iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο Άγιος Απόστολος Ιούδας ο Θαδδαίος και το «άγιο Μανδήλιο»

Ιούδας ο Θαδδαίος_Apostle JudeThaddeus_Иу́да Фадде́й_SNG--O_6189

Άγιος Απόστολος Ιούδας ο Θαδδαίος

Εορτάζει στις 19 Ιουνίου

Ο Άγιος Ιούδας,ονομάζεται ”Ιούδας Ιακώβου”, δηλαδή αδελφός Ιακώβου του αδελφοθέου, στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ονομάζεται Θαδδαίος και Λεββαίος (κεφ. ι΄ 3) που σημαίνει θαρραλέος, ο οποίος έγραψε και την Καθολικήν επιστολή.

Σύμφωνα με την παράδοση, μετά την Ανάληψη του Ιησού Χριστού και τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος ο Απόστολος Ιούδας ο Θαδδαίος έλαβε δύναμη πολλή και σοφία και κήρυξε το Ευαγγέλιο αρχικά στην Συρία και κυρίως στην Έδεσσα, στην Μεσοποταμία, εν συνεχεία στην Παρθία, και τέλος στην Αρμενία. Περατώσας το θείον έργο του ο Απόστολος Ιούδας ο Θαδδαίος επορεύθη στην πόλη Αραρά όπου συνελήφθη από τους απίστους, και οι οποίοι τον εκτέλεσαν δια τοξευμού [με βέλη].

Χαρακτηριστικό παραμένει το θαύμα της ιάσεως του ηγεμόνα της Συρίας Αύγαρου ο οποίος ασθενήσας βαρειά από την νόσον της λέπρας τον εθεράπευσε πλήρως.

Ιούδας ο Θαδδαίος_Apostle JudeThaddeus_Иу́да Фадде́й_NdDDFΟ εκκλησιαστικός ιστορικός Ευσέβιος Καισαρείας και ο Κων/νος Πορφυρογέννητος διασώζουν, ότι ο τοπάρχης Αύγαρος της πόλεως της Εδέσσης, άκουσε ότι στα Ιεροσόλυμα κήρυττε κάποιος που έφερε το όνομα «Ιησούς» και πεθύμησε να πάει στην Iερουσαλήμ, γιά να ιδή τον Kύριον ο οποίος έκανε πολλά θαύματα, προκειμένου να  θεραπεύσει και εκείνον, που υπέφερε από μία ανίατο ασθένεια.Ταλαιπωρούνταν φρικτά από μέλαινα λέπρα σ’  όλο του το σώμα, τον είχε παραμορφώσει τόσο που δεν ήθελε να δεχθή ούτε τους φίλους του από ντροπή. Τον τυραννούσε δε και αρθρίτιδα προκαλώντας του αφόρητους πόνους. Έστειλε επιστολή στον Κύριο με τον γραμματέα του Ανανία, με την οποίαν παρακαλούσε τον Ιησού να έλθη στην Έδεσσα για να τον θεραπεύση, προτείνοντάς Του μάλιστα να μείνη για πάντα κοντά του, αφού, καθώς είχε μάθει, υπήρχαν άνθρωποι που ήθελαν να Του κάνουν κακό. Ο Ανανίας ήθελε να αποτυπώσει την εικόνα του Κυρίου, για να μπορέση ο τοπάρχης της Εδέσσης Άγβαρος, να δη το πρόσωπο του Θεανθρώπου, κάτι που ήταν αδύνατο. Λόγω του πλήθους δεν μπορούσε να τον πλησιάσει, γι αυτό ανέβηκε και κάθησε πάνω σε μια πέτρα και σχεδίαζε την μορφή του Κυρίου, αλλά άλλαζε η έκφρασι Του συνεχώς και δεν μπορούσε να ζωγραφίση το Άγιο Πρόσωπο του. Ο Κύριος όμως, γνωρίζοντας τις καρδιές των ανθρώπων, έστειλε τον Απόστολο Θωμά να καλέση τον Ανανία κοντά Του. Όταν Τον πλησίασε ο Ανανίας, πριν να Του εκθέση τον σκοπό του ερχομού του, του είπε πρώτος ο Ιησούς και την αιτία της παρουσίας του εκεί και το περιεχόμενο της επιστολής του Αβγάρου. Έπειτα, έπλυνε το πρόσωπό Του και όπως το σκούπισε με ένα μανδήλι, η εικόνα Του αποτυπώθηκε σ’  αυτό. Του απαντά δε με δικήν Του επιστολήν ότι δεν μπορεί να πάη στην Έδεσσα, τον καθησυχάζει όμως με την διαβεβαίωση ότι θα του στείλη ένα μαθητή Του για να τον θεραπεύση.

Ο Αύγαρος, όταν έλαβε το «άγιο Μανδήλιο», έπεσε και το προσκύνησε, με πολύ πίστη και πόθο κι αμέσως θεραπεύτηκε από την ασθένεια, εκτός από ένα μέρος του προσώπου του.

Άγιο Μανδήλιο_Спас Нерукотво́рный-чудотворный Мандилио́н _The Holy Face, MandylionC6F956EFF9AEC1BF773B1F0BEDB_fullsize_distr_distrΟ συγγραφεύς Κων. Πορφυρογέννητος αναφέρει και μια δεύτερη παράδοση κατά την μεγάλη στιγμή της αγωνίας του Κυρίου στην Γεσθημανή την νύχτα της Μ. Πέμπτης, που προσευχόταν ολομόναχος κάτω από τις ελιές και ο ιδρώς Του είχε γίνει σαν θρόμβοι αίματος που έπεφταν στη γη (Λουκ. 33,44-45), κάποιος από τους μαθητές Του στον οποίο μίλησε με παράπονο γιατί κοιμόταν και δεν προσευχόταν μαζί Του, σκούπισε το κάθιδρο πρόσωπό Του με ένα μανδήλι και ως εκ θαύματος η μορφή Του αποτυπώθηκε στο ύφασμα. Αυτό το μανδήλιο ο Κύριος το εμπιστεύθηκε στον Θωμά, δίνοντας συγχρόνως την εντολή να σταλή μετά την Ανάληψί Του στον Άβγαρο με τον Απόστολο Θαδδαίο, εκπληρώνοντας έτσι την υπόσχεσι που του είχε δώσει με τον Ανανία.

Μετά την Ανάληψι του Χριστού ο Θωμάς έδωσε στον Θαδδαίο το Άγιον Μανδήλιον και τον έστειλε στον Άβγαρο να τον θεραπεύση. Όταν ο Άβγαρος έμαθε ότι Απόστολος του Χριστού έφθασε στην Έδεσσα, έδωσε εντολή να τον φέρουν αμέσως κοντά του. Καθώς ο Θαδδαίος τον πλησίαζε, ο Άβγαρος είχε την εντύπωση ότι το πρόσωπο του Αποστόλου λαμποκοπούσε όμως αυτό το φως ακτινοβολούσε από το Άγιον Μανδήλιον που κρατούσε. Ο Άβγαρος, γεμάτος έκπληξη από το θαυμαστό γεγονός που έβλεπε «της αστραπτούσης λαμπηδόνος» ξέχασε την ασθένειά του και πετάχτηκε από το κρεβάτι και άρχισε να τρέχη προς τον Θαδδαίο. Στο σημείο αυτό ο συγγραφεύς Κων. Πορφυρογέννητος προσθέτει ότι ο ΄Αβγαρος είδε το φως που είχαν δει οι τρεις Απόστολοι στην Μεταμόρφωσι επάνω στο όρος Θαβώρ (Ματθ. 17,2, Μάρκ. 9,2-8, Λουκ. 9,28-36).

Ιούδας ο Θαδδαίος_Apostle JudeThaddeus_Иу́да Фадде́й_im3445Αφού πήρε ο Άβγαρος από τα χέρια του Αποστόλου το Άγιον Μανδήλιον και το ακούμπησε στο πρόσωπό του και σε όλο του το σώμα, ένιωσε αμέσως να γίνονται καλά τα μέλη του και να φεύγη η λέπρα από πάνω του εκτός από ένα μικρό ίχνος που απόμεινε στο μέτωπό του. Αφού δε άκουσε μετά την διδασκαλία του Αποστόλου για το Πάθος, την Ταφή και την Ανάσταση, καθώς και για την εις Ουρανούς Ανάληψη του Χριστού, Τον ομολόγησε αληθινό Θεό και ζήτησε να βαπτιστή αυτός και όλη η οικογένεια του. Μετά δε την βάπτισί του, ευθύς θεραπεύτηκε και το τελευταίο ίχνος λέπρας που είχε μείνει στο μέτωπό του, όπως του το είχε υποσχεθεί ο Χριστός.

Aπό τότε ο Aύγαρος τιμούσε και σέβονταν με κάθε τρόπο, τον θείο Χαρακτήρα του Kυρίου. Θέλοντας δε να εκφράση την ευγνωμοσύνη του στον Χριστό, κατέστρεψε ένα ειδωλολατρικό άγαλμα που είχε στην είσοδο της πόλεως της Εδέσσης και στην θέσι του τοποθέτησε πάνω σε σανίδα, αφού το ευπρέπισε με χρυσό, το Άγιον Μανδήλιον και επάνω στο χρυσό πλαίσιο εχάραξε την επιγραφή «Xριστέ ο Θεός, ο εις Σε ελπίζων ουκ αποτυγχάνει ποτέ».

Εθέσπισε δε όποιος περνούσε την πύλη να απονέμη τιμή στην εικόνα αυτή και προσκύνησι.

Την Επιστολή του Κυρίου την εντοίχισε στα τείχη της πόλεώς της Εδέσσης, κάνοντάς την «αποτρόποιον» προς φόβον και τρόμον των απίστων εχθρών!

Καθολική Επιστολή Ιούδα:

http://users.sch.gr/aiasgr/Kainh_Diathikh/Epistolh_Iouda/Epistolh_Iouda_kef.1.htm

Απολυτίκιον Αποστόλου Ιούδα  Ήχος γ΄.

Απόστολε Άγιε Ιούδα, πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν παράσχη ταις ψυχαίς ημών.

Ήχος α’. Πανεύφημοι Μαρτυρες

Ιούδα θεόπνευστε ακτίς, του ηλίου γέγονας, του εκ Παρθένου εκλάμψαντος, και κατεφώτισας, ευσεβών καρδίας, και τον επικείμενον, τη κτίσει σκοτασμόν απεδίωξας, και νυν ικέτευε, δωρηθήναι ταις ψυχαίς ημών, την ειρήνην, και το μέγα έλεος.

Ιούδα Απόστολε Χριστού, αστήρ εχρημάτισας, φωταγωγών την υφήλιον, θαυμάτων λάμψεσι· του Τοπάρχου λέπραν, Αυγάρου γαρ ιάτρευσας, σταλείς παρ’ αυτού του Διδασκάλου σου. Και νυν ικέτευε, δωρηθήναι τοις τιμώσί σε, την ειρήνην, ρώσίν τε και έλεος.

Ωδή η’. Σοι τω παντουργώ

Όλην την αυγήν, του Παρακλήτου Μάκαρ, εδέξω φοιτήσασαν, κραυγάζων ένδοξε• Πάντα τα έργα, τον Κύριον υμνείτε, και υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας.

Advertisements


Αββάς Βησσαρίων «περίμενε, φεύγω μαζί σου. Είμαι και εγώ αμαρτωλός…».

Ερημίτης_Hermit_отшельник- еремит_askites_b_gerontiko (1)

Αββάς Βησσαρίων της Αιγύπτου μαθητής του Αγ. Αντωνίου του Μεγάλου και του αββα Μακαρίου του μεγάλου (+5ος αι.)
Αββάς Πιώρ μαθητής του Αγ. Αντωνίου του Μεγάλου (+395)
Αββάς Ιωσήφ της Αιγύπτου μαθητής του Αγ. Αντωνίου του Μεγάλου (+4ος αι.)

Εορτάζουν στις 17 Ιουνίου

Χριστός Ιησούς ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτός ειμι εγώ·” (ο Χριστός Ιησούς ήρθε στον κόσμο να σώσει τους αμαρτωλούς, των οποίων πρώτος είμαι εγώ.) Α Τιμ. 1,16  

Ένας αδελφός αμάρτησε και τον απεμάκρυνε ο πρεσβύτερος από την εκκλησία. Σηκώνεται λοιπόν και ο Αββάς Βησσαρίων και βγήκε μαζί του, λέγοντας: «Κι εγώ αμαρτωλός είμαι».

Διηγήθηκαν οι μαθητές του αββά Βησσαρίωνα ότι ο βίος του ήταν σαν ένα από τα πουλιά που πετούν στον αέρα ή ψάρι που κολυμπάει στη θάλασσα ή ζώο της στεριάς· πέρασε όλη του τη ζωή ατάραχα και αμέριμνα. Δεν είχε καμιά έννοια για σπίτι· Ούτε φάνηκε να τον διακατέχει επιθυμία να βρεθεί σε κάποιον τόπο, ούτε για να χορτάσει τροφή, ούτε να αποκτήσει στέγη, ούτε να ‘χει μαζί του βιβλία… αλλά φάνηκε ολότελα ελεύθερος από τα πάθη του σώματος, τρεφόμενος με την ελπίδα των μελλοντικών αγαθών, και έχοντας ως πνευματικό οχύρωμα την πίστη, υπέμενε καρτερικά πορευόμενος σαν αιχμάλωτος εδώ κι εκεί, διαμένοντας στο ψύχος και χωρίς σκεπάσματα και κατακαιόμενος από τη φλόγα του ήλιου, πάντοτε άστεγος• τριγυρίζοντας σαν περιπλανώμενος σε απόκρημνες ερημιές, και πολλές φορές προτιμώντας να περιφέρεται στην πλατειά ακατοίκητη χώρα της άμμου σαν σε πέλαγος.

Έλεγε ο αββάς Δουλάς ο μαθητής του αββά Βησσαρίωνα -“Ενώ πηγαίναμε προς κάποιο Γέροντα, έφθασε ο ήλιος στη δύση του. Και προσευχήθηκε ο Γέροντας (Βησσαρίων) λέγοντας: “Σε παρακαλώ, Κύριε, ας σταθεί ο ήλιος, έως ότου φθάσω στον δούλο σου”. Και έγινε αυτό που ζήτησε.

Άλλοτε, επειδή του χρειάσθηκε, έκανε προσευχή του και διάβηκε τον ποταμό Χρυσορρόα* με τα πόδια και βγήκε αντίπερα. Εγώ δε, θαυμάζοντας, του έβαλα μετάνοια και του είπα:
– Πώς αισθανόσουν τα πόδια σου καθώς περπατούσες στο νερό; Και είπε ο γέρων:
– Έως τους αστραγάλους αισθανόμουν το νερό. Και το υπόλοιπο ήταν στερεό.
*Νείλος, ποταμός της Αιγύπτου.

Αδελφός πού συγκατοικούσε με αδελφούς ρώτησε τον αββά Βησσαρίωνα: «Τι να κάνω;». Του λέγει ο Γέροντας: «Να σιωπάς και μην κρίνεις τα πράγματα με βάση τον εαυτό σου».

Ο αββάς Βησσαρίων αποθνήσκοντας έλεγε: «Ο μοναχός οφείλει να είναι σαν τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, όλος οφθαλμός».

Ενώ κάποιοι αδελφοί συζητούσαν γενικά για την αγάπη, ο αββάς Ιωσήφ είπε: «Εμείς δεν ξέρουμε τι είναι αγάπη». Και πρόσθεσε: «Ο αββάς Αγάθων είχε ένα μικρό κλαδευτήρι. Μια φορά που τον επισκέφτηκε ένας αδελφός το είδε και το επαίνεσε. Ε, δεν τον άφησε να φύγει, παρά μόνον αφού το πήρε μαζί του».

Ο αββάς Ιωσήφ λέει στον αββά Νισθερώο:
«Τι να κάνω με τη γλώσσα μου, που δεν μπορώ να τη συγκρατήσω;»
Του λέει ο Γέροντας:
«Βρίσκεις ανάπαυση, αν μιλήσεις;»
«Όχι», του απαντά.
Τότε λέει ο Γέροντας: «Αφού δεν έχεις ανάπαυση, γιατί μιλάς; Καλύτερα να σιωπάς και, αν γίνεται συζήτηση, προτιμότερο πολλά να ακούς παρά να λες».

Έγινε κάποτε σύσκεψη στη Σκήτη για κάποιον αδελφό που έσφαλε· και μιλούσαν οι πατέρες. Ο δε αββάς Πίωρ σιωπούσε. Ύστερα δε σηκώθηκε, βγήκε και παίρνοντας ένα σακκί, το γέμισε με άμμο και το φορτώθηκε στον ώμο. Και βάζοντας σε ζεμπιλάκι λίγη άμμο, το φορτώθηκε από εμπρός. Τον ρώτησαν λοιπόν οι πατέρες τι σήμαινε αυτό και λέγει: «Αυτό το σακκί με την πολλή άμμο είναι τα δικά μου φταιξίματα, οπού είναι πολλά. Και τα άφησα από πίσω μου, για να μη κουρασθώ απ’ αυτά και κλάψω. Και να, αυτά τα λίγα του αδελφού μου είναι μπροστά μου και αυτά σκέπτομαι διαρκώς, κρίνοντάς τον. Αλλά δεν πρέπει έτσι να κάνη τινάς. Έπρεπε τα δικά μου να φέρω από εμπρός και γι’ αυτά να γνοιασθώ και να παρακαλώ τον Θεό να μου τα συγχωρήση». Και σηκώθηκαν οι πατέρες και είπαν: «Αληθινά, αυτή είναι η οδός της σωτηρίας».

εργασια_253004.b

Μην φύγεις, είμαι κι’ γώ αμαρτωλός…
π. Λίβυος

Ένας από τους μεγαλύτερους πειρασμούς, είναι η τάση μας να αναλαμβάνουμε τον ρόλο του Θεού στην ζωή των άλλων. Είτε λέγοντας, ότι εμείς θα τους λυτρώσουμε, είτε καταδικάζοντας τους στην κόλαση ως άχρηστους και αμαρτωλούς. Δεν υπάρχει ειδεχθέστερη πράξη, από το να θέλουμε να ορίζουμε την σχέση του Θεού με τους ανθρώπους, μοιράζοντας καταδικαστικές αποφάσεις.

Όταν κάλεσαν τον Αββά Ιωσήφ να ενώσει την φωνή του στην καταδίκη ενός ανθρώπου, αντέδρασε λέγοντας, «και ποιος είμαι εγώ;» Και όταν ένας πρεσβύτερος απέβαλε έναν αδελφό που αμάρτησε από την σκήτη, ο Αββά Βησσαρίων, σηκώθηκε πάνω και φώναξε, «περίμενε, φεύγω και εγώ μαζί σου. Είμαι και εγώ αμαρτωλός…».

Οι άγιοι της εκκλησίας, σε αντίθεση με τους “ευσεβείς” θρησκευόμενους των ημερών μας και όχι μόνο, ήξεραν καλά δύο πράγματα. Πρώτον, ότι ο αμαρτωλός άνθρωπος θέλει αγάπη και κατανόηση. Όχι απαξίωση και μεταφυσική απειλή. Και δεύτερον, ότι όσο σκεπάζεις τα λάθη του αδελφού σου, σκεπάζει ο Θεός και τα δικά σου, δείχνοντας μακροθυμία. Όταν με κακία και αυτοδικαιωτισμό σέρνεις την κουρτίνα ώστε να φανούν οι πληγές του άλλου, αργά ή γρήγορα θα έρθει η στιγμή που θα αποκαλυφθεί και η δική σου τραγική γύμνια. http://plibyos.blogspot.com/2018/03/blog-post.html

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. δ’.

Ταις των δακρύων σου ροαίς, της ερήμου το άγονον εγεώργησας, και τοις εκ βάθους στεναγμοίς , εις εκατόν τους πόνους εκαρποφώρησας• και γέγονας φωστήρ, τη οικουμένη λάμπων τοις θαύμασιν, Βησσαρίων  πατήρ ημών όσιε• πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.


Ο άνθρωπος μπορεί να κάνη την ζωή του παραδεισένια, εάν έχη εμπιστοσύνη στον Θεό. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

«Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. στ΄ 33)
«Μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πίητε» (Ματθ. στ΄ 31)

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Ο άνθρωπος που έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον Θεό χαίρεται τα πάντα.

Παΐσιος ο Αγιορείτης Преподобный старец Паисий Святогорец194883.bΚάποτε βαδίζοντας στον δρόμο ο Γέροντας είδε ένα ωραίο µεγάλο µανιτάρι. «Δόξα τω Θεώ», είπε, «στην επιστροφή θα το κόψω για να περάσω µ᾿ αυτό το βράδυ».
Όταν επέστρεψε κάποιο ζωντανό είχε φάει το µισό µανιτάρι. Δίχως να στενοχωρηθή ευχαρίστησε πάλι τον Θεό: «Δόξα τω Θεώ, τόσο έπρεπε να φάω», σκέφθηκε και το πήρε. Όταν την άλλη µέρα το πρωΐ βγήκε από το Καλύβι του, όλος ο τόπος ήταν γεµάτος µανιτάρια. Και πάλι ευχαρίστησε τον Θεό. «Δόξα τω Θεώ» και για το ένα, και για το µισό και για τα πολλά.

Όταν εµπιστευώµαστε τον εαυτό µας στον Θεό, ο Καλός Θεός µας παρακολουθεί και µας οικονοµάει. Σαν καλός οικονόµος δίνει στον καθένα µας ο,τι του χρειάζεται και µας φροντίζει ακόµη και σε λεπτοµέρειες για τις υλικές ανάγκες µας. Και για να καταλάβουµε την φροντίδα Του, την πρόνοια Του, µας δίνει ακριβώς ο,τι µας χρειάζεται….

Ο Γέροντας είχε μεγάλη πίστη στον Θεό και τελεία εμπιστοσύνη στην θεία πρόνοια, γι᾿ αυτό έλεγε: «Είμαι σίγουρος χίλια τοις εκατό, αν δώσω τώρα σε κάποιον αυτό το πλεκτό, μέχρι να πάω στο Καλύβι μου, ο Θεός θα μου στείλει άλλο. Αλλά στην αρχή, για να μας δοκιμάση, μας αφήνει λίγο και να κρυώσουμε και να αρρωστήσουμε και εκεί χρειάζεται προσοχή. Να μην πη κανείς «Χριστέ μου, εγώ για την αγάπη σου το έδωσα και συ μ᾿ άφησες να αρρωστήσω;».

Η ελπίδα, που «ουδέποτε καταισχύνει», τον συνώδευε σε όλη του την ζωή και περισσότερο στις δυσκολίες. Μέσα στο σκότος και στην ομίχλη μιλούσε για ξαστεριά. «Όλα θα πάνε καλά, με την χάρι του Θεού», έλεγε σε απεγνωσμένες ψυχές. Σε κάποιον που ανησυχούσε για τις εχθρικές επιβουλές εναντίον της Πατρίδος, έδωσε την εξής ελπιδοφόρο απάντηση: «Κι αν μου πούν ότι δεν υπάρχει κανείς Έλληνας, εγώ δεν ανησυχώ. Μπορεί ο Θεός να αναστήση έναν Έλληνα. Φθάνει και ένας». Ακόμη πίστευε: «Και ένας Χριστιανός να μείνη μόνο, ο Χριστός θα κάνει το σχέδιό Του». Όταν άλλοι μιλούσαν για δυσάρεστες μελλοντικές εξελίξεις στο Έθνος και έσπερναν τον φόβο, ο Γέροντας μετέδιδε αισιοδοξία και ελπίδα˙ μιλούσε για αναστημένη Ελλάδα και για ανάκτηση της Αγια-Σοφιάς. «Υπάρχει και Θεός˙ τον Θεό που τον έχεις βάλει;», είπε σε κάποιον κληρικό που έβλεπε το μέλλον της Πατρίδος ζοφερό.

Έλεγε: «Αν δεν είχα εμπιστοσύνη στον Θεό, δεν ξέρω τι θα γινόμουν. Ο άνθρωπος να ενεργή μέχρις ενός σημείου. Μετά ο Θεός. Να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη». Αυτό δεν ήταν για τον Γέροντα μια ακαθόριστη ελπίδα, αλλά χειροπιαστή βεβαιότητα, μαρτυρουμένη μάλιστα με άπειρα παραδείγματα.

Στην ζωή του δοκίμασε πάμπολλες φορές την επέμβαση του Θεού με διαφόρους τρόπους. Ως στρατιώτης είχε ένα Ευαγγέλιο και το χάρισε. Έπειτα ζητούσε να βρη Ευαγγέλιο, να διαβάζη τον λόγο του Θεού. Έστειλαν στην Μονάδα τους τα Χριστούγεννα 200 δέματα, και μόνο στο δικό του υπήρχε Ευαγγέλιο.

ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924-1994) (Ο Ασυρματιστής του Στρατού και του Θεού).

***

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox IconTransfiguration-FullΌσοι αγωνίζονται και συναισθάνονται την αμαρτωλότητα τους και τις ευεργεσίες του Θεού και εμπιστεύονται τον εαυτό τους στην μεγάλη του ευσπλαχνία, ανεβάζουν την ψυχή τους στον Παράδεισο με πολλή σιγουριά και με λιγότερο κόπο σωματικό

Όλο το κακό σήμερα προέρχεται από την απιστία. Παλιά ο κόσμος πίστευε· και ο πιο αδιάφορος είχε μέσα του πίστη. Η κοσμική λογική κλονίζει την πίστη. «Εάν έχητε πίστιν και μη διακριθήτε , πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε », είπε ο Κύριος. Όλη η βάση εκεί είναι. Στην πνευματική ζωή κινούμαστε στο θαύμα. Ένα συν δύο δεν κάνει πάντα τρία· κάνει και πέντε χιλιάδες και ένα εκατομμύριο!

Ο άνθρωπος, αν θέλη να μη βασανίζεται, πρέπει να πιστέψη στο « χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν », που είπε ο Χριστός. Να απελπισθή δηλαδή από τον εαυτό του με την καλή έννοια και να πιστέψη στην δύναμη του Θεού. Όταν κανείς απελπισθή με την καλή έννοια από τον εαυτό του,τότε βρίσκει τον Θεό.

«Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι »… Δεν αφήνουμε το Θεό νοικοκύρη να μας κυβερνάει• γι’ αυτό ταλαιπωρούμαστε. Πρέπει να αφήσουμε εν λευκώ τον εαυτό μας και το μέλλον μας στη Θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα, και ο Θεός θα μας φροντίσει. Να έχουµε απόλυτη εµπιστοσύνη.
Ας αναθέσουμε τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, την οικογένειά μας, την ζωή μας ολόκληρη στον Χριστό ο οποίος σαν Θεός που είναι μπορεί να μας περάσει μέσα από την φωτιά και την τρικυμία χωρίς να πάθουμε το παραμικρό.

Μεγάλο πράγμα η πίστη! Βλέπετε, και ο Απόστολος Πέτρος με την πίστη βάδισε πάνω στα κύματα. Μόλις όμως μπήκε η λογική, άρχισε να βουλιάζη … Με την προσευχή δυναμώνει η πίστη.

Να παρακαλούμε τον Χριστό να μας προσθέση πίστη και να μας την αυξήση. Στον Χριστό τί είπαν οι Απόστολοι; «Πρόσθες ημίν πίστιν» δεν είπαν; Όταν λές «πρόσθες», σημαίνει ότι εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου στον Θεό. 

Δεν φθάνει η πίστη στον Θεό· χρειάζεται και η εμπιστοσύνη στον Θεό. Η εμπιστοσύνη στον Θεό ελκύει την βοήθειά Του. Ο Χριστιανός πιστεύει και εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Θεό μέχρι θανάτου, και τότε βλέπει καθαρά το χέρι του Θεού που τον σώζει…. Αν ο άνθρωπος δεν εμπιστευθή στον Θεό, ώστε να εγκαταλείψη τελείως τον εαυτό του στα χέρια Του, θα βασανίζεται. Μεγάλη υπόθεση να αφήνεται κανείς στα χέρια του Θεού! 

 Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να κάνη την ζωή του παραδεισένια, εάν έχη εμπιστοσύνη στον Θεό, Τον δοξάζη για όλα και δέχεται να τον κυβερνάη σαν καλός Πατέρας. Διαφορετικά, κάνει την ζωή του κόλαση. Είναι μεγάλο πράγμα να νιώθη ο άνθρωπος από τούτη την ζωή ένα μέρος της χαράς του Παραδείσου.

Όλα τα αγαθά πού έχουμε είναι δώρα του Θεού.
Όλα να τα δέχεσαι σαν μεγάλα δώρα του Θεού.
Να δοξάζετε μέρα-νύχτα τον Θεό για τις ευεργεσίες Του.
Η δοξολογία αγιάζει τα πάντα.

Απόσπασμα από το βιβλίο: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β’, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Απολυτίκιον Οσίου Παϊσίου Αγιορείτου Ήχος πλάγιος α΄. Τον Συνάναρχον.

Tης ενθέου αγάπης το πυρ δεξάμενος υπερβαλλούση ασκήσει εδόθης όλος Θεώ και παράκλησις πολλών ανθρώπων γέγονας, λόγους θείους νουθετών, προσευχαίς θαυματουργών Παΐσιε Θεοφόρε, και νυν πρεσβεύεις απαύστως υπέρ παντός του κόσμου, Όσιε.


Να εμπνέουμε, όχι να ελέγχουμε. Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyvite-1432e161ea7e5bba54e - CΌταν θέλεις να πεις κάτι στα παιδιά σου, πες το στην Παναγία κι αυτή θα ενεργήσει. Αυτά που θέλεις να τους πεις, να τα λες με την προσευχή σου. Τα παιδιά δεν ακούν από τα αυτιά, αλλά μόνον όταν έρχεται η Θεία Χάρις που τα φωτίζει, ακούν αυτά που θέλουν να τους πούμε. Η προσευχή σου αυτή θα γίνει σαν το πνευματικό χάδι που αγκαλιάζει τα παιδιά κι αυτό τα έλκει. Εμείς, βλέπεις κάνουμε μερικές φορές να τα χαϊδέψουμε κι αυτά αντιδρούν. Σ’ αυτό όμως, το πνευματικό χάδι, δεν αντιδρούν ποτέ.

Προ πάντων το παιδί θέλει κοντά του έναν άνθρωπο πολλής και θερμής προσευχής. Η προσευχή κάνει θαύματα. Δεν πρέπει η μητέρα να αρκείται στο αισθητό χάδι στο παιδί της, αλλά να ασκείται στο πνευματικό χάδι της προσευχής. Η μητέρα στην προσευχή της για το παιδί πρέπει να λιώνει σαν τη λαμπάδα. Να προσεύχεται σιωπηλά και με τα χέρια ψηλά προς το Χριστό , ν’ αγκαλιάζει μυστικά το παιδί της.

Όταν η ηλικία είναι μικρή, τότε και η ψυχή είναι μαλακή και τρυφερή. Εάν σε αυτήν την τρυφερή ψυχή εντυπωθούν καλές και άγιες συνήθειες, καμμιά δύναμη δεν θα μπορέση μετά να τις εξαλείψη.
Κανείς δεν είναι εκ φύσεως κακός. Παίζει πολύ μεγάλο ρόλο τι πρότυπα, τι παραδείγματα δίνεις στις μικρές ηλικίες. Εάν ξεκινήσης με καλά βιώματα από μικρός, τότε είναι πολύ εύκολο να γίνης καλός. Μεγαλώνοντας δεν χρειάζεται κόπος, το έχεις μέσα σου το καλό, το ζεις.

Οι γονείς αφήστε τα παιδιά σας, μην τα καταπιέζετε, μην τους κάνετε παρατηρήσεις, δεν είστε οι χωροφύλακες των παιδιών σας.

Να εμπνέουμε, όχι να ελέγχουμε.

Κάποτε πήρα μία μεγάλη ποσότητα καραμέλες και πήγα σ’ ένα ορφανοτροφείο. Μοίρασα τις καραμέλες στα ορφανά παιδιά, αλλά έβλεπα βαθιά μέσα στις ψυχές τους, που ήταν πιασμένες, μαζεμένες κι έτσι τα παιδιά δεν είχαν την άνεση να χαμογελάσουν. Έφυγα απ’ εκεί και πήγα να πάρω το λεωφορείο. Όταν μπήκα στο λεωφορείο, είδα κάποιους επιβάτες να τσακώνονται μεταξύ τους: «Σήκω απ’ εδώ… κάθησε πιο πέρα… μάζεψε τα πόδια σου…» κ.ο.κ.. Φώναζαν ο ένας στον άλλο, διαπληκτίζονταν ο ένας με τον άλλο. Σκέφτηκα τότε: «Εκείνα τα παιδιά, στο ορφανοτροφείο, ορφανά από τον επίγειο πατέρα τους• αυτοί εδώ, τα μεγάλα αυτά παιδιά, ορφανά κι αυτά από τον ουράνιο Πατέρα τους».

Και συνέχισε ο Γέρων Πορφύριος να μου εξηγεί:

Λόγω αυτής της ορφάνιας, που έχει ο κόσμος σε σχέση με το Θεό, ο οποίος είναι η χαρά, δεν ξέρει τι κάμνει και παραφέρεται. Αν ο άνθρωπος μπεί στη γραμμή του Θεού και της Εκκλησίας και γνωρίσει τον Πατέρα του τον ουράνιο, τότε δεν θα συμπεριφέρεται πλέον ως ορφανός και θα έχει μόνιμα τη χαρά. Το άγχος τι είναι; Είναι, ακριβώς, αυτή η ορφάνια από τον ουράνιο Πατέρα.

Μια φορά μου είπε:

— Εσύ είσαι ευλαβής. Κι αυτή σου την ευλάβεια, αυτή σου την πίστη, θέλεις να επιβάλεις στους γύρω σου. Νομίζεις ότι βγαίνει τίποτε έτσι; Κακό κάνεις. Διότι οι άνθρωποι είναι αντιδραστικοί. Λες στον άλλο να κάνει κάτι και δεν το κάνει, επειδή του το είπες. Αντιδρά και δεν το κάνει. Αν δεί εσένα να κάνεις αυτό το πράγμα, ίσως το κάνει κι εκείνος, γιατί θα σκεφτεί «αφού το κάνει αυτός, να το κάνω κι εγώ».

Και συνέχισε:

— Αν, όμως, θελήσεις να προσευχηθείς στο Χριστό και να του πείς «Χριστέ μου, σε παρακαλώ, φώτισε ή ελέησε ή κατεύθυνε αυτό το πρόσωπο» και κάμνεις συνεχώς αυτή την προσευχή, τότε ο Χριστός αρχίζει και στέλλει στο πρόσωπο εκείνο καλούς λογισμούς. Κάθε φορά, που εσύ λες, για παράδειγμα, «Κύριε, ελέησον το παιδί μου», το παιδί σου παίρνει ένα αγαθό λογισμό από τον Χριστό. Κι όσο εσύ συνεχίζεις να προσεύχεσαι, τόσο περισσότερους αγαθούς λογισμούς παίρνει το παιδί σου. Κι αν τώρα το παιδί σου είναι όπως ένα άγουρο πορτοκάλι, σιγά-σιγά θα ωριμάσει και θα γίνει όπως το θέλεις. Αυτός είναι αποδεδειγμένα, από τη δική μου πείρα, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να λύει ο άνθρωπος τα προβλήματά του σ’ οποιοδήποτε τομέα θέλει. Διότι όλοι οι άλλοι τρόποι, που οι άνθρωποι εφαρμόζουν από ένστικτο, τις πιο πολλές φορές αποτυγχάνουν. Γεροντικὸ τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις χαρισμάτων ο θησαυρός και των ιαμάτων η πηγή η θαυματουργός. Χαίροις ο προφήτης ο νέος Εκκλησίας, Πορφύριε, τρισμάκαρ, Άθωνος καύχημα.

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος – Ο Άγιος Πορφύριος Όπως Τον Έζησα


Αββάς Δουλάς, Μετετέθει το λείψανό του αφού υπόμεινε με ταπείνωση και μακροθυμία τον φθόνο των αδελφών του.

Άγιος Δουλάς
Άγιος Αυγουστίνος Ιππώνος (430)
Όσιος Ιερώνυμος ο Βηθλεεμιτης (420)

Εορτάζουν στις 15 Ιουνίου

ασκητες_Zy0w6QIw2yIΚάποτε, ενώ περπατούσαμε στις όχθες της Νεκράς Θάλασσας, ο Γέροντας μου κι εγώ, διηγείτο στους Αδερφούς ο Αββάς Δουλάς, ο μαθητής του Οσίου Βησσαρίωνος, κυριεύθηκα από υπερβολική δίψα.
– Διψώ, Αββά, είπα στον Γέροντά μου.
– Πιές από τη θάλασσα, μου είπε.
Τον κύτταξα με απορία. Πινόταν εκείνο το νερό, που ήταν όλο αλμύρα και θειάφι; Ο Γέροντας όμως είχε σταθή σε προσευχή και με το ευλογημένο του χέρι σταύρωνε τα νερά.
– Πιές, μου ξανάπε.
Υπήκουσα. Πήρα με τη χούφτα μου και ήπια. Το πικρό νερό της Νεκράς Θάλασσας είχε γίνει πιο γλυκό από το μέλι.
Σαν να είδα το θαύμα αυτό, ετοιμάστηκα να γεμίσω το μικρό λαγήνι που είχα μαζί μου.
– Γιατί το γεμίζεις; με ρώτησε ο Γέροντας.
– Για να το έχω, όταν διψάσω πάλι, Αββά.
Με κύτταξε με αυστηρό βλέμμα:
– Ο Θεός που είναι εδώ, ολιγόπιστε, είναι παντού.

***

Άλλη φορά θέλαμε να περάσωμε το ποτάμι και δεν βρίσκαμε βάρκα. Ο Γέροντας τότε, που βιαζόταν, έκανε την προσευχή του και πέρασε στην αντίθετη όχθη, περπατώντας πάνω στα νερά.
– Πώς αισθανόσουν; τον ρώτησα αργότερα.
– Ένοιωθα το νερό ως τους αστραγάλους μόνο, μου αποκρίθηκε. Από κει και πέρα, περπατούσα όπως στην ξηρά.

***

Κάποια άλλη φορά πάλι, καθώς πηγαίναμε σε κάποιον Γέροντα, πήγε ο ήλιος να βασιλέψει.
Προσευχήθηκε τότε ο Γέροντας και είπε:
«Σε παρακαλώ, Κύριε, ας σταθεί ο ήλιος ώσπου να φτάσω στον δούλο σου».
Κι έγινε έτσι.

***

Διηγήθηκε ο αββάς Δανιήλ ότι υπήρξε κάποιος μοναχός με το όνομα Δουλάς, ο οποίος μάλιστα συγκαταλέχθηκε μεταξύ των μεγάλων Πατέρων. Αυτός λοιπόν ο Δουλάς αρχικά μόνασε σε κοινόβιο επί σαράντα χρόνια. «Ήταν κάποτε –είπε– ένας αδελφός σε κοινόβιο ο οποίος εξωτερικά φαινόταν άσημος και καταφρονεμένος, στον λογισμό όμως ήταν σπουδαίος και άξιος για κάθε τιμή. Ενώ λοιπόν όλοι τον εξευτέλιζαν και τον πρόσβαλλαν, αυτός χαιρόταν και ένιωθε αγαλλίαση. Κι όλη αυτή η εχθρική στάση των αδελφών απέναντί του ήταν δόλιο σχέδιο του πονηρού, γι’ αυτό άλλοι τον έδερναν, άλλοι τον έφτυναν, άλλοι τον έλουζαν με βρισιές και όλα αυτά τα υπέμεινε για είκοσι ολόκληρα χρόνια οπότε μη μπορώντας πια να ανεχθεί ο εχθρός την ακατάβλητη υπομονή του, ύπουλα γλύστρησε στη ψυχή κάποιου αδελφού και την ώρα που όλοι οι αδελφοί ησύχαζαν, μπήκε αυτός στην εκκλησία και αφού αφαίρεσε όλα τα ιερά σκεύη της, έφυγε κρυφά από το κοινόβιο.

Όταν ήρθε η ώρα για την ακολουθία, πήγε ο κανονάρχης να βάλει θυμίαμα, αλλά είδε ότι όλα τα σκεύη έλειπαν και αμέσως το ανέφερε στον αββά. Χτύπησε ευθύς το σήμαντρο και όλοι οι αδελφοί συγκεντρώθηκαν άρχισε αναταραχή μεταξύ τους και έλεγαν: Κανείς άλλος δεν τα πήρε παρά ο δείνα αδελφός και γι’ αυτό απουσιάζει από την ακολουθία. Γιατί εάν δεν θα το είχε κάνει αυτό, πρώτος θα ερχόταν και τώρα όπως πάντοτε. Πήγαν λοιπόν και τον βρήκαν στο κελί του να προσεύχεται. Χτύπησαν και μπήκαν μέσα και άρχισαν να τον σέρνουν διά της βίας. Κι αυτός τους παρακαλούσε και τους έλεγε: Τί συμβαίνει, πατέρες; Κι εκείνοι με βρισιές και κακόλογα τον χτυπούσαν και του έλεγαν: Ιερόσυλε, είσαι ανάξιος και να ζείς. Δεν σού ‘φτασε τόσα χρόνια που μας τάραξες, και μ’ αυτό πού ‘κανες τώρα μας κατασκανδάλισες. Κι αυτός έλεγε: Συγχωρείστε με πού έσφαλα.
Τον οδήγησαν στον αββά και του λένε: Αββά, αυτός είναι που εξαρχής φέρνει άνω κάτω το κοινόβιο. Και άρχισαν να λένε ο ένας μετά τον άλλο: Τον είδα που έφαγε κρυφά τα χόρτα. Άλλος: Έκλεψε τα ψωμιά και τα έδινε έξω! και άλλος: Τον έπιασα να πίνει το εκλεκτό κρασί. Και όλοι ενώ έλεγαν ψέματα, γινόταν πιστευτοί. Και αυτόν μόνο, αν και έλεγε την αλήθεια, δεν τον άκουγε κανείς. Τραβάει ο αββάς και του αφαιρεί το σχήμα λέγοντας: Αυτά που κάνεις δεν στέκονται σε χριστιανό άνθρωπο. Του φόρεσαν λοιπόν σιδερένια δεσμά και τον παρέδωσαν στον οικονόμο της Λαύρας. Κι εκείνος αφού τον γύμνωσε και τον μαστίγωσε, ρωτούσε να μάθει εάν αληθεύουν όσα λέγονται εναντίον του. Κι αυτός γελώντας έλεγε: Συγχωρείστε με, αδελφοί, γιατί έσφαλα. Εξαγριωμένος λοιπόν με την απάντηση του αδελφού, δίνει εντολή να τον ρίξουν στή φυλακή και να ασφαλίσουν τα πόδια του στο τιμωρητικό ξύλο. Και αναφέρει με γραπτό μήνυμα στον άρχοντα της πόλης το γεγονός.
Καταφθάνουν λοιπόν αμέσως οι δημόσιοι εντεταλμένοι τον παραλαμβάνουν, τον ανεβάζουν πάνω σε ασαμάρωτο ζώο με σιδερωσιά βαριά στον λαιμό του και σέρνοντάς τον μέσα από την πόλη τον οδηγούν στον δικαστή. Ο δικαστής άρχισε να τον ρωτάει σαν ποιό νά ‘ναι το όνομά του και από πού και για ποιόν λόγο έγινε μοναχός. Κι εκείνος τίποτε περισσότερο δεν είπε παρά μόνο: Αμάρτησα, συγχωρείστε με. Ο άρχοντας έξω φρενών διατάζει να τον τεντώσουν και με σκληρά μαστίγια να του λιανίσουν τα νώτα. Τεντωμένος λοιπόν από τα τέσσερα άκρα και την ώρα πού τον μαστίγωναν άσπλαχνα, με πρόσωπο χαμογελαστό έλεγε στον άρχοντα: Χτύπα, χτύπα. Την αμοιβή μου την κάνεις λαμπρότερη. Κι εκείνος του είπε: Εγώ την τιμωρία σου θα σου την αναδείξω πιο αστραφτερή και από το χιόνι. Και διατάζει να στρωθεί φωτιά κάτω από την κοιλιά του και αφού αναμείξουν αλάτι και ξύδι, να το χύνουν πάνω στις πληγές του. Όσοι ήταν παρόντες εκεί, απορούσαν για την τόσο μεγάλη καρτερία του και του έλεγαν: Πές μας πού έβαλες τα ιερά σκεύη και θα σε ελευθερώσει. Κι αυτός απαντούσε: Δεν γνωρίζω τίποτε. Επί τέλους παρήγγειλε να διακόψουν τον βασανισμό και πρόσταξε να τον μεταφέρουν στη φυλακή και να τον φυλάξουν εκεί νηστικό και χωρίς καμιά φροντίδα.
Την άλλη μέρα έστειλε εντολή στη Λαύρα να παρουσιαστούν οι υπεύθυνοι του κοινοβίου μαζί με τον αββά. Όταν πήγαν, ο άρχοντας τους είπε: Πάρα πολλούς τρόπους χρησιμοποίησα και σε πολλές τιμωρίες τον υπέβαλα, αλλά τίποτε περισσότερο δεν μπόρεσα να μάθω. Του λένε τότε οι αδελφοί: Αφέντη, κι άλλα πολλά κακά έκανε αλλά χάριν του Θεού τον κρατήσαμε περιμένοντας να μετανοήσει και να, πού έφτασε στα χειρότερα.
Τους ρωτάει τότε: Τί να τον κάνω λοιπόν; Ό,τι λεν οι νόμοι, του απάντησαν. Ο νόμος –είπε ο άρχοντας– τους ιερόσυλους τους φονεύει. Ας φονευθεί, ήταν η απάντηση. Τους άφησε αυτούς και έφερε τον αδελφό. Καθισμένος στο δικαστικό βήμα του λέει: Ομολόγησε, άθλιε, για να γλυτώσεις τον θάνατο. Και ο αδελφός είπε: Εάν διατάζεις να πώ αυτό πού δεν έγινε, το λέω. Δεν Θέλω –παρατήρησε ο δικαστής– να πεις ψέματα εναντίον σου. Και ο αδελφός πρόσθεσε: Τίποτε απ’ όσα μου ρωτάτε δεν γνωρίζω να τα έκανα ποτέ. Βλέποντας λοιπόν ο άρχοντας ότι δεν μαρτυρεί τίποτε, διατάζει να αποκεφαλισθεί. Τον παίρνουν λοιπόν οι δήμιοι και πάν να τον αποκεφαλίσουν.
Την ώρα όμως που τον πήγαιναν, αυτός που είχε αφαιρέσει τα κειμήλια ένιωσε συντριβή και είπε στον εαυτό του: Είτε τώρα είτε όποτε άλλοτε θα φανερωθεί οπωσδήποτε η υπόθεση. Κι αν ακόμη εδώ ξεφύγεις, τί θα κάνεις την ημέρα εκείνη; Πώς θα απολογηθείς για τέτοιες πράξεις; Πηγαίνει αμέσως στον αββά και του λέει: Στείλε γρήγορα είδηση να μην εκτελεσθεί ο αδελφός, γιατί βρέθηκαν τα ιερά σκεύη. Πληροφορεί ο αββάς τον άρχοντα και αφήνεται ελεύθερος ο αδελφός και τον φέρνουν στο κοινόβιο.
Άρχισαν τότε όλοι να πέφτουν στα πόδια του και να του λένε: Σου φταίξαμε, συγχώρεσέ μας. Κι εκείνος άρχισε με δάκρυα στα μάτια να λέει: Συγχωρείστε με, σας χρωστώ μεγάλη εύγνωμοσύνη, γιατί με τους μικρούς αυτούς κόπους αξιώνομαι μεγάλων αγαθών. Αλήθεια, η χαρά μου ήταν μεγάλη πάντοτε, όταν άκουα να λέγονται από μέρους σας εναντίον μου πράγματα πού δεν είχαν καμιά θέση, γιατί μ’ αυτόν τον λίγο εξευτελισμό επρόκειτο να γίνω άξιος για μεγάλες τιμές τη φοβερή ημέρα της κρίσεως. Και θα χαιρόμουν ακόμη περισσότερο γι’ αυτό που μου κάνατε, αν δεν είχα θλίψη στην καρδιά μου για σας γιατί διέβλεπα την ανταπόδοση της αναπαύσεως στη Βασιλεία των Ουρανών μετά από τέτοιους πειρασμούς.
Μετά απ’ αυτά έζησε τρεις μέρες ο αδελφός και εξεδήμησε προς Κύριον. Και όταν ένας αδελφός πήγε στο κελί του να δεί πώς είναι, τον βρήκε πεσμένο στα γόνατα. Γιατί καθώς έκανε μετάνοιες και προσευχόταν, στη θέση αυτή παρέδωσε την ψυχή του και το σώμα παρέμενε ακόμη στη στάση της μετάνοιας. Πάει ο αδελφός και το ανακοινώνει στον αββά και δίνει εντολή ο αββάς να μεταφερθεί το σώμα του στην εκκλησία για να ενταφιασθεί εκεί. Όταν λοιπόν τοποθετήθηκε ο νεκρός μπροστά από το θυσιαστήριο, παρήγγειλε:νά χτυπήσουν σήμαντρο για να μαζευτεί και όλη η Λαύρα και με τιμές να ενταφιασθεί. Καθώς λοιπόν συγκεντρώνονταν οι αδελφοί, ήθελε ο καθένας να πάρει κάποια ευλογία από το λείψανο. Βλέποντάς το αυτό ο αββάς τοποθέτησε τον νεκρό στο ιερό, το κλείδωσε και περίμενε τον αββά της Λαύρας για να κάνουν μαζί τον ενταφιασμό.
Και όταν ήρθε ο πατήρ της Λαύρας με τους ιερείς και έκαναν την καθιερωμένη προσευχή, είπε στον αββά: Άνοιξε και φέρε τον νεκρό για να γίνει η ταφή, γιατί έφτασε η ενάτη ώρα. Άνοιξε ο αββάς και δεν βρήκε τίποτε μέσα εκτός τα ρούχα του νεκρού και τα σανδάλια. Όλοι θαμπώθηκαν και άρχισαν να θαυμάζουν και να δοξάζουν τον Θεό με δάκρυα στα μάτια και να λένε: Βλέπετε, αδελφοί, τί αγαθά προξενεί η μακροθυμία και η ταπείνωση;
Όπως είδατε λοιπόν το παράδειγμα αυτό, έτσι κι εσείς να αγωνίζεσθε υπομένοντας εξευτελισμούς και πειρασμούς, γιατί αυτά είναι που μας χαρίζουν τη Βασιλεία των Ουρανών με τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού».(Μέγα Γεροντικόν ΤόμοςB’, ΚΕΦ. Ζ΄, 11, I.H.«Το Γενέσιον της Θεοτόκου» Πανοράματος Θεσσαλονίκης Σελ. 295 Κ.Εξ.)

Απολυτίκιον Ήχος δ’

Ο Θεός των πατέρων ημών, ο ποιών αεί μεθ’ ημών κατά την σην επιείκειαν, μη αποστήσης το έλεός σου αφ’ ημών, αλλά ταις αυτών ικεσίαις εν ειρήνη κυβέρνησον την ζωήν ημών.


Σύναξη των Αγίων του Ντιβέγιεβο, ”…αυτό το μέρος το επέλεξε η ίδια η Βασίλισσα των Ουρανών προς δόξαν του ονόματος Της.” Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ

Σύναξη των Αγίων του Ντιβέγιεβο

Εορτάζουν στις 14 Ιουνίου

Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ εορτάζει 2 Ιανουαρίου και στις 19 Ιουλίου (ανακομιδής του αγίου λειψάνου του)
Αγία Αλεξάνδρα η Ηγουμένη (Melgunov)( 1789 ) εορτάζει στις 13 Ιουνίου 
Οσία Μάρθα (Melyukova) (+ 1829 ) εορτάζει στις 21 Αυγούστου
Οσία Έλενα (Manturova) (+ 1832) εορτάζει στις 28 Μαΐου
Οσία Πελαγία Ιβάνοβνα (Serebrennikova), η δια Χριστόν Σαλή (1884) εορτάζει στις 30 Ιανουαρίου.
Οσία Παρασκευή Ιβάνοβνα, η δια Χριστόν Σαλή (Πάσα του Σάρωφ) (+1915 ), εορτάζει στις 22 Σεπτέμβρη
Οσία Μαρία Ιβάνοβνα (Fedina), η δια Χριστόν Σαλή (+ 1931) εορτάζει στις 26 Αυγούστου 
Οσιομάρτυρες Ευδοκία, Δαρεία, Δαρεία και Μαρία εν Πούζο (+ 1919) εορτάζουν στις 5 Αυγούστου
Οσία Μάρθα (Testova)(+ 1941) εορτάζει στις 13 Απριλίου
Οσία Πελαγία (Testova)(+ 1944) εορτάζει στις 21 Οκτωβρίου3 Νοεμβριου
Οσία Ματρώνα (Vlasova) (+1963 ) εορτάζει στις 25 Οκτωβρίου- 7 Νοεμβρίου
Ιερομάρτυς επίσκοπος Σεραφείμ (Chichagov) εορτάζει στις 28 Νοεμβρίου- 11 Δεκέμβρη (το 1937 πυροβολήθηκε στο Butovo).
Ιερομάρτυς επίσκοπος Σεραφείμ (Zvezdinsky) εορτάζει στις 26 Αυγούστου (το 1937 εκτελέστηκε) .
Ιερομάρτυς Ιάκωβος (Gusev) εορτάζει στις 13 Δεκεμβρίου (το 1937 πυροβολήθηκε).
Ιερομάρτυς Μιχαήλ (Gusev) εορτάζει στις 7 Νοεμβρίου  20 Νοεμβριου(το 1937 πυροβολήθηκε).

Σύναξη των Αγίων του Ντιβέγιεβο ¬_Собор Дивеевских святых_Собор всех святых Дивеевской земли (2)Επιμελούμενος ο όσιος Σεραφείμ τις μοναχές του Ντιβιέγιεβο και ιδίως «τις αδελφές του Μύλου», όπως συνήθιζε ν’ αποκαλεί τη νέα χωριστή αδελφότητα, τις παρηγορούσε ακούραστα και τις ενίσχυε σ’ όλες τις δυσκολίες και τις θλίψεις της πολύμοχθης μοναστικής ζωής. Χάρις στην χαρισματική επιρροή του οσίου, το κοινόβιο του Ντιβιέγιεβο άρχισε να προσελκύει όλο και περισσότερες αδελφές, οι οποίες αναζητούσαν την θεάρεστη μοναχική ζωή κάτω από την πατρική καθοδήγησή του. Μερικές αφιέρωναν την ζωή τους στο Θεό από ευγνωμοσύνη για την θεραπεία που έλαβαν με τις ευχές του οσίου. Μερικές, κατά το προορατικό του χάρισμα, τις προόριζε ο όσιος γι’ αυτή την ζωή από την παιδική τους ηλικία και αναλόγως τις κατεύθυνε από ενωρίς. Και όταν οι αδελφές, φοβούμενες για το μέλλον, άρχισαν να θλίβονται, διότι το μοναστήρι από υλικής πλευράς δεν ήταν εξασφαλισμένο, τις παρηγορούσε λέγοντας ότι το μέρος αυτό το διάλεξε γι’ αυτές η ίδια η βασίλισσα των Ουρανών και ότι Αυτή θα τις βοηθήσει σε όλα, ώστε να έχουν και τα υλικά και τα πνευματικά αγαθά. Πρόσθεσε μάλιστα, ότι και εκείνος, «ο ελεεινός Σεραφείμ», θα κλίνει πάντοτε γόνυ δεόμενος υπέρ αυτών. Οι αδελφές του έκαναν τέλεια υπακοή. Τίποτε δεν έκαναν χωρίς την ευλογία του. Όταν κάποια αδελφή έφευγε από το μοναστήρι για κάποιο χρονικό διάστημα, πήγαινε στον όσιο για ευλογία και πριν να αναχωρήσει και μετά την επιστροφή της.

Ο όσιος Σεραφείμ προστάτευε το κοινόβιο από τις δυσκολίες και τις συμφορές. Έτσι π.χ. στον ανεγερθέντα ναό της Γεννήσεως του Χριστού, όπου γινόταν διαρκής ανάγνωση του Ψαλτηρίου, άφησε εντολή να καίει πάντοτε κερί ενώπιον της εικόνος του Σωτήρος και ακοίμητη κανδήλα ενώπιον της εικόνος της Θεοτόκου. Πρόσθεσε ότι αν η εντολή του αυτή τηρηθεί ακριβώς, η αδελφότητα του Ντιβιέγιεβο δεν θα υποστεί θλίψεις και συμφορές• ούτε θα υπάρξει έλλειψη λαδιού. Κάποτε όμως, όταν όλοι είχαν βγει από τον ναό, η εκκλησάρισσα είδε ότι η κανδήλα είχε σβήσει και το λάδι είχε μέχρι τέλους καεί. Αυτό ήταν το τελευταίο λάδι. Τότε θυμήθηκε τους λόγους του οσίου Σεραφείμ και σκέφθηκε ότι αυτοί δεν εκπληρώθηκαν και άρα δεν πρέπει να πιστεύσομε ούτε στις άλλες του προρρήσεις. Άρχισε να κλονίζεται η πίστη της στο προορατικό του χάρισμα. Ξαφνικά άκουσε ένα κρότο. Σήκωσε το κεφάλι και είδε ότι η κανδήλα είχε ανάψει, ήταν γεμάτη λάδι και μέσα σ’ αυτήν υπήρχαν δύο χαρτονομίσματα. Τρομαγμένη έτρεξε στην γερόντισσα Ελένη Μαντάροβα, στην οποία και υποτασσόταν, και της διηγήθηκε τι είχε συμβεί.

Προστάτιδα της νεοσύστατης κοινότητας ο όσιος θεωρούσε την Υπεραγία Μητέρα του Θεού. «Λοιπόν, μητερούλα, έλεγε σε μία μοναχή, να γνωρίζετε ότι αυτό το μέρος το επέλεξε η ίδια η Βασίλισσα των Ουρανών προς δόξαν του ονόματος Της. Αυτή θα σας είναι τείχος και προστασία».

Και πάντοτε ο μπάτιουσκα Σεραφείμ έλεγε: “Αν κανείς προσβάλει τις ορφανές μου (τις μοναχές), θα δεχθεί μεγάλη τιμωρία από τον Κύριο• αλλά το μεγάλο έλεος του Θεού θα εκχυθεί από τον ουρανό σε όποιον πάρει το μέρος τους και τις υποστηρίξει και τις βοηθήσει όταν βρεθούν σε ανάγκη. Οποιοσδήποτε, ακόμη και αν αναστενάξει και τις λυπηθεί με την καρδιά του θα ανταμειφθεί από τον Κύριο. Και θα σου πω κάτι, να το θυμάσαι αυτό: μακάριος είναι όποιος θα μένει είκοσι τέσσερεις ώρες στο Ντιβέιεβο του πτωχού Σεραφείμ, από το πρωί της μιας ημέρας μέχρι το πρωί της άλλης, γιατί η Μητέρα του Θεού, η Ουράνια Βασίλισσα, επισκέπτεται το Ντιβέιεβο κάθε είκοσι τέσσερεις ώρες“».«Ουκ είδον δίκαιον, λέει ο Προφήτης, εγκαταλελειμμένον, ουδέ το σπέρμα αυτού ζητούν άρτους (Ψαλμός 36: 25)»

Εμφάνιση της Θεομήτορος στον Αγ. Σεραφείμ_Явление Божией Матери преп Серафиму Сарвскому в день БлаговещенΈνα έτος και εννέα μήνες προ της κοιμήσεώς του αξιώθηκε ο όσιος να τον επισκεφθεί η Υπεραγία Θεοτόκος. Αυτό έγινε ενωρίς το πρωί της εορτής του Ευαγγελισμού στις 25 Μαρτίου του 1831. «Δύο ημέρες ενωρίτερα, διηγήθηκε η μοναχή του Ντιβιέγιεβο Ευπραξία, ο πατερούλης πρόσταξε να πάω κοντά του. Όταν έφθασα μου ανακοίνωσε: «Θα δούμε την Μητέρα του Θεού». Εγώ έπεσα στο δάπεδο• εκείνος με κάλυψε με τον μανδύα του και διάβασε ορισμένες ευχές. Κατόπιν με σήκωσε και μου είπε: «Λοιπόν, τώρα κρατήσου από μένα και μη φοβάσαι τίποτε». Την στιγμή αυτή ακούσθηκε θόρυβος παρόμοιος με του δάσους, όταν φυσά δυνατός αέρας. Όταν ησύχασε ο θόρυβος, ακούσθηκε ψαλμωδία. Η πόρτα του κελιού άνοιξε μόνη της, το κελί φωτίσθηκε ολόκληρο από ένα φως λαμπρότερο του φωτός της ημέρας και το κελί γέμισε ευωδία που έμοιαζε με αυτή της σμύρνας. Ο πατερούλης ήταν γονατιστός με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό. Εγώ φοβήθηκα, αλλά εκείνος σηκώθηκε και είπε: «Μη φοβάσαι παιδί μου, εδώ δεν υπάρχει κίνδυνος• ο Θεός μας στέλνει το έλεός Του. Να, η Υπερένδοξη και Άχραντη Δέσποινά μας, η Υπεραγία Θεοτόκος έρχεται προς εμάς!»… 

Το κελί έγινε ευρύχωρο και η οροφή γέμισε ολόκληρη φλόγες ωσάν από αναμμένα κεριά. Το φως ήταν λαμπρότερο του ηλιακού· ήταν ιδιαιτέρας φύσεως και δεν έμοιαζε με το φως της ημέρας. Εγώ φοβήθηκα και έπεσα κατά γης. Η ουράνια βασίλισσα με πλησίασε και αφού με άγγιξε με το δεξί Της χέρι ευδόκησε να μου πει: «Σήκω παρθένε και μη μας φοβάσαι. Παρθένες σαν και σένα ήλθαν εδώ μαζί μου». Εγώ ούτε κατάλαβα πώς σηκώθηκα. Εκείνη ευαρεστήθηκε να επαναλάβει: «Μη φοβάσαι, εμείς ήλθαμε να σας επισκεφθούμε». Ο π. Σεραφείμ δεν ήταν πια γονατιστός αλλά όρθιος εμπρός στην Υπεραγία Θεοτόκο. Εκείνη μιλούσε μαζί του στοργικότατα, όπως ομιλεί κανείς με πολύ οικείο πρόσωπο. Εγώ έπλεα σε πελάγη χαράς και ερώτησα τον πατέρα Σεραφείμ πού είμαστε. Νόμιζα ότι πλέον δεν ζούσα. Έπειτα, όταν τον ερώτησα, ποιούς βλέπομε τώρα, η Υπεραγία Θεοτόκος με πρόσταξε να πλησιάσω τις παρθένες και να τις ερωτήσω μόνη. Εκείνες έστεκαν και από τις δύο πλευρές με τη σειρά που είχαν έλθει: Πρώτες ήσαν οι μεγαλομάρτυρες Βαρβάρα και Αικατερίνη, δεύτερες η αγία πρωτομάρτυς Θέκλα και η μεγαλομάρτυς Μαρίνα, τρίτες η μεγαλομάρτυς βασίλισσα Ειρήνη και η οσία Ευπραξία, τέταρτες οι μεγαλομάρτυρες Πελαγία και Δωροθέα, πέμπτες η οσία Μακρίνα και η μάρτυς Ιουστίνη, έκτες η μεγαλομάρτυς Ιουλιανή και η μάρτυς Ανυσία. Η κάθε μία μου είπε το όνομά της, τους άθλους του μαρτυρίου ή τους αγώνες της διά Χριστόν ζωής της, ακριβώς όπως έχουν αυτά περιγραφεί στους βίους των αγίων. Όλες μου έλεγαν: «Δεν μας χάρισε τυχαία ο Θεός αυτή την δόξα, αλλά χάριν του μαρτυρίου και της ταπεινώσεως. Και συ θα μαρτυρήσεις». Η Υπεραγία Θεοτόκος είπε πολλά στον πατέρα Σεραφείμ, τα οποία δεν μπόρεσα ν’ ακούσω. Ό,τι άκουσα ήταν το έξης: «Μη εγκαταλείψεις τις παρθένες μου» (του Ντιβιέγιεβο). Αυτός απάντησε: «Ω, Βασίλισσά μου! εγώ τις συγκεντρώνω, αλλά δεν μπορώ μόνος να τις καθοδηγήσω». Και η Θεοτόκος αποκρίθηκε: «Εγώ αγαπημένε μου, θα σε βοηθώ σε όλα. Όρισέ τους διακόνημα και αν το εκπληρώσουν, τότε θα είναι μαζί σου και πλησίον μου· διαφορετικά δεν θα συναριθμηθούν με τις παρθένες αυτές που βρίσκονται κοντά μου· ούτε τέτοια θέση ούτε τέτοιους στεφάνους θα έχουν. Θα νικηθεί από μένα όποιος τις αδικήσει. Όποιος όμως τις υπηρετήσει χάριν του Κυρίου, θα τον μνημονεύσω ενώπιον του Θεού». Κατόπιν στράφηκε σε μένα και μου είπε: «Κοίταξε, λοιπόν, αυτές τις παρθένες και τους στεφάνους τους. Αυτές εγκατέλειψαν τις επίγειες απολαύσεις και τον πλούτο, επειδή πόθησαν την αιώνια και ουράνια βασιλεία. Αγάπησαν εκουσίως την πτώχεια· αγάπησαν τον Μοναδικό Κύριο· γι’ αυτό, καθώς βλέπεις, αξιώθηκαν τόσης δόξης και τιμής. Όπως συνέβαινε παλαιότερα, έτσι συμβαίνει και τώρα. Μόνο που οι τότε μάρτυρες μαρτυρούσαν δημοσία, ενώ οι σημερινές μυστικά, με το μαρτύριο της συνειδήσεως. Και οι μεν και οι δε όμως θα έχουν την ίδια αμοιβή». Το όραμα ολοκληρώθηκε με τους εξής λόγους της Υπεραγίας Θεοτόκου προς τον πατέρα Σεραφείμ: «Σύντομα θα είσαι μαζί μας, αγαπημένε μου». Και τον ευλόγησε. Τον αποχαιρέτισαν και όλοι οι παρόντες άγιοι. Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος τον ευλόγησαν, ενώ οι παρθένες του ασπάσθηκαν το χέρι και εκείνος το δικό τους. Σε μένα είπαν ότι το όραμα μου δόθηκε με τις ευχές του π. Σεραφείμ, του Μάρκου, του Ναζαρίου και του Παχωμίου. Κατόπιν όλα έγιναν άφαντα. Το όραμα κράτησε περισσότερο από μία ώρα. Ο πατερούλης απευθύνθηκε στη συνέχεια σε μένα και μου είπε: «Να, μητερούλα, τι χάρη έδωσε σε μας τους άθλιους ο Κύριος. Εγώ είχα από τον Θεό δώδεκα οράματα όμοια μ’ αυτό εδώ. Ο Κύριος σε αξίωσε και σένα. Είδες τι μεγάλη χαρά ζήσαμε! Έχομε λόγους να πιστεύομε και πρέπει να ελπίζουμε στον Κύριο. Να νικάς τον εχθρό σου τον διάβολο και να είσαι καθ’ όλα σοφή στον πόλεμο εναντίον του. Ο Κύριος θα σε βοηθήσει σε όλα. Να επικαλείσαι τη βοήθεια του Κυρίου, της Παναγίας Μητέρας Του και των αγίων Του· να μνημονεύεις και εμένα τον ελεεινό. Στην προσευχή σου να λες: Κύριε, πώς θα πεθάνω; Πώς θα παρουσιασθώ προ του φοβερού βήματός Σου; Τι απολογία θα δώσω για τις πράξεις μου; Βασίλισσα των ουρανών, βοήθει μοι!».

Ο π.Σεραφείμ μας έλεγε πολλά εκπληκτικά πράγματα για την τάφρο, γράφει ο π.Βασίλειος Σαντόφσκη. Η ίδια η Μητέρα του Θεού, προσωπικά, θα περνούσε από εκεί, αφήνοντας τα ίχνη των βημάτων της… Η γη στο εσωτερικό της –όπως στην Ιερουσαλήμ, τον Άθωνα και το Κίεβο – ήταν ιδιοκτησία της. Ο αντίχριστος όταν θάρθη δεν θα μπορέση να εισχωρήση εκεί. Σύμφωνα με την παράδοση του Ντιβέγεβο κάθε μέρα οι μοναχές κάνουν μια προσευχητική πορεία κατά μήκος της Αγίας Τάφρου λέγοντας 150 φορές τον αρχαγγελικό ασπασμό, το «Θεοτόκε Παρθένε Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, Κύριος μετά Σού, ευλογημένη Συ ει εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών». Το ίδιο κάνουν και οι χιλιάδες προσκυνητές του Ντιβέγιεβο, οι οποίοι σε κάθε καιρό περπατούν στον καλά διαμορφωμένο πλέον χώρο με τον χαιρετισμό της Παναγίας στα χείλη. 

Από το βιβλίο του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, «΄Οσιος Σεραφείμ του Σαρώφ», μετ. Β. Νικολακάκη, έκδοση Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη (1992)

Απολυτίκιον Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Ήχος α΄.Της ερήμου πολίτης. 

Αρετών συ δοχείον ανεδείχθης, θεόληπτε,και του Παρακλήτου η Χάρις,τη ψυχή σου ενώκησε· απλότητι τρόπων και στοργή, τα πλήθη προσήγες τω Θεώ, και της Χάριτος τους τρόπους, τοις αγνοούσι Πάτερ Σεραφείμ διεσάφησας.Δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε χαριτώσαντι,δόξα τω δωρησαμένω σε ημίν,θείον διδάσκαλον.

Μεγαλυνάριoν.

Χαίροις της Ρωσίας γόνος λαμπρός, τέκνον της ερήμου, μοναζόντων υπογραμμός, Πνεύματος την κτήσιν, σκοπόν ζωής κηρύττων, ω Σεραφείμ του Σάρωφ, άνθος μυρίπνοον.


Αγία Αλεξάνδρα – Αγάθη (Μελγκούνοβα) του Ντιβέγιεβο (1789)

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ-ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΘΕΜΕΛΙΩΤΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΝΤΙΒΕΕΒΟ pr_Aleksandra3

Αγίου Ιωάννου (Τριανταφυλλίδη) του νέου Ελεήμονος εκ Χαλδίας του Πόντου
Αγίας Αλεξάνδρας (Μελγκούνοβα) ηγουμένης και Κτιτόρισσας της Μονής του Ντιβέγιεβο (1789)
Αγίων Ανδρονίκου, μαθητού οσίου Σεργίου Ραντονεζ (1395) και Σάββα (1410) ηγουμένων εν Μόσχα
Αγίου Νικολάου διακόνου εν Λέσβω, (Ανεύρεσις λειψάνων).

Εορτάζουν στις 13 Ιουνίου

Η Αγάθη Σεμιόνοβνα Μελγκούνοβα στον κόσμο ήταν μία πλούσια και ευσεβής χήρα συνταγματάρχου, με κτήματα στο Γιαροσλάβ, το Βλαντιμήρ και το Ρυαζάν. Το 1760 εισήλθε στη Μονή Φλωρόφσκυ του Κιέβου με τη μικρή κόρη της. Εκεί δέχθηκε την επίσκεψη της Κυρίας Θεοτόκου, η Οποία της αποκάλυψε ότι ήταν προορισμένη να ιδρύσει ένα νέο μοναστήρι προς τιμήν Της. Μετά από πολύ έρευνα, η Μητέρα του Θεού καθοδήγησε τα βήματά της στο Ντιβέϊεβο, μία τοποθεσία κοντά στη Μονή του Σάρωφ. Εκεί πού ξεκουραζόταν και βρισκόταν σε μία κατάστασι μεταξύ ύπνου και εγρηγόρσεως, είδε την Μητέρα του Θεού η οποία της ανέθεσε να μείνη σ’ αυτό το μέρος και να κτίση ναό προς τιμήν της θαυματουργού εικόνος της του Καζάν. Η μητέρα Αλεξάνδρα είχε βαθιά πίστη στην υπόσχεση της Βασίλισσας του Ουρανού. Εκεί ίδρυσε το μοναστήρι της, στο τόπο που επέλεξε η Ίδια η Παναγία, με την βοήθεια και την πνευματική καθοδήγηση των Στάρετς της Μονής και κυρίως του οσίου Σεραφείμ.

Αρχικά έζησε ησυχαστικά, σ’ένα κελλί δίπλα στον ναό της Παναγίας του Καζάν. Με την μεγάλη περιουσία της, έκτισε την πέτρινη εκκλησία της Παναγίας του Καζάν, ενώ ταυτόχρονα διέθεσε χρήματα σε φιλανθρωπίες και ανακαινίσεις εκκλησιών. Έντεκα εκκλησίες έχτισε. Η ίδια ζούσε με την εργασία της που ήταν πολύ ταπεινή (καθάριζε σταύλους και έπλενε σε σπίτια!). Έτσι σύντομα δημιουργήθηκε μία αδελφότητα με βάση την εκούσια πτωχεία, την χειρωνακτική εργασία, την φιλοξενία των προσκυνητών και την αδιάλειπτη νοερή προσευχή. Αυτό είναι που η μητέρα Αλεξάνδρα εμφύτευσε στην αδελφότητα.

Η Οσία τιμήθηκε ως Αγία ήδη απ’ αυτή την ζωή και πολλοί άνθρωποι, όλων των κοινωνικών τάξεων, έρχονταν σ’ αυτήν για να πάρουν ευλογία και συμβουλές.

Κοιμήθηκε ειρηνικά την 13η Ιουνίου 1789 σε ηλικία περίπου 60 ετών και ενταφιάσθηκε στο μοναστήρι της, όπου σήμερα φυλάσσεται το άφθαρτο Λείψανό της. Το Μεγάλο και Αγγελικό Σχήμα δέχθηκε δύο εβδομάδες πριν κοιμηθεί με το όνομα Αλεξάνδρα! Προέβλεψε την μεγάλη ακμή του μοναστηριού, αλλά και τα προβλήματα που θα προέκυπταν μετά.

Ο όσιος Σεραφείμ την εκτιμούσε ιδιαίτερα και μιλούσε γι’ αυτήν πάντα με βαθύ σεβασμό και αγάπη σαν σε μεγάλη Αγία. Μετά την κοίμησή της διαβεβαίωσε τις μοναχές, ότι ήταν κοντά στον θρόνο του Θεού και συνέστησε πρωί και βράδυ να προσεύχονται σ’ αυτήν στον τάφο της με τα ακόλουθα λόγια: «Μητέρα και κυρία μας, προσευχήσου για μας στον Κύριο να μας συγχωρέσει, όπως συγχώρεσε εσένα και να μας θυμάσαι και εμάς μπροστά στον Θρόνο του Θεού».’

Στο μοναστήρι υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες για τα θαύματα και τις θεραπείες που έκανε η Μητέρα Αλεξάνδρα μετά το θάνατό της.

Η μνήμη της τιμάται την 13η Ιουνίου.

***

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ-ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΘΕΜΕΛΙΩΤΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΝΤΙΒΕΕΒΟ pr_Aleksandra3prepodobnaya_alexandra_diveevskaya_portret555Στα 1789, στις αρχές Ιουνίου, ο π. Παχώμιος μαζί με τον οικονόμο, π. Ησαΐα, πήγαν στο χωριό Λεμέτ για την ταφή ενός ευεργέτη της μονής, του γαιοκτήμονα Αλέξανδρου Σολοβτζωφ. Όπως συνήθιζε ο ηγούμενος πήρε μαζί του τον ιεροδιάκονο Σεραφείμ. Καθ’ οδόν πέρασαν από το Ντιβέϊεβο για να επισκεφθούν την ιδρύτρια του κοινοβίου, την μακαρία Αγάθη Σεμένοβνα Μελγκούνοβα, η οποία στον μοναχισμό πήρε το όνομα Αλεξάνδρα. Αυτή είχε λάβει από τον Κύριο την είδηση ότι πλησιάζει το τέλος της και είχε ζητήσει από τους πατέρες  να της κάνουν την ακολουθία του Ευχελαίου. Καθώς τους αποχαιρετούσε, η μητέρα Αλεξάνδρα άρχισε να εκλιπαρεί τον π. Παχώμιο να μην αποστερήσει τις ορφανές της από την φροντίδα του. Ο γέροντας απάντησε προφητικά ‘’Μητέρα! Δεν αρνούμαι να υπηρετήσω την Ουράνια Βασίλισσα κατά την δύναμη μου και κατά την εντολή σας. Αλλά πώς να το αναλάβω, δεν ξέρω. Θα ζω μέχρι τότε; Εδώ είναι, όμως, ο ιεροδιάκονος Σεραφείμ. Η πνευματικότητα του σας είναι γνωστή, και είναι νέος. Αυτός θα ζει μέχρι τότε. Εμπιστευθείτε σε αυτόν το μεγάλο αυτό καθήκον.

Η μητέρα Αγάθη απάντησε ότι εκείνη έκανε μόνον μια παράκληση, αλλά ‘’η Ουράνια Βασίλισσα θα τον καθοδηγούσε η Ίδια’’.

Οι γέροντες έφυγαν. Όταν επέστρεψαν, στις 13 Ιουνίου, βρίσκονταν ακριβώς στην ώρα της ταφής της. Αφού τέλεσαν την Θεία Λειτουργία και την νεκρώσιμη ακολουθία της ηγουμένης που αποδήμησε, σκόπευαν να επιστρέψουν στο Σαρώφ. Έβρεχε όμως δυνατά. Ο π. Παχώμιος καθυστέρησε. Όσο για τον ιεροδιάκονο Σεραφείμ, για λόγους αγνότητας και σχολαστικής πνευματικής προσοχής, δεν έμεινε σε κοινόβιο μοναζουσών ούτε για το γεύμα που ακολούθησε αλλά αμέσως μετά την ταφή – ασφαλώς, με την ευλογία των πατέρων που γνώριζαν την πνευματική του αυστηρότητα – γύρισε πίσω στο μοναστήρι του μέσα στην βροχή.

Πόσο θαυμάσιοι και πέρα από τα συνηθισμένα είναι οι άγιοι του Θεού!..

Λίγοι όμως μόνον γνωρίζουν ένα άλλο, ακόμη πιο εντυπωσιακό και εποικοδομητικό γεγονός, αυτός ο Άγιος, που μπορεί να πει κανείς, γέννησε πνευματικά την μονή του Ντιβέϊεβο και τις μοναχές της, δεν πήγε ποτέ εκεί εκτός από αυτήν την μοναδική περίπτωση! Αλλά έκτισε και διηύθυνε τα πάντα από το Σαρώφ, δεκατρία σχεδόν χιλιόμετρα μακριά, γεγονός απλώς ακατανόητο και αδύνατο για άλλους!…

Από το βιβλίο: «Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ-Πνευματική Βιογραφία», Αρχιμανδρίτου π. Λάζαρου Μουρ

***

Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_Sf.-Serafim-de-Sarov_33139896.bvhjq1ymmvΘαυμαστή ήταν η θεραπεία της Αλεξάνδρας Λεμπέντεβα, το 1827. Αυτή περισσότερο από ένα έτος έπασχε από φοβερές, ανεξήγητες κρίσεις συνοδευόμενες από εμετούς, τρίξιμο των δοντιών και σπασμούς όλου του σώματος. Μετά τις κρίσεις έμενε αναίσθητη. Τέτοιες κρίσεις της συνέβαιναν καθημερινά. Τα φάρμακα δεν βοηθούσαν καθόλου. Ένας έμπειρος, πιστός και έντιμος ιατρός, ο οποίος με πολύ ενδιαφέρον μεταχειρίσθηκε όλες του τις γνώσεις και την ιατρική του τέχνη, τελικά την συμβούλευσε να στηριχθεί στο θέλημα του Υψίστου και να ζητήσει από Εκείνον βοήθεια και προστασία, διότι κανένας από τους ανθρώπους δεν μπορεί να την θεραπεύσει. Τα λόγια αυτά προκάλεσαν βαθειά θλίψη στους συγγενείς της, ενώ την ίδια την έριξαν σε απόγνωση.

Μια νύκτα όμως παρουσιάσθηκε μπροστά της κάποια άγνωστη, πολύ ηλικιωμένη γυναίκα. Και όταν η άρρωστη κατατρομαγμένη άρχισε να προσεύχεται στον τίμιο Σταυρό, η γυναίκα της είπε: «Μη με φοβάσαι• και εγώ είμαι ανθρώπινο πλάσμα σαν και σένα, μόνο που τώρα δεν είμαι εκ του κόσμου τούτου, αλλά εκ του βασιλείου των νεκρών. Σήκω από το κρεβάτι σου και τρέξε όσο το δυνατόν γρηγορότερα στην μονή του Σάρωφ, στον πατέρα Σεραφείμ• αυτός σε περιμένει αύριο κοντά του και θα σε θεραπεύσει».

Η ασθενής τόλμησε να την ερώτηση: «Και συ ποια είσαι και από που;»

Η γερόντισσα απάντησε: «Εγώ είμαι η πρώτη ηγουμένη της μονής του Ντιβιέγιεβο, Αγάθη μοναχή».

 Την επομένη οι συγγενείς της την οδήγησαν στο Σάρωφ. Καθ’ οδό την έπιασαν φρικτές κρίσεις και σπασμοί. Στο Σάρωφ έφθασαν μετά την δεύτερη λειτουργία, την ώρα ακριβώς εκείνη που οι αδελφοί της μονής βρίσκονταν στην Τράπεζα, ενώ ο όσιος Σεραφείμ κλεινόταν στο κελί του και δεν δεχόταν κανένα. Όταν όμως η ασθενής πλησίασε στο κελί του και πριν προφθάσει να τελειώσει την συνηθισμένη ευχή, ο όσιος βγήκε, την πήρε από το χέρι και την οδήγησε μέσα. Της κάλυψε το κεφάλι με το επιτραχήλιο, της διάβασε χαμηλόφωνος τις ευχές προς τον Κύριο και την Υπεραγία Θεοτόκο, της έδωσε να πιει αγιασμό των Θεοφανείων, ένα κομματάκι πρόσφορο, τρία παξιμάδια και της είπε:

«Παίρνε κάθε μέρα ένα παξιμάδι με αγιασμό και πήγαινε στο Ντιβιέγιεβο, στον τάφο της δούλης του Θεού Αγάθης• πάρε από εκεί χώμα και κάνε όσες μετάνοιες μπορείς. Η Αγάθη σε συμπονεί και θέλει την θεραπεία σου. Στο εξής όταν θα αισθάνεσαι άσχημα προσευχήσου στον Θεό και πες: Πάτερ Σεραφείμ μνήσθητί μου και πρέσβευε υπέρ εμού της αμαρτωλής να μη με ρίξουν εκ νέου οι πολέμιοι και εχθροί του Θεού σ’ αυτή την ασθένεια».

Τότε η νόσος έφυγε απ’ αυτήν αισθητά, με μεγάλο κρότο, και δεν επανήλθε πλέον σ’ αυτήν. Μετά από την θεραπεία της γέννησε τέσσερις γιους και πέντε θυγατέρες.

Από το βιβλίο: Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ βίος, μετ. Β. Νικολακάκη, εκδ. «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη.

Ὅσιος Ἰωάννης ὁ νέος ἐλεήμων ἐκ Χαλδίας τοῦ Πόντου
https://iconandlight.wordpress.com/2014/06/12/%E1%BD%85%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%E1%BC%B0%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%E1%BD%81-%CE%BD%CE%AD%CE%BF%CF%82-%E1%BC%90%CE%BB%CE%B5%CE%AE%CE%BC%CF%89%CE%BD-%E1%BC%90%CE%BA-%CF%87%CE%B1%CE%BB/
Ο κόσμος ίσταται δια των προσευχών των Αγίων, Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/06/12/18246/

Τις τοις λειψάνοις προστρέχων του Ιωάννου,
αμέτοχος τυγχάνει θείας παραμυθίας;

Απολυτίκιον  Οσίου Ιωάννου του νέου Ελεήμονος εκ Χαλδίας. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Της Χαλδίας τον γόνον Ορθοδόξων το κλέϊσμα, το της ευσεβείας ταμείον, Ιωάννην υμνήσωμεν, τον χέοντα ιάματα πιστοίς, και έλεος τοις τρέχουσιν αυτώ, καρποδότην διδαγμάτων των θεϊκών, ειρήνην τον παρέχοντα· δόξα σοι κράζομεν σοφέ, δόξα τω σε αναδείξαντι, πάσι τοις προσιούσί σοι πιστώς, σκέπην παρήγορον.

Ήχος πλ. β’. Όλην αποθέμενοι

Μέγας μάρτυς γέγονας, των δωρεών Παρακλήτου, Σεραφείμ τρισόλβιε, ας Δεσπότης δίδωσι τοις φυλάττουσι, τα Αυτού, εντάλματα, καθαρά καρδία, και ποθούσιν εξομοίωσιν, προς το Αρχέτυπον, ως εν αληθεία επήγγελται. Όθεν ημών την αίτησιν, μη παρίδης Πάτερ ατέλεστον, αλλά σαίς πρεσβείαις, οικείωσον Χριστώ τω ποθητώ, ναούς ποιων Θείου Πνεύματος, εις ζωήν αιώνιον.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις της Ρωσίας γόνος λαμπρός, τέκνον της ερήμου, μοναζόντων υπογραμμός, Πνεύματος την κτήσιν, σκοπόν ζωής κηρύττων, ω Σεραφείμ του Σάρωφ, άνθος μυρίπνοον.