iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Η ζωή στην έρημο του Άθω. Ευλογημένα αυτά τα μέρη! Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ-St. John The Baptist Monastery-Essex-England-Монастырь святого Иоанна Крестителя Эссекс-essex_12Κατάθεση του Αρράφου Χιτώνος του Κυρίου Ιησού Χριστού στη Μόσχα το 1625.
Αγία Νίνα Ισαπόστολος της Γεωργίας, συγγενής του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιόφορου. (Εορτάζει 14 Ιανουαρίου, 10 Ιουλίου, 1 Ιουνίου)
Φηλικίτα (Ευτυχία) μάρτυς και οι επτά υιοί αυτής μάρτυρες εν Ρώμη (167) 
Μύριοι Πατέρες της Νιτρίας Αιγύπτου, οι οποίοι μαρτύρησαν διά πυρός και βιαίω θανάτω υπό Θεοφίλου αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας (+398)
Σαράντα Πέντε (45) μάρτυρες εν Νικοπόλει Αρμενίας (+320)
Αντώνιος ο ιδρυτής της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου και πατήρ του Ρωσικού Μοναχισμού (+1073) και Παναγία του Κόνεβιτς (1393)

Εορτάζουν στις 10 Ιουλίου

Η αγία Νίνα (γεωργ. Νίνο) γεννήθηκε στα τέλη του 3ου αι. στην Καππαδοκία. Είχε στενή συγγένεια με τον άγιο μεγαλομάρτυρα Γεώργιο, σύμφωνα μάλιστα μ’ ένα παλαιό χειρόγραφο ήταν εξαδέλφη του. Γι’ αυτό η ευλάβειά της στον άγιο ήταν μεγάλη.

Ο πατέρας της Ζαβουλών, ευσεβής και φημισμένος στρατιωτικός, είχε φύγει από την πατρίδα του Καππαδοκία, για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον αυτοκράτορα Μαξιμιανό. Η μητέρα της Σωσάννα, γεννημένη κι αυτή στην Καππαδοκία, ήταν αδελφή του επισκόπου Ιεροσολύμων, τον οποίο ορισμένοι ταυτίζουν με τον Ιουβενάλιο.
Ο γάμος του Ζαβουλών και της Σωσάννας έγιναν στα Ιεροσόλυμα, και στη συνέχεια αναχώρησαν για την πατρική γη της Καππαδοκίας.
Από το ευλογημένο εκείνο ζευγάρι γεννήθηκε η μακαρία Νίνα, η φωτίστρια της Γεωργίας. Όταν έγινε δώδεκα χρονών, πήγε με τους γονείς της στην Αγία Πόλη της Ιερουσαλήμ.

Νίνα της Γεωργίας_ Saint Nina_ წმინდა ნინო_Света Нина Грузије_hucAexQ08V67sWVL2cIvXzQ==Ο πατέρας της φλογισμένος από αγάπη για το Θεό, θέλησε ν’ αφιερωθεί σ’ Αυτόν και να γίνει ερημίτης. Αφού πήρε τη συγκατάθεση της συζύγου του και την ευλογία του επισκόπου, αποχαιρέτησε με δάκρυα την κόρη του Νίνα, αναθέτοντάς την στον Κύριο, τον πατέρα των ορφανών και προστάτη των χηρών.
-Μη φοβάσαι τίποτα, παιδί μου, της είπε. Μιμήσου με ζήλο το παράδειγμα της Μαρίας της Μαγδαληνής και της άλλης Μαρίας, της αδελφής του Λαζάρου. Αν αγαπήσεις όπως εκείνες το Χριστό, τότε η χάρη Του δεν θα σ’ εγκαταλείψει.
Ύστερα έφυγε κι εξαφανίστηκε στην έρημο του Ιορδάνη. Ο τόπος της ασκήσεως και του θανάτου του παρέμεινε άγνωστος.
Όταν η μικρή Νίνα έμαθε την ιστορία του άρραφου Χιτώνα, άρχισε να προσεύχεται στην Υπεραγία Θεοτόκο να την αξιώσει να προσκυνήσει τον ιερό Χιτώνα του Κυρίου. Η Υπεραγία Θεοτόκος εισάκουσε τις προσευχές της και δίνοντάς της στον ύπνο της έναν Σταυρό φτιαγμένο από κληματόβεργες, για να την προστατεύει από ορατούς και αοράτους εχθρούς, της είπε να πάει στη Γεωργία να κηρύξει το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού και θα βρει εκεί τον άρραφο Χιτώνα Του. Η αγία μετά από πολλούς κόπους και ταλαιπωρίες έφτασε στην μακρινή αυτή χώρα.

Εκεί στους βασιλικούς κήπους κάτω από έναν κέδρο βρήκε τον τόπο, όπου είχε εναποτεθεί ο Χιτώνας του Χριστού με αποκάλυψη θεϊκή.
Με τη βοήθεια του Θεού, η αγία Νίνα φώτισε μέσα σε μερικά χρόνια ολόκληρη σχεδόν τη χώρα της Γεωργίας. Η βασιλική οικογένεια κι όλοι οι άρχοντες βαπτίσθηκαν και πλήθος λαού. Γεμάτη ζήλο απομακρύνονταν από την πόλη στο όρος, όπου βρήκε μία μικρή σπηλιά, καλυμμένη με κλαδιά δένδρων και παρέμεινε σε αυτήν προσευχόμενη.
Παίρνοντας μαζί της τον πρεσβύτερο Ιάκωβο και έναν διάκονο, έφυγε βόρεια, στα ορεινά όπου γέμισε τις ρεματιές του Καυκάσου με το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Τέλος έφθασε στην περιοχή Μπόντμπε, έφτιαξε μια καλύβα για κατάλυμμα κι αφού ολοκλήρωσε το έργο της, εν μέσω των μαθητών και των μαθητριών της, οι οποίοι θρηνούσαν, παρέδωσε το πνεύμα της στα χέρια του Ζώντος Θεού, το 335 μ. Χ.

***

Η ζωή στην έρημο του Άθω.
Αναμνήσεις του πατρός Σωφρονίου του Έσσεξ

Η έξοδος στην έρημο. Η προσευχή κατά την οποία λησμονείται ο κόσμος. Η σύναξη των Γερόντων το 1938. Ο λόγος του Αρχιεπισκόπου Βασιλείου Κριβοσέϊν. Η πνευματική του διακονία. Διάλογος με μοναχό. Το άκτιστο φως.

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_933925640-2333Άς είναι η δόξα του Κυρίου ευλογημένη τώρα και στους αιώνες. Πάλι τις τελευταίες ημέρες ετοιμαζόμουν νοερά για την έξοδό μου από αυτή τη ζωή. Με τη μείωση των δυνάμεών μου, με τη σταδιακή αύξηση της απομονώσεως μου, στην οποία καταδικάσθηκα εξαιτίας του γήρατος, μη έχοντας δυνατότητα ούτε να διαβάσω ούτε να ακούσω, σκέφτομαι ότι το «έργο» μου τελείωσε. Γι’ αυτό και αποφάσισα να σας διηγηθώ γιά τις τελευταίες ημέρες του Γέροντα και για τις πρώτες ημέρες της ζωής μου μετά την τελευτή του.

Όταν ο πατήρ Σιλουανός ήταν ακόμη νέος, αρρώστησε σοβαρά, και περιμένοντας το τέλος του παρακάλεσε τον ηγούμενο Μισαήλ να του δώσει ευλογία για το μεγάλο Σχήμα. Ο ηγούμενος Μισαήλ, ο θαυμάσιος αυτός άνδρας, του λέει: «Για το Σχήμα να σε ευλογήσει ο Θεός, αλλά δεν θα πεθάνεις σύντομα». Και του είπε τί θα του συμβεί, αλλά τώρα δεν το θυμάμαι ακριβώς. Όταν όμως άρχισε το έτος 1938, ο Σιλουανός είπε:
«Σύμφωνα με τους λόγους του ηγουμένου, ο θάνατός μου πρέπει να έρθει αυτό τον χρόνο». Λίγο καιρό αργότερα ζήτησα ευλογία από τον ηγούμενο, τον ίδιο άγιο και θαυμάσιο άνδρα Μισαήλ, να μου επιτρέψει να χρησιμοποιώ μιά καλύβη. Ουσιαστικά αυτή ήταν ένα καλό σπίτι για διαβίωση ηλικιωμένων ανθρώπων πού ήθελαν να τελειώσουν τη ζωή τους στον Άθω. Απείχε από το μοναστήρι περίπου δεκαπέντε λεπτά πορείας, με κατεύθυνση προς τον Νότο, προς τη Δάφνη, το λιμάνι του Αγίου Όρους. Εκεί λοιπόν σύχναζα όταν ήμουν ελεύθερος από τις ακολουθίες. Στο μοναστήρι ήμασταν δύο διάκονοι. Όταν έπρεπε να είμαστε παρόντες σε όλες τις ακολουθίες, τότε πολύ λίγος καιρός απέμενε, ενώ όταν ήμουν ελεύθερος από τη σειρά της διακονίας μου, τότε περνούσα τον περισσότερο καιρό εκεί.

Η ζωή μου στην Καλύβη αυτή ήταν πολύπλοκη. Ήμουν νεότερος από τους περισσότερους πατέρες. Η διαμονή σε τέτοια Καλύβη θεωρούνταν από πολλούς ως μεγάλο προνόμιο. Αλλά, όπως γνωρίζετε από το βιβλίο μου, ο Θεός μου δώρισε συντριβή για τις αμαρτίες μου, απόγνωση για τον ίδιο τον εαυτό μου και παρατεταμένο και βαθύ πένθος .
Εκεί γίνονταν πολλές συνομιλίες, για τις οποίες θα ήθελα να μιλήσω μαζί σας.

Κάποια φορά με ρώτησε ο Σιλουανός:
– Νιώθετε άνετα να προσεύχεσθε στην Καλύβη αυτή;
Απάντησα:
– Ναι. Κατά καιρούς μου φαίνεται ότι λησμονώ τον κόσμο. Θυμάμαι όμως το σώμα μου.
Με εξέπληξε η αντίδραση του πατρός μου Σιλουανού:
– Αλλά και το σώμα τί είναι; Δεν είναι άραγε και αυτό κόσμος;

Στεκόμουν μπροστά στο θαυμαστό αυτό φαινόμενο και ήρθε στον νου μου η εξής σύγκριση: βρίσκομαι στους πρόποδες ενός όρους υψηλού, του οποίου η κορυφή κρύβεται στα σύννεφα. Τα λόγια αυτά, «Αλλά τί είναι το σώμα, αν όχι κόσμος;», μου προκάλεσαν την προηγούμενη σκέψη. Ωστόσο δεν τον καταπονούσα με ερωτήσεις, αλλά δεχόμουν τα λόγια του, με την ελπίδα ότι θα έρθει στιγμή πού ο Θεός θα επιτρέψει να κατανοήσω το πραγματικό τους νόημα.
Στη συνείδησή του, με την προσευχή για όλο τον Αδάμ, ο πατήρ Σιλουανός κατέληξε στο ότι με το σώμα μας συνδέεται όλη η ανθρωπότητα σε έναν Αδάμ.

Οι συνομιλίες πού μας χάρισε ο Κύριος μου προκαλούσαν διαρκώς θαυμασμό για τον Γέροντα. Πώς αυτός έγινε πραγματικά ζωντανό πρόσωπο, αληθινά γνήσιος χριστιανός!
Στην αρχή του έτους 1938 μου είπε: «’Όταν πεθάνω, θα είναι καλύτερα για σας να ζητήσετε ευλογία και να πάτε στην έρημο, γιατί σας βλέπω αδύναμο και η ζωή στο μοναστήρι ξεπερνά τις δυνάμεις σας».

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_e14344924349Θα προσπαθήσω να μην επεκταθώ στην ανάλυση πολλών λεπτομερειών. Θα πω μόνο ότι, όταν ο Γέροντας κοιμήθηκε, πήγα πράγματι στον πνευματικό και είπα: «Μήπως είναι καλύτερα για μένα να ζήσω στην έρημο, όπως οι ερημίτες του Αγίου Όρους στα Καρούλια»; Και ο πνευματικός πατέρας Σέργιος μου απάντησε: «Ναι, πάτερ Σωφρόνιε, πηγαίνετε στην έρημο, ο Θεός να σας ευλογήσει». Τον πατέρα Σέργιο τον χειροτόνησε ιερέα ο επίσκοπος Αχρίδος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, μεγάλος άνδρας, πού χειροτόνησε και εμένα διάκονο. Και ο πατήρ Σέργιος, πού μου φερόταν με πολλή αγαθότητα και καλοσύνη, μου έδωσε την ευλογία να πάω στην έρημο, αλλά είπε: «Εσείς βεβαίως καταλαβαίνετε ότι η ευλογία μου δεν επαρκεί. Οφείλετε να απευθυνθείτε στον ηγούμενο και να ζητήσετε από εκείνον την ευλογία.

Πήγα στον ηγούμενο Μισαήλ -ο Θεός να με ελεήσει δι’ευχών του- και μου λέει: «Ο Θεός να σας ευλογήσει, πάτερ Σωφρόνιε. Πηγαίνετε και προσεύχεσθε στην έρημο. Γνωρίζετε όμως ότι η ευλογία μου δεν επαρκεί. Χρειάζεται να λάβετε ακόμη τη συναίνεση του συμβουλίου των Γερόντων της Μονής».
Ο ηγούμενος ήταν άρρωστος και δεν έλαβε μέρος στη σύναξη των Γερόντων της Μονής, στην οποία όμως προήδρευσε ο αντικαταστάτης του ηγουμένου. Του είπα ότι θα ήθελα να μεταβώ στην έρημο και επιθυμώ να παραδώσω τον εαυτό μου στην κρίση των πατέρων. Συμφώνησε, και σύντομα ακλούθησε η σύναξη των Γερόντων, στην οποία με προσκάλεσαν.

Στη σύναξη αυτή των Γερόντων, πού ακόμη και τώρα είναι σαν να την έχω μπροστά στα μάτια μου, γιατί αποτυπώθηκε τότε στη συνείδησή μου, πρώτος σηκώθηκε ο ιερομόναχος Βησσαρίων, ο γραμματέας του ηγουμένου, απαλός, λεπτός και προσεκτικός άνθρωπος, και είπε: «Πάτερ Σωφρόνιε, το εγχείρημα αυτό, για το οποίο ρωτάτε το συμβούλιο των γερόντων, είναι πολύ μεγάλο και σημαντικό. Ακούστε λοιπόν τη γνώμη μου: Παραμείνετε ακόμη για ένα χρόνο στο μοναστήρι και τότε, αν ο λογισμός σας δεν αλλάξει, πηγαίνετε στην έρημο». Μου συνέβαινε να επισκέπτομαι συχνά τον πατέρα Βησσαρίωνα, γιατί είχε ιδιαίτερο κελί ως βοηθητικό γραφείο του ηγουμένου. Λόγω του σεβασμού μου προς τον πατέρα Βησσαρίωνα δεν απάντησα τίποτε στα λόγια του.

Δεύτερος σηκώθηκε ο πατήρ Ματθαίος. Ήταν στην ηλικία λίγο γεροντότερος από τον πατέρα Σιλουανό και από το ίδιο χωριό με εκείνον, αλλά, κατά παράδοξο τρόπο, συμπεριφερόταν απέναντί του ως ανώτερος και με εξουσία. Τότε όμως, μετά τον θάνατο του Γέροντα, ξαφνικά με πλησίασε διασχίζοντας όλο το δωμάτιο και μου είπε τα εξής: «Πάτερ Σωφρόνιε, πού πηγαίνετε; Μήπως νομίζετε ότι θα βρείτε κάτι ανώτερο από τον Σιλουανό; Αν λοιπόν ο Σιλουανός σώθηκε στο μοναστήρι, και εσείς να σωθείτε στο μοναστήρι!». Πάλι δεν απάντησα τίποτε.

Μετά σηκώθηκε ο πολύ αυστηρός Γέροντας Ιωσήφ, υπεύθυνος της μοναστηριακής βιβλιοθήκης, πού είχε διαβάσει πολλά και θεωρούσε τον εαυτό του μεγάλο γνώστη της πνευματικής ζωής. Εγώ ήμουν βοηθός του στη βιβλιοθήκη. Και αυτός μου μίλησε αυστηρά: «Πάτερ Σωφρόνιε, αν φύγετε, δεν υπάρχει ευλογία για σας από τον ηγούμενο για να λειτουργείτε». Λέω στον πατέρα Ιωσήφ: «Αν ο Γέροντας λέει να μη λειτουργώ, θα σας πω ότι δεν πηγαίνω στην έρημο για να λειτουργώ. Άλλη είναι η σκέψη μου για την έρημο. Αλλά, πείτε μου: Απαγορεύει μήπως ο ηγούμενος και να κοινωνώ;». Η ήρεμη απάντησή μου τον έβγαλε από το αδιέξοδο. Λέει: «Όχι, πάτερ Σωφρόνιε. Δεν ρώτησα τον ηγούμενο. Ήταν δική μου πρωτοβουλία να σας δοκιμάσω, λέγοντας αυτά τα λόγια. Ο ηγούμενος όμως τίποτε δεν μου είπε και δεν συζητήσαμε για το θέμα αυτό».

Τότε ο ιερομόναχος Ιουστίνος, πού ήταν αντικαταστάτης του ηγουμένου, πράος και ήσυχος άνθρωπος, αποφάσισε να μιλήσει. Καθόταν σε ξεχωριστή πολυθρόνα, στο μέσο ενός μεγάλου δωματίου όπου συνεδρίαζε η σύναξη του συμβουλίου των Γερόντων. Απευθυνόμενος λοιπόν αυτός προς τον πατέρα Βησσαρίωνα λέει: «Πάτερ Βησσαρίων, νομίζω ότι για τη δοκιμή του λογισμού του πατρός Σωφρονίου ένας χρόνος είναι υπερβολικά πολύς». Και συνέχισε: «Λοιπόν, πάτερ Σωφρόνιε, μείνετε ως το Πάσχα εδώ στη Μονή και αν ο λογισμός σας δεν αλλάξει, τότε συν Θεώ πηγαίνετε στην έρημο».

Μόλις ο αναπληρωτής του ηγουμένου είπε αυτά τα λόγια, σηκώθηκα από το κάθισμά μου, του έβαλα εδαφιαία μετάνοια και είπα: «Να είναι ευλογημένο, Γέροντα!». Με τον τρόπο αυτό τελείωσε το θέμα μου στη σύναξη των Γερόντων. Η σύναξη με διέταξε να παραμείνω στο μοναστήρι από την αρχή του Οκτωβρίου του έτους 1938 ως το Πάσχα τού 1939.

Θα σας πω ότι ήταν παράδοξη η σχέση μου με το μοναστήρι. Έζησα εκεί δεκατέσσερα χρόνια και ποτέ δεν είχα καιρό να μιλήσω με οποιονδήποτε. Μετά από όλα τα διακονήματά μου έσπευδα να πάω στο κελί μου, για να κλάψω για τον εαυτό μου. Η αναχώρησή μου λοιπόν προκάλεσε παράξενη εντύπωση. Οι πατέρες ενοχλήθηκαν εξαιτίας μου με τη σκέψη: «Ορίστε, φεύγει από το μοναστήρι σαν να μην ήταν κατάλληλο για να σωθεί εδώ».

Έπειτα έρχονταν πολλοί σε μένα κατά τη διάρκεια του μισού εκείνου έτους πού πέρασα, από τον Οκτώβριο ως τον Απρίλιο. Μεταξύ αυτών πού έρχονταν για να με πείσουν ήταν και ο π. Βασίλειος*, πού στη συνέχεια έγινε αρχιεπίσκοπος Βρυξελλών. Ήρθε στο κελί μου και μου είπε: «Πάτερ Σωφρόνιε, βρήκα στην Κλίμακα του αγίου Ιωάννου χωρίο από το οποίο γίνεται σαφές ότι δεν πρέπει να πάτε στην έρημο». Σε όλους όμως, που έρχονταν να με πείσουν, έλεγα: «Εγώ ο ίδιος αναζητώ το θέλημα του Θεού. Φοβάμαι να βγω στην έρημο. Σκέφτομαι ότι είμαι μικρόψυχος και αδύνατος. Αν συναντήσω από τις εχθρικές δυνάμεις τέτοιους πειρασμούς πού πρόσβαλαν τον Γέροντα Σιλουανό, τότε δεν θα αντέξω, δεν θα μπορέσω». Και ο φόβος αυτός με ανάγκαζε να αναζητώ όσο το δυνατόν περισσότερο τις ευλογίες, αλλά τις νόμιμες ευλογίες, του πνευματικού, του ηγουμένου και της συνάξεως των Γερόντων.
Λέω στον πατέρα Βασίλειο: «Πάτερ Βασίλειε, αν έρθετε και μου φέρετε πέντε χιλιάδες χωρία από τους άγιους Πατέρες, μεγάλους και μικρούς, εγώ θα σας υποδείξω μόνο ένα το δικό μου χωρίο. Και αυτό θα είναι ισχυρότερο από τα πέντε χιλιάδες δικά σας». Το νόημα της απαντήσεώς μου ήταν το εξής: Αναζητούσα ευλογία με τον νόμιμο τρόπο από τούς «παράγοντες», τούς οποίους εξουσιοδοτεί η παράδοση γι’ αυτή την ευλογία: τον πνευματικό, τον ηγούμενο και τη σύναξη των Γερόντων.

Σκεφτόμουν ότι η ευλογία αυτή μπορεί να αντιπαραταχτεί σε όλους και στον καθένα. Θα σας πω λοιπόν την αλήθεια: ο Θεός μου έδωσε ευλογημένη έρημο! Αυτός όμως έπειτα με έβγαλε από την έρημο με αρκετά αυστηρό τρόπο. Όταν πλέον έδωσα την παλιά μου Καλύβη στην έρημο και δεν είχα πιά τα μέσα να αποκτήσω άλλη, αναχώρησα από τα Καρούλια για άλλη έρημο, πού βρίσκεται στα όρια της Μονής του Αγίου Παύλου.

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_0_3d175_99964dab2_origΣτην αδελφότητα του Αγίου Παύλου ο ηγούμενος ήθελε να έχει πνευματικό. Στον Άθω ο πνευματικός δεν πρέπει να βρίσκεται στα όρια της Μονής. Πρέπει ο πνευματικός να είναι εντελώς ξένος προς τη διαχείριση της εξουσίας της Μονής, ώστε η εξομολόγηση να γίνεται με ειλικρίνεια και καθαρότητα, και όχι με την προσπάθεια για την απόκτηση εύνοιας, χάρη στην ευλογία του πνευματικού. Ήδη το έτος 1938 ο Γέρων Σιλουανός κάποια στιγμή μου είπε: «Όταν θα είστε πνευματικός, να δέχεστε τους ανθρώπους, να μην τους στερείτε τον λόγο του Θεού και να τους υπομένετε». Τότε μόλις πού ζούσα, και σκέφτηκα ότι ο Γέροντας δεν γνωρίζει πώς θα μπορούσα να αντέξω ακόμη για χρόνια. Ήμουν ακόμη νέος για να είμαι πνευματικός στο Άγιον Όρος, και η σκέψη αυτή έσβησε εντελώς από τη συνείδησή μου. Και μόνο όταν βρέθηκα πιά στην έρημο, θυμήθηκα τα λόγια του Γέροντα Σιλουανού.
Εκείνο τον καιρό η Ελλάδα βρισκόταν υπό την κατοχή των Γερμανών.

Ήρθα στην έρημο λίγο πριν από τον πόλεμο, το Πάσχα, ενώ τον Οκτώβριο του 1940 ήδη κηρύχθηκε ο πόλεμος. Όταν με επισκέφτηκε ο γραμματέας της Μονής του Αγίου Παύλου π. Θεοδόσιος, άνθρωπος ευφυής, προσεκτικός και σοβαρός, και είπε ότι ο ηγούμενός τους ήθελε να με κάνει πνευματικό στο μοναστήρι τους, τότε ήρθαν στον νου μου τα λόγια του Γέροντα Σιλουανού: «Όταν θα είστε πνευματικός…». Κατά τη στιγμή όμως της συνομιλίας μου με τον Γέροντα ο λόγος αυτός μου είχε φανεί περιττός, γιατί ο ίδιος δεν γνώριζα αν θα έφθανα ως το κελί μου. (Έπρεπε να ανεβώ περισσότερα από 150 σκαλοπάτια, για να μεταβώ από το κελί του Σιλουανού ως το δικό μου.) Έτσι, έγινα πνευματικός και πήγα στη σπηλιά κοντά στη Μονή του Αγίου Παύλου. Ευλογημένα αυτά τα μέρη!

Ξαφνικά έπεσε καταρρακτώδης βροχή και το νερό διαπέρασε το τεράστιο πάχος του βράχου, μέσα στον οποίο ήταν η σπηλιά μου. Ενώ προηγουμένως ήταν πάντα στεγνή, τώρα η σπηλιά τον χειμώνα γέμιζε νερά. Ο χειμώνας στην Ελλάδα συνήθως είναι σύντομος. Ωστόσο όμως συνέβη να παραμείνω έξι μήνες στη σπηλιά, όπου υπήρχε πολύ νερό. Εκατό κουβάδες νερού την ημέρα μετέφερα από το κελί μου, και κοιμόμουν κάτω από δύο φύλλα λαμαρίνας, για να προστατεύσω το κρεβάτι μου από το νερό πού έσταζε από πάνω…
Γρήγορα περνά η ώρα αυτών των αναμνήσεων για το Άγιον Όρος. Αν τυπικά ανήκα στη ρωσική Εκκλησία, τότε θα έφερα το μεγάλο Σχήμα με τις λέξεις «Άγιος, άγιος, άγιος…», και από μακριά ακόμη βλέποντάς με θα έλεγαν: «Ου, μεγαλόσχημος περνά!». Εγώ όμως ανατράφηκα στον Άθω.
Και εκεί μου ήταν ευχάριστο να βλέπω ότι πολλές φορές ήταν δυνατόν να μην αναγνωρίσει κάποιος τον ηγούμενο και να μην τον διακρίνει από τον υποτακτικό. Και γράφω στο δοκίμιό μου «Περί των βάσεων τού ορθοδόξου μοναχισμού», ότι στον Άθω υπάρχει εντελώς άλλη τάξη. Συμβαίνει να είμαι μεγαλόσχημος επί πενήντα και πλέον χρόνια, και ήδη προ πολλού, από το 1935, θα έπρεπε να βαδίζω όπως οι μεγαλόσχημοι στη Ρωσία, αλλά περπατώ ελεύθερα…

Βλέπετε, σας διηγήθηκα πριν από την τελευτή μου λίγα από τη ζωή μου στον Άθω. Αλλά ο ίδιος δεν γνωρίζω πότε θα πεθάνω.
Η σκέψη μου λοιπόν στρέφεται γύρω από το αν εκπλήρωσα το καθήκον μου απέναντί σας. Τώρα μειώνονται οι ικανότητες μου να παρακολουθώ τη ζωή σας, εξασθενεί η μνήμη μου, περιορίζεται η όρασή μου και δεν μου επιτρέπει να διαβάζω, ενώ η βαρηκοΐα μου με αναγκάζει να φορώ ακουστικά, έτσι πού γεμίζουν τα αυτιά μου με θόρυβο με ό,τι και αν κάνω. Θα μιλώ όμως μαζί σας ως τις τελευταίες ημέρες μου, ως την τελευταία μου αναπνοή… …

Εκφωνήθηκε στα ρωσικά, στις 17 Φεβρουάριου 1992.
Ομιλία 95 (17 Φεβρουαρίου 1992), Η ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΑΘΩ
Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας, Τόμος Γ , σελ. 154, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 2013-2014.

Σωφρόνιος του Έσσεξ σπηλαιο ΑγΤΡΙΑΔΟς_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссе*Ο Αγιορείτης Αρχιεπίσκοπος Βρυξελλών και Βελγίου Βασίλειος Κριβοσέϊν (1900-1985) γεννήθηκε στην Πετρούπολη. Ο πατέρας του διετέλεσε υπουργός και αντιπρόεδρος της ρωσικής κυβερνήσεως. Σπούδασε φιλολογία στα πανεπιστήμια Πετρουπόλεως και Μόσχας. Έμαθε καλά ελληνικά και ασχολήθηκε με τη μελέτη των Πατέρων της Εκκλησίας.
Το φθινόπωρο του 1925 ήλθε στο Άγιον Όρος. Εισήλθε στην ιερά μονή Αγίου Παντελεήμονος, όπου εκάρη μοναχός το 1927. Συνδέθηκε πνευματικά με τον όσιο Σιλουανό (†1938) και τον βιογράφο του Γέροντα Σωφρόνιο († 1993). Κατά την εικοσιπεντάχρονη παραμονή του στο Άγιον Όρος δεν ασχολήθηκε μόνο με διοικητικά θέματα, ούτε απορροφήθηκε από αυτά. Προσευχήθηκε και μελέτησε πολύ. Αγάπησε ιδιαίτερα τους Έλληνες Πατέρες και κατέστη εξαίρετος παλαμιστής και συμεωνιστής. Το 1960 τοποθετήθηκε αρχιεπίσκοπος Βρυξελλών.
Ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο. Είναι ο αυθεντικότερος ερμηνευτής του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου  με το έργο του, «Μέσα στο φως του Χριστού». Ανεπαύθη εν Κυρίω ως αρχιεπίσκοπος Βρυξελλών και Βελγίου στις 22.9.1985 στη Πετρούπολη.

***

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ ο Αθωνίτης (+1993)
Εορτάζει στις 11 Ιουλίου

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_e143431d7a577Πολύτιμοι αδελφοί και αδελφές μου, να διαβάζεται τη θεολογική προσευχή για την ενότητα που σας πρότεινα, με όλη την καρδιά σας, με φλογερή πίστη. Και τότε θα δείτε να ανοίγονται οι πόρτες που νωρίτερα ήταν κλειστές. Θα ανοίξουν μπροστά σας δρόμοι που ήταν φραγμένοι με εμπόδια. Η θέση μας είναι σημαντική, γιατί στις συνθήκες που μας δόθηκαν μπορούμε πράγματι να κτίσουμε τη ζωή μας, έχοντας τέτοιον οδηγό, όπως είναι ο μακάριος Σιλουανος.

Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου, ο τη Ση αναβάσει επί τον Γολγοθάν εξαγοράσας ημάς εκ της κατάρας του Νόμου και αποκαταστήσας την πεπτωκυΐαν εικόνα Σου, ο εκτείνας επί του Σταυρού τας αχράντους χείρας Σου, ίνα τα εσκορπισμένα τέκνα του Θεού επισυναγάγης εις έν, και καλέσας τη επιφοιτήσει του Παναγίου Πνεύματος εις ενότητα πάντας, Συ, ο Ών του Πατρός το απαύγασμα, προ της εξόδου Σου επί την μεγάλην ταύτην και κοσμοσωτήριον ιερουργίαν εδεήθης του Πατρός Σου, ίνα πάντες έν ώμεν, καθώς Συ είς εί μετά του Πατρός και του Πνεύματος του Αγίου.

Παράσχου τοίνυν ημίν χάριν και σοφίαν του εκπληρούν την εντολήν ταύτην καθ’ εκάστην, και ενίσχυσον ημάς εις τον αγώνα της αγάπης εκείνης, ήν Συ ενετείλω ημίν, ειπών:

«Αγαπάτε αλλήλους καθώς ηγάπησα υμάς».

Δώρησαι ημίν δια του Αγίου Σου Πνεύματος την δύναμιν του ταπεινούν εαυτούς ο είς ενώπιον του ετέρου, εν τω κατανοείν ότι, εάν τις πλείον αγαπά, πλείον και ταπεινούται. Δίδαξον ημάς εύχεσθαι ο είς υπέρ του άλλου, αλλήλων τα βάρη βαστάζειν εν υπομονή, και ένωσον ημάς τω συνδέσμω της ακαταλύτου αγάπης εν τω Ονόματι Σου τω Αγίω, χαριζόμενος ημίν ωσαύτως του οράν εν εκάστω αδελφώ και εκάστη αδελφή ημών την εικόνα της αρρήτου δόξης Σου και μη επιλανθάνεσθαι ότι:

Ο αδελφός ημών η ζωή ημών εστι.

Ναι, Κύριε, ο τη Ση ευδοκία επισυναγαγών ημάς επί το αυτό, ποίησον ημάς γενέσθαι εν αληθεία μίαν οικογένειαν, ζώσαν εν μιά καρδία, μιά θελήσει, μιά αγάπη, ως είς άνθρωπος, κατά την περί του προπάτορος Αδάμ προαιώνιον βουλήν Σου. Επισκίασον τον οίκον ημών τω του φόβου Σου πνεύματι και σκέπασον αυτόν τη σκέπη της Παναχράντου Σου Μητρός και πάντων των Αγίων Σου, ευλογών και υπερασπιζόμενος ένα έκαστον των ενθάδε διαμενόντων (ονόματα), διαφυλάττων ημάς εκ φθοροποιών λογισμών, αναρμόστων λόγων ή κινήσεων καρδίας, επιβλαπτόντων την ειρήνην και την ομόνοιαν, όπως οικοδομηθή ο οίκος ούτος επί την πέτραν των ευαγγελικών Σου εντολών εις τόπον προσευχής, αγιασμού και σωτηρίας, δι’ ημάς αυτούς και δια πάντας τους επισκεπτομένους ημάς, τους κοπιώντας και πεφορτισμένους αδελφούς και αδελφάς ημών, ίνα πάντες εύρωμεν ανάπαυσιν εν Σοι, τω πράω και ταπεινώ Βασιλεί ημών, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, Περί προσευχής, έκδ. Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 1991.Σωφρόνιος του Έσσεξ σπηλαιο ΑγΤριαδος_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_pestera_pr_sofronie_1pestera_pr_sofronie_1Ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ ησυχαστής στο ερημικό σπήλαιο της Αγίας Τριάδος
https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/24/%CE%BF-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%89%CF%86%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%AD%CF%83%CF%83%CE%B5%CE%BE-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%B1%CF%83/

Έως την ώρα που ανέτελλε ο ήλιος… προσευχόταν συνεχώς με το «Πάτερ ημών». Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/15/%ce%ad%cf%89%cf%82-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%8e%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%bd%ce%ad%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b5-%ce%bf-%ce%ae%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83/

Άγιος Γαβριήλ του Σαμτάβρο της Γεωργίας, Να κάνεις τρεις παρακλήσεις. Στην Παναγία, στην αγία Νίνα και στον άγιο Γεώργιο, και όλα θα πάνε καλά.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/09/23934/

Το σημαντικότερο έργο του μοναχού είναι η εσωτερική παράστασή του ενώπιον του Θεού, η προσευχή. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/07/09/%cf%84%ce%bf-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf-%ce%ad%cf%81%ce%b3%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b1%cf%87%ce%bf%cf%8d-%ce%b5%ce%af%ce%bd/

Μέσα στη Θ. Λειτουργία ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει το Χριστό, μπορεί να βρει το παν. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/07/09/%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B8-%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%BF-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5/Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_ (†1993)ss2-copysofronie-de-la-essex-icoana1-Gerwn-Swfronios-Saharwf1Απολυτίκιον του Αρράφου Χιτώνος του Χριστού . Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Προσκυνούντες τον τόπον εναποθέσεως του Σού Αρράφου Χιτώνος, Λόγε Θεού και Θεέ, οι πιστοί πανευλαβώς Σε ικετεύομεν· Εν τη ενότητι της Σης αγαπήσεως ημάς συντήρει εις τους αιώνας και στίφη αιρετιζόντων δίωκε, Σώτερ, η Αλήθεια.

Μεγαλυνάριον.

Άρραφον Χιτώνά Σου, Λυτρωτά, ον ευρείν επόθει εν Ματσχέτα τη ιερά η Αγία Νίνα, ποθούμεν προσκυνήσαι εν γη τον κεκρυμμένον, Σώτερ Θεάνθρωπε.

Απολυτίκιον Αγίας Νίνας ισαποστόλου της Γεωργίας
Ήχος πλ. α’. Τον Συνάναρχον Λόγον.

Ως ωραίοι οι πόδες σου οι ζηλώσαντες ακολουθήσαι ταις τρίβοις των αποστόλων Χριστού, Νίνα, σκεύος Παρακλήτου παμφαέστατον· όθεν τιμώντές σε πιστώς, Γεωργίας φρυκτωρέ φωτόλαμπρε, σε αιτούμεν· ημών τα σκότη λιταίς σου της αγνωσίας πόρρω σκέδασον.

Απολυτίκιον. Αγίων 45 Μαρτύρων — Ήχος δ´ . Ταχύ προκατάλαβε

Οι Μάρτυρες σου Κύριε, εν τη αθλήσει αυτών, το στέφος εκομίσαντο της αφθαρσίας, εκ σου του Θεού ημών· σχόντες γαρ την ισχύν σου, τους τυράννους καθείλον· έθραυσαν και δαιμόνων τα ανίσχυρα θράση. Αυτών ταίς ικεσίαις Χριστέ ο Θεός, σώσον τας ψυχάς ημών.

Ήχος πλ. α΄. Χαίροις ασκητικών.

Στ. Καυχήσονται Όσιοι εν δόξη και αγαλλιάσονται επί των κοιτών αυτών.

Χαίροις, ο της Ρωσίας βλαστός* και το του Άθωνος ευώδες απάνθισμα,* μιγάδων ο πρωτοπόρος,* εν του Κιέβου τη γη,* ο την ερημίαν πολισάμενος·* πατήρ ο δειξάμενος* τέκνων απείρων εν πνεύματι*, α προς Πατέρα* τον ουράνιον έργοις σου* καθοδηγήσας,* ναούς δειξάμενος Πνεύματος.* Δόξα σοι, πανσεβάσμιε,* Αντώνιε Όσιε,* δέχου ημών τε τον ύμνον*  και  της  καρδίας την πρόθεσιν,* προχέων σοίς φίλοις,* ευλογίαν την εξ ύψους* παθών τε λύτρωσιν.

Ήχος δ΄. Ως γενναίον εν Μάρτυσι

Τον αόκνως διδάξαντα και ποιήσαντα μέλψωμεν ασκητήν ως μέγιστον και θειότατον κατά το ρήμα του Κτίσαντος, θεόπνουν Σωφρόνιον, απαθείας εραστήν και υπέρμαχον νήψεως, ως ψαλτήριον και ηδύμολπον όργανον του θείου Παρακλήτου εκβοώντες· Χαίρε, χρηστότητος σκήνωμα.

Λιτή. Ήχος α΄.

Ο εκ νεαράς ηλικίας μνήμην έχων θανάτου και ησυχίαν φιλών την αρετοτρόφον, Σωφρόνιος ο ένθεος, συγκαλεί σήμερον άπαντας εις πνευματικήν πανδαισίαν· δεύτε, ούν πάντες τρυφώντες των αυτού κατορθωμάτων και των πνευματικών αυτού αναβάσεων ευφρανθώμεν και δόξαν αέναον πέμψωμεν τω ευιλάτω Κυρίω και Λυτρωτή των ψυχών ημών.


Στις ημέρες μας η “αποκτήνωση” του κόσμου έλαβε φοβερές διαστάσεις. Η λέξη που χαρακτηρίζει τον αιώνα μας είναι η «αποστασία». Πως να διάγωμεν εις την σύγχρονον αποστασίαν; Άγιος γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ-ΣΙΛΟΥΑΝΟΣΓέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
Πως να διάγωμεν εις την σύγχρονον αποστασίαν;

Κατά την σημερινήν εποχήν ο κόσμος αποστρέφεται τον Χριστόν. Και τούτο είναι το θλιβερώτερον το τραγικώτερον, το φοβερώτερον γεγονός της εποχής μας. Να χάσωμεν, δηλαδή, τον Χριστόν δια δευτέραν φοράν, όπως τον έχασε και ο Αδάμ εις τον Παράδεισον. Πώς είναι δυνατόν;

Πρέπει να υποφέρωμεν τας μικράς θλίψεις της καθημερινής μας ζωής και να μη πέσωμεν εις την οργήν, εις το μίσος ή ο,τιδήποτε παρόμοιον, και έτσι θα ημπορούμεν να βλέπωμεν τον πόνο του ανθρώπου και όχι την κακήν αυτού πλευρά. Μια τέτοια στάσις χαρακτηρίζει τη ζωή ενός αληθώς μεγάλου ανθρώπου, η οποία μας υπερβαίνει και περί της οποίας δεν δυνάμεθα ακόμη να ομιλήσωμεν. Αλλ΄ όμως τούτο αρχίζει από εκεί όπου καταλήγω, σχεδόν, εις την κάθε σύναξίν μας. Ακόμη και εις τας μικροτέρας λεπτομερείας της ζωής, να παραμένετε εν πνεύματι εκεί, όπου ευρίσκεται ο Κύριος, πέραν του “καταπετάσματος” της ογδόης ημέρας. Παραμένετε εκεί εν πνεύματι, αλλά σωματικώς να συνηθίζεται να ζείτε εις τας συγκεκριμένας περιστάσεις της ζωής σας. Το πνεύμα του ανθρώπου ευρίσκεται εις τας περιστάσεις αυτάς δια να μάθει να διακρίνει μέσα εις αυτά το Ον. Συχνά ο Κύριος συμπεριφέρεται μαζί μας, ωσάν να μην αντιλαμβάνεται την αδυναμίαν μας. Δεν θα ήτο υποφερτός ο κόσμος αυτός αν ο Χριστός δεν ήτο Θεός. Αλλ΄ εφ΄ όσον είναι Θεός, τα πάντα είναι κατορθωτά. Και ας είπωμεν εις τον Πατέραν αυτόν – διότι είναι Πατήρ ημών – εις όλας τα θλίψεις μας. “Δόξα σοι, Ύψιστε Θεέ, δόξα σοι εις τους αιώνας των αιώνων”. (Απόσπασμα μετάφρασης απομαγνητοφωνημένης ομιλίας, που έγινε στα Ρωσικά στον Ιερό ναό του Αγίου Σιλουανού της Ι.Μ. του Τ. Προδρόμου Έσσεξ την 1/2/1993). Πηγή: “ΠΡΩΤΑΤΟΝ”, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1994, αριθ. 45, σελ. 215 κ.ε.

***

Ο πόλεμος που δεχόμαστε είναι πολύ μεγάλος. Όλοι είναι εναντίον µας: η επιστήμη και η πολιτική.
Δεν είμαι απαισιόδοξος, αλλά νομίζω ότι ζούμε στους τελευταίους καιρούς. Η δική µας στάση πρέπει να είναι μαρτυρική: «Ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη, και ως αμνός άµωµος εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού» (Ησ. νγ’ 7). Όταν εξασκήσουμε βία στην βία, δεν κάνουμε τίποτε. Η μαρτυρική (σιωπηλή) στάση θα εξασφαλίσει μεγαλύτερη χρονική διάρκεια νίκης. Εάν εξασκήσουμε και εμείς βία στους άλλους, θα τους εξαναγκάσουμε να προετοιμασθούν για δεύτερη μεγαλύτερη επίθεση…

***

Τώρα παρατηρείται διωγμός των Ορθοδόξων σε όλο τον κόσμο. Και πώς προκαλούμε το μίσος αυτό; Εμείς φοβόμαστε «και μύγα να προσβάλουμε». Μας μισούν όμως περισσότερο από ότι τους εγκληματίες. Και αυτό δεν είναι καθόλου φαντασία, όπως γνωρίζουμε από την πείρα μας. Αλλά «ας μη ταράσσεται η καρδιά σας˙ πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε στον Χριστό» και συνεχίστε τη ζωή αυτή. Αυτός είπε: «Όπως μίσησαν εμένα άδικα , έτσι θα μισήσουν και εσάς για το όνομά μου». Συνεπώς, μη χάνετε τη βασική θεωρία: της ζωής χωρίς αμαρτία!
Δεν λαμβάνω μέρος στην οικουμενική κίνηση. Η ιδέα μου όμως ήταν η εξής: να συγκεντρώνεσθε και να εξετάζετε πως είναι δυνατόν να ζήσουμε χωρίς αμαρτία.

***

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_ (†1993)ss2-copysofronie-de-la-essex-icoanaΊσως σου φανεί σκληρός αυτός ο λόγος. Αλλά εγώ πνίγομαι αληθινά μέχρι φρίκης από την εικόνα της επικαιρότητάς μας, δηλαδή από τους ατέλειωτους φοβερούς εκβιασμούς, τους φόνους, που είναι αδύνατο να δεις ακόμη και στον κόσμο των άγριων θηρίων. Και αυτό είναι άραγε ο Ανθρωπος, η κορωνίδα της δημιουργίας; Γέρασα πια, αλλά δεν βλέπω να γίνεται η ανθρωπότητα έστω και λίγο πιο “ανθρώπινη”. (Γράμματα στη Ρωσία.)

Τί συμφορά να ζούμε σε παρόμοιες μεταβατικές εποχές! Πολλά εκατομμύρια ανθρώπων υποφέρουν σε όλη τους τη ζωή. Όλη η ιστορία της ανθρωπότητας είναι εφιαλτική με αδιάκοπους αδελφοκτόνους πολέμους. Και μέχρι σήμερα -συγχωρήστε με για την έκφραση- η ανθρωπότητα παραμένει, όπως και προηγουμένως, άγρια και αιμοδιψής, βίαια και εγκληματική. Τα άγια λόγια, «οι πραείς κληρονομήσουσι την γην», αναμφίβολα θα πραγματοποιηθούν σε κάποια απροσδιόριστη ακόμη στιγμή, αλλά για την ώρα τρόμος και φρίκη. Η φρίκη αυτή αυξήθηκε στην εποχή μας, γιατί σε κάθε στιγμή ολόκληρη η Γη γνωρίζει λίγο πολύ όλα τα γεγονότα που είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία εγκληματικά και ζοφώδη.
…….Ωστόσο θα ελπίζουμε πέρα από κάθε ελπίδα ότι θα διευθετηθεί η συνάντησή μας πριν από το τέλος της εδώ παραμονής μας… (Γράμματα στη Ρωσία– επιστολή 47.)

***

Μετά από τόσα πολλά χρόνια αδιάκοπης σχεδόν αλληλοεξοντώσεως των ανθρώπων επάνω στη γη, για την οποία δικαιολογούνται όλοι αδιάκοπα μπροστά στον ίδιο τον εαυτό τους, είναι αδύνατο να περιμένουμε ότι αυτοί θα τολμήσουν να ατενίσουν το ύψος του Ουρανού και να ονομάσουν τον Θεό Πατέρα τους. Στις ημέρες μας η “αποκτήνωση” του κόσμου έλαβε φοβερές διαστάσεις. Η έκπτωση από την αυθεντική χριστιανική πίστη έχει γίνει καθολικό φαινόμενο. Η λέξη που χαρακτηρίζει τον αιώνα μας είναι η «αποστασία».
Φοβάμαι λοιπόν ότι μόνο η αύξηση των συμφορών μπορεί τώρα να οδηγήσει τους ανθρώπους στα παθήματα εκείνα που θα φανούν πραγματικά κρίσιμα, και τα οποία θα διεγείρουν σ’ αυτούς πάλι την ικανότητα να αντιληφθούν την πρωταρχική τους φύση κατ’ εικόνα Θεού. Τότε θα βασιλεύσει η ειρήνη στη γη. Όσο όμως οι άνθρωποι παραμένουν όμοιοι με τα άγρια θηρία, δεν πρέπει να αναμένουμε ειρήνη επάνω στη γη. Είναι μάταιες όλες οι προσπάθειες με τις οδούς της διπλωματίας και με άλλα παρόμοια μέσα για την αποτροπή της συμφοράς του πολέμου. Είναι πρωτίστως απαραίτητη η πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου, απαραίτητη η “ανθρωποποίηση” του θηριώδους αυτού κόσμου. (Γράμματα στη Ρωσία.)

***

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_θεολογια01122--screenΟ λόγος του Αποστόλου Πέτρου ότι η γη κατακαήσεται (θα κατακαεί), σήμερα είναι πιο εύκολο να πραγματοποιηθεί με τα πυρηνικά όπλα. – Ζούμε σε αποκαλυπτικούς καιρούς. Σήμερα η ειρήνη είναι πολύ δύσκολη. Το τέλος θα έλθει απότομα, αλλά τότε θα έλθει και η απολύτρωση. – Ζούμε στους τελευταίους χρόνους. Μπορεί και τώρα να συμβεί η κρίση…

‘Άνευ της ολοκληρωτικής αλλαγής ημών διά της μετανοίας, δεν θα επέλθη η λύτρωσις του κόσμου· λύτρωσις εκ της φοβερωτέρας πασών των αρών, του πολέμου.”

Για να φυλάξουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, οφείλουμε ν’ απέχουμε από κάθε λογισμό που δεν αρέσει στον Θεό, μας λέει ο Γέροντας Σιλουανός. Ιδού το έργο μας. Ιδού η πνευματική μας καλλιέργεια. Εφόσον πρόκειται για την αιώνια σωτηρία, αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Αρχίζουμε και ξαναρχίζουμε χωρίς τέλος.

Πώς να περάσουμε μια μέρα χωρίς αμαρτία, δηλαδή άγια; Να το καθημερινό πρόβλημα μας. Πώς να μεταμορφώσουμε το είναι μας, το φρόνημα, τα αισθήματα, τις ίδιες τις φυσικές αντιδράσεις μας, ώστε να μην αμαρτήσουμε ενάντια στον Ουράνιο Πατέρα μας, στον Χριστό, στο Άγιο Πνεύμα, στην ανθρώπινη υπόσταση, στον αδελφό μας και σε κάθε πράγμα σ’ αυτή τη ζωή;

Πώς να βαδίσουμε προς τον Θεό; Όταν τείνουμε στο μοναδικό αυτό σκοπό, όλα τα άλλα γίνονται πηγή παθημάτων και πόνου. Όμως φέρουμε το σταυρό αυτό σιωπηλά.

Δεν ήλθα για να επιβάλω το θέλημά μου στον άλλο, αλλά για να τον υπηρετήσω κατά το υπόδειγμα του Χριστού. Προσπαθείστε να ενεργείτε κατ’ αυτόν τον τρόπο και θα δείτε ότι η χάρη του Θεού θα είναι μαζί σας. Ακολούθως υιοθετείστε αυτή τη στάση σε κάθε στιγμή της ζωής σας. Στον αγώνα μας για προσευχή πρέπει να καθαρίσουμε τον εαυτό μας, το νου και την καρδιά από κάθε επιθυμία να επικρατήσουμε πάνω στον αδελφό μας. Επιθυμία για δύναμη είναι θάνατος για την ψυχή. Ο κόσμος ξεγελιέται από το μεγαλείο της δυνάμεως, λησμονώντας ότι όποιος εκτιμάται υπερβολικά ανάμεσα στους ανθρώπους, αυτόν τον αποστρέφεται ο Κύριος. Η υπερηφάνεια μας παρακινεί να κρίνουμε ή και να περιφρονούμε τους αδύνατους αδελφούς μας, … Εάν παρασυρθούμε στην υπερηφάνεια όλη η άσκησή μας στην ευχή του Χριστού καταντά βεβήλωση του ονόματός Του.
Πως μπορούμε να γνωρίσουμε τον Θεό «καθώς εστι»; … να προτιμούμε τους άλλους από τον εαυτό μας, να μην επιδιώκουμε να τους εξουσιάζουμε.

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_233339777Προσπαθείστε να μην κατηγορείτε ποτέ τον άλλον, αλλά να προσεύχεσθε γι’ αυτόν. Όταν κρίνουμε κάποιον για τα ελαττώματά του, σημαίνει ότι δεν βλέπουμε τα δικά μας. Η πιο αποτελεσματική συνεισφορά μας στη νίκη του καλού είναι να προσευχόμαστε για τους εχθρούς μας και όλο τον κόσμο.

Αγωνισθείτε εναντίον κάθε πάθους που υπαγορεύει στον νου αρνητικές κριτικές για τον οποιονδήποτε. Αγωνισθείτε εναντίον αυτού. Όταν είναι η χάρη μαζί μας, δεν βλέπουμε τα λάθη των άλλων, βλέπουμε μόνο τις θλίψεις και την αγάπη των αδελφών μας και δεν έχουμε αυτή τη διάθεση να κρίνουμε αρνητικά. Φυλαχθείτε από κάθε λογισμό εναντίον των αδελφών… Στην κατάσταση της πτώσεώς μας είμαστε ανίκανοι να κρίνουμε σωστά τον αδελφό μας. Να μην είστε τόσο βέβαιοι ότι ο αδελφός σας σφάλλει. Μην τον κρίνετε. 

Αυτό είναι σοβαρό, καταλαβαίνετε; Κρίνουμε τους άλλους, αλλά θα κριθούμε από τη δική μας στάση, από τις κρίσεις που κάνουμε για τους άλλους.
Έτσι λοιπόν, προσπαθήστε να μην κρίνετε ο ένας τον άλλο, αλλά προσεύχεσθε να ανοίξει ο Θεός την οδό της σωτηρίας Του.

Οι άνθρωποι μόνοι τους δεν μπορούν να καταλάβουν αν αμαρτάνουν ή όχι. Μόνο ο Κύριος και το Άγιο Πνεύμα το αποκαλύπτουν. Στον παράδεισο, όταν ο Ιησούς Χριστός μίλησε με τον Αδάμ, αυτός αρνήθηκε να κατηγορήσει τον εαυτό του: «Εσύ μου έδωσες αυτή τη γυναίκα, και αυτή μου έδωσε να φάω αυτόν τον καρπό». Ας προσπαθήσουμε να μη κατηγορούμε τον Θεό.

Ο άνθρωπος που κατόρθωσε να υψωθεί πάνω από κάθε νόμο, έφθασε στην κατάσταση της θεώσεως, δηλαδή στη σωτηρία. Σημαντικότερο είναι να έχουμε συνείδηση και υπευθυνότητα για την κάθε κίνηση της καρδιάς και του νου μας, παρά να έχουμε κάποιον κανόνα.

Είναι δυσκολότερο να αναπτύσσουμε κάποια ικανότητα διακρίσεως, παρά να ορίζουμε στον εαυτό μας κανόνες.

Δεν μπορούμε να θεωθούμε με την άσκησή μας. Η θέωση ενεργείται με την ενοίκηση του Θεού μέσα μας και όχι με τις δικές μας ικανότητες.Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ-St. John The Baptist, the Orthodox Monastery, Essex, England-Монастырь св Иоа23_manastirea_sf_ioan_botezatorul_essex (1)

Ήχος γ΄.

Τον εν διαρκεί πένθει και δάκρυσιν αειρρύτοις χαράς αξιωθέντα της εν ουρανίαις σκηνώσεσι, Σωφρόνιον τον αοίδιμον, τιμήσωμεν, ως οδοδείκτην της ημών πορείας προς θέωσιν κράζοντες· Ο συντόνοις πόνοις εν κοινοβίοις και ερημίαις του Άθωνος ανελθών εκ του κατ’ εικόνα εις το καθ’ ομοίωσιν και Θεού εύκλειαν αξιωθείς θεάσασθαι οικείοις όμμασι, δείξον και ημίν ευχαίς σου την οδόν της εν Χριστώ ολοκληρώσεως.

Ωδή α΄. Ήχος α΄. Σου η τροπαιούχος δεξιά.

Ώφθης εν εσχάτοις τοις καιροίς
πατήρ πατέρων, Σωφρόνιε Όσιε,
γόνε της Ρωσίας σεπτέ και κρηπίς
της Εκκλησίας άσειστε,
σοίς στηρίξας πάσαν
Ορθοδοξίαν συγγράμμασι.

Φαίνεις οικουμένη τηλαυγώς
μαρμαρυγαίς σης σοφίας, Σωφρόνιε,
Αλβιώνος άμα τη νήσω αυγαίς
σεπτών κατορθωμάτων σου·
όθεν ανυμνούμεν
την αεισέβαστον μνήμην σου.


Εμείς δεν είμαστε θαυματουργοί. Είμαστε απλοί και αμαρτωλοί άνθρωποι, αλλά ωστόσο προσευχηθήκαμε στον Θεό να δείξει το έλεος Του σε σας. -«Αλλά έζησα τον Θεό κατά της διάρκεια της προσευχής…». Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_e1434ba1430fa5dΆγιος γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Το παν εξαρτάται από το επίπεδο στο οποίο κτίζουμε της ζωή μας.

Όλοι εσείς, αδελφοί μου, γνωρίζατε κάποιον κ. Ν. που έπασχε από προοδευτική παράλυση- ανίατη ασθένεια. Ήρθε εδώ και προσευχηθήκαμε γι’ αυτόν. Καθόταν σε αναπηρική καρέκλα. Μετά λοιπόν από την προσευχή, του είπα:
«Εμείς δεν είμαστε θαυματουργοί. Είμαστε απλοί και αμαρτωλοί άνθρωποι, αλλά ωστόσο προσευχηθήκαμε στον Θεό να δείξει το έλεος Του σε σας».

Και ξαφνικά, με φωτεινό από ευτυχία βλέμμα είπε:
«Αλλά έζησα τον Θεό κατά της διάρκεια της προσευχής και αυτό είναι για μένα σημαντικότερο από τη θεραπεία».

Με κατέπληξε το γεγονός, επειδή οι εξωτερικές συνθήκες ήταν πολύ ήσυχες. Τί ακριβώς έζησε ο άνθρωπος αυτός; Είχε ανώτατη μόρφωση και οικονομικώς ήταν αρκετά πλούσιος, ώστε να έχει ζήσει σε συνθήκες κοινωνικής ανέσεως. Όπως η μεγάλη πλειονότητα των μορφωμένων ανθρώπων, έτσι και αυτός ήταν αδιάφορος προς την πίστη και την Εκκλησία.

Η δε γυναίκα του ήταν μάλλον αρνητικά τοποθετημένη απέναντι στην Εκκλησία. Εκείνο που με συγκίνησε ήταν ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος, ούτε ο παραμικρός, που να τον ανάγκαζε να πει: «Μα έζησα τον Θεό»!

Αν σύμφωνα με την πίστη μας υπάρχει αιώνιος και προαιώνιος Νους που δημιούργησε τα πάντα, τότε με ποιόν τρόπο ο άνθρωπος θα γνωρίσει ότι Αυτός ο Δημιουργός των πάντων τον άγγιξε; Αν υπάρχει δυνατότητα για τον άνθρωπο να γνωρίσει την επαφή του αιωνίου αυτού Πνεύματος, σημαίνει ότι υπάρχει στον άνθρωπο όχι μόνο η ικανότητα για τη γνώση του υλικού κόσμου ή του κοσμικού είναι που μας περιβάλλει, αλλά και κάτι ακόμη μεγαλύτερο…

Και όταν η αίσθηση της παρουσίας του Θεού αρχίζει να προσεγγίζει όλο και συχνότερα τον άνθρωπο, αυτός αλλάζει σε όλες τις εκδηλώσεις του, στις εκτιμήσεις του για τα πάντα. Για παράδειγμα, ο κ. Ν που είπε «αλλά έζησα τον Θεό» ενώ ήταν καταδικασμένος να πεθάνει, και μετά την προσευχή αυτή, προχώρησε ήσυχα και με χαρά στον θάνατο και όλη η οικογένειά του άλλαξε τρόπο ζωής.
(αρχιμανδρίτου Σωφρονίου, Οικοδομώντας τον ναό του Θεού, τόμος Α, σελ. 370-371)

***

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_e14344924349Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό.

Μια σωστή επίκληση αυτού του ονόματος γεμίζει ολόκληρη την ύπαρξη με την παρουσία του Θεού. Μεταφέρει το νου σ’ άλλα βασίλεια. Δίνει εξαιρετική δύναμη και ζωή. Αποτελεί ανεκτίμητο δώρο για μας από ψηλά, δωρεά υπερκόσμια…

Όταν επικαλούμαστε αυτό το όνομα, ο Θεός είναι παρών, όπως σ’ ένα δοχείο γεμάτο άρωμα η γλυκύτητα της οσμής. Με αυτή την οσμή γίνεται κατανοητή η παρουσία του Θεού στον κόσμο.

Όταν αρχίζει κανείς να προσεύχεται, η ίδια η προσευχή θα του λύνει τις απορίες του. Διαφορετικά, όσα και αν ακούσει περί προσευχής, δεν θα καταλάβει τίποτε. Οι αποκαλύψεις του Θεού στον άνθρωπο είναι στιγμιαίες και ενυπόστατες.

«Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς». Όταν λέμε την προσευχή αυτή, συνάπτουμε με τον Χριστό μια προσωπική σχέση, που ξεπερνά τη λογική. Η ζωή του Χριστού εισχωρεί σιγά-σιγά μέσα μας.

Ήχος α΄. Των ουρανίων ταγμάτων.

Τον απλανή ποδηγέτην πιστών προς θέωσιν και μύστην θεωρίας του φωτός του ακτίστου, Σωφρόνιον, του βίου του νηπτικού ζηλωτήν ευφημήσωμεν, ως εργαστήριον πάνσεπτον προσευχής και πηγήν χαρίτων άφθονον.

Εξαποστειλάριον. Γυναίκες ακουτίσθητε.

Ως βρύσις θείου Πνεύματος και ποταμός θεόβρυτος ρείθροις των σων συγγραμμάτων αρδεύεις προς ευκαρπίαν τους σε τιμώντας άϋλον, Σωφρόνιε θεόληπτε, θεολογίας πάγχρυσον στόμα και κάλαμε θείε της του Θεού παρουσίας


Η συνάντηση του αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ με τον Γέροντά του άγιο Σιλουανό

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-10Η συνάντηση του αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ με τον Γέροντα του άγιο Σιλουανό (†1938). 

Ερώτηση: Θέλετε να μας μιλήσετε λίγο για τις σχέσεις σας με τον άγιο Σιλουανό; Πότε και πως άρχισαν;

π. Σωφρόνιος: Είχα συστηματικές επαφές μαζί του για περίπου οκτώ χρόνια, μέχρι τον θάνατό του, το 1938. Πριν, έτρεφα πάντοτε σεβασμό γι’ αυτόν, αλλά δεν τον πλησίαζα” η πρώτη αληθινή συνάντηση έγινε το Πάσχα του 1931. Την δεύτερη μέρα του Πάσχα είχα δεχθεί στο μικρό μου κελλί στην Μονή τον μοναχό Βλαδίμηρο, έναν μορφωμένο άνθρωπο, μηχανολόγο, που ζούσε στην έρημο. Η συζήτησή μας ήταν εντελώς εύθυμη και να τι μου είπε: «Πάτερ Σωφρόνιε, πείτε μου πως μπορεί κάποιος να σωθεί»; Εκείνη την στιγμή είχα φέρει το ζεστό νερό μέσα στο κελλί μου και του πρόσφερνα τσάϊ σαν να περιποιόμουν έναν πρέσβυ, και του είπα: «Κρατηθείτε στο χείλος της απελπισίας και όταν αυτό σας ξεπερνάει, όταν δεν υπάρχουν πλέον δυνάμεις, αποτραβηχθείτε και πιείτε ένα φλυτζάνι τσάι». Το είχα πει αυτό χωρίς να το καταλάβω πραγματικά. Αλλά αυτός φεύγοντας από μένα πήγε να επισκεφθεί τον Γέροντα Σιλουανό. Δεν ξέρω τι είπαν. Την άλλη μέρα, την Τρίτη του Πάσχα, συνέβη ένα περιστατικό που ήταν η αρχή της σχέσης μου με τον Γέροντα. Κατέβαινα από το μεγάλο κτίριο προς την αυλή της Μονής όταν ο Γέροντας έμπαινε από την πόρτα. Πάντοτε είχα ένα αίσθημα ευλαβείας γι’ αυτόν, και από βαθύ σεβασμό προς αυτόν, του έκανα χώρο να περάσει, αλλά εκείνος ήρθε απ’ ευθείας να με συναντήσει και μου λέει:

«Μήπως ο π. Βλαδίμηρος ήρθε σε σας χθες»;
«Μήπως έσφαλλα σε κάτι»;
«Όχι, αλλά δεν είναι αυτό το επίπεδό του. Ελάτε θα μιλήσουμε γι’ αυτό».
Γιατί είπα αυτό στον π. Βλαδίμηρο; Ζούσα στην μονή, βυθισμένος στην απόγνωση για τον κόσμο, μετά τον πόλεμο… Είχα φύγει από την Γαλλία (το 1925) με το αίσθημα ότι όλη η Γαλλία ήταν βουτηγμένη σε μια βαθιά απελπισία. Τι ήταν αυτή η βαθιά απελπισία; Οι άνθρωποι δεν μπορούν πλέον να πιστέψουν στην Ανάσταση. Επομένως αμφιβάλλουν για τους ίδιους τους εαυτούς τους, για την επιβίωσή τους, γι’ αυτόν τον ανώφελο αγώνα. Και εμένα με βασάνιζε αυτό. Είχα παρατήσει την τέχνη για να γίνω μοναχός στο Άγιον Όρος, αλλά βίωνα αυτήν την μορφή απογνώσεως. Είχα πει αυτόν τον λόγο στον π. Βλαδίμηρο, διότι μόλις αυτή η απελπισία υποχωρούσε μέσα μου, η προσευχή μου έχανε την έντασή της. Μόλις γαλήνευα, δεν βίωνα πλέον αυτή την γαλήνη σαν μία ευτυχισμένη ζωή, αλλά σαν τον θάνατο. Μόλις αυτή η απελπισία ατονούσε μέσα μου έχανα την αίσθηση της υπάρξεως του αιωνίου Είναι. Δεν μπορούσα να βγω από αυτό το παράδοξο. Γι’ αυτόν τον λόγο είχα πει στον π. Βλαδίμηρο: «Κρατηθείτε στο χείλος της απελπισίας». Ήταν ο τρόπος μου να το εκφράσω, αλλά δεν καταλάβαινα το νόημα. Και ο Γέροντας μου το εξήγησε με την ελπίδα ότι κάτι θα καταλάβαινα. Βρήκε μια κάποια αναλογία -όχι ομοιότητα, αλλά αναλογία – με το «Κράτει τον νουν σου εις τον Άδην και μη απελπίζου». Μετά από αυτό τον επισκεπτόμουν αρκετά συχνά και, ανάλογα με το πόσο μας επέτρεπαν τα διακονήματά μας, οι συζητήσεις μας μερικές φορές ήταν παρατεταμένες. Καθώς δεν ήμουν συγγραφέας και για να μην γράφω ιστορίες, δεν κατέγραψα παρά μόνο όσα θυμάμαι με βεβαιότητα.

Ερώτηση: Μπορεί αυτός ο λόγος «Κράτει τον νουν σου εις τον Άδην και μη απελπίζου» να εφαρμοσθεί απ’ όλον τον κόσμο;

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_e14344924349π. Σωφρόνιος: Αυτοί που δεν έχουν εμπειρία ασκητικής ζωής πολύ μακράς! πολύ μακράς! που δεν έχουν ζήσει βαθιά μέσα στον άδη πολλές φορές, δεν μπορούν να βάλουν σε πρακτική αυτήν την φόρμουλα «Κράτει τον νουν σου εις τον Άδην», γιατί δεν το έχουν βιώσει αυτό! Ο άδης του Σιλουανού ήταν απείρως πιο βαθύς από αυτόν που μπορούμε κάπως να φαντασθούμε στην δική μας εποχή! Όταν έγραψε ότι «η αιώνια απώλειά του ήταν μία πραγματικότητα», είχε ζήσει μία ώρα της ζωής του στα εσώτερα του άδη. Και μετά ανταμείφθηκε με την εμπειρία της οράσεως του Χριστού. Τότε άρχισε να προσεύχεται για όλον τον κόσμο όπως για τον ίδιο του τον εαυτό... Αλλά δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε έτσι το παράδειγμά του, να το μιμηθεί ο κάθενας από μας, εκτός ασκήσεως… Ο ασκητικός κόσμος δεν γνωρίζει ανώτερη αρχή από αυτήν που δόθηκε στον Σιλουανό από τον Χριστό. Φτάνοντας σ’ αυτό το σημείο αγγίζουμε στα δύο άκρα: την Βασιλεία και τον άδη. Αλλά ο άδης παύει να έχει κυριαρχία πάνω στον άνθρωπο, να έχει εξουσία πάνω του. Ο Θεός είναι πανταχού παρών, χωρίς να διαιρείται. Εντούτοις αυτό δεν είναι εφικτό από τους ανθρώπους που δεν έχουν εμπειρία των βασάνων του άδου. Μπορούν να φθάσουν σε μια ανάλογη κατάσταση, αλλά όχι σε εντελώς όμοια.

Ερώτηση: Τι σημαίνει αυτός ο λόγος: «Το να προσεύχεσαι για όλον το κόσμο είναι να χύνεις το αίμα σου»;

π. Σωφρόνιος: Είναι η καρδιά που υποφέρει, δεν είναι στα λόγια. Το μυστικό είναι εκεί: Όπου είναι η καρδιά, εκεί είναι η χαρά και το φως” έπειτα, ο νους ενώνεται με την καρδιά, αλλά η καρδιά είναι γεμάτη από πόνο, σαν να βγαίνει το αίμα από την καρδιά. Να αυτό που έχω καταλάβει: όταν προσευχόμαστε με αυτόν τον τρόπο για ολόκληρη την ανθρωπότητα, αυτό είναι σημείο ότι έχει δοθεί σε ένα ανθρώπινο πρόσωπο, σε μια υπόσταση, η χάρις να βιώσει το εξής: Μπορεί να φέρει εντός του και τον Θεό και ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και ο Θεός και ολόκληρη η ανθρωπότητα είναι το περιεχόμενο της ζωής αυτού του προσώπου. Το να ζεις χριστιανικά είναι να πλατύνεις το περιεχόμενο της ζωής σου με έναν τρόπο πρωτοφανή!… 

Ήμουν επίσης απορροφημένος με αυτό το πρόβλημα: Πως εμείς, τόσο στενοί και περιορισμένοι, μπορούμε να κατανοήσουμε σωστά ότι είμαστε η εικόνα του παντοδύναμου Θεού, του Θεού που περιέχει τα πάντα και υπερβαίνει τα πάντα. Εδώ ο Γέροντας Σιλουανός έγινε η σωτηρία μου. Μου έλεγε ότι αν προσπαθούμε ειλικρινά να φυλάξουμε τις εντολές του Χριστού, η ψυχή θα γεμίσει με την χάρη του Αγίου Πνεύματος και τότε με μια βαθιά αγάπη, γεμάτη συμπόνια, προσευχόμαστε για όλον τον κόσμο όπως για τον ίδιο μας τον εαυτό, και επιθυμούμε πολύ δυνατά την ευημερία του κάθε ανθρώπου περισσότερο από την δική μας. Μας υπέδειξε ότι η προσευχή του Χριστού στον κήπο της Γεσθημανή περιέβαλε το σύνολο του ανθρωπίνου γένους, από τον Αδάμ μέχρι το τελευταίο παιδί που θα γεννηθεί από γυναίκα.

….Ο άγιος Σιλουανός ήταν ένας άνθρωπος που είχε μόνον ένα όραμα, εμπνευσμένο από την φανέρωση του Θεού που είχε φωτίσει ολόκληρο το είναι του, χωρίς εκείνος να το ζητήσει. Όταν ο Κύριος του είχε εμφανισθεί, είχε νιώσει ότι ο Θεός ήταν άπειρη αγάπη, οικουμενική αγάπη. Το Άγιο Πνεύμα του είχε αποκαλύψει την Θεότητα του Χριστού. Το Άγιο Πνεύμα του είχε διδάξει την ταπείνωση και μια αγάπη τέτοιας χωρητικότητος που αγκάλιαζε κάθε δημιούργημα. Νύκτα και ημέρα αναζητούσε να βιώσει πάλι αυτήν την εμπειρία της θείας αιωνιότητας… 

Απόσπασμα από μια συνέντευξη που δημοσιεύθηκε στο Γαλλικό περιοδικό «PAIX», Νο. 54-55, Απρίλιος-Σεπτέμβριος 1988. Μετάφραση από τα γαλλικά από την Κατερίνα ΒελώνηΣωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_e1434ba1430fa5dάγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης του Έσσεξ

«Υπάρχει ένα ανέκδοτο που λέγει ότι στην Κόλαση βρέθηκε ένας ληστής και ένας συγγραφεύς. Κάτω και από τους δύο υπήρχε φωτιά. Κάποτε η φωτιά που έκαιγε κάτω από τον ληστή έσβησε, ενώ στον συγγραφέα αυξανόταν. Ο συγγραφεύς ρώτησε: “Γιατί συμβαίνει αυτό; Αυτό είναι αδικία”. Και του είπαν: ”Αυτό συμβαίνει γιατί συνεχίζεται στον κόσμο το κακό που έκανες με τα βιβλία που έγραψες, ενώ του ληστή δεν συνεχίζεται”».

Όποιος έμαθε από τον ίδιο του τον εαυτό του σε ποιο βάθος και σε ποια ένταση μπορούν να φτάσουν οι οδύνες του ανθρωπίνου πνεύματος, όταν αποχωριστή από το φως της αληθινής υπάρξεως, κι όποιος κοντά σ’ αυτό έμαθε και το μεγαλείο του ανθρώπου, όταν βρίσκεται κοντά στο Θεό. Μόνο αυτός γνωρίζει πως κάθε ανθρώπινη ύπαρξη έχει αιώνια αξία, μεγαλύτερη απ’ όλο τον υπόλοιπο κόσμο….».

Μαθαίνοντας να ζούμε με ένα πρόσωπο, μαθαίνουμε να ζούμε με εκατομμύρια προσώπων που του μοιάζουν. Έτσι, προοδευτικά, εισχωρούμε σε βαθύ πόνο για όλη την ανθρωπότητα.

Κάθε τι που υπάρχει, υπάρχει γιατί ο Θεός το σκέπτεται. Ο Θεός σκέπτεται τον κόσμο και ο κόσμος υπάρχει.

Η πνευματικὴ ελευθερία είναι η ύψιστη χάρη. Χωρίς αυτή δεν υπάρχει σωτηρία.

Ο Θεός θα βρίσκει πάντοτε τρόπους να σας αποκαλύπτει την αλήθεια.

«Γνωρίζουν» τον Χριστόν μόνον εκείνοι των οποίων η εσωτερική ζωή είναι ομοία προς την επίγειον Αυτού ζωήν. Κατά τους λόγους του Αποστόλου οφείλομεν να έχωμεν τα αυτά αισθήματα, το αυτό φρόνημα, άτινα βλέπομεν και εν Χριστώ Ιησού, Όστις, Θεός υπάρχων κατ’ ουσίαν, εκένωσεν Εαυτόν προσλαβών την δουλικήν ημών μορφήν, και «εταπείνωσεν Εαυτόν … μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλ. β’ 5-8). Ούτος είναι ο «λίθος» ο αποδοκιμασθείς υπό των αρχόντων του κόσμου τούτου, αλλά κείμενος εν τω πραγματικώ είναι εις θεμέλιον παντός υπαρκτού.
Όταν το υπ’ Αυτού ριφθέν επί της Γης Πυρ εγγίση την καρδίαν του ανθρώπου, τότε μόνον ευρίσκει ούτος την δύναμιν να ακολουθήση Αυτόν εις την Γεθσημανή και τον Γολγοθάν. Να ακολουθήση βεβαίως Αυτόν πνεύματι, εν βαθεία οδύνη της συνόλου υπάρξεως αυτού. Τοιούτου είδους γνώσις του Κυρίου, του «κατελθόντος εκ των ουρανών» εις την Γην, έτι δε και εις τον άδην, οδηγεί εις την εν μέρει πρόγευσιν της αναστάσεως».

Απολυτίκιον Οσίου Σωφρονίου του Έσσεξ. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.
Ποίημα Χ.Μ.Μπουσια

Τον αρτίως αρθέντα εις ύψος νήψεως, πνευματικής θεωρίας και αενάου ευχής δυσαντίβλεπτον τιμήσωμεν, Σωφρόνιον, ώσπερ θεόπνευστον αυλόν σωστικών μελωδιών και θείαν γραφίδα όντως πνευματοκίνητον πόθω αυτού πρεσβείας εξαιτούμενοι.

Απολυτίκιον Αγίου Σιλουάνου του Αθωνίτη Ήχος γ’. Θείας πίστεως. Ποίημα Παύλου Ιερομόναχου

Κήρυξ δέδοσαι, τη οικουμένη, συ γλυκύτατος, εν θεολόγοις, της του Χριστού αγάπης τρισόλβιε· τον Ταπεινόν γαρ και Πράον εώρακας, και την Εκείνου καρδίαν κατέμαθες. Όθεν άπαντες, Σιλουανέ ελλαμπόμενοι, τοις θεογλώσσοις ρήμασι, δοξάζομεν το Πνεύμα το δοξάσαν σε.


Ο Κύριος ήλθε και λέγει: ”Φέρτε μου το σκεύος της ερήμου”. Aββάς Σισώης ο Μέγας

Σισώης ο Μέγας_Saint Sisoes the Great_Авва Сисой Великий_hermit-sisoes-alexanderhermit-sisoes-alexander-varlaam23`44324

Όσιος Aββάς Σισώης ο Μέγας
Εύρεσις των τιμίων λειψάνων της Αγίας Ιουλιανής της Παρθένου, αναπαυομένης εν τη Λαύρα του εν Κιέβω Σπηλαίου.

Εορτάζει στις 6 Ιουλίου

Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Σισώη, λέγοντας: «Αν πεζοπορούμε και πλανηθεί ο οδηγός, είναι ανάγκη να του το πούμε;». Του λέγει ο γέρων: «Όχι». Λέγει ο αδελφός: «Αλλά θα τον αφήσουμε να μας ξεστρατίσει;». Του λέγει ο γέρων: «Τι λοιπόν; Έχεις σκοπό να πάρεις ραβδί και να τον δείρεις; Εγώ έχω υπ’ όψιν μου αδελφούς οπού πεζοπορούσαν και ο οδηγός τους έχασε τον δρόμο τη νύχτα. Ήταν δε δώδεκα και όλοι ήξεραν ότι έχασαν τον δρόμο. Και αγωνίσθηκε ο καθένας τους να μη το πη. Σαν ξημέρωσε δε, κατάλαβε ο οδηγός τους ότι έχασαν τον δρόμο και τους λέγει: «Συγχωρήστε με, έχασα τον δρόμο”. Και όλοι είπαν: «Κι εμείς το γνωρίζαμε, αλλά σιωπήσαμε”. Εκείνος δε, ακούοντας θαύμασε λέγοντας ότι έως θάνατου εγκρατεύονται οι αδελφοί για να μη μιλούν. Και δόξασε τον Θεό. Και δε μάκρος του δρόμου, όπου ξεστράτισαν, ήταν δώδεκα μίλια».

Ρώτησε κάποιος από τους πατέρες τον αββά Σισώη: «Αν, είμαι στην έρημο, και έλθει ένας βάρβαρος θέλοντας να με σκοτώσει, και τον καταλάβω, να τον σκοτώσω;». Και είπε ο γέρων: «Όχι, αλλά ας τον παραδώσεις στον Θεό. Όποιος πειρασμός κι αν έλθει στον άνθρωπο, ας λέγει ότι εξ αιτίας των αμαρτιών μου συνέβη αυτό. Αν δε κάτι το καλό , ότι είναι οικονομία Θεού”».

Ήλθαν κάποτε Αρειανοί στον αββά Σισώη, στο όρος του αββά Αντωνίου και άρχισαν να κατηγορούν τους ορθοδόξους. Ο γέροντας δεν έδωσε καμιά απάντηση σ’ αυτούς, αλλά φώναξε τον μαθητή του και του είπε: «Αβραάμ, φέρε μου το βιβλίο του αγίου Αθανασίου και διάβασέ το». Και ενώ αυτοί σιωπούσαν, αποκαλύφθηκε η αίρεσή τους. Και τους άφησε να φύγουν με ειρήνη.

Συμβουλευθηκε ο αββάς Άμμων της Ραϊθω τον αββά Σισώη: «Όταν διαβάζω κάτι στη Γραφή, ο λογισμός μου με σπρώχνει να φιλοτεχνήσω σχετικό λόγο, για να τον έχω αν με ρωτήσει κάποιος». Του λέει ο γέρων: «Δεν χρειάζεται. Καλύτερα είναι από την καθαρότητα του νου να αποκτήσεις και την αμεριμνησία και τον λόγο».

Είπε δε ο αββάς Σισώης στον αββά Αδέλφιο, επίσκοπο Νειλουπόλεως:
Εάν ο Θεός δεν δοξάσει άνθρωπο, η δόξα των ανθρώπων δεν είναι τίποτε.

Σισώης ο Μέγας_Saint Sisoes the Great_Авва Сисой Великий_ΣΙΣΩΗΣ 3265765756Πειράσθηκε κάποτε ο Αβραάμ, ο μαθητής του αββά Σισώη, από δαίμονα και είδε ο γέρων ότι έπεσε και αφού σηκώθηκε, σήκωσε τα χέρια στον ουρανό λέγοντας:
– Θεέ, θέλεις δεν θέλεις, δεν θα σε αφήσω, εάν δεν τον θεραπεύσεις.
Και αμέσως θεραπεύτηκε.

Ήλθαν κάποτε Σαρακηνοί και λήστεψαν τον γέροντα και τον αδελφό του. Όταν αυτοί βγήκαν στην έρημο για να βρουν κάτι φαγώσιμο, ο γέροντας βρήκε κοπριές από καμήλες. Τις άνοιξε και μέσα βρήκε σπυριά από κριθάρι. Έτρωγε αυτός ένα σπυρί και το άλλο έβαζε στο χέρι του. Όταν ήλθε ο αδελφός του, τον βρήκε να τρώει και του λέει: «Αυτή είναι η αγάπη; Βρήκες κάτι φαγώσιμο και τρως μόνος και δεν με φώναξες;». Του λέει ο αββάς Σισώης: «Δεν σε αδίκησα, αδελφέ, να, το μερίδιό σου το φύλαξα στο χέρι μου».

Πολλές φορές έλεγε ο μαθητής του αββά Σισώη: «Αββά, σήκω να φάμε». Εκείνος ρωτούσε: «Δεν φάγαμε, παιδί μου;» Κι αυτός: «Όχι, πάτερ». Και ο γέροντας έλεγε: «Αν δεν φάγαμε φέρε να φάμε».

Είπε ο Σισώης: «Όταν ένας άνθρωπος σε φροντίζει, δεν πρέπει εσύ να τον διατάζεις».

Έλεγαν ότι ο αββάς Σισώης όταν κάθονταν μέσα στο κελί του, έκλεινε πάντα την πόρτα.

Έλεγαν για τον αββά Σισώη τον Θηβαίο, πως, μόλις απέλυε η εκκλησία, έφευγε στο κελλί. Και έλεγαν· δαιμόνιο έχει. Αυτός όμως το έργο του Θεού έκανε.

Αν ρωτούσε κάποιος τον αββά Σισώη για τον αββά Παμβώ, έλεγε: «Ο Παμβώ ήταν μεγάλος, μεγάλος στα έργα του».

Πήγε κάποτε ο αββάς Αβραάμ, ο μαθητής του αββά Σισώη, σε κάποιο διακόνημα, Και επί μέρες δεν ήθελε να διακονηθεί από άλλον, αλλά έλεγε: «Μπορώ να αφήσω άλλον άνθρωπο να με συντροφεύει εκτός του αδελφού μου;». Και δεν δέχθηκε, αλλά υπέμεινε την ταλαιπωρία ώσπου ήλθε ο μαθητής του .

Έλεγαν για τον αββά Σισώη, ότι αρρώστησε. Και εκεί όπου κάθονταν γέροντες γυρω του, μίλησε σε κάποιους. Και του λέγουν: «Τι βλέπεις, αββά;». Και τους απαντά: «Βλέπω κάποιους οπού ήλθαν σ’ εμένα και τους παρακαλώ να με αφήσουν λίγο να μετανοήσω». Του λέει ένας από τους γέροντες: «Κι αν σ’ αφήσουν, μπορείς τώρα πλέον να κάμεις κάτι για μετάνοια;». Του λέγει ο γέρων: «Αν και δεν μπορώ να κάμω, στενάζω όμως λίγο για την ψυχή μου κι αυτό μου αρκεί».

 Έλεγαν για τον αββά Σισώη, ότι όταν έμελλε να τελευτησει και κάθονταν οι πατέρες γύρω του, έλαμψε το πρόσωπό του σαν τον ήλιο. Και τους λέγει: «Να, ο αββάς Αντώνιος ήλθε ”. Και μετά από λίγο, λέγει: «Να, η χορεία των Προφητών ήλθε ”. Και πάλι το πρόσωπό του έλαμψε ακόμη πιο πολύ και είπε: «Να, η χορεία των Αποστόλων ήλθε ”. Και πάλι έλαμψε το πρόσωπό του πιο πολύ. Και ιδού, ήταν σαν να μιλούσε με κάποιους. Και τον ρώτησαν οι γέροντες, λέγοντας: «Με ποιον μιλάς, πάτερ;». Και αυτός είπε: «Να, οι Άγγελοι ήλθαν να με πάρουν και τους παρακαλώ να με αφήσουν, για να μετανοήσω λίγο ακόμη ”. Και του λένε οι γέροντες: «Δεν έχεις ανάγκη να μετανοήσεις, πάτερ”. Και τους είπε ο γέρων: «Σας βεβαιώνω, ότι δεν ξέρω αν έχω κάμει αρχή”. Και πληροφορηθηκαν όλοι ότι είναι τέλειος. Και πάλι, ξαφνικά, έγινε το πρόσωπό του σαν τον ήλιο. Και όλοι φοβήθηκαν. Και τους λέει: «Βλέπετε, ο Κύριος ήλθε και λέγει: «Φέρτε μου το σκεύος της ερήμου”. Και ευθύς παρέδωσε το πνεύμα. Και έγινε σαν αστραπή. Και γέμισε όλο το κελί από ευωδία.

Ω ταλαιπωρία! Έναν άνθρωπο ζητώ να μιλήσω και δεν βρίσκω! Aββάς Σισώης ο Μέγας
https://iconandlight.wordpress.com/2019/07/05/29517/

Απολυτίκιον οσίου Aββά Σισώη
Ήχος α’. Του λίθου σφαγισθέντος.

Της ερήμου πολίτης και εν σώματι άγγελος, και θαυματουργός ανεδείχθης, θεοφόρε Πατήρ ημών Σισώη· νηστεία αγρυπνία προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τους νοσούντας, και τας ψυχάς των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου πάσιν ιάματα.

Έτερον Απολυτίκιον. Ήχος πλάγιος α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Εκ παιδός γεωργήσας ζωήν την κρείττονα, των κατ’ αυτής ενεπλήσθης θεουργικών αγαθών, των Αγγέλων μιμητά Σισώη Όσιε· όθεν ως ήλιος λαμπρός, απαυγάζεις τηλαυγώς, εν ώρα της σης εξόδου, δηλοποιών την σην δόξαν, και καταλάμπων τας ψυχάς ημών.

Ήχος δ´. Έδωκας σημείωσιν.

Φαιδρά εξανέτειλε, καθάπερ ήλιος Όσιε, η πανέορτος μνήμη σου, ακτίσιν αστράπτουσα, των σων εναρέτων, πράξεων παμμάκαρ, και καταυγάζουσα πιστών, τας διανοίας φέγγει θαυμάτων σου. Αυτήν ούν εορτάζοντες, περιχαρώς σε γεραίρομεν, και πιστώς μακαρίζομεν, μοναζόντων το καύχημα.

Θαύμα υπέρ έννοιαν, εν τη κοιμήσει σου γέγονεν, οσιόφρον θεσπέσιε, ηνίκα ο θίασος, των Αγίων Πάτερ, επέστη αθρόον· ως περ γαρ ήλιος σοφέ, το πρόσωπόν σου εξανατέταλκε, δηλούν την αστραπόμορφον, της σης ψυχής καθαρότητα, και πιστούμενον άπαντας, οίου τέλους τετύχηκας

Ήχος πλ. α´. Χαίροις ασκητικών

Χαίροις, ο την πτωχείαν Χριστού, επιποθήσας ευσεβώς εκ νεότητος, και κόσμου λιπών ηδέα, εν τη ερήμω μακράν, ζήλον του Προδρόμου μιμησάμενος· Σισώη πανεύφημε, αρετών απερίτρεπτε, στύλε απάντων, των τιμώντων σε μέμνησο, ταίς πρεσβείαις σου, προς τον εύσπλαγχνον Κύριον· έσοπτρον ταπεινώσεως, αγάπης υπόδειγμα, των μοναστών υφηγήτορ, από κινδύνων απάλλαξον, ημάς και παντοίων, συμφορών δεινών και βλάβης, του πολεμήτορος.

. Ήχος πλ. δ´. Ὦ του παραδόξου θαύματος!

Ω του παραδόξου θαύματος! Πάτερ Σισώη εστώς, προ του τάφου του άνακτος, Αλεξάνδρου έλεγες, τα οστέα ορώμενος· που σου η δόξα, νεότης, δύναμις, πλούτος, ανδρεία, τιμή, βασίλεια; Πάντα παρέρχονται, ώσπερ όναρ τάχιστα, εωθινόν, και προσμένει άπαντας, φρικτός ο θάνατος.

Δόξα. Ήχος δ´.

Της μυστικής ζωής την θεοτύπωτον στήλην, το έμπνουν παράδειγμα της εγκρατείας και τίμιον μονοτρόπων γέρας, Σισώην τον ένδοξον, ευλαβώς ευφημήσωμεν· ούτος γαρ καλώς την μοναδικήν τρίβον ανύσας εν ερήμω, και προς ουράνιον ύψος ως στρουθίον πετασθείς, εκτενώς πρεσβεύει τω Κυρίω υπέρ των ψυχών ημών.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Εκ παντοίων κινδύνων τους δούλους Σου φύλαττε, Ευλογημένη Θεοτόκε, ίνα Σε δοξάζωμεν, την ελπίδα των ψυχών ημών.


Πόσο μεγάλη πρέπει να ήταν η πίστη του εκατόνταρχου που είπε στον Χριστό, ’’ ένας λόγος Σου είναι αρκετός’’ Οι Άγιοι έκτισαν μια ζωή αγιότητος, από ένα λόγο του Ευαγγελίου στον οποίο αφιέρωσαν όλη τους την ενέργεια, εκείνον τον λόγο που μπορεί να θεραπεύσει μια ζωή, που μπορεί να μεταμορφώσει ανθρώπους, σχέσεις, ψυχές και ζωές. π. Αντώνιος Bloom του Σουροζ

Κυριακή Δ΄ Ματθαίου: (Ματθ. η’ 5-13)
Η μεγάλη πίστη του εκατόνταρχου

Η πίστη του εκατόνταρχου
π. Αντώνιος Bloom του Σουροζ
26 Ιουνίου 1988

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Ἰησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon5_jTP8tQrzwVoΠόσο μεγάλη πρέπει να ήταν η πίστη του εκατόνταρχου που ήρθε στον Κύριο ζητώντας του να θεραπεύσει τον υπηρέτη του που αγαπούσε, που του ήταν πιστός. Άκουσε τον Χριστό να λέει: « Θα έρθω να κάμω ένα θαύμα στο σπίτι σου», και θα μπορούσε να απαντήσει, « Μην έλθεις, ένας λόγος Σου είναι αρκετός για να αποκατασταθεί η υγειά του υπηρέτη μου!».

Αυτό είναι ένα γεγονός από την ζωή του Κυρίου• ένα γεγονός που άγγιξε όχι μόνο τον Εκατόνταρχο, όχι μόνο τον υπηρέτη του, αλλά κάθε μέλος του σπιτιού. Ήλθε χωρίς τον Χριστό, και ο υπηρέτης θεραπεύτηκε.

Ποιος από εμάς μπροστά σ’ ένα τρομερό, αγωνιώδη πόνο, μπορεί να στραφεί προς τον Κύριο, να παρουσιάσει το αίτημά του, να Του ζητήσει έλεος και να εκδηλώσει τη δύναμή Του, και όταν μας λέει, όταν πληροφορεί την καρδιά μας, «Θα έλθω, θα κάνω σ’ εσένα αυτό το θαύμα» – ποιος από εμάς θα είχε το θάρρος να πεί, «Όχι, Κύριε! Αρκεί ο λόγος Σου!»

Έχουμε το Ευαγγέλιο, έχουμε το παράδειγμα των Αγίων που πολλοί έκτισαν μια ζωή αγιότητος, από ένα λόγο του Ευαγγελίου που πήραν σοβαρά και στον οποίο αφιέρωσαν όλη τους την ενέργεια, όλη τους την ζωή. Έχουμε το Ευαγγέλιο, έναν λόγο, εκείνον τον λόγο που μπορεί να θεραπεύσει μια ζωή, που μπορεί να μεταμορφώσει ανθρώπους, σχέσεις, ψυχές και ζωές. Ποιος από εμάς είπε ποτέ στον Κύριο, «Το Ευαγγέλιο, μου είναι αρκετό»; Και πόσο συχνά στρεφόμαστε στον Κύριο για να πούμε «Ναί, Κύριε – Το διάβασα όλο το Ευαγγέλιο, αλλά έλα εσύ ο ίδιος, μίλησέ μου, πες μου έναν λόγο που δεν είναι γραμμένος, πες έναν λόγο που θα διαπεράσει την ζωή μου, την καρδιά μου σαν τη φωτιά και το σίδερο! Μίλησε, πάλι και πάλι, Κύριε!»… Και έτσι παραβλέπουμε όλο το Ευαγγέλιο, το μήνυμα του Θεού, το παράδειγμα του Χριστού, ο,τι βλέπουμε στους Αποστόλους, και στους μετέπειτα Αγίους, επειδή θέλουμε μια νέα αποκάλυψη, έναν νέο λόγο.
Και θυμάστε επίσης, πως, όταν ο Χριστός έδωσε την εντολή στους μαθητές να ρίξουν το δίχτυ τους στην θάλασσα και αυτό το δίχτυ έφερε πλήθος από ψάρια, ο Απόστολος Πέτρος, κατάλαβε ξαφνικά ποιος ήταν ο Κύριος. Τα είχε ακούσει όλα, την επί του Όρους Ομιλία, ήταν από την αρχή με τον Κύριο – και αμυδρά μόνο είχε καταλάβει ποιος ήταν. Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησε ποιος ήταν στην βάρκα του και είπε, «Κύριε, φύγε από την βάρκα! Είμαι αμαρτωλός, είμαι ανάξιος της παρουσίας Σου! »

Και πάλι, ποιος από εμάς, σε στιγμές που ο Κύριος ήρθε κοντά μας, σκέφτηκε να πεί τέτοια λόγια, έχοντας αντιληφθεί, εξαιτίας της αγιότητας του Χριστού, την αγιότητα του Θεού, πόσο δεν αξίζουμε την ζωή Του, το θάνατό Του, την κάθοδό Του στην κόλαση, το κατώτερο σημείο του κακού. Και αυτή η κόλαση δεν είναι μοναχά μία εικόνα• δεν υπάρχει μέσα μας ; Δεν υπάρχει μέσα μας ένα σκοτάδι, που χρειάζεται κάτι παραπάνω από φώτιση – το Φως του Θεού, τον Θεό, το φως του κόσμου.

Ας σκεφτούμε αυτό που ακούμε. Μόλις επέστρεψα από τη Ρωσσία, και κάθε που έρχομαι, έχω ένα δέος για ο,τι είδα εκεί. Όχι από τις σπουδαίες λειτουργίες, αλλά από τους ανθρώπους που για περισσότερο από μισό αιώνα, έφεραν το βάρος του Σταυρού, και πόσο τρομερό – πως εμπνέει – πόσο ταπεινωτικό είναι για κάποιον να πρέπει να μιλήσει σε ανθρώπους που η ζωή τους είναι ένα κήρυγμα του Ευαγγελίου, ενώ η δική μας είναι ντροπή του Χριστού. Ναί, είναι αυτό που λέει το Ευαγγέλιο ότι από τους λόγους μας θα κριθούμε, θα σωθούμε ή θα καταδικαστούμε. Πόσο τρομαχτικό είναι να πρέπει να πούμε λόγους αληθείας από καθήκον, από ανάγκη και να γνωρίζουμε ότι κάθε λόγος μας καταδικάζει.

Και έτσι όταν ένας ιερέας εξέρχεται στο Άγιο Βήμα, κάνει το σημείο του Σταυρού, μπαίνοντας κάτω από την προστασία του Εσταυρωμένου, του θανάτου, την θυσιαστική αγάπη του Χριστού – προσευχηθείτε γι’ αυτόν που πρόκειται να κηρύξει το Ευαγγέλιο, ίσως το κήρυγμα αυτό να τον κρίνει και να τον καταδικάσει– και για τη σωτηρία της ψυχής σας. Και τότε, ίσως αυτή η προσευχή να στηρίξει τον ιεροκήρυκα και λέγοντας τον λόγο του Θεού, με την βοήθεια της Θ. Χάριτος, ίσως να δυναμώσει τη ζωή σας και σας βοηθήσει να φθάσετε τον Χριστό, όχι εκείνον: να συνειδητοποιήσετε ξαφνικά ότι ο ιεροκήρυκας δεν υπάρχει – υπάρχει μόνο ένα μήνυμα. Θυμηθείτε! Ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής δεν ονομάστηκε κήρυκας του Θείου Λόγου• λέγεται γι’ αυτόν ότι ήταν «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Δεν ήταν άνθρωπος, αλλά μήνυμα. Λάβετε το μήνυμα, μην σταθείτε στον ταχυδρόμο, και λάβετε το μήνυμα καθώς το περιγράφει ο Χριστός, όπως η γη η καλή που θάβει μέσα της τον σπόρο, τον τρέφει και φέρνει καρπούς, καρπούς ζωής: όχι καρπούς συναισθημάτων, σκέψεων, αλλά μια ζωή που είναι αυτή του Θεού, σαρκωμένη, η ζωή του Χριστού σε μας. Αμήν.
http://www.mitras.ru/eng/eng_123.htm
http://www.agiazoni.gr/article.php?id=39328369484438125062Χριστός ο Αναπεσών-Βυζαντινή Εικόνα_Christ Reclining (anapeson)_Orthodox icon_Недреманное Око_130079.b

Άγιος Παΐσιος
Να πιστέψουμε φιλότιμα στον Θεό

Πρέπει να πιστέψη κανείς στον Θεό φιλότιμα, όχι να θέλη θαύμα, για να πιστέψη. Όταν βλέπω μεγάλους να μου ζητούν να δούν κανένα θαύμα, για να πιστέψουν, ξέρεις πώς γίνομαι; Να ήταν μικροί, θα είχαν κάποια δικαιολογία λόγω της ηλικίας· αλλά αυτοί να μην έχουν κάνει τίποτε για τον Χριστό και να λένε «νά δούμε κάτι, για να πιστέψουμε», αυτό είναι πολύ φθηνό πράγμα. Μήπως, και θαύμα να δούν, θα βοηθηθούν; Θα πούν ότι είναι μαγεία κ.λπ.

Να παρακαλούμε τον Χριστό να μας προσθέση πίστη και να μας την αυξήση. Στον Χριστό τί είπαν οι Απόστολοι; «Πρόσθες ημίν πίστιν» δεν είπαν; Όταν λές «πρόσθες», σημαίνει ότι εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου στον Θεό. Γιατί, αν δεν εμπιστεύεται κανείς τον εαυτό του στον Θεό, τί να του προσθέση ο Θεός; Ζητάμε από τον Θεό να μας προσθέση πίστη, όχι για να κάνουμε θαύματα, αλλά για να Τον αγαπήσουμε περισσότερο.

Για να αυξηθή η πίστη στον Θεό, όλα βοηθούν· και τα λουλούδια και οι ακρίδες και τα αστέρια και οι κεραυνοί ακόμη. Όλοι τα βλέπουμε αυτά, αλλά όλοι δεν βοηθιόμαστε, γιατί δεχόμαστε τα «τηλεγραφήματα», τους λογισμούς που μας φέρνει ο εχθρός. Π.χ. αν δεν υπήρχε το αλάτι, θα βρωμούσε η θάλασσα. Όποιος όμως το εξετάζει στο εργαστήρι του, χωρίς πίστη, δεν βοηθιέται, γιατί δεν καθάρισε την καρδιά του από τα άλατα. Αν εργασθή κανείς με φιλότιμο, με καλό λογισμό, ακόμη και τα πιο ανάποδα τα βλέπει με άλλο μάτι, με θείο φωτισμό, και δοξάζει τον Θεό.

Όλα αν τα στρέψη στα πνευματικά κανείς, ξέρετε τί πνευματικό κέρδος βγάζει και τί πνευματική πείρα αποκτάει; Πιάνεις λ.χ. το τσιμέντο, μπορείς να βρής τον Θεό! Πιάνεις το τούβλο, μπορείς να πιάσης τον Θεό! Πιάνεις αυτό, να πιάσης τον Θεό! Πιάνεις εκείνο, να πιάσης τον Θεό! Πιάνεις το άλλο, να πιάσης τον Θεό! Ναί, με όλα να πιάνετε τον Θεό! Αν δεν δουλεύη κανείς έτσι, αν μέσα από όλα δεν βλέπη τον Θεό, βάλ᾿ τον μέσα στην Εκκλησία, θα είναι μακριά από τον Θεό. Δώσ᾿ του ψαλτικά να ψάλη, θα είναι μακριά από τον Θεό. Δώσ᾿ του βιβλίο πνευματικό να διαβάση, πάλι θα είναι μακριά από τον Θεό. Ό,τι πνευματικό κι αν του δώσης να κάνη, δεν τον πάει στον Θεό.

Όταν κανείς πορεύεται στην ζωή του με πίστη, χωρίς αμφιβολία, και ζητάη την βοήθεια του Θεού, θα έχη σιγά-σιγά στην αρχή γεγονότα μικρά και ύστερα μεγαλύτερα, και θα γίνη πιο πιστός. Ζώντας τα θεία μυστήρια από κοντά, γίνεται θεολόγος, διότι δεν τα πιάνει με το μυαλό, αλλά τα ζη στην πραγματικότητα. Η πίστη του συνέχεια αυξάνει, γιατί κινείται σε άλλο χώρο, με θεία γεγονότα. Για να ζήση όμως κανείς τα μυστήρια του Θεού, πρέπει να απεκδυθή τον παλαιό του άνθρωπο, να επανέλθη κατά κάποιον τρόπο στην κατάσταση προ της πτώσεως. Να έχη αθωότητα και απλότητα, για να είναι η πίστη του ακλόνητη και να πιστεύη απόλυτα ότι δεν υπάρχει τίποτε που να μην μπορή να το κάνη ο Θεός. 

Αν έχη μεγάλη πίστη, πολλά πράγματα μπορεί να αλλάξη. Ακόμη και μέσα σε χείμαρρο αν έχη χτίσει το σπίτι του και ο χείμαρρος κατεβάση πολύ νερό, αν πιστεύη πολύ και παρακαλέση με θέρμη τον Θεό, ο χείμαρρος θα γυρίση ανάποδα. Πρέπει όμως να έχη τέτοια πίστη πού, αν ακούση, ας υποθέσουμε, ότι έγινε θαύμα, άδειασε η θάλασσα και την οργώνουν με τρακτέρ και κουβαλούν τα ψάρια με φορτηγά, να το πιστέψη. Ούτε καν θα πάη να δή. Ακόμη και σε εκατό μέτρα απόσταση να μένη από την θάλασσα και να μην την βλέπη από ᾿κεί που βρίσκεται, δεν πάει να διαπιστώση αν είναι αλήθεια, γιατί δεν αμφιβάλλει. Ξέρει ότι όλα είναι δυνατά για τον Θεό, ότι η θεία δύναμη δεν περιορίζεται, και γι᾿ αυτό δεν ενδιαφέρεται παραπάνω. Τόση πίστη έχει. Μόνον ο αληθινά πιστός ζη αληθινά και είναι πραγματικά άνθρωπος του Θεού.πίστη_Faith_вера-Credință_ 2010

Άγιος Λουκάς Κριμαίας ο Ιατρός

Γνωρίζετε τη διήγηση για τη θεραπεία του δούλου του εκατόνταρχου. Ο ειδωλολάτρης αυτός παρακαλούσε ταπεινά τον Χριστό να θεραπεύσει τον δούλο του. Ο Κύριος συμφώνησε και του είπε: «Εγώ ελθών θεραπεύσω αυτόν» (Ματθ. 8, 7). Αλλά ο εκατόνταρχος τού απάντησε: «Κύριε, ουκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθεις• αλλά μόνον ειπέ λόγω, και ιαθήσετε ο παις μου» (Ματθ. 8, 8. Θαύμασε ο Χριστός την απάντησή του και είπε στους άλλους• «Ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστην εύρον» (Ματθ. (8, 10). Επειδή πίστευε ο εκατόνταρχος ο Χριστός χάρισε υγεία στον δούλο του. Τόσο μεγάλη είναι η σημασία της πίστεως.
Αλλά όχι μόνο για θεραπεία και θαύματα χρειάζεται η πίστη. Ο Κύριος έλεγε στους μαθητές του: «Ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσετε, ο δε απιστήσας κατακριθήσεται» (Μαρκ. 16, 16). Πολύ σημαντικό είναι αυτό. Βλέπετε, μόνο αυτός που πιστεύει θα σωθεί ενώ αυτός που δεν έχει πίστη θα καταδικαστεί.
Ο απόστολος Παύλος λέει ότι όλη η ουσία του ευαγγελικού μηνύματος βρίσκεται στην ελπίδα, την πίστη και την αγάπη. Συνεπώς χρειάζεται να έχουμε ισχυρή και ακράδαντη πίστη για να είμαστε χριστιανοί και κληρονόμοι της θείας χάριτος.

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_mini72Και τι είναι η πίστη; «Έστι δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος, ου βλεπομένων (Εβρ.11, 1), – λέει ο απόστολος Παύλος. Η πίστη λοιπόν, είναι η βεβαιότητα ότι πραγματικά υπάρχουν αυτά που δεν βλέπουμε. Είναι η «ελπιζομένων υπόστασις», η πεποίθηση δηλαδή ότι θα γίνουν πραγματικότητα αυτά που ελπίζουμε…

…Τώρα όλος ο επιστημονικός κόσμος πιστεύει στο ηλεκτρόνιο. Θέλω όμως να ρωτήσω• «Έχει δει κανείς απ’ αυτούς το ηλεκτρόνιο;» Όχι, κανείς. Μήπως κανείς το ψηλάφησε; Πάλι κανείς. Κάποιος το ζύγισε; Όχι. Τότε γιατί το πιστεύουν; Μου απαντούν: «Το πιστεύουμε γιατί βλέπουμε τις εκδηλώσεις του». Συμφωνώ γιατί ξέρω την αξία της γνώσης του αόρατου από τις εκδηλώσεις του.

Αν εσείς πιστεύετε στο ηλεκτρόνιο χωρίς να το βλέπετε, τότε με ποιο δικαίωμα λέτε ότι η πίστη μας στον Θεό, που και Αυτόν κανείς δεν τον είδε, είναι παράλογη;
Θα σας πω ότι και εμείς γνωρίζουμε τον Θεό από τις ενέργειές Του. Από τις εκδηλώσεις της δύναμής Του. Από το πώς Αυτός ενεργεί στην καρδιά μας, από τη χάρη που αισθανόμαστε. Πολλοί προσπαθούν να αποδείξουν πως υπάρχει Θεός και πολλοί πως δεν υπάρχει. Αλλά κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να αποδείξει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Μόνο με καθαρή καρδιά μπορεί να δει κανείς τον Θεό.
Λοιπόν, να μην ταράζεται η καρδιά σας απ’ αυτά που λένε οι επιστήμονες κατά της πίστεως. Ας ακολουθήσει η επιστήμη τον δρόμο της ερευνώντας τη φύση. Εμείς ακολουθούμε άλλη οδό, την οδό της πίστεως με την οποία γνωρίζουμε τον αόρατο κόσμο. Αυτή η πίστη γεμίζει την καρδιά μας όταν μεταλαμβάνουμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Πιστεύουμε πως δεν κοινωνούμε απλώς άρτο και οίνο αλλά Σώμα και Αίμα Χριστού. Επίσης κανείς από μας δεν είδε τον δικό του άγγελο φύλακα και όμως όλοι πιστεύουμε ότι υπάρχει.

Η πίστη είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός στη γη και πρέπει να τη φυλάγουμε πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο. Ο σοφός Σολομών είπε: «Πάση τη φυλακή τήρη σην καρδίαν• εκ γαρ τούτων έξοδοι ζωής» (Παροιμ. 4, 23). Πρέπει λοιπόν να φυλάγουμε την καρδιά μας γιατί αυτή είναι το όργανο που εμείς πιστεύουμε και λαμβάνουμε τη θεία χάρη.

Ευαγγέλιο Κυριακής: Ματθ. η’ 5-13

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθόντι τῷ Ἰησοῦ εἰς Καπερναούμ, προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος. καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ’ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ­ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ. ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ ­τοσαύτην πίστιν εὗρον. λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῳ· ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ.


Από τότε δόξαζε τον Θεό για κάθε θλίψη της ζωής του… είδε όλες εκείνες οι ψυχούλες, που στον κόσμο μας περιφρονήθηκαν και περιγελάστηκαν ενδεδυμένες με ολοφώτεινες πάλλευκες στολές, να θυμιατίζουν με ολόχρυσα θυμιατήρια, μαζί με τους Αγίους, τον Θρόνον του Θεού.

Προσευχη_prayer_proseyhiΓνώρισα έναν υπέργηρο ιερέα με 70 χρόνια στην ιερωσύνη. Χή­ρεψε από πολύ νωρίς, υστέρα από 12 χρόνια γάμου.
Από την έγγαμη του ζωή απέκτησε 7 παιδιά, τα οποία μεγάλωσε με πολύ μεγάλο κόπο, χωρίς να βάλη άνθρωπο στο σπίτι του ούτε συγγενή για να βοηθήσει στη μαρτυρική ανατροφή τους. Ταυτόχρονα έπρεπε να αντιμετωπίζει όλα τα προβλήματα πού έχει μια ενορία με την πληθώρα των λειτουργικών και ποιμαντικών καθηκόντων. Παράλληλα έπρεπε να αντιμετωπίζει με ηθική αξιοπρέπεια και το οξύ πρόβλημα της προσωπικής του χηρείας, διότι ήταν νέος στην ηλικία άνθρωπος.

 Έτσι είχε βαθύτατο πόνο στην καρδιά, πού τον έβγαζε πολλές φορές όταν λειτουργούσε. Τα χρόνια κυλούσαν… κάποια όμως Κυριακή μηνός Ιουλίου, καθ’ όν χρόνον λειτουργούσε και είχε φθάσει στον Χερουβικό ύμνο, τη στιγμή πού έκλινε το κεφαλάκι του και άρχισε να διαβάζει την ευ­χή, πού ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον λειτουργό ιερέα:
«Ου­δείς άξιος των συνδεδεμένων ταίς σαρκικαίς επιθυμίαις και ηδοναίς…» εντελώς απροσδόκητα άστραψε ο τόπος σαν να έγινε ένας δυνατός σεισμός, του οποίου η φωτοπλημμύρα εξαφάνισε τα πάντα γύρω του: την κόγχη, τους τοίχους του αγίου Βήματος και όλον τον Ναό.
 Κατακλύσθηκε από τόσο υπερκόσμιο φως, πού δεν μπορούσε πλέον να το δη και έκλεισε τα μάτια του, πέφτοντας συγχρόνως στα γόνατα μπροστά στην αγία Τράπεζα. Δεν μιλούσε. Βουβάθηκε και δεν μπορούσε να άνοιξη πλέον τα μάτια του από την εκτυφλωτική λαμπρότητα αυτού του φωτός των χιλίων ήλιων…

 «Ψυχοσωματικά όμως μου δώρισε τόση γαλήνη, τόση ειρήνη και τόση θεία ευφροσύνη, πού την απολάμβανε κάθε κύτταρο της υπάρξεως μουΠολλά συναισθήματα ουράνια και πέρα από κάθε λογική πλημμύρισαν την ψυχή μου, την καρδιά μου, το είναι μου, όλες μου τις αισθήσεις, όλους τους πόρους του σώματος μου, μέχρι και στα κόκαλα μου εισήλθε η υπέρλογη αυτή ειρήνη και μακαριότητα, πού δεν ήθελα άλλο να ζήσω, αλλά να πεθάνω μέσα σε αυτή την ακατάληπτη ευτυχία πού ζούσα.
 Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε… και να πού όλα πέρασαν, έφυγαν κι εγώ ήμουν ακόμη γονατιστός μπροστά στην αγία Τράπεζα, εκστατικός και τρισευτυχισμένος! Σαν αστραπή πέρασε ένας λο­γισμός και μου είπε: «Ένα λεπτό ακόμη και θα πέθαινες.. Η θεία μακαριότητα της Τριαδικής Βασιλείας του Θεού δεν βαστάζεται α­πό το ανθρώπινο σαρκίον» και τότε σηκώθηκα κατασυγκινημένος. Άλλωστε έξω ο ιερο­ψάλτης είχε τελειώσει το Χερουβικό.
 Τελείωσα την ευχή, θυμιάτι­σα και με φόβο, συντριβή και συγκίνηση πολλή έκανα την Μεγάλη Είσοδο. Τα βήματα μου όχι σταθερά, αλλά και ή εκφώνησης «Πάντων η­μών μνησθείη Κύριος ο Θεός…» ήταν σαν την κραυγή του ληστού πά­νω στο σταυρό ».

 Τόσο δυνατή, συντετριμμένη και ικετευτική ήταν η κραυγή του λειτουργού αυτού ιερέως, αλλά και τόση συγχρόνως η έκφρασης της μεγάλης του ευγνωμοσύνης. Από τότε δόξαζε τον Θεό: και για τη χηρεία του και για τα ορφανά παιδιά του και για την ανθρώπινη μοναξιά και για τις αρρώστιες και για τα βάσανα και για τις ιερατικές του ταλαιπωρίες και για κάθε θλίψη της ζωής του.

***

Αγία Τριάδα_ Holy Trinity_День Святой Троицы_ Святая Троица _img07-01Πριν λίγο καιρό, είχα μια ουράνια πνευματική αποκάλυψη από κάποιον λειτουργό του Υψίστου, που ήτο κατάκοιτος στο κρεβάτι του πόνου και του μαρτυρίου. Όχι μόνον δοξολογούσε, και ευχαριστούσε τον Θεόν για τα σωματικά μαρτύρια εξαιτίας της ασθενείας του, αλλά και συνεχώς παρακαλούσε τον Χριστόν να τον ελεήσει σαν τον πλέον αμαρτωλόν με τις φράσεις: «Σε ευχαριστώ, Χριστέ μου, και ελέησέ με, τον αμαρτωλόν». «Σε ευχαριστώ, Χριστέ μου, και ελέησέ με, τον αμαρτωλόν». Μέρα νύχτα. Κάθε ώρα, κάθε στιγμή, πότε ψιθυριστά, πότε από μέσα του, πότε με τον ενδιάθετο λόγο, πάντοτε με το κομποσχοίνι στο χέρι, και άλλοτε απ’ το βάθος της καρδιάς του, βίωνε όπως έλεγε, την απόλυτη ουράνια ευτυχία. Μια ευτυχία που ένοιωθε πολλές ότι ήτο έτοιμη να τον σκάσει. Να του σχίσει τα σπλάχνα. Που ήθελε να βάλει σ’ αυτήν την ευτυχία, που την ένοιωθε σαν μια απέραντη ουράνια αγκαλιά όλον τον κόσμο, για να τη γευθεί λίγο και αυτός, που βρίσκεται μακριά απ’ τον Θεόν. 

Μια φορά ήταν τόση η πληρότητα αυτής της παραδόξου νοεράς προσευχής, που αρπάχτηκε ο νους του, δεν ξέρει πως, στο Θρόνο του Θεού. Βρέθηκε στη Βασιλεία του Θεού. Στη βασιλεία των Ουρανών, όπου στο βάθος ίστατο ο Θρόνος του Κυρίου όλο φως, όλος δόξα. Ήταν, όμως, τόσο εκτυφλωτικόν αυτό το φως της δόξης του Θεού, που και αυτές οι ουράνιες δυνάμεις των αγγέλων και αρχαγγέλων δεν μπορούσαν να το ατενίζουν, αλλά με σκυμμένες τις κεφαλές τους θυμιάτιζαν με ολόχρυσα και ολοφώτεινα θυμιατήρια τον ουράνιον θρόνον του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού… Μαζί με τους θυμιατίζοντας αγγέλους και γύρω απ’ τον θρόνον του Θεού, είδε, επαναλαμβάνω, με τα μάτια της ψυχής του, εκείνος ο παππούλης, και τον Χορό των Αγίων Αποστόλων. Και αυτοί με θυμιατά. Και πέριξ αυτών των χορών, των μεγάλων Ιεραρχών και Οικουμενικών διδασκάλων, το αμέτρητο πλήθος των Ιερομαρτύρων, τους χιλιάδες χιλιάδων επισκόπων, πρεσβυτέρων, ιερομονάχων και διακόνων, που καταξιώθησαν της Βασιλείας του Θεού και όλες αυτές οι μυριάδες, μόνον των αγίων ιερομένων, να θυμιατίζουν μεγαλόπρεπα, αλλά ταπεινά και με δέος και με πολλή αγάπη μαζί με τους Αποστόλους τον Ουράνιον αυτόν Θρόνον της Δόξης του Θεού. .

Άγγελοι_Angels_ангел_Διακονοῦντες ἃγ. Ἂγγελοι Και να που σε λίγο, τα κατάπληκτα μάτια της ψυχής του, αντικρύζουν, ώ της δικαιοσύνης Σου Χριστέ μου, …., είδε και κάποιες απειράριθμες ψυχές να θυμιατίζουν και αυτές με ολόχρυσα θυμιατήρια τον Θρόνον του Θεού. Ποιες ήταν; Ήσαν αυτές που καταφρονήθησαν σε αυτόν τον κόσμο, όπως οι διανοητικώς ανάπηροι, οι διανοητικώς καθυστερημένοι, οι μικροί και οι μεγάλοι με το σύνδρομο Down, όλα τα ανάπηρα παιδιά στο μυαλό και συνάμα τα σπαστικά στο σώμα. Και γενικώς όλες εκείνες οι ψυχούλες, που στον κόσμο μας περιφρονήθηκαν και περιγελάστηκαν ως αγαθούληδες, κλείνοντάς τες πολλές φορές σε άσυλα, ακόμα και σε φρενοκομεία, αυτές θυμιάτιζαν, μαζί με τους Αγίους, τον Θρόνον του ΘεούΚαι όλες αυτές οι ψυχούλες ήσαν ενδεδυμένες με ολοφώτεινες πάλλευκες στολές… Η κάθε ψυχή έλαμπε με τη δική της δόξα. Αλλά να, επαναλαμβάνω, που το πλέον αξιοθαύμαστο και ουράνιο αυτό θεϊκό όραμα, είδε ότι ήτανε μαζί με την χορεία των δώδεκα Αποστόλων, των Μεγάλων Ιεραρχών, των Θεοφόρων Πατέρων, των ιερομαρτύρων, των καταξιωμένων αγίων επισκόπων, πρεσβυτέρων και διακόνων στους είκοσι αιώνες που πέρασαν, ήσαν θυμιατίζοντες, και τα διανοητικώς καθυστερημένα παιδιά, πλημμυρισμένα, όπως το τόνισε και ο γέροντάς μας στην τελευταία επίσκεψή του, από φως, από σοφία, και από δόξα, πολλή δόξα. Και πολλή σοφία, και πολύ φως. Όμοια με των Αγίων.

Το ερώτημα που βάζω για μένα, πούμαι ανάξιος λειτουργός του Υψίστου, αλλά και για όλους τους ιερείς, επισκόπους και διακόνους των ημερών μας, που θυμιατίζουμε το επίγειο θυσιαστήριο της Αγίας Τραπέζης, στον όρθρο, στον Εσπερινό, και ειδικά στη Θεία Λειτουργία, άραγε θα αξιωθούμε εμείς του εικοστού αιώνος οι ιερωμένοι να θυμιατίζουμε και το υπερουράνιο θυσιαστήριο;…. Μετάνοια, λοιπόν, είθε να χαρίζει ο Θεός σε όλους τους κληρικούς παντός βαθμού, σε όλους τους μοναχούς, Αγιορείτας και μη, μετάνοια και στους άρχοντας ημών, και στους αρχομένους, μετάνοια στον Ορθόδοξο Ελληνικό λαό, μετάνοια σ’ όλους εμάς. (πρ. Στεφάνου Κ. Αναγνωστόπουλου)

Όσιος Νικόδημος της Λίμνης Κόζα κι ο Άγιος Βασίλειος ο διά Χριστόν Σαλός της Μόσχας
https://iconandlight.wordpress.com/2017/07/03/18356/Άγγελοι_Angels_Ангелы_329679597959707807Προς Εφεσίους Επιστολής Παύλου το Ανάγνωσμα. (κεφ. δ´ 7-13)

Αδελφοί, ενί εκάστω ημών εδόθη η χάρις κατά το μέτρον της δωρεάς του Χριστού. Διό λέγει· Αναβάς εις ύψος ηχμαλώτευσεν αιχμαλωσίαν και έδωκε δόματα τοις ανθρώποις. Το δε ανέβη τι εστιν ει μη ότι και κατέβη πρώτον εις τα κατώτερα μέρη της γης; Ο καταβάς αυτός εστι και ο αναβάς υπεράνω πάντων των ουρανών, ίνα πληρώση τα πάντα. Και αυτός έδωκε τους μεν αποστόλους, τους δε προφήτας, τους δε ευαγγελιστάς, τους δε ποιμένας και διδασκάλους, προς τον καταρτισμόν των αγίων εις έργον διακονίας, εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού, μέχρι καταντήσωμεν οι πάντες εις την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού.

Αλληλούια (γ´). Ήχος β´.
Στιχ. Οι ιερείς σου, Κύριε, ενδύσονται δικαιοσύνην.
Μακάριος ανήρ ο φοβούμενος τον Κύριον.

Προς Εφεσίους Επιστολής Παύλου το Αναγνωσμα.
Κεφ. 5:8-19

Αδελφοί, ως τέκνα φωτός περιπατείτε· ο γαρ καρπός του Πνεύματος εν πάση αγαθωσύνη και δικαιοσύνη και αληθεία· δοκιμάζοντες τι εστιν ευάρεστον τω Κυρίω. Και μη συγκοινωνείτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε· τα γαρ κρυφή γινόμενα υπ᾿ αυτών αισχρόν εστι και λέγειν· τα δε πάντα ελεγχόμενα υπό του φωτός φανερούται· παν γαρ το φανερούμενον φως εστι. Διό λέγει· Έγειρε ο καθεύδων και ανάστα εκ των νεκρών, και επιφαύσει σοι ο Χριστός. Βλέπετε ούν πως ακριβώς περιπατείτε, μη ως άσοφοι, αλλ᾿ ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, ότι αι ημέραι πονηραί εισι. Διά τούτο μη γίνεσθε άφρονες, αλλά συνιέντες τι το θέλημα του Κυρίου. Και μη μεθύσκεσθε οίνω, εν ω εστιν ασωτία, αλλά πληρούσθε εν Πνεύματι, λαλούντες εαυτοίς ψαλμοίς και ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς, αδοντες και ψάλλοντες εν τη καρδία υμών τω Κυρίω.


Άγιε Ιωάννη Μαξίμοβιτς όπως έδιωχνες τους τυφώνες και έσωσες τη Σαγγάη από βομβαρδισμό, δίωξε και τους ”τυφώνες” που έρχονται με την παντοδύναμη προσευχή σου

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Εορτάζει στις 2 Ιουλίου

«Τι χρειάζεστε περισσότερο;»

Ιωάννης Μαξίμοβιτς_Saint John (Maximovitch) of San Francisco the Wonderworker_св. Иоанн Максимо́вич-Сан Францисский__λειψαν-stjohnjoyofallΜια φορά, κατά τη διάρκεια του πολέμου, δεν υπήρχαν πλέον τρόφιμα για τα παιδιά του καταφυγίου, ο αριθμός των οποίων είχε ήδη φτάσει σε περισσότερα από ενενήντα άτομα, και ο Δεσπότης συνέχιζε να φέρνει νέα παιδιά. Το προσωπικό ήταν αγανακτισμένο, και ένα βράδυ, η Μαρία Σαχμάτοβα, η ταμίας του καταφυγίου, κατηγόρησε τον Δεσπότη Ιωάννη ότι έφερε νέα παιδιά για να λιμοκτονήσουν τα υπόλοιπα. Στη συνέχεια, ο Δεσπότης την ρώτησε, τι χρειαζόταν πιο πολύ. Η Μαρία Αλεξάντροβνα απάντησε με δυσαρέσκεια ότι δεν υπήρχε καθόλου φαΐ αλλά στη χειρότερη περίπτωση, χρειαζόταν τουλάχιστον πλιγούρι βρώμης για να ταΐσει τα παιδιά το πρωί. Ο Δεσπότης την κοίταξε με στενοχώρια, πήγε πάνω στο κελλί του και άρχισε να προσεύχεται και να κάνει μετάνοιες με τέτοιο ζήλο και δύναμη που ακόμη και οι γείτονες άρχισαν να παραπονιούνται.

Το πρωί, η Μαρία Αλεξάντροβνα ξύπνησε από το κουδούνι. Ένας άγνωστος άντρας που έμοιαζε με έναν Άγγλο, και δούλευε υπάλληλος σε μια εταιρεία σιτηρών μπήκε μέσα και είπε ότι είχαν υπερβολικά αποθέματα πλιγουριού βρώμης, και θα ήθελαν να τα δώσουν στο ορφανοτροφείο. Άρχισαν να φέρουν τους σάκους με βρώμη μέσα στο σπίτι, ενώ ο Δεσπτότης συνέχισε την προσευχή του, και αυτή την φορά για να ευχαριστήσει τον Θεό..

***

Διάσωση της Σαγγάης από βομβαρδισμό

Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς τα έτη 1934-1951 ήταν Επίσκοπος Σαγγάης της Κίνας.
«Στη Σαγγάη, το 1945, όταν τελείωσε ο πόλεμος και οι πρώτοι Αμερικανοί έφθασαν, ο γιός μου έφερε στο σπίτι τρεις Αμερικανούς πιλότους για επίσκεψι. Τρώγαμε το δείπνο μας και συζητούσαμε. Φυσικά, το θέμα της συζήτητης ήταν ο πόλεμος που μόλις είχε τελειώσει. Ο ανώτερος πιλότος, απευθυνόμενος σε εμένα και στο σύζυγό μου είπε: “Εσείς εδώ στη Shanghai έχετε ένα μεγάλο άγιο της προσευχής, χάρις στον οποίο δεν πάθατε καμία ζημιά”!
Όταν τον ρώτησα σε ποιόν αναφέρεται, μου απάντησε ότι κάποτε τους διέταξαν να βομβαρδίσουν τη Σαγγάη. Πέρασαν μόνο λίγα λεπτά και λίγο πριν απογειωθούν τα βομβαρδιστικά η διαταγή είχε ακυρωθή. “Ξέρουμε πως κάποιος προσευχόταν πάρα πολύ για σας, για τη σωτηρία σας”, είπε ο πιλότος.

Από το μυαλό μου, όπως επίσης και από το μυαλό του συζύγου μου πέρασε αμέσως μόνο ένα όνομα: Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς! Μόνο εκείνος θα μπορούσε να ικετεύση το Θεό με τις προσευχές του για εμάς και να μας σώση από κάτι τέτοιο. Σε όποιον μίλησα γι’ αυτό το γεγονός, όλοι ανεξαιρέτως αναγνώρισαν σε αυτόν τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς, ως τον μοναδικό που θα μπορούσε, με την προσευχή του, να μας σώση από αυτή την καταστροφή».
Σ. Φεντόροβα
11 Μαΐου 1963
Αυστραλία

***

Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς διώχνει τους τυφώνες

Ιωάννης Μαξίμοβιτς_Saint John (Maximovitch) of San Francisco the Wonderworker_св. Иоанн Максимо́вич - Сан Францисский_2080c451ed774f089Στο τέλος Αύγουστου του 1979, ο φοβερός τυφώνας “David” σχηματίστηκε στον Ατλαντικό Ωκεανό. Στον τυφώνα αυτό πνέουν άνεμοι πού η ταχύτητα τους φθάνει μέχρι και 100 μίλια την ώρα προκαλώντας πολλές καταστροφές και πολλούς θανάτους στη Δομηνικανή Δημοκρατία.
Από την κατεύθυνση προς την οποία εκινεΐτο ο τυφώνας, ήταν βέβαιο πώς κατευθυνόταν στο Miami της Florida. Το Σάββατο της 1ης Σεπτεμβρίου, δεν υπήρχε πλέον καμία αμφιβολία, οτι έτσι θα γινόταν. Την Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου, οι τοπικές αρχές έδωσαν οδηγίες ώστε να εκκενωθούν οι παραλιακές κατοικίες και τα ξενοδοχεία. Τη Δευτέρα, στις 3 Σεπτεμβρίου, νωρίς το πρωί, τα ραδιόφωνα και οι εφημερίδες ανακοίνωναν ότι “ ο τυφώνας λυπήθηκε το Miami και το προσπέρασε!”.

Ο συγγραφέας αυτής της μαρτυρίας βρισκόταν εκείνη την εποχή στο Miami και θα ήθελε να εκθέσει πώς ακριβώς έγιναν τα πράγματα.
Την Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου, μετά τη Θεία Λειτουργία στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Βλαδίμηρου, στο Miami, ο ιερέας έκανε παννυχίδα για τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς.
Όταν οι Ρώσοι πριν από 30 χρόνια έμεναν στο νησί Τουμπαμπάο, στις Φιλιππίνες, χάρις στις αδιάλειπτες προσευχές του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς, οι τυφώνες συνήθως δεν ενοχλούσαν καν αυτά τα μέρη. Αυτό το είχαν καταλάβει ακόμα και οι ιθαγενείς, οι οποίοι συχνά έβλεπαν τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς να προσεύχεται τις νύκτες, νά ψέλνει στον καταυλισμό και να σφραγίζει με το σημείο του σταυρού τον ορίζοντα. Κάποτε, στις Φιλιππίνες, ένας πολύ ισχυρός τυφώνας κατευθυνόταν προς τον καταυλισμό των Ρώσων και με τις προσευχές του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς, καθώς έφθανε στο νησί, άλλαξε πορεία και δεν έπληξε τον καταυλισμό!

Το ίδιο θαύμα έγινε και στη Florida. Μετά την παννυχίδα στον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς, ό “τυφώνας David” καθώς πλησίαζε το Miami, ξαφνικά άλλαξε πορεία, στράφηκε στα βόρεια και προσπέρασε! Έτσι, με τις προσευχές του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς, ακόμα και τώρα, μετά την κοίμηση του, ό Κύριος διέσωσε τους κατοίκους της πόλεως. Ευχόμαστε πάντοτε με τις προσευχές του, ό παντοδύναμος Θεός μας, νά μας χαρίζει το έλεος Του!
K. K. M.
Miami, Florida, USA
3 Σεπτεμβρίου 1979
Μεταφρασμένο από το περιοδικό “Όρθόδοξη Ρωσία”, τ. 20, σελ. 16, 1979
Πηγή: Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς εκδ. Ι. Μονής Αγίου Νεκταρίου Τρίκορφου Φωκίδος 2006

Άγιε Ιωάννη Μαξίμοβιτς προστάτευσέ μας από τους ”τυφώνες” που έρχονται με τον κραταιό βραχίονά Σου και φύτεψε μέσα μας δια του Αγίου Πνεύματος τον ευγενικό σπόρο της πίστεως, της προσευχής, της ταπεινής αγάπης και της μετανοίας.Ιωάννης Μαξίμοβιτς_Saint John (Maximovitch) of San Francisco the Wonderworker_св. Иоанн Максимо́вич - Сан Францисский_186170208_w640_h640_9Απολυτίκιον Αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς. Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε

Εν κόσμω εβίωσας ως ασκητής θαυμαστός, και γέγονας στήριγμα των λογικών του Χριστού, προβάτων μακάριε· άφθαρτον το σον σκήνος, και ακέραιον ώφθη, ρέον αδιαλείπτως των θαυμάτων την χάριν· διό σε ω Ιωάννη σοφέ, πόθω γεραίρομεν.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ΄. Τη Υπερμάχω.

Ως των Οσίων ασκητών το εγκαλλώπισμα, αρχιερέων δε Αγίων ισοστάσιον, ανυμνούμέν σε τρισόλβιε Ιωάννη· των Αγίων γαρ απάντων ώσπερ μέλισσα, ετρυγήσω αρετάς και κατεσκεύασας, μέλι πάντιμον· χαίροις, Αγίων ακροθίνιον.

Ήχος δ΄. Ως γενναίον εν Μάρτυσι.

Συμφοραίς περιπίπτοντας, και ανάγκαις δεόμεθα, φώτισον τον νούν ημών ως αείποτε, ποιείν Κυρίου το θέλημα, εξ όλης δυνάμεως, και αυτώ ακολουθείν, τον σταυρόν ημών αίροντας ιερώτατε, ατραποίς πολυτρόποις ταίς του βίου, εξελών ημάς ευχαίς σου, δυσχερειών τε και θλίψεων.

Ο καθήμενος εν δόξη

Πάσιν έδειξας θεόφρον, ότι η οδός προς την θέωσιν, και προς θείαν δόξαν, μόνη η ταπείνωσις πάρεστιν, και ανεβόας τοις τέκνοις σου εύσπλαγχνε, ταπεινώθητε, όπως θείας δόξης πλησθήσεσθε.

Ωδή στ΄. Κατήλθες εν τοις κατωτάτοις.

Νηστεία και αγρυπνία συνεχεί, χαμευνία τε και προσευχή συντόνω, κατεμάρανας σαρκός τας ορμάς· όθεν γέγονας μυστηρίων αυτουργός, και πιστών θυμηδία.

Ωδή η΄. Αύτη η κλητή.

Όλον μου τον νούν και ψυχήν και καρδίαν, και έφεσιν και πόθον, σοι ανήγαγον Πάτερ· πειρασμών και δεινών, τον ικέτην σου ρύου πανθαύμαστε, ως αν ευλογώ σε, εις πάντας τους αιώνας.


Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, ένας διά Χριστόν σαλός επίσκοπος που ζούσε την αλήθεια του Χριστού, την αγάπη και την προσευχή

Ιωάννης Μαξίμοβιτς_Saint John (Maximovitch) of San Francisco the Wonderworker_св. Иоанн Максимо́вич - Сан ФранциссSan Francisco6Σύναξη της Παναγίας της Βλαχέρνας στην Άρτα στην Κωνσταντινούπολη
Κατάθεσις της Τιμίας Εσθήτος της Θεοτόκου
Άγιος Στέφανος ο μέγας, βοεβόδας της Μολδαβίας
Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Εορτάζουν στις 2 Ιουλίου

Στίχοι·
Εξ εώας ήστραψας ηλίου δίκην,
αλλά δυσίν ηύφρανας σοίς τεραστίοις.
Δευτερίη Ιωάννην ούδάς δε έθεσαν.

Πείτε στόν κόσμο:
Παρόλο πού έχω πεθάνει,
είμαι άκόμα ζωντανός!”
Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (+1966)

«Το ηλιοτρόπιο µπορεί να αποτελέση ένα υπόδειγµα για τον άνθρωπο. Όπως το χαριτωµένο αυτό φυτό ακολουθεί πιστά την τροχιά του ήλιου, έτσι και ο άνθρωπος πρέπει να ακολουθή το θέληµα του Θεού, σε όλη την διάρκεια της ζωής του, χωρίς παρέκκλιση. Χριστιανέ πρόσεξέ το αυτό το φυτό. Ακόµη και στις συννεφιασµενες ηµέρες παρακολουθεί τον ήλιο.
Έτσι και συ όταν τα σκοτεινά σύννεφα των θλίψεων αποκρύψουν προς στιγµήν το θείο Πρόσωπό Του, να είσαι ταυτισµένος µε το άγιο θέληµά Του. Ο,τι θέλει ο Θεός να το θέλης και συ. Και ό.τι εσύ θέλεις να το θέλη και ο Θεός»! Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς του Τομπόλσκ (1651-1715)

«Οι άνθρωποι που έχουν τους ίδιους στόχους και αγωνίζονται για την κατάκτηση του ιδίου πράγματος έχουν ενότητα ψυχής και δεν αισθάνονται την απόσταση του χωρισμού, η απόσταση δεν μπορεί να γίνει εμπόδιο στην πνευματική ενότητα των ανθρώπων σε μία ψυχή». Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς του Σαν Φρανσίσκο

Ο Άγιος Ιωάννης της Σανγκάης: ο διά Χριστόν σαλός Επίσκοπος

Η αγιότητα κοστίζει πολύ για τον άνθρωπο. Ο Άγιος παραδίδει στον Θεό όλο τον εαυτό του: με όλες τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις επιθυμίες και τις πράξεις του. Δεν αφήνει τίποτα «δικό του», γιατί θέλει να κρατήσει μόνο αυτό που είναι του Θεού.

Ένας μη καθωσπρεπει Άγιος

Ιωάννης Μαξίμοβιτς_Saint John (Maximovitch) of San Francisco the Wonderworker_св. Иоанн Максимо́вич - Сан Францисский_186170208_w640_h640_3_S5465475554753Ο Άγιος Ιωάννης της Σαγκάης (1896-1966) είναι ένας σύγχρονος της εποχής μας. Δεν έμοιαζε καθόλου με έναν «μεγαλοπρεπή ασπρομάλλη στάρετς»: ήταν μικρός, άσχημος, με ελάττωμα στην ομιλία, συχνά με ένα ζαρωμένο ράσο και χωρίς παπούτσια. Μερικοί από τους ανθρώπους γύρω του ντρέπονταν για «έναν τέτοιο επίσκοπο», επειδή υπηρετούσε ως επίσκοπος σε μεγάλες πόλεις: Σαγκάη, Παρίσι, Βρυξέλλες, Σαν Φρανσίσκο.

Συχνά κυκλοφορούσε ξυπόλητος, και μια μέρα ήρθε μια διαταγή από τους ανωτέρους του: να φορέσει μπότες. Ο Επίσκοπος Ιωάννης τις έβαλε, αλλά με τον δικό του τρόπο: έδεσε τα κορδόνια μαζί και τις έβαλε στον ώμο του. Αργότερα ήρθε μια νέα διαταγή: «Βάλτε τα παπούτσια στα πόδια σας». Αφού ο Επίσκοπος Ιωάννης ήταν υπάκουος, το’κανε.

Ο Άγιος Ιωάννης έλαβε τη μοναστική κουρά σε ηλικία 30 ετών. Από τότε, η προσευχή — η κοινωνία με τον Θεό και με τους Αγίους — έγινε γι ‘αυτόν το κυριότερο καθήκον από όλες τις πράξεις, τις φροντίδες και τις εμπειρίες της γήινης ζωής.

Στην προσευχή, ο Άγιος αναζητούσε το θέλημα του Θεού, με το οποίο μπορούσε να ελέγξει όλες τις ενέργειές του. Η προσευχή ως ζωντανή επικοινωνία με τον Θεό και με τους Αγίους ήταν η πηγή των «θαυμάτων» του Αγίου Ιωάννη. Όταν ο Άγιος συγκεντρωνόταν στις προσευχές, ο Θεός τον άκουγε.

Προσευχή σαν αναπνοή

«Όλοι μας στεκόμαστε όρθιοι για να κάνουμε προσευχή, ενώ ο Δεσπότης Ιωάννης δεν χρειάζεται να είναι όρθιος για να ξεκινήσει την προσευχή, διότι βρίσκεται συνέχεια στην προσευχή ...», είπε για τον Άγιο ένα από τα πνευματικά του τέκνα, ο ιερομόναχος Μεθόδιος.

Για να προσευχηθούμε έτσι — για να δώσουμε θέση στο πνεύμα — είναι απαραίτητο η σάρκα να υποταχθεί στο πνεύμα με τις στερήσεις, και αυτή είναι η έννοια κάθε ασκητικής. Από την ημέρα της μοναστικής κουράς, ο Άγιος Ιωάννης δεν ξάπλωσε ποτέ σε κρεβάτι, κοιμόταν καθισμένος και μόνο λίγες ώρες, και αφιέρωνε τις νυχτές για προσευχή. Έτρωγε, αναμειγνύοντας συχνά όλα τα πιάτα: σούπα, γαρνιτούρα, κομπόστα, έτσι ώστε τα γήινα φαγητά να μην του φαίνονται σαν απόλαυση.

Στον Άγιο Ιωάννη έστελναν επιστολές από όλο τον κόσμο, ζητούσαν την προσευχή του και μερικές φορές έβαζαν μέσα στα γράμματα χαρτάκια με τα ονόματα. Πολλά από αυτά έχουν διατηρηθεί στα αρχεία της Επισκοπής της Δυτικής Αμερικής στο Σαν Φρανσίσκο μέχρι τώρα.

Ιωάννης Μαξίμοβιτς_Saint John (Maximovitch) of San Francisco the Wonderworker_св. Иоанн Максимо́вич - Сан Францисский_186170208_w640_h640_9Τι είναι αγιότητα

Μετά από την επισκοπική χειροτονία σε ηλικία 38 ετών (1934), ο Άγιος δεν άλλαξε τον ασκητικό του τρόπο ζωής, παρ’όλο που η ζωή του άλλαξε ριζικά: δεν ακολούθησε τον δρόμο των ασκητών, πάντα δίπλα του βρίσκονταν άνθρωποι, ο καθένας με τα αιτήματά του και τις διαμάχες του.

Συχνά, οι μοναχοί, όπως π. χ. ο Άγιος Σέργιος του Ραντόνεζ, του οποίου προσφέρθηκε να γίνει επίσκοπος, εξέφραζαν την κατηγορηματική άρνηση τους, γιατί φοβόντουσαν την υπερηφάνεια και την παραβίαση της ασκητικής ζωής όπως και της προσευχής, την οποία συνήθως είναι τόσο δύσκολο να κερδίσει κανείς. Αφού ένας επίσκοπος μοιάζει σαν να είναι ένας μεγάλος προϊστάμενος, ένας διαχειριστής που πρέπει να ασχολείται με ανθρώπους συνέχεια.

Ο Άγιος Ιωάννης επίσης δεν ήθελε να γίνει επίσκοπος. Ακόμη, ως επιχείρημα, ανέφερε το ελάττωμα ομιλίας, γιατί ο επίσκοπος πρέπει να ξέρει να εκφράζεται με σωστό τρόπο, δηλαδή να ξέρει να κάνει ομιλίες και κηρύγματα. Όμως η απάντηση που άκουσε ήταν η εξής: «Και ο Μωυσής ήταν επίσης βραδύγλωσσος, οπότε δεν πειράζει».

Ο Άγιος Ιωάννης ανέλαβε την επισκοπή ως εκκλησιαστική υπακοή. Επιπλέον, είχε μεγάλη πίστη και εκτίμηση προς τον πνευματικό του πατέρα — τον Μητροπολίτη Αντώνιο Χραποβίτσκι, ο οποίος τον ευλόγησε για την επισκοπική χειροτονία και είπε τα εξής για τον μαθητή του: «Αυτός ο μικρός και αδύναμος άνθρωπος, σχεδόν παιδί στην εμφάνιση, δείχνει την θαυμάσια ασκητική καρτερικότητα και αυστηρότητα και αυτό στην εποχή της γενικής πνευματικής χαλάρωσης…».

Όταν ο Άγιος Ιωάννης έγινε επίσκοπος, παρατηρήθηκε ότι μερικές φορές έκανε «σαλοτητες»: είχε παράξενη εμφάνιση, συμπεριφερόταν «όχι σύμφωνα με τους κανόνες» και δεν εξηγούσε τις παραξενιές του. Αυτό ενοχλούσε μερικούς, όσους πίστευαν ότι ένας επίσκοπος δεν επιτρέπεται να συμπεριφέρεται όπως ένας ερημίτης, διότι όλες οι πράξεις του γίνονταν μπροστά στον κόσμο. Όμως για τον Άγιο Ιωάννη, ο οποίος γνώριζε το θέλημα του Θεού, δεν ήταν και τόσο σημαντικό με ποιο τρόπο τον έβλεπαν οι άνθρωποι. Η σαλότητά του ήταν δια Χριστόν – η αλήθεια του Χριστού ήταν πιο σημαντική από όλες τις αλήθειες, τις παραδόσεις και τις έννοιες των ανθρώπων.

«Συχνά έκριναν τον άγιο για παραβίαση της αποδεκτής τάξης. Αργούσε στις ιερές ακολουθίες (όχι για προσωπικούς λόγους, αλλά αφού επισκεπτόταν τους ασθενείς ή τους ετοιμοθάνατους) και δεν έδινε άδεια να ξεκινήσουν όταν απουσίαζε, ενώ όταν λειτουργούσε ο ίδιος, οι ιερές ακολουθίες διαρκούσαν ώρες. Συνήθιζε να εμφανίζεται σε διαφορετικά μέρη χωρίς καμιά απολύτως προειδοποίηση και εντελώς απροσδόκητα, οι επισκέψεις του στα νοσοκομεία ήταν συνήθως τη νύχτα. Ανά διαστήματα οι κρίσεις του φαινόταν να είναι αντίθετες με την κοινή λογική που επικρατούσε, ενώ οι πράξεις του ήταν περίεργες και δεν προσπαθούσε καν να τις εξηγήσει», — έγραψε για αυτόν ο π. Σεραφείμ Ρόουζ, που τον γνώριζε από τα νεανικά του χρόνια.

– «Ο Άγιος δεν ήταν αλάθητος, έκανε λάθη και χωρίς δισταγμό το παραδεχόταν κάθε φορά που το ανακάλυπτε. Αλλά συνήθως εντέλει είχε δίκιο και η προφανής παράξενη συμπεριφορά του και οι κρίσεις του παρουσίαζαν στη συνέχεια ένα βαθύ πνευματικό νόημα. Η ζωή του Αγίου Ιωάννη ήταν κατά κύριο λόγο πνευματική και αν παραβίαζε την καθιερωμένη τάξη, το έκανε με έναν και μοναδικό σκοπό: να αναγκάσει τους ανθρώπους να ξυπνήσουν από την πνευματική τους νάρκη».

Μνημόσυνο στο δρόμο

Ιωάννης Μαξίμοβιτς_Saint John Maximovitch of San Francisco_св. Иоанн Максимо́вич-Сан Францисский_27053.p (1)Μια φορά, όταν ο βλαντίκα βρισκόταν στη Μασσαλία, αποφάσισε να τελέσει το μνημόσυνο στον τόπο της δολοφονίας του Σέρβου βασιλιά Αλεξάνδρου. Κανένας από τους κληρικούς από ψευτο-ντροπή δεν ήθελε να τον ακολουθήσει. Και πραγματικά, που ξανακούστηκε να ψάλλει κανείς στη μέση του δρόμου! Ο βλαντίκα πήγε μόνος του. Οι κάτοικοι της Μασσαλίας έμειναν έκπληκτοι όταν είδαν έναν κληρικό με ασυνήθιστα ρούχα, με μακριά μαλλιά και χωρίς παπούτσια να περπατάει στη μέση του δρόμου και να έχει μπροστά και πίσω του μια βαλίτσα και σκούπα… Καθώς ο βλαντίκα καθάρισε ένα μικρό τμήμα του πεζοδρομίου με την σκούπα του, έβγαλε από την βαλίτσα του το θυμιατήρι, το άναψε και άρχισε να ψάλλει την επιμνημόσυνη δέηση», αναφέρει ένα από τα πνευματικά τέκνα του Αγίου Ιωάννη.

«Δεν μπορούμε να πούμε ότι όλοι έβλεπαν τον βλαντίκα ως ενεργό διαχειριστή», λέει ο πρωτοπρεσβύτερος Πέτρος Περεκρέστοφ, ο συγγραφέας του βιβλίου για τον Άγιο «Ο Μητροπολίτης Ιωάννης ως ένας Άγιος της Ρωσικής Διασποράς», αν και ο Άγιος Ιωάννης έχτισε κάμποσες εκκλησίες, άνοιξε ένα καταφύγιο, μια αδελφότητα, ασχολήθηκε με τη νεολαία και συμπαραστάθηκε στο ποίμνιό του σε όλο τον κόσμο. Όμως το κύριο στοιχείο που τον κάνει να είναι αγαπητός και σεβαστός απ’όλους είναι επειδή ήταν ένας πραγματικός μοναχός, πιστός στον Θεό.

Προσευχόταν συνεχώς, λειτουργούσε καθημερινά (λίγοι άντεχαν έναν τέτοιο ρυθμό, για αυτό ο βλαντίκα λειτουργούσε συχνά μόνος του — διάβαζε και έψελνε ολόκληρη την ιερή ακολουθία), κοινωνούσε κάθε μέρα, κρατούσε την αυστηρή νηστεία — έτρωγε μόνο μια φορά την ημέρα αργά το βράδυ. Κατά την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής και της νηστείας των Χριστουγέννων έτρωγε μόνο πρόσφορα».

«Για να μην τον επαινούν — τάχα δεν κοιμάται, λειτουργεί καθημερινά, είναι άγιος — ο βλαντίκα έκανε σαλότητες, μας λέει ο π. Πέτρος, «για αυτό αργούσε συχνά για μια ώρα είτε ακόμη περισσότερο, κυκλοφορούσε ξυπόλητος και με τσαλακωμένα ρούχα».

Αλλά σε όλα που αφορούσαν τις ιερές ακολουθίες, ο Δεσπότης ήταν πολύ αυστηρός όπως στον εαυτό του έτσι και σε άλλους. Δεν μιλούσε ποτέ στο ιερό και μετά από την λειτουργία παρέμεινε εκεί αρκετές ώρες. Μία φορά είπε σε κάποιον: «Πόσο δύσκολο είναι να αφήσεις την προσευχή και να γυρίσεις πίσω στη γη!»

***

Ο Άγιος άκουγε ακόμη και τις σιωπηλές παρακλήσεις

Ιωάννης Μαξίμοβιτς_St John Maximovitch of San Francisco_св. Иоанн Максимо́вич - Сан Францисский 186170208_w640Η κα. Λιού, μια από τις πνευματικές κόρες του Αγίου, αναφέρει: «Ο σύζυγός μου τραυματίστηκε σε τροχαίο ατύχημα στο Σαν Φρανσίσκο. Εκείνο το διάστημα ο βλαντικα είχε πολλά δικά του θέματα. Επειδή γνώριζα τη δύναμη των προσευχών του, σκέφτηκα: «Αν ερχόταν ο βλαντικα στον σύζυγός μου σίγουρα θα γινόταν καλά», Φοβόμουν όμως να τον παρακαλέσω αφού ήξερα πόσο απασχολημένος ήταν. Και ξαφνικά ο βλαντικα ήρθε σε εμάς ο ίδιος, συνοδευόμενος από κάποιον κύριο που τον έφερε με αυτοκίνητο. Έμεινε μόνο πέντε λεπτά, αλλά εγώ πίστευα ότι αυτό σίγουρα θα βοηθήσει τον άντρα μου. Και, πράγματι, μετά από αυτήν την επίσκεψη του βλαντίκα, ο σύζυγός μου άρχισε να αναρρώνει.

Αργότερα συνάντησα εκείνον τον κύριο που μας έφερε τον βλαντίκα, και αυτός μας εξιστόρησε ότι τον πήγαινε στο αεροδρόμιο, όταν ξαφνικά του είπε: «Πάμε στον Λ. τώρα». Αντιτάχθηκε ότι θα αργούσαν για το αεροπλάνο και ότι δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω εκείνη τη στιγμή έτσι αμέσως. Τότε ο Δεσπότης του είπε: «Μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη για τη ζωή ενός ανθρώπου;». Δεν μπορούσε τίποτα άλλο να κάνει παρά να φέρει τον βλαντίκα στο σπίτι μας. Παρ’όλα αυτά, δεν έχασε το αεροπλάνο, επειδή καθυστέρησαν την πτήση για τον βλαντίκα».

Δεν είναι καθόλου συχνό φαινόμενο όταν εμφανίζεται ένας άγιος, που συνδυάζει τέτοια διαφορετικά λειτουργήματα και χαρίσματα όπως την αρχιερωσύνη, την διά Χριστόν σαλότητα, τις θαυματουργίες και τον ακραίο ασκητισμό. Ο Απόστολος Παύλος έγραψε για τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος: «σε άλλον μεν δίνεται διαμέσου του Πνεύματος λόγος σοφίας, σε άλλον δε λόγος γνώσης, σύμφωνα με το ίδιο Πνεύμα· σε άλλον δε πίστη, διαμέσου του ίδιου Πνεύματος· σε άλλον δε χαρίσματα θεραπειών, διαμέσου του ίδιου Πνεύματος· σε άλλον δε ενέργειες θαυμάτων σε άλλον δε προφητεία, σε άλλον δε διακρίσεις πνευμάτων, σε άλλον δε γένη γλωσσών, σε άλλον δε ερμηνεία γλωσσών» (Α’ Κορ. 12, 8-11).

Ο Άγιος Ιωάννης της Σαγκάης είχε όλα αυτά τα χαρίσματα, συμπεριλαμβανομένων «ποικιλίας γλωσσών» (λειτουργούσε στα ελληνικά, στα γαλλικά, στα ολλανδικά, στα αραβικά και στα κινέζικα, στα αγγλικά και στα σλαβικά). Ο Άγιος ήταν ένας σπάνιος ασκητής και στοργικός ποιμένας, θεολόγος και διά Χριστόν σαλός, ιεραπόστολος και απόστολος, προστάτης των ορφανών και θεραπευτής.

Ο Θεός τα έδωσε όλα στον Άγιο Ιωάννη επειδή απέκτησε το κύριο χάρισματο χάρισμα της αγάπης, χωρίς το οποίο οι μεγαλύτερες ανθρώπινες δεξιότητες δεν έχουν ούτε δύναμη, ούτε τιμή.

Ο Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς), ο οποίος ήταν ο επικεφαλής επίσκοπος στην Επισκοπή Αχρίδος και Ζίτσης, κατά τη διάρκεια της παραμονής του Αγίου Ιωάννη στη Γιουγκοσλαβία, είπε για αυτόν: «Αν θέλετε να δείτε έναν ζωντανό Άγιο, πηγαίνετε στο Μπιτόλ στον πατέρα Ιωάννη!». Και ο πατέρας Ιωάννης ήταν μόνο τριάντα χρονών εκείνη την εποχή.

Ο Άγιος μέσα στο σπίτι του

Ιωάννης Μαξίμοβιτς_Saint John (Maximovitch) of San Francisco the Wonderworker_св. Иоанн Максимо́вич - Сан Францисский_(ΜΕ ΜΑΝΔΥΑ)Η πνευματική κόρη του Αγίου Ε. Τσερτκόβα θυμάται/αναφέρει: «Μερικές φορές έχω πάει να επισκεφτώ τον Δεσπότη όταν έμεινε στο Σώμα των Καντών κοντά στο Παρίσι. Είχε ένα μικρό κελί στον τελευταίο όροφο. Στο κελί ήταν ένα τραπέζι, μια πολυθρόνα και λίγες καρέκλες, και στη γωνία είχε εικόνες και το αναλόγιο με βιβλία. Δεν υπήρχε κρεβάτι στο κελί, επειδή ο Βλαντίκα δεν ξάπλωνε στο κρεβάτι, αλλά προσευχόταν όλη την νύχτα, ακουμπώντας πάνω σε ένα ψηλό ραβδί με ένα οριζόντιο δοκάρι στην κορυφή. Μερικές φορές προσευχόταν στα γόνατά του. Κατά πάσα πιθανότητα τον έπαιρνε ο ύπνος όταν είχε κάνει μετάνοιες, σε αυτή τη στάση, στο πάτωμα. Μερικές φορές κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας, μου φαινόταν ότι κοιμόταν. Αλλά όταν σταματούσα κάθε φορά, έλεγε αμέσως: «Συνεχίστε, σας ακούω».

Όταν δεν λειτουργούσε, αλλά βρισκόταν στο σπίτι, συνήθως κυκλοφορούσε χωρίς παπούτσια (για να ταπεινώσει την σάρκα) — ακόμη και όταν έκανε πολλή παγωνιά. Συνήθως κυκλοφορούσε χωρίς παπούτσια στην παγωνιά σε έναν βραχώδη δρόμο από το κελλί του προς τον ιερό ναό, που βρισκόταν κοντά στην πύλη, ενώ το κελλί του βρισκόταν μέσα στο πάρκο, σε έναν λόφο. Μία φορά τραυματίστηκε στο πόδι του. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να το θεραπεύσουν και υπήρχε κίνδυνος μόλυνσης στο αίμα. Αναγκάστηκαν να πάνε τον Βλαντίκα στο νοσοκομείο, αλλά αρνήθηκε να μείνει στο κρεβάτι. Ωστόσο, με την επιμονή των αρχών, ο Βλαντίκα τελικά υπάκουσε και έμεινε στο κρεβάτι, αλλά έβαλε μια μπότα, ώστε να αισθάνεται άβολα. Οι νοσοκόμες του νοσοκομείου, Γαλλίδες, είπαν: «Μας φέρατε έναν Άγιο!». Κάθε πρωί τον επισκεπτόταν ένας ιερέας, λειτουργούσε και κοινωνούσε τον Δεσπότη.

Για τους Αγίους δεν υπάρχει ούτε Έλληνας ούτε Ιουδαίος

Ο Άγιος Ιωάννης ανταποκρινόταν σε αιτήματα βοήθειας ανεξάρτητα από την πίστη και την εθνικότητα του ανθρώπου. Αυτό ήταν γνωστό και τον καλούσαν στους σοβαρά άρρωστους, είτε ήταν Καθολικοί, Προτεστάντες, Ορθόδοξοι ή οποιοιδήποτε άλλοι, γιατί όταν ο Άγιος Ιωάννης προσευχόταν, ο Θεός άκουγε τις ευχές του.

«Πόσο ευτυχής είστε που έχετε έναν τέτοιο επίσκοπο»

Η πνευματική κόρη του Αγίου θυμάται: «Σε ένα νοσοκομείο του Παρισίου ήταν μια άρρωστη γυναίκα που την έλεγαν Αλεξάνδρα, στον Δεσπότη Ιωάννη ανέφεραν το πρόβλημά της. Έστειλε ένα σημείωμα ότι θα έρθει και θα την κοινωνήσει. Ξαπλωμένη σε ένα κοινό δωμάτιο, όπου υπήρχαν περίπου 40-50 άτομα, ένιωσε αμήχανη μπροστά στις Γαλλίδες κυρίες ότι ένας Ορθόδοξος επίσκοπος, ντυμένος με απίστευτα φθαρμένα ρούχα και επίσης χωρίς να φοράει παπούτσια, την επισκέφθηκε.

Όταν την κοινώνησε, μια Γαλλίδα σε ένα κοντινό κρεβάτι της είπε: «Πόσο ευτυχής είστε που έχετε έναν τέτοιο πνευματικό. Η αδερφή μου ζει στις Βερσαλλίες, και όταν τα παιδιά της αρρωσταίνουν, τα βγάζει στο δρόμο που συνήθως περνάει ο Επίσκοπος Ιωάννης και του ζητεί να τα ευλογήσει. Μετά την ευλογία του, τα παιδιά αναρρώνουν αμέσως. Τον αποκαλούμε Άγιο».

Και σε μια από τις καθολικές εκκλησίες του Παρισίου, ένας τοπικός ιερέας είπε στους ενορίτες του: «Ζητάτε αποδείξεις, λέτε ότι τώρα δεν υπάρχουν ούτε θαύματα, ούτε άγιοι. Γιατί να σας αναφέρω παραδείγματα με θεωρητικά στοιχεία τη στιγμή όταν ο ίδιος Άγιος Ιωάννης ο Ανυπόδητος κυκλοφορεί σήμερα στους δρόμους του Παρισίου».

Ο Δεσπότης και τα παιδιά

Ιωάννης Μαξίμοβιτς_Saint John (Maximovitch) of San Francisco the Wonderworker_св. Иоанн Максимо́вич - Сан Францисский_186170208_w640_h640_3_S5465475554758Στη Σαγκάη, όπου έστειλαν τον Άγιο Ιωάννη από το Βελιγράδι το 1934, υπήρχαν περίπου 20 χιλιάδες Ρώσοι (και σε όλη την Κίνα υπήρχαν περίπου 120 χιλιάδες), οι οποίοι αποτελούσαν τη μεγαλύτερη κοινότητα ξένων στην πόλη. Ο Επίσκοπος Ιωάννης ανακάλυψε έναν τεράστιο αριθμό από άστεγα ορφανά στους δρόμους της πόλης. Τον Μάρτιο του 1943, οι αρχές της Κίνας εξέδωσαν διάταγμα για την κινητοποίηση των γυναικών. Αυτός ήταν ένας άλλος λόγος για την εμφάνιση στους δρόμους της Σαγκάης ενός τεράστιου αριθμού παιδιών χωρίς γονείς. Για αυτά τα παιδιά, ο Άγιος Ιωάννης δημιούργησε ένα ορφανοτροφείο. Συχνά ο ίδιος ο Άγιος μάζευε άρρωστα και πεινασμένα παιδιά από τους δρόμους των φτωχογειτονιών της Σαγκάης.

Το καταφύγιο ήταν ανοιχτό από το 1935 έως το 1951, όταν ο Άγιος μετακόμισε με ολόκληρο το ποίμνιό του (και τα υπόλοιπα παιδιά του καταφυγίου) στην Αμερική. Καθ ‘όλη τη διάρκεια της ύπαρξης του καταφυγίου, οι υπότροφοί του ήταν περισσότεροι από 3.500 ορφανά — Ρωσάκια και Κινεζάκια.

Κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής στην Κίνα, το καταφύγιο συχνά δεν είχε τρόφιμα. Τότε ο Άγιος προσευχόταν και σύντομα έρχονταν άγνωστοι και έφερναν ό, τι χρειαζόταν.

Για να προστατεύσει τους Ρώσους από τις ιαπωνικές αρχές, ο Άγιος ανακήρυξε τον εαυτό του προσωρινό επικεφαλή της ρωσικής αποικίας. Αγνοώντας τους πυροβολισμούς, κυκλοφορούσε στους δρόμους για να επισκεφτεί έναν άρρωστο ή ετοιμοθάνατο. Οι Ιάπωνες αξιωματικοί αναγνώριζαν τον Δεσπότη και θαυμάζοντας την καρτερία και το θάρρος του, συνήθως δεν τον πείραζαν και τον άφηναν να περάσει.

«Τι χρειάζεστε περισσότερο;»

Ιωάννης Μαξίμοβιτς_Saint John Maximovitch of San Francisco_св. Иоанн Максимо́вич-Сан Францисский_0267657Μια φορά, κατά τη διάρκεια του πολέμου, δεν υπήρχαν πλέον τρόφιμα για τα παιδιά του καταφυγίου, ο αριθμός των οποίων είχε ήδη φτάσει σε περισσότερα από ενενήντα άτομα, και ο Δεσπότης συνέχιζε να φέρνει νέα παιδιά. Το προσωπικό ήταν αγανακτισμένο, και ένα βράδυ, η Μαρία Σαχμάτοβα, η ταμίας του καταφυγίου, κατηγόρησε τον Δεσπότη Ιωάννη ότι έφερε νέα παιδιά για να λιμοκτονήσουν τα υπόλοιπα. Στη συνέχεια, ο Δεσπότης την ρώτησε, τι χρειαζόταν πιο πολύ. Η Μαρία Αλεξάντροβνα απάντησε με δυσαρέσκεια ότι δεν υπήρχε καθόλου φαΐ αλλά στη χειρότερη περίπτωση, χρειαζόταν τουλάχιστον πλιγούρι βρώμης για να ταΐσει τα παιδιά το πρωί. Ο Δεσπότης την κοίταξε με στενοχώρια, πήγε πάνω στο κελλί του και άρχισε να προσεύχεται και να κάνει μετάνοιες με τέτοιο ζήλο και δύναμη που ακόμη και οι γείτονες άρχισαν να παραπονιούνται.

Το πρωί, η Μαρία Αλεξάντροβνα ξύπνησε από το κουδούνι. Ένας άγνωστος άντρας που έμοιαζε με έναν Άγγλο, και δούλευε υπάλληλος σε μια εταιρεία σιτηρών μπήκε μέσα και είπε ότι είχαν υπερβολικά αποθέματα πλιγουριού βρώμης, και θα ήθελαν να τα δώσουν στο ορφανοτροφείο. Άρχισαν να φέρουν τους σάκους με βρώμη μέσα στο σπίτι, ενώ ο Δεσπτότης συνέχισε την προσευχή του, και αυτή την φορά για να ευχαριστήσει τον Θεό..

Κύριος των τυφώνων

Με τον ερχομό των κομμουνιστών στην εξουσία, οι Ρώσοι κατέφυγαν από την Κίνα στα νησιά των Φιλιππίνων. Το 1949, στο νησί Τουμπάμπαο βρέθηκαν πέντε χιλιάδες πρόσφυγες. Ο Δεσπότης κυκλοφορούσε καθημερινά στο νησί και με τις προσευχές του και το σημάδι του Σταυρού φρουρούσε το νησί από εποχιακούς τυφώνες. Όταν οι Ρώσοι εξέφρασαν την ανησυχία τους για το πρώτο σημάδι ενός πλησιέστερου τυφώνα, οι ίδιοι οι Φιλιππινέζοι παρέμειναν εντελώς ήρεμοι, λέγοντας: «Όσο ο Άγιος σας πηγαίνει γύρω από το νησί μας, τόσο θα είμαστε ασφαλείς και τίποτα δεν θα συμβεί σε όλους μας».

Και πράγματι μόλις μεταφέρθηκε η τελευταία παρτίδα Ρώσων προσφύγων, ενας ισχυρότατος τυφώνας ξέσπασε στο νησί και σχεδόν κατέστρεψε όλα τα κτίριά του.

Πολλοί Ρώσοι πρόσφυγες βρέθηκαν προσωρινά στα νησιά των Φιλιππίνων και ζούσαν σε δύσκολες συνθήκες, σε ασυνήθιστα ζεστό κλίμα, και δεν μπορούσαν να πάρουν βίζα για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Άγιος Ιωάννης πήγε στην Ουάσιγκτον για να φροντιστεί το θέμα αυτό. Ως αποτέλεσμα της αναφοράς του, το Αμερικανικό Κογκρέσο τροποποίησε τον νόμο για τους Ρώσους πρόσφυγες και ετσι οι Ρώσοι μπόρεσαν να πάνε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένα μέρος των Ρώσων προσφύγων έφυγε για την Αργεντινή και την Αυστραλία.

Ο Άγιος στο εδώλιο του κατηγορουμένου

Ιωάννης Μαξίμοβιτς_Saint John (Maximovitch) of San Francisco the Wonderworker_св. ИΑκτίστου φωτός, του Αγίου Ιωάννη ανάγνωση του Ευαγγελίου, Τύνιδα 1952stjohn-tunis-haloΤο 1962, ο Άγιος Ιωάννης μεταφέρθηκε στο Σαν Φρανσίσκο μετά από επίμονα αιτήματα χιλιάδων Ρώσων τοπικών ενοριτών που τον γνώριζαν καλά από τη Σαγκάη: η κατασκευή του καθεδρικού ναού στο Σαν Φρανσίσκο αναβάλλονταν λόγω διαφωνιών στην ενορία. Ο Άγιος ξεκαθάρισε την υπόθεση, βρήκε ένα χάος στα οικονομικά και τα λογιστικά αρχεία και κάλεσε τους οφειλέτες να λογοδοτήσουν. Οι οφειλέτες έστειλαν καταγγελίες στη Σύνοδο.

Στη Σύνοδο, αυτά τα παράπονα χρησιμοποιήθηκαν ως βολική ευκαιρία από τους εχθρούς του Αγίου: έθεσαν το ζήτημα για δήθεν «παράνομο» διορισμό του στην έδρα στο Σαν Φρανσίσκο και για την ανάκληςή του. Στη Σύνοδο υπήρχαν πολλοί που περιφρονούσαν τον «επαίσχυντο» και «παράξενο» επίσκοπο και τον χαρακτήριζαν ώς «τέτοιο που δεν είχε βαθιές γνώσεις θεολογίας» ή «κακό διαχειριστή».

Το κύριο πράγμα που φοβόντουσαν οι κακοθελητές ήταν το εξής: ο Άγιος θαυματουργός, που έφτασε στην κορυφαία θέση της πιο σημαντικής επισκοπής της Υπερορίου Ρωσικής Εκκλησίας, ήταν ο πιο πιθανός υποψήφιος για τη θέση του ήδη πολύ άρρωστου πρώτου ιεράρχη. Οι δραστηριότητες των κακοθελητών έφεραν τους σχετικούς καρπούς. Στην ρωσική κοινότητα στο Σαν Φρανσίσκο σημειώθηκε μια σύγχυση από τον «αγώνα των κομμάτων». Στις ενοριακές συναντήσεις, ο Άγιος και οι υποστηρικτές του συνοδεύονταν από κραυγές και προσβολές.

Μερικές γυναίκες μάλωναν τον Άγιο, ακόμα και τον έφτυναν. Μια γυναίκα, θυμόταν με τρόμο ένα περιστατικό όταν η μητέρα της έτρεξε και έφτυσε στο πρόσωπο τον Αγιο — αμέσως μετά την ιερή ακολουθία. Αλλά μερικοί από τους οπαδούς του Αγίου τον υποστήριζαν με ανοιχτό τρόπο. Για παράδειγμα, η Καθηγουμένη Αριάδνη δυναμικά, με μια ράβδο στα χέρια της, επιτέθηκε στον καθεδρικό σε αυτούς που προσέβαλαν έναν ζωντανό Άγιο.

Στις 9 Ιουλίου 1962, στο San Francisco Examiner, στην πρώτη σελίδα εμφανίστηκε ένα μήνυμα σχετικά με τη δίκη του Ρώσου Αρχιεπισκόπου μαζί με τις φωτογραφίες του στην αίθουσα του δικαστηρίου. Η διαδικασία διήρκεσε τέσσερις ημέρες. Δίπλα στον Αρχιεπίσκοπο στο δικαστήριο βρίσκονταν οι πιο κοντινοί φίλοι του: οι Αρχιερείς Σάββας του Έντμοντ, Λεόντιος της Χιλής, Νεκτάριος του Σιάτλ, η Καθηγουμένη Αριάδνη. Τακτικά ερχόταν ο π. Σεραφείμ Ρόουζ (τότε ήταν μαθητής του Αγίου και λεγόταν στον κόσμο Ευγένιος Ρόουζ).

Ο δικαστής, ο καθολικός E. O’Ντέι, δεν μπορούσε να κρύψει τη συμπάθειά του προς τον Άγιο Ιωάννη και του επέτρεπε — για πρώτη φορά στην ιστορία του Σαν Φρανσίσκο — να κάνει προσευχή πριν από την έναρξη κάθε συνεδρίας.

Η υπόθεση με την κατηγορία του Αγίου Ιωάννη, ως εντελώς αβάσιμη, απορρίφθηκε και ο Άγιος απαλλάχτηκε από όλες τις κατηγορίες οικονομικής διαφθοράς. Η Σύνοδος αναγκάστηκε επίσης να αναγνωρίσει, μετά από την προσωπική επίσκεψη του Πρωθιεράρχη της Υπερορίου Ρωσικής Εκκλησίας, του Μητροπολίτη Αναστάσιου στο Σαν Φρανσίσκο, το καθεστώς του Αγίου Ιωάννη ως μόνιμου ιεράρχη του Σαν Φρανσίσκο και της Δυτικής Αμερικής.

Οι αντίπαλοι του ίδιου του Αγίου κατάλαβαν τον παραλογισμό των νομικών τους ισχυρισμών. Ο κύριος στόχος τους ήταν να καταστρέψουν τον Άγιο ηθικά. Εκείνες τις μέρες, ο Άγιος Ιωάννης έγραψε στα πνευματικά του παιδιά: «Αν ακούσετε ότι είμαι νεκρός, να ξέρετε ότι με σκότωσαν».

Αλλά ο Άγιος, που γνώριζε καλά τους νόμους της πνευματικής ζωής, δεν καταδίκασε κανέναν. Όταν ρωτήθηκε ποιος φταίει για αυτή την αναταραχή, απάντησε: «Ο διάβολος».

Στο τέλος της ζωής του, ο τελευταίος από τους Μακαρισμούς εκπληρώθηκε στον Άγιο Ιωάννη: «‘Μακάριοι έστε, όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσιν και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι, ένεκεν εμού».

Αλλά αυτό, φυσικά, δεν αφαίρεσε την προσωπική ευθύνη των αντιπάλων του Αγίου για το θυμό και τον φθόνο απέναντί του. Μερικοί από αυτούς μετανόησαν πριν από το θάνατο του ίδιου του Αγίου, έχοντας λάβει πλήρη συγχώρεση και άφεση αυτής της αμαρτίας.

Τα μοναδικά χρονικά της υπηρεσίας του Αγίου Ιωάννη της Σαγκάης διατηρείται προσεκτικά από τους ενορίτες της αμερικανικής εκκλησίας του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ στην πόλη του Σι Κλιφ

— ένα σπάνιο βίντεο όπου μπορείτε να δείτε ζωντανό τον Αγιο.

 

«Ακούω κάποιον να κλαίει»

Αν και η αλήθεια θριάμβευσε, τα τελευταία χρόνια του Αγίου Ιωάννη ήταν γεμάτα από την πικρία της συκοφαντίας και των διώξεων. Μία από τις πνευματικές του κόρες αναφέρει: «Ο μακαριστός Ιωάννης δεν παραπονέθηκε ποτέ, αν και είχε τόσες πολλές τρικυμίες. Κάποτε είχα έρθει στο ναό πριν από την ιερή ακολουθία. Άκουσα κάποιον να κλαίει. Έμεινα έκπληκτη, ανέβηκα ήσυχα τα σκαλιά και κατάλαβα ότι οι ήχοι προέρχονταν από το ιερό. Η πλαϊνή πόρτα ήταν ανοιχτή, κοίταξα μέσα. Με έκπληξη είδα τις γυμνές φτέρνες του μακαριστού Ιωάννη κοντά στην Αγία Τράπεζα. Ήταν γονατισμένος, ακούμπησε το κεφάλι στα χέρια του και έκλαιγε πικρά! Έφυγα γρήγορα. Ήταν αδύνατο να το δω».

Τα τελευταία χρόνια

1966 — το τελευταίο έτος της γήινης ζωής του Αγίου. Αρκετοί άνθρωποι ισχυρίζονται ότι ο Άγιος Ιωάννης γνώριζε τον χρόνο και τον τόπο του θανάτου του.
Την ημέρα του θανάτου του, στις 2 Ιουλίου 1966, τέλεσε τη Θεία Λειτουργία και μετά την ακολουθία προσευχήθηκε στο ιερό για άλλες τρεις ώρες. Ο Άγιος πέθανε λίγες ώρες αργότερα στο δωμάτιό του, προσευχόμενος μπροστά στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας «Κουρσκ», χωρίς προηγούμενα σημάδια ασθένειας.
Για έξι μέρες ο Άγιος βρισκόταν στο φέρετρο, το σώμα του δεν βαλσαμώθηκε, αλλά, παρά τη ζέστη, δεν υπήρχε δυσωδία. Οι αξιωματούχοι από το γραφείο κηδείων του Σαν Φρανσίσκο παρακολουθούσαν καθημερινά το σώμα του, αλλά δεν βρήκαν καμία αλλαγή.
Το Δημαρχείο του Σαν Φρανσίσκο έκανε μια εξαίρεση, επιτρέποντας να θάψουν τον Άγιο, παρά την απαγόρευση της Υπηρεσίας υγιεινής, στα «όρια της πόλης», στον τάφο του Καθεδρικού ναού της Παναγίας «Πάντων των θλιμμένων Χαρά», τον οποίο έχτισε και όπου υπηρέτησε ο Άγιος.
Το 1993, μια ειδική επιτροπή με σκοπό να δοξάσει τον Αρχιεπίσκοπο Ιωάννη άνοιξε τον τάφο του και βρήκε το σώμα του άφθαρτο. Και το 1994, ο Άγιος Ιωάννης της Σαγκάης αγιοκατατάχθηκε επισήμως.

Αικατερίνη Ζαγκουλιάεβα, Στεπάν Αμπρικόσωφ, Αλέξανδρος Ιβανώφ, Ιβάν Σολοβιώφ
Μετάφραση Ελένη Ογκορόντνικ
https://pravoslavie.ru/94944.html
https://www.miloserdie.ru/special/ioann-shanhakij/Ιωάννης Μαξίμοβιτς_Saint John (Maximovitch) of San Francisco the Wonderworker_св. Иоанн Максимо́вич - Сан Францисский_ioann_shanhaiskiy-02Είδα τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς να είναι γονατιστός πίσω από την Αγία Τράπεζα και να κλαίει γοερά για τα προβλήματα των άλλων. Όταν προσευχόταν το Άκτιστο Φως τον έλουζε και δεν πατούσε στην γη. Ζηναΐδα Ζουλιέμ
https://iconandlight.wordpress.com/2019/07/01/29624/

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, Όπως το χαριτωµένο ηλιοτρόπιο ακολουθεί πιστά την τροχιά του ήλιου, έτσι και ο άνθρωπος να ακολουθή το θέληµα του Θεού.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/01/%CF%8C%CF%80%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%84%CF%89%C2%B5%CE%AD%CE%BD%CE%BF-%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%85/

Σε δύσκολους καιρούς ο κάθε Χριστιανός είναι ο ίδιος υπεύθυνος για τη Χριστιανοσύνη στο σύνολό της.. π. Σεραφείμ Ρόουζ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/04/%CF%83%CE%B5-%CE%B4%CF%8D%CF%83%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%BF-%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C/

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς «είμαι πολύ ευτυχής που προσεύχεσαι για τους αρρώστους, πάντα να προσεύχεσαι…».
https://iconandlight.wordpress.com/2016/07/01/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%BC%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%8D/Προσευχή_prayer_proseyhi_Молитва_ alyaska-5-95ffb4a9d1e2Απολυτίκιον Αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς. Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε

Εν κόσμω εβίωσας ως ασκητής θαυμαστός, και γέγονας στήριγμα των λογικών του Χριστού, προβάτων μακάριε· άφθαρτον το σον σκήνος, και ακέραιον ώφθη, ρέον αδιαλείπτως των θαυμάτων την χάριν· διό σε ω Ιωάννη σοφέ, πόθω γεραίρομεν.

Ήχος δ΄. Ως γενναίον εν Μάρτυσι.

Και καθ’ ύπαρ φαινόμενος, και ονείροις τρισόλβιε, οδηγείς τα τέκνα σου ακριβέστατα, ως συμπαθής και φιλόστοργος, προστάτης θερμότατος, και ως θείος αρωγός, και ως ρύστης εν θλίψεσι, αξιάγαστε, Ιωάννη πατήρ ημών θεόφρον, των τελούντων σου την μνήμην, δεινών παντοίων περίσωζε.

Εις τον Στίχον. Ήχος πλ. α΄. Χαίροις ασκητικών.

Χαίροις, των ορφανών ο πατήρ, αδικουμένων τε προστάτης θερμότατος, απάντων των εν ανάγκαις, και εν δειναίς συμφοραίς, ρύστης και ακέστωρ προθυμότατος· πιστών το διάσωσμα, οικουμένης προτείχισμα, αρχιερέων, ιερόν εγκαλλώπισμα, το ηδύπνοον, Εκκλησίας αγλάισμα· μάχαιρα η του Πνεύματος, εκ ρίζης εκτέμνουσα, αιρετικών διδαγμάτων, τα μυσαρά εκβλαστήματα· διό Ιωάννη, τον Χριστόν δυσώπει μάκαρ, υπέρ των δούλων σου.

Αίνοι. Ήχος α΄. Των ουρανίων Ταγμάτων.

Δικαστικών προ βημάτων Πάτερ παρέστηκας, υπό σων ψευδαδέλφων, εγκαλούμενος μάκαρ, συγγνώμων δε και εύσπλαγχνος εμφανείς, ως αρνίον τε άκακον, και μιμητής του Σωτήρος αναδειχθείς, ουδαμώς συ ανταπέδωκας.

Ωδή στ΄. Την δέησιν.

Εν ψευδαδέλφων, αδικαίαις τρισμάκαρ, διατρίψας της ζωής σου το πλείστον, και υπ’ αυτών, εγκαλούμενος Πάτερ, συ ουδαμώς απεδίδου εκδίκησιν· συγγνώμην δε αναδειχθείς, συν Αγγέλων χορεύεις στρατεύμασι.

Ωδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.

Ω θείε Ιωάννη, ύψωσόν σου χείρας, προς τον Δεσπότην και Κύριον τον Οικτίρμονα, και δυσχερείας απάσης, ημάς απάλλαξον.

Τον εν ιεράρχαις θαυματουργόν, και τον εν ανάγκαις, προθυμότατον βοηθόν, πενήτων προστάτην, και θλιβομένων ρύστην, τον μέγαν Ιωάννην, πόθω υμνήσωμεν.

Ως θερμόν προστάτην των ορφανών, και εν τοις κινδύνοις, αντιλήπτορα θαυμαστόν, γινώσκομεν πάντες, αεί οι αφορώντες, και πίστει προσκυνούντες, σορώ λειψάνω σου.


Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός εκ Ρώμης, φθονήθηκαν από τον ίδιο τον δάσκαλό τους και επειδή ήταν αδύνατος για θεομαχία, ξέπεσε σε αδελφοκτονία.

Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός Ρώμης_Icon of Sts Cosmas and Damian of Rome_Святые Косма и Дамиан, Римские_SanCosmaDamianoΆγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός εκ Ρώμης
Μεγαλομάρτυρος Κωνσταντίνου του Αλαμανού. Αγίων Απολλωνίας και Μαυρικίου. Οσίων Πέτρου πατρικίου, Βασιλείου ηγουμένου, του συστησαμένου την σεβασμία Μονή του «Βαθέος Ρύακος» και Λέοντος του «γυμνού».

Εορτάζουν στις 1 Ιουλίου

Στίχοι
Bολαίς αδελφούς ου διέσπων οι λίθοι,
Ως εις έν άμφω συμπεπηγότας λίθον (ήτοι τον Xριστόν).
Πρώτη Iουλίοιο λίθοισιν Aνάργυροι ήθλουν.

Κοσμάν γεραίρω συν Δαμιανώ άμα,
Σοφούς ιατρούς και Λόγου Θεού φίλους·
Οι τον βίον έλειψαν εν Ρώμης όρει,
Κοσμάς Δαμιανός τε, πέτρησι δόλω κτάνθησαν.

Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός, ήταν αδέρφια, έζησαν την εποχή που αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Καρίνος, ήταν γιατροί στο επάγγελμα και παρείχαν ιάσεις σε όλους όσους είχαν ανάγκη, και για αντάλλαγμα δεν έπαιρναν χρήματα, αλλά το μόνο πού ζητούσαν ήταν να πιστεύσουν στον Χριστό.
Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός Ρώμης_Icon of Sts Cosmas and Damian of Rome_Святые Косма и Дамиан, Римские_SvetiKozmaDamjanΚάποιοι όμως καλοθελητές διέβαλαν τους αγίους στον αυτοκράτορα και του είπαν ότι οι θεραπείες και τα θαύματα που επιτελούσαν τα έκαναν με μαγικές τέχνες. Τότε οι Άγιοι Ανάργυροι επειδή δεν ήθελαν να πάνε άλλους αντί αυτών στον αυτοκράτορα, προσήλθαν μόνοι τους ενώπιον του και ο Καρίνος προσπάθησε να τους μεταπείσει να αρνηθούν τον Χριστό. Εκείνοι όμως όχι μόνο δεν αρνήθηκαν την πίστη τους, αλλά κατάφεραν να μεταπείσουν και να αλλάξουν και τον ίδιο τον αυτοκράτορα, αφού και ο ίδιος δέχτηκε τις θεραπευτικές τους ιάσεις. Συγκεκριμένα, όταν ο Καρίνος ανέκρινε τους Αγίους, μετατοπίστηκε η θέση του προσώπου του και στράφηκε προς την ράχη του. Αμέσως τότε οι Άγιοι την θεράπευσαν με την προσευχή τους στον Χριστό. Εξαιτίας αυτού του θαύματος, πίστευσαν στον Χριστό όσοι βρίσκονταν εκείνη την στιγμή μπροστά σ’ αυτό πού συνέβη και ο ίδιος ο Αυτοκράτορας τους έστειλε πίσω στους συγγενείς τους με μεγάλες τιμές.
Αργότερα όμως, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, οι Άγιοι φθονήθηκαν από τον ίδιο τον δάσκαλο που τούς είχε μάθει την ιατρική επιστήμη, γιατί είχαν αποκτήσει μεγάλη δόξα και φήμη. Γι’ αυτό τον λόγο τους ανέβασε σε κάποιο όρος για να μαζέψουν δήθεν κάποια βότανα και εκεί τους επιτέθηκε με πέτρες και τους θανάτωσε.

***

Ο αββάς Ιλαρίων από την Παλαιστίνη πήγε στο Όρος να επισκεφθεί τον αββά Αντώνιο. Και ο αββάς Αντώνιος του λέει
– Καλώς ήλθε ο αυγερινός που ανατέλλει την αυγή!
Και ο αββάς Ιλαρίων του απαντά
– -Ειρήνη σε σένα, που είσαι ο στύλος του φωτός, που φωτίζει την οικούμενη!
(Π.Β. Πάσχου, Ταπεινοφροσύνη και αγάπη, σελ. 85-86, εκδ. Αρμός, 2011)

Ο αββάς Σισώης έλεγε: «Αν είχα έναν από τους λογισμούς του Αντωνίου, θα γινόμουν όλος ως πυρ»!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Η απουσία του φθόνου μεταξύ των αγίων είναι ένα εκπληκτικό και υπέροχο φαινόμενο. Οι άγιοι όχι μόνο δεν επιτρέπουν φθόνο να αγγίξει τις καρδιές τους, αλλά, με όλες τις δυνάμεις τους, εργάζονται στην εξύψωση των συντρόφων τους και στην ταπείνωση του εαυτού τους». 

***

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Πολλοί δεν βλέπουν τα δικά τους χαρίσματα· βλέπουν μόνον τα χαρίσματα των άλλων και τους πιάνει η ζήλεια. Θεωρούν τον εαυτό τους αδικημένο, μειωμένο, κι έτσι βασανίζονται και κάνουν την ζωή τους μαύρη.. Θυμάστε τον Κάιν και τον Άβελ; Δεν έψαξε ο Κάιν να βρη τα δικά του χαρίσματα, αλλά κοιτούσε τα χαρίσματα του Άβελ· οπότε καλλιέργησε τον φθόνο προς τον αδελφό του, μετά τα έβαλε και με τον Θεό και τελικά από τον φθόνο έφθασε στον φόνο… Όταν ο άνθρωπος φθάση να χαίρεται για την πρόοδο των άλλων, τότε ο Χριστός θα του δώση όλη την πρόοδο των άλλων και θα χαίρεται όσο χαίρονται όλοι οι άλλοι, και τότε φυσικά θα είναι πολλή και η πρόοδός του και η χαρά του. 

***

π.Κάλλιστος Ware Μητροπολίτης Διοκλείας

Ο Χριστός μας κοιτάζει μεσ’ από τα μάτια όλων εκείνων που συναντάμε… Απ’ αυτή την ώρα και στιγμή μπορώ ν’ αρχίσω να βαδίζω μέσα στον κόσμο, έχοντας τη συναίσθηση ότι αυτός είναι ο κόσμος του Θεού, ότι εκείνος είναι κοντά μου σε κάθε τι που βλέπω κι αγγίζω, στον καθένα που συναντώ. ..Μαθαίνοντας να διαβάζω το λόγο του Θεού μέσα στο βιβλίο της δημιουργίας, ανακαλύπτοντας την υπογραφή του σ’ όλα τα πράγματα,.. Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή του αγ. Ιωάννου της Κλίμακος: «Περιόρισε το μυαλό σου στα λόγια της προσευχής». Τα υπόλοιπα θα τα κάνει ο Θεός, αλλά με το δικό του τρόπο και στο δικό του χρόνο.

Σε κάθε ανθρώπινο πρόσωπο υπάρχει ένας θησαυρός, ο οποίος δεν ανευρίσκεται σε κανέναν άλλο.

***

Αφήστε κάθε άτομο που σας στέλνει σήμερα ο Κύριος στο μονοπάτι της ζωής να γίνει το πιο σημαντικό, το πιο πολύτιμο και το πιο ιδιαίτερο για εσάς πρόσωπο. Ζεστάνετε την ψυχή του!
Γέροντας Ιωάννης Κρεστιάνκιν

***

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Essex

Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός Ρώμης Icon of Sts Cosmas and Damian of Rome Святые Косма и Дамиан, РимскиеCosma_e_DamianoΜην υποτιμάτε τους αρνητικούς λογισμούς που μπορεί να έχετε για τον πλησίον, όταν είστε στο κελλί σας. Φυλαχθείτε από κάθε λόγο που πληγώνει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Να θυμάστε επίσης τους λόγους του Χριστού: «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» (Λουκ. 6,31).

Καθετί που αποκτάται με τους εσωτερικούς σας αγώνες αντανακλάται στην εν Θεώ ζωή σας. Πολεμείστε ενάντια σε κάθε πάθος που εγείρει μέσα σας λογισμούς κατακρίσεως για τον πλησίον. Μη δέχεσθε αυτό που ο εχθρός σας υποβάλλει εναντίον εκείνου που είναι άδικος μαζί σας. Είτε είσθε μόνοι στο κελλί σας είτε με άλλους, κάθε λογισμός κατακρίσεως, κάθε αρνητική εσωτερική κίνηση δημιουργεί ρωγμή στο πνευματικό σας οχυρό και στο οχυρό της αδελφότητος. Κανένας λογισμός δεν γεννιέται και δεν παρέρχεται χωρίς συνέπειες. Με αγαθούς λογισμούς, θα μπορείτε να βλέπετε στον καθένα που συναντάτε ένα αγαπημένο πρόσωπο. Αντιθέτως, με αρνητικούς λογισμούς το πρόσωπό σας, οι ψυχικές σας ενέργειες θα διαταράξουν τις σχέσεις σας και θα επηρεάσουν το περιβάλλον σας. Όταν η χάρη είναι μαζί μας δεν βλέπουμε τα ελαττώματα των άλλων βλέπουμε μόνο τα παθήματα και την αγάπη των αδελφών.

Να αποβάλετε κάθε πνεύμα περιεργείας. Κάνετε το διακόνημα σας, χωρίς να σας ενδιαφέρει αν οι άλλοι κάνουν το δικό τους. Όταν απουσιάζει η περιέργεια, ο καθένας δέχεται από τον Θεό ό,τι του ταιριάζει. Δεν μπορούμε να εξαπατήσουμε τον Θεό. Είναι τόσο δυνατός και τόσο δίκαιος, ώστε δεν μπορούμε τίποτε να Του κρύψουμε.

Ποιό είναι το όπλο του εχθρού εναντίον της σωτηρίας μας; Ο φθόνος. Στο Ευαγγέλιο ο Πιλάτος γνωρίζει ότι οι Εβραίοι θέλουν να σκοτώσουν τον Χριστό από φθόνο. Ο φθόνος είναι η μεγαλύτερη δύναμη του εχθρού. Γι’ αυτό, πάνω από όλα πρέπει ν’ αποφεύγουμε το λογισμό της ζηλοφθονίας.

Όταν έριδες, εχθρότητες, βίαιες σχέσεις εκδηλώνονται μεταξύ των ανθρώπων δεν μπορεί να διατηρηθεί η ενότητα, παρά αν ο καθένας υπομένει τα ασθενήματα των άλλων. Για τον Απόστολο Παύλο είναι προτιμότερο να αδικείται κάποιος παρά να αδικεί (βλ. Α’ Κορ. 6,7-8).
Πηγή: Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου: “Περί Πνεύματος και ζωής πνευματικά κεφάλαια”)

***

Ο φθόνος είναι η σφραγίδα του Αντίχριστου στην καρδιά του ανθρώπου
γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Πώς λειτουργεί ο φθόνος; Ο φθόνος είναι ένα πνεύμα του Άδη. Μάχεται αδιάκοπα τη δικαιοσύνη και τον Θεό. Ο Θεός είναι αγάπη και ο φθόνος δεν αντέχει να μας βλέπει να κάνουμε καλό στον πλησίον μας. Όταν ο Κύριος, που είναι αγάπη, θεράπευσε τη γερόντισσα εκείνη που ήταν συγκύπτουσα για πάνω από 18 χρόνια, το κακό έδειξε μεμιάς το πρόσωπο του και άρχισε αμέσως να επαναστατεί, διότι ο φθόνος δεν μπορεί να αντέξει να γίνεται καλό στον οποιονδήποτε (βλ. Λουκ. 13,11-17). Ο φθόνος δεν σταματά ποτέ το πνεύμα του Άδη φθονεί όλους τους ανθρώπους για τα πάντα.

Ένας από τους θεοφόρους Πατέρες, ο άγιος Νείλος ο Μυροβλύτης (εμφανίστηκε στον μοναχό Θεοφάνη, που κατοικούσε στο σπήλαιο του αγίου Νείλου τον 18ο αιώνα), μας έχει εξηγήσει πολλά από τα μυστήρια της Βασιλείας των Ουρανών. Είπε ότι ο φθόνος είναι η σφραγίδα του Αντίχριστου στην καρδιά του ανθρώπου. Βλέπετε τώρα τι τρομερό πράγμα είναι ο φθόνος; Όμως αλίμονο, εμείς φθονούμε συχνά το γείτονα μας, ακόμα και τον πλησιέστερο μας συγγενή. Δεν φροντίζουμε ούτε καν να προσπαθήσουμε να γιατρέψουμε τον εαυτό μας από αυτή τη συμφορά, και να συνέλθουμε.

Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός Ρώμης_Icon of Sts Cosmas and Damian of Rome_Святые Косма и Дамиан, Римские_kosma_damian (1)Όταν ένα πονηρό πνεύμα βλέπει ότι ένας άνθρωπος προσπαθεί να ευαρεστήσει τον Θεό και προκόβει στο αγαθό, βρίσκει τον τρόπο να μπει στην καρδιά των άλλων ανθρώπων και από κει να φθονήσει τον θεοειδή άνθρωπο. Μ᾿ αυτό τον τρόπο, το πονηρό πνεύμα δημιουργεί στους άλλους ανθρώπους μια κακή προδιάθεση για τον αδελφό τους και τους κάνει να νιώθουν φθόνο για κείνον. Με την επιρροή των δαιμόνων διαπράττουν πολλά άσχημα και κακόβουλα πράγματα εναντίον του αδελφού τους, διαδίδουν ψέμματα και φήμες για κείνον. Σε μας φαίνεται σαν να είναι οι άνθρωποι που φθονούν τον ευλαβή αδελφό τους, ενώ στην πραγματικότητα είναι το πνεύμα της μοχθηρίας που έχει θρονιαστεί στην καρδιά τους και φθονεί. Παρομοίως, το πνεύμα της κακίας εισέρχεται στην καρδιά ενός ανθρώπου που άκουσε ότι έπεσε κακοτυχία σε κάποιον με τον οποίο δεν είχε καλή σχέση για καιρό. Δεν γνωρίζει ότι είναι το πνεύμα του Άδη αυτό που χαίρεται μαζί του για την κακοτυχία του πλησίον του.

Οι Άγιοι Πατέρες λένε: «Είναι αδύνατον να έχεις ειρήνη κι ωστόσο να είσαι γεμάτος φθόνο και κακία». Αυτά είναι χαρακτηριστικά του Άδη. Αν μπορούμε να ελευθερωθούμε από αυτά, μπορούμε να ζήσουμε μια χαρούμενη ζωή. Ας προσευχηθούμε στον Κύριο, διότι Εκείνος μόνος μπορεί να αλλάξει την κατάσταση της ψυχής μας.

Oταν αμαρτάνουμε εις βάρος του πλησίον μας, αμαρτάνουμε στην ουσία κατενώπιον του Θεού, διότι ο Θεός είναι παντού. Ενοικεί στην ψυχή όλων και του καθενός ξεχωριστά. Η σχέση μας με τους συνανθρώπους μας καθορίζει την σχέση μας με το Θεό.

Είμαστε υοί φωτός και αγάπης, υοί Θεού, δικά του παιδιά. Ως τέτοιοι, πρέπει να διαθέτουμε τις δικές Του ιδιότητες, τη δική Του ποιότητα – αγάπη, ειρήνη και αγαθοσύνη προς όλους.

Ένας άνθρωπος της ύλης δεν μπορεί να καταλάβει έναν πνευματικό άνθρωπο. Ότι λέει ένας πνευματικός άνθρωπος αποτελεί για τον άνθρωπο της ύλης μια φαντασία, διότι η ουράνια λογική είναι ολότελα διαφορετική από τη λογική του κόσμου τούτου.. Επομένως, οι υιοί του φωτός έχουν κληθεί να λάμψουν με τη ζωή τους όσο περισσότερο μπορούν, ώστε να σκορπίσουν το φως παντού. Διότι ο ίδιος ο Κύριος είπε, «Πυρ ήλθον βαλείν επί την γην, και τί θέλω ει ήδη ανήφθη!» (Λουκ. 12,49). Αυτό το πυρ είναι η θεία αγάπη.
Εμείς οι χριστιανοί έχουμε κληθεί να σκορπίσουμε στη γη την ατμόσφαιρα του ουρανού, την αιωνιότητα, την αγάπη, την ειρήνη, την αλήθεια και την ηρεμία.
 Είθε λοιπόν να σας αξιώσει ο Κύριος κάθε καλού, και να έχετε πλάι σας την Υπεραγία Θεοτόκο, που είναι η προστάτις μεσίτριά μας ενώπιον του θρόνου του Θεού. Θα παρακαλεί τον Υιό της και Θεό μας να μας δίνει τη δύναμη να είμαστε καλοί και να δοξάζουμε τον Θεό, τόσο εδώ στη γη όσο και στην αιωνιότητα. Αμήν. (Από το βιβλίο : «ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ, Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα, σελ. 252, Εκδόσεις : «Εν πλω»)

***

Ο φθόνος πηγάζει από την κενοδοξία. Γράφει ο Απόστολος Παύλος: «οι δε του Χριστού [Ιησού] την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασιν και ταίς επιθυμίαις. 5.25 ει ζώμεν πνεύματι͵ πνεύματι και στοιχώμεν. 5.26 μη γινώμεθα κενόδοξοι͵ αλλήλους προκαλούμενοι͵ αλλήλοις φθονούντες»( Γαλ. 5, 24-26).

Λέγει ο Μ. Βασίλειος: «Ο Κάιν, ο πρώτος μαθητής του διαβόλου, διδάχθηκε από αυτόν και τον φθόνο και τον φόνο. Αυτές είναι οι αδελφές της ανομίας τις οποίες συνέζευξε και ο Παύλος λέγοντας: Μεστούς φθόνου, φόνου. Τι ήταν λοιπόν αυτό που έκανε ο Κάιν; Είδε την τιμή από τον Θεό προς τον Άβελ και κάηκε από ζήλεια. Φόνευσε αυτόν που τιμήθηκε (τον Άβελ) για να πληγώσει αυτόν που τον τίμησε (δηλ. τον Θεό). Επειδή ήταν αδύνατος για θεομαχία, ξέπεσε σε αδελφοκτονία. Ας αποφύγουμε αδελφοί, αρρώστεια που είναι διδάσκαλος της θεομαχίας, μητέρα του φόνου (της ανδροφονίας), την πιο παράλογη συμφορά»[Περί φθόνου].

«Φθόνος φιλίας εστίν αρρώστημα», γράφει ο Μέγας Βασίλειος. Είναι η κατ’ εξοχήν ασθένεια που προσβάλλει τη φιλία. Φθόνος είναι η διαστροφή της αγάπης. Αυτός που φθονεί δεν αγαπά τον συνάνθρωπό του, αλλά θέλει να τον βλάψει, να τον ταπεινώσει, να τον εξουθενώσει τελείως, για να επικρατήσει αυτός.
Ο φθόνος διώχνει τη χάρη του Θεού. 
Ο Κάιν φόνευσε τον αδελφό του Άβελ, επειδή τον φθονούσε!

Τα παιδιά του Ιακώβ πούλησαν τον αδελφό τους Ιωσήφ στους Ισμαηλίτες εμπόρους, γιατί τον φθονούσαν!
Αλλά και τον Δανιήλ από φθόνο τον έριξαν στο λάκκο των λεόντων, και τον ιερό Χρυσόστομο από φθόνο τον καθήρεσαν και τον εξόρισαν δύο φορές, και τον άγιο Νεκτάριο από φθόνο τον κατασυκοφάντησαν!
Το χαρακτηριστικότερο απ’ όλα τα παραδείγματα είναι ότι και τον Κύριό μας από φθόνο τον ανέβασαν επάνω στο σταυρό οι Ιουδαίοι.
Όμως οι φθονεροί δεν πετυχαίνουν αυτό που στοχεύουν, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Αυτόν που φθονούν τον δοξάζουν, ενώ οι ίδιοι ντροπιάζονται. Αντί να βλάψουν τους άλλους, βλάπτουν τον εαυτό τους. Αντί να τιμωρήσουν τους άλλους, αυτοτιμωρούνται. Αντί να δηλητηριάσουν τους άλλους, αυτοδηλητηριάζονται.Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός Ρώμης_Παντελεημων__Icon of Sts Cosmas and Damian of Rome_Святые Косма и Дамиан, Римские_e49Όσο φθονούμαστε από τους ανθρώπους τόσο ευλογούμεθα από τον Θεό.

Λέγει ο ιερός Χρυσόστομος: «Βλέποντας (ο βασιλιάς των Γεράρων) τον πλούτο του Ισαάκ να αυξάνεται καθημερινά, φοβάται και εξαναγκάζει τον δίκαιο να μεταναστεύσει από εκεί. Αξίζει να ακούσουμε και αυτά τα λόγια της θείας Γραφής, για να δούμε δι’ αυτών την εύνοια (φροντίδα) του Θεού, την οποία επιδεικνύει προς τους δούλους Του. Έσπειρε , λέγει ο Ισαάκ στη γη εκείνη και πήρε εκατονταπλάσιο κριθάρι εκείνη τη χρονιά. Είδες την φιλοτιμία του Δεσπότου; Είδες την επίταση της ευεργεσίας; Αλλά ας ιδούμε πόση έγινε και η ζήλια του βασιλιά πόση εγένετο για τον πλούτο του δικαίου. Φύγε, λέγει, από εμάς, διότι έγινες δυνατώτερος από εμάς. Και αληθινά ήταν δυνατώτερος, αφού είχε σε όλα την άνωθεν συμμαχία και εφρουρείτο από την δεξιά του Θεού. Που λοιπόν διώχνεις τον δίκαιο; Δεν γνωρίζεις ότι όπου και αν αυτός πάει, πάντοτε θα είναι με τον Κύριό Του; Ακόμη και αν τον αναγκάσεις να απέλθει στην έρημο, έχει τόσο ευμήχανο Δεσπότη, ώστε και εκεί όταν βρεθεί θα τον αναδείξει ακόμη πιο ξακουστό. Ο Θεός διά μέσου των αντιθέτων, πολλές φορές οικονομεί τα αντίθετα»[Περί φθόνου]

Απολυτίκιον Αγ. Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού Ρώμης, Ήχος πλ. δ’.

Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενείας ημών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε ημίν.

Απολυτίκιον. Ήχος γ´. Θείας Πίστεως.

Θείου Πνεύματος τη χειρουργία,* θεραπεύετε παντοίας νόσους,* συν τω Κοσμά Δαμιανέ, οι Ανάργυροι·* ο γαρ Σωτήρ ιατρούς υμάς έδειξεν,* εις περιποίησιν πάντων και ίασιν·* όθεν ρύσασθε παθών, δυσχεριών και θλίψεων,* τους πόθω τω ναώ υμών προστρέχοντας.

Ήχος πλ. β´. Όλην αποθέμενοι.

Όλην εισοικήσασα,* εν εαυτή την Τριάδα,* δυάς η αοίδιμος,* Κοσμάς και Δαμιανός οι θεόφρονες·* ως κρουνοί βλύζουσιν,* εκ πηγής νάματα,* ζωηφόρου των ιάσεων,* ων και τα λείψανα,* πάθη δι᾿ αφής θεραπεύουσι·* και μόνα τα ονόματα,* νόσους εκ βροτών απελαύνουσι·* πάντων των προσφύγων* σωτήριοι τελούντες, τω Χριστώ* εν παρρησία πρεσβεύουσιν,* υπέρ των ψυχών ημών.

Λιτή. Ιωσήφ, Ήχος γ´.

Πως μη θαυμάσωμεν,* τους αθλητικούς υμών αγώνας,* Άγιοι Ανάργυροι·* υμείς γαρ τα φθαρτά παριδόντες* και ως σκύβαλα ηγησάμενοι,* προσεκολλήθητε Χριστώ,* τω δι᾿ ημάς ενανθρωπήσαντι·* διό και τοις ίχνεσι Τούτου επόμενοι,*ευαγγελικώς τον βίον διηνύσατε·* χάριν δε λαβόντες* την του Αγίου Πνεύματος,* πηγάζετε τοις πιστοίς* ιαμάτων χαρίσματα·*εξαιτούμενοι τον Σωτήρα Χριστόν,* ίνα άφεσιν δωρήση* ταίς ψυχαίς των πιστώς εορταζόντων* την πάμφωτον μνήμην υμών.

Ωδή Θ´. Ο Ειρμός. Εξέστη επί τούτω ουρανός.

Ως άστρον φαεινότατον η σεπτή,* των Χριστού Αναργύρων* επέλαμψε μνήμη και γαρ ο Κύριος* εδόξασεν τούτους αληθώς,* ως τούτου τοις ίχνεσι πολιτευσαμένους ειλικρινώς·* και νυν συν τοις Αγγέλοις,* ευφραίνονται δικαίως,* Θεόν των πάντων μεγαλύνοντες.

Ο φθόνος πριν εξέβαλε τον Αδάμ* Παραδείσου, απάτη του όφεως·* φθόνος υμάς, έκτεινεν επ᾿ όρους* λίθοις συχνοίς·* και νυν εις τα ουράνια,* ζώντες συγχορεύεται αθληταίς,* αεί συν τοις Αγγέλοις,* πρεσβεύοντες Τριάδι* υπέρ ημών θείοι Ανάργυροι.