία την έχω σαν μάννα. Την αγία Ευφημία το ίδιο. Την φωνάζω: «αγία Ευφημούλα μου».
Στον Χριστό ένιωθα δύσκολα. Την εικόνα Του με φόβο την φιλούσα.

Και όταν την ώρα που έλεγα την ευχή έφευγε καμμιά φορά ο νους μου από τον Χριστό, δεν στενοχωριόμουνα. «Ποιός είμαι εγώ, για νάχω συνέχεια τον νου μου στον Χριστό», σκεπτόμουν.

Άγιο Μανδήλιο_Спас Нерукотво́рный-чудотворный Мандилио́н _The Holy Face, Mandylion2015-05-08 12.55.07 - CopyΣε επιστολή του στις αρχές Μαΐου του 1977 έγραψε: «Καταλαβαίνω την μεγάλη αγάπη του Θεού που λυγίζει σκληρά κόκκαλα, φωτίζει τον εξωτερικό άνθρωπο και αλλοιώνει τον εσωτερικό. Και τότε ο άνθρωπος προσκυνάει με ευλάβεια όχι μόνον τον Θεό και τους Αγίους αλλά και τις εικόνες του Θεού και όλα τα δημιουργήματα –μεγάλα ή μικρά, πολύτιμα ή ασήμαντα, πετραδάκια ή ξυλάκια. Τα παίρνει όλα με ευλάβεια, τα ασπάζεται σαν ευλογία από τον Δημιουργό του».

Στις 25 Μαΐου (π. η.) το βράδυ, παραμονή του Αποστόλου Κάρπου, ο Όσιος αισθανόταν τον εαυτό του σε μία πνευματική κατάσταση «διαφορετική, ανεξήγητη», όπως είπε. Έκανε την συνηθισμένη του αγρυπνία και ύστερα, επειδή ένιωθε ανάλαφρος και δεν τον έπιανε ύπνος, άρχισε να γράφει κάποια περιστατικά από την ζωή του παπα-Τύχωνα. Είχε γράψει αρκετές σελίδες, και η ανεξήγητη εκείνη κατάσταση συνεχιζόταν όλο και πιο έντονη. Ξημέρωνε πιά, αλλά δεν ένιωθε την ανάγκη να κοιμηθή. Σταμάτησε λοιπόν να γράφει και έλεγε την ευχή.

Ξαφνικά, κατά τις 5:30 το πρωί, σαν να τράβηξε κάποιος μία κουρτίνα, έφυγε ο δυτικός τοίχος του κελλιού του, και σε απόσταση 5-6 μέτρων εμφανίσθηκε ο Χριστός μέσα σε πολύ φως, όπως εικονίζεται προσευχόμενος στον κήπο της Γεθσημανή. Έγραψε ο Όσιος: «Έλαμπε το πρόσωπό Του, και με την γλυκειά Του όψη σε διέλυε. Φυσικά δεν μπορούσα να υπολογίσω τον χρόνο, ένα ή δύο λεπτά, και Τον έχασα. Τον έβλεπα με τα μάτια της ψυχής, γιατί, όπως είδα, τα μάτια του σώματος σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι άχρηστα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η λαμπερή εκείνη όψη Του με την γλυκειά εκείνη θεία ωραιότητα. «Ο ωραιότατος κάλλει παρά τους υιούς των ανθρώπων», όπως λέει ένας Ψαλμός. Και εκείνο που δεν μπορώ να χωρέσω στον νού μου είναι πως τόλμησαν άνθρωποι να φερθούν τόσο απάνθρωπα στον Θεάνθρωπο Ιησού που και ως άνθρωπος ήτο αναμάρτητος και η γλυκειά Του όψη με την πολλή Του καλωσύνη έλειωνε και πέτρες!!! Επίσης δεν μπορώ να εξηγήσω τι Τον έκανε τον Χριστό να παρουσιασθή, ενώ δεν βλέπω τίποτε το καλό στον εαυτό μου, εκτός από πάθη και αμαρτίες. Νομίζω ότι αξίζει να κάνει κανείς, εάν μπορούσε, όλους τους αγώνας που έκαναν όλοι οι ασκητές από τον 1ον αιώνα μέχρι τον 20ον, για να Τον ιδή όχι για πάντα στον Παράδεισο, αλλά έστω για ένα λεπτό. Εγώ ο ταλαίπωρος που Τον είδα δύο λεπτά περίπου, όσο και να αγωνισθώ σ’ όλην την ζωή μου, δεν μπορώ να εξοφλήσω. Ο Θεός να με ελεήσει. Εύχεσθε».

Άγιο Μανδήλιο_Спас Нерукотво́рный-чудотворный Мандилио́н _The Holy Face of Edessa, Mandylion 2213Την επιστολή αυτή ο Όσιος αναγκάσθηκε κατά κάποιον τρόπο να την γράψει, διότι λίγες μέρες μετά το θείο γεγονός, έλαβε από το Ησυχαστήριο το σημείωμα μίας αδελφής που έλεγε: «26 Μαίου, 5:30 η ώρα το πρωί, τα υπόλοιπα θα μας τα πήτε εσείς». Όταν όμως κάποια άλλη αδελφη του ζήτησε να γράψει και σε εκείνη το θείο γεγονός, απάντησε: «Το Γεγονός με την Αγία Ευφημία προσπαθώ να μην το ξεχνώ. Αντιθέτως το Γεγονός με τον Χριστό προσπαθώ να το ξεχάσω και ήδη το ξέχασα τελείως, γιατί το θεωρώ αναίδεια να το θυμάμαι, και έλεγχο και μεγάλο χρέος γι’ αυτήν την Συγκατάβαση. Είναι σαν να έχει κανείς ένα μεγάλο χρέος και να μην μπορή να ξεχρεωθή σ’ όλην του την ζωή, και προσπαθεί τουλάχιστον να το ξεχάσει, για να μην ταλαιπωρήται χωρίς λόγο, μια που δεν μπορεί να κάνει τίποτε».

Την επόμενη φορά που επισκέφθηκε το Ησυχαστήριο, βοήθησε τις αδελφές να αγιογραφήσουν την μορφή του Χριστού, όπως την είχε δεί. Ιδιαίτερα επέμενε να φαίνεται στην έκφραση του θείου Προσώπου η θεία ιλαρότητα και η μεγάλη θεϊκή ευσπλαγχνία. Είπε: «Να μην είναι αυστηρός Κριτής, ώστε ένας πονεμένος ή ακόμη και ένας αμαρτωλός, να μην φοβάται, όταν Τον βλέπει, αλλά να ελπίζει στην ευσπλαγχνία Του και να Τον προσκυνάει ως Θεό».

***

Άγιο Μανδήλιο_Спас Нерукотво́рный-чудотворный Мандилио́н _The Holy Face, MandylionC6F956EFF9AEC1BF773B1F0BEDB_fullsize_distrΣτις 19 Οκτωβρίου του 1978 (π. η.) συνέβη στον Όσιο Παΐσιο ένα θαυμαστό γεγονός. Ήταν βράδυ, και γονατιστός στο κρεββάτι του ξεκίνησε να κάνει το Απόδειπνο με κομποσχοίνι. Στο προσκέφαλό του είχε ακουμπισμένη και μία χάρτινη εικόνα του Χριστού, εκτύπωση της αγιογραφίας που είχαν κάνει οι αδελφές με την καθοδήγησή του. Μόλις λοιπόν άρχισε το κομποσχοίνι, η εικόνα αυτή άρχισε να αστράφτει! Την πήρε και την ασπαζόταν με πολλή ευλάβεια και, καθώς την ασπαζόταν, πάλι αστραποβολούσε. Το ίδιο γινόταν και όταν την άγγιζε στο σημείο όπου ο Χριστός κρατάει το Ευαγγέλιο.
Το βράδυ εκείνο φιλοξενούσε έναν μοναχό, που την ίδια ώρα έκανε και αυτός το Απόδειπνο στο εκκλησάκι. Τον φώναξε, και είδε και εκείνος τις θείες αστραπές που έβγαιναν από την εικόνα. Του είπε: «Χάιδεψέ την και εσύ», αλλά εκείνος σαστισμένος την πίεζε με δύναμη. Του είπε: «Δεν γίνεται με το πάτημα, χάιδεψέ την απαλά». Την άγγιξε απαλά, και αμέσως βγήκε φως· το χέρι του φαινόταν διάφανο, όπως φαίνονται τα δάχτυλα, όταν πίσω τους υπάρχει δυνατό φως. Στην συνέχεια το θαυμαστό αυτό γεγονός επαναλαμβανόταν, κάθε φορά που ο Όσιος άγγιζε ή ασπαζόταν την εικόνα. Αυτό το είδαν και το μαρτυρούν και άλλοι μοναχοί. Για να μην γίνει όμως ευρύτερα γνωστό και το εκμεταλλευθή ο διάβολος, ο Γέροντας έδωσε την εικόνα ευλογία σε κάποιον. Ο Όσιος Παΐσιος, «τω φωτί της διακρίσεως περιλαμπόμενος», προτίμησε να στερηθή την φωτοβολούσα εικόνα.

Το Άγιο Μανδήλιο και το Άγιο Κεράμιο του Κυρίου
https://iconandlight.wordpress.com/2016/08/15/14364/

Θεού Θέα Θείον Θαύμα , Tο ‘Αγιον Μανδήλιον
https://iconandlight.wordpress.com/2015/08/15/%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CF%8D-%CE%B8%CE%AD%CE%B1-%CE%B8%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CE%BD-%CE%B8%CE%B1%CF%8D%CE%BC%CE%B1-t%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CE%B9%CE%BF/

***

Απολυτίκιον του Αγίου Μανδηλίου του Χριστού. Ήχος β’.

Την άχραντον Εικόνα σου προσκυνούμεν Αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρησιν, των πταισμάτων ημών, Χριστέ ο Θεός, βουλήσει γαρ ηυδόκησας σαρκί, ανελθείν εν τω Σταυρώ, ίνα ρύση ους έπλασας, εκ της δουλείας του εχθρού, όθεν ευχαρίστως βοώμέν σοι. Χαράς επλήρωσας τα πάντα, ο Σωτήρ ημών, παραγενόμενος εις το σώσαι τον κόσμον.

Ωδή δ’. Χριστός μου δύναμις.

Γλυκύ μεν ήλιος, αυγάζων όμμασι, γλυκυτέρα δε όψις η Ση Χριστέ, του αφομοιώματος, ότι ο μεν τα αισθητά, αύτη δε τα νοητά φωταυγεί.

Ωδή ς’. Συνεσχέθη.

Ωραιώθης κάλλει παρά πάντας, Σώτερ, τους υιούς των βροτών· καν γαρ ουκ είδος είχες, ουδέ κάλλος εν καιρώ του πάθους, αλλά τω όντι πάντα κατεφώτιζες και δηλοί Σου της μορφής η θέα, ης το ομοίωμα, ράκει εκτυπωθέν, ώσπερ θησαυρός ημίν δεδώρηται.

Ο Κύριος όπως τον “είδε” ο Γέρων Παίσιος-eeea3-christ (1)


Η Κοίμηση της Θεοτόκου, Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh)

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_72895. bΜονή της Χώρα, Κωνσταντινούπολη

Κοίμησις της Θεοτόκου

Εορτάζει στις 15 Αυγούστου

Η Κοίμηση της Θεοτόκου
Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh)

Σήμερα γιορτάζει η Εκκλησία μας. Στεκόμαστε όλοι τώρα μπροστά στο ένα και μοναδικό θυσιαστήριο όπου είναι ενθρονισμένος ο Θεός μας. Όπως το λένε όμως οι Γραφές ο Θεός αναπαύεται και στους άγιους Του, όχι μόνο σε άγιες περιοχές αλλά και στις καρδιές και το μυαλό όλων των αγίων οι οποίοι έχουν πετύχει την κάθαρση με τον αγώνα τους και με τη βοήθεια της χάρης του Θεού.

Σήμερα γιορτάζουμε την Κοίμηση της μεγαλύτερης απ’ όλους τους αγίους, της Μητέρας του Θεού που ενώ κοιμήθηκε με τον ύπνο της γης παρέμεινε ζωντανή με τη ζωή την οποία είχε στα βάθη του είναι της• έμεινε ζωντανή στην ψυχή της η οποία ανέβηκε στο θρόνο του Θεού, ζωντανή και στο αναστημένο σώμα της, έτσι όπως στέκεται και τώρα μπροστά Του προσευχόμενη για μας. Η Παναγία είναι αληθινά ο θρόνος της Χάρης• ο ζωντανός Θεός την έκανε κατοικητήριό Του κι έζησε μέσα στη μήτρα της σαν πάνω στο θρόνο της δόξας Του. Με πόση ευγνωμοσύνη και θαυμασμό δεν τη σκεφτόμαστε σαν την πηγή της Ζωής, σαν τη ζωοδόχο πηγή όπως την αποκαλεί η Εκκλησία και την τιμά σε μια συγκεκριμένη εικόνα. Η ζωοδόχος πηγή τελειώνει σήμερα την επίγεια ζωή της περιβαλλόμενη από τη στοργική και θλιμμένη αγάπη ολόκληρης της Εκκλησίας.

Τι αφήνει όμως πίσω της σ’ εμάς; Μόνο μιάν εντολή κι ένα λαμπρό υπόδειγμα. Η εντολή περικλείεται στα λόγια τα οποία είχε πει στους υπηρέτες του γάμου της Κανά στην Γαλιλαία: «ο,τι αν λέγη υμίν, ποιήσατε» (Ιω. 2.5). Εκείνοι υπάκουσαν και τα νερά του καθαρισμού έγιναν ο καλός οίνος της Βασιλείας του Θεού. Την εντολή αυτή την αφήνει στον καθένα μας– ας κατανοήσει ο καθένας μας το λόγο του Χριστού, ας τον ακούσει προσεκτικά, κι ας μην ακούσει απλώς αλλά ας τον εφαρμόσει κιόλας• τότε αυτό που είναι γήινο θα έχει γίνει ουράνιο, αιώνιο, μεταμορφωμένο και δοξασμένο.
Η Παναγία μας έχει αφήσει κι ένα παράδειγμα. Το Ευαγγέλιο μας λέει ότι συντηρούσε τον κάθε λόγο για το Χριστό -και οπωσδήποτε και την κάθε λέξη την οποία πρόφερε ο Χριστός – στην καρδιά της σαν θησαυρό, σαν το πιο πολύτιμο απόκτημά της. (Λκ.2.19 και 51). Ας μάθουμε κι εμείς να ακούμε με τον τρόπο αυτό, να ακούμε με αγάπη και ευλάβεια, να δίνουμε προσοχή στην κάθε μια λέξη του Σωτήρα. Το Ευαγγέλιο μας λέει πολλά πράγματα όμως η καρδιά του καθενός από μας ανταποκρίνεται κάποτε στο ένα και κάποτε στο άλλο- ο λόγος ο οποίος βρίσκει απήχηση στη δική σας καρδιά ή τη δική μου είναι λόγος τον οποίο ο Σωτήρας Χριστός απευθύνει προσωπικά σ’ εσάς ή σ’ εμένα. Τέτοια λόγια οφείλουμε να τα συντηρούμε σαν οδό ζωής, σαν σημεία επαφής ανάμεσα σ’ εμάς και το Θεό, σαν σύμβολα της συγγένειας και της στενής μας σχέσης.

Αν μπορούσαμε ν’ ακούμε και να ζούμε με τον τρόπο αυτό, αν μπορούσαμε να συντηρούμε τους λόγους του Χριστού στις καρδιές μας όπως και η οργωμένη γη συγκρατεί το σπόρο, τότε θα μπορούσε να εκπληρωθεί και για μας αυτό το οποίο προφήτευσε η Ελισάβετ για την Παναγία όταν εκείνη είχε πάει να την επισκεφθεί: «Μακαρία η πιστεύσασα ότι έσται τελείωσις τοις λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου» (Λκ. 1.45).

Είθε αυτό να συμβεί και σ’ εμάς! Ας είναι η Παναγία το παράδειγμά μας. Ας δεχτούμε τη μοναδική εντολή της, διότι μόνο τότε η δοξολογία την οποία της προσφέρουμε στον άγιο αυτό ναό ο οποίος της έχει δοθεί για κατοικητήριο θα είναι αυθεντική. Θα μπορούμε τότε σ’ εκείνην, μέσω της ίδιας, να λατρεύουμε το Θεό «πνεύματι και αληθεία».
Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh, Ημέρα Κυρίου, εκδόσεις Ακρίτας1987

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_9128203

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Το καλό είναι που δεν μας εγκαταλείπει ο Θεός. Ο Καλός Θεός τον σημερινό κόσμο τον φυλάει με τα δύο Του χέρια, παλιότερα μόνο με το ένα. Σήμερα, μέσα στους τόσους κινδύνους πού ζει ο άνθρωπος, ο Θεός τον φυλάει όπως η μάνα το μικρό παιδί, όταν αρχίζει να περιπατάει. Τώρα μας βοηθούν πιο πολύ ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε… Πόσο μισεί ο διάβολος το ανθρώπινο γένος και θέλει να το εξαφανίση! Και εμείς ξεχνούμε με ποιόν παλεύουμε. Να ξέρατε πόσες φορές ο διάβολος τύλιξε την γη με την ουρά του ,για να την καταστρέψη! Δεν τον αφήνει όμως ο Θεός∙ του χαλάει τα σχέδια. Και το κακό που πάει να κάνη το ταγκαλάκι, ο Θεός το αξιοποιεί και βγάζει μεγάλο καλό. Ο διάβολος τώρα οργώνει, ο Χριστός όμως θα σπείρη τελικά.

Πρέπει να αφήσουμε εν λευκώ τον εαυτό μας και το μέλλον μας στη Θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα, και ο Θεός θα μας φροντίσειΝα έχουµε απόλυτη εµπιστοσύνη.
Ας αναθέσουμε τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, την οικογένειά μας, την ζωή μας ολόκληρη στον Χριστό ο οποίος σαν Θεός που είναι μπορεί να μας περάσει μέσα από την φωτιά και την τρικυμία χωρίς να πάθουμε το παραμικρό.

Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα: Η Αχειροποίητη Εικόνα της Γεθσημανής
https://iconandlight.wordpress.com/2017/08/22/14320/

Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα «Μην ανησυχής, εγώ θα σε βοηθήσω· ο Υιός μου είναι Βασιλιάς. Θα περάσετε δύσκολες ημέρες»,
https://iconandlight.wordpress.com/2016/08/13/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%B7-%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%BC%CE%AF%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%B1-%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CF%83%CF%85/

Έκανα νηστεία και προσευχή για τα επερχόμενα δεινά… Η Παναγία ήρθε και μου έδωσε αυτό το σταφύλι και τον άρτο. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/08/10/%CE%AD%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B1-%CE%BD%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%AE-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%B5%CF%81/

Απολυτίκιον της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, Ήχος Α’.

Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε μετέστης προς την ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών.

Ο Οίκος
Τείχισόν μου τας φρένας Σωτήρ μου· το γαρ τείχος του κόσμου ανυμνήσαι τολμώ, την άχραντον Μητέρα σου, εν πύργω ρημάτων ενίσχυσόν με, και εν βάρεσιν εννοιών οχύρωσόν με· συ γαρ βοάς των αιτούντων πιστώς τας αιτήσεις πληρούν. Συ ούν μοι δώρησαι γλώτταν, προφοράν, και λογισμόν ακαταίσχυντον· πάσα γαρ δόσις ελλάμψεως παρά σου καταπέμπεται φωταγωγέ, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον.

”ΘΕΑΡΧΙΩ ΝΕΥΜΑΤΙ ” 
(Δοξαστικό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, οκτάηχον )

Δόξα… Και νυν… Ήχος α’
Θεαρχίω νεύματι, πάντοθεν οι θεοφόροι Απόστολοι, υπό νεφών μεταρσίως αιρόμενοι.
Ήχος πλ. α’
Καταλαβόντες το πανάχραντον, και ζωαρχικόν σου σκήνος, εξόχως ησπάζοντο.
Ήχος β’
Αι δε υπέρτατοι των ουρανών Δυνάμεις, συν τω οικείω Δεσπότη παραγενόμεναι.
Ήχος πλ. β’
Το θεοδόχον και ακραιφνέστατον σώμα προπέμπουσι, τω δέει κρατούμεναι, υπερκοσμίως δε προώχοντο, και αοράτως εβόων, ταίς ανωτέραις ταξιαρχίαις• ιδού η παντάνασσα θεόπαις παραγέγονεν.
Ήχος γ’
Άρατε πύλας, και ταύτην υπερκοσμίως υποδέξασθε, την του αενάου φωτός Μητέρα.
Ήχος βαρύς
Διά ταύτης γαρ η παγγενής των βροτών σωτηρία γέγονεν, η ατενίζειν ουκ ισχύομεν, και ταύτη άξιον γέρας απονέμειν αδύνατον.
Ήχος δ’
Ταύτης γαρ το υπερβάλλον, υπερέχει πάσαν έννοιαν.
Ήχος πλ. δ’
Διό άχραντε Θεοτόκε, αεί συν ζωηφόρω Βασιλεί, και τόκω ζώσα, πρέσβευε διηνεκώς, περιφρουρήσαι και σώσαι, από πάσης προσβολής εναντίας την νεολαίαν σου• την γαρ σην προστασίαν κεκτήμεθα.
Ήχος α’
Εις τους αιώνας, αγλαοφανώς μακαρίζοντες.

ΘΕΑΡΧΙΩ ΝΕΥΜΑΤΙ ΧΟΡΩΔΙΑ ΣΤΑΝΙΤΣΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ


Παναγία, η Φιλόστοργη Μητέρα µας, Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_14828497

Ευαγγελισμός της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου

Η Κοίμηση της Θεοτόκου εορταζόταν αρχικά στις 13 Αυγούστου και από το 460 μ.Χ. στις 15 Αυγούστου.

Παναγία, η Φιλόστοργη Μητέρα µας
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Πείτε µας, Γέροντα, κάτι για την Παναγία.

– Τι να σας πω; Με φέρνετε σε πολύ δύσκολη θέση. Για να µιλήση κανείς για την Παναγία, πρέπει να την ζήση.

– Γέροντα, και το όνοµα της Παναγίας έχει δύναµη πνευµατική, όπως το όνοµα του Χριστού;

– Ναι. Όποιος έχει πολλή ευλάβεια στην Παναγία, ακούει το όνοµα Της και αλλοιώνεται. Ή, αν το βρη κάπου γραµµένο, το ασπάζεται µε ευλάβεια και σκιρτάει η καρδιά του. Μπορεί να κάνη ολόκληρη Ακολουθία µε έναν συνεχή ασπασµό στο όνοµα της Παναγίας. Και όταν προσκυνά την εικόνα Της, δεν έχει την αίσθηση ότι είναι εικόνα, αλλά ότι είναι η ίδια η Παναγία, και πέφτει κάτω λειωµένος, διαλυµένος από την αγάπη Της.

– Γέροντα, να µας λέγατε κάτι από το προσκύνηµά σας στην Παναγία της Τήνου.

– Τι να πω; Μια τόσο µικρή εικόνα κι έχει τόση Χάρη! Δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από κοντά της. Παραµέρισα λίγο, για να µην εµποδίζω τους άλλους που ήθελαν να προσκυνήσουν.

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_ceb1cf80cebf-cf84ceb7cebd-cebacebfceb9cebcceb7cf83

– Μερικοί, Γέροντα, σκανδαλίζονται από τα πολλά αφιερώµατα που έχουν οι θαυµατουργές εικόνες της Παναγίας.

– Να σας πω τι έπαθε µια φορά ένας πολύ απλός και ευλαβής προσκυνητής. Πήγε στην Μονή Ιβήρων και προσκύνησε την Παναγία την Πορταίτισσα. Εκεί η εικόνα είναι γεµάτη φλουριά. Στον γυρισµό, πηγαίνοντας για την Μονή Σταυρονικήτα, µπήκε σε λογισµούς. «Παναγία µου, είπε, εγώ ήθελα να Σε δω αλλιώς απλή, όχι µε φλουριά». Τι παθαίνει εν τω µεταξύ; Τον έπιασε ένας πόνος δυνατός, ζαλίστηκε και έµεινε εκεί, στην µέση του δροµου. Άρχισε λοιπόν να ζητάη βοήθεια από την Παναγία: «Παναγία µου, έλεγε, κάνε µε καλά και θα σου φέρω δύο φλουριά!». Τότε του παρουσιάσθηκε η Παναγία και του είπε: «Έτσι µου τα έφεραν τα φλουριά. Μήπως εγώ τα ζήτησα; Μήπως τα ήθελα εγώ;». Και αµέσως ο πόνος σταµάτησε. Βλέπετε, επειδή είχε καλή διάθεση, πολλή πίστη, τον βοήθησε η Παναγία.

Παναγια Πορταιτισσα_Icon-of-The-Mother-of-God-of-Iveron-Panagia-Portraitissai4 (1)issaΕγώ µερικές φορές εκεί στο Καλύβι, όταν θέλω να προσευχηθώ στην Παναγία, σκέφτοµαι: «πως να πάω µε άδεια χέρια να την παρακαλέσω;». Κόβω λίγα αγριολούλουδα, τα πηγαίνω στην εικόνα Της και λέω: «Παναγία µου, πάρε αυτά τα λουλούδια από το Περιβόλι Σου». Πριν πάω στο Άγιον Όρος, άκουγα να λένε ότι είναι «το Περιβόλι της Παναγίας» και περίµενα να δω λουλούδια, δένδρα οπωροφόρα κ.λπ. Όταν πήγα και είδα άγριες καστανιές, κουµαριές, κατάλαβα ότι είναι πνευµατικό το Περιβόλι της Παναγίας. Αργότερα ένιωσα µέσα σε αυτό και την παρουσία Της.

 – Πως θα αισθανθώ, Γέροντα, την παρουσία της Παναγίας, για να µου θερµάνη την καρδιά;

– Μια που φέρεις το όνοµα της Μεγάλης Μητέρας του Χριστού και κατά χάριν Μητέρας όλων των ανθρώπων, να την επικαλήσαι συνέχεια: «Παναγία µου, να λες, Εσύ που καταδέχτηκες να έχω το όνομά Σου, βοήθησέ µε να ζήσω, όπως είναι ευάρεστο σ᾽ Εσένα. Άλλοι µόνον το όνοµα Σου ακούνε και συγκινούνται, κι εγώ τι κάνω;». Εύχοµαι η Παναγία να µένη συνέχεια κοντά σου και να σε σκεπάζη σαν το κλωσσοπούλι κάτω από τα Αγγελικά φτερά Της.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, «ΛΟΓΟΙ, τομ. Ϛ´, Περί Προσευχής» εκδ. Ι. Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σελ. 83-85

Ευαγγελισμός της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/08/13/19052/

Σήμερα ζούμε σε χρόνια Αποκαλύψεως. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/02/26/%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CE%B5-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%88%CE%B5%CF%89%CF%82-%CE%AC%CE%B3/

ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
https://www.youtube.com/watch?v=7H5uVvkAIFI


Η ασεβής ειρήνη αποτελεί το λίκνο του πολέμου. Η νίκη στο μελλοντικό πόλεμο εξαρτάται από τη μετάνοια. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

πολεμος 64d28f7258dc6e23f0a39c05cb201d552

Ποιές είναι οι αιτίες του μελλοντικού πολέμου
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

EΠΕΙΔΗ ΞΕΦΥΛΛΙΣΑΜΕ όλες τις σελίδες της Αγίας Γραφής στις όποιες περιγράφεται η μοναδική ακριβής φιλοσοφία του πολέμου και επειδή υπό το φως αυτής της Αγίας Γραφής είδαμε και την όψη και την ανάποδη μερικών σύγχρονων πολέμων, μόλις τώρα, στρατηγέ, είναι δυνατό να απαντηθεί το ερώτημα σας: ποιές είναι οι αιτίες του μελλοντικού πολέμου;

Από την ποιότητα της ειρήνης εξαρτάται αν θα γίνει ή δεν θα γίνει πόλεμος. Αν η ζωή μας κατά τη διάρκεια της ειρήνης είναι θεοσεβής δε θα γίνει μετά βεβαιότητας πόλεμος. Ώ! μακάρι να είναι έτσι! Η ασεβής ειρήνη αποτελεί το λίκνο του πολέμου. Τα μικρόβια του πολέμου εν καιρώ ειρήνης πολλαπλασιάζονται και αυξάνονται και όταν πολλαπλασιασθούν και αυξηθούν τότε ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος. Είτε οι άνθρωποι το επιθυμούν εκείνη τη στιγμή είτε όχι. Εγώ δε θα προφητεύσω, ότι ο μελλοντικός πόλεμος θα ξεσπάσει με την εκτέλεση κάποιου ιεραπόστολου ή προξένου, ή με την κακόβουλη βύθιση κάποιου πλοίου του γείτονα, ή με οποιοσδήποτε είδους δολοφονία κάποιας προσωπικότητας ή περιουσίας κάποιου λαού.

Μπορεί ο πόλεμος να ξεσπάσει με τέτοια γεγονότα ή με άλλα γεγονότα. Αυτό δε μας ενδιαφέρει. Αυτό δεν είναι διόλου σημαντικό, όταν μιλούμε για τα αίτια ενός πολέμου. Αυτά αποτελούν μόνον αφορμές ή σημάδια για έναν πόλεμο, πού προηγουμένως για αρκετό καιρό κατά την περίοδο ειρήνης λικνιζόταν και όλο λικνιζόταν.

Οι αιτίες του μελλοντικού πολέμου ήδη κληρονομούνται από τον προηγούμενο πόλεμο. Άρχισαν να συσσωρεύονται ήδη από την προηγούμενη συνδιάσκεψη ειρήνης. Σ’ αυτήν τη συνδιάσκεψη είχαν κληθεί πολλές αντιμαχόμενες πλευρές, μόνον πού αυτή δεν προσκλήθηκε ούτε με την προσευχή ούτε με τη δοξολογία εκείνος ο Τρίτος Πανόπτης και Αποφασιστικός παράγοντας, χωρίς Τον οποίο ούτε νικάς, ούτε νικιέσαι. (Γνωρίζουμε ότι μόνον ο πρόεδρος Γουίλσον κατά τη διάρκεια της διάσκεψης ειρήνης κρατούσε την Αγία Γραφή μπροστά του και από καιρό εις καιρό έσκυβε το κεφάλι και σιωπηλά προσευχόταν στο Θεό). Και η συνδιάσκεψη εργάστηκε πολύ δύσκολα και με ένταση. Κατά την περίοδο των πολεμικών δυσκολιών αναφέρονταν στο Θεό και Τον επικαλούντο προς αρωγή. Αλλά μόλις σταμάτησε ο πόλεμος, οι άνθρωποι απομάκρυναν το Θεό από τις εργασίες τους.

Γι’ αυτό και σ’ αυτή τη συνδιάσκεψη περί ειρήνης μιλούσαν λιγότερο για την ειρήνη από ότι για τις αποζημιώσεις του πολέμου. Δεν είχαν την ευλογία του Θεού γι’ αυτό δημιουργήθηκε μία ανίερα ειρήνη στον κόσμο. Γιατί πώς θα μπορούσε να αποκαλεστεί ευλογημένη μία ειρήνη, πού έκανε τον κόσμο εργοστάσιο πολέμου, πού όλες του τις δυνάμεις και το θησαυρό του έθεσε στην ακούραστη υπηρεσία του μελλοντικού πολέμου; Οι σύμμαχοι απαγόρευσαν τους όρους της ειρήνης και οι νικητές μοίρασαν τους θησαυρούς των ηττημένων όπως ήθελαν. Μήπως επωφελήθηκαν από αυτούς τους θησαυρούς;

Απαγόρευσαν στους ηττημένους να τηρούν στρατό και να εξοπλίζονται, ενώ το επέτρεψαν στον εαυτό τους. Γιατί δεν το απαγόρευσαν και οι ίδιοι στον εαυτό τους; Δεν προέβλεψαν ότι μ’ αυτή την απόφαση οι ίδιοι έθεσαν τον εαυτό τους στην πλευρά των ηττημένων. Μα τόσο θησαυρό πού άρπαξαν από τους ηττημένους, μέχρι σήμερα δε δαπάνησαν πουθενά αλλού – ούτε αυτή πρόκειται να δαπανήσουν – παρά μόνο στην αύξηση του στρατού και σε νέες πολεμικές ετοιμασίες. Ανίερος θησαυρός!

Η μεγαλύτερη ευτυχία των ηττημένων λαών βρίσκεται ακριβώς στο ότι είναι δεμένα τα χέρια τους για να μην ξοδέψουν για στρατό και όπλα στο μελλοντικό πόλεμο. Δεν πρέπει να λυπούνται τους θησαυρούς πού έδωσαν στους «νικητές». Καλύτερα να τούς δωρίσουν στους γείτονές τους παρά να τους πετάξουν στο στόμα του Άρη. Η μεγαλύτερη όμως δυστυχία είναι για τους συμμάχους, πού τον λεηλατημένο θησαυρό των εχθρών τους δαπανούν σε πολεμικούς σκοπούς. Για να το πω σε ανθρώπινη γλώσσα: αυτή είναι η εκδίκηση εκείνου του Τρίτου, πού δεν προσκλήθηκε με κανέναν τρόπο στην συνδιάσκεψη ειρήνης. Και αυτό σημαίνει κάνουν μία εργασία χωρίς την ευλογία του Θεού. Πού με τη σειρά του σημαίνει πώς πάλι περιλούζουν με πετρέλαιο την πόλη μόλις η πυρκαγιά έσβησε.

Ανάμεσα σ’ όλες τις αιτίες των μελλοντικών πολέμων, όπως και των πολέμων του παρελθόντος, θεμελιώδης και κύρια αιτία παραμένει ο αθεϊσμός και η αποστασία από το Θεό τον Έναν και Ζώντα. Δεν υπάρχει ειρήνη για τους άθεους λέγει ο Κύριος (Ησ. 48, 22).

Θα αντιληφθήκατε, ότι μιλώ μόνο για τους χριστιανικούς λαούς; Όχι χωρίς λόγο, στρατηγέ. Αυτοί έκαναν τον προηγούμενο Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτοί προετοιμάζουν και τον επόμενο πόλεμο. Τα τελευταία εκατόν πενήντα χρόνια, από τότε πού ξεκίνησε η μάχη ενάντια στο Χριστό στην Ευρώπη, οι λαοί της Ευρώπης έκαναν περισσότερους πολέμους, πολύ περισσότερους απ’ ότι ο υπόλοιπος κόσμος μαζί.

Αυτό είναι το μαστίγιο του Θεού, για να λογικευτούν οι παράλογοι. Όμως οι παράλογοι δε λογικεύτηκαν. Σπεύδουν όλο και πιο κάτω στην καταστροφή. Αυτοί πού ο Θεός επέλεξε να γίνουν το άλας και το φως του κόσμου κατέστησαν άνοστοι και αμαυρώθηκαν. Αν και ακόμα καυχώνται ότι είναι το άλας και το φως, κανείς πια στον κόσμο δεν τους πιστεύει. Ούτε η Ινδία ούτε η Κίνα ούτε η Αφρική δε διακρίνουν πλέον στους λευκούς το άλας και το φως, αλλά δυστυχώς το άνοστο και το σκοτάδι. Από όλα αυτά είναι σαφής η διδαχή:

α. Ότι οι αιτίες του μελλοντικού πολέμου είναι η πτώση από το Θεό και η ειδωλολατρία των χριστιανικών λαών ή των ηγετών τους.

β. Ότι οι αιτίες αυτές είναι ταυτόσημες με τις αιτίες των πολέμων λόγω των οποίων ο Ισραήλ – το άλλοτε άλας και φως του κόσμου – υπέφερε και λόγω των οποίων τελικά κατεστράφη.

γ. Πράγματι, αν αυτές οι αιτίες δεν εξαλειφτούν γρήγορα με τη μετάνοια και την επιστροφή στο Χριστό, η επικείμενη σειρά πολέμων πού θα ακολουθήσει δε θα σημάνει μόνον τον πόλεμο, αλλά και την καταστροφή των χριστιανικών λαών• όχι όμως και του Χριστιανισμού…

ΣΕΡΓΙΟΣ Ραντονεζ_saint Sergius of Radonezh_ Се́ргий Ра́донежский __i4773-icon-middle

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ στο μελλοντικό πόλεμο;
Δεν πρόκειται να νικήσει ούτε ο πιο πολιτισμένος ούτε ο πιο πολυάριθμος ούτε πιο εξοπλισμένος. Αν κάτι είναι σαφές, στρατηγέ, από την πολεμική εμπειρία του κόσμου, είναι αυτό…

Όλοι οι πόλεμοι από την αρχή έως το τέλος της ιστορίας είναι Βιβλικοί δηλαδή τελούν πράγματι υπό τον ζώντα, το δρώντα και παντοδύναμο έλεγχο εκείνου του Τρίτου, Αοράτου Κριτού. Και όλοι τους προέρχονται είτε από την αμαρτία των δύο αντιμαχόμενων πλευρών ή της μιας από αυτές, και σ’ όλους αυτούς ισχύει η Βιβλική αιτιότητα κι όλοι ολοκληρώνονται έτσι όπως αποφασίζει η αιώνια και αλάνθαστη Δικαιοσύνη.

Η παλαιά Ινδία ήταν πιο πολιτισμένη από τις ορδές του Άκμπάρ κι όμως υπέκυψε.
Η Ρώμη ήταν πιο πολιτισμένη από τον Γενσέριχο και τον Αττίλα, όμως ηττήθηκε. Το Βυζάντιο ήταν κατά πολύ περισσότερο πολιτισμένο από τους Τούρκους κι όμως έχασε. Και η Ισπανία ήταν πιο πολιτισμένη από τους Μαυριτανούς κι όμως έπεσε. Πιο πολιτισμένη ήταν η Αγγλία από την Αμερική κι όμως συντρίφτηκε. Πιο πολιτισμένη (με την ευρωπαϊκή έννοια) στην εποχή μας ήταν η Αυστρία από τη Σερβία κι όμως καταστράφηκε. Πολύ μεγαλύτερο στρατό είχε η Ρωσία από την Ιαπωνία κι όμως έχασε το Ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο. Πολύ καλύτερα ήταν εξοπλισμένη η Γερμανία από τη Γαλλία στον Παγκόσμιο Πόλεμο κι όμως υποχώρησε από το Παρίσι, σταμάτησε και τελικά παραδόθηκε.

Αν οι λευκοί άνθρωποι διέθεταν ακόμα υγιή και ξεκάθαρη κρίση θα έβλεπαν μέσα από την εμπειρία των λαών, ότι οι άνθρωποι διαφεντεύουν μόνο τούς σκοπούς των πολέμων, αλλά ποτέ την έκβασή τους. Όταν οι άνθρωποι στοιβάζουν αίτια πολέμου, τότε ο Θεός επιτρέπει τον πόλεμο και αποφασίζει για την έκβασή του.

Ούτε ένα σπουργίτι δεν πέφτει στη γη χωρίς το θέλημα του Πατέρα σας, είπε ο Σωτήρας και ακόμα πρόσθεσε έχει μετρημένες και τις τρίχες της κεφαλής σας (Ματθ. Γ, 29). Όταν λοιπόν δεν μπορεί να πέσει ούτε ένα σπουργίτι χωρίς τη θέληση του Θεού, πώς μπορεί τότε να πέσει ένας λαός ή ένας άνθρωπος στον πόλεμο; Κι όταν κι οι τρίχες της κεφαλής μας είναι αριθμημένες, πώς δεν απαρίθμησε ο Θεός όλους τους δημιουργημένους ανθρώπους; Κι ο δημιουργός των ανθρώπων δεν απαριθμεί τους ανθρώπους μόνο για να γνωρίζει τον αριθμό τους, άσχετα με το ποιος και πώς αυτός ο αριθμός θα σμίκρυνε ή θα αύξανε, αλλά η γνώση Του για τον αριθμό όλων των ανθρώπων σημειώνει ταυτόχρονα και την κρίση Του για την πορεία κάθε ανθρώπου.

Η νίκη στο μελλοντικό πόλεμο εξαρτάται από τη μετάνοια. Εκείνος ο λαός πού θα μετανοήσει νωρίτερα, θα διορθωθεί και θα επικαλεστεί το Θεό, αν καν μπει στον πόλεμο κατά την Πρόνοια του Θεού, θα νικήσει. Και αυτός δεν είναι απαραίτητο να είναι ένας από τους μεγάλους λαούς. Αυτός μπορεί να είναι κι ένας μικρός λαός…
Πόλεμος και βίβλος Άγιου Νικολάου Βελιμίροβιτς των εκδόσεων Παρρησία

Άγιος Παΐσιος : «Θα ‘ρθούνε δύσκολα χρόνια και καλύτερη προετοιμασία είναι η πνευματική ζωή.»
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/12/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%90%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CF%81%CE%B8%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B5-%CE%B4%CF%8D%CF%83%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%B1-%CF%87%CF%81/