iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Στον εσκοτισμένο μας κόσμο η γνώση εκτιμάται περισσότερο, παρά η αγιότητα! Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ-St. John The Baptist, the Orthodox Monastery, Essex, England-Монастырь святого Иоанна Крестителя (Эс

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

«Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι υμάς». Πολλές φορές επανέλαβα αυτή την προσευχή της Εκκλησίας. Η επί γης αναμάρτητη ζωή μας ανοίγει τις πύλες του Ουρανού. Δεν είναι ο πλούτος των γνώσεων που σώζει τον άνθρωπο. Είναι η αναμάρτητη ζωή που μας προετοιμάζει για τη ζωή με τον Θεό στον μέλλοντα αιώνα. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος μας διδάσκει τις αιώνιες αλήθειες κατά το μέτρο που ζούμε σύμφωνα με τις εντολές: «Αγαπήσεις τον Θεό σου, τον Δημιουργό σου, με όλο το είναι σου και αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ναι, κρατείτε πάντοτε αυτές τις εντολές.

Πώς να περάσουμε μια μέρα χωρίς αμαρτία, δηλαδή αγία; Να το καθημερινό πρόβλημά μας. Πώς να μεταμορφώσουμε το είναι μας, το φρόνημα, τα αισθήματα, τις ίδιες τις φυσικές αντιδράσεις μας, ώστε να μην αμαρτήσουμε ενάντια στον Ουράνιο Πατέρα μας, στον Χριστό, στο Άγιο Πνεύμα, στην ανθρώπινη υπόσταση, στον αδελφό μας και σε κάθε πράγμα σ’ αυτή τη ζωή;

Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό.

***

Συνεπώς, όταν σας αφήσω, παρακαλώ να προφυλάσσεσθε από την παρεκτροπή αυτή των Ακαδημαϊκών διπλωμάτων. Κάποτε συνάντησα εδώ, στον δρόμο της Μονής μας, κάποιον άνθρωπο που μου είπε ότι πήρε τον τίτλο του διδάκτορος της θεολογίας. Και εγώ του απάντησα;

«Ε, λοιπόν; Στον εσκοτισμένο μας κόσμο αυτό εκτιμάται περισσότερο, παρά η αγιότητα!».
Πού όμως μας οδήγησαν αυτές οι σχολές; μας οδήγησαν στο να κατασκευάσουμε κάποια τυποποιημένα όντα, που μιλούν για πράγματα τα οποία ποτέ δεν βίωσαν.

Από πού λοιπόν το σκοτάδι αυτό στην Εκκλησία μας; Από πού αυτά τα σχίσματα;
Σας έχω μιλήσει ήδη πολλές φορές, αλλά το Πνεύμα με ωθεί να το επαναλάβω. Πριν ακόμη φύγω από σας -και το τέλος της ζωής μου είναι βέβαια εγγύς- θα ήθελα να γλιτώσετε από την πλάνη, από την οποία πάσχει ο σύγχρονος κόσμος στο επίπεδο της θεολογίας, ώστε κανένας να μη δημιουργεί λανθασμένες θεωρίες για τον Θεό, που να διαιρούν τον χριστιανικό κόσμο.

Αναλογισθείτε ότι στο Κέντρο της Γενεύης, στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, υπάρχουν περισσότεροι από διακόσιους διδάκτορες θεολογίας με διαφορετικές αντιλήψεις! Από πού αυτό; ο Θεός είναι ένας.
Πώς γίνεται λοιπόν να υπάρχουν ομολογίες που να μισούν και να καταδιώκουν τις άλλες;

Τώρα παρατηρείται διωγμός των Ορθοδόξων σε όλο τον κόσμο. Και πώς προκαλούμε το μίσος αυτό; Εμείς φοβόμαστε «και μύγα να προσβάλουμε». Μας μισούν όμως περισσότερο από ό,τι τους εγκληματίες. Και αυτό δεν είναι καθόλου φαντασία, όπως γνωρίζουμε από την πείρα μας.

Αλλά «ας μη ταράσσεται η καρδιά σας, πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε στον Χριστό»1 και συνεχίστε τη ζωή αυτή. Αυτός είπε: «Όπως μίσησαν εμένα άδικα2, έτσι θα μισήσουν και εσάς για το όνομά μου»3. Συνεπώς, μη χάνετε τη βασική θεωρία: της ζωής χωρίς αμαρτία!
Δεν λαμβάνω μέρος στην οικουμενική κίνηση. Η ιδέα μου όμως ήταν η εξής: να συγκεντρώνεσθε και να εξετάζετε πώς είναι δυνατόν να ζήσουμε χωρίς αμαρτία. Έρχονται διακόσιοι διδάκτορες θεολογίας και ο καθένας λέει τις θεωρίες του, φανερώνοντας έτσι την άγνοια και την αμάθειά του.

1.Βλ. Ιωάν. 14.1
2.Βλ. Ιωάν. 15,25
3.Βλ.Μαρκ. 13,13
(Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): «Οικοδομώντας τον Ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας», τόμος Α, σελ. 309-311, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας)

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_ (†1993)ss2-copysofronie-de-la-essex-icoana1-Gerwn-Swfronios-Saharwf1

Ο άνθρωπος της προσευχής βλέπει με διαφορετικό φως το περιβάλλον του. Με τον καιρό η προσευχή θα εισέλθει στη φύση μας, μέχρις ότου σιγά-σιγά ένας νέος άνθρωπος γεννηθεί από το Θεό. Η αγάπη για το Θεό που αληθινά στέλνει την ευλογία του σ’ εμάς, ελευθερώνει την ψυχή από εξωτερικές πιέσεις. Αναγκαίο είναι να διατηρήσουμε αυτό το σύνδεσμο αγάπης με το Θεό. Δεν θα νοιαστούμε τί θα σκεφθεί ο κόσμος ή πώς θα μας μεταχειρισθεί. Θα παύσουμε να φοβόμαστε ότι θα χάσουμε την εύνοια του. Θα αγαπάμε τους συνανθρώπους μας χωρίς ν’ αναρωτιόμαστε αν αυτοί μας αγαπούν. Ο Χριστός μας έδωσε την εντολή να αγαπάμε τους άλλους, αλλά η αγάπη των άλλων για μας δεν πρέπει ν’ αποτελεί προϋπόθεση για τη σωτηρία μας. Στην πραγματικότητα μπορεί να μη γίνουμε αρεστοί στους άλλους εξαιτίας της ανεξαρτησίας του πνεύματος μας. Είναι σημαντικό για τις μέρες μας να μπορούμε να μην επηρεαζόμαστε από εκείνους με τους οποίους σχετιζόμαστε, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε να χάσουμε και πίστη και προσευχή. Ο κόσμος ας μας κρίνει σαν αναξίους προσοχής, εμπιστοσύνης και σεβασμού. Αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο, αν είμαστε αρεστοί στον Κύριο. Και το αντίθετο, δεν θα μας ωφελήσει σε τίποτα, αν δηλαδή όλος ο κόσμος μας εκτιμά και μας επαινεί, αλλά ο Κύριος μας εγκαταλείψει. Αυτό αποτελεί μέρος της ελευθερίας του Χριστού στους λόγους του «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιωάν. 8,32). Η μόνη μας φροντίδα πρέπει να είναι να ζούμε την οδό του Κυρίου, να γίνουμε μαθητές του και να πάψουμε να είμαστε υπηρέτες της αμαρτίας. «Πας ο ποιών την αμαρτίαν δούλος εστι της αμαρτίας. Ο δε δούλος ου μένει εν τη οικία εις τον αιώνα. Ο υιός μένει εις τον αιώνα. Εάν ουν ο υιός υμάς ελευθερώση όντως ελεύθεροι έσεσθε» (Ιωάν. 8,34-36). Το αποτέλεσμα της προσευχής είναι να μας καταστήσει υιούς Θεού· ως υιοί θα κατοικήσουμε αιώνια στο σπίτι του πατέρα μας. «Πάτερ υμών ο εν τοις ουρανοίς …».

Ώ Άγιο Πνεύμα, παντοδύναμε Θεέ
φιλάνθρωπε Παράκλητε και παντοδύναμε Υπερασπιστή,
Δοτήρα της σοφίας και φως της αποκαλύψεως,
που με την κάθοδο σου έφερες στα πέρατα του κόσμου
τη μοναδική αληθινή γνώση του Θεού.
Έλα μέσα μας, παρότι σε λυπούμε διαρκώς.
Φώτισε μας και αγίασε μας
Και με τη Θεία σου παρηγοριά
Θεράπευσε και δόσε παρηγοριά στις καρδιές μας.

Από το βιβλίο του Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ: Η ζωή του ζωή μου, μετ. Πρωτ. π. Δημήτριος Βακάρος, εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη,1983.

Advertisements


Η δόξα του αδελφού μου είναι και δική μου δόξα. Τι ευλογία να βλέπεις τους συνανθρώπους σου να λάμπουν από Άγιο Πνεύμα. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Ιάκωβος Αδελφόθεος_St James_Adelphotheos-Brother_of the Lord_Св. Ап.Иа́ков брат Господень_James_the_Just_(Menologion_of_Basil_II)

Άγιος Ιάκωβος Αδελφόθεος πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων (; – 62).

Εορτάζει στις 23 Οκτωβρίου.

Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν. (Ιακ. 4,6 )
Ταπεινώθητε ενώπιον του Κυρίου, και υψώσει υμάς. (Ιακ. 4,10 )
Ιδού μακαρίζομεν τους υπομένοντας· την υπομονήν Ιώβ ηκούσατε (Ιακ. 5,11 )
Μακάριος ανήρ ος υπομένει πειρασμόν· ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τον στέφανον της ζωής, ον επηγγείλατο ο Κύριος τοις αγαπώσιν αυτόν. (Ιακ. 1,12 )
Πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον άνωθέν εστι καταβαίνον από του πατρός των φώτων, παρ’ ω ουκ ένι παραλλαγή ή τροπής αποσκίασμα. (Ιακ. 1,17 )

Ο Άγιος Ιάκωβος Αδελφόθεος ονομάζεται Αδελφόθεος επειδή έκανε τον Χριστό συγκληρονόμο στο μερίδιο της πατρικής περιουσίας, ενώ οι άλλοι τρεις αδελφοί του αρνήθηκαν να πράξουν το ίδιο”. (Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Επτά Καθολικαί Επιστολαί, σελ. 2).

Όταν ο δίκαιος Ιωσήφ ήταν κοντά στο θάνατο, χώρισε την περιουσία του στους γιους του, και ήθελε να αφήσει ένα μέρος στον Κύριο Ιησού, το γιο της Υπεραγίας Θεοτόκου, αλλά τα άλλα αδέλφια σε αντίθεση με αυτόν, δεν Τον θεωρούσαν ως αδελφό τους. Ο Ιάκωβος όμως αγαπούσε πολύ τον Ιησού και δήλωσε ότι θα συμπεριλάβει τον Ιησού στο μερίδιό του. Σύμφωνα με την παράδοση, ταξίδεψε στην Αίγυπτο με την Υπεραγία Θεοτόκο και τον Ιωσήφ, όταν ο Ηρώδης προσπάθησε να σκοτώσει τον νεογέννητο Βασιλιά. Από την παιδική ήδη ηλικία, ο Ιάκωβος έζησε με την πιο αυστηρή άσκηση, μιμούμενος τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Μετά την Ανάληψη του Κυρίου, οι Απόστολοι ομοφώνως εξέλεξαν τον δίκαιο Ιάκωβο πρώτο επίσκοπο Ιεροσολύμων. Τέλειος σε όλες τις αρετές της πράξεως και της θεωρίας, ο Ιάκωβος ενδεδυμένος ύφασμα λινό, εισερχόταν κάθε μέρα μόνος στον Ναό για να τελέσει τα άγια Μυστήρια, και επί ώρες στεκόταν γονυπετής πρεσβεύοντας υπέρ του λαού και της σωτηρίας του κόσμου, σε βαθμό που τα γόνατά του έγιναν σκληρά σαν της καμήλας. Ο άγιος Ιάκωβος συνέγραψε την πρώτη θεία Λειτουργία, η οποία είναι κατανυκτική και διασώζει τον τρόπο λατρείας των Χριστιανών των Αποστολικών χρόνων.

***

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Ιάκωβος Αδελφόθεος_St James_Adelphotheos-Brother_of the Lord_Св. Ап.Иа́ков брат Господень_James_the_Just_23Ένας κυνηγός, αγαπούσε πολύ να περιφέρεται στα δάση και τους κάμπους για κυνήγι. Κάποια ημέρα, κυνηγώντας για πολλή ώρα, ανέβαινε σ’ ένα ψηλό βουνό κι επειδή κουράστηκε, κάθισε σε μια μεγάλη πέτρα. Βλέποντας ένα σμήνος από πουλιά να πετά από την μία κορυφή στην άλλη, σκέφτηκε: «Γιατί ο Θεός δεν έβαλε φτερά στον άνθρωπο, για να μπορεί να πετάει;».

Εκείνη την ώρα, από τον ίδιο τόπο περνούσε ένας ταπεινός ερημίτης και γνωρίζοντας τις σκέψεις του κυνηγού, του είπε: «Συλλογίζεσαι, γιατί ο Θεός δεν σου έδωσε φτερά. Αλλά, αν σου δώσει φτερά, πάλι δεν θα είσαι ευχαριστημένος και θα πεις: ‘‘Τα φτερά μου, είναι αδύνατα. Και μ’ αυτά δεν μπορώ να πετάξω ως τον ουρανό για να δω τί υπάρχει εκεί!’’. Και αν σου δοθούν τέτοια δυνατά φτερά, που να μπορέσεις να ανεβείς ως τον ουρανό, και τότε θα είσαι ανικανοποίητος και θα πεις: ‘‘Δεν καταλαβαίνω τί γίνεται εδώ!’’. Και αν σου δοθεί να καταλάβεις, τότε, και πάλι δεν θα είσαι ευχαριστημένος, και θα πεις: ‘‘Γιατί εγώ δεν είμαι άγγελος;’’. Και αν γίνεις άγγελος, τότε, και πάλι θα είσαι δυσαρεστημένος, και θα πεις: ‘‘Γιατί δεν είμαι Χερουβείμ;’’. Και αν γίνεις Χερουβείμ, τότε, θα πεις: ‘‘Γιατί ο Θεός δεν μ’ αφήνει να κυβερνώ τον ουρανό;’’. Και αν σου δοθεί να κυβερνάς τον ουρανό, ακόμη και τότε δεν θα ευχαριστηθείς και, σαν κάποιον άλλον, θα ζητήσεις ‘‘περισσότερα’’. Γι’ αυτό, πάντα να ταπεινώνεσαι και, έτσι, θα είσαι ικανοποιημένος με ό,τι σου δίνεται στην ζωή και τότε θα ζεις με τον Θεό».

Ο κυνηγός είδε ότι ο ερημίτης είπε την αλήθεια και ευχαρίστησε τον Θεό, επειδή του έστειλε τον μοναχό, για να τον συνετίσει και να τον διδάξει την οδό της ταπεινώσεως…

Για να σωθείς, είναι ανάγκη να ταπεινωθείς. Γιατί τον υπερήφανο, και με τη βία να τον βάλεις στον παράδεισο, κι εκεί δεν θα βρεί ανάπαυση. Κι εκεί δεν θα είναι ικανοποιημένος και θα λέει: “Γιατί δεν είμαι εγώ στην πρώτη θέση;”. Αντίθετα, η ταπεινή ψυχή είναι γεμάτη αγάπη και δεν επιδιώκει πρωτεία, αλλά επιθυμεί για όλους το καλό και ευχαριστιέται με όλα.

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): «Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης», α΄ μέρος, κεφ. στ΄ («Τα είδη της φαντασίας και ο αγώνας εναντίον της»), σελ. 210–211, 10η έκδοση, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 2003.

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Ο πιο τρομερός εχθρός μας είναι η υπερηφάνεια. Η δύναμη της είναι τεράστια. Η υπερηφάνεια υπονομεύει κάθε φιλοδοξία μας, καταστρέφει κάθε προσπάθεια μας. Πολλοί από μας πέφτουμε στις παγίδες της. Ο υπερήφανος θέλει να κυριαρχεί, να επιβάλλει τη θέληση του στους άλλους, κι έτσι παρουσιάζεται η σύγκρουση ανάμεσα στα αδέλφια. Η πυραμίδα της ανισότητας είναι αντίθετη με την αποκάλυψη που αφορά την Αγία Τριάδα, στην οποία δεν υπάρχει ούτε μεγαλύτερος ούτε μικρότερος, αλλά καθένα πρόσωπο κατέχει την πληρότητα του Θείου Όντος.

Ιάκωβος Αδελφόθεος_St James_Adelphotheos-Brother_of the Lord_Св. Ап.Иа́ков брат Господень_James_the_Just_230Η Βασιλεία του Χριστού βασίζεται στην αρχή ότι όποιος θέλει να είναι πρώτος πρέπει να ‘ναι υπηρέτης όλων (Μαρκ. 9,35). Ο άνθρωπος που ταπεινώνει τον εαυτό του θα υπερυψωθεί (από το Θεό) και, αντίθετα, όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί. Στον αγώνα μας για προσευχή πρέπει να καθαρίσουμε τον εαυτό μας, το νου και την καρδιά από κάθε επιθυμία να επικρατήσουμε πάνω στον αδελφό μας. Επιθυμία για δύναμη είναι θάνατος για την ψυχή. Ο κόσμος ξεγελιέται από το μεγαλείο της δυνάμεως, λησμονώντας ότι όποιος εκτιμάται υπερβολικά ανάμεσα στους ανθρώπους, αυτόν τον αποστρέφεται ο Κύριος. Η υπερηφάνεια μας παρακινεί να κρίνουμε ή και να περιφρονούμε τους αδύνατους αδελφούς μας, όμως ο Κύριος μας προειδοποίησε: «Οράτε μη καταφρονήσητε ενός των μικρών τούτων» (Ματθ. 18,10). Εάν παρασυρθούμε στην υπερηφάνεια, όλη η άσκησή μας στην ευχή του Χριστού καταντά βεβήλωση του ονόματός Του. «Ο λέγων εν αυτώ μένειν οφείλει, καθώς εκείνος περιεπάτησεν, και αυτός ούτω περιπατείν» (Α’ Ιωάν. 2,6). Εκείνος που αληθινά αγαπά το Χριστό αφιερώνει όλες τις δυνάμεις του στην υπακοή των λόγων του. Αυτό το τονίζω γιατί είναι στ’ αλήθεια η πραγματική μας «μέθοδος» για να μάθουμε να προσευχόμαστε. Αυτή και όχι καμιά άλλη ψυχοσωματική τεχνική είναι ο ορθός δρόμος.

«Κύριε, Ιησού, Υιέ του ζώντος Θεού, ελέησον ημάς και τον κόσμον σου».
Εάν η υπερηφάνεια ενεργεί πάνω μας ή βρίσκουμε τα σφάλματα των άλλων ή ακόμα έχουμε εχθρότητα, τότε ο Κύριος στέκεται μακριά μας.

Ο Κύριος μας έδωσε την εντολή να ταπεινωθούμε, για να ομοιάσουμε προς Αυτόν. Η ταπείνωση, σε αντίθεση με την υπερηφάνεια, ανοίγει την καρδιά με κίνηση αγάπης προς όλη την κτίση· κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται ευτυχής βλέποντας τους άλλους σε δόξα. Καθιστά τον άνθρωπο αληθινά θεοειδή. Ελκύει σε αυτόν το Άκτιστο Φως του Θεού. Εμπνέει τη δίψα να ομοιωθεί με Αυτόν σε όλα τα επίπεδα.

Αν κάποιος άλλος κάνει έργα προς δόξα Θεού, που φέραν σ’ αυτόν παροδική αλλά και αιώνια φήμη, ο άνθρωπος της προσευχής δεν αισθάνεται γι’ αυτόν φθόνο αλλά χαρά για την κοινή σωτηρία μας. Η δόξα του αδελφού μου είναι και δική μου δόξα. Τι ευλογία να βλέπεις τους συνανθρώπους σου να λάμπουν από Άγιο Πνεύμα.

Διάβαζα την επιστολή του Αποστόλου Ιακώβου και γέμισε την ύπαρξί μου με χαρά και γαλήνη πνευματική.
https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/22/%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%B2%CE%B1%CE%B6%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CE%B1/

Προσεύχoνταν πάντοτε γονατισμένος γιὰ τὸ λαό…Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος
https://iconandlight.wordpress.com/2013/10/23/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%8D%CF%87%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%84%CE%B5-%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B3/

Απολυτίκιον Αγίου Ιακώβου Αδελφοθέου. Ήχος δ’.

Ως του Κυρίου Μαθητής, ανεδέξω δίκαιε το Ευαγγέλιον ως Μάρτυς έχεις το απαράτρεπτον την παρρησίαν ως Αδελφόθεος το πρεσβεύειν ως Ιεράρχης. Ικέτευε Χριστόν τον Θεόν, σωθήναι τας ψυχάς ημών.


Να έχεις την πρόνοια του Θεού ως μία ομπρέλα και να είσαι από κάτω. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου -Покров Пресвятой Богородицы-ikona_pokrov_e30a78e7a5203684c977

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Στο βιβλίο «Για τη ζωή των μοναχών στον Καύκασο» ο συγγραφέας του, ο ασκητής π. Ιλαρίων, διηγείται πως πηγαίνοντας στο βουνό, άρχισε να κτίζει μια μικρή καλύβα από κλαδιά δένδρων. Επειδή δεν κατάφερε να τελειώσει την κατασκευή αυτή έγκαιρα και νύχτωσε, πλάγιασε να κοιμηθεί για να ξεκουραστεί.

Ένας πάνθηρας ή ένα είδος λιονταριού εντόπισε την παρουσία ανθρώπου και άρχισε να κάνει γύρους γύρω από αυτόν βρυχώμενος. Και αυτός βρισκόταν εκεί με το μισό σώμα του προστατευμένο μέσα στην καλύβα και τα πόδια έξω από αυτήν. Φανταστείτε αυτή την εμπειρία: να συναντήσεις ένα λιοντάρι που αγωνίζεται για την επιβίωσή του, έτοιμο να σε κατασπαράξει. Αλλά χάρη στη θεία Πρόνοια, αφού πλησίασε την καλύβα του ασκητή, το ζώο έφυγε με βρυχηθμούς για πάντα από την περιοχή εκείνη. Δεν τόλμησε να αγγίξει τον άνθρωπο.

Αυτό το βιβλίο αναφέρει πολλά παρόμοια περιστατικά, για παράδειγμα, πώς ένας ασκητής είδε τους λύκους σε προσευχή το βράδυ, και ο Θεός τους έδινε τροφή. Συνήθιζε να συγκεντρώνεται σε κάποιο μέρος για προσευχή. Βρισκόταν εκεί, κοντά στο μέρος αυτό, αλλά οι λύκοι πέρασαν χωρίς να τον δουν.

Μια άλλη φορά, κάποιος ασκητής βάδιζε στον αυχένα ενός βουνού, πάνω σε μικρό μονοπάτι. Από τα δύο μέρη υπήρχε άβυσσος. Βλέπει ξαφνικά μια αρκούδα να έρχεται προς το μέρος του, βαδίζοντας στο ίδιο μονοπάτι. Τί να κάνει; η αρκούδα βρήκε τότε έναν κορμό δένδρου που βρισκόταν στην άκρη του μονοπατιού εκείνου και αποκοιμήθηκε πάνω του, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στον ασκητή να περάσει. Να η Πρόνοια του Θεού.

Η έρημός μου στο Άγιον Όρος δεν απείχε δέκα χιλιόμετρα από «οποιοδήποτε είδος ανθρώπινης παρουσίας», Παρ’ όλα αυτά, τη νύχτα υπήρχε -και κυρίως στη δεύτερη σπηλιά που έζησα- πραγματική απομόνωση από όλο τον κόσμο. Έπρεπε να περπατήσω, για παράδειγμα, σαράντα λεπτά για να φθάσω στο μοναστήρι του Αγίου Παύλου ή σε περιοχή που ζούσε κάποιος εκεί.

Η θεία Πρόνοια είναι τέτοια, που αληθινά θα εκπλαγείτε βλέποντας πώς ενεργεί. Αυτό με κάνει να πω ότι η Πρόνοια του Θεού ενεργεί με «μαθηματική ακρίβεια». Δεδομένου ότι είναι έτσι, εγκαταλείποντας την αδυναμία μας, βαδίζουμε πίσω από τον Χριστό, για να ακολουθήσουμε τα βήματά Του. Και στην περίπτωση αυτή, το επαναλαμβάνω, δεν θα γνωρίσουμε ακηδία.

(Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ, Οικοδομώντας τον ναό του Θεού, τόμος Β, σελ. 120-121)

παναγία_Platyterra (1)

Να πιστεύετε ακράδαντα στην πρόνοια του Θεού για σας, παρά τις όποιες θλίψεις και τους κόπους.

Υπάρχει πρόνοια, υπάρχει πρόνοια”, μη φοβάσαι- να χαίρεσαι. Να έχεις την πρόνοια του Θεού ως μία ομπρέλα και να είσαι από κάτω.

Έτσι να μιλάς με τον Θεό, σαν να σηκώνεις το τηλέφωνο και να του λες ότι θέλεις απ’ευθείας. Να έχεις πάντα ανοικτή γραμμή, μη σπάσεις ποτέ το καλώδιο αυτό.

Απολυτίκιον Αγίας Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης

Της Σκέπης σου Παρθένε, ανυμνούμεν τας χάριτας, ην ως φωτοφόρον νεφέλην, εφαπλοίς υπέρ έννοιαν, και σκέπεις τον λαόν σου νοερώς, εκ πάσης των εχθρών επιβουλής, σε γαρ σκέπην, και προστάτιν, και Βοηθόν, κεκτήμεθα βοώντές σοι, δόξα τοις μεγαλείοις σου Αγνή, δόξα τη θεία Σκέπη σου, δόξα τη πρός ημάς σου, προμηθεία, Άχραντε.


Οσία Μαρίνα της Ραϊθού, το άνθος της ερήμου του Σινά

Οσία Μαρίνα της Ραϊθού του Σινά

Εορτάζει στις 21 Οκτωβρίου
Τετάρτη της Διακαινησίμου: «Σύναξη πάντων των Σιναϊτών Αγίων»

Χαίρε, ψυχήν τω Χριστώ διδούσα·
χαίρε, ζωήν μυστικήν βιούσα.

«Αύτη η Μαρίνα η πάνσεμνος παρθένος, σήμερον προς την άνω εισάγεται ζωήν· των δαιμόνων τας ορμάς καταβαλούσα, και πόνους διά τον Χριστόν υπομείνασα, τον σκολιόν δράκοντα τελείως απώλεσε, την λαμπάδα άσβεστον τηρήσασα· ένθα νυν μετ’ Αγίων Αγγέλων ευφραίνεται, η δε λάρνακα έχει την τιμίαν αυτής σορόν των λειψάνων· ην εν τω μετοχίω ένθα νυν κατοικούσιν οι Πατέρες οι Σιναϊται, εις την Μονήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, σιμά της θαλάσσης· ένθα και φιλόχρηστοι κοσμικοί κατοικούσιν».

***

Από το γεροντικό του Σινά

Οι σιναΐτες ασκητές ζούσαν τον Θεό, “τώ πυρί της θείας αγάπης αεί πυρπολούμενοι και μελέτην θανάτου τον βίον τιθέμενοι”.

Το όρος Σινά δεν ήταν χώρος θεοφανείας μόνον για τον Μωϋσή, αλλά και για πολλούς ασκητάς που μόνασαν εκεί και ήταν διάδοχοι κατά πνεύμα του μεγάλου εκείνου θεόπτου Προφήτου.

Κάποιος διακονητής στην αγία Κορυφή, που λεγόταν Ελισσαίος, έβλεπε όχι μια ή δύο φορές, αλλά κάθε νύκτα το πυρ να κάθεται επάνω στον άγιο Ναό της θείας νομοθεσίας.

Ο Ιωσήφ ο Ραϊθηνός, κατά την διάρκεια της προσευχής του, φλεγόταν από την Χάρη του Θεού. Όταν κάποιος πλησίασε στο καλύβι του τον βρήκε σε έκσταση. “Θεωρεί αυτόν όλον από κεφαλής μέχρι ποδών ιστάμενον ως φλόγα πυρός”. Σε αυτήν την κατάσταση παρέμεινε πέντε ολόκληρες ώρες. Όταν κατάλαβε ο γέροντας ότι η μεταρσίωση του έγινε αντιληπτή χάθηκε από τα μάτια των ανθρώπων , γιατί φοβήθηκε την ανθρώπινη δόξα.

Αργότερα που γύρισε ο μαθητής του αββάς Γελάσιος δεν τον βρήκε. Ύστερα από έξι χρόνια χτύπησε την πόρτα και ο αββάς Γελάσιος τον δέχτηκε χαρούμενος. Και του λέγει, Πως έφυγες και με άφησες ορφανό. Πολυ πόνεσα για σένα. Κι ο γέροντας του απαντά, Την αιτία την ξέρει ο Θεός, ωστόσο μέχρι σήμερα δεν απομακρύνθηκα από τούτο τον τόπο και κάθε Κυριακή κοινωνούσα με όλους σας τα άχραντα Μυστήρια. Ο αδελφός απόρησε πως έμπαινε κι έβγαινε και κανένας δεν τον έβλεπε. Στο τέλος του λέγει, Σήμερα αναχωρώ και ήλθα για να με θάψεις. Αφού συζήτησαν πολλά για την ψυχή και για τα μέλλοντα αγαθά κοιμήθηκε ειρηνικά. Το πρόσωπό του δε μες στο φως έλαμπε ολοφωτεινο.

Ο αββάς Σιλουανός, είπε: “Ουδέποτε αφήκα εις την καρδίαν μου λογισμόν παροργίζοντα τον Θεόν”

Ένας αναχωρητής διηγόταν ότι ζούσε σε μια σπηλιά κοντά σε μια μικρή πηγή και έναν φοίνικα. Κάθε μήνα ένα κλαδί του φοίνικα παρήγαγε καρπό και έτρωγε ολόκληρο τον μήνα. Τον επόμενο μήνα παρήγαγε το άλλο κλαδί. Με τέτοια σωματική άσκηση ήταν ολοκληρωτικά αφιερωμένος στον Θεό

Ένας πατέρας έλεγε για τον αββά Ξόϊο τον Θηβαίο ότι πήγε κάποτε στο Σινά. Όταν έφευγε από κει τον συνάντησε ένας αδελφός και του είπε στενάζοντας:
– Στεναχωριόμαστε αββά, επειδή δεν βρέχει.
Του απαντά ο γέροντας:
– Γιατί δεν προσεύχεστε και δεν παρακαλείτε τον Θεό;
Του αποκρίνεται ο αδελφός:
– Και προσευχόμαστε και λιτανείες κάνουμε και πάλι δεν βρέχει.
Του λέει ο γέροντας:
– Η αλήθεια είναι ότι δεν προσεύχεστε με ένταση. Θέλεις να μάθεις ότι αυτό είναι αλήθεια.
Σήκωσε το χέρια του στον ουρανό προσευχόμενος και αμέσως έβρεξε. Μόλις το είδε αυτό ο αδελφός φοβήθηκε, έπεσε με το πρόσωπο στη γη και τον προσκύνησε, αλλά ο γέροντας έφυγε. Ο αδελφός γνωστοποίησε σ’ όλους το γεγονός και αυτοί όταν το άκουσαν δόξασαν το Θεό.

Άλλοτε πάλι, όταν έγινε μεγάλη ξηρασία στην έρημο, μαζεύτηκε ένα μεγάλο κοπάδι κατσικιών και γύριζαν όλα τα μέρη στα Αρσελάου ζητώντας να πιουν νερό και δεν εύρισκαν, γιατί ήταν μήνας Αύγουστος. Όταν λοιπόν επρόκειτο όλη αυτή η αγέλη να εξολοθρευθεί από τη δίψα, ανέβηκαν σε μια βουνοκορφή πιο ψηλή από όλα τα βουνά της ερήμου. Κι αφού όλα εκείνα τα ζώα κοίταξαν στον ουρανό, έβαλαν μαζί δυνατές φωνές σαν να φώναζαν προς τον Θεό, τον δημιουργό και Κύριο της δόξας. Και δεν έφυγαν απ’ αυτόν τον τόπο, αλλά, λέγουν ότι έπεσε κοντά τους βροχή, μόνο στον τόπο εκείνο πού βρισκόταν και έτσι ήπιαν, σύμφωνα με τον λόγο του προφήτη, πού λέγει για τον Θεό ότι δίνει στα κτήνη την τροφή τους και στους νεοσσούς των κοράκων, πού τον παρακαλούν.

Πριν από 20 χρόνια, επισκέφθηκε μια μεγάλη ομάδα Αρμενίων το όρος Σινά, περίπου 800 ψυχές. Ανέβηκαν στην «Αγία Κορυφή» στο σημείο που κάποτε στην Παλαιά Διαθήκη ο Μωυσής γονάτισε μπροστά στην βάτο που λουζόταν στη φωτιά χωρίς να καίγεται και έζησαν μια φοβερή εμπειρία: όλη η περιοχή και αυτοί μέσα, φαινόταν να βρίσκεται μέσα σε φωτιά! Το παράξενο ήταν πως κανείς δεν αισθανόταν θερμότητα ή την αίσθηση ότι τον περιλούζει η φωτιά. Έβλεπαν μόνο τον απέναντί του σαν φωτιά. Σε περίπου μια ώρα υποχώρησε σαν σε ομίχλη εκείνη η φωτιά και ούτε μια τρίχα ή ρούχο των ανθρώπων δεν βλάφτηκε. Μόνο όσοι από τους προσκυνητές-ορειβάτες έτυχε να κρατούν ραβδιά, αυτά άναψαν στην άκρια σαν κεριά και μετά έσβησαν, έχοντας όμως το σημάδι του καψίματος, μαρτυρώντας ότι πάλι ο Κύριος φανέρωσε την παρουσία Του μέσα σε φωτιά, όπως παλιά στο Μωυσή.

Απολυτίκιον Αγίας Μαρίνας της Ραϊθού. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Εν Σιναίω αθλούσα προς τα ουράνια, ανεπτερώθης Οσία και εν Παρθένων χορώ, συνηρίθμησαι καλώς Μαρίνα ένδοξε, ότι τον δόλιον εχθρόν, κατενίκησας σφοδρώς, Σταυρού θεία δυνάμει, και τον Χριστόν ικετεύεις, υπέρ απάντων των τιμώντων σε.

Ήχος πλ. α΄. Χαίροις ασκητικών.

Χαίρε, μοναζουσών γυναικών, παρθενευόντων τε το μέγα υπόδειγμα, η ράβδος της εγκρατείας, και μοναρχίας αμνάς, της τρισυποστάτου πολυένδοξος, του Πνεύματος όργανον, των Αγγέλων συνόμιλος, άνθος ερήμου, το τερπνόν και κειμήλιον, οσιώτατον, του Χριστού νύμφη πάνσεμνε, όθεν τελούμεν σήμερον, Μαρίνα την μνήμην σου, και σοι κραυγάζομεν πόθω, εν ικέσια οι δούλοί σου· Χριστόν εκδυσώπει, ταίς ψυχαίς ημών δοθήναι το μέγα έλεος.

Χαίρε, ψυχήν τω Χριστώ διδούσα·
χαίρε, ζωήν μυστικήν βιούσα.
Χαίρε, αμπέλων πολυκάρπου βλαστήσεως·
χαίρε, ο λειμών θεοφόρου ασκήσεως.
Χαίρε, λίμνη θεοστάλακτε αφθονίας δωρεών·
χαίρε, ποίμνη πολυάριθμε, διδαγμάτων υψηλών.
Χαίρε, ότι βλυστάνεις αγιότητος μύρον·
χαίρε, ότι παρέχεις τον φιλόθεον ζήλον.
Χαίρε, τερπνόν προς Κύριον ποίημα·
χαίρε, σεπτόν Παρθένων ωράισμα.

Οσία Μαρίνα της Ραϊθού, η θεοφόρος ασκήτρια της ερήμου του Σινά
https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/20/19460/


Πρέπει να πέσουν μερικοί, για να σωθή η κατάσταση. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ἰησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Iconfile

Ιωήλ ο Προφήτης (878 – 838 π.Χ).
Μαργαρίτα οσιομάρτυς ηγουμένη Μονής στο Μένζελισκ Ρωσίας, από Ελλάδα
Ιωάννης της Ρίλας, όσιος ιδρυτής Μονής στο όρος Ρίλα Βουλγαρίας (+1238)
Σύναξι Πάντων των Αγίων νεομαρτύρων του 20ου αι. της πρώην ΕΣΣΔ: Ρωσίας, Γεωργίας, Ουκρανίας, Λευκορωσίας, Λιθουανίας, Εσθονίας, Μολδαβίας, Λιθουανίας, Λεττονίας, Αρμενίας, Αζερμπαιστάν, Κιργιζστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν και Τουρκμενιστάν (25/1 και 19/10)
Άννα Λυκοσίνα, μοναχή των Νήσων Solovets της Λευκής Θάλασσας της Ρωσίας και οσιομάρτυς στην Μόσχα (σύναξι: 25/1 και 19/10, +1925)
Σεραφείμα Σουλίμοβα, ηγουμένη οσιομάρτυς στην Vologda Ρωσίας (σύναξι: 25/1 και 19/10, +1918)

Εορτάζουν στις 19 Οκτωβρίου

Ο άγιος προφήτης Ιωήλ σημάνει την οργή του Θεού για την αμαρτία του λαού.

«Σαλπίσατε σάλπιγγι εν Σιών, κηρύξατ’ εν όρει αγίω μου, και συγχυθήτωσαν πάντες οι κατοικούντες την γην, διότι πάρεστιν ημέρα Κυρίου, ότι εγγύς…» (Ιλ. Β΄1).

Ο άγιος του Θεού απεσταλμένος σημαίνει το συναγερμό εμπρός στη θεομηνία, αλλά και με τη νηφαλιότητα τού φωτισμού του Θεού υποδεικνύει τη θεραπεία. Η έμπρακτη μετάνοια είναι αυτή που μπορεί μόνη να διεγείρει το έλεος του Θεού. Ο Ιωήλ αφήνει το στόμα του να λαλήσει στον απόηχο της φωνής του Θεού: «Και νυν λέγει Κύριος ο Θεός υμών· επιστράφητε προς με εξ όλης της καρδίας υμών και εν νηστεία και εν κλαυθμώ και εν κοπετώ· και διαρρήξατε τα καρδίας υμών και μη τα ιμάτια υμών και επιστράφητε προς Κύριον τον Θεόν υμών, ότι ελεήμων και οικτίρμων εστί, μακρόθυμος και πολυέλεος και μετανοών επί ταις κακίαις» (Ιλ. β’ 12-13).(=Επιστρέψτε με μετάνοια σ’ εμένα με όλη σας την καρδιά, με νηστεία και με δάκρυα μετανοίας. Σχίστε τις καρδιές σας από πόνο μετανοίας και συναίσθηση της ενοχής σας, και όχι τα ενδύματά σας. Επιστρέψτε στον Κύριο και Θεό σας, διότι αυτός είναι ελεήμων και οικτίρμων, μακρόθυμος και πολυέλεος. ) Ο λαός υπακούει και οι ιερείς του αναφωνούν προς το Θεό: « Φείσαι, Κύριε, του λαού σου και μη δως την κληρονομίαν σου εις όνειδος του κατάρξαι αυτών έθνη…» (Ιλ. β’ 17).

Προφητεύει την έκχυση των δωρεών του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής (Πράξ. στ’ 17) στη χριστιανική εκκλησία: «εκχεώ από του πνεύματός μου επί πάσαν σάρκα, και προφητεύσουσιν οι υιοί υμών και αι θυγατέρες υμών» (Ιλ. γ΄ 1) «Και έσται μετά ταύτα και εκχεώ από του πνεύματος μου επί πάσαν σάρκα» (Ιωήλ 3,1) και «πας, ος αν επικαλέσηται το Όνομα Κυρίου, σωθήσεται» (Ιωήλ 3,5). Καθώς επίσης αποκαλύπτει με ευκρίνεια και τα σημεία που θα προηγηθούν της Δευτέρας Παρουσίας: «Και δώσω τέρατα εν ουρανώ και επί της γης, αίμα και πυρ και ατμίδα καπνού• ο ήλιος μεταστραφήσεται εις σκότος και η σελήνη εις αίμα πριν ελθείν την ημέραν Κυρίου την μεγάλην και επιφανή» (Ιλ. γ’ 3-4).

Στη διδασκαλία του προφήτου Ιωήλ ο Θεός παρίσταται ως ο απόλυτος κυρίαρχος της φύσεως και των λαών. Αυτός προκαλεί τα φυσικά φαινόμενα και τα πάντα εξαρτώνται από Αυτόν. Κυριαρχεί η δικαιοσύνη του Θεού, ο Οποίος εκτός από δίκαιος είναι ελεήμων, οικτίρμων, μακρόθυμος, πολυέλεος και πολυεύσπλαχνος.

ΔΑΥΙΔ ΜΕΤΑΝΟΩΝ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ_David King prophet_ Давид Пророк-8_1

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Μόνον όταν συμφιλιωθή ο άνθρωπος με τον Θεό, έρχεται και η εσωτερική ειρήνη και η εξωτερική. Για να συμφιλιωθή όμως ο άνθρωπος με τον Θεό, πρέπει να έρθη σε συναίσθηση, να μετανοήση, να ζη σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, και τότε έρχεται η Χάρις και η ειρήνη του Θεού μέσα του, οπότε μπορεί να βοηθήση και για την ειρήνη γύρω του.

Τα βιβλία των Μακκαβαίων να τα διαβάσετε όλα. Είναι πολύ δυνατά. Τί διαταγή είχε δώσει ο βασιλιάς! Να καταπατήσουν οι ελέφαντες τους Ισραηλίτες! Πήγαν οι άλλοι, ετοίμασαν την τελετή, πότισαν πεντακόσιους ελέφαντες με δυνατό κρασί και λιβανωτό, για να τους εξαγριώσουν, και περίμεναν τον βασιλιά να παρουσιασθή, για να αρχίσουν την τελετή. Αλλά ο βασιλιάς είχε ξεχάσει την διαταγή που έδωσε. Πηγαίνει ο ελεφαντάρχης να ειδοποιήση τον βασιλιά, γιατί δεν είχε παρουσιασθή ακόμη. «Βασιλιά, του λέει, σε περιμένουμε. Όλα τα έχουμε έτοιμα· τους ελέφαντες, τους Ιουδαίους, οι προσκαλεσμένοι περιμένουν». «Ποιός σάς είπε να κάνετε τέτοιο πράγμα;», του λέει! Φωνές, απειλές… Και αυτό δεν έγινε μια φορά αλλά τρείς . Μικρό πράγμα ήταν να ξεχάση ο βασιλιάς την εντολή που είχε δώσει ο ίδιος; Και όχι μόνον αυτό, αλλά τελικά άλλαξε όλη την στάση του προς τους Ιουδαίους. Όλη η βάση εκεί είναι: Να μετανοήση ο κόσμος.

Σήμερα, για να μπορέση ο άνθρωπος να αντιμετωπίση τις δυσκολίες που συναντά, πρέπει να έχη μέσα του τον Χριστό, από τον οποίο θα παίρνη θεία παρηγοριά, για να έχη κάποια αυταπάρνηση. Αλλιώς σε μια δύσκολη στιγμή τί θα γίνη;

Ένας που δεν έχει παλαβή φλέβα δεν μπορεί να γίνη ούτε άγιος ούτε ήρωας. Γι᾿ αυτό χρειάζεται να πάρη μπρός μέσα μας η μηχανή, να δουλέψη η καρδιά, η παλληκαριά. Η καρδιά πρέπει να παλαβώση.

Πρέπει να πέσουν μερικοί, για να σωθή η κατάσταση

Δύσκολα χρόνια!… Θα περάσουμε τράνταγμα. Ξέρετε τί θα πη τράνταγμα; Αν δεν έχετε λίγη κατάσταση πνευματική, δεν θα αντέξετε. Θεός φυλάξοι, θα φθάσουμε να έχουμε ακόμη και άρνηση πίστεως. Κοιτάξτε να αδελφωθήτε, να ζήσετε πνευματικά, να γαντζωθήτε στον Χριστό. Αν γαντζωθήτε στον Χριστό, δεν θα φοβάστε ούτε διαβόλους ούτε μαρτύρια. Οι άνθρωποι στον κόσμο έχουν από πολλές πλευρές στριμώγματα, φόβους. Αλλά, όταν κανείς είναι κοντά στον Χριστό, τί να φοβηθή; Θυμάστε τον Άγιο Κήρυκο[1]; Τριών χρονών ήταν καί, όταν πήγε να τον… κατηχήση ο τύραννος, του έδωσε μια κλωτσιά. Διαβάστε Συναξάρια. Τα Συναξάρια πολύ βοηθούν, γιατί συνδέεται κανείς με τους Αγίους και φουντώνει μέσα του η ευλάβεια και η διάθεση για θυσία.

Αυτή η ζωή δεν είναι για βόλεμα. Θα πεθάνουμε που θα πεθάνουμε, τουλάχιστον να πεθάνουμε σωστά! Μια που δεν κάνουμε τίποτε άλλο, αν μας αξιώση ο Θεός για ένα μαρτύριο, καλά δεν θα είναι; Μια μέρα ήρθε στο Καλύβι ένας βουρδουνάρης[2] με κλάματα και μου είπε: «Μη μείνης μόνος σου απόψε. Σκέφτονται να σε σκοτώσουν». «Ποιοί;», του λέω. «Είναι πέντε-έξι», μου λέει. Συνόδευε πέντε-έξι αθέους. Ποιός ξέρει τί προγράμματα είχαν για το Άγιον Όρος. Τον πέρασαν για χαζούλη και μιλούσαν μπροστά του. Μόλις τ᾿ άκουσε εκείνος, ήρθε και μου το είπε. Το βράδυ, όταν ξάπλωσα, άκουσα κουδουνάκι από σκυλί. Κοιτάω από το παράθυρο και βλέπω τρία παλληκάρια. «Άνοιξε, ρε Παππού», φωνάζουν. «Έ, παλληκάρια, τί θέλετε τέτοια ώρα και γυρίζετε; Δεν έχετε μυαλό; Θα σάς πάρουν για ύποπτους, τους λέω. Τους άλλους τους έβαλαν φυλακή. Όρεξη για κουβέντες δεν έχω». «Να ᾿ρθούμε αύριο; τί ώρα;». «Εσείς ελάτε αύριο ό,τι ώρα θέλετε κι εγώ, αν μπορώ, θα σας δώ». Τους έδιωξα. Βλέπω ότι το φως του φακού δεν συνέχισε. Είχαν σταματήσει πιο πάνω. Σηκώθηκα, ντύθηκα, έβαλα το σχήμα μου και τους περίμενα· είχα μια ειρήνη μέσα μου! Την άλλη μέρα ήρθαν τρεις τριάδες, αλλά δεν ήταν κανείς από εκείνους. Φυσικά σε μένα ξέρουν ότι χρήματα δεν θα βρουν να πάρουν, γιατί δεν έχω. Μόνο για πνευματικά θέματα τα βάζουν μαζί μου.

[1] Η μνήμη του εορτάζεται στις 15 Ιουλίου.

[2] Από την λατινική λέξη burdo -onis (ημίονος, νεαρό μουλάρι), ο σταυλάρχης και ειδικώτερα ο φύλακας των ημιόνων.

***

Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва_2ryVq2nXPacΣήμερα οι πιο πολλοί θέλουν να βγάζουν οι άλλοι το φίδι από την τρύπα. Εντάξει, δεν το βγάζουν αυτοί, αλλά τουλάχιστον ας πούν «προσέξτε· μήπως είναι κανένα φίδι εκεί πέρα;», ώστε να προβληματισθή ο άλλος. Όμως ούτε αυτό το κάνουν. Αν ήμασταν εμείς στα χρόνια των Μαρτύρων, με τον ορθολογισμό που έχουμε, θα λέγαμε: «Τον Θεό Τον αρνούμαι απ᾿ έξω – όχι από μέσα μου –, γιατί έτσι θα μου δώσουν την τάδε θέση και θα βοηθάω και κανέναν φτωχό». Τότε λιβάνι να έρριχναν στην φωτιά των ειδώλων, η Εκκλησία δεν τους κοινωνούσε· ήταν μετά «προσκλαίοντες» . Αυτοί που αρνιόνταν τον Χριστό, έπρεπε με μαρτύριο να εξιλεωθούν. Ή, στην εποχή της Εικονομαχίας, τους έλεγαν να κάψουν ή να πετάξουν τις εικόνες, και αυτοί προτιμούσαν να μαρτυρήσουν παρά να τις πετάξουν. Εμείς, αν μας έλεγαν να πετάξουμε μια εικόνα, θα λέγαμε: «Ας την πετάξω αυτή· είναι της Αναγεννήσεως. Θα κάνω αργότερα μια βυζαντινή».

Οι «προσκλαίοντες» έμεναν στα προπύλαια του Ναού, έξω από τον νάρθηκα, και παρακολουθούσαν τους πιστούς που εισέρχονταν να δέωνται γι᾿ αυτούς στον Κύριο (Βλ. Πηδάλιον, κανών ΙΓ’).

«Αδελφέ μου, γράφει σε επιστολή του, μη ζητάς τίποτε άλλο στην προσευχή σου από την μετάνοια… Η μετάνοια θα σού φέρη την ταπείνωση, η ταπείνωση θα σού φέρη την Χάρη του Θεού, και ο Θεός θα σού έχη μέσα στην Χάρη Του ό,τι χρειάζεται για την δική σου σωτηρία και ό,τι άλλο, σε περίπτωση που χρειασθή, για να βοηθήσης μία άλλη ψυχή».

Η μετάνοια είναι το βάπτισμα των δακρύων. Με την μετάνοια ο άνθρωπος ξαναβαπτίζεται, αναγεννιέται.

Ο καρδιακός πόνος και ο εσωτερικός αναστεναγμός είναι τα εσωτερικά δάκρυα, που είναι ανώτερα από τα εξωτερικά. Να αναγνωρίζης ότι στενοχώρησες τον Πατέρα σου και να κλαίς γι᾿ αυτό. Τότε θα νιώθης τα χάδια τα θεϊκά.

Από την στιγμή που αισθάνεσαι ότι δεν είσαι εντάξει και λές ταπεινά «ήμαρτον, Θεέ μου», ο Θεός συγχωρεί, βοηθάει και χαριτώνει, και αν σε βρη στην κατάσταση αυτήν ο θάνατος, θα σωθής. Πολλοί άνθρωποι που έσφαλαν και πόνεσαν, γιατί πλήγωσαν τον Θεό και όχι γιατί ξέπεσαν στα μάτια των ανθρώπων, αγίασαν.

Η μετάνοια για τον αγωνιζόμενο είναι ένα εργόχειρο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να «κάμψη» κανείς τον Θεό, ώστε να κατεβή να μείνη μαζί του, πρέπει να ταπεινωθή και να μετανοήση. Τότε ο πολυεύσπλαχνος Θεός, βλέποντας την ταπείνωσή του, τον υψώνει ώς τους Ουρανούς και τον αγαπάει πολύ. «Χαρά έσται εν τω ουρανώ επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι» , λέει το Ευαγγέλιο.

Η πνευματική ζωή δεν θέλει χρόνια. Σε ένα δευτερόλεπτο μπορεί να βρεθή κανείς από την κόλαση στον Παράδεισο, αν μετανοήση. Ο άνθρωπος είναι τρεπτός. Μπορεί να γίνη άγγελος, μπορεί να γίνη διάβολος. Πά πά πά, τί δύναμη έχει η μετάνοια! Απορροφά την θεία Χάρη. Έναν λογισμό ταπεινό να φέρη στον νού του ο άνθρωπος, σώθηκε. Έναν λογισμό υπερήφανο να φέρη, αν δεν μετανοήση και τον βρη ο θάνατος, πάει, χάθηκε. Βέβαια, ο ταπεινός λογισμός πρέπει να συνοδεύεται και από τον εσωτερικό αναστεναγμό, την εσωτερική συντριβή.

Να παρακαλούμε να δίνη ο Θεός μετάνοια στον κόσμο, για να αποφύγουμε την δικαία οργή του Θεού. Η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί διαφορετικά παρά μόνο με μετάνοια και τήρηση των εντολών Του.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β’, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Αποκ. 3,19-21, εγώ όσους αγαπώ τους ελέγχω και τους παιδαγωγώ, να έχης ζήλον και μετανόησε. Ιδού, έχω σταθή έξω από την θύραν και κτυπώ δυνατά. Εάν κανείς ακούση την φωνήν μου και ανοίξη την θύραν της καρδίας του, τότε εγώ θα εισέλθω εις αυτόν και με πολλήν αγάπην και οικειότητα θα φάγω μαζή του και εκείνος θα φάγη μαζή μου. Εις εκείνον που νικά, θα του δώσω να καθίση μαζή μου στον θρόνον μου, όπως και εγώ, όταν σαν άνθρωπος ενίκησα τον πονηρόν, εκάθισα μετά μαζή με τον Πατέρα μου στον θρόνον του.

Ποίημα Θεοφάνους.
Ωδή α’ Ήχος β’ Δεύτε λαοί

Ρήμα Θεού, προκαταγγέλλων θεσπέσιε, την χαλεπήν εμήνυσας, οργήν και ένδικον, την εκ της ασεβείας, συμβάσαν τω λαώ σου τω ματαιόφρονι.

Ωδή γ’, του Προφήτου Ήχος β’ Στερέωσον ημάς

Μυούμενοι τοις σοίς σοφοίς δόγμασι, νηστείαν Προφήτα και θεραπείαν, ευσεβώς ανακηρύττομεν, εις τον οίκον Κυρίου πορευόμενοι.

Οι ταις σαις διδαχαίς ακολουθήσαντες, εξ όλης καρδίας και διανοίας, εν κλαυθμώ τε και δεήσεσι, τον Θεόν εκζητούμεν αξιάγαστε.

Ωδή ς’, Ήχος β’ Άβυσσος αμαρτημάτων

Όρος σε της προφητείας, γλυκύτητα αποστάζον, και θεοσεβείας Ιωήλ, κήρυκα πάνσοφον, γνωρίζομεν θεηγόρε Προφήτα.

Ωδή η’, του ΠροφήτουΉχος β’Τον πάλαι δροσίσαντα

Υπέδειξας ένδοξε, μετανοίας τους τρόπους εμφανώς, τον εύσπλαγχον Κύριον, εγγυώμενον τοις πίστει προς αυτόν, προσιούσι και ψάλλουσιν• Ευλογείτε και υπερυψούτε, Θεόν εις τους αιώνας.

Ωδή θ’, Ήχος β’ Η εν ουρανοίς

Σύντομον οδόν της σωτηρίας, ο Ιωήλ διά μετανοίας, θεοφρόνως υπέδειξεν.

 


Η Αγία Αλυπία του Κιέβου προείδε το “πνευματικό Τσερνομπίλ” της Ουκρανίας

Αλυπία του Κιέβου Старица Алипия Голосеевской- Holy Righteous nun Matushka Alipiya of Kiev -Avdeyeva-1988_daab388d42676d7db9dd68adfd617dd8 - Copy

Αγία Αλυπία του Κιέβου, η δια Χριστόν σαλή (Avdeyeva,1988) 

Εορτάζει στις 17/30 Οκτωβρίου

«ημείς μωροί διά Χριστόν, …και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και κολαφιζόμεθα και αστατούμεν…· λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν· ως περικαθάρματα του κόσμου εγενήθημεν, πάντων περίψημα έως άρτι. »( Α Κορ. δ’: 10-13 )

«Ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς.» (Σοφίας Σολομώντος Κεφ. 3, 5-6)

Η μάτουσκα Αλυπία οκτώ χρονών έμεινε ορφανή, φιλοξενήθηκε για λίγο στη θεία της και μετά από τις σπουδές στο σχολείο πήρε το σταυρό της και ακολούθησε τον Χριστό, με σιωπή και αδιάλειπτη προσευχή. Ζούσε με ό,τι της έστελνε ο Θεός, και ήταν φορές που περνούσε τη νύχτα στην ύπαιθρο.
Οι σκληρές δοκιμασίες δεν σκλήρυναν την συμπονετική καρδιά της, αλλά την έκαναν ακόμα πιο φιλεύσπλαχνη. Η απέραντη ανθρώπινη θλίψη ώθησε το κορίτσι να προσεύχεται συνεχώς για τους πονεμένους και βασανισμένους. Η περιπλάνηση της ζωή της την είχε διδάξει να είναι ευγνώμων στον Θεό και στους ανθρώπους για το παραμικρό καλό: για την μέρα που πέρασε, για μια ήσυχη νύχτα, για μια γουλιά νερό, για τα ψίχουλα από το γεύμα κάποιου, για έναν καλό λόγο και μια φιλική συμπεριφορά. Το δώρο της ευγνώμονος αγάπης, η Σταρίτσα το είχε σε όλη της τη ζωή.

Κατά τη διάρκεια των θλίψεών της το Άγιο Πνεύμα της ενίσχυε την πίστη και την αφοσίωσή της στο θέλημα του Θεού, που υπάκουα δέχθηκε από το χέρι Του. Η μητέρα δεν ζήτησε ποτέ βοήθεια και προστασία από τους ανθρώπους, ζήτησε βοήθεια και προστασία μόνο από τον Θεό. Η πίστη και η εμπιστοσύνη της ήταν τόσο ισχυρή ώστε μόνο να άκουγες, με τι παιδική απλότητα έλεγε το Θεό, «Πατέρα!» Και εισακούονταν αμέσως οι προσευχές της, πάνω απ ‘όλα γι’ αυτήν ο Πατέρας ήταν – ο πιο στενός οικείος, ο πιο αγαπημένος, ο προστάτης της.

Αλυπία του Κιέβου Старица Алипия Киевская, Христа ради юродивая Голосеевской-g14051

Η Σταρίτσα γνώριζε πάντα πόσοι άνθρωποι και με ποιες ανάγκες έρχονταν και για όλους προετοίμαζε ένα γεύμα. Πολλοί κατά τη διάρκεια του γεύματος λάμβαναν θεραπεία από τις ασθένειές τους. Επίσης, θεράπευε τους αρρώστους και με μια δική της αλοιφή, η οποία ήταν τόσο θαυματουργή που όλοι πίστευαν ότι η θεραπευτική δύναμη της δεν ήταν στην ίδια την αλοιφή, αλλά στις άγιες προσευχές της. Κατά κανόνα, οι επισκέπτες έφευγαν χαρούμενοι και … θεραπευμένοι, αν και δεν μπορούσαν να το καταλάβουν αμέσως. Η μάτουσκα έλεγε ένα λόγο σε όλους και αυτός γινόταν κατανοητός μόνο από τον άνθρωπο στον οποίο απευθυνόταν αυτός.

Στη μητέρα Αλυπία έρχονταν όχι μόνο πιστοί, αλλά και αθεϊστές και κομμουνιστές με  δύσκολα προβλήματα και σοβαρές ασθένειες. Κι όλους τους βοηθούσε με την αγάπη και την προσευχή της, στρέφοντάς τους προς τον Χριστό. Μόνο ο Θεός ξέρει πόσους ανθρώπους έσωσε από την καταστροφή και την απόγνωση, πόσους θεράπευσε, πόσες οικογένειες έσωσε από την διάλυση.

Τον Απρίλιο του 1988, λέει η συνοδός-φίλη της Μαρία, κρατούσα το Ημερολόγιο της Εκκλησίας και η Μητέρα ρωτάει: “Κοίτα τι μέρα είναι στις 30 Οκτωβρίου.” Κοίταξα και είπα: “Κυριακή”. Επανέλαβε: “Κυριακή”. Μετά το θάνατό της, συνειδητοποιήσαμε ότι τον Απρίλιο η μητέρα μας γνωστοποίησε την ημέρα του θανάτου της που από έξι μήνες πριν αυτήν ήδη γνώριζε. Και μια άλλη φορά είπε:
«Θα φύγω όταν αρχίσουν οι παγετοί και πέσει το πρώτο χιόνι ».

Το βράδυ του Σαββάτου, στις 16/29 Οκτωβρίου, ήταν πολύ άρρωστη. Την επόμενη μέρα, στις 17/30 Οκτωβρίου 1988, έπεσε το πρώτο χιόνι και άρχισε ο πρώτος παγετός. Όλοι προσευχόταν. Η μητέρα τους ευλόγησε όλους, εκτός από μία γυναίκα, να πάνε στην έρημο Κιτάγιεβο, και να προσευχηθούν γι ‘αυτήν στους τάφους της Μοναχής Δοσιθέας και του οσίου Θεοφίλου του δια Χριστόν σαλού.
Στη κοίμησή της, ήταν φωτεινή, σαν να κοιμόταν. Το πρόσωπό της ήταν ήρεμο και ιλαρό. Η κηδεία της έγινε την 1η Νοεμβρίου στην Εκκλησία της Ανάληψης της Μονής Φλωρόβσκι, όπου συγκεντρώθηκαν πολλοί άνθρωποι. Η θλίψη που ένοιωσαν όσοι την αγαπούσαν διαλύθηκε από μια ήσυχη χαρά, γεμάτη πίστη και ελπίδα. Όλοι ένιωθαν ότι αυτό ήταν θρίαμβος της πίστης μας, δεν ήταν θάνατος, αλλά μια νίκη πάνω του.

Μεταξύ των πνευματικών της  παιδιών ήταν  ο πρώην επίσκοπος της Tulchin και Bratslav Ιππόλυτος (Khil’ko), όπου του προείπε ότι θα γίνει επίσκοπος.

Κατά τα χρόνια του πολέμου με το Αφγανιστάν, όσοι στρατιώτες ζήτησαν τις προσευχές της δεν στάλθηκαν στο Αφγανιστάν και έτσι απέφυγαν τον θάνατο.

Τις αποκαλύφθηκε ότι στις 26 Απριλίου 1986 θα γίνει ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό του Τσερνομπίλ. Και η μητέρα Αλυπία προειδοποίησε τους ανθρώπους πολύ πριν από την τραγωδία ότι η γη θα καεί, ότι θα «δηλητηριαστούν» η γη και το νερό.

“Κάτω από το έδαφος καίγεται, Σβήστε τη φωτιά!” Έλεγε η ευλογημένη. “Μην αφήνετε το φυσικό αέριο!” Κύριε! Τι θα συμβεί τη Μεγάλη Εβδομάδα!

Αλλά κανείς δεν την καταλάβαινε. Πάνω από μισό χρόνο, η ευλογημένη γυναίκα παρέμεινε σε έντονη προσευχή για τη σωτηρία της γης και των ανθρώπων από μια τρομερή καταστροφή. Μια ημέρα πριν από το ατύχημα, η μητέρα μας περπατούσε στους δρόμους και φώναζε:

Κύριε! Λυπήσου τα μωρά, μη καταστρέψεις τους ανθρώπους!

Οι άνθρωποι που ήρθαν σ ‘αυτήν εκείνη την ημέρα, τους συμβούλευε:” Κλείστε τις πόρτες και τα παράθυρα καλά, θα υπάρξει πολύ αέριο. “

Ο Κύριος αποκάλυψε στην γερόντισσα τον πνευματικό λόγο της τραγωδίας του Τσερνομπίλ, αλλά δεν μπορούσε να αποτρέψει εντελώς την οργή του Θεού από τους ανθρώπους που την προκάλεσαν.

Όταν συνέβη το ατύχημα και άρχισε ο πανικός, ειδικά στο Κίεβο και στις πόλεις και τα χωριά κοντά στη ζώνη των 30 χιλιομέτρων, η μητέρα Αλυπία δεν έφυγε από το σπίτι. Αυτή, ως στοργική μητέρα, προέτρεψε όλους να ηρεμήσουν, να στραφούν στον Θεό και να στηριχθούν στη βοήθεια και το έλεός Του. Η μακαρία κάλεσε τους ανθρώπους να στραφούν στον Σταυρωμένο Κύριο Ιησού Χριστό και να θυμούνται τη δύναμη του Σταυρού Του, που νίκησε τον θάνατο.

Την ρώτησαν: Να φύγουμε;

Είπε: όχι. Όταν ρωτήθηκε τι να κάνουν με τα τρόφιμα, είπε: “Πλύντε τα, προσευχηθείτε λέγοντας το ”Πάτερ ημών” και το ”Θεοτόκε Παρθένεσταυρώστε τα και φάτε και θα είναι καθαρά” …

Η μητέρα ευλόγησε να καλύψουν τα σπίτια κάνοντας το σημείο του Σταυρού και να συνεχίσουν να ζουν μέσα, να σταυρώνουν το φαγητό και να το τρώνε χωρίς φόβο.
– Πώς να πιούμε ραδιενεργό γάλα; Την ρώτησαν με φόβο.
– Να το σταυρώνετε – απάντησε η μητέρα μας – και δεν θα έχει ακτινοβολία.
Σε αυτές τις φοβερές ημέρες, η μάτουσκα στήριζε πολλούς και τους συγκρατούσε από τον πανικό και την απελπισία και τους οδηγούσε στο Θεό.

Η μητέρα προειδοποίησε τα πνευματικά παιδιά της και για μια άλλη καταστροφή, ένα “πνευματικό Τσερνομπίλ”: τη μελλοντική  διαίρεση του ”Φιλαρέτου” στην Ουκρανία. Προέβλεψε κι έπειθε τους επισκέπτες της ότι έπρεπε να ανήκουν μόνο στην κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Αλεξέι Α. θυμάται: “Όταν είδε τη φωτογραφία του Φιλαρέτου, είπε: ” Δεν είναι δικός μας “. Αρχίσαμε να τις εξηγούμε ότι αυτός είναι ο Μητροπολίτης μας, νομίζοντας ότι δεν τον ξέρει, αλλά και πάλι η ίδια σταθερά επαναλάμβανε: «Δεν είναι δικός μας.» Τότε δεν καταλαβαίναμε την έννοια των λέξεών της, και τώρα μας εκπλήσσουν, πόσα χρόνια πριν η μητέρα είχε προβλέψει τα πάντα ».

Ο Ν.Τ. θυμάται: «Είμασταν στη μάτουσκα, και μιλάγαμε. Η σόμπα έκαιγε, κάποιος της έδειξε ένα περιοδικό στο οποίο υπήρχε μια μεγάλη φωτογραφία του Mητρ. Φιλαρέτου Denisenko. Η μητέρα άρπαξε το περιοδικό, το πέταξε με τα δύο δάχτυλα και φώναξε: “Ου, ου, ου, πόση θλίψη θα φέρει στους ανθρώπους, πόσο κακό θα κάνει. Λύκος με ένδυμα προβάτου! Στη σόμπα, στη σόμπα! “. Άρπαξε το περιοδικό και το έριξε στη σόμπα. Όταν συνήλθε από την σύγχυση, κάθισε σιωπηλά, και άκουγε τη σόμπα, που καίγονταν το περιοδικό. Είπα στη μητέρα: “Και τι θα συμβεί;” Η μητέρα χαμογέλασε με το μεγάλο παιδικό χαμόγελο της και είπε: “Ο Βλαντιμίρ θα είναι, ο Βλαντιμίρ!”. Και όταν υπήρξε διάσπαση στην εκκλησία μας, εμείς χωρίς καμία αμφιβολία και δισταγμό ακολουθήσαμε αυτή που η μητέρα μας έδειξε ενάμιση χρόνο πριν τον θάνατό της και σχεδόν πέντε χρόνια πριν από τα γεγονότα ».

Προέβλεψε όλα τα επόμενα δεινά και τον επερχόμενο πόλεμο.Τα νεκρά σώματα θα είναι σαν βουνά, και κανείς δεν θα τα παίρνει για να τα θάψει. Οι άνθρωποι θα τρέχουν από τόπο σε τόπο. Θα υπάρχουν πολλοί μάρτυρες που θα μαρτυρήσουν για την Ορθόδοξη πίστη.

Τα τελευταία εννέα χρόνια της ζωής της, έζησε στο Γκοζοσεέβο. Εδώ αποκαλύφθηκαν πλήρως τα μεγάλα πνευματικά της χαρίσματα . Το δώρο της προόρασης και διόρασης, που της χάρισε ο Κύριος, να διαβάζει τις καρδιές των ανθρώπων που έρχονταν σε αυτήν, σαν ανοιχτό βιβλίο, της ίασης αλλά πάνω απ ‘όλα – το δώρο της αγάπης. Κατανοούσε τη γλώσσα των ζώων και των πουλιών. Προειδοποιούσε τους ανθρώπους για κινδύνους, βοηθούσε να αποφευχθούν προβλήματα και πειρασμοί ή προστάτευε από επικείμενη καταστροφή. Έτσι, μια μέρα προσευχόταν όλη τη νύχτα στα γόνατα να σωθεί μια κοπέλα που βρισκόταν στα χέρια ενός σαδιστή σε μια άγνωστη πόλη, παρακαλούσε τον Κύριο να σώσει τη ζωή του κοριτσιού. 

Ήταν και είναι μια ανεξάντλητη πηγή θαυμάτων.
http://www.logoslovo.ru/forum/all_1/section_35_1/topic_16812_1/
http://alipiya.kiev.ua/%D0%B2%D1%81%D0%BF%D0%BE%D0%BC%D0%B8%D0%BD%D0%B0%D0%B5%D1%82-%D0%BD-%D1%82/
http://alipiya.kiev.ua/%D0%B6%D0%B8%D1%82%D0%B8%D0%B5-%D0%BC-%D0%B0%D0%BB%D0%B8%D0%BF%D0%B8%D0%B8/

Πίστη_Faith_вера-Credință_ 2010

Απολυτίκιον Ήχος πλ. δ’

Εν σοι Μήτερ, ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα• λαβούσα γαρ τον Σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ, και πράττουσα εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ• επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου• διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, οσία Αλυπία, το πνεύμα σου.

Η αγία Μητέρα Αλυπία του Κιέβου, η δια Χριστόν σαλή
https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/29/20006/


Όλα τ’ άφησα στα χέρια του Θεού. Να θυμάστε καλά πως ό,τι και να συμβεί στη ζωή σας, να μη χάσετε ποτέ την ελπίδα σας στον Κύριο. Όσιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός

Όσιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητής

ΓΕΩΡΓΙΑΣ-αγιοι__glory_of_iveria_slava_gruzinsk_tserkvi-_fotos.mosaics.didebis-xatiΟ π. Γαβριήλ συχνά παρακαλούσε τον Θεό να τον προστατεύει από τον πειρασμό, όπως αναφέρεται και στην Κυριακή προσευχή, «μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν», αλλά ταυτόχρονα ζητούσε από τον Κύριο να τον δυναμώνει στις δοκιμασίες για να τελειοποιείται η πίστη του. Με αυτόν τον τρόπο οι άγιοι αισθάνονται ότι ο Θεός δεν τους εγκαταλείπει. Ο ίδιος έλεγε χαρακτηριστικά: «Αν δεν πέσεις, πώς θα σηκωθείς; Κι αν δεν ταπεινωθείς, πώς θα υψωθείς;».

Στο μεταξύ νέος Καθολικός Πατριάρχης Γεωργίας, μετά την κοίμηση του Μελχισεδέκ το 1960, είχε εκλεγεί ο Εφραίμ Β’, ο οποίος αγάπησε πολύ τον π. Γαβριήλ, και ήταν φανερή η προσπάθειά του να τον προωθήσει στην ιεραρχία. Ωστόσο, αρκετοί ήταν εκείνοι που προσπάθησαν να τον διαβάλουν στον πατριάρχη, με την κατηγορία ότι ζούσε στο κελί του με γυναίκες. Ο μακαριότατος τότε πήγε μόνος του με τα πόδια στο σπίτι του π. Γαβριήλ, όπου γνώρισε τη μητέρα και την αδελφή του. Στο τέλος ο πατριάρχης του είπε στοργικά: «Γαβριήλ, δεν πειράζει που μας κατηγορούν. Αυτή είναι η μοίρα η δική μας». Κι έφυγε.

Οι κρατικές αρχές, βλέποντας πως με τίποτα δεν μπορούσαν να αναχαιτίσουν το έργο του ένθεου μοναχού, εξαγριώθηκαν κι άλλο. Έτσι κάλεσαν μια μέρα τον πατριάρχη Εφραίμ μαζί με μερικούς δεσπότες και τους κατηγόρησαν ότι με δική τους εντολή έκαψε ο π. Γαβριήλ το πορτρέτο του Λένιν. Για άγνωστο λόγο και υπό το βάρος ποιών απειλών, ο πατριάρχης ζήτησε από τον π. Γαβριήλ να γκρεμίσει την εκκλησία, με τη δικαιολογία πως οι καιροί δεν ήταν κατάλληλοι και πως όταν αυτοί αλλάξουν θα την έχτιζε και πάλι με τη βοήθεια του Θεού.

Ο π. Γαβριήλ τότε γκρέμισε μόνο τον μπροστινό τοίχο της εκκλησίας και στην συνέχεια τον έχτισε πιο… μέσα. Και διαμήνυσε στον πατριάρχη: «Έκανα υπακοή! Άλλαξαν όμως οι καιροί και γι’ αυτό χτίζω πάλι». Τότε ο πατριάρχης μέσω επιστολής του παρήγγειλε να σταματήσει ξανά αμέσως το χτίσιμο. Αλλά ο άγιος συνέχισε,, και στη δεύτερη παράκληση του πατριάρχη απάντησε: «Γκρεμίστε πρώτα το δικό σας δωμάτιο, που το έχετε γεμάτο εικόνες, δίνοντάς μου παράδειγμα, και ύστερα γκρεμίζω κι εγώ το ναό μου».

Λίγο καιρό αργότερα, όταν ο πατριάρχης λειτούργησε στο ναό Σιόνι δεν επέτρεψε στον π. Γαβριήλ να κοινωνήσει. «Μακαριότατε, γιατί δεν με κοινωνάτε; Τί έγκλημα έκανα; Πέστε μου!». «Μετά τη λειτουργία έλα να μιλήσουμε», απάντησε ο πατριάρχης.

Τότε του ανακοίνωσε πως του στερεί το δικαίωμα να κοινωνά αλλά και να ιερουργεί σε οποιονδήποτε ναό. Έτσι ο άγιος, αφού προσκυνούσε στους ναούς, επέστρεφε στο εκκλησάκι που είχε χτίσει με τα άγια χέρια του. Υπέμεινε τον κανόνα αυτόν αγόγγυστα, όσο επώδυνος και αν ήταν για τον ίδιο – ο Θεός μόνο το ξέρει… Λόγω αυτής της απαγόρευσης ο Γέροντας παρακολουθούσε την λειτουργία μαζί με την ενορία του και κοινωνούσε όπως ο κοσμικός. Τον καλούσαν συχνά στο Συμβούλιο της Ασφάλειας, από πού επέστρεφε σκληρά βασανισμένος και ξυλοκοπημένος…

Τότε ο π. Γαβριήλ άρχισε πάλι να προσποιείται το σαλό. Έγινε ζητιάνος και τα χρήματα που μάζευε τα έδινε στους φτωχούς.

Αφού έτσι πέρασαν κάποια χρόνια, μια Κυριακή ο άγιος κάθισε στα σκαλοπάτια του ναού Σιόνι ζητιανεύοντας. Μόλις τελείωσε η Θεία Λειτουργία και βγήκε ο πατριάρχης από το ναό, είδε τον π. Γαβριήλ και ρώτησε τους γύρω του κάπως ανήσυχος: «Αλήθεια, δεν έχει άλλη διέξοδο;». «Αφού στην εκκλησία δεν τον αφήνετε να μπει! Τί διέξοδο να έχει;», του απάντησαν.

Τότε ο πατριάρχης Εφραίμ Β’ φάνηκε να συγκινήθηκε βαθιά, αλλά δεν ήρε ακόμη τον κανόνα. Έμοιαζε αιώνας εκείνη η περίοδος που απαγόρευσαν στον π. Γαβριήλ να κοινωνά και να λειτουργεί. Το 1972, πριν από τη γιορτή της Σβετιτσχοβλόμπας,1 ο π. Γαβριήλ πήγε με τα πόδια από την Τιφλίδα στη Μτσχέτα. Διηγείται ο ίδιος: «Όλα τ’ άφησα στα χέρια του Θεού. Εκείνη τη νύχτα που έμεινα στο Σβετιτσχοβέλι και προσκύνησα, την παραμονή της γιορτής, είδα ένα όραμα: Ξάφνου υπερυψώθηκα και, σαν να πέταξα, προσγειώθηκα κατευθείαν στην Αγία Τράπεζα. Ήταν και ο πατριάρχης εκεί και γύρω του οι ιερείς. Έπρεπε ν’ αρχίσει η Λειτουργία, και ετοιμάζονταν. Εκείνη τη στιγμή κατέφθασαν η Παναγία με τον Κύριο Ιησού Χριστό και διέκοψαν τον πατριάρχη λέγοντάς του: ¨Μόνο απ’ αυτόν θα δεχθώ τα άγια δώρα¨, δείχνοντας εμένα.

Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής της Γεωργίας-წმ. ღირსი მამა გაბრიელი აღმსარეΚατάλαβα τότε ότι και ο Σωτήρας και η Παναγία με καθησύχαζαν και σκέφθηκα πως στην εορτή της Σβετιτσχοβλόμπας οπωσδήποτε θα με κοινωνήσουν. Το πρωί, προτού αρχίσει η Θεία Λειτουργία, με ειδοποίησαν ότι με ζητούσε ο πατριάρχης. Πήγα. Ο πατριάρχης με κοίταζε σκεπτικός. Σαν να είχε δει κι εκείνος κάποιο όραμα, αλλά δεν μου το αποκάλυψε. Με ρώτησε μόνο αν ήμουν έτοιμος για τη Θεία Κοινωνία. Ύστερα φώναξε έναν ιερέα και του παρήγγειλε να με ντύσουν, για να εισέλθω στο Ιερό και να λειτουργήσω».

Οι πιστοί που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στο ναό έκλαιγαν από χαρά. Όταν τα εξιστορούσε όλα αυτά ο άγιος, διευκρίνιζε: «Όλα αυτά δεν σας τα λέω γιατί είμαι κάποιος. Αλλά θέλω να θυμάστε καλά πως ό,τι και να συμβεί στη ζωή σας, να μη χάσετε ποτέ την ελπίδα σας στον Κύριο». Και συνέχιζε: «Μετά τη Λειτουργία, ο πατριάρχης με ρώτησε αν ήθελα να με διορίσει ως εφημέριο στο γυναικείο μοναστήρι Σαμτάβρο, όπου βρισκόταν τότε και η Θεολογική Σχολή. Συμφώνησα. Μου είπε όμως να ρωτήσω πρώτα και τον μητροπολίτη Ηλία,2 διότι το μοναστήρι υπαγόταν στη δική του δικαιοδοσία. Όταν το είπα στο μητροπολίτη, χάρηκε και αμέσως συμφώνησε. Με το έλεος του Κυρίου και με την ευλογία δύο πατριαρχών λοιπόν, είμαι διορισμένος σ’ αυτό εδώ το μοναστήρι».

Την ίδια χρονιά, ο πατριάρχης Εφραίμ Β’ κοιμήθηκε και η Ιερά Σύνοδος τοποθέτησε στη θέση του τον μητροπολίτη Δαβίδ Ε’. Έτσι κατέβασαν τη φωτογραφία του τέως πατριάρχη από την παλιά Θεολογική Σχολή και την αντικατέστησαν με αυτή του νέου. Ο π. Γαβριήλ τότε την πήρε και την έβαλε στο κελί του. «Ήταν καθολικός πατριάρχης και του πρέπει σεβασμός», σχολίασε. Έκτοτε ο π. Γαβριήλ τελούσε Λειτουργίες στο Σαμτάβρο και εξομολογούσε όσους έμεναν κοντά στην περιοχή. Το 1977 και ο πατριάρχης Δαβίδ απεδήμησε εις Κύριον, και στη θέση του τοποθετήθηκε ο Ηλίας Β’.

Από τότε που ο π. Γαβριήλ διορίστηκε στην Ι. Μ. Σαμτάβρο, έμεινε εκεί μέχρι το τέλος της ζωής του – αρχικά σε μια μικρή και στενάχωρη ξύλινη καλύβα κι έπειτα στον πύργο Μιριάν,3 τον οποίο μέχρι τότε το μοναστήρι τον χρησιμοποιούσε ως αποθήκη. 

1. Σβετιτσχοβλόμπα: Μεγάλη εορτή στη Γεωργία, κατά την οποία τιμάται ο άρραφος Χιτώνας του Κυρίου και ο Ζωοποιός Στύλος (1/14 Οκτωβρίου).
2. Ο σημερινός Καθολικός Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας Β’.
3. Ο πύργος ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του βασιλιά της Γεωργίας Μιριάν Γ’, ο οποίος καθιέρωσε τον χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του κράτους, το 330 μ. Χ.

Από το βιβλίο της Νάνα Μερκβιλάτζε: ”Ο Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν Σαλός και Ομολογητής”(1929 – 1995), ΑΘΗΝΑ 2013.

Απολυτίκιον του Αρράφου Χιτώνος του Χριστού . Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Προσκυνούντες τον τόπον εναποθέσεως του Σού Αρράφου Χιτώνος, Λόγε Θεού και Θεέ, οι πιστοί πανευλαβώς Σε ικετεύομεν· Εν τη ενότητι της Σης αγαπήσεως ημάς συντήρει εις τους αιώνας και στίφη αιρετιζόντων δίωκε, Σώτερ, η Αλήθεια.

Αγίας Νίνας εις προσκύνημα Βάτου στο Σαμτάβρο
Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Υ῾πο βάτου αφλέκτου, Θεογεννήτορος, προτυπουμένης πορείαν την αρξαμένην μακράν προς Αρράφου του Χριστού Χιτώνος εύρεσιν και παρά βάτον εκτενώς δεομένην δι’ αυτό της Μτσχέτα, ολβίαν Νίναν, ανευφημήσωμεν πόθω ως οδηγόν ημών προς θέωσιν.

Απολυτίκιον αγίων βασιλέων Μιριάν και Νάνας. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Βασιλείς Γεωργίας θαυμάτων μέλψωμεν τους ελκυσθέντας σαγήνη της Νίνας της θεαυγούς, Νάναν ένδοξον και Μιριάν θεόκλητον, και προσκυνήσωμεν αυτών τάφους θείους εν Μονή Σαμτάβρο πιστώς βοώντες· Χριστόν θερμώς δυσωπείτε ημίν βραβεύσαι θείον έλεος.

Απολυτίκιον Αγίας Σιδωνίας. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Εν χερσί τον Χιτώνα Χριστού τον Άρραφον,ον εδωκέ σοι βαστάσαι ο ευλαβής Ελιόζ, ο σος όμαιμος, χαράς ηδίστης έμπλεως προς τας σκηνάς του ουρανού, Σιδωνία θαυμαστή, απήλθες Χριστώ συνείναι αεί, πιστοίς καθ’ εκάστην τω δωρουμένω θείον έλεος.

Απολυτίκιον του Οσίου Γαβριήλ, του διά Χριστόν σαλού και ομολογητού, εν Γεωργία. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Πολιτεία ενθέω καλλωπιζόμενον, Αρχιμανδρίτην θεόπνουν πανευλαβώς Γαβριήλ ευφημήσωμεν ως φάρον διοράσεως και ασθενούντων ιατρόν, ου ο τάφος δαψιλώς ισχύος εκχέει ρείθρα, βοώντες· Πάτερ, ευλόγει θεόθεν πάντας τους τιμώντάς σε.

Μεγαλυνάριον.

Άρραφον Χιτώνά Σου, Λυτρωτά, ον ευρείν επόθει εν Ματσχέτα τη ιερά η Αγία Νίνα, ποθούμεν προσκυνήσαι εν γη τον κεκρυμμένον, Σώτερ Θεάνθρωπε.

Χαίροις, θεία Νίνα, η εκτενώς εν τη βάτω Μτσχέτα δεομένη του ανευρείν Άρραφον Χιτώνα Κυρίου, υποκάτω ον προσκυνούντες Στύλου αγιαζόμεθα.

Ωδή ς΄.Τον βασιλέα.

Ως τον Χιτώνα, εύρες Νίνα Δεσπότου, τούτω σκέπε τους πόθω σε τιμώντας, και ψυχάς ψυγείσας, θέρμανον προσευχαίς σου.