iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Αδελφοί μου, είθε να γίνουμε κι εμείς άξιοι δια της πίστεως, να εισέλθει ο Κύριος Ιησούς στις καρδιές μας και να γευόμαστε την άρρητη αγάπη Του! Κύριε Ιησού Χριστέ, η Ζωή μας, η Σοφία και η Αγάπη μας, καθάρισέ μας και είσελθε στην καρδιά μας! Άγιος Νικόλαος Βελιμιροβιτς

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _0Mesopentikosti-midpentecost243456Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Συναξάριον
Τῇ ΙΗʹ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς Μαΐου μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Στεφάνου, τοῦ Χωρηβίτου, τοῦ ἐκ Σινᾶ (7ος αιων.).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Πέτρου ἐκ Λαμψάκου Μ. Ἀσίας, Διονυσίας, ᾿Ανδρέου, Παύλου, Χριστίνης, ῾Ηρακλείου, Παυλίνου καί Βενεδίμου (249 – 251) .
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βεναντίου.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων ὀκτώ παρθενομαρτύρων, τῶν ἐν ᾿Αγκύρᾳ, ᾿Αλεξανδρίας ἤ ᾿Αλεξάνδρας, Εὐφρασίας, Θεοδότης, ᾿Ιουλίας, Κλαυδίας, Ματρώνης, Τεκούσης καί Φαεινῆς (304).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοδότου ἐν Αγκύρᾳ, ἀνιψιοῦ τῆς ῾Αγίας Μάρτυρος Τεκούσης.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Φήλικος, ἐπισκόπου Σπολέτο τῆς Οὐμβρίας τῆς ᾿Ιταλίας.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Διοσκόρου τῆς Αἰγύπτου (305) .
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ποταμῶνος, ἐπισκόπου ῾Ηρακλείας τῆς Αἰγύπτου (340).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος Γαλακτίας
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος Εὐφρασίας τῆς ἐν Νικαία (303) .
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος ᾿Ιουλιανοῦ εν ακάνθαις βάτου συρόμενος, τελειούται..
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων, κληρικῶν καί λαϊκῶν, τῶν ἀναιρεθέντων ὑπό τοῦ αὐτοκράτορος Οὐάλλη (364-378) .
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Θεοδώρου, ἐπισκόπου Ρώμης (649).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Δαβίδ καί Ταριχάνι,τῶν αὐταδέλφων, τῶν ἐκ Γεωργίας (693).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἠμῶν Στεφάνου, πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (893), ἀδελφοῦ τοῦ αὐτοκράτορος Λέοντος τοῦ Σοφοῦ.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἠμῶν ᾿Αναστασῶς, τῆς ἐν τοῖς Λευκαδίου.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Μαρτινιανοῦ, τοῦ ἐν τοῖς ᾿Αρεοβίνθου.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Μακαρίου (Γκλουχάρεφ), τοῦ ῾Ιεραποστόλου τῆς ᾿Αλτάι Σιβηρίας Ρωσίας (1847) .
Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον μᾶς. ᾿Αμήν. 

Συναξάριον Πεντηκοσταριου
Τῇ Τετάρτῃ τοῦ Παραλύτου τὴν τῆς Μεσοπεντηκοστῆς ἑορτάζομεν ἑορτήν.

Στίχοι
στὼς διδάσκει τῆς ἑορτῆς ἐν μέσῳ
Χριστὸς Μεσσίας τῶν διδασκάλων μέσον.

Ἰησοῦς  σὰν Μεσσίας – μεσίτης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων εἶναι ὁ διδάσκαλος εἶναι ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ, εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Στὸ διψασμένο ἀνθρώπινο γένος ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίου ἦλθε σὰν ὕδωρ ζῶν, σὰν ποταμὸς χάριτος ποὺ δρόσισε τὸ πρόσωπο τῆς γῆς. Ἐκεῖνος ποὺ διδάσκει στὸν ναό, στὸ μέσον τῶν διδασκάλων τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ, στὸ μέσον της ἑορτῆς. Αὐτὸς ποὺ ἀποδοκιμάζεται ἀπὸ τοὺς δῆθεν σοφοὺς τοῦ λαοῦ Του εἶναι ἡ τοῦ Θεοῦ Σοφία. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ πηγὴ τῆς χάριτος, τοῦ ὕδατος τοῦ ἀλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον, ποὺ ξεδιψᾶ καὶ ἀρδεύει τὶς συνεχόμενες ἀπὸ βασανιστικὴ δίψα ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Ποῦ μεταβάλλει τοὺς πίνοντας σὲ πηγές. «Ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσι ὕδατος ζῶντος» (Ἰω. 7, 38). Ποὺ μετέτρεψε τὴν ἔρημό τοῦ κόσμου σὲ θεοφύτευτο παράδεισο ἀειθαλῶν δένδρων φυτεμένων παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων τοῦ ἁγίου Πνεύματος. 
Καθηγητού Ιωάννη Φουντούλη

***

Ύμνος
στον Χριστό ως Σοφία
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _03.… Η σοφία έλαμψε,
και η αλήθεια του Θεού φώτισε τους ανθρώπους.

 Ο λαός γνώρισε ότι η σοφία δεν είναι πικρή.
Όμως, είναι γλυκιά, για όλους όσους την πιουν
μέχρι την τελευταία σταγόνα,
αγαπητή για όλους όσους υποφέρουν για αυτήν.
Όποιος, στον κόσμο, αισθάνεται κάθε ελπίδα σβησμένη,
όποιος βαδίζει μέσα στον κόσμο σαν σε ένα παλιό νεκροταφείο,
όποιος σκέφτεται τους ανθρώπους σαν αδύναμους δούλους,
όποιος σκέφτεται τις πέντε ηπείρους σαν πέντε αλώνια,
όποιος σκέφτεται τους πέντε ωκεανούς, σαν πέντε λακκούβες-
Γι’ αυτόν, ο Χριστός είναι το μέτρο με το οποίο μετριέται η αιωνιότητα
Ας υιοθετήσει αυτό το μέτρο, και ας βεβαιωθεί στην πίστη του.
Όποιος αναγνωρίζει αυτό το μέτρο [το Χριστό] δεν θα το εγκαταλείψει ποτέ, γιατί δεν θα βρει άλλο, με το οποίο να κατανοεί τα μυστήρια του κόσμου.
Κάθε άλλο μέτρο, παρότι θελκτικά
δεν φτάνουν στο Άλφα ούτε στο Ωμέγα,
είναι τόσο απατηλά όσο το φεγγάρι που αντιφεγγίζει πάνω στο νερό.
μα φαίνεται σα να έχει φθάσει ως τον πάτο του νερού.
Ο Χριστός ξεπερνάει και τα δύο άκρα του κόσμου,
εκει όπου τελειώνει το δράμα και από εκει πού άρχισε.
Από όλα τα μυστήρια, το μεγαλύτερο μυστήριο είναι Αυτός.
Από τη γέννηση Του μέχρι τη Σταύρωση Του στον Σταυρό,
από τη Σταύρωση Του στο Σταυρό μέχρι την Ανάστασή Του –
Αυτός είναι το πραγματικό μέτρο όλης της δημιουργίας του Θεού.
Δια Αυτού, μετρώντας τα βάσανα καταμεσής της κοσμικής ταραχής
Οι άγιοι του Θεού υπέφεραν – αγόγγυστα, χωρίς πόνο.
Ο Πρόλογος της Οχρίδα: Βίοι των Αγίων από τον Άγιο Νικολάι Βελιμίροβιτς
http://prologue.orthodox.cn/January18.htm

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _0Mesopentikosti266924.pΟμιλία
για την αγάπη που υπερβαίνει τη γνώση
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

… γνῶναί τε τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἵνα πληρωθῆτε εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ. (Εφεσίους 3:19).

Η αγάπη, που ξεπερνά τη γνώση και υπερβαίνει την κατανόησή μας, είναι η αγάπη του Χριστού! Κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί την ποιότητα ή το μεγαλείο αυτής της αγάπης, μέχρι να εισέλθει εντός του ο Χριστός. Μπορεί κάποιος που δεν έχει δοκιμάσει ποτέ μέλι να έχει ιδέα για τη γεύση του; Μόνο όταν ο Χριστός έλθει δια της πίστεως στην καρδιά του ανθρώπου, τότε ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίσει την ανέκφραστη γεύση της αγάπης του Χριστού – τη γλυκιά και μεθυστική ευωδία της και την απαράμιλλη περιεκτικότητά της.

Όπως ένας άνθρωπος που έχει τον Χριστό στην καρδιά του αγγίζει το πλάτος, το μήκος, το βάθος και το ύψος της γνώσεως της θείας σοφίας, έτσι αυτός ο άνθρωπος με τον Χριστό στην καρδιά του, αγγίζει επίσης τις απεριόριστες ανοιχτές θάλασσες της θεϊκής αγάπης του Χριστού.

Ω, αδελφοί μου, πόσο φτωχά είναι τα λόγια, όταν πρέπει να μιλήσουμε για την αγάπη του Χριστού – Ποτέ δεν είναι τόσο φτωχά τα λόγια, όσο σ’ αυτήν την περίπτωση. Πράγματι, τι μπορεί να πει κανείς ενώπιον τέτοιων εκπληκτικών αποδείξεων της αγάπης Του; Ο Θεός μας δημιούργησε από αγάπη, ενσαρκώθηκε από αγάπη, και από αγάπη δέχτηκε τους εμπαιγμούς και τον θάνατο για χάρη μας. Μας άνοιξε τους ουρανούς από αγάπη, και μας αποκάλυψε την αθάνατη δόξα που ετοιμάστηκε για εμάς!
Ακόμη και όλα αυτά είναι μόνο ένα μέρος του ανεξάντλητου πλούτου, της δόξας, της ομορφιάς και της ζωοποιού τρυφής που είναι η αγάπη του Χριστού. Είθε να γίνουμε κι εμείς άξιοι δια της πίστεως, να εισέλθει ο Κύριος Ιησούς στις καρδιές μας και να γευόμαστε την άρρητη αγάπη Του!

Κύριε Ιησού Χριστέ, η Ζωή μας, η Σοφία και η Αγάπη μας, καθάρισέ μας και είσελθε στην καρδιά μας!

Σοί πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας»
http://prologue.orthodox.cn/November18.htm

Αδελφοί μου, ας ανοίξουμε τις πόρτες των ψυχών μας στη Σοφία του Θεού, την ενσαρκωμένη στο Πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού!
Ω! Κύριε Ιησού, η Σοφία και η Δύναμις του Θεού, άνοιξε τις ψυχές μας και σκηνωσε μέσα ς’ αυτές!.

***

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _cf83cebfcf86ceb9ceb1-cebfcf81cf86ceb1cebdcebfcf830_-dbbf3_24693c9c_xxxlὍσιος Στέφανος ὁ Χωρηβίτης τοῦ Σινᾶ

Περί τοῦ ὁσιου Στεφάνου διηγεῖται ὁ ὅσιος Ἰωάννης στήν “Κλίμακα” (Λόγος ζ’ “Περί τοῦ χαροποιοῦ πένθους”). Ἦταν σύγχρονός του καί ἀρχικά κατοικοῦσε σέ ἐρημητικό κελλί στήν κατάβασι “ὑποκάτω τῆς Ἁγίας Κορυφῆς, ὅπου τό σπήλαιον τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ”. Μετά ἀπό πολλά χρόνια ἀσκητικῆς ζωῆς, ἀνεχώρησε ἀπό τό Ὄρος Σινᾶ καί πῆγε στήν Σίδη, “τόπον σκληρόν καί ὑστερημένον ἀπό κάθε πράγμα καί ἀπό ἀνθρώπους ἀπέραστον καί ἀδιάβατον, ἕως ἑβδομήκοντα μίλια μακράν ἀπό τό Μοναστήριον”. Ἐκτός ἄλλων ἔλαβε ἀπό τόν Θεό τό χάρισμα “νά ἡμερώνει τά ἄγρια ζῶα”!
Στό ἀρχικό του κελλί ἐπέστρεψε πρός τό τέλος τῆς ζωῆς του. Κατά τήν κοίμησή του, οἰκονόμησε ὁ Θεός “θέαμα φοβερόν καί ἕνα κριτήριον ἀθεώρητον”, τόν ἔλεγχο τοῦ Ὁσίου γιά τίς πράξεις του ἀπό τούς πονηρούς δαίμονες.
Τό Λείψανο τοῦ ὁσίου Στεφάνου σώζεται ἀδιάφθορο – σέ καθήμενη στάση, ἐνδεδυμένο μέ τά μοναχικά ἐνδύματα καί τό Ἀγγελικό Σχῆμα, “ἔχον μέν τάς χεῖρας τεθειμένας σταυροειδῶς ἐπί τοῦ στήθους, τήν δέ κεφαλήν κεκυφῆαν” – στό Κοιμητήριο τῆς Μονῆς ἁγίας Αἰκατερίνης Σινᾶ.
http://churchsynaxarion.blogspot.com/2010/12/blog-post_8531.html

***

Ὅσιος Στέφανος ὁ Χωρηβίτης
Περὶ τοῦ χαροποιοῦ πένθους, Λὀγος ἔβδομος
Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου

Σιναΐτες Άγιοι_All Saints of Mount Sinai_Святые отцы Синайской горы_σιναιτεσ sinaxi_sinaiton_pateron50. γώ, καθὼς σκέπτομαι τὴν ποιότητα τῆς κατανύξεως, μένω ἔκθαμβος. Πῶς αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται πένθος καὶ λύπη εἶναι συμπεπλεγμένο μὲ τὴν χαρὰ καὶ τὴν εὐφροσύνη, ὅπως τὸ μελί μὲ τὸ κερί! Καὶ τί διδασκόμεθα ἀπὸ αὐτό; Ὅτι ἡ κατάνυξις εἶναι καθ᾿ ἑαυτὸ δῶρο τοῦ Κυρίου. Καὶ στὴν ψυχὴ ποὺ κατανύσσεται ὑπάρχει μία ἀληθινὴ ἡδονή, διότι ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς μὲ μυστικὸ τρόπο παρηγορεῖ τοὺς «συντετριμμένους τῇ καρδίᾳ».

Γιὰ νὰ ἀποκτήσωμε γνήσιο καὶ καθαρὸ πένθος καὶ ὀδύνη ὠφέλιμη, (ἀφοῦ καὶ τὰ ἀντίθετα διδάσκουν), ἂς ἀκούσωμε μιὰ ψυχωφελῆ καὶ πολὺ ἀξιοθρήνητη διήγησι:
Ἔμενε ἐδῶ κάποιος μοναχὸς Στέφανος, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀσπασθῆ τὴν ἐρημικὴ καὶ ἡσυχαστικὴ ζωή. Ἀγωνίσθηκε πολλὰ ἔτη στὴν μοναχικὴ παλαίστρα. Ἦταν στολισμένος μὲ νηστεῖες, καὶ ἰδιαιτέρως μὲ δάκρυα καὶ μὲ ἄλλα ἐνάρετα κατορθώματα. Εἶχε τὸ κελλί του στὴν κατάβασι τοῦ ἁγίου τούτου ὄρους, (κάτω ἀπὸ τὴν Ἁγία Κορυφή), στὸ σημεῖο ποὺ εὑρίσκεται τὸ σπήλαιο τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ.

Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ἀείμνηστος γιὰ πιὸ καθαρὴ καὶ κοπιαστικὴ μετάνοια καὶ ἄσκησι, ἐπῆγε στὸν τόπο ὅπου ἔμεναν οἱ ἀναχωρηταί, ποὺ ὀνομάζεται Σίδδης. Παρέμεινε ἐκεῖ μερικὰ χρόνια μὲ ὑπερβολικὲς στερήσεις καὶ σκληρὴ ἄσκησι, ἐφ᾿ ὅσον ὁ τόπος ἦταν «ἀπαράκλητος» καὶ ἀδιάβατος σχεδὸν ἀπὸ ἀνθρώπους – ἀπεῖχε περίπου ἑβδομήντα μίλια ἀπὸ τὸ κάστρο. Ἔπειτα, γύρω στὸ τέλος τῆς ζωῆς του, ἀνεβαίνει ὁ γέροντας αὐτὸς στὸ κελλί του, κάτω ἀπὸ τὴν Ἁγία Κορυφή. Εἶχε μάλιστα καὶ δυὸ ὑποτακτικοὺς ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη πολὺ εὐλαβεῖς, οἱ ὁποῖοι καὶ τοῦ ἐφύλαγαν τὸ κελλὶ πρὶν ἐπιστρέψη.

Ἀφοῦ ἐπέρασαν ὀλίγες ἡμέρες ἔπεσε σὲ ἀσθένεια, μὲ τὴν ὁποία καὶ ἐτελείωσε τὴν ζωή του. Τὴν παραμονὴ τοῦ θανάτου του περιέπεσε σὲ ἔκστασι καὶ μὲ τὰ μάτια ἀνοικτὰ παρατηροῦσε δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ τῆς κλίνης του. Σὰν νὰ τὸν ἀνέκριναν κάποιοι, ἀπαντοῦσε -τὸν ἄκουγαν ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι- καὶ ἄλλοτε ἔλεγε: «Ναί, πράγματι, ἀληθινά, πλὴν ὅμως ἐνήστευσα τόσα ἔτη γι᾿ αὐτό». Ἄλλοτε: «Ὄχι. Εἶναι ψέμα. Αὐτὸ δὲν τὸ ἔκανα». Ἔπειτα ἀπὸ λίγο: «Αὐτὸ ναί, ἀληθινὰ τὸ ἔπραξα, ἀλλὰ ἔκλαυσα, ἔκανα διακονήματα ἀγάπης». Καὶ πάλι: «Ἀληθινά μὲ κατηγορεῖτε». Μερικὲς φορὲς γιὰ ὡρισμένα ἀπαντοῦσε: «Ναί, ἀληθινά, ναί. Γι᾿ αὐτὰ δὲν ἔχω τί νὰ ἀπολογηθῶ. Ὁ Θεὸς εἶναι ἐλεήμων».

Ἦταν ἀλήθεια ἕνα θέαμα φρικτὸ καὶ φοβερό. Μία κρίση ἀόρατη καὶ χωρὶς ἔλεος. Καὶ τὸ φοβερώτερο, ὅτι τὸν κατηγοροῦσαν καὶ γιὰ πράγματα ποὺ δὲν εἶχε διαπράξει. Ὁ ἡσυχαστὴς αὐτὸς καὶ ἀναχωρητὴς γιὰ ὡρισμένα πταίσματά του -ἀλλοίμονο!- ἔλεγε: «Γι᾿ αὐτὰ δὲν ἔχω τί νὰ εἰπῶ». Καὶ εἶχε σαράντα περίπου ἔτη μοναχός, χωρὶς νὰ τοῦ λείπη καὶ τὸ δάκρυ!

Ἀλλοίμονο! Καὶ πάλι ἀλλοίμονο! Ποῦ ἦταν τότε ἡ φωνὴ ἐκείνη τοῦ προφήτου Ἰεζεκιήλ, γιὰ νὰ τοὺς εἰπῆ: «Ἐν ᾧ εὕρω σε, ἐκεῖ καὶ κρίνω σε, εἶπεν ὁ Θεός» (πρβλ. Ἰεζ. λγ´ 12-16). Ἀλλὰ δὲν κατώρθωσε νὰ χρησιμοποιήση μία τέτοια ἀπολογία. Γιατί ἄραγε; Ἂς ἔχη δόξα ὁ Θεός, ὁ μόνος ποὺ γνωρίζει. (Ἂς σημειωθῆ καὶ τοῦτο): Κάποιοι μοῦ διηγήθηκαν -ἀψευδεῖς μάρτυρες- στὴν ἔρημο ἔτρεφε καὶ λεοπάρδαλι μὲ τὰ χέρια του.

Καὶ ἐνῷ συνεχιζόταν ἡ λογοδοσία, ἀποχωρίσθηκε τὸ σῶμα του, χωρὶς νὰ ἀφήση καμμία ἔνδειξι γιὰ τὴν κρίσι ἢ τὸ πόρισμα ἢ τὴν ἀπόφασι καὶ τὸ τέλος τῆς λογοδοσίας….

73. Δὲν θὰ κατηγορηθοῦμε, ἀγαπητοί μου, δὲν θὰ κατηγορηθοῦμε τὴν ὥρα τοῦ θανάτου μας, διότι δὲν ἐθαυματουργήσαμε ἢ διότι δὲν ἐθεολογήσαμε ἢ διότι δὲν ἐγίναμε θεωρητικοί. Ὁπωσδήποτε ὅμως θὰ δώσωμε λόγο στὸν Θεὸν διότι δὲν ἐπενθήσαμε συνεχῶς.

Βαθμὶς ἑβδόμη! Ὅποιος ἀξιώθηκε νὰ τὴν ἀνεβῆ, ἂς βοηθήσῃ κι ἐμένα.
Διότι αὐτὸς πλέον ἐβοηθήθηκε, ἀφοῦ μὲ τὴν ἑβδόμη βαθμίδα ἔπλυνε τὶς κηλίδες τῆς παρούσης ζωῆς.
Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, Κλῖμαξ, Λὀγος 7, περὶ τοῦ Χαροποιοῦ Πένθους, 50.

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _Ναός της του Θεού Σοφίας (1)

Μεσοπεντηκοστής – Αδελφοί μου, ας ανοίξουμε τις θύρες των ψυχών μας στη Σοφία του Θεού, την ενσαρκωμένη στο Πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού! Κύριε Ιησού, η Σοφία και η Δύναμις του Θεού, άνοιξε τις ψυχές μας και σκήνωσε μέσα ς’ αυτές! Άγιος Νικόλαος Βελιμιροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/25/%ce%bc%ce%b5%cf%83%ce%bf%cf%80%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b7%ce%ba%ce%bf%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%82-%ce%b1%ce%b4%ce%b5%ce%bb%cf%86%ce%bf%ce%af-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%af%ce%be/

Μεσοπεντηκοστής, ζητείτέ με αποκτείναι, ότι ο λόγος ο εμός ου χωρεί εν υμίν. Ιω. 8,37 Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/21/28797/

Μεσοπεντηκοστής, εορτή της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη
https://iconandlight.wordpress.com/2016/05/24/%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%BF%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82%CE%B5%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF/

Ο Χριστός είναι η Σοφία του Θεού, η πηγή της ζωής, η πηγή της χαράς, η πηγή του φωτός του αληθινού, που ξεδιψά και αρδεύει τις συνεχόμενες από δίψα ψυχές των ανθρώπων. Που μεταβάλλει τους πίνοντας σε πηγές. Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/12/%ce%bf-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%8d-%ce%b7-%cf%80%ce%b7%ce%b3%ce%ae/

Η ψυχή μου ‘’ξηράνθηκε’’ μέσα στη ματαιότητα του κόσμου αυτού και έχω ανάγκη «ύδατος ζώντος» εκπορευομένου από τον Δημιουργό μου και «αλλομένου εις ζωήν αιώνιον». Παντοδύναμε και Ζωντανέ Θεέ – η Πηγή της αγιότητας, η Πηγή της δύναμης, η Πηγή της ζωής – φώτισέ μας και θάλψε μας με αγάπη προς Εσένα δια της Αγίας Μητέρας Σου της Ζωοδόχου Πηγής.
https://iconandlight.wordpress.com/2022/04/28/%ce%b7-%cf%88%cf%85%cf%87%ce%ae-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%be%ce%b7%cf%81%ce%ac%ce%bd%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b1/

Αναγνώσματα Εσπερινού:
Προφητεία Μιχαίου (Κεφ. Δ’, 2 ς’, 2 Ε’, 4)
Προφητεία Ησαΐου (Κεφ. ΝΕ’, 1)
Παροιμίες (Κεφ. θ’, 1)
Απόστολος: Πράξεις 14: 6-18
Ευαγγέλιο Θ. Λειτουργίας: Ιωάννη 7: 14-30

Ἀπολυτίκιον τῆς Μεσοπεντηκοστῆς Ἦχος πλ. δ’

Μεσούσης τῆς ἑορτῆς διψῶσάν μου τήν ψυχήν εὐσεβείας πότισον νάματα· ὅτι πᾶσι, Σωτήρ ἐβόησας· Ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω. Ἡ πηγή τῆς ζωῆς, Χριστέ ὁ Θεός, δόξα σοι

Ἀπολυτίκιον τοῦ ὁσίου Στεφάνου τοῦ Χωρηβίτου, τοῦ ἐκ Σινᾶ
Ἦχος πλ. δ’

Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς, τῆς ἐρήμου τὸ ἄγονον ἐγεώργησας, καὶ τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς, εἰς ἑκατὸν τοὺς πόνους ἐκαρποφόρησας· καὶ γέγονας φωστήρ, τῇ οἰκουμένῃ λάμπων τοῖς θαύμασι, Στέφανε Πατὴρ ἡμῶν Ὅσιε· Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἠιμῶν.

Δόξα… Καί νυν … Ήχος πλ. δ’, ἀποστίχων τοῦ ἑσπερινοῦ

Μεσούσης τῆς ἑορτῆς διδάσκοντός σου, Σωτήρ, ἔλεγον οἱ Ἰουδαῖοι· Πῶς οὗτος οἶδε γράμματα, μή μεμαθηκώς; ἀγνοοῦντες ὅτι σύ εἶ ἡ Σοφία ἡ κατασκευάσασα τόν κόσμον. Δόξα σοι.

Στιχηρὰ ἰδιόμελα Ἦχος α’
Ἰωάννου Μοναχοῦ

ν τῷ ἱερῷ ἐπέστης ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ, μεσούσης τῆς ἑορτῆς, διδάσκων καὶ ἐλέγχων τοὺς ἀπειθεῖς Ἰουδαίους, τοὺς Φαρισαίους, καὶ Γραμματεῖς, καὶ βοῶν παρρησίᾳ πρὸς αὐτούς· ὁ διψῶν, ἐρχέσθω πρός με, καὶ πινέτω ὕδωρ ζωηρόν, καὶ οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ὁ πιστεύων τῇ ἐμῇ χρηστότητι ποταμοὶ ῥεύσουσιν ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ζωῆς αἰωνίου. Ὢ τῆς ἀγαθότητος, καὶ τῆς εὐσπλαγχνίας σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν· Δόξα σοι.

Καθίσματα Ἦχος πλ. δ’
Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον

στηκὼς ἐν τῷ μέσῳ τοῦ ἱεροῦ, μεσαζούσης ἐνθέως τῆς ἑορτῆς, ὁ διψῶν, ἀνέκραζες· ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω· ὁ γὰρ πίνων ἐκ τούτου, τοῦ θείου νάματος, ποταμούς ἐκ κοιλίας, ἐκρεύσει δογμάτων μου, ὅστις δὲ πιστεύει, εἰς ἐμὲ τὸν σταλέντα, ἐκ θείου Γεννήτορος, μέτ’ ἐμοῦ δοξασθήσεται. Διὰ τοῦτο βοῶμέν σοι· Δόξα σοι, Χριστὲ ὁ Θεός, ὅτι πλουσίως ἐξέχεας τὰ νάματα, τῆς σῆς φιλανθρωπίας τοῖς δούλοις σου.

Κοντάκιον Ἦχος δ’
Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ

Τῆς ἑορτῆς τῆς νομικῆς μεσαζούσης, ὁ τῶν ἁπάντων Ποιητὴς καὶ Δεσπότης, πρὸς τοὺς παρόντας ἔλεγες, Χριστὲ ὁ Θεός· Δεῦτε καὶ ἀρύσασθε, ὕδωρ ἀθανασίας· ὅθεν σοι προσπίπτομεν, καὶ πιστῶς ἐκβοῶμεν· Τοὺς οἰκτιρμούς σου δώρησαι ἡμῖν· σὺ γὰρ ὑπάρχεις πηγὴ τῆς ζωῆς ἡμῶν.

Ὁ Οἶκος

Τὴν χερσωθεῖσάν μου ψυχήν, πταισμάτων ἀνομίαις, ῥοαῖς τῶν σῶν αἱμάτων κατάρδευσον, καὶ δεῖξον καρποφόρων ἀρεταῖς· σὺ γὰρ ἔφης πᾶσι, τοῦ προσέρχεσθαι πρός σὲ Λόγε Θεοῦ πανάγιε, καὶ ὕδωρ ἀφθαρσίας ἀρύεσθαι, ζῶν τε καὶ καθαῖρον ἁμαρτίας, τῶν ὑμνούντων τὴν ἔνδοξον καὶ θείαν σου Ἔγερσιν παρέχων ἀγαθέ, τὴν ἀπὸ τοῦ ὕψους ἐνεχθεῖσαν ἀληθῶς τοῖς Μαθηταῖς σου, Πνεύματος ἰσχύν, τοῖς σὲ Θεὸν γινώσκουσι· σὺ γὰρ ὑπάρχεις πηγὴ τῆς ζωῆς ἡμῶν.

Ἐξαποστειλάριον
Ὁ οὐρανὸν τοῖς ἄστροις

τὸν κρατῆρα ἔχων, τῶν ἀκενώτων δωρεῶν, δός μοι ἀρύσασθαι ὕδωρ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, ὅτι συνέχομαι δίψῃ, εὔσπλαγχνε μόνε οἰκτίρμον. (Δίς)

Κοινωνικὸν
τρώγων μου τὴν Σάρκα, καὶ πίνων μου τὸ Αἷμα, ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ, εἶπεν ὁ Κύριος.

αγια σοφια-Κωνσταντινούπολη_Constantinople_Константино́поль-agiasofia2


Αχ Βηθεσδά, Βηθεσδά, πόσο παγκόσμια είσαι!Όλα τα βάσανα που υποφέρουν άνθρωποι και λαοί δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά η πλούσια θεραπεία που παρέχει σε ανθρώπους και έθνη το έλεος του Θεού, για να τους σώσει από τον αιώνιο θάνατο. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_010 2Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΙΕʹ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς Μαΐου μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Παχωμίου τοῦ Μεγάλου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Ἀχιλλίου Ἀρχιεπισκόπου Λαρίσης (350) *
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Βαρβάρου τοῦ Μυροβλύτου τοῦ ἐν Τρύφῳ Αἰτωλοακαρνανίας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀνδρέου τοῦ ἐρημίτου, τοῦ ἐν τῷ ὄρει τῆς Καλάνας τῆς ἐπαρχίας Βάλτου, πλησίον στό χωριό Χαλκιόπουλο τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, ἐκ Μονοδενδρίου τῶν Ζαγοροχωρίων τῆς Ἤπείρου (12ος)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς Ἁγίας Δάφνης ἐρημίτριας καί παρθενομάρτυρος δι’ ἀποκεφαλισμοῦ ἀπ’ τόν πατέρα της στό Gheel Βελγίου, τῆς ἐξ Ἰρλανδίας (7ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Βησσαρίωνος Α΄ Ἐπισκόπου Λαρίσης (15ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Βησσαρίωνος Β΄ Ἐπισκόπου Λαρίσης, ὁ καλούμενος “κτίτωρ Δουσίκου” ἤ “τοῦ Σωτήρος”, ἐκ Πύλης Τρικάλων (1540)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Τορκουάτου, Κτησιφῶντος, Σεκούνδου, ᾿Ινδαλετίου, Καικιλίου, ῾Ησυχίου καί Εὐφρασίου (1ος αἰ.).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σιμπλικίου ἐν Σαρδηνία Ἰταλίας (304).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Σιλβανοῦ, τοῦ Ταβεννησιώτου. 4ο αἰών
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Πανηγυρίου, τοῦ ἐκ Κύπρου.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη ἐν τῷ περιτειχίσματι καί ἀνάδειξις τῆς ἀχειροποιήτου εἰκόνος ἐν Καμουλιανοῖς, φρουρηθείσης ἐν τοῖς χρόνοις Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἠμῶν ῾Ησαΐου, ἐπισκόπου Ροστώβ, τοῦ Θαυματουργοῦ.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Παχωμίου, τοῦ ᾿Αναχωρητοῦ, τοῦ ἐκ Ρωσίας.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Παχωμίου, τοῦ Κένο τοῦ Καργκοπόλ.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Νικολάου (Κεδρώφ)(1936), πατρός τῶν ἁγίων ἱερομαρτύρων ᾿Αβερκίου καί Παχωμίου.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Παχωμίου (1938), ἀρχιεπισκόπου Τσέρνιγκωφ καί τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος ᾿Αβερκίου(1927)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Βλαδίμηρου Ζαγκάρσκυ, γαμπροῦ τῶν ἁγίων Παχωμίου καί Ἀβερκίου Κεδρώφ (1937)

Συναξάριον Πεντηκοσταρίου
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ τετάρτῃ ἀπὸ τοῦ Πάσχα, τοῦ Παραλύτου μνείαν ποιούμεθα, καὶ ὡς εἰκὸς τὸ τοιοῦτον ἑορτάζομεν θαῦμα. (Ευαγγέλιο: Ιωάν. ε’ 1-16).

Στίχοι
Τὸ ῥῆμα Χριστοῦ σφίγμα τῷ παρειμένῳ.
Οὕτως ἴαμα τοῦτο ῥῆμα καὶ μόνον.

Τῷ ἀπείρῳ ἐλέει σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Ομιλία στην Κυριακή του Παραλύτου (Ἰωάν. ε´ 1-16)
του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_0_c4f60_eb6958d2_origΜακάριος είναι ο άνθρωπος που υπομένει όλα τα λυπηρά αυτής της ζωής με καρτερία κι ελπίδα στο Θεό. Γι’ αυτόν η κάθε μέρα θα είναι μήνας στον ουρανό, ενώ στον άπιστο θα μοιάζει με χρόνο ολόκληρο. Γιατί ο άπιστος χαίρεται μόνο όταν δεν υποφέρει· κι όταν υποφέρει, το κάνει χωρίς υπομονή κι ελπίδα στο Θεό και δυσανασχετεί.

Μακάριος είναι ο άνθρωπος που δε γογγύζει όταν υποφέρειαλλ’ εξετάζει τις αιτίες με υπομονή κι ελπίδα στο Θεό. Πού θα βρει τις αιτίες που τον κάνουν να υποφέρει αυτός που πάσχει;
Θα τις βρει είτε μέσα του είτε στους γονείς του και στους γείτονές του. Ο βασιλιάς Δαβίδ υπόφερε για τις δικές του αμαρτίες. Ο Ροβοάμ για τις αμαρτίες του πατέρα του, του βασιλιά Σολομώντα. Οι προφήτες υπόφεραν για τις αμαρτίες των συμπατριωτών τους.

Αν αυτός που πάσχει έψαχνε διεξοδικότερα και βαθύτερα τις αιτίες των βασάνων του, πού θα τις έβρισκε; Σίγουρα θα τις συναντούσε στην ολιγοπιστία του προς το Θεό ή σε κάποιο σκοτεινό και κακό πνεύμα, σ’ ένα μαύρο σκοτάδι χωρίς φως ή στη στοργική και θεραπευτική πρόνοια του Θεού. Εδώ θα βρει τις αιτίες που τον κάνουν να υποφέρει εκείνος που ψάχνει διεξοδικότερα και βαθύτερα. Ο Αδάμ κι η Εύα υπόφεραν από την ολιγοπιστία τους στο Θεό· ό δίκαιος Ιώβ από το σκοτεινό και κακό πνεύμα της πονηρίας· ο τυφλός νέος άνθρωπος, που ο Χριστός άνοιξε τα μάτια του, για τη δόξα τού Θεού και για τη δική του αιώνια ανταπόδοση.

 Ο συνειδητός άνθρωπος είναι λογικό ν’ αναζητήσει τις αιτίες που τον βασανίζουν μέσα του, ενώ ο ανόητος κατηγορεί πάντα τους άλλους.Ο συνειδητός άνθρωπος θυμάται όλες τις αμαρτίες που έκανε από παιδί. Τις θυμάται με φόβο Θεού και περιμένει να πληρώσει γι’ αυτές. Έτσι όταν τον βρουν βάσανα, είτε αυτά προέρχονται από τους φίλους ή τους εχθρούς του, από τους ανθρώπους ή από τα πονηρά πνεύματα, αργά ή γρήγορα θα γνωρίσει τις αιτίες, γιατί τις αναζητεί μέσα του. Ο ανόητος άνθρωπος όμως είναι επιλήσμων, ξεχνά όλες τις αδικίες του. Κι όταν συναντήσει δυσκολίες οργίζεται πολύ και ρωτάει με κατάπληξη: Γιατί εγώ να έχω πονοκέφαλο, γιατί εγώ να χάνω όλα τα λεφτά μου, γιατί τα δικά μου παιδιά να πεθαίνουν; Και με την ανοησία και το μένος που τον δέρνουν, δαχτυλοδείχνει κάθε ύπαρξη στη γη ή στον ουρανό. Όλοι τους είναι υπεύθυνοι για τα βάσανά του, εκτός από τον εαυτό του – τον μόνο πραγματικά υπεύθυνο.
Μακάριος είναι ο άνθρωπος που επωφελείται απ’ όλα τα βάσανά του, γνωρίζοντας πως όλ’ αυτά τα επιτρέπει ο Θεός με την αγάπη Του για τον άνθρωπο, για τη δική του ωφέλεια. Με το έλεός του ο Θεός επιτρέπει να επισκεφτούν τον άνθρωπο βάσανα για τις αμαρτίες του. Με το έλεός Του το κάνει αυτό, όχι με τη δικαιοσύνη Του. Αν ενεργούσε με τη δικαιοσύνη Του, τότε κάθε αμαρτία αναπόφευκτα θά ’φερνε θάνατο, όπως λέει κι ο απόστολος: «Η δε αμαρτία αποτελεσθείσα αποκύει θάνατον» (Ιακ. α’ 15). Κι ο Θεός αντί για θάνατο χαρίζει θεραπεία μέσ’ από τα βάσανα. Τα βάσανα είναι ο τρόπος που χρησιμοποιεί ο Θεός για να θεραπεύσει τη λέπρα της αμαρτίας και του θανάτου.
Μόνο ο ανόητος άνθρωπος σκέφτεται πως τα βάσανα είναι κακό…

Δεν υπάρχει στον κόσμο βάσανο τόσο σκληρό και τόσο ολέθριο όσο η αμαρτία. Όλα τα βάσανα που υποφέρουν άνθρωποι και λαοί δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά η πλούσια θεραπεία που παρέχει σε ανθρώπους και έθνη το έλεος του Θεού, για να τους σώσει από τον αιώνιο θάνατο. Κάθε αμαρτία, επομένως, όσο μικρή κι αν είναι, αναπόφευκτα την ακολουθεί θάνατος, αν το έλεος του Θεού δεν επιτρέψει την επίσκεψη της αρρώστιας, για να συνεφέρει τον άνθρωπο από τη μέθη τής αμαρτίας. Γιατί η θεραπεία που ακολουθεί τον πειρασμό, προέρχεται από την ευεργετική δύναμη του Αγίου και Ζωοποιού Πνεύματος…

Η αμαρτία είναι ο σπόρος τού θανάτου, ένας φριχτός σπόρος, που αν δεν ξερριζωθεί έγκαιρα με τα βάσανα και δεν καεί με το πυρ του Αγίου Πνεύματος, θ’ αναπτυχθεί και θα καλύψει ολόκληρη την ψυχή και θα την κάνει δοχείο θανάτου, όχι ζωής.
Είναι σαφές λοιπόν πως τον πόνο πρέπει να τον αντιμετωπίσεις με υπομονή κι ελπίδα στο Θεό, με ευχαριστία, με χαρά. «Όσας έδειξάς μοι θλίψεις πολλάς και κακάς, λέει ο προφήτης Δαβίδ στο Θεό, και επιστρέψας εζωοποίησάς με, και εκ των αβύσσων τής γης πάλιν ανήγαγές με… ψαλώ σοι εν κιθάρα, ο άγιος του Ισραήλ, αγαλλιάσονται τα χείλη μου, όταν ψάλω σοι, και η ψυχή μου, ην ελυτρώσω» (Ψαλμ. ο’ 20-23). Ο απόστολος Πέτρος συμβουλεύει τους πιστούς: «αλλά καθό κοινωνείτε τοις του Χριστού παθήμασι, χαίρετε» (Α’Πέτρ. δ’ 13). Αυτό σημαίνει πως πρέπει να χαιρόμαστε συνειδητά, ταπεινά, με υπομονή και πραότητα. Κι αυτό για την κάθαρση των αμαρτιών μας, για καινή ζωή, για να κατοικήσει μέσα και γύρω μας ο Χριστός. Όταν ο Ιερός Χρυσόστομος πέθαινε στην εξορία, βασανισμένος και περιφρονημένος από τους ανθρώπους, τα τελευταία λόγια που ψέλισε, ήταν: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν».

Η Αγία Γραφή κι η εκκλησιαστική ιστορία μάς προσφέρουν τα μεγαλύτερα παραδείγματα υπομονής σε βάσανα πρωτάκουστα στους ανθρώπους. Το σημερινό ευαγγέλιο περιγράφει ένα τέτοιο παράδειγμα μεγάλης και μακρόχρονης υπομονής στον πόνο. Κι όχι μόνο αυτό. Κάνοντας την περιγραφή τού δύστυχου ανθρώπου που ήταν παράλυτος για τριάντα οκτώ χρόνια, με υπομονή κι ελπίδα, το ευαγγέλιο μας αποκαλύπτει ταυτόχρονα ή μάλλον μας διαβεβαιώνει για δύο μεγάλα μυστήρια. Το πρώτο είναι πως ο άνθρωπος αυτός, που ήταν τόσα χρόνια άρρωστος, χρωστούσε την αιτία της αρρώστιας του στον ίδιο, στην αμαρτία του. Το δεύτερο είναι πως ο παντοδύναμος Κύριος Ιησούς θεράπευσε τον άρρωστο με τη θεϊκή του δύναμη, λέγοντας τα εξής: «έγειρε, άρον τον κράβαττόν σου και περιπάτει» (Ιωάν. ε’ 8)…

Η Προβατική Κολυμβήθρα ή Βηθεσδά, πήρε τ’ όνομά της από τη γειτονική Προβατική Πύλη (βλ. Νεεμ. α’ 1, 32), απ’ όπου περνούσαν τα πρόβατα που προορίζονταν για θυσία, για να τα πλύνουν πρώτα στην κολυμβήθρα. Η κολυμβήθρα αυτή υπάρχει ακόμα στην Ιερουσαλήμ, αν και ερειπωμένη και δε χρησιμοποιείται πια… Οι πέντε στοές στην Προβατική Κολυμβήθρα έχουν καταρρεύσει εδώ και πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Μη νομίζετε όμως πως η ιστορία τής ανθρώπινης θλίψης και της φτώχειας που κείτεται θαμμένη στα ερείπιά της έχει τελειώσει. Μη νομίζετε πως αυτή είναι μια μεμονωμένη ιστορία, πως βρίσκεται μακριά από σας και πως δεν έχει τίποτα κοινό με τη δική σας ζωή. Δεν έχει υποπέσει στις αισθήσεις σας συγκεντρωμένος πόνος και θλίψη, δάκρυα και στεναγμοί, αμαρτία κι ανομία, πονηρές και κακές σκέψεις, τυφλές επιθυμίες και άνομα πάθη, ατελέσφορες προσπάθειες και φρούδες ελπίδες; 

Αχ Βηθεσδά, Βηθεσδά, πόσο παγκόσμια είσαι! Σε σένα ο άγγελος τού Θεού εκείνη την εποχή λειτουργούσε σαν τον ποιμένα που σώζει ένα ένα τα χαμένα πρόβατά του, ωσότου εμφανιστεί ο Ποιμήν των πάντων, αγγέλων κι ανθρώπων. Ένας σιωπηλός άγγελος, υπηρέτης τού Δημιουργού του, τάραζε το νερό για να πλύνει το άρρωστο πρόβατο από τη μόλυνση της αμαρτίας. Κιόταν κατέβηκε σε σένα ο καλός Ποιμένας, ο σαρκωμένος Λόγος τού Θεού, με το δημιουργικό λόγο Του απομάκρυνε την αμαρτωλή μόλυνση και σε άδειασε. Αυτός ήταν ο Καλός Ποιμένας. Γι’ αυτό το λόγο η κολυμβήθρα αυτή προφητικά είχε ονομαστεί προβατική. «Τα πρόβατα της φωνής αυτού ακούει, και τα ίδια πρόβατα καλεί κατ’ όνομα και εξάγει αυτά… και τα πρόβατα αυτώ ακολου­θεί, ότι οίδασι την φωνήν αυτού» (Ιωάν. ι΄ 3, 4). Τα πρόβατα ακούνε τη φωνή του Καλού Ποιμένα…

Ο παντογνώστης Κύριος είχε δει από πριν κι από μακριά ποιός τον ζητούσε, ποιός τον είχε ανάγκη. Δεν πέρασε τυχαία από τη λίμνη για να πάει στη χώρα των Γαδαρηνών, για παράδειγμα, όπως ίσως νόμιζαν οι σύντροφοί Του. Εκείνος γνώριζε πως εκεί βρίσκονταν δύο άνθρωποι δαιμονισμένοι που έπρεπε να τους θεραπεύ­σει. Ούτε βρέθηκε τυχαία στην πόλη τής Ναΐν την ώρα που μετέφεραν το νεκρό γιό τής χήρας. Εκείνος προγνώριζε πως εκεί τον περίμενε ένα μεγάλο έργο, σ’ εκείνον τον τόπο κι εκείνη την ώρα. Με τον ίδιο τρόπο δε βρέθηκε τυχαία στην Ιερουσαλήμ για τη γιορτή, όποια κι αν ήταν αυτή, ούτε και βρέθηκε πάλι από τύχη ή από περιέργεια στο χώρο των πέντε στοών, στο χώρο τού πόνου και της θλίψης. Όλα έγιναν σύμφωνα με την ακριβή προόρασή  Του για τον τόπο και το χρόνο. Είναι φανερό πως στην Ιερουσαλήμ δεν ήρθε για τη γιορτή, όπως νόμιζαν οι μαθητές Του, αλλά για τον άρρωστο άνθρωπο, γι’ αυτό που έμελλε να του προσφέρει.
Ο συγκεκριμένος παράλυτος άνθρωπος ήταν πολύ-πολύ άρρωστος. Μια αρρώστια που κρατάει τριάντα οκτώ μέρες, στους ανθρώπους μοιάζει ατέλειωτη. Τί να πούμε τώρα για μια αρρώστια που κρατάει τριάντα οκτώ χρόνια; Το πόσο γρήγορα ή αργά περνάει η αρρώστια, εξαρτάται από τη δική μας στάση, από τη δική μας διάθεση. Οι χαρούμενες ώρες έχουν φτερά, περνάνε γρήγορα. Οι ώρες του πόνου όμως είναι άπτερες, συχνά δεν έχουν ούτε πόδια και περνάνε πολύ αργά…

Τί ηρωική υπομονή είχε ο άνθρωπος αυτός! Τί υπεράνθρωπες προσπάθειες θα κατέβαλε για να συρθεί ως την κολυμβήθρα τη στιγμή που ο άγγελος του Θεού τάραζε το νερό!Τί σταθερή ελπίδα είχε στη θεραπεία του από μέρα σε μέρα, από χρόνο σε χρόνο, ακόμα κι από δεκαετία σε δεκαετία! Μ’ όλο που ο άνθρωπος αυτός υπέφερε τόσο πολύ για τις αμαρτίες του, δεν μπορούμε παρά να τον θαυμάζουμε. Όταν τον φέρνουμε στο νου μας, δεν μπορεί παρά να σκεφτόμαστε τόσους αδύναμους χαρακτήρες –άνδρες και γυναίκες, νέους και νέες- στις μέρες μας που, αν και υφίστανται πολύ λιγότερη πίεση, σηκώνουν τα χέρια τους, παραιτούνται από τη ζωή κι αναχωρούν για την άλλη αυτόχειρες.
«Θέλεις υγιής γενέσθαι;», τον ρώτησε ο μοναδικός φίλος που έσκυψε ποτέ κοντά του, στο κρεβάτι του, τα τριάντα οκτώ αυτά χρόνια. «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω», του απάντησε ο άρρωστος…

Εδώ βρέθηκε ένας άνθρωπος, ο μοναδικός άνθρωπος! Εδώ είναι ο Κύριος, που αγαπά περισσότερο από το συγγενή και το φίλο, που υπηρετεί πιο πιστά από τον υπηρέτη. Δεν έκανε το μακρύ και κουραστικό ταξίδι από τη Γαλιλαία ως την Ιερουσαλήμ για το Σάββατο και τη γιορτή, αλλά για χάρη ενός πονεμένου άνθρωπου. Ήρθε ώστε με τα έργα του, κι όχι με λόγια, να καταγγείλει τη φοβερή έλλειψη αγάπης ενός λαού που τα αισθητήρια του έχουν αμβλυνθεί. Ο Άνθρωπος ήρθε για χάρη του ανθρώπου…

Και τέλος, ο Κύριος σκόπιμα θεράπευσε τον παραλυτικό ημέρα Σάββατο, αν και θα μπορούσε να το κάνει αυτό και Παρασκευή, αν ήθελε. Το έκανε αυτό για να καταγγείλει την ειδωλολατρική προσκύνηση των Ιουδαίων στην ημέρα του Σαββάτου. Να δείξει πως ο άνθρωπος αξίζει περισσότερο από το Σάββατο, πως η αγάπη αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε είδος νομικής τυπολατρείας. Η πράξη αυτή του Χριστού έχει τη μοναδική σφραγίδα του τρόπου που ενεργεί ο Θεός: να στοχεύσει σε πολλούς στόχους ταυτόχρονα.

«Ην δε σάββατον εν εκείνη τη ημέρα, έλεγον ουν οι Ιουδαίοι τω τεθεραπευμένω· σάββατόν εστιν ουκ έξεστί σοι άραι τον κράβαττον» (Ιωάν. ε’ 9-10). Τί στρεψόδικες ψυχές έχουμε εδώ! Πόσο κλεισμένες καρδιές! Αντί να χαρούν που ένα σερνάμενο σκουλήκι στάθηκε όρθιο και ξανά ’γινε άνθρωπος, αντί να τον συγχαρούν που αποκαταστάθηκε η υγεία του, αντί να ξεσηκώσουν την πόλη ολόκληρη, να τους καλέσουν όλους για να δοξάσουν το ζωντανό και στοργικό Θεό, αντί για όλ’ αυτά εξοργίστηκαν με τον άνθρωπο επειδή κουβαλούσε στους ώμους του το κρεβάτι του και ξαναγύριζε υγιής στο σπίτι του. Αν μπροστά στα μάτια τους είχε αναστηθεί κάποιος νεκρός άνθρωπος ημέρα Σάββατο, δε θα είχαν θαυμάσει για την ανάστασή του αλλά θα τον ρωτούσαν: «Γιατί είσαι σκονισμένος και λερωμένος σήμερα, που είναι Σάββατο;»..

ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ-Christ healing the Paralytic at the Pool of Bethesda-StNikita1113Πόσο διεφθαρμένος κατάντησε ο περιούσιος λαός! Δέστε τι καρποί βλάστησαν στη γη που εξέθρεψε το Μωυσή, τον Ησαΐα, το Δαβίδ! Η άλλοτε γνωστή ευλάβεια των Ισραηλιτών εξελίχτηκε σε μια σαββατολατρεία. Η ιερατική υπηρεσία του Ζώντος Θεού έγινε μια αστυνομική εγρήγορση και παρακολούθηση της τάξεως της θεάς που ονομάζεται «Σάββατο»!..

Ο Κύριος με το που πραγματοποίησε τη θεραπεία χάθηκε μέσα στο πλήθος κι άφησε τα πράγματα να εξελιχτούν μόνα τους. Εκείνος είναι ο σπορέας. Σπέρνει τον καλό σπόρο και τον αφήνει ν’ αναπτυχθεί και με τον καιρό να καρποφορήσει, ανάλογα με τον τόπο όπου έπεσε. Ο Κύριος έκανε το καλό έργο, το θεϊκό, τόσο σε δύναμη όσο και σε αγάπη, κι αποσύρθηκε για να γλιτώσει τον έπαινο των ανθρώπων, όπως είπε λίγο αργότερα: «Δόξαν παρά ανθρώπων, ου λαμβάνω» (Ιωάν. Ε΄ 41). Φεύγει μακριά από τους ανθρώπους για να μη τον φθονήσουν, όπως γίνεται συνήθως. Φεύγει όμως για να δώσει παράδειγμα και σ’ όλους εμάς που λεγόμαστε χριστιανοί. Το καλό έργο τελειοποιείται και δικαιώνεται όταν γίνεται μόνο από αγάπη για τον άνθρωπο και για τη δόξα του Θεού. Όλοι εκείνοι που επιθυμούν να κάνουν καλά έργα, ας μη τα κάνουν από ματαιότητα, για να προσελκύσουν τον έπαινο των ανθρώπων. Όποιος επιδείχνει τα καλά του έργα σε κοινή θέα, μοιάζει με τον άνθρωπο που βάζει τα πρόβατα ανάμεσα στους λύκους…

«Απήλθεν ο άνθρωπος και ανήγγειλε τοις Ιουδαίοις ότι Ιησούς εστιν ο ποιήσας αυτόν υγιή» (Ιωάν ε΄15). Είδε ότι ωφελήθηκε ο άνθρωπος κι είπε στους Ιουδαίους πως τον έκανε καλά ο Ιησούς. Το έκανε αυτό με καλή πίστη, με καλές προθέσεις. Τον ρωτήσανε για τον Ιησού κι αυτός νόμισε πως ήταν καλό να το πει. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ένιωσε πως όφειλε αυτό στον ευεργέτη του, έπρεπε να γνωρίσει το όνομά του στους άλλους, να το μάθουν όλοι, και μάλιστα εκείνοι που τον ρώτησαν. Ούτε να φανταστεί δεν μπορούσε πόσο πονηρές ήταν οι καρδιές εκείνων που ρωτούσαν για τον Ιησού. Πώς θα μπορούσε να υποψιαστεί πως εκείνοι δε ρωτούσαν για να δοξάσουν τον Ιησού σαν θαυματουργό, μα για να τον θανατώσουν, επειδή δεν τήρησε την αργία του Σαββάτου;

Πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα το σημείο αυτό. Πηγαίνει και λέει στους Ιουδαίους πως ο Ιησούς ήταν που τον θεράπευσε. Κατέχεται ολόκληρος από τη σκέψη της θεραπείας και του θεραπευτή του. Οι Ιουδαίοι, αντίθετα, κατέχονταν από τη σκέψη τού σαββατισμού, της μη τήρησης του Σαββάτου…

Δεν είναι σε θέση να παρατηρήσει τη στενομυαλιά και τις πονηρές διαθέσεις τους, που κρύβονταν όπως τα φίδια κάτω από τα φυλλώματα. Η σκέψη κι η διάθεσή του ήταν να δοξολογήσει τον Κύριο Ιησού, τον ευεργέτη του. Η σκέψη κι η διάθεση των Ιουδαίων ήταν να τον θανατώσουν. «Οι Ιουδαίοι εζήτουν αυτόν αποκτείναι», γράφει ο ευαγγελιστής (Ιωάν. ε’ 16). Γιατί ήθελαν να τον σκοτώσουν; Μήπως επειδή ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που πρόσεξε το δυστυχή παράλυτο τα τριάντα οκτώ αυτά χρόνια; Μάλιστα, γι’ αυτό. Αλλά και για έναν άλλο λόγο. Επειδή ο Κύριος ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που έδωσε μεγαλύτερη σημασία στη ζωή ενός ανθρώπου, από την τυπολατρία του σαββατισμού των Ιουδαίων.

Ο Κύριος πέρασε απαρατήρητος ανάμεσα από τις παγίδες και τις ενέδρες της κακίας των Ιουδαίων, σκορπίζοντας με λόγο και έργα το ευαγγέλιο της αγάπης για τους ανθρώπους, ως τη στιγμή που αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να παραδοθεί στα χέρια των Ιουδαίων. Για να δείξει τη μεγαλοσύνη Του με την ταπείνωσή Του, να νικήσει το θάνατο με το θάνατό Του.
Σ’ Αυτόν πρέπει η τιμή κι η δόξα, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
(Απόσπασμα από το βιβλίο «ΟΜΙΛΙΕΣ Γ’: Αναστάσεως ημέρα – Από την Κυριακή του Πάσχα ως την Πεντηκοστή» Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Μετάφραση – Επιμέλεια Π. Μπότση – 2011)
Το κείμενο της ομιλίας προέρχεται από : http://christianvivliografia.wordpress.com/

ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΤΗΣ ΒΗΘΕΣΘΑ-Paralytic of Bethesda-vindecarea-slabanogului-2Ο Θεός μας … «βομβαρδίζει» με την αγάπη Του. Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου – Άγιος Βάρβαρος ο Μυροβλύτης ο Ακαρνάνας
https://iconandlight.wordpress.com/2019/06/21/%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B2%CE%BF%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80/

Κυριακή του Παραλύτου – Ποιος από εμάς είναι έτοιμος να παραμερίσει, να μείνει αφανής, να βοηθήσει κάποιον άλλον να προχωρήσει μπροστά, όταν ξέρουμε ότι θα είμαστε κατά κάποιον τρόπο οι χαμένοι, αλλά θα έχουμε γίνει μαθητές του Χριστού που έδωσε τη ζωή Του για να ζήσουν οι άλλοι. Αντώνιος (Bloom) Μητροπολίτης Σουρόζ
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/09/%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%ce%b5%ce%bc%ce%ac%cf%82-%ce%b5/

Όσιος Παχώμιος ο Μέγας, Βίος Οσίου υπό π. Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/05/14/%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%87%CF%8E%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%BC%CE%AD%CE%B3%CE%B1%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%85%CF%80%CF%8C-%CF%80/

Δόξα Πατρὶ…Καὶ νῦν… Ἦχος γ Τὴν ὡραιότητα τῆς παρθενίας σου

ῆμα Παράλυτον, μόνον συνέσφιγξεν, ὡς ὁ παγκόσμιος, λόγος ἐφθέγξατο, τοῦ δι’ ἡμᾶς ἐπὶ τῆς γῆς ὀφθέντος δι’ εὐσπλαγχνίαν, ὅθεν καὶ τὸν κράββατον, ἐπιφέρων διήρχετο, κἂν οἱ Γραμματεῖς ὁρᾶν, τὸ πραχθὲν οὐχ ὑπέφερον, κακίας κατεχόμενοι φθόνῳ, τῷ ψυχὰς παραλύοντι.

Δόξα. Τοῦ Πεντηκοσταρίου 
Ἦχος πλ. δʹ.

Κύριε, τὸν Παράλυτον οὐχ ἡ κολυμβήθρα ἐθεράπευσεν, ἀλλ’ ὁ σὸς λόγος ἀνεκαίνισε, καὶ οὐδὲ ἡ πολυχρόνιος αὐτῷ ἐνεπόδισε νόσος, ὅτι τῆς φωνῆς σου ὀξυτέρα ἡ ἐνέργεια ἐδείχθη, καὶ τὸ δυσβάστακτον βάρος ἀπέῤῥιψε, καὶ τὸ φορτίον τῆς κλίνης ἐβάστασεν, εἰς μαρτύριον τοῦ πλήθους τῶν οἰκτιρμῶν σου, δόξα σοι.

Δόξα. Ἦχος πλ. αʹ.

νέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα, ἐπὶ τῇ Προβατικῇ κολυμβήθρᾳ, τῇ λεγομένῃ κατὰ Ἰουδαίους Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἐχούσῃ· ἐν ταύταις γὰρ κατέκειτο πλῆθος τῶν ἀσθενούντων. Ἄγγελος γὰρ τοῦ Θεοῦ, κατὰ καιρὸν ἐπιφοιτῶν, διετάραττεν αὐτήν, καὶ ῥῶσιν ἐχαρίζετο τοῖς προσιοῦσιν ἐν πίστει. Καὶ ἰδὼν ὁ Κύριος χρονιοῦντα ἄνθρωπον, λέγει πρὸς αὐτόν· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; ὁ ἀσθενῶν ἀπεκρίνατο· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα, ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἰατροῖς κατηνάλωσα τὸν ἅπαντά μου βίον, καὶ ἐλέους τυχεῖν οὐκ ἠξιώθην. Ἀλλ’ ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων λέγει πρὸς αὐτόν· Ἆρόν σου τὸν κράββατον καὶ περιπάτει, κηρύττων μου τὴν δύναμιν, καὶ τὸ μέγα ἔλεος ἐν τοῖς πέρασιν.


Πολλοί το διαισθάνονται ενστικτωδώς, όπως τα μυρμήγκια την κακοκαιρία. Η εποχή μας είναι παρόμοια με την εποχή του Νώε, μέσα στο αμέτρητο πλήθος των ανθρώπων βρέθηκε μόνο ένας δίκαιος και η οικογένεια του, ο Νώε, πού πίστεψε πώς θα έρθει ο κατακλυσμός και το έλεγε σε όλους, αλλά αυτοί δεν τον άκουγαν. Η κιβωτός είναι η Εκκλησία. Μόνο όσοι είναι μέσα θα σωθούν. Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_femeile_mironositeΧριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Άγιος Επιφάνιος επίσκοπος Κωνσταντίας Κύπρου (403)
Γερμανός Α΄, επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως (740)
Οσία Καλλίτροπος, αδελφή του αγίου Επιφανίου
Δομιτίλλα μάρτυς στη νήσο Pandatavia Ιταλίας (96)
Σαββίνος και Πολύβιος επίσκοποι Κύπρου (4ος αι.)
Θεοφάνης επίσκοπος Σολέας Κύπρου (1550)
Όσιος Λέων ο Καλαβρος ο εν Μεθώνη
Διονύσιος του Ραντονέζ Ρωσίας (1633)
Ιωάννης ο από Βλαχίας, νεομάρτυς στην Κωνσταντινούπολι (1662)
Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα (1928) και Αμφιλόχιος Γολοβατιούκ Λαύρας του Ποτσάεβ Ουκρανίας (1971)
Εύρεση ιερών λειψάνων (1961) της Αγίας Ειρήνης Παρθενομάρτυρος εν Λέσβω (1463)

Εορτάζουν στις 12 Μαΐου

Ο νεομάρτυρας Νικόλαος Β΄ Ρομανώφ Τσάρος και Αυτοκράτωρ πασών των Ρωσιών
γεννήθηκε στις 6/19 Μαΐου το 1868

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_1263815614_image015Ο ίδιος ο Νικόλαος συνήθιζε να λέει: «Γεννήθηκα την ίδια μέρα που εόρταζε ο Δίκαιος Ιώβ ο Πολύαθλος και είμαι έτοιμος σαν κι εκείνον να δεχθώ τις δοκιμασίες του Θεού και να ανεχθώ τις ταλαιπωρίες έως τέλους.» Και πράγματι όλη του η ζωή ήταν ένας Γολγοθάς.

Και ο Άγιος Τύχων Πατριάρχης Μόσχας επίσης έλεγε :
«Τα γενέθλια του Ηγεμόνα μας συμπίπτουν με την ημέρα που η Ορθόδοξη Εκκλησία μας αφιέρωσε στην μνήμη του Πολύαθλου Ιώβ. Σε κάποιον άσχετο άνθρωπο, η σύμπτωση θα φανεί σαν ένα τυχαίο γεγονός. Στα μάτια όμως, ενός πιστού δεν μπορούν να υπάρξουν τυχαία γεγονότα, ακόμη περισσότερο όταν πρόκειται για τον εκλεγμένο από τον Ίδιο τον Θεό κατά την ώρα αυτήν της ανάγκης. Ο Τσάρος μας, όπως παλαιότερα ο Ιώβ, έλαβε το ένα μήνυμα μετά το άλλο για αποτυχίες των στρατευμάτων, για καταστροφικές πυρκαγιές, για σεισμούς, για κατολισθήσεις βουνών και πλημμύρες. Δύναται ο Τσάρος μας να σηκώσει όλες αυτές τις συμφορές με ελαφριά καρδιά; Μπορεί να αποφύγει το να υποφέρει για την πάτρια γη του; Ωστόσο, πληγές ακόμη πιό επώδυνες φέρουν θάνατο στην καρδιά του. Όπως ο Ιώβ, είναι παρεξηγημένος από τους φίλους του και υποφέρει από την παρεξήγηση αυτήν. Χάρισε, Κύριε, στον αγαπημένο μας ηγεμόνα τις επιτυχίες του Μωυσή, την ανδρεία του Δαβίδ και την σοφία του Σολομώντος μαζί με την υπομονή του Ιώβ.»

***

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0_a921_e8b3a169_L(2)_thumb[4]Από πολύ νωρίς η Αυτοκρατορική οικογένεια δεχόταν με υπομονή συκοφαντίες, ειρωνείες, ψεύδη, δολοπλοκίες…

…Οι συκοφαντίες αποτέλεσαν εξ αρχής το πιο λαμπρό στεφάνι στην κορυφή τους, όπως πολύ σύντομα θα αποκάλυπτε ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ σε κάποιο θαυμαστό όραμα.

…Κατά τον μήνα Μάϊο, ένας ενάρετος γέροντας της μονής του Σάρωφ βρισκόταν σε μεγάλη θλίψη για τις δοκιμασίες που εφίστατο η βασιλική οικογένεια. Καθώς βρισκόταν στην κατάσταση αυτήν, και ενώ προσευχόταν με δάκρυα, αποκοιμήθηκε και είδε το εξής θαυμαστό όραμα:
Βρέθηκε στην κωμόπολη του Τσέρσκογιε Σέλο και κοιτάζοντας προς τα ανάκτορα του Αλεξάνδρου, την κατοικία δηλαδή της βασιλικής οικογενείας, είδε ότι από πάνω του ανυψωνόταν ένας φωτεινός στύλος, ο οποίος έφθανε μέχρι τους ουρανούς! Ο γέροντας προχώρησε τότε μέσα στο παλάτι. Μέσα εκεί, είδε τον τσάρο να κάθεται στο γραφείο του και να είναι απασχολημένος γράφοντας. Κοντά του, σε ένα άλλο μικρότερο τραπέζι, καθόταν ο τσάρεβιτς Αλέξιος διαβάζοντας κάποιο βιβλίο. Μαζί τους ήταν και η υπόλοιπη οικογένεια, η αυτοκράτειρα με τα κορίτσια, οι οποίες ήταν καθισμένες και κεντούσαν. Ανάμεσα στα μέλη της οικογενείας, ακτινοβολώντας θείο φως, στεκόταν ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ, ο οποίος τους έδινε πνευματικές οδηγίες και τους παρηγορούσε. Όταν ο όσιος Σεραφείμ είδε τον γέροντα, τον πλησίασε και του είπε :
«Μην είσαι τόσο θλιμμένος, πάτερ μου, μην αθυμείς. Ο Θεός δεν πρόκειται να εγκαταλείψη τα εκλεκτά και αγαπημένα του παιδιά. Έχει την δύναμη να τους αρπάξη από τα χέρια των κακών ανθρώπων, αλλά επιθυμεί να δώση σ’ αυτούς ουράνια κι όχι επίγεια μακαριότητα. Το να στείλη λεγεώνες αγγέλων και να διασκορπίση τους εχθρούς τους είναι πολύ πιο εύκολο για τον Θεό από ο,τι είναι για μας το να πούμε ένα μόνο λόγο. Ωστόσο, ο Θεός απλά αφήνει την θολωμένη λογική των εχθρών τους να τους καταστρέψη από μόνη της. Ο Κύριος με απέστειλε για λίγο, ώστε να παρηγορήσω, να ενδυναμώσω και να προστατέψω τους βασιλομάρτυρες, διότι «το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής » και γι’ αυτό χρειάζονται την ουράνια βοήθειά μας στις δύσκολες αυτές ώρες της δοκιμασίας. Κοίταξε το ακτινοβόλο φως που εκπέμπεται από τα πρόσωπα των βασιλομαρτύρων. Αυτό είναι σημείο ότι βρίσκονται υπό την ειδική προστασία του Θεού, διότι είναι δίκαιοι. Όπως ακριβώς από καταβολής κόσμου οι δίκαιοι εξευτελίσθηκαν, αδικήθηκαν και συκοφαντήθηκαν από ανόμους ανθρώπους –ακολούθους του πρώτου ψεύστη και απατεώνος, του διαβόλου- έτσι και αυτοί οι δίκαιοι βασιλομάρτυρες έχουν εξευτελισθή, ταπεινωθή, συκοφαντηθή και αδικηθή από κακούς ανθρώπους, υποκινούμενους από τον αρχέκακον διάβολο… Κοίταξε (τώρα) το πρόσωπο της αυτοκράτειρας και θα δης ότι το φως που εκπέμπεται από το πρόσωπο της είναι πιο λαμπερό από τους άλλους. Αυτό είναι σημείο ότι υπέστη εκ μέρους του διαβόλου περισσότερες συκοφαντίες και ψευδείς κατηγορίες από όλους τους άλλους. »

Στη συνέχεια τους εξόρισαν στην βόρεια Σιβηρία, στην πόλη Τομπόλσκ, εκεί, όταν ο έκπτωτος, πλέον, Νικόλαος ρώτησε έναν επαναστάτη τι γίνεται στη Ρωσία, εκείνος απάντησε: “Χύνονται ποτάμια αίματος”. Και τέλος τον Απρίλιο του 1918 τους μεταφέρουν στην οικία Ιπάτιεφ, στην πόλη Αικατερίνμπουργκ. Η ένθερμη προσευχή και η πολύωρη ανάγνωση της Αγίας Γραφής ήταν η μόνη παρηγοριά των φυλακισμένων.

***

Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα (1853 – 1928)

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_9-sf-mc-tarul-nicolae-1918-1Το 1917, πριν από την οκτωβριανή επανάσταση των μπολσεβίκων, επισκέφθηκε τον όσιο Νεκτάριο της Όπτινα ένα από τα στενά πνευματικά του τέκνα, ο πατήρ Βασίλειος Σούστιν, κατα τη συζήτησής τους, ξαφνικά ο όσιος είπε τα εξής:
«Χαλεποί καιροί έρχονται σύντομα. Στον κόσμο ο αριθμός έξι έχει περάσει και ο αριθμός επτά πλησιάζει… Να είστε σιωπηλοί, υπομονετικοί», είπε ο γέροντας και άρχισαν να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια του. «Το έτος 1918 θα είναι ακόμη χειρότερο. Ο τσάρος και ολόκληρη η οικογένειά του θα βασανισθούν και θα δολοφονηθούν. Μια ευσεβής ψυχή είδε ένα αποκαλυπτικό όνειρο: Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός καθόταν σ’ ένα θρόνο και γύρω του ήταν οι δώδεκα Απόστολοι. Εν τω μεταξύ φρικτά βάσανα και θρήνοι ακούγονταν από την γη. Τότε ο απόστολος Πέτρος ρώτησε τον Χριστό:
“Κύριε, πότε θα παύσουν αυτά τα βάσανα;”
Και ο Κύριος του απάντησε: “Θα τους αφήσω μέχρι το 1922, αλλ’ αν δεν μετανοήσουν και δεν συνέλθουν, θα καταστραφούν”. Αίφνης ο Τσάρος παρουσιάστηκε μπροστά στον θρόνο του Χριστού με στεφάνι μεγαλομάρτυρος… Μάλιστα – βεβαίωσε ο Στάρετς – Αυτός ο Τσάρος θα γίνει μεγαλομάρτυρας. Αν δεν μετανοήσουμε και δεν επιστρέψουμε στον Θεό, τότε όχι μόνο η Ρωσία, μα ολόκληρη η Ευρώπη θα καταρρεύσει. Η ώρα της προσευχής έχει έρθει».
Τα παραπάνω κατέθεσε ο Β. Σούστιν, πνευματικό παιδί του αγίου Νεκταρίου, και καταγράφονται στη βιογραφία του ( Όσιος Νεκτάριος, Ο τελευταίος μεγάλος στάρετς της Όπτινα, έκδ Σταυροπηγιακής και Συνοδικής Ι. Μονής Οσίου Συμεών του Ν. Θεολόγου, Κάλαμος Αττικής 2003, σελ. 83-86).

***

Ο Όσιος δίδασκε σε όλους την ταπείνωση και την υπομονή, την προσευχή και ιδιαίτερα την ευχή του Ιησού. Έγραφε σε μια επιστολή του: «Μακάριοι έστε, όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσιν και ειπωσιν πάν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού. Χαίρετε και άγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς (Είστε μακάριοι, όταν σας χλευάσουν και σας καταδιώξουν και σας κακολογήσουν με ψεύτικες κατηγορίες για χάρη μου. Να χαίρεσθε και ν’ αγάλλεσθε, γιατί ο μισθός σας θα είναι μεγάλος στους ουρανούς).
Εύχομαι αυτός ο λόγος του Θεού να είναι παρηγοριά και βέβαιη ελπίδα σας. Οτιδήποτε επιτρέψει εκείνος, δεχθείτε το με εμπιστοσύνη, διότι το θέλημα του είναι αγαθό και τέλειο. Οι άγιοι Μάρτυρες υπέμειναν τα βασανιστήρια με ελπίδα και ο Κύριος δεν τους ντρόπιασε, αλλά τους δόξασε και δοξάστηκε μέσω αυτών. Τα ίδια λόγια του Σωτήρος προορίζονται για σας, αν ακολουθήσετε τα βήματα τους». Μάλιστα, όταν πλησίαζε η σοβιετική λαίλαπα, τόνιζε στα πνευματικά του παιδιά: «σε αυτές τις έσχατες ημέρες είναι καιρός για προσευχή. Κατά την διάρκεια της εργασίας σας να λέτε συνεχώς την ευχή του Ιησού. Στην αρχή με τα χείλη, μετά με το νου και ύστερα θα εισχωρήσει μέσα στην καρδιά σας».
Κι επαναλάμβανε αρκετές φορές:
Κρατηθείτε γερά στην Ορθοδοξία.

Πολλοί γνωρίζοντας το προφητικό του χάρισμα ρωτούσαν:
– Τι μας περιμένει;
– Μεγάλες κοινωνικές καταστροφές περιμένουν την ανθρωπότητα, απαντούσε. Τα τωρινά βάσανα μας μοιάζουν με τσιμπήματα εντόμων, συγκρινόμενα με τα βάσανα των εσχάτων χρόνων. Πολλοί το διαισθάνονται ενστικτωδώς, όπως τα μυρμήγκια την κακοκαιρία. Αλλά οι πιστοί χριστιανοί μπορούν να μην φοβούνται- η χάρη του Θεού τους προστατεύει πάντα. Στα τέλη θα συμβεί με τους πιστούς ότι έγινε με τους αποστόλους πριν από την κοίμηση της Θεοτόκου. Ο κάθε πιστός, οπού κι αν βρίσκεται, θα μεταφερθεί μ” ένα σύννεφο μέσα στην κιβωτό της Εκκλησίας. Μόνο αυτοί πού θα βρεθούν μέσα θα σωθούν. Η εποχή μας είναι παρόμοια με την εποχή του Νώε. Ο Κύριος επί έξι αιώνες προειδοποιούσε πώς θα γίνει κατακλυσμός, αλλά δεν τον πίστεψαν και δεν μετανόησαν μέσα στο αμέτρητο πλήθος των ανθρώπων βρέθηκε μόνο ένας δίκαιος και η οικογένεια του, ο Νώε, πού πίστεψε πώς θα έρθει ο κατακλυσμός και το έλεγε σε όλους, αλλά αυτοί δεν τον άκουγαν. Ακόμη κι οι εργάτες πού προσέλαβε για να κατασκευάσουν την κιβωτό, δεν πίστεψαν και γι” αυτό πήραν μόνο τον μισθό της δουλείας τους, αλλά δεν σώθηκαν χάθηκαν κι αυτοί στον κατακλυσμό. Εκείνη η εποχή είναι προμήνυμα της δικής μας. Η κιβωτός είναι η Εκκλησία. Μόνο όσοι είναι μέσα θα σωθούν.

***

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ_nektarij_optinskij_st_-nektary-of-optina-0_14ffe6_bf99ab61_orig - CopyΟ λόγιος Σέργιος Νείλος – ο οποίος συνεδόταν πνευματικά με τον Στάρετς Νεκτάριος – έχει διασώσει στο Ημερολόγιό του ένα χαρακτηριστικό ενύπνιο του οσίου Γέροντος, το βράδυ της 16ης προς 17η Μαρτίου 1910, στο οποίο φαίνεται η πάλη Χριστιανισμού και αθεΐας, αλλά και η τελική νίκη της Πίστεως.
“Ο π. Νεκτάριος του είπε – γράφει – ότι τον είχε συνταράξει ένα φοβερό όνειρο, που το έβλεπε σχεδόν όλο το βράδυ και μάλιστα ήταν ασυνήθιστα ζωντανό.
“Τι είδατε;” τον ρώτησε ο Σέργιος Νείλος με ξεχωριστό ενδιαφέρον.
“Είδα μίαν επανάσταση στη Ρωσία, μία φοβερή εξέγερση. Θα χρειαζόταν πολλή ώρα, για να σας το διηγηθώ με όλες τις λεπτομέρειες· θα σας πω τα κυριώτερα:
Είδα μία τεράστια πεδιάδα στην οποία γινόταν μια φοβερή μάχη, ανάμεσα σε ορδές από αθέους αποστάτες και ένα μικρό στρατό Χριστιανών. Όλοι οι αποστάτες ήσαν καλά οπλισμένοι και πολεμούσαν σύμφωνα με τους κανόνες της στρατιωτικής επιστήμης, ενώ οι Χριστιανοί ήσαν άοπλοι. Η κατάληξη αυτής της άνισης μάχης μπορούσε εύκολα να προβλεφθεί. Η στιγμή της τελικής νίκης των αποστατών πλησίαζε. Ντυμένοι γιορτινά μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους, πανηγύριζαν προκαταβολικά την νίκη τους.
Ξαφνικά όμως μία ασήμαντη στον αριθμό ομάδα Χριστιανών, ανάμεσα στους οποίους έβλεπα γυναίκες και παιδιά, έκαναν μία γενναία επίθεση στους εχθρούς του Θεού και αμέσως το πεδίο της μάχης γέμισε από πτώματα του άθεου στρατού. Το αμέτρητο πλήθος είχε εξοντωθεί και μάλιστα, προς μεγάλη μου έκπληξη, χωρίς την βοήθεια των όπλων. Ρώτησα τότε ένα Χριστιανό στρατιώτη:
“Πως καταφέρατε να νικήσετε αυτήν την αμέτρητη στρατιά”:
“Ο Θεός βοήθησε”, μου απάντησε.
“Ναί, αλλά με ποια μέσα;” – ρώτησα πάλι – “αφού δεν είχατε κανένα όπλο;”
“Με οτιδήποτε βρέθηκε στα χέρια μας”, μου ξαναείπε ο στρατιώτης”

***

Η επιστροφή ενός αθέου
Μαρτυρία του μοναχού Ιππολύτου, του Ερημητηρίου Ζωσιμόβ, στην Μόσχα:

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0bfd5544ee17f91225«Πριν από την είσοδό μου στην μονή, πήρα στο σπίτι των γονιών μου ένα πορτραίτο του αυτοκράτορα Νικολάου Β΄ και ένα της συζύγου του, Αλεξάνδρας Φεόντοροβνα. Οι γονείς μου, έχοντας διδαχθεί κατά την σοβιετική περίοδο να πιστεύουν ότι οι τσάροι ήταν τύραννοι, απόρησαν πολύ όταν άκουσαν πως γινόταν λόγος για αγιοκατάταξή τους και έβλεπαν σαστισμένοι τα δύο αυτά πορτραίτα να κρέμονται στις εξέχουσες θέσεις που τα τοποθέτησα. Η μητέρα μου, μορφωμένη γυναίκα, αμέσως θυμήθηκε την Ματωμένη Κυριακή του 1905 και την σφαγή των εργατών στον ποταμό Λένα, το 1912. Ωστόσο, όντας θεοφοβούμενη γυναίκα από την παιδική της ηλικία, η μητέρα μου συγκράτησε τον εαυτό της και δεν εξέφρασε πολλά ερωτήματα, παρά μόνο αναρωτήθηκε: “Πως είναι δυνατό αυτό;”. Ο πατέρας μου, δεδηλωμένος άθεος, δεν κράτησε για τον εαυτό του την αντίθετη γνώμη του. Ωστόσο, τρέφοντας εχθρικές διαθέσεις κατά των κομμουνιστών, εξέφρασε λύπη για το τέλος των βασιλομαρτύρων.

»Η τεταμένη ατμόσφαιρα στο οικογενειακό μας περιβάλλον, με τα διάφορα σχόλια κατά του τσάρου, επιδείνωσε περισσότερο την κρίσιμη κατάσταση στην οποία βρίσκονταν οι γονείς μου, η μάλλον ο πατέρας μου, για να είμαι πιο ακριβής. Ο πατέρας μου, εκείνη την περίοδο, κινδύνευε να καταδικασθεί σε φυλάκιση, διότι λόγω της απλότητας και της άγνοιάς του, έμπλεξε με μία ομάδα απατεώνων. Είχαν ήδη κατηγορηθεί για μία εγκληματική πράξη, έγιναν οι ανακρίσεις και είχε ορισθεί η ημερομηνία για την δίκη. Τότε, ο πατέρας μου είδε ένα όνειρο. Ο ίδιος ο τσάρος εμφανίστηκε σ’ αυτόν, φορώντας στολή αξιωματικού του αυτοκρατορικού στρατού και επωμίδες. Ήταν ψηλός, με γαλάζια μάτια και έλαμπε. Στεκόταν στραμμένος μερικώς προς τον πατέρα μου και κάποιος άλλος με μαύρη ενδυμασία είπε: “Τίμησέ τον ως άγιο και θα σε βοηθήσει”. Τότε ο πατέρας μου γονάτισε μπροστά στον τσάρο. Καθώς θυμάται ο πατέρας μου, γύρω από τον τσάρο στεκόταν η οικογένειά του.

»Μετά από αυτό το όνειρο, οι γονείς μου πήγαν σε μία μικρή εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και πασών των Ουρανίων Ασωμάτων Δυνάμεων, σε κάποιο χωριό, και εκεί έκαναν μία δέηση στους βασιλομάρτυρες. Ο ιερέας του χωριού, όταν άκουσε το όνειρο του πατέρα μου, δεν έφερε αντίρρηση να κάνει την δέηση. Και τι συνέβη αργότερα; Μετά από τρεις η τέσσερις μέρες έλαβε χώρα το πραξικόπημα στην Μόσχα (1993). Αμέσως μετά, ακολούθησε πραξικόπημα στην τοπική κυβέρνηση και αντικαταστάθηκε ο επικεφαλής της κυβέρνησης, ο οποίος μισούσε τον πατέρα μου και ήθελε με κάθε τρόπο να τον κλείσει στην φυλακή. Η αντικατάσταση των αξιωματούχων έδωσε ελπίδες στον πατέρα μου ότι θα έβλεπαν την περίπτωσή του με επιείκεια. Σύντομα ακολούθησε η δίκη και στον πατέρα μου δόθηκε ένας χρόνος με αναστολή. Αργότερα του δόθηκε αμνηστία και ακυρώθηκε η καταδίκη του. Από τα έξι άτομα που καταδικάστηκαν, ο πατέρας μου ήταν ο μόνος που απαλλάχθηκε της καταδίκης του.

»Μετά από αυτό το γεγονός, η στάση του πατέρα μου απέναντι στον τσάρο άλλαξε και άρχισε να τον σέβεται. Έτσι, αυτός ο οποίος μέχρι τότε περιγελούσε τα άγια, κάθε φορά που συναντούσε την παραμικρή δυσκολία, έτρεχε πάλι σ’ αυτόν από τον οποίο είχε βρει αληθινή βοήθεια: στον τσάρο Νικόλαο Β΄ και τους άλλους βασιλομάρτυρες.

Μία τέτοια περίπτωση είναι και η ακόλουθη. Ο πατέρας μου είναι γεωργός. Κάποια φορά, έφθασε σε κατάσταση που δεν είχε τίποτα να σπείρει. Ο κίνδυνος από αυτό δεν ήταν μόνο το ότι θα μπορούσε να μείνει χωρίς λεφτά, αλλά θα έπρεπε να δώσει όλα τα υπάρχοντά του για να ξοφλήσει το χρέος του. Τότε, μαζί με την μητέρα μου, έκαναν στον ναό μία δέηση στους βασιλομάρτυρες Νικόλαο και την οικογένειά του. Αμέσως μετά από αυτό, ήλθε να δει τον πατέρα μου ο ηγούμενος ενός κοντινού μοναστηριού και του είπε ότι είχε κάποιο γνωστό, ο οποίος ήθελε να δώσει στον πατέρα μου σπόρους για καλλιέργεια. Σπάρθηκε όλη η γη του: 370 στρέμματα!».
Πηγή: R. Monk Zachariah (Liebmann), “The Life of Tsar-Martyr Nicholas II”, The Orthodox Word, vol. 26, no. 4 (153), July-August, 1990.

Γεννήθηκα την ίδια μέρα που εόρταζε ο Δίκαιος Ιώβ ο Πολύαθλος και είμαι έτοιμος σαν κι εκείνον να δεχθώ τις δοκιμασίες του Θεού… Όλα είναι στα χέρια του Θεού. Όλες μας οι ελπίδες είναι σ’Αυτόν. Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ της Ρωσίας
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/06/44169/

Οι πιστοί χριστιανοί να μην φοβούνται- η χάρη του Θεού τους προστατεύει πάντα. Ο κάθε πιστός, οπού κι αν βρίσκεται, θα μεταφερθεί μ’ ένα σύννεφο μέσα στην κιβωτό της Εκκλησίας. Μόνο αυτοί πού θα βρεθούν μέσα θα σωθούν. Η εποχή μας είναι παρόμοια με την εποχή του Νώε. Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα
https://iconandlight.wordpress.com/2022/04/04/%ce%bf%ce%b9-%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%af-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%af-%ce%bd%ce%b1-%ce%bc%ce%b7%ce%bd-%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%bf%cf%8d%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b9-2/

Αγία Ειρήνη Παρθενομάρτυς εν Λέσβω, Να ξέρατε, τι φοβερά βασανιστήρια μας έκαναν οι Τούρκοι! Εμένα μ’ έκαψαν ζωντανή μέσα σ’ ένα μεγάλο πιθάρι. Αν ήξερες, τί φρικτούς πόνους ένιωσα!…
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/11/%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%ae%ce%bd%ce%b7-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b8%ce%b5%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%ac%cf%81%cf%84%cf%85%cf%82-%ce%b5%ce%bd-%ce%bb%ce%ad%cf%83%ce%b2%cf%89-%ce%bd%ce%b1/

Ο Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα όταν έλεγε το “Πάτερ ημών”, ήταν σαν να ήταν ο Κύριος εκεί, ακριβώς δίπλα του, και ο Άγιος να συνομιλούσε μαζί του.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/11/44112/

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_85a19c7ba4e43ddeἈπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείας πίστεως, ἔγνως τήν χάριν, καί θεόφθογγον, ἔσχηκας γλῶσσαν, Ἱεράρχα σοφέ Ἐπιφάνιε· ὅθεν δογμάτων ὀρθαῖς ἀναπτύξεσιν, αἱρετικῶν θριαμβεύεις τήν ἄνοιαν. Πάτερ Ὅσιε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε

Ω῾ς θεῖον θησαύρισμα, ἐκ τῶν ταμείων τῆς γῆς, φρικτῶς ἐφανέρωσας, τὰλείψανά σου ἡμῖν, Εἰρήνη πανεύφημε.Ὅθεν σε εὐφημοῦμεν, τὴν ἀνεύρεσιν τούτων, ἄγοντες ἑορτίως, τῇ παρούσῃ ἡμέρᾳ. Ἀλλ̉ αἴτειπαῤῥησίᾳ ἡμῖν, πταισμάτων τὴν ἄφεσιν.

Απολυτίκιον Αγίων Βασιλομαρτύρων Ρομάνοφ.
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείω στέμματι καταστεφθέντες και βασίλειον ευρόντες χάριν, αρεταίς θεοπρεπώς διελάμψατε, ου την επίγειον δόξαν ποθήσαντες, αλλά του Πνεύματος κάλλος το άφθορον όθεν, Άγιοι Ρομάνοφ Βασιλομάρτυρες, πρεσβεύσατε σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ἀπολυτίκιον. ῏Ηχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.

Δόξαν ἐπίγειον σοφῶς ἀπέῤῥιψας, τῶν μονοτρόπων δὲ σχῆμα ἐπέλεξας, ὁσιομάρτυς τοῦ Χριστοῦ, πανεύφημε ᾽Ελισάβετ· ἡ θερμὴ ἀγάπη σου, πρὸς τοὺς πάσχοντας ἔνδοξε, ἄγγελον ἐλέους σε, ἐπί γῆς ἐφανέρωσεν· τὸ αἷμά σου δὲ μάρτυς Κυρίου, τὸν πλοῦτον τῆς καρδίας σου ἐσφράγισεν.

Δόξα… Και νυν… Ήχος πλ. α’

Αναστάσεως ημέρα, και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει, και αλλήλους περιπτυξώμεθα. Είπωμεν αδελφοί, και τοις μισούσιν ημάς· Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει, και ούτω βοήσωμεν· Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος.


In the days of Noah, it was like this, the flood was approaching. The ark is the church. Only those who are in it will be saved. Saint Nectarius of Optina

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_femeile_mironositeΧριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Saint Epiphanius, Bishop of Salamis and Metropolitan of Cyprus (403)
Saint Calliope (Callitropos), nun, sister of St. Epiphanius of Cyprus
Patriarch Germanus I of Constantinople (740)
Saint Domitilla the martyr (c. 81-96)
Saints Nereus and Achilleus the martyrs (100)
Saint Dracontius, Bishop of Nicaea (c. 1st to 3rd centuries)
Saint Polybius, Bishop of Cyprus, Wonderworker (5th century) and Saint Sabinus, Archbishop of Cyprus (successor of St. Epiphanius to the Cypriot cathedra) (5th century)
Saint Theophanes, Archbishop of Cyprus (7th century)
Venerable Theodore of Kythera, ascetic (922)
Martyr Pancratius of Rome (304) and Martyr Dionysius (Denis), uncle of St. Pancratius (304)
Saint Theophanes, Bishop of Solea (Solia), Cyprus, later a hermit in the Troodos Mountains; the Outpourer of Myrrh (1550)
New Martyr John of Wallachia, at Constantinople (1662)
Saint Nectarius (Tikhonov) of Optina (1928)
New Martyr Abbess Athanasia (Lepeshkina), of the Smolensk Hodigitria Convent near Moscow (1931) and Martyr Evdokia Martishkina (1938)
Discovery of the holy relics (1961) of Saint Irene of Lesvos the Virgin-martyr (1463)

Commemorated on May 12

St. Tsar Martyr Nicholas II of Russia
’I was born on the feast-day of St Job the Long-suffering…”

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_unnamed (16)Tsar-Martyr Nicholas was born in St. Petersburg on May 6, 1868, the day upon which the Holy Church celebrates the memory of St. Job the Long-Suffering. And how prophetic this turned out to be – for Nicholas was destined to follow the example of this great Old Testament Saint both in circumstance and in faith. Just as the Lord allowed the Patriarch Job to suffer many things, trying him in the fire of calamity to test his faith, so was Nicholas tried and tempted, but he too never yielded and remained above all a man of God.

Tsar Nicholas himself used to say: “I was born the same day as righteous Job the Long-Suffering was celebrated and I am ready to accept the tribulations of God and to suffer the sufferings to the end.” And indeed all his life was a Golgotha (Calvary).

Not only the Tsar, but the whole of his blessed family, met their fate with truly Christian patience. Thus on March 13, 1917, the Tsarevich Alexis wrote to his sister Anastasia:
“I will pray fervently for you and Maria. With God everything will pass. Be patient and pray.”
And shortly after the abdication the Empress said: “Our sufferings are nothing. Look at the sufferings of the Saviour, how He suffered for us. If this is necessary for Russia, we are ready to sacrifice our lives and everything.”

***

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_fSaint Tikhon Patriach of Moscow writes about the birthday of our Tsar-Martyr Nicholas:
We find out justification in the fact of our Sovereign’s birthday coinciding with the day which the Orthodox Church has consecrated to the memory fo the long-suffering Job. To man this coincidence will seem to be but mere chance. But in the eyes of a believer there can be no chance, and only the more so when the elected by the Lord Himself in the time of need (Ecclesiastes 10:4). Consequently it is no mere chance, but rather a mysterious coincidence, that the birth of our Sovereign and the memory of the long-suffering Job come on the same day…

By permission of God, dreadful clamities befall this righteous man, and shock after shock strike at him. One after the other messengers come to him bringing sad news about the loss of all his possessions. And when the preceding messsenger was still speaking,there came one more to tell him about the loss of all his children and servants. Then, in his own turn, he is stricken with a painful disease- leprosy. Was it easy for Job to bear all this? “Was this strength the strength of stones and was his flesh of brass?” (Job 6:12).”If his griefs were thoroughly weighed and his calmities laid in the balance together,” possibly they would have outweighed the sand of the sea (Job 6:1-2).
Yet Job bore manfully all this misfortunes that befell him, and “in all this did not Job sin with his lips” (Job 2:10), he did not murmur against God…

Now brethren, let us trun from the ancient times to our days, from the man who “was the greatest of all the men of the east” (Job 1:3) to our country and its Supreme Chief…
Our Tsar received,as Job did of yore, tiding after tiding, telling of failing crops, of devastating fires, of earthquakes, mountain landslides and inundations…

Like Job, misunderstood by his friends and suffering from this misunderstanding, the Russian people, with its crown bearing Chiefat its head, have failed to this day to receive a correct valuation from their neighbors. Their best intentions are met with mistrust and are suspected of insincerity. Monstrous scheming is ascribed to them. Their best endeavors are commented upon in an unfavourable way, are distorted and laughed at. All the good in them is passed by in silence and their failings are manified to a huge size and are announced to all the world…

Let us not continue the enumeration of those foolish accusations: all our compatriots who abroad know them well. “Judge them, O Lord,that do me inustice; war againstthem that war against me” (Psalm 34:1).

Grant unto our beloved Sovereignthe successfulness of Moses, the manliness of David and wisdom of Solomon, together with the patience of Job.
Help him, O Lord, and all the Russian people to believe in Christ’s truth and int he righteousness of his labors and to hold to the way of the Lord, as in the past, in spite of anything our ill-wishers may say. Thus the Lord shall not forsake us, but will strengthen us with the hand of His truth, and those who go against us shall be brought to shame (Isaiah 41:10-11).

“Ye have heard of the patience of Job, and have seen the end of the Lord” (St. James 5:11)….
Excerpt , A Sermon On The Occasion Of The Birthday Of Tsar-Martyr Nicholas II By Saint Tikhon Patriach of Moscow

***

ΣΕΡΑΦΕΙΜ Τσιτσαγκωφ_St Seraphim Chichagov of Leningrad_Св Серафим (Чичагов)_file_608The Tsar, as a fervent lover of the Beatitudes of Christ, strove to emulate them all. He was truly meek, sought after righteousness, and was acknowledged by all who knew him as pure hearted. As desirous of peace, he made an unprecedented suggestion to the world early in his reign — that all nations come together and meet in order to cut down on their military forces and submit to general arbitration on international disputes. The result of his proposal, the Hague Peace Conference, was convened on May 18, 1899, and served as the precedent for the later League of Nations and United Nations. As a giver of mercy he was unparalleled in Russian history pardoning criminals, even revolutionaries; giving away vast quantities of his own land to alleviate the plight of the peasants; and countless other charitable deeds of which only God knows. And, of course, few mourned as he did, and few were persecuted unjustly as he was.

There soon began an endless succession of tragedies, even a small number of which would have broken a lesser man. But for the Tsar they only served to further refine the nobility of his soul.

In May, 1917, a Sarov archimandrite, who was sorrowing over the fate of the Royal Family, fell asleep during prayer and saw a vision of the Family together with St. Seraphim. And the saint told him not to sorrow, that God would not forsake his chosen ones, and that He had sent him, Seraphim, to comfort the Royal sufferers in the hour of their trial.
“Do you see the radiant light come from the faces of the Royal sufferers? This is a sign that they are under the special protection of God, as being righteous ones… Look at the face of the Empress and you will see that the light coming from it is brighter than the others. This is a sign that she will suffer more slander than any from the followers of the world’s slanderer.”

St. Tsar Martyr Nicholas II of Russia And His Family were murdered by the Bolshevik revolutionaries on 17 July 1918 in Yekaterinburg at the Ipatiev House.
The killing of Tsar Nicholas, opened the way to the destruction of Orthodox Russia and its transformation into Babylon.
Thus ended the life of the Christ-like Tsar, as a sacrifice for the Orthodox Faith and for the Russian people, both of whom he so fervently loved and believed in.
The Tsar, spiritually united at birth to the righteous and long-suffering Prophet Job laid down his life for his friends, and what’s more—even for his enemies, showing the greatest of love. Upon the Cross our Lord called out Father, forgive them; for they know not what they do (Lk. 23:34).

***

Saint Nectarius (Tikhonov) of Optina

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ_nektarij_optinskij_st_-nektary-of-optina-0_14ffe6_bf99ab61_orig - CopyIn 1917 the elder Nectarius of Optina prophesied: “A hard time is coming. The number six has passed in the world, and the number seven has begun. Now begins the age of silence. Be silent, silent,” said batiushka, and tears flowed from his eyes. “And now his Majesty is not his own man, he is suffering such humiliation for his mistakes. 1918 will be still worse. His Majesty and all his family will be killed, tortured. And our tsar will stand before the throne of God wearing the crown of a great-martyr. Yes, this tsar will be a great-martyr.
“In the last days,” he said, “the world will be encircled by paper and iron. Noah’s time is a figure of our own. The flood was approaching. Noah knew about it and told the people, but they did not believe him. He hired workers to build the ark, and they, while building the ark, did not believe, and so they only received the agreed pay for their work, but were not saved. Those days are a prefiguring of ours. The ark is the Church, only those who are in it will be saved.”

Once he advised: “Pray simply:” Lord, grant me your grace! ” A cloud of sorrows is falling on you, and you pray: “Lord, grant me your grace!” And the Lord will carry a thunderstorm past you. “

“Lord, grant me Thy grace,” the venerable elder Nectarios taught to pray and said: “And now a cloud is coming at you, and you pray: Give me grace, and the Lord will carry the cloud past.”

Valuable memories of Elder Nektarios can be found in Father Vasily Shustin, who visited him with his wife. “Father tells me,” says Fr. Vasily – …Now I will say that soon there will be a spiritual hunger for books. You won’t get spiritual books. It is good that he is collecting this spiritual treasure, it will be very useful. A hard time is coming now. The number six has passed in the world and the number seven begins, the century of silence. Shut up, shut up, says the priest, and tears flow from his eyes. The sovereign endures the humiliated for his mistakes. In 1918 it will be even harder. – The sovereign and the whole family will be killed, tortured. One pious girl had a dream: Jesus Christ is sitting on the throne, and there are 12 apostles near him, and terrible groans are heard from the ground. And the Apostle Peter asks Christ: When, Lord, will these torments end? – And Jesus Christ answers him: “I give the term until 1922. If people do not repent, do not come to their senses, then everyone will perish like that. ” Immediately before the Throne of God, our Sovereign is also in the crown of the Great Martyr. Yes, this Sovereign will be a great martyr. Recently, he redeemed his life, and if people do not turn to God, then not only Russia, but all of Europe will fail.

Archpriest Vasily Shustin told how the priest, without reading, went through the letters:
“On one of my visits to Optina Pustyn, I saw Father Nektariy read sealed letters. He came out to me with the received letters, of which there were about fifty, and, without printing, began to sort them. Some he postponed with the words: “Here you need to give an answer, but these thanks can be left unanswered.” He, without reading, saw their content. He blessed some of them, and even kissed some … “

The Monk Nektarios, being a seer, predicted in 1917: “Russia will rise and will not be rich in material, but it will be rich in spirit, and in Optina there will be seven more lamps, seven pillars.”

“If at least a few faithful Orthodox remain in Russia, God will have mercy on her,” Father Nectarius predicted in the early 1920s, who remained the only elder of Optina Pustyn after the death of Father Anatoly Jr. And he added with a smile: “But we have such righteous people.”. And the elder said: “In the last times the world will be girded with iron and paper”.

Here is what the Optina Elder Nektary answered to the nun Nektaria, who in 1924 asked the priest “about the end of the world”: « … it is not useful for people to know the time of the second coming. “Watch and Pray”, – said the Savior, it means that there is no need to foresee events, but in due time everything will be revealed to be true”.

We need, leaving European customs, to love Holy Russia and repent of the past passion for them, to be firm in the Orthodox faith, to pray to God, to repent for the past”.

Once a young doctor Sergey Nikitin came to Kholmischi for advice, but instead of solving the visitor’s problems, father delivered a monologue about the flood, secretly exposing the current situation. “Imagine,” he said to the surprised guest, “it is now completely unreasonable to believe that the era experienced by the human race in the antediluvian time was bleak, wild and ignorant. In fact, the culture then was very high. People knew how to do a lot of things, extremely witty in design and magnificent in appearance. Only on this man-made property they spent all their strength and souls. They concentrated all the abilities of their primitive young nature in only one direction – the full satisfaction of bodily needs. Their trouble is that they “became flesh.” So the Lord decided to correct this one-sidedness of theirs. Through Noah, he announced the flood, and for a hundred years Noah called people to correction, preached repentance in the face of God’s wrath, and built an ark to prove the right words. And what do you think? It was very strange for the people of that time, accustomed to the elegant form of their civilization, to see how an old man who had gone out of his mind knocks together some kind of awkward box of enormous size in the age of magnificent culture, and even preaches on behalf of God about the coming flood … ” “In the days of Noah, it was like this,” said the elder Nadezhda A. Pavlovich another time, “the flood was approaching. Noah knew about him and told people, but they did not believe. He hired workers to build the ark, and while building it, they did not believe, and therefore received only payment, but were not saved. Those days are a prototype of our days. The ark is the church. Only those who are in it will be saved.” And again: “Noah called all the people, but only cattle came.”

Lord, Jesus Christ, the Son of God, who is coming to judge the living and the dead, have mercy on us sinners, forgive the sins of our whole life, and with them weigh the fates hiding us from the face of the Antichrist in the hidden wilderness of Your salvation. Amen.

***

Conversion of an atheist.

Here is another testimony, received from Monk Ippolit of the Zosima Hermitage (near Moscow):

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_9-sf-mc-tarul-nicolae-1918-1“Before my entrance into the Monastery, as I recall, I brought a portrait of Emperor Nicholas II and one of his wife, Empress Alexandra Fyodorovna, to my parents. Since they were taught during the Soviet period to think of the tsars as despotic, my parents were puzzled that there could be talk of glorification, and looked with alarm at these two portraits, hung in a prominent place. My mother, educated as a woman of letters, immediately recalled ‘Bloody Sunday’ in 1905, the shooting of workers by Lensky; but, being a God-fearing woman from childhood, she restrained herself from too many opinions and only posed the question, ‘How can this be?!’ to herself. My father, by his own admission an unbeliever, did not spare his opinions, but since he had a grudge against the Communists at that time, he expressed sympathy for the fate of the Royal Martyrs. The nervousness of our domestic atmosphere, with various comments directed at the Tsar, aggravated the critical situation of my parents or, to be more precise, of my father. He was threatened with prison since he, through his simplicity and ignorance, had fallen in with a crowd of swindlers. They had already been indicted for a criminal act, interrogations had already taken place, and a date for the trial had been appointed. Then my father had a dream at night. The Tsar himself stood there in an officer’s uniform of the royal army with shoulder straps — he was tall, blue-eyed and radiant. He stood half-turned towards my father, and someone dressed in black said, ‘Venerate him and he will help you’ — and my father bowed down before him. He further recalled that the Tsar was surrounded by his family. After this dream my father and mother went to a small village church dedicated to the Archangel of God, Michael, and all the Heavenly Bodiless Hosts, and had a moleben served to the Royal Martyrs, which the parish priest agreed to serve, after first hearing about the dream my father had had. And what happened? About three or four days later there was a coup in Moscow, the infamous shooting at the White House. Immediately thereafter there was a coup in the regional government; and the head of the local government, who hated my father and wanted in any way possible to convict him and send him to prison, was replaced. The change of officials gave hope for my father to be treated with leniency. After a while the trial took place. My father was given one year of probation. Later he was given amnesty, and they dismissed his conviction — and out of six people convicted, his was the only dismissal.

“After this incident my fathers attitude towards the Tsar changed and even became reverent. Now that he had felt real help — he who until then had disparaged all things holy — he ran again, when he encountered ordinary difficulties, to him from whom he had seen this help — to Tsar Nicholas II and all the Royal Martyrs, and that’s the way it was. My father, a farmer, once found himself with nothing to sow. There were no seeds for planting and this threatened him not only with being left without money, but with having to give away all his possessions to settle his debt. Again he, together with my mother, had a moleben served to Tsar-Martyr Nicholas and all the Royal Martyrs. Immediately after this, the superior of a nearby monastery came to see my father at home and told him that he had an acquaintance who wanted to give him seeds for planting. All the land was planted — 370 acres.”

Saint Irene of Lesvos the Virgin-martyr said, if you only knew the terrible pain that I had undergone… it is impossible to even imagine it… The Turks burnt me alive inside this clay pot.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/11/saint-irene-of-lesvos-the-virgin-martyr-said-if-you-only-knew-the-terrible-pain-that-i-had-undergone-it-is-impossible-to-even-imagine-it-the-turks-burnt-me-alive-inside-this-clay-pot/

The destiny of a true Orthodox ruler, St. Tsar Nicholas II of Russia
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/21/the-destiny-of-a-true-orthodox-ruler-st-tsar-nicholas-ii-of-russia/

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_85a19c7ba4e43ddeApolytikion of Epiphanius, Bp. Of Cyprus in the Fourth Tone

O God of our Fathers, ever dealing with us according to Thy gentleness: take not Thy mercy from us, but by their entreaties guide our life in peace.

Troparion — Tone 8

By a flood of tears you made the desert fertile, / and your longing for God brought forth fruits in abundance. / By the radiance of miracles you illumined the whole universe! / O our holy father Nectarius, pray to Christ our God to save our souls!

Kontakion of 14 Elders of Optina Monastery
Plagal of the Fourth Tone

To Leo, Moses, Anatolius, and Anthony; to Barsanuphius, Macarius, Hilarion: to Isaacius and Nicon, the righteous Martyrs; to Nectarius and Joseph and Isaacius, Anatolius, and Ambrose, who outshineth all, let us cry with joy: Rejoice, O Elders of Optina

Apolytikion of Renewal Tues.
Fourth Tone

On Lesbos, ye strove in contest for the sake of Christ God; ye also have hallowed her with the discovery of your relics, O blessed ones. O God-bearer Raphael, with thee, we all honour Nicholas the deacon and Irene the chaste virgin, as our divine protectors, who now intercede with the Lord.

Tropar-Dismissal Hymn of the Royal Martyrs. First Tone

Most noble and sublime was your life and death, O Sovereigns;* wise Nicholas and blest Alexandra, we praise you,* acclaiming your piety, meekness, faith, and humility,* whereby ye attained to crowns of glory in Christ our God,* with your five renowned and godly children of blessed fame. * O passion-bearers decked in purple, intercede for us.

Glory…, in Tone VI —

Who can recount thy labors and sufferings? O great passion-bearer, martyred Tsar Nicholas, thou didst assume the grievous burden of authority, not for the sake of glory, but as a Christian king and servant of Christ, as one concerned for the good of his people, enduring a multitude of tribulations. All of these things did the Lord permit because of the sins of the people, and that He might reveal thy piety, showing the world thy longsuffering, which was like that of the much suffering Job, that thou mightest receive a glorious martyr’s crown in the heavens, like unto that of Abel. And now joining chorus there with the angels, thou dost intercede for us before God, praying for the salvation of our souls.

Song 3
Having set me on the rock of faith, Thou have expanded my lips against my enemies. Make my spirit glad to sing continually: “No-one is as holy as our God, no-one is more righteous than Thee, O Lord.”

You exchanged the diadem of your perishable terrestrial kingdom for the imperishable crown of the Kingdom of Christ and instead of the scepter you have received a cross in your hand – you are rejoicing with the Tsarina and children.

In the day of much-afflicted Job you were born; much distress you endured: disdain, treachery, expulsion, brutal murder, and after-after the death-slander against your honest name; yet you received your reward not from the men, but from the Lord. Thereby, intercede for the salvation on behalf of the sons of Russia.

Aforementioned Job’s pleasant life had your life become identical to, holy Great-Martyr; not merely honor and glory, as well as Tsar’s crown, but also life itself Satan had desired to take away from you, yet he was overcome to you.

To The Virgin
Thou have been gracious to accept the scepter of the All-Russian kingdom from the hand of the holy Tsar, O Potent Lady. Do not cease covering holy Russia with thy glorious protection.

Song 9
The Word of God came from God in unspeakable wisdom-to renew Adam, who utterly fell into corruption-from the Holy Virgin was inexplicably incarnated for our sake; the faithful ones extol Him single-mindedly.

It would be better for you not to be born, wicked tormentors, for it will be more tolerable for Sodom and Gomorrah in the Day of Judgment than for the murderers of the Holy Tsar; by his prayers, Lord, strengthen the faith of the Orthodox ones.

You commanded us, Holy Tsar, not to avenge your murder, saying: “Lest evil be multiplied in the land of Russia, for evil will not defeat evil, but only love will.” Therefore, pray that we will amass love for God and our neighbors.

Prayer of the Optina Elders

Lord, give me peace of mind to meet everything that the coming day brings me. Let me completely surrender to Your holy will. For every hour of this day, instruct and support me in everything. Whatever news I receive during the day, teach me to accept it with a calm soul and firm conviction that everything is Thy holy will. In all my words and deeds guide my thoughts and feelings. In all unforeseen cases, do not let me forget that everything is sent down by You. Teach me to act directly and reasonably with each member of my family, without embarrassing or upsetting anyone. Lord, give me the strength to endure the fatigue of the coming day and all the events during the day. Guide my will and teach me to pray, believe, hope, endure, forgive and love. Amen.”

Both now. Of Pascha. Mode pl. 1.

It is the day of the Resurrection. Let us shine brightly for the festival, and also embrace one another. Brethren, let us say even to those who hate us, “Let us forgive everything for the Resurrection.” And thus let us cry aloud, “Christ is risen from the dead, by death trampling down upon death, and to those in the tombs He has granted life.”


Διαβάστε μωρέ το τρίτο κεφάλαιο του Ησαΐα! Μιλά και για την εποχή μας. Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Μυροφόρες γυναίκες (Ματθ. κη', 9-10). κατά την πρωίαν της Κυριακής. «Χαίρετεe8f236b0c7a18bf7fda694d291eΧριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ Θʹ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς Μαΐου μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Προφήτου Ἡσαΐου.

Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ Ιʹ(10) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς Μαΐου μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Σίμωνος τοῦ Ζηλωτοῦ.

μεγάλος διορατικός τῆς ἐποχῆς μας ἅγιος Πορφύριος πρίν φύγει ἀπό αὐτόν τόν κόσμο φώναζε ἐμπόνως κι ἔλεγε: «Διαβάστε μωρέ τό τρίτο κεφάλαιο τοῦ Ἠσαΐα! Μιλᾶ καί γιά τήν ἐποχή μας»

«Μετά την μπόρα την δαιμονική θα ‘ρθει η λιακάδα η Θεϊκή …»
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ο άγιος προφήτης Ησαΐας
Αγίου Νικολάου Βελιμιροβιτς

Ησαΐας προφήτης- Prophet Isaiah-Пророк Исаия-9-mai-2-1-fresca-din-sec-xvi-man-dionisiu-athosΟ μεγάλος αυτός προφήτης… επί τρεις ημέρες γυμνός περπατούσε στους δρόμους της Ιερουσαλήμ, προφητεύοντας την επικείμενη πτώση της πόλεως στον βασιλέα των Ασσυρίων Σενναχηρίμ υπενθυμίζοντας στον βασιλέα και στους ηγέτες του λαού να μην ελπίζουν στη βοήθεια των Αιγυπτίων ή των Αιθιόπων, διότι και αυτοί θα υποδουλώνονταν στον Σενναχηρίμ, αλλά να εμπιστευτούν την βοήθεια από τον Θεό τον Ύψιστο. Η προφητεία αυτή εκπληρώθηκε στην κυριολεξία, όπως και άλλες ακριβείς προρρήσεις του, οι σημαντικότερες των οποίων αφορούν στην Ενσάρκωση του Θεού, στην υπερφυή σύλληψή Του από την Παρθένο Μαρία, στον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και σε πολλά άλλα μείζονα γεγονότα της ζωής του Χρίστου.
Ο Προφήτης αυτός, εξαιτίας της αγνότητας της καρδιάς του και του διάπυρου ζήλου του για τον Θεό, έλαβε το χάρισμα της θαυματουργίας. Όταν η αιχμάλωτη Ιερουσαλήμ μαστιζόταν από φοβερή ξηρασία, ο Ησαΐας προσευχήθηκε στον Θεό και ύδωρ ανέβλυσε στις υπώρειες του Όρους Σιών.
Το ύδωρ αυτό ονομάστηκε Σιλωάμ, που σημαίνει «απεσταλμένος». (Ιωάννου 9,7). (Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ είναι εις τύπον του Βαπτίσματος, που αναγεννά τον άνθρωπο, ο όποιος εισέρχεται στους κόλπους τας Εκκλησίας. )
Αργότερα, ο Κύριος οδήγησε τον τυφλό εκ γενετής άνθρωπο, παραγγέλλοντάς του να λουστεί στο νερό της κολυμβήθρας Σιλωάμ, για να βρει το φως του .
Την εποχή της βασιλείας του Μανασσή, όταν ο Ησαΐας άστραψε και βρόντηξε εναντίον του και εναντίον των αρχόντων του εξαιτίας των παγανιστικών εθίμων τους, συγκρίνοντας τη γενεά τους με εκείνη των Σοδόμων και Γομορρών, τότε άναψε το μίσος των αρχόντων και του λαού εναντίον του μεγάλου αυτού προφήτη. Τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν έξω από τα τείχη της Ιερουσαλήμ, όπου τον έκοψαν στη μέση με πριόνι. Ο Ησαΐας έζησε και προφήτευσε επτακόσια περίπου χρόνια πριν από τον Χριστό.
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», (Μάιος), σελ.77, Εκδ. Αθως, 2014..
http://prologue.orthodox.cn/May9.htm

***

Οι άρχοντές σου απειθούσι, κοινωνοί κλεπτών, αγαπώντες δώρα, διώκοντες ανταπόδομα, ορφανοίς ου κρίνοντες και κρίσιν χηρών ου προσέχοντες (Ήσ. 1. 15, 23).
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Μέσω του μεγάλου προφήτου Ησαΐου, είπε ο Κύριος στο λαό του Ισραήλ: και εάν πληθύνητε την δέησιν, ουκ εισακούσομαι υμών αι γάρ χείρες υμών αίματος πλήρεις. Και συμπληρώνει πάλι: οι άρχοντές σου απειθούσι, κοινωνοί κλεπτών, αγαπώντες δώρα, διώκοντες ανταπόδομα, ορφανοίς κρίνοντες και κρίσιν χηρώς ον προσέχοντες (Ήσ. 1. 15, 23).

Πράττοντας τέτοια έξω από τούς ναούς ενώ μέσα στις εκκλησίες κράζουμε στον Δημιουργό για έλεος, σημαίνει ότι χτίζουμε και γκρεμίζουμε, φυτεύουμε και μαδούμε, λιβανίζουμε στον τρελό αγέρα.

Είναι σαν να παρουσιάζονται στο βασιλιά δύο άνθρωποι για να παρακαλέσουν για την ίδια πόλη. Ο ένας προσκυνά και παρακαλεί για βοήθεια και ο άλλος υβρίζει τον βασιλιά μπροστά στα μάτια του!

Έτσι και ο Βασιλεύς ουρανού και γης, δίνει από τη μια να φέρει η χρονιά καρπούς κατά τις προσευχές των ευσεβών, μα από την άλλη στέλνει το σκουλήκι, τον τυφλοπόντικα, τον καύσωνα ή την πλημμύρα. Χάνεται τότε η σοδειά και λιμός γίνεται εξαιτίας της ύβρεως των υβριστών.
Έτσι κάνει ο Θεός κατά την δικαιοσύνη Του. Γι’ αυτό η Εκκλησία καλούσε πάντοτε όλους τους ανθρώπους στην ορθή οδό, τη σύμφωνη με το νόμο του Κυρίου, γνωρίζοντας ότι ανάλογα με τη διαγωγή των ανθρώπων, αντιδρούν και όλα τα στοιχεία του σύμπαντος.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς. Ομιλίες και Μελέτη για τα Σύμβολα και τα σημεία. Ορθόδοξος Κυψέλη

***

Ησαΐας προφήτης- Prophet Isaiah-Пророк Исаия--0_1540a7_50ea4c7f_origΑγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο βασιλιάς Αχαάβ γιος του Αμρι αμάρτησε ενώπιον του Κυρίου περισσότερο από τους προκατόχους του (Α’ Βασιλ. 16). Λόγω των αμαρτιών του βασιλιά ο Θεός επέτρεψε τρία χρόνια ξηρασίας και λιμού στη γη του Ισραήλ. Αυτό δεν σωφρόνισε τον βασιλιά και δε μετανόησε. Γι’ αυτό ο Θεός επιτρέπει τον πόλεμο. Οι Σύροι επιτέθηκαν στον Αχαάβ και ο βασιλιάς Αχαάβ σκοτώνεται στον πόλεμο και τα σκυλιά γλύφουν το αίμα του, όπως του είχε πει ο προφήτης …

Δεν είναι ξεκάθαρο σαν τον καλοκαιρινό ήλιο ότι:
«Τα αμαρτήματα του ηγέτη του λαού προκαλούν τον πόλεμο και την ήττα.
Λόγω των αμαρτιών και των ανομιών των ασεβών αρχηγών του λαού υποφέρει ο λαός και καταρρέει το κράτος, η ανεξαρτησία και η ελευθερία του λαού.»

***

Οι ηγέτες του λαού που στηρίχθηκαν στον Κύριο, τον Έναν και Ζώντα, ζώντας σύμφωνα με τις εντολές του Κυρίου, με τον τρόπο ζωής τους εξασφάλισαν την ειρήνη στο κράτος, έτσι η δεν έγινε πόλεμος κατά την εποχή τους η αν έγινε απέβη νικηφόρος έναντι των εχθρών τους. Έχοντας τον Κύριο σημαία τους, σήμαινε ένδειξη αγαθότητας, καλούς ηγέτες για τον λαό, κριτές, βασιλείς, αρχιερείς, στρατηγούς και επάρχους….

Ο βασιλιάς Εζεκίας έπραξε το σωστό ενώπιον του Κυρίου. Προτίμησε τον Κύριο και δεν απομακρύνθηκε από Αυτόν και τήρησε τις εντολές Του. Και ο Κύριος ήταν μαζί του. Κατέστρεψε όλα τα είδωλα και καθάρισε τη χώρα από την ειδωλολατρία. Πολέμησε ενάντια στους Φιλισταίους και τους νίκησε. Όμως τον Εζεκία τον περίμενε μεγαλύτερη δοκιμασία. Ο Σενναχηρίμ βασιλιάς των Ασσυρίων επιτέθηκε στη χώρα του Ιούδα, φθάνοντας ως τα τείχη της Ιερουσαλήμ με πολυάριθμο στρατό. Στρατοπέδευσαν γύρω από την Ιερουσαλήμ και άρχισαν οι Ασσύριοι να βρίζουν το βασιλιά Εζεκία και εκτοξεύουν βλασφημίες για το Θεό του Ισραήλ. Τότε ο Εζεκίας έσκισε το πανωφόρι του και ντύθηκε στα πένθιμα πηγαίνοντας στον οίκο του Κυρίου και προσευχήθηκε λέγοντας τα εξής: Κύριε, Θεέ του Ισραήλ, που κάθεσαι ανάμεσα στα Χερουβείμ, που είσαι ο Βασιλιάς όλων των βασιλέων πάνω στη γη, εσύ που δημιούργησες τον ουρανό και τη γη. Γείρε Κύριε τ’ αυτί Σου να ακούσεις, και άνοιξε τα μάτια Σου να δεις, άκουσε τους λόγους των απεσταλμένων του βασιλιά Σενναχηρίμ που προσβάλουν εσένα τον Ζώντα Θεό. Γι’αυτό Κύριε Θεέ μας σώσε μας από τα νύχια του για να γνωρίσουν όλα τα βασίλεια της γης ότι Εσύ είσαι ο μόνος Θεός. Μετά από αυτή τη προσευχή του βασιλιά, έφθασε ο λόγος του Κυρίου μέσω του προφήτη Ησαΐα: σ’ αυτήν την πόλη δεν θα μπει, λέγει ο Κύριος, και θα επιστρέψει από το δρόμο που είχε έρθει, αφού εγώ θα υπερασπιστώ και θα σώσω (Ης:37).

Δεν είναι ξεκάθαρη η παρακάτω διδαχή;
«Λόγω της αγαθότητας των καλών ηγετών ο Κύριος χαρίζει ειρήνη και ευημερία σ’ έναν λαό.
Λόγω της αγαθότητας των καλών ηγετών ο Κύριος αποκρούει τους εχθρούς και χαρίζει τη νίκη σ’ έναν λαό.
Όταν οι αγαθοί ηγέτες υπερηφανευτούν για τη δύναμή τους ή τη σοφία τους ή τον πλούτο τους (τα οποία ο Θεός τους χάρισε) και απομακρυνθούν από τον Κύριο τότε ο Θεός τιμωρεί αυστηρά τόσο τους ηγέτες όσο και το λαό.
Για να είναι καλός ένας ηγέτης του λαού σημαίνει ότι προσκολλάται στο Θεό, τον Έναν και Ζώντα και τηρεί καθ’ όλα τις εντολές Του.»
Από το βιβλίο «Πόλεμος και Βίβλος», του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, εκδόσεις Παρρησία,

***

πατήρ Ανανίας Κουστένης

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_M_13a7df9e386a906918cf7b8a4d9b0cf781Δεν αστειεύεται ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ!
Όταν π.χ πολιορκούσαν την Ιερουσαλήμ οι Ασσύριοι και απειλούσε τους κατοίκους της ο Σενναχειρείμ ότι θα τους σφάξει. Και το βράδυ εκεί που κοιμόταν οι Ασσύριοι έσφαξε ο Μιχαήλ 250 χιλιάδες Ασσύριους σαν να είχε όπλο με σιγαστήρα, χωρίς να ακουστεί τίποτε.
Το πρωί που ξύπνησαν οι υπόλοιποι και είδαν αυτή την θραύση πήραν τα πόδια τους και έφυγαν και έφτασαν στην Ασσυρία με τον βασιλιά τους και δεν ξαναγύρισαν.
Δεν αστειεύεται ο Μιχαήλ, Μιχαήλ σημαίνει παντοδύναμος με ( Π) μικρό. Και μας αγαπάει και μας το έχει δείξει.
Εμείς ας είμαστε άξιοι της ΠΙΣΤΗΣ που έχουμε και ας προσπαθούμε να την κάνουμε πράξη. Τα υπόλοιπα θα τα κανονίσουν οι ΑΝΩΤΕΡΟΙ ( εννοεί την ΠΑΝΑΓΙΑ μας και τους ΑΓΙΟΥΣ) .( Κυριακή της Ορθοδοξιας, απομαγνητοφωνηση)

«Δεν αφήνει τον κόσμο Του ο Θεός, δεν αφήνει ο Χριστός, μας έχει πληρώσει με το Αίμα Του και τη ζωή Του και του λείπουμε.»

***

Ο επαίσχυντος θάνατος των πονηρών
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Μαρία Μαγδαληνή ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ232323Μην ανησυχείς για τους δικαίους ούτε να φθονείς τον αμαρτωλό. Να θυμάσαι πάντα, ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, με την ανάστασή Του, νίκησε τον επαίσχυντο θάνατο και ότι ο Ηρώδης, ο Ιούδας, ο Νέρων, ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο Ουαλεριανος, ο Λέων ο Αρμένιος και άλλοι αντίπαλοι του Χριστού, κατέστρεψαν για πάντα τις προσωρινές επιτυχίες και τις νίκες τους, με τον επαίσχυντο θάνατό τους….

Ο αιμοδιψής αυτοκράτορας Βαλεριανός, με σατανικό πάθος, δολοφονούσε τους χριστιανούς σε ολόκληρο τον κόσμο [Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία]. Πώς κατέληξε; Σε μάχη με τους Πέρσες, ηττήθηκε και συνελήφθη από τον βασιλιά Σαβώριο. Ο Σαβώριος δεν ήθελε να τον σκοτώσει αμέσως, αλλά τον χρησιμοποιούσε ως βάθρο κάθε φορά που ήθελε να σκαρφαλώνει στο άλογό του. Κάθε μέρα, οι υπηρέτες του βασιλιά Σαβωρίου έφερναν, τον Βαλεριανό, μαζί με ένα άλογο και ο Σαβώριος απολάμβανε να βάζει το πόδι του στο λαιμό του Ρωμαίου αυτοκράτορα για να διευκολυνθεί να ιππεύσει στο άλογό του.
Όποιος σπέρνει κακό σπόρο, θερίζει κακή συγκομιδή.
Ο Πρόλογος της Οχρίδα: Βίοι των Αγίων του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-august-7-august-20.html

***

Ἡ ἐποχή μας καθρεπτίζεται στὸν προφητικὸ λόγο του Ησαΐα
Προφ. Ησαΐα, Κεφ. Γ’ 
π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

ΤΡΕΙς ΠΑΙΔΕς_ThreeHolyYouths-Анания, Азария и Мисаил.3otroka550«Θέλετε, θέλετε νὰ καθρεπτιστεῖ ἡ ἐποχή μας στὸν προφητικὸ λόγο καὶ νὰ δεῖτε ὁμοιότητες; Ἂν θὰ εἴχατε τὴν περιέργεια νὰ μάθετε, τὸ ἂν στὴν ἐποχή μας ἔχουμε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἂν Θέλετε νὰ τὸ δεῖτε, ἀκούσατε».

Οἱ τρεῖς παῖδες, ποὺ βρέθηκαν στὴ Βαβυλώνα καὶ μέσα στὴν καιομένη κάμινο, «ἀνέπεμψαν προσευχὴ πρὸς τὸν Θεό. Ἐκεῖ λέγουν στὴν προσευχή τους μεταξὺ τῶν ἄλλων “Καὶ οὐκ ἔστι ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ ἄρχων καὶ προφήτης καὶ ἡγούμενος“.

Δηλαδή, αὐτὴ τὴν ἐποχή, αὐτὸν τὸν καιρό, ποὺ ὁ λαός μας εἶναι σὲ κατάσταση αἰχμαλωσίας καὶ πολλῶν δεινῶν ἐθνικῶν συμφορῶν, δὲν ὑπάρχει -λέγει- τοῦτο τὸν καιρὸ οὔτε ἄρχοντας, οὔτε προφήτης, οὔτε ἄνθρωπος ποὺ νὰ ἡγῆται· ὅλα αὐτὰ δὲν ὑπάρχουν. Ὥστε λοιπόν, ἡ παρουσία ἄρχοντος, προφήτου καὶ ἡγουμένου, εἶναι παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Καὶ ἡ ἀπουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἀπουσία αὐτῶν; Ἂν πᾶτε στὸν ἀπόστολο Παῦλο (στὸ 12ο κεφάλαιο πρὸς τὸ τέλος Α΄ Κορινθίους), ἐκεῖ ποὺ ἕνα ἀπὸ τὰ χαρίσματα εἶναι καὶ οἱ “κυβερνήσεις”, δηλαδὴ οἱ διοικήσεις· τὸ νὰ ἔχει κανεὶς τὸ χάρισμα νὰ κυβερνᾶ, νὰ διοικεῖ. Ὄχι βέβαια, ἡ κυβέρνηση ἑνὸς λαοῦ ἁπλῶς μόνο, ἀλλὰ καὶ ἐπιμέρους κυβερνήσεις. Δηλαδή, νὰ διευθύνει καὶ νὰ κυβερνᾶ κανεὶς τὴν ἐνορία του, τὴν πόλιν του, ἕνα μέρος, ἕνα τομέα ἀνθρώπων. Εἶναι αὐτὸ χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Εἶναι ἀγαπητοί μου, χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἀλλὰ θὰ μοῦ πεῖτε, ἄνθρωποι ποὺ πάντα στὴν ἱστορία κυβερνοῦν, ναί, καὶ ἔχουν ἀποδειχθεῖ ὅλοι αὐτοὶ Νέρωνες καὶ Διοκλητιανοί, τύραννοι τῶν ἀνθρώπων καὶ σφαγεῖς ἀνελέητοι, δὲν εἶχαν χάρισμα ἀπὸ τὸ Θεό. Ἂν δὲν ἔχεις τὸ χάρισμα νὰ διοικήσεις σωστά, ἀληθινά, οἰκοδομητικά, κι αὐτὸ τὸ χάρισμα τὸ δίνει ὁ Θεός, μ’ αὐτὴν τὴν ἔννοια λοιπόν, λέγει τώρα ἐδῶ, ὁ παλαιὸς λόγος τῆς Π. Διαθήκης, ὅτι δὲν ὑπάρχει στὸν καιρό μας οὔτε ἄρχων, οὔτε προφήτης, οὔτε ἡγούμενος. Γιατί; Καὶ λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος· «οὐκοῦν σημεῖόν ἐστι τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ τὸ μὴ εἶναι Πνεῦμα Ἅγιον». Εἶναι σημάδι τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, τὸ ὅτι δὲν ὑπάρχει τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.

Βέβαια ἡ Πεντηκοστή, ὅπως σᾶς εἶπα καὶ προηγουμένως, γιὰ νὰ μὴν παρανοηθῶ, εἶναι μόνιμος εἰς τὴν Ἐκκλησία. Ἀλλά, ὅταν οἱ ἄρχοντες τῆς Ἐκκλησίας, κι ὅταν ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ἁμαρτάνουν –μήπως στὴν ἐποχὴ ἐκείνη ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν ἦταν ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ; ἀλλὰ ἁμάρταναν– τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον μένει εἰς τὴν Ἐκκλησία, διότι δὲν διαψεύδεται ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ποὺ λέει ὅτι μένει τὸ Πνεῦμα εἰς τὸν αἰώνα, ἀλλὰ μένει ἀνενέργητον, καὶ ἐπιπίπτει ἔτσι ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Διότι, ὅταν μένει ἀνενέργητον τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τότε δὲν ἔχουμε, ἐκεῖνα ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε. Καὶ ἔτσι ἐκφράζεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ.

Θέλετε, θέλετε νὰ καθρεπτιστεῖ ἡ ἐποχή μας στὸν προφητικὸ λόγο καὶ νὰ δεῖτε ὁμοιότητες; Ἂν θὰ εἴχατε τὴν περιέργεια νὰ μάθετε, ἂν στὴν ἐποχή μας ἔχουμε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ; Θέλετε νὰ τὸ δεῖτε; Ἀκούσατε.
Γράφει ὁ πρ. Ἡσαΐας στὸ τρίτο κεφάλαιο. Ἐγὼ θὰ διαβάζω, θὰ ἀποδίδω κι ἐσεῖς θὰ κατανοεῖτε, συγκρίνοντας τὴν ἐποχή μας.
«Ἰδοὺ δὴ ὁ δεσπότης Κύριος σαβαώθ». Νά, λέγει, ὁ Κύριος Σαβαώθ. «Ἀφελεῖ (θὰ ἀφαιρέσει) ἰσχύοντα καὶ ἄνθρωπον πολεμιστὴν καὶ δικαστὴν καὶ προφήτην καὶ στοχαστὴν καὶ πρεσβύτερον καὶ θαυμαστὸν σύμβουλον καὶ συνετὸν ἀκροατήν». Ποιός εἶναι ὁ ἰσχύων; Αὐτὸς ποὺ ἔχει δύναμιν, ὄχι μυϊκή, ἀλλὰ βουλητική.

«Καὶ ἄνθρωπον πολεμιστὴν». Γιὰ ρωτεῖστε, ἀλήθεια, ἂν ἔχουμε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ὄρεξη, ἂν μᾶς χτυπήσουν ἐχθροί, νὰ πολεμήσουμε; Φοβᾶμαι. Τίποτ’ ἄλλο δὲν λέω. Μήπως ἐπαναλάβουμε ἐκεῖνο –στὸ Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, ὅπου οἱ Γάλλοι ἀναρωτιόντουσαν· “Γιατί νὰ πολεμήσουμε”; Ἐκεῖνο τὸ διαβόητο “ pourquoi”. Ἐξ ἄλλου γράφτηκαν ἐπάνω στὰ ντουβάρια στὴν Ἀθήνα, στὸ Πανεπιστήμιο: Γιατί λέει· πόλεμος; Τίποτα, λέει, ἔρωτας καὶ ζωή. Τίποτ’ ἄλλο. Πόλεμος! Ὄχι ὅτι εἶναι ὡραῖο πρᾶγμα ὁ πόλεμος· ἀλλά, ἂν ἀπειλεῖται τὸ σπίτι σου καὶ ἡ πατρίδα σου, δὲν θὰ πολεμήσεις; Θὰ ἀφαιρέσει, λέει, ὁ Θεὸς πολεμιστὴν καὶ ἰσχύοντα ἄνθρωπον, δυνατόν, μ’ ἐκεῖνο τὸ νεῦρο, νὰ διώξουμε τοὺς ἐχθροὺς ἀπὸ τὴν πατρίδα μας.

Χριστός κρίνεται από Αννα 56673.b«Καὶ δικαστήν», ἐννοεῖται ἀμέριστον, ἀπροσωπόληπτον· «καὶ προφήτην καὶ στοχαστὴν καὶ πρεσβύτερον», ἄνθρωπον μυαλωμένον. Σήμερα οἱ ἡλικιωμένοι ἄνθρωποι δὲν εἶναι μυαλωμένοι πολλὲς φορές… «Καὶ θαυμαστὸν σύμβουλον», ἄνθρωπον ποὺ νὰ σοῦ λέει μυαλωμένα πράγματα.

«Καὶ συνετὸν ἀκροατήν». Ὑπάρχει περίπτωση νὰ μὴν ἔχει κανεὶς συνετοὺς ἀκροατάς; Οὔτε κἂν ἀκροατάς! Νὰ θέλουμε νὰ μιλήσουμε καὶ νὰ μὴν ὑπάρχει ἀκροατήριον.
Αὐτὰ λέει, ὁ Θεὸς «ἀφελεῖ», θὰ ἀφαιρέσει, ὅταν ἀποσύρει τὸ πνεῦμα Του τὸ Ἅγιον.

«Καὶ ἐπιστήσω -λέει ὁ Θεός- νεανίσκους ἄρχοντας ὑμῶν»· θὰ σᾶς δώσω νὰ σᾶς κυβερνᾶνε νεαροί, ὄχι στὴν ἡλικία, ἀλλὰ στὸ μυαλό. Ἄνθρωποι ἄμυαλοι νὰ σᾶς κυβερνήσουν.
«Καὶ ἐμπαῖκται κυριεύσουσιν αὐτῶν». Καὶ θὰ σᾶς κυριεύσουν ἀπατεῶνες!
«Καὶ συμπεσεῖται ὁ λαός, ἄνθρωπος πρὸς ἄνθρωπον καὶ ἄνθρωπος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ». Θὰ σκοντάφτει ὁ λαός, κατὰ τρόπον ποὺ ὁ ἕνας ἄνθρωπος θὰ σκοντάφτει στὸν ἄλλον. Τί θὰ πεῖ σκοντάφτει; Ἔλλειψη ἀμοιβαίου σεβασμοῦ. «Προσκόψει τὸ παιδίον πρὸς τὸν πρεσβύτην», δηλαδή, ὅταν ὸ παιδὶ συναντᾶται μὲ τὸν ἡλικιωμένον ἄνθρωπο, τὸ παιδὶ οὔτε θὰ σηκώνεται ἀπὸ τὴν θέση του, οὔτε σημασία θὰ δίνει εἰς τὸν ἡλικιωμένον ἄνθρωπον. «Ὁ ἄτιμος πρὸς τὸν ἔντιμον». Σήμερα ὁ ἔντιμος ἄνθρωπος δὲν ἔχει πέραση.

«Τὴν δὲ ἁμαρτίαν αὐτῶν ὡς Σοδόμων ἀνήγγειλαν καὶ ἐνεφάνισαν». Ὅσο γιὰ τὶς ἁμαρτίες σου, τὴν παρουσίασαν σὰν τὴν ἁμαρτία Σοδόμων καὶ Γομόρρας. Μ’ ἀλλα λόγια, κοιτάξτε ἐδῶ, ἀνήγγειλαν καὶ ἐνεφάνισαν· δηλαδὴ τὴν φώναξαν καὶ τὴν παρουσίασαν. Ξέρετε τί σημαίνει αυτό; Σημαίνει ὅτι τὶς ἁμαρτίες μου σήμερα, ἡ ἐποχὴ τὶς ἀναγγέλλει ἀναίσχυντα καὶ προβάλλονται οἱ ἁμαρτίες, ὅπως τότε τὶς πρόβαλαν οἱ Σοδομῖται. Τίποτα ντροπή. Νὰ εἶσαι κίναιδος καὶ νὰ μὴν ντρέπεσαι! Κοιτάξτε, «ἀνήγγειλαν καὶ ἐνεφάνισαν».
Ἐρωτῶ· αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ προφητικὸς λόγος εἶναι καθρέπτης. Μήπως ἡ ἐποχή μας καθρεπτιζομένη στὸν προφητικὸ λόγο, ἔχει τίποτα νὰ μᾶς πεῖ; Ὁ καθένας ἂς τὸ δεῖ μόνος του.
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/palaia-diauhkh/profhths-hsaias
π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου, ὁμιλία εἰς τὰς “Πράξεις τῶν Ἀποστόλων” (ἀρ. 15)
Ἀπομαγνητοφώνηση: “Πατερικὴ Παράδοση”

***

«· ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ».
Άγιος Πορφύριος

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyvite-ΠΟΡΦΣτις τελευταίες στιγμές της ζωής του αναφερόταν σε ένα κεφάλαιο του Προφήτη Ησαΐα που υπάρχει και η φράσις, «· ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ». Ετόνιζε στο περιβάλλον του να βρούνε που αναφέρεται. Σε κάποια στιγμή τον άκουσα προσεκτικά να ξανατονίζει, αφού πλέον βρήκανε το συγκεκριμένο χωρίο «· ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ». Και επεξηγώντας το να λέγει «Ζωστικό έχεις; Γίνε αρχηγός μας». Κάποια πνευματικά του παιδιά από το Μήλεσι Αττικής του είπανε ότι αυτό βρέθηκε στο 3ο Κεφάλαιο του Προφήτου Ησαϊα. Ζήτησε όλο το κεφάλαιο να του το διαβάσουμε. Μιλάει για την ηθική κατάπτωση όλου του Ισραήλ και της Ιερουσαλήμ. Μας τόνισε ότι αυτά ισχύουν και για σήμερα και θα γίνουν.

Αφού του το διαβάσαμε ξανά είπε πάλι τονίζοντας:
“ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ” (ζωστικό έχεις; γίνε αρχηγός μας)
Ο Γέροντας μέχρι να φύγει από αυτόν τον μάταιο κόσμο σε αυτούς τους τελευταίους δύο μήνες παραμονής του στα Καυσοκαλύβια είπε πολλά σημαντικά πράγματα για το Έθνος και την Εκκλησία.
Έβλεπε την κατάπτωση και τη σύγκρουση. Τόνιζε τις τελευταίες εκείνες ημέρες
“Αλλάζει η δικαιοσύνη του Θεού”….
Ο «παλαιός Ισραήλ» έχασε την ενότητα του με τον Θεό και ο «νέος Ισραήλ» έχασε αυτήν ακριβώς την πορεία ενότητας με τον Χριστό. Αυτή ήταν και η μεγάλη λαχτάρα του Γέροντα και την υπηρέτησε κυριολεκτικώς μέχρι τελευταίας πνοής…. το τελευταίο βράδυ για μισή ώρα ψέλλιζε την Αρχιερατική Προσευχή του Ιησού “Ίνα ώσιν εν” και είχε εναποθέσει όλες του τις ελπίδες μονάχα στον Ιησού Χριστό… Η Αρχιερατική Προσευχή του Χριστού «Ίνα ώσιν εν» ήταν αυτή που υπηρέτησε ο Γέροντας όσο ζούσε και με αυτή κοιμήθηκε στα χείλη. Γιατί γνώριζε ότι η ανθρωπότητα διασφαλίζοντας την ενότητα με τον Χριστό δεν θα είχε ποτέ να φοβηθεί ούτε πολέμους, ούτε αντίχριστο.
Οι πόλεμοι, οι επικείμενες συμφορές και γεγονότα είναι το ύστατο φάρμακο στην αποστασία του ανθρώπου και για αυτό ο Γέρων Πορφύριος έλεγε ότι: «Η Αποκάλυψη γράφτηκε για να μην γίνει».
Έλεγε ο Γέροντας: «Η εποχή μας είναι σαν την εποχή του Χριστού. Και τότε ο κόσμος είχε φθάσει σε μία αθλία κατάσταση. Ο Θεός, όμως μας λυπήθηκε. Και τώρα δεν πρέπει ν” απελπιζόμαστε. Βλέπω μέσα από τη συμφορά να εμφανίζεται κάποιος πολύ σπουδαίος άνθρωπος του Θεού, ο οποίος θα συνεγείρει και θα ενώσει τον κόσμο προς το καλό»
«Μπορεί όμως, με το σχέδιο τού Θεού, να έρθει, να έρθει ώστε οι άνθρωποι ν” αποκτήσουν μία επίγνωση, να ιδούνε το χάος ολοζώντανο μπροστά τους, να πούνε: Έ! Πέφτουμε στο χάος, χανόμαστε. Όλοι πίσω, όλοι πίσω, γυρίστε πίσω, πλανηθήκαμε. Και να έρθουνε πάλι στο δρόμο τού Θεού και να λάμψει η Ορθόδοξος πίστις».
Η μεγαλύτερη αποκάλυψη του Θεού ήταν το τελευταίο βράδυ της ζωής του, όταν για μισή ώρα περίπου προσευχόταν με την αρχιερατική προσευχή του Ιησού «Ίνα ώσιν εν». Το ίδιο το Άγιο Πνεύμα προσευχόταν μέσω του Γέροντα Πορφυρίου για την εν Χριστώ ενότητα όλων των Χριστιανών αλλά και όλων των ανθρώπων της γης, για να μην έρθουν τα δεινά της αποκαλύψεως.
π. Γεώργιος Καυσοκαλυβίτης, πνευματικό τέκνο του αγίου Πορφυριου

Άγιος-Πορφύριος-ως-διδάσκαλος_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the KapsokalyviteπολυχρονιαΆγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Τώρα είναι να λέη κανείς το ψαλμικό: «Θου τους άρχοντας αυτών ως τον Ωρήβ και Ζηβ και Ζαβεέ και Σαλμανά …, οίτινες είπαν κληρονομήσωμεν εαυτοίς το αγιαστήριον του Θεού».
Να είστε με τον Χριστό, να ζήτε σύμφωνα με τις Εντολές Του και να προσεύχεσθε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες. Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθη η Θεία Χάρις.
Μάλλον δίνομε εξετάσεις εμείς οι άνθρωποι τώρα σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια τί κάνομε ο καθένας.

Θα φάει ένα σκούπισμα όλη αυτή η κατάσταση, αλλά θα περάσουμε μια μπόρα. Ο κόσμος έχει ξεσηκωθεί, και εμείς πρέπει να ξεσηκωθούμε με πολλή προσευχή.

Τώρα μια μπόρα θα είναι, μια μικρή κατοχή του αντίχριστου σατανά. Θα φάει μετά μια σφαλιάρα από τον Χριστό, θα συγκλονισθούν όλα τα έθνη και θα έρθει η γαλήνη στον κόσμο για πολλά χρόνια. Αυτήν την φορά θα δώση ο Χριστός μια ευκαιρία, για να σωθή το πλάσμα Του, θα αφήση το πλάσμα του ο Χριστός; Θα παρουσιασθή στο αδιέξοδο των ανθρώπων, για να τους σώση από τα χέρια του Αντίχριστου. Θα επιστρέψουν στο Χριστό και θα έρθη μια πνευματική γαλήνη σε όλην την οικουμένη για πολλά χρόνια. Μερικοί συνδυάζουν με αυτήν την επέμβαση του Χριστού την Δευτέρα Παρουσία. Εγώ δεν μπορώ να το πω. Ο λογισμός μου λεει ότι δεν θα είναι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όταν έρθει ως Κριτής, αλλά μια επέμβαση του Χριστού, γιατί είναι τόσα γεγονότα που δεν έχουν γίνει ακόμη. Θα επέμβη ο Χριστός, θα δώση μια σφαλιάρα σε όλο αυτό το σύστημα, θα πατάξη όλο το κακό και θα το βγάλη σε καλό τελικά.

Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ο διάβολος, αλλά δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να πρόκυψη από αυτό καλό. Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μή στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα.. Τώρα μας βοηθούν πιο πολύ ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε.

Παΐσιος o Αγιορείτης _Saint Paisios of Mount Athos_Паи́сий Святого́рец_vpcuviosul-paisie-aghioritul3ae53eeca7c0a149a173cΠόσο ο Θεός μας αγαπά!

Θα αμειφθούν αυτοί πού θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός πού κάνει το κακό. Τελικά ο Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλωσύνη. Μόνον πνευματικά μπορεί να αντιμετωπισθεί η σημερινή κατάσταση, όχι κοσμικά.

Να εύχεσθε για την γενική εξωφρενική κατάσταση όλου του κόσμου, να λυπηθή ο Χριστός τα πλάσματά Του, γιατί βαδίζουν στην καταστροφή. Να επέμβη θεϊκά στην εξωφρενική εποχή που ζούμε, γιατί ο κόσμος οδηγείται στην σύγχυση, στην τρέλλα και στο αδιέξοδο. Τί μας περιμένει δεν ξέρουμε. Όλη αυτή η κατάσταση που επικρατεί, το δείχνει.
Γι’ αυτό, για έναν λόγο παραπάνω τώρα, πρέπει να στηριχθούμε πιο πολύ στην προσευχή και να πολεμήσουμε το κακό με την προσευχή. Η μόνη λύση αυτή είναι. Να παρακαλούμε τον Θεό να λυπηθή τα πλάσματα Του – αν και δεν είμαστε για να μας λυπηθή.

Μερικοί βέβαια έχουν τον λογισμό: «Αφού οι προφητείες θα εκπληρωθούν οπωσδήποτε, τί θα ωφελήση η προσευχή;». Ο Θεός βλέπει ότι έτσι θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά εμείς κάνουμε προσευχή, για να είναι πιο ανώδυνο ένα κακό και να μην πάρη έκταση.

Τα πράγματα είναι σοβαρά. Και μέχρι τώρα που δεν τινάχθηκε ο κόσμος στον αέρα, θαύμα είναι.
Χρειάζεται πολλή προσευχή, πολλή προσευχή.

Ο Θεός να δώσει δύναμη κι υπομονή στον καθένα να αντέξουμε ως την ΛΙΑΚΑΔΑ ΤΗΝ ΘΕΪΚΗ!
Και θα δώσει!

Προσεύχομαι “να έρθει ένας αέρας”.. Να τους σηκώσει όλους αυτούς, πολιτικούς κλπ. Αν τα υλικά πράγματα δεν μοιράζονται με το Ευαγγέλιο, στο τέλος θα μοιραστούν με το μαχαίρι. Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/29/26069/

Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν, αυτή η φράσις εξαλείφει την ταραχήν και φέρνει γαλήνη εις την ψυχήν. Μην παύσεις να την λες. Αυτή η φράση ανέδειξε τον Ιώβ νικητή. Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος
https://iconandlight.wordpress.com/2019/11/12/%CE%B4%CF%8C%CE%BE%CE%B1-%CF%84%CF%89-%CE%B8%CE%B5%CF%8E-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%BD-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%AE-%CE%B7-%CF%86%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B9%CF%82/

Σήμερα με την εκκοσμίκευση προσπαθούν να διαφθείρουν τη σκέψη, πρέπει να διατηρήσουμε με προσοχή το θησαυρό της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Ο μεγαλύτερος εχθρός της ψυχής μας ακόμη και από τον διάβολο είναι το κοσμικό πνεύμα. π. Συμεών του Έσσεξ – Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/08/%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%ba%ce%ba%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%af%ce%ba%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%80%ce%b1%ce%b8%ce%bf%cf%8d/

Κύριε και Θεέ μας, Συ που θαυματουργικά μετέβαλες το ύδωρ σε οίνο, μετάβαλε το ύδωρ της ύπαρξής μας σε Θείο οίνο, ώστε να μοιάσουμε μ’ Εσένα και να συγκατοικήσουμε στην αιώνια Βασιλεία Σου, μαζί με τους αγίους εξαστράπτοντες αγγέλους Σου και τον απόστολό Σου Σίμωνα τον Κανανίτη τον Ζηλωτή. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/09/%ce%ba%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%b5-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b8%ce%b5%ce%ad-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%83%cf%85-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b1%cf%85%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ac/

ΗΣΑΪΑΣ
https://orthodoxoiorizontes.gr/Palaia_Diathikh/Hsaias/Hsaias_kef.1-8.htm

Προφ. Ησαΐα, Κεφ. Γ’ 1-10

«ΙΔΟΥ δὴ ὁ δεσπότης Κύριος σαβαὼθ ἀφελεῖ ἀπὸ τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ἀπὸ ῾Ιερουσαλὴμ ἰσχύοντα καὶ ἰσχύουσαν, ἰσχὺν ἄρτου καὶ ἰσχὺν ὕδατος, 2 γίγαντα καὶ ἰσχύοντα καὶ ἄνθρωπον πολεμιστὴν καὶ δικαστὴν καὶ προφήτην καὶ στοχαστὴν καὶ πρεσβύτερον 3 καὶ πεντηκόνταρχον καὶ θαυμαστὸν σύμβουλον καὶ σοφὸν ἀρχιτέκτονα καὶ συνετὸν ἀκροατήν· 4 καὶ ἐπιστήσω νεανίσκους ἄρχοντας αὐτῶν, καὶ ἐμπαῖκται κυριεύσουσιν αὐτῶν. 5 καὶ συμπεσεῖται ὁ λαός, ἄνθρωπος πρὸς ἄνθρωπον καὶ ἄνθρωπος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ· πρσκόψει τὸ παιδίον πρὸς τὸν πρεσβύτην, ὁ ἄτιμος πρὸς τὸν ἔντιμον. 6 ὅτι ἐπιλήψεται ἄνθρωπος τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ ἢ τοῦ οἰκείου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ λέγων· ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ, καὶ τὸ βρῶμα τὸ ἐμὸν ὑπὸ σὲ ἔστω. 7 καὶ ἀποκριθεὶς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐρεῖ· οὐκ ἔσομαί σου ἀρχηγός· οὐ γὰρ ἔστιν ἐν τῷ οἴκῳ μου ἄρτος, οὐδὲ ἱμάτιον· οὐκ ἔσομαι ἀρχηγὸς τοῦ λαοῦ τούτου. 8 ὅτι αἰνεῖται ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ἡ ᾿Ιουδαία συμπέπτωκε, καὶ αἱ γλῶσσαι αὐτῶν μετὰ ἀνομίας, τὰ πρὸς Κύριον ἀπειθοῦντες· διότι νῦν ἐταπεινώθη ἡ δόξα αὐτῶν, 9 καὶ ἡ αἰσχύνη τοῦ προσώπου αὐτῶν ἀντέστη αὐτοῖς· τὴν δὲ ἁμαρτίαν αὐτῶν ὡς Σοδόμων ἀνήγγειλαν καὶ ἐνεφάνισαν. οὐαὶ τῇ ψυχῇ αὐτῶν, διότι βεβούλευνται βουλὴν πονηρὰν καθ᾿ ἑαυτῶν 10 εἰπόντες· δήσωμεν τὸν δίκαιον, ὅτι δύσχρηστος ἡμῖν ἐστι· τοίνυν τὰ γεννήματα τῶν ἔργων αὐτῶν φάγονται….» (Προφ. Ησαΐα, ΚεφΓ’ 1-10)

Νεοελληνική απόδοση

«Ιδού λοιπόν, ο δεσπότης, ο Κύριος των δυνάμεων θα επιτρέψει να λείψει από την χώραν της Ιουδαίας και από την πόλιν της Ιερουσαλήμ κάθε δύναμις ανδρός και γυναικός, δύναμις και στήριγμα άρτου και ύδατος και όλων των απαραιτήτων βιοτικών αγαθών. Θα αφαιρέση κάθε γίγαντα και γενικώς κάθε ισχυρόν άνδρα, άνδρα εμπειροπόλεμον και δικαστήν και προφήτην και συνετόν και έμπειρον πρεσβύτην. Θα αφαιρέση κάθε στρατιωτικόν αρχηγόν μέχρι και πεντηκόνταρχον, κάθε αξιόλογον σύμβουλον και σοφόν αρχιτέκτονα και άνθρωπον, ο οποίος μετά συνέσεως θα ακούει την αλήθειαν.
Αντι δε αυτών θα επιτρέψη να καταλάβουν την αρχήν και να τεθούν επικεφαλής σας νεαροί άνδρες χωρίς πείραν, απατεώνες δε θα αναδειχθούν κύριοι και δυνάσται του λαού.
Τότε θα λείψει ο αμοιβαίος σεβασμός, ο λαός θα περιέλθει σε κατάστασιν συγχύσεως και αναρχίας.
Ο ένας άνθρωπος θα επιπέση εναντίων του άλλου και κάθε άνθρωπος εναντίον του πλησίον του. Με αυθάδειαν θα συγκρουσθή το παιδίον προν τον γέροντα, και ο ανέντιμος προς τον έντιμο και ευϋπόληπτον. Εξ’ αιτίας της αναρχίας αυτής και δια την έλλειψην συνετών αρχηγών και βιοτικών αγαθών, θα κρατή από το ένδυμα κάθε άνθρωπος τον πρώτο τυχόντα ομοεθνή του ή τον συγγενή του πατρός του, και θα λέγη «συ έχεις ένδυμα, δεν είσαι γυμνός όπως ημείς. Γίνε λοιπόν αρχηγός μας και η διατροφή μας ας είναι στα χέρια σου». Εκείνος κατά την φοβεράν αυτήν ημέραν θα απαντήση και θα ειπή: «δεν θα γίνω αρχηγός σας, διότι ούτε εις την ιδικήν μου οικίαν δεν υπάρχει άρτος ούτε άλλο ιμάτιον. Δεν θέλω και δεν ημπορώ να γίνω αρχηγός του λαού αυτού».
Αυτά ασφαλώς θα γίνουν, διότι η Ιερουσαλήμ θα έχει εγκαταλειφθή από τον Κύριον και θα έχει περιπέσει εις καταστροφήν, διότι αι γλώσσαι των κατοίκων της χώρας αυτής ελάλουν παράνομα και οι άνθρωποι εδεικνύοντο απειθείς προς τον Θεόν. Και τώρα ήλθεν ο καιρός να ταπεινωθεί το ψευδές μεγαλείον αυτών.
Η αναισχυντία του προσώπου των εγείρεται μάρτυς κατηγορίας εναντίον αυτών. Διεκήρυξαν και παρουσίασαν αναισχύντως την αμαρτίαν αυτών, όπως άλλοτε οι κάτοικοι των Σοδόμων. Αλλοίμονον εις αυτούς, διότι έχουν σκεφθή και λάβει αποφάσεις πονηράς και κακάς, αι οποίαι εις τελευταίαν ανάλυσην θα εκσπάσουν εναντίον των.
Αυτοί είπαν:» Ας δέσωμεν και ας απομονώσωμεν έγκλειστον τον ενάρετον, διότι μας είναι δυσμεταχείριστος και εμπόδιον εις τον δρόμον μας». Δι’ αυτάς τας παρανομίας των θα γευθούν τα επίχειρα των κακών έργων των».

Ἀπολυτίκιον, Ἦχος β΄.

Τοῦ Προφήτου σου Ἡσαῒου, τὴν μνήμην Κύριε ἑορτάζοντες, δι᾽ αὐτοῦ σε δυσωποῦμεν, Σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κάθισμα τοῦ Προφήτου
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως

Θείας χάριτος κατηξιώθης, ὅτι ἤκουσας φωνῆς Κυρίου, Ἡσαΐα ὦ Προφήτα πανένδοξε, τῆς ἀληθείας προρρήσεις ἐκήρυξας, καὶ ἀνομοῦντας τυράννους διήλεγξας· ὅθεν πρίονι, ξυλίνῳ πρισθεὶς παρίστασαι Χριστῷ, ἐκλιπαρὼν ὑπὲρ τῶν δούλων σου.


Ο Άγιος Παΐσιος για το θάρρος και την παλληκαριά των Μυροφόρων. Πόσο μεγάλη ήταν η αφοβία των αγίων ανδρών και των αγίων γυναικών!

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_ΑΝΑΣΤΑΣΗ 001Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Συναξάριον
Τοῦ Πεντηκοσταρίου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ τρίτῃ ἀπὸ τοῦ Πάσχα, τὴν τῶν ἁγίων γυναικῶν Μυροφόρων ἑορτὴν ἑορτάζομεν· ἔτι δὲ μνείαν ποιούμεθα καὶ τοῦ ἐξ Ἀριμαθαίας Ἰωσήφ, ὅς ἦν μαθητὴς κεκρυμμένος· πρὸς δὲ καὶ τοῦ νυκτερινοῦ μαθητοῦ Νικοδήμου.
Πανήγυρις τοῦ Παμμεγίστου Ταξιάρχου Μιχαήλ ἐν Μανταμάδῳ, ἐπὶ τοῖς ἐγκαινίοις τοῦ Ἱεροῦ προσκυνήματος (Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων 8 Μαΐου τοῦ 1888)

Στίχοι
Χριστῷ φέρουσιν αἱ Μαθήτριαι μύρα.
Ἐγὼ δὲ ταύταις ὕμνον, ὡς μύρον φέρω.

Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ Ηʹ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς Μαιου μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ, ἐπιστηθίου φίλου, ἠγαπημένου καὶ παρθένου, Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου (98), ἤτοι ἡ σύναξις τῆς Ἁγίας κόνεως τῆς ἐκπεμπομένης ἐκ τοῦ τάφου αὐτοῦ, ἤγουν τοῦ μάννα.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἀρσενίου τοῦ Μεγἀλου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ Ὅσιος Μήλης, ὁ ὑμνῳδός, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ σπεῖρα (τάγμα) στρατιωτῶν ξίφει τελειοῦνται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ Βαρνακοβίτου, κτίτορος τῆς ἱερᾶς Μονῆς τῆς Θεοτόκου, τῆς ἐπιλεγομένης Βαρνακόβης (11ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῆς Ἁγίας Ἀυγουστίνης τῆς Μάρτυρος, τῆς ἐν Βυζαντίῳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος τῆς Μονῆς Λογγοβάρδας Πάρου, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται (1980).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη ἐπιτελοῦμεν τοῦ ὑπερφυοῦς θαύματος γεγονότος διὰ τῆς ἁγίας καὶ σεβασμίου Εἰκόνος τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου τῆς Κασσιοπίας, ἐπὶ τῷ ἀδίκῳς τυφλωθέντι Στεφάνῳ, καὶ παραδόξως ὀμματωθέντι.

Στίχοι εἰς τὸν Εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην
Οὐ βρῶσιν, ἀλλὰ ῥῶσιν ἀνθρώποις νέμει,
Τὸ τοῦ τάφου σου μάννα, μύστα Κυρίου.
Ὀγδοάτῃ τελέουσι ῥοδισμὸν βροντογόνοιο.

Εἰς τὸν ὅσιον Ἀρσένιον
Λαθεῖν βιώσας Ἀρσένιος ἠγάπα,
Ὃς οὐδὲ πάντως ἐκβιώσας λανθάνει.

Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ. (Α’ Ιω. 4,16)
αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς, μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ. ( Ιω. 15,13)
«Τεκνία, αγαπάτε αλλήλους» (παιδιά μου, να αγαπάτε ο ένας τον άλλο).

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_5512468091_dae339cdf4Ο Άγιος Παΐσιος για το θάρρος και την παλληκαριά της των Μυροφόρων

«-Γέροντα, μου κάνει εντύπωση το θάρρος των Μυροφόρων.
– Οι Μυροφόρες είχαν μεγάλη εμπιστοσύνη στον Χριστό, είχαν πνευματική κατάσταση, γι’ αυτό δεν υπολόγισαν τίποτα. Αν δεν είχαν πνευματική κατάσταση, θα έκαναν αυτό που έκαναν; Ξεκίνησαν χαράματα, ώρα που απαγορευόταν η κυκλοφορία, με αρώματα στα χέρια για τον Πανάγιο Τάφο του Χριστού, από αγάπη προς το Χριστό. Γι’ αυτό και αξιώθηκαν να ακούσουν από τον Άγγελο το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως…

Εύχομαι να χαίρεστε πάντοτε
με αγαλλίαση πνευματική,
με συνεχή πνευματική χαρά,
με εσωτερική γλυκειά αναστάτωση.»
(Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί προσευχής, εκδ. Ιερ. Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2012, σελ. 203.)

***

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_5Μαρία την Μαγδαληνή (Μάρκ. ιστ', 9-11, Ιω. κ', 11-18SIMG_3186Σήμερα λείπουν και οι δυό παλληκαριές· ούτε πνευματική παλληκαριά υπάρχει, η οποία γεννιέται από την αγιότητα και την παρρησία στον Θεό, για να αντιμετωπισθή μια δυσκολία με πνευματικό τρόπο, ούτε φυσική παλληκαριά υπάρχει, ώστε να μη δειλιάση κανείς σε έναν κίνδυνο. Πρέπει να έχη κανείς πολλή αγιότητα, για να φρενάρη ένα μεγάλο κακό, αλλιώς που να στηριχθή;

Μια ψυχή σε ένα μοναστήρι αν έχη πνευματική παλληκαριά, να δης, τον άλλον που έρχεται με κακό σκοπό θα τον καθηλώνη με το ένα πόδι μέσα από την μάνδρα και με το άλλο απ᾿ έξω! Θα τον χτυπάη στο κεφάλι με πνευματικό τρόπο, με το κομποσχοίνι, με την ευχή, και όχι με το πιστόλι. Λίγη προσευχή θα κάνη, και ο άλλος θα μένη εκεί έξω ακίνητος! Θα μένη για… σκοπός! Μια ψυχή, αν έχη πνευματική κατάσταση, και το κακό θα φρενάρη και τον κόσμο θα βοηθήση, και για το μοναστήρι θα είναι ασφάλεια. Οι Μυροφόρες δεν υπολόγισαν τίποτε, γιατί είχαν πνευματική κατάσταση και εμπιστεύθηκαν στον Χριστό. Αν δεν είχαν πνευματική κατάσταση, που θα εμπιστεύονταν, για να κάνουν αυτό που έκαναν;

Στην πνευματική ζωή και ο πιο δειλός μπορεί να αποκτήση πολύ ανδρισμό, αν εμπιστευθή τον εαυτό του στον Χριστό, στην θεία βοήθεια. Μπορεί να πάη στην πρώτη γραμμή να πολεμήση και να νικήση. Ενώ οι καημένοι οι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν το κακό, και παλληκαριά να έχουν, φοβούνται, διότι αισθάνονται την ενοχή τους και μόνο στην βαρβαρότητά τους στηρίζονται. Ο άνθρωπος του Θεού έχει θεϊκές δυνάμεις, έχει και το δίκαιο με το μέρος του. Βλέπεις, ένα κουταβάκι κάνει «γαβ-γαβ» και φεύγει ο λύκος, γιατί αισθάνεται ενοχή. Οικονόμησε ο Θεός και ο λύκος να φοβάται από ένα κουταβάκι, γιατί αυτό έχει δικαιώματα στο σπίτι του νοικοκύρη του, – πόσο μάλλον ο άνθρωπος που πάει να κάνη κακό μπροστά στον άνθρωπο που έχει Χριστό μέσα! Γι’ αυτό μόνον τον Θεό να φοβώμαστε, όχι τους ανθρώπους, όσο κακοί και να είναι. Ο φόβος του Θεού και τον πιο δειλό τον κάνει παλληκάρι. Όσο ενώνεται κανείς με τον Θεό, τόσο δεν φοβάται τίποτε.

Ο Θεός θα βοηθήση στις δυσκολίες. Αλλά για να δώση ο Θεός την θεϊκή δύναμη, πρέπει και ο άνθρωπος να δώση αυτό το λίγο που μπορεί.
Αγίου Παισίου Αγιορείτου, Λόγοι Β΄, «Πνευματική αφύπνιση», εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης 1999

***

Μυροφόρων γυναικώνmyroforesΠαλληκαριά, λεβεντιά, φιλότιμο! Με το φιλότιμο να εργάζεσαι στον Χριστό. Και ο Χριστός στην ψυχή που έχει καλή διάθεση, αγωνιστικό πνεύμα και φιλότιμο, εργάζεται αθόρυβα.
– Γέροντα, γιατί δεν γεμίζω από την προσευχή, ενώ φροντίζω να είμαι συνεπής στα πνευματικά μου καθήκοντα;
– Ε, πώς να γεμίσης; Έτσι θα γεμίσης; Θέλει γύρισμα το κουμπί αλλού.
Εξέτασε να δης πόσο δουλεύεις στην πνευματική ζωή με την λογική και πόσο με την καρδιά• πόσο κινείσαι από την ευρωπαϊκή συνέπεια και πόσο από το ορθόδοξο φιλότιμο.
Αυτό που λέμε «συνέπεια», μερικές φορές είναι εγωισμός και μας κλέβει. Να φανώ συνεπής, για να δείξω στους άλλους ότι είμαι σε όλα εντάξει. Τότε όμως η ζωή μου γίνεται μια μεγάλη αταξία πνευματική. Να κινήσαι παντού με φιλότιμο, γιατί σ’ αυτήν την συχνότητα κινούνται ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι… Χωρίς φιλότιμο δεν έρχεται η θεία Χάρις.

***

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ω! Πόσο μεγάλη ήταν η αφοβία των αγίων ανδρών και των αγίων γυναικών! Όταν διαβάζουμε τους βίους τους, χωρίς να το θέλουμε ξυπνάει μέσα μας κάποια ντροπή, αλλά και καμάρι: ντροπή διότι έχουμε μείνει τόσο πίσω σε σχέση με αυτούς, και καμάρι διότι είναι από την ίδια χριστιανικής μας γενιά. Ούτε η ασθένεια, ούτε η φυλακή, ούτε η εξορία, ούτε το μαρτύριο, ούτε οι προσβολές, ούτε το σπαθί, ούτε η άβυσσος, ούτε η φωτιά, ούτε η λαιμητόμος μπόρεσαν ποτέ να διασαλεύσουν την ύψιστη και απαρασάλευτη ειρήνη των ψυχών τους, που έμειναν εδραίες στον Χριστό, τον Πηδαλιούχο, ο οποίος κυβερνά όλη την οικουμένη και την ανθρώπινη ιστορία!
Όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός αποστάτησε από την Πίστη και άρχισε να καταπνίγει τον Χριστιανισμό σε όλη την αυτοκρατορία, τότε ο άγιος Αθανάσιος ο Μέγας απευθύνθηκε ήρεμα στον πιστό λαό και είπε: «Ένα μικρο σύννεφο είναι, θα περάσει!» (Nibiculaest, Transibit). Και πράγματι, αυτό το ζοφερό μαύρο σύννεφο πέρασε γρήγορα και η Χριστιανοσύνη ρίζωσε ακόμα βαθύτερα και άπλωσε τα κλαδιά της ακόμα περισσότερο σε όλο τον κόσμο. Το ανίσχυρο μένος του Ιουλιανού εναντίον του Χριστού έσβησε μετά από λίγα χρόνια και παρήλθε ​​με την κραυγή του αποστάτη Ιουλιανού στον επιθανάτιο ρόγχο του: «Νενικηκας με Ναζωραίε!»
Ω! παιδιά του Θεού, γιατί να φοβόμαστε οτιδήποτε, όταν Αυτός ο Θεός ο Πατέρας μας δεν φοβάται τίποτα;
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,  Ο Πρόλογος της Αχρίδος (Μάιος) Βίοι Αγίων, ύμνοι, στοχασμοί και ομιλίες για κάθε ημέρα του χρόνου. Εκδόσεις ΆΘως.
http://prologue.orthodox.cn/May29.htm

***

Άγιος γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

Μυροφόρες_Myrrhbearers_Жёны-мироносицы_490609-Myroforoi-Dionysiou“… Είς τας παρούσας πονηράς ημέρας, ο άρχων του σκότους ετοιμάζει πόλεμον κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των ολίγων ορθοδόξων εκλεκτών Χριστιανών. Έχει όλα του τα στρατεύματα έτοιμα, ορατούς και αόρατους δούλους του, μέσα εις τους οποίους ευρίσκονται και πάπαι και πατριάρχαι και βασιλείς και άρχοντες των εθνών και των εκκλησιών, αλλά μην τους φοβηθώμεν. Μένωμεν ασάλευτοι είς την ορθόδοξον πίστιν μέχρι θανάτου, δια να κληρονομήσωμεν την ουράνιόν Βασιλείαν. Τους εχθρούς της πίστεως μας ο Κύριος μας θα τους συντρίψη ως σκεύη κεραμέως και ημείς θα ψάλλωμεν. Ούτως απολούνται οι αμαρτωλοί από προσώπου του Θεού και οι δίκαιοι ευφρανθήτωσαν….”
Πνευματικές συμβουλές και υποθήκες του γέροντος Φιλόθεου Ζερβάκου.

***

Μέγας Βασίλειος _”Νά εὔχεσαι νά εἶσαι μεταξύ τῶν ὀλίγων, διότι τοῦτο εἶναι σπάνιον ἀγαθόν· διά τοῦτο καί ὀλίγοι εἶναι οἱ εἰσερχόμενοι εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν..
‘(Τα Άπαντα ΕΠΕ 8, Λόγος ασκητικός Α΄ σελ, 123)’

Μυροφόρος είναι εκείνος που φέρει μέσα στην καρδιά του το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό, το γλυκύτατο Όνομα του Ιησού, είναι αυτός που έχει εσωτερική αδιάλειπτη προσευχή
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/16/%ce%bc%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b5%ce%ba%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%86%ce%ad%cf%81%ce%b5%ce%b9-%ce%bc%ce%ad%cf%83/

Κύριε, είσαι το μόνο άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης …Έχρισες τις Μυροφόρες γυναίκες με το μύρο της χαράς, τις έκανες χελιδόνια της καινούργιας άνοιξης, αγίες στην ουράνια βασιλεία Σου.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/12/28561/

Αρσένιε, φεύγε, σιώπα, ησύχαζε. Γιατί αυτές είναι οι ρίζες της αναμαρτησίας.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/07/28775/

Άγιε Ιωάννη επιστήθιε φίλε του Χριστού, Έγγισέ μας σ’ Αυτόν, τον παντοδύναμο Θεό, και παρότι ανάξιοι για να γείρουμε στο στήθος Του, τουλάχιστον, φέρε μας εγγύτερα στα πόδια Του! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/07/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b5-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%ae%ce%b8%ce%b9%ce%b5-%cf%86%ce%af%ce%bb%ce%b5-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf/

Ἀπολυτίκιον Ἀναστάσιμον.
Ἦχος βʹ.

τε κατῆλθες πρὸς τὸν θάνατον, ἡ Ζωὴ ἡ ἀθάνατος, τότε τὸν ᾍδην ἐνέκρωσας τῇ ἀστραπῇ τῆς Θεότητος, ὅτε δὲ καὶ τοὺς τεθνεῶτας ἐκ τῶν καταχθονίων ἀνέστησας, πᾶσαι αἱ Δυνάμεις τῶν ἐπουρανίων ἐκραύγαζον· Ζωοδότα Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξα σοι.

Ἦχος βʹ

εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπὸ τοῦ ξύλου καθελών, τὸ ἄχραντόν σου Σῶμα, σινδόνι καθαρᾷ, εἰλήσας καὶ ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῷ, κηδεύσας ἀπέθετο· ἀλλὰ τριήμερος ἀνέστης Κύριε, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον Τοῦ Εὐαγγελιστοῦ.
Ἦχος βʹ.

πόστολε Χριστῷ τῷ Θεῷ ἠγαπημένε, ἐπιτάχυνον, ῥῦσαι λαὸν ἀναπολόγητον· δέχεταί σε προσπίπτοντα, ὁ ἐπιπεσόντα τῷ στήθει καταδεξάμενος, ὃν ἱκέτευε, Θεολόγε, καὶ ἐπίμονον νέφος ἐθνῶν διασκεδάσαι, αἰτούμενος ἡμῖν εἰρήνην, καὶ τὸ μέγα ἔλεος.

Απολυτίκιον Ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ Μεγάλου
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῶν τερπῶν ἀπανέστης ἐμφρόνως Ὂσιε, χρηματισθείς οὐρανόθεν ὡς Ἀβραάμ ὁ κλεινός και Ἀγγέλων μιμητής ὤφθης τῶ βίω σου, λόγω ἐμπρέπων πρακτικῶ και σοφία ἀληθεῖ, Ἀρσένιε Θεοφόρε. Και νῦν ἀπαύτως δυσώπει, ἐλεηθῆναι τας ψυχάς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Παμμεγίστου Ταξιάρχου Μιχαήλ
Ἦχος δ’ Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ

Τῶν οὐρανίων στρατιῶν Ἀρχιστράτηγε, δυσωποῦμέν σε ἀεὶ ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἵνα ταῖς σαῖς δεήσεσι τειχίσῃς ἡμᾶς, σκέπη τῶν πτερύγων, τῆς ἀΰλου σου δόξης, φρουρῶν ἡμᾶς προσπίπτοντας, ἐκτενῶς καὶ βοῶντας· Ἐκ τῶν κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ὡς ταξιάρχης τῶν ἄνω Δυνάμεων.

Καὶ νῦν. Τοῦ Πεντηκοσταρίου
Ἦχος βʹ.

Ταῖς μυροφόροις Γυναιξί, παρὰ τὸ μνῆμα ἐπιστάς, ὁ Ἄγγελος ἐβόα· Τὰ μύρα τοῖς θνητοῖς ὑπάρχει ἁρμόδια, Χριστὸς δὲ διαφθορᾶς ἐδείχθη ἀλλότριος, ἀλλὰ κραυγάσατε· Ἀνέστη ὁ Κύριος, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Οἱ Ἀναβαθμοί.
Ἀντίφωνον Αʹ. Ἦχος βʹ.

ν τῷ οὐρανῷ τὰ ὄμματα, ἐκπέμπω μου τῆς καρδίας, πρὸς σὲ Σωτήρ, σῶσόν με σῇ ἐπιλάμψει.

λέησον ἡμᾶς τοὺς πταίοντάς σοι πολλὰ καθ’ ἑκάστην ὥραν, ὦ Χριστέ μου, καὶ δὸς πρὸ τέλους τρόπους, τοῦ μετανοεῖν σοι.

Δόξα· καὶ νῦν.

γίῳ Πνεύματι, τὸ βασιλεύειν πέλει, τὸ ἁγιάζειν, τὸ κινεῖν τὴν κτίσιν· Θεὸς γάρ ἐστιν, ὁμοούσιος Πατρὶ καὶ Λόγῳ.

Ὁ ἀγαπῶν ἐλκύει τὴν Ἀγάπη (26.9.2020)
Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου


Οι αληθινοί προσκυνηταί… Ο Θεός τον κάθε άνθρωπο τον έχει κάνει και ένα εκκλησάκι και μπορεί να το φέρνη παντού μαζί του. .. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΥΡΙΟΥΧριστός ἀνέστη! Ἀληθώς ἀνέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ Ζʹ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς Μαΐου τὴν ἀνάμνησιν ἑορτάζομεν τοῦ ἐν οὐρανῷ φανέντος σημείου τοῦ τιμίου Σταυροῦ ἐπὶ Κωνσταντίου βασιλέως, υἱοῦ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, καὶ Κυρίλλου Ἀρχιεπισκόπου Ἱεροσολύμων ἐν έτει τμϛ΄ [346/351]
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἀκακίου τοῦ Κεντυρίωνος, ἐκ Καππαδοκίας
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Κοδράτου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ἀθλησάντων, ἐν Νικομηδείᾳ, Ρουφίνου καί Σατορνίνου (3ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν καὶ Ὁμολογητοῦ Ἰωάννου τοῦ Ψυχαΐτου (8ος αἰ.).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς ἀθλήσεως τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Μαξίμου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη εὕρεσις τῶν ἁγίων λειψάνων, τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Νείλου τοῦ Ἀθωνίτου καὶ Μυροβλύτου (1651)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Νεῖλου τοῦ Σόρκϊυ Ρωσίας (1508)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς ἀθλήσεως τοῦ Ἁγίου ὁσιομάρτυρος Παχωμίου τοῦ Νέου, τοῦ ἐν Οὐσάκι μαρτυρήσαντος τῆς Φιλαδελφείας Μ. Ἀσίας, ἐκ Ρωσίας (Ἀνάληψι Κυρίου, 1730)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς ἀθλήσεως τῶν Ἁγίων ἕξι Παρθενομαρτυρων ἐν Γεροπλατάνου Χαλκιδικῆς μαρτυρησάντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἀλεξιου Toth τοῦ ἐξ Οὐνιτῶν μεταστραφεντος, τοῦ ῾Υπερασπιστοῦ τῆς᾿Ορθοδόξου πίστεως, τοῦ ἐν Wilkes Barre Πενσυλβάνιας Ἀμερικῆς (1909)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου Ζενταζνέλι καί τῶν δώδεκα Σῦρων Πατέρων, θεμελιωτῶν τοῦ Μοναχισμοῦ ἐν Γεωργίᾳ: Σίω τοῦ ἐν τῷ Σπηλαίῳ Μγβίμε ἀσκήσας, Δαυΐδ τοῦ ἐν Γκαρέτζᾳ, Ἰωσήφ τοῦ ἐν Ἀλαβέρντι, Ἀβίβου τοῦ ἐν Νεκρέσι, Ἀντωνίου τοῦ στυλίτη τοῦ ἐν Μαρτκόπι, Θαδδαῖου τοῦ ἐν Στεφαντσμίντᾳ, Στεφάνου τοῦ ἐν Κρισέλι, Ἰσιδώρου τοῦ ἐν Σαμταβνέλι, Ζήνωνος τοῦ ἐν Ἰκάλτο, Ἰεσσαί τοῦ ἐν Τσιλκάνι, Μιχαήλ τοῦ ἐν Οὐλοῦμπῳ, Πύρρου τοῦ ἐν Μπρετέλι.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μετάθεσις τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Εὐθυμίου, τοῦ Μεγάλου
Σύναξις τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς ἐπονομαζομένης «Παναγία τοῦ Ζίροβιτς»

Στίχοι
Σταυροῦ παγέντος, ἡγιάσθη γῆ πάλαι.
Καὶ νῦν φανέντος, ἡγιάσθη καὶ πόλος.
Ἑβδομάτῃ Σταυροῖο τύπος πόλῳ ἀμφετανύθη.

Ανάμνηση του εν ουρανώ φανεντος σημείου του Τίμιου Σταυρού, εν Ιερουσαλήμ
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Σταυρός_ Holy-Cross_Крест Господня_S48287 (1)Την εποχή πού βασίλευε ο γυιός του Αγίου Κωνσταντίνου, αυτοκράτορας Κωνστάντιος, επί, πατριαρχίας Κυρίλλου Ιερσολύμων, εμφανίστηκε στον ουρανό στις 9 η ώρα περίπου το πρωί ο Τίμιος Σταυρός ολόφωτος και ωφελούμενος από τον Γολγοθά, μέχρι το όρος των Ελαιών. Ό Σταυρός ήταν λαμπρότερος και απ’ τον ήλιο, πιο όμορφος και από το πιο όμορφο ουράνιο τόξο. Όλοι οι κάτοικοι, πιστοί και άπιστοι, άφησαν τις εργασίες τους και ύψωσαν τα μάτια στον ουρανό για να παρατηρήσουν έκθαμβοι με δέος και θαυμασμό το ουράνιο αυτό σημείο. Πολλοί άπιστοι τότε ασπάστηκαν την Πίστη, άλλα και αιρετικοί, Άρειανιστές, εγκατέλειψαν την κακόδοξη πλάνη τους και επέστρεψαν στους κόλπους της Ορθοδοξίας. Μάλιστα ό πατριάρχης Κύριλλος έγραψε μαρτυρία σχετικά με το ουράνιο αυτό σημείο, σε μια επιστολή προς τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο, ο οποίος είχε ροπή προς τον Αρειανισμό.
Το θαυμαστό γεγονός έλαβε χώρα στις 7 Μαΐου του 357*. Μέσα απ’ αυτό διατρανώθηκε η αλήθεια πώς η χριστιανική πίστη δεν είναι μία κοσμοθεωρία, βασισμένη στις αισθήσεις και στον ψυχισμό των ανθρώπων. Απεναντίας, είναι η δύναμη του Θεού, η οποία αποκαλύπτεται μέσα από αναρίθμητα παράδοξα θαύματα και σημεία.
*Αλλού αναφέρεται το έτος 346.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Μάιος, εκδ. Άθως, σ. 61).
http://prologue.orthodox.cn/May7.htm

***

Ομιλία
για το σημείο του Υιού του Ανθρώπου
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

καὶ τότε φανήσεται τὸ σημεῖον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῷ» ( Ματθαίος 24:30).

Σταυρός_ Holy-Cross_Крест Господня_wVIdnOR9WH4Τι είδους σημάδι θα είναι το σημείο του Υιού του Ανθρώπου, που κάποτε φάνηκε μόνο για λίγο; Είναι ο Σταυρός, πιο λαμπερός και από τον ήλιο, που εμφανίστηκε πάνω από την Ιερουσαλήμ, πριν από την έλευση στον αυτοκρατορικό θρόνο μιας πρώιμης προσωποποίησης του Αντιχρίστου του Ιουλιανού του Παραβάτη.
Αντί για οποιαδήποτε άλλη ομιλία σχετικά με το θαυμαστό αυτό σημείο, αξίζει να αναφέρω εδώ την επιστολή του Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων απευθυνόμενη προς τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο, γιο του Μεγάλου Κωνσταντίνου και προκατόχου του Ιουλιανού του Παραβάτη. Σ’ ένα σημείο της επιστολής του λέει: «Διότι αυτές τις ημέρες της αγίας εορτής της Πεντηκοστής, στις 7 Μαΐου, περίπου την τρίτη ώρα (9 π.μ.), εμφανίστηκε στον ουρανό πάνω από τον ιερό Γολγοθά ένας γιγάντιος φωτεινός σταυρός, που απλώνονταν πέρα μέχρι το άγιο Όρος των Ελαιών. Δεν εθεάθη μόνο από έναν ή δύο ανθρώπους, αλλά απ’ όλους: όλοι τον είδαν ολοκάθαρα, όλος ο πληθυσμός της αγίας Πόλης. Ούτε, όπως θα περίμενε κανείς, εμφανίστηκε γρήγορα και αμέσως χάθηκε σαν μια αντανάκλαση, αλλά μεσουρανούσε και ήταν ορατός πάνω από τη γη για αρκετές ώρες, λάμποντας με ένα φως λαμπρότερο από τις ακτίνες του ηλίου. Θα μπορούσε να είχε επισκιαστεί απ’ αυτές, αν δεν είχε αυτή τη λαμπρότητα που ήταν πολύ ισχυρότερη από τον ήλιο, έτσι ώστε όλος ο πληθυσμός της πόλης να σπεύδει ξαφνικά στο Μαρτύριο [την εκκλησία], διακατεχόμενος από ανάμεικτα αισθήματα δέους και χαράς, στην ουράνια αυτή όραση. Συνέρρεαν όλοι, νέοι και γέροι, άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, όχι μόνο χριστιανοί αλλά και ειδωλολάτρες από άλλες χώρες. Όλοι αυτοί ομοθυμαδόν, με ένα στόμα και σαν μια ψυχή ανέπεμπαν ύμνο δοξολογίας στον Ποιητή των θαυμάτων, Ιησού Χριστό τον Κύριό μας, τον Μονογενή Υιό του Θεού και βεβαιώνονται από αυτή την εμπειρία, ότι η ευλαβής Χριστιανική διδασκαλία βρίσκεται «οὐκ ἐν πειθοῖς ἀνθρωπίνης σοφίας λόγοις, ἀλλ᾿ ἐν ἀποδείξει Πνεύματος καὶ δυνάμεως,» (Κορινθίους Α, 2: 4), και δεν κηρύττεται απλώς από ανθρώπους, αλλά συμμαρτυρείται από τον Θεό ουρανόθεν.
« πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη, συνεπιμαρτυροῦντος τοῦ Θεοῦ σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσι.(Εβραίους 2: 3-4). « Ανακοινώθηκε αρχικά μέσω του Κυρίου, επιβεβαιώθηκε σε μας από εκείνους που το άκουσαν κι ο Θεός πρόσθεσε τη μαρτυρία Του με σημεία, τέρατα, και διάφορες δυνάμεις κατά την θέληση του» (Εβραίους 2: 3-4). Θεωρήσαμε υποχρέωσή μας να μην αποσιωπήσουμε αυτό το Ουράνιο όραμα, αλλά μέσω αυτής της επιστολής, σπεύδουμε να ενημερώσουμε εσάς τον δοξασμένο από τον Θεό και την ευσέβειά σας ».

Ω αδελφοί μου, για τον Θεό τα πάντα είναι δυνατά: μπορεί να αποκαλύψει στον άνθρωπο ό,τι δημιούργησε και να δημιουργήσει τα αδημιούργητα. Αλλά, το πιο σημαντικό για εμάς είναι ότι θέλει να λυτρώσει τις ψυχές μας από την αμαρτία και το θάνατο και να μας δώσει την αιώνια ζωή. Ας Τον ικετεύουμε για αυτό ημέρα και νύχτα.

Ω Κύριε, Παντοδύναμε, Σοι πρέπει πάσα δόξα και ευχαριστία πάντοτε εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Μάρτιος, εκδ. Άθως, σ. 178).
http://prologue.orthodox.cn/March19.htm

***

«Κύριε ἠγάπησα εὐπρέπειαν οἴκου Σου καί τόπον Σκηνώματος δόξης Σου».Ψαλ. 25,8

Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва_2ryVq2nXPacΈλεγε συχνά ο Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης:
Πάση θυσία, να προσπαθήσεις να πάς εις τα Ιεροσόλυμα.
«Όταν προσεύχομαι, νοερώς βρίσκομαι στον Γολγοθά, όπου σταύρωσαν τον Χριστό μας, στον Πανάγιο Τάφο Του, στο Όρος των Ελαιών, στη Βηθλεέμ». Δηλαδή νοερώς πάντοτε μεταφερόταν στους Αγίους Τόπους και μετά δακρύων «βρισκόταν για ώρες εκεί».

Κάθε ημέρα, στον Γολγοθα βρίσκομαι. Μπορείς σωματικά να είσαι όπου αναγκαστικά είσαι υποχρεωμένος να είσαι. Αλλά με τον νουν σου, όπου εσύ θέλεις. Τον νουν σου δεν εξουσιάζει κανείς.

Σήμερα, όλη νύκτα ήμουν στην Βηθλεέμ. Προσπαθούσα να κατανοήσω τα μεγάλα μυστήρια που έλαβαν χώρα εκεί. Ο νούς μου δεν το χωράει. Ο Θεός ο μέγας, ο «αχώρητος παντί», πως εχώρεσεν εις την μήτραν της Παρθένου, της Παναγίας μας; Δύναται αυτό να το χωρέσει ο νούς του ανθρώπου; Εθαύμαζα και ο νούς μου σκεπτόταν τα ωραία τροπάρια της Γεννήσεως: «Τι θαυμάζεις Μαριάμ, τι εκθαμβείσαι το εν σοί, ότι άχρονον Υιόν, χρόνω εγέννησα φησί…» Εμένα ο νους μου μένει εις αυτά και δεν θέλω να φύγω. Οπωσδήποτε, πρίν πεθάνετε, να πάτε να προσκυνήσετε στα Ιεροσόλυμα.
Η όψη του Γέροντα φαινόταν αλλοιωμένη. Το βλέμμα του έβλεπε κάπου ψηλά, έμοιαζε να μην είχε επικοινωνία με αυτόν τον κόσμο όταν τα έλεγε αυτά. Σίγουρα εκείνες τις στιγμές ζούσε στους Αγίους αυτούς Τόπους…

Να θεωρείς την Εκκλησία ως Ιατρείο. Διατί πηγαίνει κανείς εις το Ιατρείο; Δια να θεραπευθεί. Να λέγεις, Διατί ήλθα εδώ; (εις την Εκκλησιά) και να παρακαλείς τον Χριστό μας, την Παναγίαν μας και τους Αγίους μας!

***

Ο ιερός ναός είναι το σπίτι του Θεού
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Και μόνον αν σκεφθή κανείς ότι μπαίνοντας στον ναό του Θεού μπαίνει στο σπίτι του Θεού κι εκεί δέχεται την θεία Χάρη και αγιάζεται, είναι αρκετό για να συγκλονισθή. Μέσα στον ναό μας παρακολουθούν ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, ζητούμε την βοήθειά τους, μπορούμε απλά να συνομιλούμε μαζί τους. Εκεί μας δίνεται η δυνατότητα να ζήσουμε τα Μυστήρια. Εκεί θυσιάζεται για μας ο Χριστός και μας δίνει το Σώμα και το Αίμα Του. Αυτό δεν πρέπει να μας συγκλονίζη;

Από τον ναό να πας στον Ουρανό και μετά πιο εκεί, στον Θεό.
– Ο ναός είναι το σπίτι του Θεού εδώ στην γη. Το πραγματικό όμως σπίτι του Θεού είναι στον Παράδεισο, όπως και το δικό μας πραγματικό σπίτι είναι στον Παράδεισο.

***

«Οι αληθινοί προσκυνηταί…»
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва_molitvi o usopshix3Μερικοί λένε: «Σ᾿αυτόν τον Ναό τον μικρό, τον κατανυκτικό, ζώ την Θεία Λειτουργία· στον μεγάλο Ναό δεν την ζώ. Αν είναι κανένα εξωκλήσι σοβατισμένο άσπρο, δεν νιώθω τίποτε· αν όμως είναι αγιογραφημένο, έχη καλό τέμπλο κ.λπ., εκεί ζώ την Θεία Λειτουργία!». Αυτά είναι για έναν άνθρωπο που δεν έχει όρεξη να φάη και του βάζεις λίγο αλάτι, λίγο πιπέρι, για να του έρθη η όρεξη.

–Δηλαδή, Γέροντα, αυτά δεν παίζουν κάποιο ρόλο; Δεν βοηθούν;

– Ναί, δεν λέω, βοηθούν και αυτά, αλλά να μη σκαλώνη κανείς σʹ αυτά. Διαφορετικά, με μαγικό τρόπο θα ζητά ο άνθρωπος να ζήση τον Χριστό. Θα ζητά κελλί σκοτεινό, κανδήλι με χαμηλό φως, κατανυκτικό Ναό. Χωρίς αυτά δεν θα μπορή να προσευχηθή. Ή στο τραίνο βρίσκεται ή στην σπηλιά ή στον δρόμο, να είναι το ίδιο γιʹ αυτόν. Ο Θεός τον κάθε άνθρωπο τον έχει κάνει και ένα εκκλησάκι και μπορεί να το φέρνη παντού μαζί του. ..

Αν δεν έχη κανείς ευλάβεια, ταπείνωση, και μέσα στο Κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου να τον βάλης, τίποτε δεν θα δή. Ενώ, αν έχη ευλάβεια, και στον Γολγοθά μπορεί να δη το Άγιο Φως.

Κάποτε ένας δόκιμος από την Ιερά Μονή του Αγίου Σάββα πήγε το Μέγα Σάββατο να πάρη Άγιο Φως από τον Πανάγιο Τάφο για το μοναστήρι του – υπάρχει συνήθεια να στέλνουν τα γύρω μοναστήρια μοναχούς, για να πάρουν το Άγιο Φως. Αυτός έκανε μια πονηριά· επειδή φορούσε ράσα, παραμέρισε τους κοσμικούς και μπήκε μπροστά. Ύστερα, όταν ήρθαν κάποιοι κληρικοί, τον παραμέρισαν αυτόν, επειδή ήταν κανονισμένο ποιός θα καθήση εδώ, ποιός εκεί. Τότε τα έβαλε με τον εαυτό του ο δόκιμος: «Βρέ ταλαίπωρε αμαρτωλέ, χαμένε άνθρωπε, με όλα τα χάλια σου προχώρησες και μπροστά; Να τσακιστής να φύγης από εδώ. Ούτε μέσα στον Ναό δεν είσαι άξιος να μείνης». Τα πίστευε αυτά που έλεγε. Βγήκε λοιπόν έξω από τον Ναό και παρακαλούσε τον Χριστό: «Χριστέ μου, Σε παρακαλώ, ας με ανεχθής να πάω σε κανένα άλλο προσκύνημα». Και πήγε μετά πιο πάνω στον Γολγοθά. Εκεί ελεεινολογούσε πάλι τον εαυτό του: «Ακούς, να κάνω τέτοια πονηριά! Επειδή φοράω ράσα, παραμέρισα εγώ ο ελεεινός τους άλλους που είναι καλύτεροι από μένα…». Και ενώ ελεεινολογούσε τον εαυτό του, βγήκε σε μια στιγμή από τον Άγιο Γολγοθά, σαν αστραπή, ένα δυνατό φως που τον διέλυσε. Τότε ο καημένος είπε: «Κατέβηκε το Άγιο Φώς». Πήγε, πήρε Άγιο Φώς με το φαναράκι του από᾿κεί και έφυγε.

– Γέροντα, δηλαδή δεν βοηθούν τα προσκυνήματα που γίνονται λ.χ. στους Αγίους Τόπους;

– Κοίταξε να σού πώ. Σήμερα, αν πάς, για να ωφεληθής λίγο, πρέπει να βλαφθής πολύ μέσα στα τραίνα, στα αεροπλάνα, στα ξενοδοχεία. Όλα έχουν κοσμικοποιηθή. Τί θα ωφεληθή κανείς, αν πάη σε έναν πνευματικό χώρο και δη και μια μεγάλη κοσμική αταξία; Πρέπει να είναι πολύ δυνατός, για να τα αξιοποιήση όλα προς το καλό. Και εκεί στα προσκυνήματα αυτός που μιλάει και εξηγεί, όταν πηγαίνουν με γκρούπ, είναι καλύτερα σε μερικές περιπτώσεις να μη μιλάη. Γιατί δεν λέει με ευλάβεια λ.χ. «αυτή είναι η Γεθσημανή, εδώ είναι ο Πανάγιος Τάφος κ.λπ.», αλλά αρχίζει βρρρρ: «Εδώ είναι αυτό, εκεί είναι το άλλο, τώρα θα πάμε στην Βηθλεέμ, όπου ήρθαν οι Μάγοι από την Περσία», και σιγά‐σιγά πάει τους προσκυνητές στο Κουβέιτ! Έτσι δεν αφήνει και έναν που διάβασε Αγία Γραφή και ξέρει ότι εδώ είναι ο Πανάγιος Τάφος, εκεί η Γεθσημανή κ.λπ. να συγκεντρωθή και να προσευχηθή. Αυτά χρειάζονται μόνο σε έναν που δεν διάβασε Αγία Γραφή, αλλά όσοι πάνε για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους έχουν διαβάσει Αγία Γραφή. Αντί δηλαδή να βοηθηθούν οι άνθρωποι, ζαλίζονται. Εν τω μεταξύ φεύγουν αμέσως από το ένα προσκύνημα και πάνε στο άλλο, και ούτε καν ποτίζει μέσα τους αυτό που ακούν. Άλλο είναι, όταν κανείς πηγαίνη προσκύνημα με πνευματική συντροφιά και πνευματικό συνοδό και έχη κάνει προηγουμένως και μια ανάλογη προετοιμασία.

Έλεγε μια Φαρασιώτισσα που έμενε στα Γιαννιτσά: «Χατζήδες είναι αυτοί; Σε μισή ώρα πάνε στα Ιεροσόλυμα και σε μισή ώρα γυρνάνε! Χατζήδες είναι;». Παλιά οι καημένοι έμεναν στα προσκυνήματα και έκαναν αγρυπνίες, για να ωφελούνται πνευματικά, αλλά και για να μην κάνουν έξοδα μένοντας σε ξενοδοχεία, και τα χρήματα τα έδιναν ελεημοσύνη. Και αν κανείς δεν είχε καμμιά πνευματική αλλοίωση, όταν επέστρεφε, του έλεγαν: «Σκόρδο πήγες, κρεμμύδι γύρισες». Ο Άγιος Αρσένιος πήγαινε κάθε δέκα χρόνια στα Ιεροσόλυμα και βάδιζε πέντε μέρες με τα πόδια μέχρι την Μερσίνα, για να πάρη το καράβι. Σήμερα σπάνια να βρής τέτοιες περιπτώσεις.

Δαβὶδ Γκαρετζας_Saint David of Gareja_Давид Гареджийский-დავით გარეჯელი_86503698Θυμάμαι, είχε έρθει στο Καλύβι ένας Ρώσος από το Βλαδιβοστόκ, απέναντι από την Ιαπωνία. Είχε τάξει να πάη στους Αγίους Τόπους με τα πόδια. Όταν πήγε να πάρη ευλογία από τον Δεσπότη του, εκείνος του είπε: «Δεν είσαι καλά, που θα πάς με τα πόδια». Γιʹ αυτό πήγε στο Μοναστήρι του Ζαγκόρσκ στην Μόσχα και πήρε ευλογία από έναν Στάρετς. Ξεκίνησε από εκεί το Πάσχα με τα πόδια και έφθασε στα Ιεροσόλυμα τον Οκτώβριο. Εβδομήντα χιλιόμετρα την ημέρα βάδιζε. Ήρθε μετά και στο Άγιον Όρος με τα πόδια και θα ξαναπήγαινε στα Ιεροσόλυμα. Είχε πραγματικό θείο έρωτα. Ζούσε σε άλλον κόσμο. Ήξερε λίγα ελληνικά και συνεννοούμασταν. «Νόμιζα, μου είπε, ότι θα είναι εκεί ο Αντίχριστος, για να μαρτυρήσω, να μου κόψη το κεφάλι, αλλά δεν ήταν! Τώρα που θα ξαναπάω στα Ιεροσόλυμα, θα βάλω μια μετάνοια στον Πανάγιο Τάφο και για σένα, και εσύ να μνημονεύης το όνομά μου». Σηκώθηκε επάνω και έκανε μια μετάνοια, για να μου δείξη πώς θα κάνη, και χτύπησε το κεφάλι του πάνω σε μια πέτρα. Έβλεπες μια φλόγα μέσα του. Ενώ άλλοι, έτσι όπως πάνε στους Αγίους Τόπους για τουρισμό και χωρίς ευλάβεια, είναι καλύτερα να μην πάνε.

Πόσο έντονη είναι η παρουσία του Χριστού στους Αγίους Τόπους! Στον δρόμο λ.χ. που πάει κανείς προς τον Γολγοθά αισθάνεται μια αλλοίωση. Και να μην ξέρη που πηγαίνει, αν περπατήση εκεί, συγκλονίζεται. Έχει και μια πινακίδα που γράφει στα Λατινικά «via Dolorosa»9. Και στον Πανάγιο Τάφο βλέπεις διάφορους ανθρώπους· μια ποικιλία. Άλλοι είναι κληρικοί, άλλοι κοσμικοί, άλλοι ντυμένοι σεμνά, άλλοι άσεμνα, άλλοι με μακριά ρούχα, άλλοι με κοντά, άλλοι σχεδόν χωρίς ρούχα, άλλοι κουρεμένοι, άλλοι με μαλλιά μακριά… Διάφορος κόσμος, διάφορες μόδες, διάφορες φυλές, από διάφορα δόγματα· άλλος Ρωμαιοκαθολικός, άλλος Αρμένιος, αλλά όλοι πηγαίνουν και προσκυνούν εκεί! Μου έκανε εντύπωση! Είναι συγκινητικό. Αλλά πρέπει να τα μελετά κανείς όλα αυτά με καλό λογισμό, για να συγκινήται και να τον ανεβάζουν πνευματικά.
…Σημασία έχει αυτό που είπε ο Χριστός στην Σαμαρείτιδα: «Οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσι τω Πατρί εν πνεύματι και αληθεία».
Από το βιβλίο «Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Β’, Πνευματική Αφύπνιση»

Όσιος Δαβίδ της Γκαρέτζας, ο πιο ταπεινός προσκυνητής των Αγίων Τόπων
https://iconandlight.wordpress.com/2017/05/31/17776/

Η Παναγία έδωσε το πρώτο παράδειγμα στους πιστούς να επισκέπτονται τους ιερούς τόπους, από αγάπη προς Αυτόν, ο Οποίος με την Παρουσία Του, με το Πάθος και την δόξα Του καθαγίασε όλους αυτούς τους τόπους. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2019/12/27/35425/

”…όλη αυτή η βρωμιά θα καθαρισθή αμέσως, αλλά… διά πυρός και σιδήρου!” Φοβερό όραμα ασκητού για τον Τίμιο Σταυρό
https://iconandlight.wordpress.com/2018/03/13/22386/

Σταυρός_The Cross is the guardian of the whole world; the Cross is the beauty of the Church, the Cross is the might of kings; the Cross is the confirmation of the faithful, the CrἈπολυτίκιον τοῦ τιμίου Σταυροῦ
Ἦχος α’

Τοῦ Σταυροῦ σου ὁ τύπος νῦν ὑπὲρ ἥλιον ἔλαμψεν, ὄνπερ ἐξ ὄρους ἁγίου, τόπῳ Κρανίου ἐφήπλωσας, καὶ τὴν ἐν αὐτῷ σου Σῶτερ ἰσχὺν ἐτράνωσας, διὰ τούτου κρατύνας καὶ τοὺς πιστοὺς Βασιλεῖς ἡμῶν, οὓς καὶ περίσῳζε διαπαντὸς ἐν εἰρήνῃ, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ σῶσον ἡμᾶς.

Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης τοῦ Ζενταζένι
Ἡ μνήμη του τιμᾶται στὶς 7 Μαΐου.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Πολιστὴν τῆς ἐρήμου τὸν ἐνθεώτατον, ἐκ τῆς Συρίας ἐλθόντα εἰς Γεωργίας τὴν γῆν δωδεκάδος σὺν χορῷ πατέρων μέλψωμεν πρὸς στηριγμὸν τῶν εὐσεβῶν, Ἰωάννην τὸν σεπτόν, κοσμήτορα Ζενταζένι, ὡς θαυμασίων ταμεῖον, αὐτοῦ πρεσβείας ἐξαιτούμενοι.

Ὅσιος Ἰωάννης Ζενταζένι καὶ Δώδεκα Ὅσιοι Πατέρες, αὐτοῦ συνασκηταί
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον

Ι᾿ωάννην τιμήσωμεν ὁσιώτατον, φῶς τηλαυγὲς Ζενταζένι, σὺν δωδεκάδι αὐτοῦ ἀσκητῶν ὡς ἀκλινεῖς πιστῶν συλλήπτορας, Ἄβιβον, Σίω, Ἰωσήφ, Πῦῤῥον, Ζήνωνα, Δαβίδ, Ἀντώνιον καὶ Θαδδαῖον σὺν Ἰεσσαί, Ἰσιδώρῳ καὶ Μιχαὴλ θεόπνουν Στέφανον.

Οσίου Νείλου Σόρσκυ
Ήχος α’ Των ουρανίων ταγμάτων

Έχει μεν Αίγυπτος Νείλον, τον πολυχεύμονα, εξ ου αρδευομένη καρπούς φέρει γηινους , συ έχουσα Ρωσία, Νείλον Θεού, ησυχίας διδάσκαλον, πολλάς Κυρίω ανήνεγκας απαρχάς, αρδευθείσας τούτου νάμασιν.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Καθαρθεὶς ἐγκρατείας ταῖς ἐπιδόσεσι, καὶ ἀγωγῆς θεοδέκτου ταῖς ἀναβάσεσι, καὶ τῆς ἀθλήσεως ἐλῶν στεῤῥῶς τὰ σκάμματα, νικητικῶς τοῦ δυσμενοῦς, πάσας καθεῖλες τὰς ὁρμάς, καὶ ἤθλησας θεοφρόνως, Παχώμιε θεομάκαρ, ὑπὲρ ἡμῶν Χριστῷ δεόμενος.

Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.

λην, τὴν τοῦ νοὸς σου ῥοπὴν, καὶ τῆς καρδίας τὰς κινήσεις Κυρίῳ σου, ἀπλήστως ἀπηωρήσας, καὶ κατευνάσας παθῶν, τὰς ἐπαναστάσεις τελεώτατα, ὑπῆλθες ἀσκήσεως, ἱερώτατα σκάμματα, δι’ ὧν ἀνήχθης, μυστικὴν δίκην κλίμακος, πρὸς σκηνώματα, ἀληθῶς ἀξιέραστα· τρύφα οὖν γλυκερώτατα, ὁρῶν Ὅν ἠγάπησας, ἐπιλαβόμενος θείας, καὶ αἰωνίου βιώσεως, ἡμῶν μνημονεύων, τῶν οἰκτρῶν σου νῦν προσφύγων, θεῖε Παχώμιε.

Κοντάκιον τοῦ τιμίου Σταυροῦ
Ἦχος πλ. δ’

τρισμακάριστε Σταυρὲ καὶ Πανσεβάσμιε, σὲ ἀνυμνῶν καὶ προσκυνῶν νῦν ἁγιάζομαι, ἐν ᾧ Χριστὸς ἀνυψούμενος κόσμον ἔσωσεν, ἀλλὰ πρόφθασον καὶ σῶσον τῇ δυνάμει σου, καὶ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον, ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε Ξύλον μακάριον.

Μεγαλυνάρια.

λος ἡλιόμορφος ὁ Σταυρός, φέγγει ἀπροσίτῳ, ἀναλάμψας ἐν τῇ Σιών, τὴν τοῦ Σταυρωθέντος, Ἀνάστασιν κηρύττει, δι’ ἧς ἐκ τῆς κακίας, πάντες ἀνέστημεν.

Νικόδημου.
Δεῦτε προσκυνήσωμεν οἱ πιστοί, κάραν τὴν ἁγίαν, Παχωμίου νεοφανούς, τοῦ ἐνηθληκότος, ὑπὲρ Χριστοῦ ἀγάπης, καὶ τοὺς αὐτὸν τιμῶντας καθαγιάζοντος.

Χαίροις, Ἰωάννη θεοειδές, κλέος Ζανταζένι, Γεωργίας φῶς τηλαυγές, σὺν τῇ δωδεκάδι σεπτῶν συνασκητῶν σου , ἡμῖν ἱλεουμένων τὸν Παντοδύναμον.

Χαίροις, Ἰωάννη καὶ Ἰεσσαί, Ἄβιβε καὶ Σίω, Ζήνων, Στέφανε, Μιχαήλ, Πῦῤῥε, Ἰωσήφ τε Δαβὶδ σεπτέ, Θαδδαῖε, καὶ σὺν τῷ Ἀντωνίῳ μάκαρ Ἰσίδωρε.

Ἐξαποστειλάριον τοῦ τιμίου Σταυροῦ
Ἦχος β’ Σταυρός, ο φύλαξ πάσης

Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης, Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας, Σταυρός, βασιλέων τὸ κραταίωμα, Σταυρός, πιστῶν τὸ στήριγμα, Σταυρός, Ἀγγέλων ἡ δόξα, καὶ τῶν δαιμόνων τὸ τραῦμα.


Ο άγιος και δίκαιος Ιώβ όσα είχε χάθηκαν όλα, μέσα σε μία μέρα. Όλα – εξόν η πίστη του και η υπομονή! Με τα δύο αυτά όπλα, τα φοβερά, νίκησε τον φοβερό Σατανά. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Εις Άδου Κάθοδος_Ανάσταση_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_ΑΝΑΣΤΑΣΗ_1 ΚΟΥΡΜΠΙΝΟΒΟ εκκλησία του Αγίου Γεωργίου St George, Kurbinovo11.7_bigΧριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε!». «Ειρήνη υμίν!»

Συναξάριον τοῦ Μηναίου.
Τῇ Ϛʹ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς Μαΐου μνήμη τοῦ Ἁγίου, δικαίου πολυάθλου καὶ Προφήτου Ἰώβ.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἠμῶν Σοφία Χοτοκουρίδου τῆς Κλεισούρας, ἐκ Τραπεζοῦντας τοῦ Πόντου Μ. Ἀσίας (1974)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ὅσιοι Μάμας, Παχώμιος, καὶ Ἱλαρίων ἐν εἰρήνῃ τελειοῦνται.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Δημητρίωνος καὶ Δονάτου τοξευόμενοι τελειωθεντων.
Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Βάρβαρος ξίφει τελειοῦται.
Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Δάναξ, Μέσιρος, καὶ Θερινὸς ξίφει τελειοῦνται. Τελεῖται δὲ τῶν εἰρημένων Ἁγίων ἡ Σύναξις ἐν τῷ μαρτυρίῳ αὐτῶν τῷ ὄντι ἐν τῷ Δευτέρῳ
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, ἀνάμνησις τῶν ἐγκαινίων τοῦ ναοῦ τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων ἐν τῇ μονῇ τοῦ Ψαμαθία.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων ῾Ηλιοδώρου, Βενούστου καί τῶν σύν αὐτοῖς μαρτυρησάντων (284-305)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἠμῶν Βενεδίκτης, τῆς Ρωμαίας (6ο αἰών).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Μιχαία τοῦ Ραντονέζ, μαθητοῦ τοῦ Ἁγίου Σεργίου τοῦ Ραντονέζ (1385)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Πετρόναξ τῆς Μονῆς στή Monte Cassino Ἰταλίας (747)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Σεραφείμ, τοῦ ἐν τῷ ὄρει Δομβοῦς ἀσκήσαντος (1602)
Τῆ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Ἰώβ τοῦ Ποτσάεφ, τοῦ ἐκ Ρωσίας (1651)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, σύναξις τῶν ὁσίων Σιναΐτῶν πατέρων τῶν ἐκ Σερβίας: Ρωμύλου, Ρωμανοῦ, Νέστορος, Σισώη, Γρηγορίου, Ἰώβ, Ζωσιμά, Νικοδήμου καί Κυρίλλου.

Στίχοι
Εἰ καὶ θανὼν ἄληστος ἀνδρίας πέτρα,
Καὶ πῶς Ἰὼβ κρύψω σε τῇ λήθης πέτρᾳ;
Ἕκτῃ Ἰὼβ πολύτλαν θανάτου νέφος ἀμφεκάλυψεν.

Στίχοι
Χάριτι σοφισθεῖσα, Σοφία θείᾳ,
Σοφῶς ἤσκησας ἄρτι, ἐν τῇ Κλεισούρᾳ.

«Είδα μαύρα σύννεφα. Η οργή του Θεού (η δικαιοσύνη του Θεού) κατέβαινε στον κόσμο. Σιγά – σιγά κατεβαίνουν, σιμώνουν… και όταν αγγίξουν στη γη, τότε θα γίνει ο πόλεμος»! «Μου είπε η Παναγία πώς εκείνα πού είναι στα Ιερά Βιβλία των εκλεκτών του Υιού μου, έρχονται όλα με τη σειρά να γίνουν. Τρίτος πόλεμος θα γίνη… Θα καταστραφούν τα τρία τέταρτα της ανθρωπότητας… Θα σωθή μόνο το ένα τέταρτο… «Είδα τα δάκρυα της Παναϊας, κάουμε. Κλαίει δια τε μας νύχτα-μέρα, Θεέ μου να μην χαλάσεις τον ντουνιάν».

Θα ’ρθή το κακό και θα χωρίσει το στάρι απ’ την ήρα, τα πρόβατα απ’ τα ερίφια…. “Εκάκινεν ο κόσμος. Θα ρθεί καιρός που θα τρών ανθρώπους.

«Με δείχνει ο Κύριος χωράφια και αγκάθια. Αυτή είναι η γη που ζούμε εδώ. Και με λέει: βλέπεις αυτά τα αγκάθια; Αυτά είναι η αμαρτία, αυτά όλα θα καθαριστούν. Θα γίνει μεγάλο κακό αλλά θα καθαριστεί ο κόσμος»…

«Η Παναΐα κι θα χαντ᾿ σας» (δεν θα σας χάσει η Παναγία). Οσία Σοφία της Κλεισούρας 

Ύμνος
στον πολύαθλο δούλο του Θεού Ιώβ
Αγίου Νικολάου Βελιμιροβιτς

Ιώβ ο πολύαθλος_Job the Long-suffering_Иов Многострадальный_ΙΩΒ-Γκρατσανιτσα3546546Πες μου, αδελφέ, πόσα μπορείς να αντέξεις
Κι εγώ θα σου πω πόσο άνθρωπος είσαι.
Ο Δίκαιος Ιώβ, ο πλούσιος και επιφανής,
σπρώχτηκε από τον Σατανά πάνω σ’ έναν λόφο από κοπριά-
όλος καλυμμένος ήταν με λέπρα και έλκη φοβερά,
θέαμα οικτρό γιά τους ανθρώπους και γιά τα σκυλιά.
Όσα είχε χάθηκαν όλα, μέσα σε μία μέρα.
Όλα – εξόν η πίστη του και η υπομονή!
Με τα δύο αυτά όπλα, τα φοβερά,
Νίκησε ο Ιώβ τον φοβερό Σατανά.
Ο Θεός, πού επόπτευε τον άνισο αυτόν αγώνα
έδωσε στον δίκαιο την νίκη, νυν και εις τον αιώνα!
Κοντά σ’ αυτήν και όλα τα άλλα πλούτη του τα δώρισε
Και τον ζηλόφθονο διάβολο με αισχύνη τον τιμώρησε.
Πηγή: Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Ο πρόλογος της Αχρίδος: πνευματικό ημερολόγιο, Μάιος, εκδ. Άθως,
http://prologue.orthodox.cn/May6.htm

***

Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα

Οι δοκιμασίες του Ιώβ είναι νόμος για κάθε άνθρωπο. Όταν είναι πλούσιος, επιφανής κι επιτυχημένος, ο Θεός δεν συνομιλεί μαζί του. Όταν είναι πάνω σ’ ένα σωρό κοπριά, εγκαταλελειμμένος απ’ όλους, τότε εμφανίζεται ο Θεός και συνομιλεί μαζί του και αυτός μόνο ακούει και κράζει: «Κύριε, ελέησε με»!

***

Σήκωσε τον σταυρό σου και μη φοβάσαι!
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Τι σημαίνει να σηκώσεις τον σταυρό σου; Αυτό θα πει να λαμβάνεις οικειοθελώς από το χέρι της Θείας Προνοίας κάθε ιαματική πικρία που σου προσφέρεται.
Συμβαίνουν καταστροφές μεγάλες; Μείνε υποτασσόμενος στη βουλή του Θεού καθώς ο Νώε.
Σου ζητείται αυτοθυσία; Πρόσφερέ την με τέτοια πίστη στον Θεό καθώς και ο Αβραάμ ήθελε να προσφέρει ως θυσία τον υιό του.
Χάνεται η περιουσία, πεθαίνουν αιφνιδίως τα τέκνα σου και σε ζώνει αρρώστια βαριά; Υπόφερε τα πάντα με καρτερία και μην απομακρύνεις την καρδιά σου από τον Θεό, καθώς και ο Ιώβ το ίδιο έκανε.
Σε εγκατέλειψαν οι φίλοι και σε περικύκλωσαν όλοι οι εχθροί; Φέρε τα όλα δίχως γογγυσμό, και με την ελπίδα της επικείμενης βοήθειας του Θεού, καθώς το έπρατταν και οι Απόστολοι.
Σε οδηγούν στην απώλεια χάριν του Χριστού; Να ευγνωμονείς τον Θεό για μία τέτοια τιμή, παρόμοια με κείνη των χιλιάδων χριστιανών μαρτύρων, ανδρών και γυναικών.

***

Ιώβ ο πολύαθλος_Job the Long-suffering_Иов Многострадальный_ΙΩΒ-5552-n2s2-4Σε κάθε εποχή κράζει στους δικούς Του ο Κύριος: Μη φοβάστε!
Καθώς στους μαθητές κατά την ώρα της καταιγίδας, έτσι και σε κάθε βαπτισμένη ψυχή και σε κάθε δοκιμαζόμενο άνθρωπο κράζει: Μη φοβάσαι!

Όταν οι πιστοί δειλιάσουν από τη δύναμη των ανθρώπων, Εκείνος πάλι, όπως άλλοτε στους Αποστόλους, εμφανίζεται και λέει: Μην τους φοβάσθε! «Μη φοβηθείτε από των αποκτενόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι» (Μτ. 10:28).

Όταν οι πιστοί λυγίσουν από τον φόβο μπροστά στα φοβερά φαινόμενα της δυνάμεως του Θεού του Σινά, τότε Εκείνος, ο Ανίκητος Στρατηγός, αντιλαμβάνεται του στρατού Του και τον ενθαρρύνει: «Εγέρθητε και μη φοβήσθε!» (Μτ. 17:6).

Όταν ενσκήψουν όλες οι προφητευμένες φρικαλεότητες στον άθεο αυτό κόσμο και η γη θα συνταράσσεται από τους πολέμους, προβλέποντάς τα όλα Εκείνος, ενθαρρύνει τους στρατιώτες Του λέγοντας: «Οράτε, μη θροείσθε!» (Μτ. 24:6).

Και όταν ο κόσμος όλος εξεγερθεί εναντίον της Εκκλησίας Του, Εκείνος λέει: «Θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16:33).

Ας αναλάβουμε οικειοθελώς τον σταυρό μας και ας ακολουθήσουμε τον Κύριο, για να αξιωθούμε κατά το έλεος του Θεού να αντικρύσουμε τη Βασιλεία του Θεού, όπου οι άγγελοι μετά των αγίων νύχτα και μέρα δοξάζουν τον Ζώντα Θεό, τον Πατέρα και τον Υιό και το Πνεύμα το Άγιο, Τριάδα ομοούσιο και αχώριστο, νυν και αεί, σε όλους τους καιρούς και στην αιωνιότητα· αμήν.               
Από το βιβλίο: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Αγιοπνευματικές διδαχές για τον Θεό και τους ανθρώπους. Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη” 2017

***

Ο άγιος και δίκαιος Ιώβ ο πολύαθλος,
πρότυπο ζωής του οσίου Ιακώβου Τσαλίκη

Ιώβ ο πολύαθλος_Job the Long-suffering_Иов Многострадальный_ΙΩΒ-555Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον. Αυτή η ευχή που λέμε κάθε Κυριακή στη λειτουργία στο τέλος, είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον από του νυν και έως του αιώνος, είναι του πολυάθλου Ιώβ. Αυτού του ανθρώπου που ο Θεός πήρε τις περιουσίες του ενώ ήταν δίκαιος και άμεμπτος, και πάλι του δωσε ο Θεός αυτές τις δοκιμασίες, του δωσε και την αρρώστια και πάλι του πήρε την αρρώστια.
”…Δεν το βάζω κάτω, πάντοτε λέω δόξα σοι ο Θέος. Πάντοτε με την υπομονή μου, με την πίστη μου στον Θέο, ”είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον”! Εγώ φροντίζω για την ψυχή μου που ‘ναι ”πράγμα αθάνατον” γι’αυτό ήρθα στο μοναστήρι του και τον υπηρετώ τον Άγιο Δαυίδ. Τί τον υπηρετώ; Να, να σκουπίσω λιγάκι το μοναστήρι του και να βρίσκομαι σαν φύλακας.
Εκείνος ξέρει τι θα περάσω. Όταν γίναν οι διωγμοί (ήμουν) 1,5 χρονών, οι διωγμοί της Μικράς Ασίας, (πήγαμε) από τόπο σε τόπο κακομοιριασμένοι άνθρωποι… τι θα υπέφερα από αρρώστιες… εκείνος όμως βοηθάει.
Και λένε, με συγχωρείτε, ένας χριστιανός, ένας παπάς το χε πει, πάτερ εφ’ όσον ο πατήρ Ιάκωβος αγαπάει τον Θεό και τον Άγιο Δαυίδ, πως ο Άγιος Δαυίδ το επέτρεψε και πήγε στον γιατρό, τον βλέπουν οι γιατροί και κάνει εγχειρήσεις. Ε, αυτό είναι μια ανοησία στους ανθρώπους γιατί ο Κύριος μας δοκιμάζει. Ο Ιώβ τι ήτανε; Τόσοι και τόσοι Άγιοι άνθρωποι….

Επέτρεψε ο Θεός για να ταπεινωθώ. Αλλά πάλι μου ήλθε η χάρις του οσίου Δαυίδ κι από κει που είπαν ότι ήταν σοβαρές αρρώστιες δεν ήταν. Έχω καρδιά, έχω πολλές παθήσεις αλλά δεν τα λογαριάζω τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν. Δεν τα υπολόγιζω καθόλου. Είμαι θνητός άνθρωπος αλλά μες σ’αυτό το θνητό σαρκίον κατοικεί ψυχή αθάνατος, φροντίζω για την ψυχή μου που ‘ναι ”πράγμα αθάνατον”.”

***

ΙΩΒ πολύαθλος_Job the Long-suffering_Иов Многострадальный_ ΓΚΡΑΤΣΑΝΙΤΣΑ2- - CopyΌσο σε ένα λαό η ψυχή είναι ζωντανή και δυνατή, τίποτε δεν χάνεται.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Να παραδοθεί, με τη δύναμη του Κυρίου μας Ιησού, ο άνθρωπος αυτός στο σατανά για το σωματικό του αφανισμό, έτσι ώστε να σωθεί το πνεύμα του την ημερα του Κυρίου (Α’ Κορινθ. 5, 5).
Τι είναι ακριβό και τί είναι φθηνό;
Οι άνθρωποι μιλάνε και τσακώνονται ασταμάτητα, για την αξία και για την τιμή κάθε πράγματος.
Τί είναι φθηνό; Τί είναι ακριβό, όσον άφορα τον άνθρωπο;

Η περιουσία είναι λιγότερο ακριβή από το σώμα, το σώμα είναι πιο ακριβό από την περιουσία, και η ψυχή είναι πιο ακριβή και από τα δύο. Όταν ο άνθρωπος γεννιέται, η περιουσία του έχει την τρίτη θέση, γιατί, όταν πεθαίνει, η περιουσία τον εγκαταλείπει. Δηλαδή την ώρα του θανάτου ο άνθρωπος ξεκολλάει πρώτα από την περιουσία και μετά από την σάρκα.

Ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς περιουσία και χωρίς σάρκα, δεν μπορεί να ζήσει όμως χωρίς ψυχή. Όταν ο άνθρωπος μπαίνει από τον άυλο κόσμο σ’ αυτό τον ορατό κόσμο, μπαίνει με σώμα, αλλά χωρίς περιουσία. Όταν βγαίνει από τον ορατό κόσμο, βγαίνει χωρίς σώμα και χωρίς περιουσία. Τον άνθρωπο μπορούμε να φανταστούμε και χωρίς περιουσία και χωρίς σάρκα, αλλά δεν μπορούμε να τον φανταστούμε χωρίς ψυχή, επειδή η ψυχή είναι η ουσία του ανθρώπου. Οι άγιοι του Θεού και όλοι οι συγγενείς μας, πού πέρασαν από αυτόν τον κόσμο, στον οποίο εμείς τώρα βρισκόμαστε, είναι μόνο ζώσες ψυχές στον άλλο τον κόσμο, χωρίς σώμα και χωρίς περιουσία. Θα μείνουν έτσι μέχρι το τέλος της ανθρωπότητας, μέχρι το τέλος των αιώνων, και μέχρι την Ανάσταση του σώματος από το θάνατο.
Το σώμα και την περιουσία τη δίνει ο Θεός στους ανθρώπους σαν μία μορφή ζυγαριάς, στην οποία η ψυχή κάθε μέρα αποδεικνύει την αξία της.
Με την ελεημοσύνη και με την υπομονή η ψυχή εξαγοράζεται κάθε μέρα και κάθε στιγμή, επειδή με την ελεημοσύνη αφαιρούμε από την περιουσία και με την υπομονή κερδίζουμε τον αγώνα με το σώμα.

Όταν δίνεις στους ανθρώπους, όταν δείχνεις ανοχή, υπομονή, τότε αυτά τα δύο βάρη έχουν οριζόντια θέση στη ζυγαριά και η ψυχή σου γράφεται στο βιβλίο των μεγαλόψυχων και αγίων ανθρώπων. Όταν μιλάμε όχι για ένα άτομο αλλά για ένα ολόκληρο λαό, τότε την περιουσία του λαού την αντιπροσωπεύει το κράτος. Όταν μετράμε το χρόνο ενός λαού, πρώτον εξετάζουμε το κράτος και στη συνέχεια εξετάζουμε έναν, έναν τους πολίτες.

ΣΟΦΙΑΟ δίκαιος Ιώβ είχε μεγάλη περιουσία, όπως κανένας. Ήταν σωματικά υγιής, με ωραία κορμοστασιά και με παρουσιαστικό πού ενέπνεε σ’ όλους σεβασμό αυτό όμως πού είναι πιο σημαντικό στην περίπτωση του Ιώβ είναι πώς ήταν πολύ ευλαβής, και κάθε μέρα έκανε θυσία στο Θεό, για τον εαυτό του, για τα παιδιά του, για τούς επτά γιους του και τις τρεις κόρες του.
Δύο φορές επέτρεψε ο Θεός να δοκιμαστεί η πίστη και η αγάπη του Ιώβ στον Θεό. Πρώτη φορά επέτρεψε ο Θεός στο σατανά να βλάψει μόνο την περιουσία του Ιώβ. Ο σατανάς γρήγορα έδειξε την επιδεξιότητα του να γκρεμίζει και να καταστρέφει.
Η περιουσία του Ιώβ καταστράφηκε, κλάπηκαν τα ζώα του, γκρεμίστηκαν τα σπίτια του, οι γιοί και οι κόρες του σκοτώθηκαν. Μονομιάς ο πλούσιος Ιώβ έμεινε χωρίς την περιουσία του. Ο ευτυχισμένος Ιώβ έμεινε χωρίς τα χαρούμενα παιδιά του.
Η ψυχή του, όμως, δεν βλαστήμησε το Θεό: Ο Κύριος έδωσε… ο Κύριος πήρε, είπε, ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου!
Έμεινε δηλαδή ο δίκαιος Ιώβ πιστός στον Κύριο Του χωρίς καμία περιουσία, με γυμνό αλλά υγιές σώμα. Και ο σατανάς ντροπιάστηκε.
Τότε ο σατανάς ζήτησε από το Θεό, να δοκιμάσει το σώμα του Ιώβ, και ο Θεός επέτρεψε στο σατανά να δοκιμάσει το σώμα του, απαγορεύοντας όμως να αγγίξει την ψυχή του.
Είπε ο Θεός: Τον παραδίδω στα χέρια σου, πρόσεχε όμως την ψυχή του!

Ο σατανάς γέμισε το σώμα του Ιώβ, με σπυριά με πυώδεις πληγές από τα πόδια μέχρι το κεφάλι. Κάθισε τότε ο Ιώβ μέσα στη στάχτη, πήρε ένα κεραμίδι και έξυνε το πύον από τις πληγές του. Μέσα σ’ όλα αυτά τα βάσανα παρέμεινε η ψυχή του Ιώβ καθαρή, υγιής και πιστή στο Θεό. Και πάλι ντροπιάστηκε ο σατανάς και έφυγε στον Αδη, στον τόπο του. Ο Θεός επέστρεψε στον Ιώβ, την υγεία του, την περιουσία, τον ευλόγησε μάλιστα να έχει περισσότερα από πριν. Ο Ιώβ απέκτησε πάλι επτά γιους και τρεις κόρες, έγινε πάλι υγιής σωματικά και χαρούμενος και έζησε για πολλά χρόνια. Πέθανε, όταν ήταν πλέον χορτασμένος από ζωή.

Και ο δικός μας λαός χτυπήθηκε πολλές φορές. Έπληξαν την περιουσία του και το σώμα του. Ο Θεός όμως πρόσεξε την ψυχή του. Η περιουσία του λαού μας, το κράτος, πολλές φορές έπεσε και κατέρρευσε. Μετά από κάθε κρατική καταστροφή ο λαός μας σκοτώνονταν. Ο Θεός όμως φύλαξε τη ψυχή του λαού μας, πού έμεινε πιστός πάλι στο Χριστό. Πραγματικά, όταν ο άνθρωπος μελετήσει την ιστορία του κράτους μας, καταλαβαίνει πόσους πολλούς ανθρώπους σκότωσαν από το λαό μας, πόσο πολλούς ανθρώπους βασάνισαν και αιχμαλώτισαν. Είναι μεγάλο θαύμα του Θεού, ότι στον κόσμο αυτό ακόμη υπάρχει ο λαός μας και ακόμα ακούγεται η γλώσσα μας.

Πώς να εξηγήσουμε αυτό το θαύμα στην ιστορία μας; Μπορεί να εξηγηθεί με τον ίδιο τρόπο πού εξηγείται η ζωή του Ιώβ. Δεν επέτρεψε ο Θεός, αδελφοί μου, δεν επέτρεψε παιδιά μου, να αγγίξει ο σατανάς την ψυχή του λαού μας. Επέτρεψε ο Θεός στον σατανά να χτυπήσει το κράτος, την περιουσία και το σώμα, αλλά του απαγόρευσε να αγγίξει την μεγάλη χριστιανική ψυχή του λαού μας. Και όσο σ’ ένα λαό η ψυχή είναι ζωντανή και δυνατή μέχρι τότε τίποτε δεν χάνεται.

Σοφία η εν Κλεισούρα_St. Sophia the Ascetic of Kleisoura_Св. Софии (Хотокуриди)_kleisoura~0Παρ’ όλο πού κάποια στιγμή φαίνονταν όλα χαμένα, δύο πράγματα δεν χάθηκαν ποτέ: Η εκκλησία και το τραγούδι. Η εκκλησία με την πίστη της και το τραγούδι με την Ιστορία. Αυτό έμεινε και αυτό μας έσωσε. Γι’ αυτό το λόγο, αδελφοί μου, καλό είναι να σεβόμαστε την εκκλησία και καλό είναι να διατηρήσουμε τα τραγούδια μας. Ας δοξάζουμε τον Κύριο μας διά μέσου της εκκλησίας, ας τον δοξάζουμε διά μέσου του τραγουδιού του λαού. Μαζί με την ελπίδα, αυτά τα δύο ήταν τα φτερά μας. Η εκκλησία είναι πιο παλιά από το τραγούδι μας και από την ιστορία μας. Από την εκκλησία, πού είναι σαν πηγή, πήγασε το ποτάμι της ιστορίας μας, και άλλοτε το ποτάμι αυτό ήταν διαυγές και άλλοτε ήταν γεμάτο αίμα. Πάντοτε όμως ήταν βαθύ.

Γι’ αυτό το λόγο ας μαζευτούμε γύρω από την εκκλησία μας όπως τα παιδιά γύρω από τη μάνα. Ο Χριστός είναι ανίκητος και ακαταμάχητος. Δόξα και ευχαριστία στο Θεό Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, εις τούς αιώνας των αιώνων. ‘Αμήν.
Από το βιβλίο «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής», Εκδόσεις ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ.

Αυτός που έχει δυνατή πίστη, έχει επίσης και μεγάλη υπομονή στα βάσανα που περνά. Κύριε, Θεέ του πολυάθλου και υπομονετικού Ιώβ, δίδαξέ μας πώς να ευλογούμε το όνομά Σου στις δοκιμασίες της ζωής μας! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – Οσία Σοφία της Κλεισούρας – Άγιος Ιάκωβος της Ευβοίας
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/05/%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%ad%cf%87%ce%b5%ce%b9-%ce%b4%cf%85%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%ae-%cf%80%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%ad%cf%87%ce%b5%ce%b9-%ce%b5%cf%80%ce%af%cf%83%ce%b7/

Είπε η Παναγία στην Αγία Σοφία της Κλεισούρας, Να λες για την αποστασία… Να κηρύττεις μετάνοια!… Είδα τα δάκρυα της Παναΐας, κάουμε. Κλαίει δια τε μας νύχτα-μέρα, Θεέ μου να μην χαλάσεις τον ντουνιάν.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/06/%ce%b5%ce%af%cf%80%ce%b5-%ce%b7-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9/

Είναι στεναχωρημέντσα η Παναΐα. Η Παναΐα κλαίει κάθνη μέρα. Κλαίει δια τε μας νύχτα-μέρα, Θεέ μου να μην χαλάσεις τον ντουνιάν. Η Παναΐα τα πόδια της είναι ματωμένα να παρακαλεί για τε μας, μετανοήστε… Αγία Σοφία της Κλεισούρας
https://iconandlight.wordpress.com/2022/03/18/%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%bd%ce%b1%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%cf%84%cf%83%ce%b1-%ce%b7-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%90%ce%b1-%ce%b7-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1/

Η εγχείρηση της Παναγίας, του αρχαγγέλου Γαβριήλ και του αγίου Γεωργίου στην οσία Σοφία της Κλεισούρας
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/07/%ce%b7-%ce%b5%ce%b3%cf%87%ce%b5%ce%af%cf%81%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%ad%ce%bb/

Οσία Σοφία Ασκήτρια της Κλεισούρας, ο βίος της από τον ανεψιό της Ισαάκ Σαουλίδη
https://iconandlight.wordpress.com/2016/05/09/%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B1%CF%82-%CE%BF-%CE%B2/

Η υπομονή του Ιωβ στην ζωή των αγίων Ιακώβου, Πορφυρίου, Παϊσίου
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/06/%ce%b7-%cf%85%cf%80%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b9%cf%89%ce%b2-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%ce%af%cf%89%ce%bd-%ce%b9%ce%b1%ce%ba/

«Γεννήθηκα την ίδια μέρα που εόρταζε ο Δίκαιος Ιώβ ο Πολύαθλος…» Και όλη του η ζωή ήταν ένας Γολγοθάς. Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ Ρομανώφ της Ρωσίας
https://iconandlight.wordpress.com/2018/05/06/23097/

Σοφία η εν Κλεισούρα_St. Sophia the Ascetic of Kleisoura_Св. Софии (Хотокуриди)_031Απολυτίκιον  Ήχος β’

Του δικαίου σου Ιώβ την μνήμην, Κύριε, εορτάζοντες, δι’ αυτού σε δυσωπούμεν, σώσον τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον Οσίας Σοφίας της εν Κλεισούρα
Ήχος γ΄. Την ωραιότητα.

Σοφίας γέγονας, μήτερ αοίδημε, Σοφία, σέμνωμα, της Θεομήτορος, εν τη Μονή ασκητικώς τον βίον σου διελθούσα, όθεν και απείληφας των καμάτων σου έπαινον, κατατραυματίσασσα των δαιμόνων τας φάλαγγας, και πρέσβειρα Χριστώ παρεστώσα, μη επιλάθου των πόθω τιμώντων σε.

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Προσευχή χαμευνία πολλαίς στερήσεσι, κακοπαθείαις νηστείαις, και αγρυπνίαις Χριστώ, ευηρέστησας Σοφία παναοίδιμε, σε τω σοφίας αληθούς, αναδείξαντι φανόν, και λύχνον λαμπρών χαρίτων, όθεν ως πρέσβειραν θείαν, Κλεισούρας σέμνωμα τιμώμέν σε.

Απολυτίκιον Αγίου Γεωργίου Τροπαιοφόρου Ήχος δ’

Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ήχος δ’
Έδωκας σημείωσιν

Δίκαιος και άκακος, αληθινός τε και άμεμπτος, και παντός απεχόμενος, Ιώβ κακού πράγματος, εγνωρίσθης μάκαρ, κατηγλαϊσμένος, ταίς αρεταίς ως αληθώς, και ευσεβεία καταλαμπόμενος, διό σε μακαρίζομεν, και την αγίαν σου σήμερον, και σεπτήν εορτάζομεν, γεγηθότες πανήγυριν.

Ήχος πλ. α΄. Χαίροις ασκητικώς.

Χαίροις, Παρθένου θεραπαινίς, η της αυτής οτρύνσει μάνδραν οικήσασα, Κλεισούρας ευπρεπεστάτην, ην πόνων ασκητικών, και σκληραγωγίας Μήτερ έδειξας, κονίστραν περίδοξον, και ην ρείθροις ηγίασας, των σων ιδρώτων, εν εσχάτοις τοις έτεσι, πνευματέμφορε, οσιότητος σκήνωμα, όθεν την θείαν μνήμην σου, τιμώντες γηθόμενοι, αναβοώμεν· σοφία, της αρετής ακροθίνιον, και θεοσοφίας, ακρεμών ημάς σοφίσαι, Χριστόν ικέτευε.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις της Αρδάσσης σεπτός βλαστός, χαίροις Πόντου κρίνον, μυροβόλον και ευανθές, χαίροις της Κλεισούρας, κιννάμωμον Σοφία, η ακραιφνεί ασκήσει, κόσμον ηδύνασα.

Τον θερμόν προστάτην και βοηθόν, τον εν τοις κινδύνοις αντιλήπτορα ταχυνόν, των μαρτύρων κλέος, ειδώλων καθαιρέτην, Γεώργιον το Μέγαν, πάντες τιμήσωμεν.

Τὰ Καλὰ Δεχούμενα τὰ Κακὰ Οὐχί; (6.5.2020) Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου
Η Υπομονή των αγίων Ιώβ του πολυαθλου και Σοφίας της Κλεισούρας


Η μητέρα μου, που η καρδιά της ήταν εκκλησία, αληθινή κατοικία του Κυρίου, δεν σταματά τους ποταμούς των δακρύων, τους στεναγμούς της καρδίας στις ατέλειωτες ώρες των προσευχών της για μένα! Και Συ Κύριε εισάκουσες την δέησή της και δεν περιφρόνησες τα δάκρυά της, με τα οποία πότισε το έδαφος, παντού όπου προσευχόταν. Άγιος Αυγουστίνος για την μητέρα του αγία Μόνικα

Μυροφόρες_Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_μη μου απτου_Icon_of_Noli_me_tangere-Не прикасайся ко МнеAN00453552_001_lΧριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε!». «Ειρήνη υμίν!»

Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ Δʹ τοῦ αὐτοῦ μηνός Μαΐου μνήμη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Πελαγίας τῆς ἀπὸ Ταρσοῦ (287).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Φλωριανοῦ (303) .
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας Μόνικας, μητρός τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου (387)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Νεποτιανοῦ, τοῦ πρεσβυτέρου (395)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἱλαρίου τοῦ θαυματουργοῦ (385)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων ᾿Αντωνίνου, ᾿Αφροδισίου, Βαλεριανοῦ, Λεοντίου, Μακροβίου καί Μίδα ἤ Μίλδα καὶ τῶν σύν αὐτοῖς μαρτυρησάντων ἐν Σκυθοπόλη (4ος αιων)
Ὅσιος Πατὴρ ἡμῶν Νικηφόρος, ὁ ἡγούμενος μονῆς τοῦ Μηδικίου τῆς Τριγλίας, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται (813).
Ὅσιος Νικηφόρος, ὁ ἡσυχάσας ἐν τοῖς ἐρημικωτέροις τοῦ Ἄθω, ὁ συγγράψας τὴν σοφὴν μέθοδον περὶ νοερᾶς προσευχῆς, διδάσκαλος τοῦ θείου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται (1295).
Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἀθανασίου Ἐπισκόπου Κορίνθου, ὅς κεκοίμηται κατὰ τῷ 957 ἐπὶ τῶν βασιλέων Βασιλείου τοῦ Βουλγαροκτόνου καὶ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Κωνσταντίνου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἡ Ἀνάμνησις τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου καὶ φίλου τοῦ Χριστοῦ Λαζάρου καὶ τῆς μυροφόρου Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς, γενομένης ἐπὶ Λέοντος τοῦ φιλοσόφου κατὰ τῷ 890. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτῶν σύναξις ἐν τῇ εὐαγεστάτῃ μονῇ, τῇ παρὰ τοῦ αὐτοῦ βασιλέως ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Λαζάρου συστάσῃ.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἠμῶν Θεοδοσίας, πριγκιπίσσης τοῦ Βλαδιμίρ, μητρός τοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νέφσκϊυ (1244).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἠμῶν ᾿Ισαάκ, Κλήμεντος, Κυρίλλου, Νικήτα καί Νικηφόρου, τῶν ἐκ Ρωσίας (1389)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, σύναξις τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου, τῆς «Παλαιᾶς», ἐν Ρωσίᾳ (1570)
Κοίμηση τοῦ πατρός ἠμῶν Ἐλευθεριου Καψωμένου, εκ Χανίων Κρήτης.

Στίχοι
Εἰς τὴν Μαγδαληνήν.
Σὺ καὶ νεκρὰ ζῇς· εἰ σιγᾷς δὲ τῇ πόλει,
Ἔχει τις ὡς πρὶν ἔκστασίς σε Μαρία.
Εἰς τὴν ἐν Κωνσταντινουπόλει κατάθεσιν τοῦ λειψάνου τῆς αὐτῆς Ἁγίας μυροφόρου Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς.
Φάσκει, «ῥαβουνί», Μαρία Χριστῷ πάλιν.
Λέγει, τί; Χριστός, «θάψαν ἄστυ με σκέπε».

Στίχοι εἰς τὴν Μόνικαν
Διπλῶς γεννήσασα υἱὸν Αὐγουστῖνον,
σύγχαιρε τούτῳ, Μόνικα, Παραδείσῳ.

Στίχοι εἰς τὸν Nικηφόρον
Σοὶ χάριν ἴσμεν ὦ πάτερ Νικηφόρε,
Τέχνης προσευχῆς, ἣν ἀφῆκας τῷ βίῳ.

Μαρία Μαγδαληνή-Мария Магдалина Svjataja_ravnoapostolnaja_Marija_Magdalina(8) Κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτή, σύμφωνα μὲ τὰ ὑπομνήματα τῶν Συναξαριστῶν, Ἑορτολογίων καὶ Τυπικῶν, ἄγονται δύο περιστατικά: ἡ ἀνάμνηση τῆς ἀνακομιδῆς τῶν τιμίων λειψάνων τοῦ Ἁγίου καὶ Δικαίου Λαζάρου καὶ τὰ ἐγκαίνια τοῦ αὐτοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Λαζάρου. Στὰ διάφορα ὑπομνήματα γίνεται μνεία καὶ στὴν ἀνάμνηση τῆς ἀνακομιδῆς τῶν ἱερῶν λειψάνων τῆς Ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς.
Τὰ ἱερὰ λείψανα τῆς Ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς μετέφερε στὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ τὴν Ἔφεσο ὁ βασιλέας Λέων ὁ Σοφὸς (886 – 912 μ.Χ.) καὶ τὰ ἀποθησαύρισε στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Λαζάρου, σὲ ἀργυρὴ θήκη…
Ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Λαζάρου στὴν Κωνσταντινούπολη, κτίσθηκε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 900 – 912 μ.Χ., στὴν τοποθεσία «Τόποι», μὲ δαπάνες τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντος. Τὰ ἐγκαίνιά του ἔγιναν στὶς 4 Μαΐου τοῦ 912 μ.Χ., λίγες ἡμέρες πρὸ τοῦ θανάτου τοῦ αὐτοκράτορος Λέοντος († 11 Μαΐου 912). Ὡς ἡγούμενος τῆς μονῆς τοῦ Ἁγίου Λαζάρου ἀναφέρεται, ἐπὶ Λέοντος, ὁ Εὐθύμιος, ὁ ὁποῖος ἦταν ἄνθρωπος ἀρετῆς καὶ ἁγιότητος.

***

Αγία Μόνικα, η μητέρα του αγίου Αυγουστίνου

Υπόδειγμα συζύγου και χριστιανής μητέρας, η αγία Μόνικα γεννήθηκε στους κόλπους μιας θεοσεβούς οικογένειας της ρωμαϊκής Βόρειας Αφρικής. Παντρεύτηκε έναν αγαθοεργό, αλλά αψίθυμο εθνικό, τον οποίο χάρις στην υπομονή και γλυκύτητά της κατόρθωσε να φέρει στον δρόμο του Θεού στο τέλος της ζωής του. Μένοντας χήρα, δεν θέλησε να συνάψει δεύτερο γάμο, με σκοπό να αφιερώσει την ζωή της στην ευσέβεια και στην μόρφωση του γιου της Αυγουστίνου [15 Ιουν]. Παρακολούθησε με καρτερικότητα, κλάματα και προσευχές τις παρεκτροπές του νέου που κατέληξε να πέσει στην μανιχαϊκή αίρεση. Όταν το έμαθε, έκλαψε για τον θάνατο της ψυχής του περισσότερο απ’ ό,τι αν είχε παύσει ο ίδιος να ζει, αλλά ο Θεός την παρηγόρησε σε ένα όνειρο και την διαβεβαίωσε για την μελλοντική μεταστροφή του γιου της.
Όταν ζήτησε από έναν επίσκοπο εμβριθή στις ιερές Γραφές να πείσει τον Αυγουστίνο με λογικά επιχειρήματα, εκείνος, προτιμώντας να αφήσει τον βασανιζόμενο νέο να βρει μόνος του την αλήθεια, απάντησε στην Μόνικα: «Πηγαίνετε. Είναι αδύνατο ο γιος τόσων δακρύων να χαθεί!» Ο Αυγουστίνος, ωστόσο, βυθιζόταν ολοένα περισσότερο στον άτακτο βίο, και έχοντας πάρει την απόφαση να εγκαταλείψει την Καρχηδόνα και να μεταβεί στην Ρώμη, την πρωτεύουσα της ακολασίας, κατάφερε να ξεγελάσει την μητέρα του που ήθελε να τον ακολουθήσει και επιβιβάστηκε μόνος στο πλοίο.
Όταν άρχισε την σταδιοδρομία του ως ρήτορας στο Μιλάνο, η Μόνικα ήλθε να τον βρει και δέχθηκε με εκστατική αγαλλίαση την είδηση της μεταστροφής του υπό την επίδραση του αγίου Αμβροσίου. Κι όταν τέλος έλαβε το βάπτισμα, το Πάσχα του 387, τα δάκρυα της ευσεβούς μητέρας μεταμορφώθηκαν σε δάκρυα χαράς. Λίγο αργότερα, φθάνοντας μαζί στην Όστια με την πρόθεση να επιστρέψουν στην Αφρική, η Μόνικα συζητώντας με τον γιο της για τις επαγγελίες της αιώνιας ζωής, του είπε: «Γιέ μου, τίποτα πια δεν με κρατά στην ζωή αυτή. Τι θα έκανα εδώ και για ποιον λόγο να έμενα; Ο μόνος λόγος που με έκανε να επιθυμώ να παραταθεί για λίγο ακόμη η ζωή μου, ήταν να σε δω χριστιανό πριν πεθάνω. Ο Θεός με εισάκουσε και με το παραπάνω, αφού σε βλέπω τώρα να περιφρονείς τις χαρές αυτής της γης, για να αφιερωθείς στο λειτούργημά σου. Τι δουλειά έχω πια εδώ;»
Πέντε ημέρες αργότερα έπεσε στο κρεβάτι με πυρετό. Έχοντας γύρω της τους δύο γιους της, έδειχνε ήδη ξένη απέναντι στα πράγματα του κόσμου τούτου και τους είπε ότι λίγο ενδιέφερε ο τόπος του ενταφιασμού της, είτε στην πατρίδα της, είτε στην Ιταλία, διότι δεν υπήρχε λόγος να φοβάται ότι δεν θα την αναγνώριζε ο Θεός για να την αναστήσει, όταν θα ερχόταν το τέλος του κόσμου. Τους ζήτησε μόνο να την μνημονεύουν μπροστά στο θυσιαστήριο του Θεού. Εκοιμήθη λίγες ημέρες αργότερα σε ηλικία πενήντα έξι ετών.
(Από το βιβλίο: “Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας”, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Μάϊος. Εκδόσεις Ίνδικτος)

***

Γράφει γιὰ τὴν μητέρα του Μόνικα ὁ ἱερὸς Αὐγουστίνος στὶς «Ἐξομολογήσεις» του:

Μόνικα_Моника Тагастинскаяc709f1b5a67fb4abe2fcd2e726e7e28e - Αντιγραφή (2)«Ἡ μητέρα μου δὲν ἀγαποῦσε τὸ Θεὸ ἀπὸ ὑπακοὴ στοὺς γονεῖς της, μᾶλλον ὑπάκουε σ’ αὐτοὺς ἀπὸ ἀγάπη σ’ Ἐκεῖνον». «Ὁ Θεὸς τὴν εἶχε στολίσει μὲ ἐξωτερική, πιὸ πολὺ ἐσωτερικὴ ὀμορφιά, αὐτὴ πού τῆς ἔδινε τὴ χάρη ζωντανῆς μαρτυρίας τῆς ἀλήθειάς του…»

«Παντρεύτηκε τὸν εἰδωλολάτρη πατέρα μου, ἄνθρωπο ὀξύθυμο μὰ ἀγαθό, τοῦ ἀφοσιώθηκε σὰν στὸ Χριστό… Ἀντιμετώπισε μὲ σεβασμὸ τὴν ἄλλη πίστη του, δὲν ἐπέτρεψε νὰ γίνει τὸ θέμα αὐτὸ ἀφορμὴ φιλονικίας μεταξύ τους… Δὲν ἀντιδροῦσε μὲ λόγια ἢ ἔργα σὲ ὥρα ὀργῆς, ἀλλὰ τὴν κατάλληλη στιγμὴ μὲ ἀγάπη καὶ λεπτότητα ἐξηγοῦσε τὸ λάθος… Δὲν ἔλεγε οὔτε μετέφερε λόγο κακό, δὲν ὑποδαύλιζε διχόνοιες, ὑποβοηθοῦσε τὴ συμφιλίωση, τὴν εἰρήνη… Προσευχόταν νύχτα καὶ μέρα, ἐκκλησιαζόταν τακτικά, τιμοῦσε τοὺς λειτουργούς τῆς Ἐκκλησίας, πρόσεχε τὴν ἐλεημοσύνη… Κέρδισε ἔτσι γρήγορα τὴν ἀγάπη, τὴν τρυφερότητα, τὸ σεβασμὸ τοῦ πατρός μου καὶ τὸν ἴδιο στὴ χριστιανικὴ πίστη»!
«Αὐτὰ συνέβησαν γιατί εἶχε Ἐσένα ἐπιστήθιο φίλο καὶ διδάσκαλο στὸ σχολεῖο τῆς ψυχῆς» «τὸ πρῶτο δῶρο τοῦ Θεοῦ στὴ μητέρα μου, ὁ ἀρραβώνας τῆς δικῆς μου ἐπιστροφῆς, πού ὅμως ἐπρόκειτο νὰ ἀργήσει»!

«Ἡ μητέρα μᾶς ἀνάθρεψε γεννώντας μας μὲ ὠδίνες τοκετοῦ κάθε φορᾶ πού ἔβλεπε νὰ ξεμακραίνουμε ἀπὸ Σένα…»,
«Ἀπὸ τὴν τρυφερὴ ἡλικία εἶχα ἀκούσματα γιὰ τὴν αἰώνια ζωή. Ἡ μητέρα μὲ σφράγισε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ τὴ στιγμὴ ποὺ μ’ ἔβγαλε ἀπ’ τὴν κοιλιά της. Μὲ πότισε τὴν Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ μητρικό της γάλα… Μικρὸ παιδὶ κι ἐγώ, πρὶν Σὲ γνωρίσω, σὲ Σένα εὕρισκα στήριγμα καὶ καταφυγὴ ὅταν μὲ μάλωναν οἱ γονεῖς ἢ οἱ δάσκαλοί μου…Ἀρρώστησα βαριὰ καὶ ζήτησα μὲ λαχτάρα νὰ βαφτιστῶ… Ἡ μητέρα μὲ μύησε στὸ Μυστήριο τῆς λυτρώσεως, μοῦ ἔμαθε τὴν ὁμολογία ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀπαγγείλω… Καλυτέρεψε ὅμως ἡ ὑγεία μου κι ἀνέβαλα τὴ βάφτισή μου. Νικήθηκα ἀπὸ τὴν ἰδέα πῶς θὰ ξαναπέσω στὴν ἁμαρτία… Ἢ μήπως καὶ πῆρα αὐτὴ τὴν ἀπόφαση γιὰ νὰ εἶμαι ἐλεύθερος νὰ τὴν ἀπολαύσω»!

«Ἴσως τὸ ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ δώσει στὴν ἁγνὴ καρδιὰ τῆς μητέρας μου τὴ χαρὰ νὰ κυοφορήσει μακροχρόνια κι ἐπώδυνα τὴ σωτηρία μου»!

Ἀφέθηκα γρήγορα νὰ γίνω ἕρμαιο φοβερῶν παθῶν καὶ ἡδονῶν… «Ἡ μητέρα μου, αὐτὴ ἡ ταπεινὴ δούλη τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἡ καρδιὰ της ἦταν ἐκκλησία, ἀληθινὴ κατοικία τοῦ Κυρίου, ἀγωνιᾶ, τρομάζει μὲ τὸ δρόμο ποῦ πῆρα… Μὲ συμβουλεύει… μὰ δὲ δίνω τὴν παραμικρὴ προσοχή… Θεωρῶ τὶς συμβουλὲς της ἁπλοϊκὲς γυναικεῖες παραινέσεις»!

«Ἡ μητέρα μου ἔχυνε γιὰ ἐμένα περισσότερα δάκρυα ἀπὸ ὅσα χύνουν οἱ μητέρες ἐπάνω στὰ νεκρὰ τέκνα τους. Μὲ τὴν θέρμη τῆς πίστης, ἡ ὁποία τῆς χάριζε ἡ μεγάλη της εὐσέβεια, μὲ ἔβλεπε ἠθικῶς νεκρό. Καὶ Σὺ Κύριε εἰσάκουσες τὴν δέησή της καὶ δὲν περιφρόνησες τὰ δάκρυά της, μὲ τὰ ὁποῖα πότισε τὸ ἔδαφος, παντοῦ ὅπου προσευχόταν. Οἱ πόνοι της νὰ μὲ ἀναγεννήσει διὰ τοῦ Πνεύματος ἦταν σκληρότεροι ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ὁποίου ὑπέφερε νὰ μὲ γεννήσει διὰ τῆς σαρκός». Αὑτή τὴν ξανάφερε κοντά μου καὶ μὲ μήνυμα θεϊκό, παράθυρο ἐλπίδας»!
Παράθυρο ἐλπίδας ἀπὸ ἕνα ὄνειρο, ὅπου νεανίας γοητευτικός, παρότι τὴν ἔβλεπε σὲ τόση θλίψη, χαμογελοῦσε καὶ τῆς ἔλεγε: «Ἠρέμησε, κοίταξε καὶ δές, ὅπου στέκεσαι ἐσύ, στέκεται καὶ ὁ γιὸς σου»! Καὶ κοίταξε καὶ βεβαιώθηκε, ἦταν ἀλήθεια. «Καὶ εἶχε τὴ δύναμη νὰ ζεῖ τὸ ὄνειρο σὰν τὴ χαρὰ τῆς δικῆς μου ἐπιστροφῆς, ποῦ θὰ ἀργοῦσε πολὺ ἀκόμα! Γιατί στὰ ἐννιὰ χρόνια πού ἀκολούθησαν κυλίστηκα σὲ βόρβορου βάραθρα, βυθίστηκα σὲ ἄβυσσο ψεύδους. Πάλευα βέβαια νὰ βγῶ, ἀλλὰ βουλίαζα πιὸ βαθιὰ ἀκόμα»! Τὸ εὐτύχημα ὅμως εἶναι, «ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἡ εὐσεβὴς καὶ ἐγκρατὴς χήρα μητέρα μου τρέφεται μὲ τὴν ἐλπίδα τοῦ ὀνείρου της! “Ὅτι δὲν σταματᾶ τοὺς ποταμοὺς τῶν δακρύων, τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας στὶς ἀτέλειωτες ὧρες τῶν προσευχῶν της γιὰ μένα»!

Ὁ σοφὸς Ἐπίσκοπος τῆς Καρθαγενης, δὲ δεχόταν νὰ τοῦ μιλήσει παρὰ τὶς θερμὲς παρακλήσεις τῆς μητέρας του. «Εἶναι ἰσχυρογνώμων, ἐγωιστής, πνεύμα ἀντιλογίας, παθιασμένος αἰρετικός. Ἀσ’ τον ἐλεύθερο, τῆς εἴχε πεῖ, ἀλλά μή σταματήσεις τίς προσευχες σου, κάποτε θά καταλαβει»! Ἐκείνη ἐπέμενε νὰ παρακαλεῖ καὶ αὐτὸς τῆς εἶπε: «Πήγαινε στην εἰρήνη τοῦ Θεοῦ. Καί πίστεψε αὐτό πού θα σοῦ πῶ, ὁ Θεός δέν θά ἀφήσει νά χαθεί ἕνα παιδί τόσων δακρύων»!

Τὴν νύχτα τοῦ Πάσχα στὶς 25 Ἀπριλίου τοῦ 387 μ.Χ., ὁ Αὐγουστίνος βαπτίσθηκε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀμβρόσιο, Ἐπίσκοπο Μεδιολάνων καὶ ἡ Ἁγία ἦταν παροῦσα στὴν βάπτιση τοῦ υἱοῦ της.
Καὶ ἡ μητέρα εὐχαριστοῦσε τὸ Θεό: «Μοῦ ἔδωσε ὅ,τι τοῦ ζητήσαμε τό παραπάνω»! «Ὥρα νά φύγω πιά ἀπό αὐτόν ἐδώ τόν κόσμο».

Προσευχή_PRAYER- Моление-3-sf-proorocita-ana-mama-sf-prooroc-samuel-sec-ix-i-hr-2-1Η αγάπη της μάνας ενεργεί και από τον παράδεισο
π. Δημητρίου Ντούντκο

 Μου το διηγήθηκε μια γυναίκα με πανεπιστημιακή μόρφωση:  Στις δώδεκα τα μεσάνυχτα, χτύπησαν την πόρτα στην Εκκλησία. Ήταν μια γριούλα. Και ζητούσε παπά, να πάει να κοινωνήσει έναν άρρωστο.
Ο παπάς ετοιμάστηκε και βγήκε αμέσως μαζί της. Πλησιάζουν σε ένα φτωχό σπιτάκι, τύπου παράγκας. Η γριούλα ανοίγει την πόρτα και μπάζει τον ιερέα σε ένα δωμάτιο.
Και να ξαφνικά ο παπάς ευρίσκεται εκεί μόνος με τον άρρωστο.
Ο άρρωστος του δείχνει με χειρονομίες την πόρτα και σκούζει.
– Φύγε από εδώ! Ποιος σε κάλεσε; Εγώ είμαι άθεος. Και άθεος θα πεθάνω.
Ο παπάς τα έχασε.
– Μα δεν ήλθα από μόνος μου! Με κάλεσε η γριά!
– Ποια γριά; Εγώ δεν ξέρω καμιά γριά!
Ο παπάς, καθώς στέκει απέναντί του, βλέπει επάνω από το κεφάλι του αρρώστου, μια φωτογραφία με την γυναίκα πού τον κάλεσε.
Του λέει, ενώ του δείχνει το πορτραίτο.
– Να αυτή!
– Ποια αυτή, ξέρεις, τί λες, παπά; Αυτή είναι η μάνα μου. Και έχει πεθάνει χρόνια τώρα!
Για μια στιγμή πάγωσαν και οι δύο. Αισθάνθηκαν δέος. Ο άρρωστος άρχισε να κλαίει. Και αφού έκλαψε, ζήτησε να εξομολογηθεί. Και μετά, κοινώνησε.
Η μητέρα του είχε φροντίσει από τον ουρανό, να του δείξει τον δρόμο της σωτηρίας.
Από το βιβλίο του Δημητρίου Ντούτκο, ιερέως, (Dudko Demetrius Fr.), Στὸ σταυροδρόμι – Χριστός, Μόσχα 1994

***

Οι προσευχές της μητέρας ενός στρατιώτη
κατά τον πόλεμο στο Αφγανιστάν

Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва__a-_ewskpi3wΟι συμμαθητές Βίκτορ και Πέτρος μαζί κατατάχθηκαν στον στρατό. Η μητέρα του Πέτρου ήταν πιστή, και συχνά προσευχόταν στο ναό. Έπεισε τον γιο της να έρθει μαζί της στην εκκλησία και ζήτησε από τον ιερέα να τον ευλογήσει για την στρατιωτική του θητεία.
Ο Πέτρος αγαπούσε τη μητέρα του και δεν ήθελε να την ανησυχεί. Πήγε λοιπόν στον ναό και πήρε την ευλογία. Η καρδιά της μητέρας γαλήνεψε και του παιδιού επίσης.

Ο Βίκτωρ και ο Πέτρος είχαν την ευκαιρία να υπηρετήσουν στο Αφγανιστάν. Στρατοπέδευσαν στήνοντας τις σκηνές από μουσαμά στην έρημο των βουνών του Αφγανιστάν.
Η Πέτρος τοποθετήθηκε μάγειρας. Μόλις πλησίασε στην κουζίνα, παρατήρησε μια φωλιά φιδιών με μικρά φίδια. Ο Πέτρος άρχισε καθημερινά να ταΐζει τα φιδάκια με αποφάγια των στρατιωτών.
Μερικές φορές έβλεπε από μακριά και τη μαμά-κόμπρα. Το φίδι κοιτούσε από απόσταση και ο στρατιώτης συνήθισε σε αυτή τη κατάσταση.

Ένα βράδυ ο Πέτρος, ως συνήθως, έβγαλε τα αποφάγια και ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά του η μαμά -κόμπρα σε μια απειλητική στάση.
Γνωρίζοντας ότι σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αδύνατο να κάνει απότομες κινήσεις, ο Πέτρος άρχισε αργά να απομακρύνεται αλλά το φίδι αμέσως αντέδρασε στην κίνηση του – και πάλι η απόσταση παρέμεινε η ίδια.
Ο στρατιώτης έπρεπε να υποχωρήσει. Αλλά μετά από κάθε βήμα το φίδι τον πλησίασε ξανά και πάγωνε σε μια απειλητική στάση. Εάν δεν απομακρυνόταν θα κινδύνευε και έτσι αναγκαζόταν να κάνει ένα ακόμα βήμα πίσω.
Αυτό διήρκεσε αρκετές ώρες.
Το φίδι τον ανάγκασε να κινηθεί σε μεγάλη απόσταση από το στρατόπεδο.
Η κόμπρα δεν τον άφηνε, αλλά δεν του επιτιθόταν κιόλας.
Αφού τον οδήγησε αρκετά μακριά, το φίδι σταμάτησε. Αλλά όταν ο Πέτρος έκανε ένα βήμα προς το στρατόπεδο, έπαιρνε μια στάση μάχης.

Σε μια τέτοια τρομερή ένταση ο Πέτρος πέρασε όλη τη νύχτα. Όταν άρχισε να ξημερώνει, το φίδι ξαφνικά άρχισε να σέρνεται μακριά.

Λίγο τον κρατούσαν τα πόδια του, ο Πέτρος πήγε στη σκηνή, σκοπεύοντας να πει για το τι είχε συμβεί.
Μία τρομερή εικόνα εμφανίστηκε στα μάτια του: τα νεκρά σώματα των στρατιωτών. Σε έναν από τους νεκρούς αναγνώρισε τον Βίκτορα. Την νύχτα οι Ταλιμπαν τους είχαν επιτεθεί.
Μπόρις Γκάναγκο

***

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
Η μητέρα στην προσευχή της για το παιδί πρέπει να λιώνει σαν τη λαμπάδα.

Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва__21%ce%b9%ce%b4Άκου να σου πω: να προσεύχεσαι και μετά να μιλάεις.
Έτσι να κάνεις στα παιδιά σου, άμα διαρκώς τους δίδεις συμβουλές, θα γίνεις βαρετή κι όταν μεγαλώσουν, θα αισθάνονται ένα είδος καταπιέσεως.
Να προτιμάς, λοιπόν, την προσευχή. Να τους μιλάεις με την προσευχή. Να τα λέεις στον Θεό κι ο Θεός θα τα λέει μέσα τους. Δηλαδή, δεν πρέπει να συμβουλεύεις τα παιδιά σου έτσι, με φωνή που να την ακούνε τ’ αυτιά τους.
Μπορείς να το κάνεις κι αυτό, αλλά προπάντων πρέπει να μιλάεις για τα παιδιά σου στον Θεό. Να λέεις: ‘’Κύριε Ιησού Χριστέ, φώτισε τα παιδάκια μου. Εγώ σ’ Εσένανε τα αναθέτω. Εσύ μου τα έδωσες, μα κι εγώ είμαι αδύναμη, δεν μπορώ να τα κατατοπίσω· γι’ αυτό, Σε παρακαλώ, φώτισέ τα’’.
Κι ο Θεός θα τους μιλάει και θα λένε: ‘’Ωχ, δεν έπρεπε να στενοχωρήσω τη μαμά μ’ αυτό που έκανα!’’. Κι αυτό θα βγαίνει από μέσα τους με την Χάρη του Θεού».

«Ένας τρόπος υπάρχει για να μην έχουμε προβλήματα με τα παιδιά. Η αγιότητα. Γίνετε άγιοι και δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα με τα παιδιά σας». Αυτά που θέλεις να τους πεις, να τα λες με την προσευχή σου. Τα παιδιά δεν ακούν από τα αυτιά, αλλά μόνον όταν έρχεται η Θεία Χάρις που τα φωτίζει, ακούν αυτά που θέλουν να τους πούμε. Όταν θέλεις να πεις κάτι στα παιδιά σου, πες το στην Παναγία κι αυτή θα ενεργήσει. Η προσευχή σου αυτή θα γίνει σαν το πνευματικό χάδι που αγκαλιάζει τα παιδιά κι αυτό τα έλκει. Εμείς, βλέπεις κάνουμε μερικές φορές να τα χαϊδέψουμε κι αυτά αντιδρούν. Σ’ αυτό όμως, το πνευματικό χάδι, δεν αντιδρούν ποτέ»

Όταν η ηλικία είναι μικρή, τότε και η ψυχή είναι μαλακή και τρυφερή. Εάν σε αυτήν την τρυφερή ψυχή εντυπωθούν καλές και άγιες συνήθειες, καμμιά δύναμη δεν θα μπορέση μετά να τις εξαλείψη.
Κανείς δεν είναι εκ φύσεως κακός. Παίζει πολύ μεγάλο ρόλο τι πρότυπα, τι παραδείγματα δίνεις στις μικρές ηλικίες. Εάν ξεκινήσης με καλά βιώματα από μικρός, τότε είναι πολύ εύκολο να γίνης καλός. Μεγαλώνοντας δεν χρειάζεται κόπος, το έχεις μέσα σου το καλό, το ζεις.

***

Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва_95ffb4a9d1e2Κάποτε αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα του παιδιού μίας γνωστής στο Γέροντα και σε μένα μητέρας, η οποία μου ζήτησε να τον ρωτήσω σχετικά, μου είπε:«Το παιδί έχει ένα εσωτερικό πρόβλημα και γι’ αυτό συμπεριφέρεται έτσι.
Το παιδί είναι καλό, δεν το θέλει αυτό που κάνει, αλλά αναγκάζεται, είναι δεμένο από κάτι. Δε διορθώνεται με τη λογική, δε μπορείς να το πείσεις με συμβουλές, ούτε να το αναγκάσεις με απειλές. Αυτό θα κάνει τα αντίθετα.
Μπορεί να γίνει χειρότερα, μπορεί να μείνει έτσι, μπορεί και να απαλλαγεί από αυτό. Για να απαλλαγεί, πρέπει να εξαγιασθεί η μητέρα του. Για να ελευθερωθεί, θέλει κοντά του έναν άγιο άνθρωπο, με πολλή αγάπη, που δε θα του κάνει διδασκαλία, ούτε θα το φοβερίζει, αλλά θα ζει με αγιότητα, και το παιδί, που θα τον βλέπει , θα ζηλέψει και θα τον μιμηθεί.

Προ πάντων το παιδί θέλει κοντά του έναν άνθρωπο πολλής και θερμής προσευχής. Η προσευχή κάνει θαύματα. Δεν πρέπει η μητέρα να αρκείται στο αισθητό χάδι στο παιδί της, αλλά να ασκείται στο πνευματικό χάδι της προσευχής.
Όταν πάει να το χαϊδέψει χωρίς προσευχή, το παιδί κάνει έτσι ( απλώνει βίαια τα χέρια και απωθεί τη μητέρα). Όταν όμως χωρίς να το χαϊδέψει, κάνει μυστικά για το παιδί της θερμή προσευχή, τότε αυτό αισθάνεται στην ψυχή του ένα ανεξήγητο, για κείνο, πνευματικό χάδι, που το ελκύει προς τη μητέρα του.
Η μητέρα στην προσευχή της για το παιδί πρέπει να λιώνει σαν τη λαμπάδα. Να προσεύχεται σιωπηλά και με τα χέρια ψηλά προς το Χριστό , ν’ αγκαλιάζει μυστικά το παιδί της.

Υπάρχουν σπίτια όπου η λαμπάδα καίει συνεχώς κι έντονα, ακούγονται συνεχώς λόγια αγάπης για τον Χριστό… Ένα τέτοιο σπίτι είναι κατώφλι στα Ουράνια. Οι γονείς πρέπει να διδάξουν τα παιδιά τους με το παράδειγμα τής ζωής τους. Άγιοι Ζαβουλών και Σωσσάνα γονείς της αγίας Νίνας, ισαποστόλου της Γεωργίας
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/20/%cf%85%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%83%cf%80%ce%af%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b7-%ce%bb%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%ac%ce%b4%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%af%ce%b5%ce%b9-%cf%83/

Το ουσιωδέστερο έργο της γυναίκας, το σπουδαιότερο λειτούργημά της, είναι η Μητρότητα. Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2014/09/22/%CF%84%CE%BF-%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CF%89%CE%B4%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF-%CF%8C%CE%BC%CF%89%CF%82-%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1/

Η Μάνα, Το μεγαλύτερο κήρυγμα είναι η ζωή μας.
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/25/%ce%b7-%ce%bc%ce%ac%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf-%ce%ba%ce%ae%cf%81%cf%85%ce%b3%ce%bc%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%b6%cf%89/

Η προσευχή της μάνας δεν συγκρίνεται με τίποτα σε αυτό τον κόσμο. Μας λείπουν οι άγιες μητέρες.. π. Ιουστίνος Parvu
https://iconandlight.wordpress.com/2019/06/24/29251/

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, «η μητέρα μου μου έμαθε να προσεύχομαι, να κάνω μετάνοιες και νηστείες».
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/29/20175/

Παναγία Προσευχη_Божией Матери Икона_Virgin Mary–Byzantine Orthodox Icon_prayer_Молитва_b2%0620_Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Μυροφόρου καὶ Ἰσαποστόλου Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς
Ἦχος α’ Τὸν τάφον σου Σωτὴρ

Χριστῷ τῷ δι’ ἡμᾶς, ἐκ Παρθένου τεχθέντι, Σεμνὴ Μαγδαληνή, ἠκολούθεις Μαρία, αὐτοῦ τὰ δικαιώματα, καὶ τοὺς νόμους φυλάττουσα· ὅθεν σήμερον, τὴν παναγίαν σου μνήμην, ἑορτάζοντες, ἀνευφημοῦμέν σε πίστει, καὶ πόθῳ γεραίρομεν.

Ἀπολυτίκιον. Ἁγία Πελαγία Ἦχος γ’. Θείας πίστεως

Θείας πίστεως, τῇ ἐπιγνώσει, ζόφον ἔλιπες, τῆς ἀγνωσίας, Πελαγία Χριστοῦ, καλλιπάρθενε· οὗ τὴν ἀείζωον δρόσον πλουτήσασα, διὰ πυρὸς τὸν ἀγῶνα ἐτέλεσας. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῶν δακρύων τοῖς ῥείθροις ἐν Χριστῷ ἀνεγέννησας, ὃν τὸ πρώην Μόνικα φύσει, Αὐγουστῖνον ἀπέτεκες, ὁ πλοῦτος γὰρ τῆς Χάριτος Χριστοῦ, ἐδείχθη ὑπερμέτρως ἐν αὐτῷ, καὶ ἀνύψωσεν εἰς θρόνον ἐπισκοπῆς, Ἱππῶνος ᾗ διέπρεψε· δόξα τῷ φιλανθρώπῳ Ἰησοῦ, ὅτι σωθῆναι ἅπαντας, θέλει σφοδρῶς ἁμαρτωλούς, δι’ οὓς σάρκα προσείληφε.

Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.

ν μητρικῇ σου κοιλίᾳ υἱὸν ἐβάστασας, Μόνικα Αὐγουστῖνον, αὖθις ὄμβροις δακρύων, καὶ θείαις προσευχαῖς σου πρὸς τὸν Θεόν, ἀληθείᾳ ἐγέννησας, καὶ ἐδωρήσω Ἱππῶνι χριστοπρεπῆ, ποιμενάρχην καὶ διδάσκαλον.

Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ Ξύλου.

σπειρας ἐν δάκρυσι πολλοῖς, Μόνικα υἱοῦ σωτηρίαν, ἀποστατήσαντος, καὶ ἐπανεγέννησας, τοῦτον εὐχαῖς μητρικαῖς, ἐνδυθεὶς γὰρ βαπτίσματος, τὴν σώζουσαν χάριν, Ἐκκλησίας δέδεικται, ἀρχιερεὺς θαυμαστός, δείξας ὅτι οἶδεν ἡ Χάρις, κρίμασι γεννᾶν ὑπερλόγοις, ἐκ τῶν λίθων τέκνα θεοτίμητα.

Δοξαστικὸν Ἦχος πλ. β’
Ἀνατολίου

Πρώτη κατιδοῦσα τὴν θείαν Ἀνάστασιν, Μαρία ἡ Μαγδαληνή, τοῦ πρώτου τῶν ἀγαθῶν αἰτίου, τοῦ τὴν ἡμετέραν εὐσπλάγχνως φύσιν θεώσαντος, πρώτη καὶ εὐαγγελίστρια ἐδείχθης, βοῶσα τοῖς Ἀποστόλοις· Τὴν ἀθυμίαν ἀποθέμενοι, τὴν εὐθυμίαν ἀναλάβετε, καὶ δεῦτε κατοπτεύσατε Χριστὸν ἐξαναστάντα, καὶ κόσμῳ παρέχοντα τὸ μέγα ἔλεος.

ᾨδὴ ζ΄. Παῖδες Ἑβραίων.

δε μητέρων φιλοστόργων, μῆτερ Μόνικα κλαυθμὸν ἀπελπισίας, βλεπουσῶν εἰς ὁδούς, τὰς ψυχοφθόρους τέκνα, καὶ σὺν τῷ Αὐγουστίνῳ σου, δότε ταύταις τὴν ἐλπίδα.

ᾨδὴ θ΄. Ἐξέστη ἐπὶ τούτῳ.

θλῖψις καὶ τὸ ἄλγος τὸ μητρικόν, εἰς χαρὰν μετεβλήθησαν Μόνικα, ὅτι ἰδού, σπείρασα ἐν δάκρυσι προσευχάς, νῦν ἔχεις Αὐγουστῖνόν σου, σύνοικον Ἁγίων Ἱεραρχῶν, καὶ θείων Διδασκάλων, ἐκτρέφοντα πλουσίως, τὴν Ἐκκλησίαν τοῖς συγγράμμασι.

ραία ἀνθοδέσμη μυρεψική, ἐκ δακρύων ἁγίων συντέθειται, καὶ τοὺς πιστούς, κατευωδιάζει χαρμονικῶς, Μόνικα ἡ πολύαθλος, ἅμα Αὐγουστίνῳ γλυκεῖ υἱῷ, διδάσκουσα τοὺς πάντας, καρποὺς εὐχῆς ἐμπόνου, καὶ μετανοίας ὕψος ἄπειρον.

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.


Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί οι άνθρωποι μάχονται για τη γη… Προσευχές στην Λίμνη, ποίημα 39, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_beliandjeoΧριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε!». «Ειρήνη υμίν!»

Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ Γʹ τοῦ αὐτοῦ μηνός μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Τιμοθέου ἀναγνώστου καὶ Μαύρας τῶν συζύγων εν Παναπέα Αἰγύπτου (283).
Μνήμη τῆς Ἁγίας καὶ ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Ξενίας, τῆς Θαυματουργοῦ τῆς ἐκ Καλαμῶν (318)
Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Οἰκουμενίου, Ἐπισκόπου Τρίκκης τοῦ θαυματουργοῦ (4ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Διοδώρου καὶ Ῥοδοπιανοῦ διακόνου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Πέτρου τοῦ σημειοφόρου (θαυματουργοῦ), Ἐπισκόπου Ἄργους (950).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Μαμάϊ, τοῦ καθολικοῦ, τῆς Γεωργίας (744)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Παμβώ τοῦ καθολικοῦ, τῆς Γεωργίας
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ὁσίων Μιχαὴλ καὶ Ἀρσενίου, ἰδρυτῶν τῆς Γεωργιανῆς Μονῆς ἐν Ὀλύμπῳ τῆς Βιθυνίας (9ος αι).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Θεοδοσίου τοῦ ἐν Σπηλαίῳ Κιεβου, τοῦ Ῥώσσου (1074).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Παύλου ἐκ Βίλνιους Λιθουανίας (17ος αι).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων τῶν ἐξ Ἀχαίας, Χριστοδούλου καὶ Ἀναστασίας, τελειωθέντων ἐν ἔτει1821.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ὁσίων Ἰουλιανῆς (1393) καὶ Εὐπραξίας (1394) τῆς Μονῆς τῆς Συλλήψεως τῆς Θεοτόκου, ἐν Μόσχᾳ..

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Νικολάου, ἐπισκόπου Ζίτσης καὶ Ἀχρίδου, κοιμηθέντος ἐν Κυρίῳ τῇ 5/18ῃ Μαρτίου 1956 καὶ οὗ τὰ τίμια λείψανα ἀνεκομίσθησαν καὶ ἀπεθησαυρίσθησαν ἐν τῇ γενετείρᾳ αὐτοῦ Λέλιτς τῆς Σερβίας, κατὰ τὴν σήμερον ἡμέρα τοῦ σωτηρίου ἔτους 1991.

Στίχοι
Χρυσοῦς τοῖς λόγοις καὶ πάγχρυσος τοῖς ἔργοις,
Νικόλαε ὤφθης, γόνε πιστῶν Σέρβων.
Τρίτῃ γε Νικολέω ἤχθησαν ὀστᾶ γῇ γενετείρῃ.Ιησούς Χριστός ελκόμενοςεν τω κοσμω_Шествие на Галгофу_Lamentation of Christ_Оплакивание Христа1573«Προσευχές στην Λίμνη»
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Ξέρεις μήπως, παιδί μου
ποίημα 39

Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί κλείνουν τα σύννεφα τότε που τα χωράφια είναι διψασμένα και ανοίγουν τότε που η βροχή δεν χρειάζεται;

Γιατί η φύση σάστισε από το έγκλημα των ανθρώπων και απαρνήθηκε την ευταξία της.

Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί τα χωράφια βγάζουν βαρύ καρπό την άνοιξη και το καλοκαίρι δίνουν άγονο θερισμό;

Γιατί και οι θυγατέρες των ανθρώπων μίσησαν τον καρπό των σπλάγχνων τους και τον σκοτώνουν επάνω στην ανθοφορία…

Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί οι πηγές στερεύουν και οι καρποί της γης δεν έχουν πια τη γλυκύτητά τους την αλλοτινή;

Από την ανθρώπινη αμαρτία με την οποία η αδυναμία εισχώρησε σ’ ολάκερη τη φύση.

Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί ένας νικηφόρος λαός υπομένει ήττες από τις διχόνοιες και τις έριδές του και τρώει ψωμί πικραμένο από τα δάκρυα και τη μοχθηρία;

Γιατί νίκησε τους αιμοβόρους εχθρούς γύρω του, αλλά δεν νίκησε τους εχθρούς μέσα του…

Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί η μητέρα ταΐζει τα παιδιά της και δεν μπορεί να τα χορτάσει;

Γιατί, όταν τα θηλάζει, δεν τους τραγουδάει το τραγούδι της αγάπης, αλλά το τραγούδι του μίσους για τον γείτονα.

Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί οι άνθρωποι έγιναν άσχημοι και έχασαν των προγόνων τους την ομορφιά;

Γιατί εξοβέλισαν το πρόσωπο του Θεού, που μέσα από την ψυχή πλάθει την ομορφιά του προσώπου, και φόρεσαν το προσωπείο της γης.

Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί αυξήθηκαν οι ασθένειες και οι φοβερές θανατηφόρες επιδημίες;

Γιατί οι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν ότι η υγεία είναι αρπαγή από τη φύση και όχι δώρο του Θεού. Και ο,τιδήποτε αρπάζεις με κόπο, πρέπει με διπλάσιο κόπο να το υπερασπισθής.

Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί οι άνθρωποι μάχονται για τη γη και δεν ντρέπονται που έγιναν ίσοι με τους τυφλοπόντικες;

Γιατί η γη φύτρωσε μέσα στις καρδιές τους και τα μάτια βλέπουν μόνον αυτό που στην καρδιά μεγαλώνει. Και για τούτο ακόμη, παιδί μου· γιατί η αμαρτία τους κατέστησε ανίσχυρους στον αγώνα για τον ουρανό.

Μην κλαις, παιδί μου· σύντομα θα έλθει ο Κύριος και θα τακτοποιήσει τα πάντα…
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Προσευχές στην Λίμνη, έκδ. Ιερού Κοινοβίου Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, Ορμύλια 2021, σσ. 105-106.Νικόλαος Βελιμίροβιτς_Saint Nikolai Velimirovich_СвНиколай Велимирович_Св владика Николај Охридски_21009_1196029453756109_7023418503489387868_nΜόνο να μετανοήσουν οι άνθρωποι και τότε θα τα λάβουν όλα! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2016/06/09/13369/

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Όλα όσα έχει πει, είναι θησαυρός ουράνιος. Κάθε του λέξη είναι ποίημα για την Αιωνιότητα… κάθε λέξη του είναι ένα μικρό Ευαγγέλιο. Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2020/03/05/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bb%ce%b1%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%bc%ce%af%cf%81%ce%bf%ce%b2%ce%b9%cf%84%cf%82-%cf%8c%ce%bb%ce%b1-%cf%8c%cf%83%ce%b1/

Σε ποιόν ανήκει η γη; Σε κανέναν. Είναι ιδιοκτησία εκείνου στον οποίο ανήκει και όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Άγιου Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/26/%cf%83%ce%b5-%cf%80%ce%bf%ce%b9%cf%8c%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%ae%ce%ba%ce%b5%ce%b9-%ce%b7-%ce%b3%ce%b7-%cf%83%ce%b5-%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bd%ce%b1%ce%bd-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b9/

Ο Χριστός είναι ο Μοναδικός Δάσκαλος. Άγιος Νικόλαος Αχρίδος
https://iconandlight.wordpress.com/2018/02/27/22162/

Τι μπορεί να κάνει άνθρωπος σε άνθρωπο αν ο τα πάντα ορών Κύριος δεν επιτρέψει ή δεν αφήσει; Τίποτα. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2018/02/26/21206/

Μακάριος είναι ο άνθρωπος που υπομένει όλα τα λυπηρά αυτής της ζωής με καρτερία κι ελπίδα στο Θεό. Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/28/23398/

Η ολοκληρωτική μας παράδοση στη βούληση του Θεού αποτελεί την πεμπτουσία όλων των πράξεών μας και των κόπων για την πίστη. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2018/05/19/%CE%B7-%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7/

Ἦχος πλ. αʹ.Τοῦ Πεντηκοσταρίου –

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δʹ. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τιμόθεον σήμερον σὺν τῇ συνάθλῳ πιστοί, συζύγῳ τιμήσωμεν Μαύρᾳ τῇ νύμφῃ Χριστοῦ, τὴν τούτων γεραίροντες, εὔτολμον καρτερίαν. Οὗτοι γὰρ σταυρωθέντες, ἴχνεσι τοῦ σφαγέντος, ἠκολούθησαν πόθῳ, καὶ πάντων τὰς ἁμαρτίας Σταυρῷ προσηλώσαντος.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.

Βάθη τοῦ Πνεύματος, Πάτερ ἠρεύνησας· ὅθεν ἐξέμαθες, ῥήματα ἄῤῥητα, καὶ χρυσοῤῥόας ποταμός, ἐδείχθης τοῖς Ὀρθοδόξοις, Σάββα γὰρ θεόφρονος, τὴν ὁδὸν ἠκολούθησας, τοῦ λαοῦ γενόμενος, ποιμενάρχης χριστόψυχος· διὸ πανευγνωμόνως τὴν μνήμην, Νικόλαε Ἅγιε τιμῶμέν σου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχοςπλ. Δ ́.

ρθοδοξίας ὁ φωστήρ, Ἐκκλησίας τὸστήριγμα καὶ διδάσκαλε, Ἱεραρχῶν ἡ καλλονή, τῶν θεολόγων ὑπέρμαχοςἀπροσμάχητος, Οἰκουμένιε θαυματουργέ, Τρίκκης τὸ καύχημα, κῆρυξ τῆς πίστεως,ἱκέτευε διὰ παντός, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιο. Ἅγιος Πέτρος Ἐπίσκοπος Ἄργους Ἦχος γ’. Θείας πίστεως

Πέτρα ἄρρηκτος, τῆς Ἐκκλησίας, ποιμὴν ἄριστος, πόλεως Ἄργους, ἀνεδείχθης Ἱεράρχα πανεύφημε. Ὡς οὖν πιστὸς οἰκονόμος τῆς χάριτος, παντοίων νόσων ἡμᾶς ἐλευθέρωσον, Πέτρε Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν αἰτούμενος, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων Ταγμάτων.

Βασιλεὺς τῶν ἁπάντων τὸ μέλλον σοῦ προειδώς, τῷ βέλει τῆς ἀγάπης, τῆς αὐτοῦ ἔτρωσέ σε, καλέσας εἰς στρατείαν πνευματικήν, ᾯ ἐπείσθης Νικόλαε, καὶ στρατηγὸς ἀνεδείχθης πνευματικός, θεῖον Σάββαν μιμησάμενος.

Ἦχος γ΄.

ς τὴν πηγὴν δείκνυσιν ὁ ποταμός, καὶ ὁ καρπὸς τὴν ῥίζαν, οὕτω καὶ τὰ ἔργα τῆς χριστοειδοῦς πολιτείας σου, Νικόλαε μακάριε, μαρτυροῦσι τὸ φιλόθεον καὶ φιλάδελφον τῆς ἁγιωτάτης ψυχῆς σου. Πάντα γὰρ ποιῶν πρὸς οἰκοδομὴν τῶν πιστῶν, ἐμιμήθης ἐπακριβῶς τὴν ὁδὸν τῶν ἀρχαίων Πατέρων. Μεθ’ ὧν ἐν οὐρανοῖς εὐφραινόμενος, μνήσθητι ἡμῶν δεομένων τῶν ἀκαταισχύντων πρεσβειῶν σου.

Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.

Λόγου, προφορικοῦ καὶ γραπτοῦ, μύστης ἐδείχθης ἱεράρχα Νικόλαε, δι’ οὗπερ τῆς Ἐκκλησίας, οἰκοδομεῖς τοὺς πιστούς, καὶ Θεῷ συνάπτεις, τούτους ἄριστα. Τοῖς ὅσοι δὲ λείψανα, προσκυνοῦσί σου τίμια, χάριν παρέχεις, καὶ πληροῖς τὰ αἰτήματα, ὡς φιλότεκνος, καὶ ἀγάπης διάκονος. Ὕψωσον οὖν δεόμεθα, τὰς χεῖράς σου Ἅγιε, καὶ τῷ λαῷ σου πλουσίως, τὴν εὐλογίαν κατάφερε, Χριστοῦ Ὃν τοῖς στένροις, μυστικῶς ἔγγραψον πάντων, θείαις πρεσβείαις σου.

Ἦχος πλ. α΄. Χαῖροις ἀσκητικῶν.
Τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου τοῦ Ἡγουμένου.

Χαίροις, ὁ τῆς Ῥωσίας υἱός,* ὁ τῆς Παρθένου καί Κυρίας διάκονος* καί Ταύτης ὁ τιμητής τε,* ὁ τόν ἐν Λαύρᾳ ναόν* κάλλιστον καί μέγαν δομησάμενος,* ἐν ᾧ τάς ἐντεύξεις* μετ’ ἀδελφῶν προσενήνοχας* τῷ σῷ Δεσπότῃ Χριστῶ, Θεοδόσιε,* σύν Ἀντωνίῳ τῷ πατρί διδασκάλῳ τε.* Σπεῦσον, οὖν, ἱερώτατε,* ἡμᾶς περιτείχισον* εὐχαῖς ἁγίαις, ὡς ἔχων* τήν παῤῥησίαν πρός Κύριον·* ἡμᾶς τούς ὑμνοῦντας* τήν σήν ἄσκησιν, ἐξαίρων* πάσης κακώσεως.

Δόξα. Ἦχος δ΄.

Τῆς μυστικῆς αὐτοῦ νύμφης Ἐκκλησίας προνοούμενος ὁ φιλόψυχος Δεςσπότης, ταύτης σε Νικόλαε ἱεράρχην ἀνέδειξε, κεκοσμημένον ἐν πλείστοις χαρίσμασιν, δι’ ὧν περ ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων, ἀποστολικῶς ᾠκοδόμησας, οὐ μόνον τὴν θεοχάριστόν σου ποίμνην, ἀλλὰ τὴν Ἐκκλησίαν σύνολον· ὅθεν μετὰ τὼν πάλαι Ἁγίων Πατέρων συνεστὼς ἐν Παραδείσῳ, μὴ ἐπιλάθου πρεσβεύειν δεόμεθα, ὑπὲρ τῶν πόθῳ τιμώντων σε.