iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Παναγία μου! Σ` εσένα μόνο ελπίζω. Βάλε με κάτω απ` τη σκέπη σου! Σώσε με!…

Παναγία Πλατυτερα-χωρα του Αχωρητου_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение11 (2)1 1Τη Παρασκευή της ε´ εβδομάδος των Νηστειών, αναγινώσκονται άπαντες οι Οίκοι του Ακαθίστου Ύμνου

«Χαράς αιτία χαρίτωσον, ημών τον λογισμόν του κραυγάζειν σοι· Χαίρε η άφλεκτος βάτος, νεφέλη ολόφωτε, η τους πιστούς απαύστως, επισκιάζουσα.»

Έλεγε ο άγιος Παΐσιος για την Παναγία, που επανειλημμένα Την είχε δη: «όποιος δεν έχει γευθή την ανέκφραστη γλυκύτητα και παρηγοριά της Παναγίας μοιάζει με τα παιδιά του ορφανοτροφείου που δεν νοιώσαν την οικογενειακή ζεστασιά».

Γράφει δε για τον μεγάλο Ρώσο ασκητή της Καψάλας του Αγίου Όρους παπα-Τύχωνα:

  «Στα Μοναστήρια πού πήγαινε, παρόλο πού ήταν κατάκοπος και εξαντλημένος από την οδοιπορία του, απέφευγε με τρόπο την φιλοξενία, για να ασκείται ο ίδιος και να μην επιβαρύνη τους άλλους. Σε μια επαρχία όμως είχε ταλαιπωρηθή πολύ, γιατί οι κάτοικοι εκεί έτρωγαν ψωμί από βρίζα (σίκαλη). Επειδή δε ο Τιμόθεος δεν έτρωγε τίποτε άλλο εκτός από ψωμί, και το ψωμί της σίκαλης έχει συνήθως μια άσχημη μυρωδιά και είναι σαν λάσπη, δεν μπορούσε να το φάη. Γι’ αυτό είχε εξαντληθή ο νέος. Πηγαίνει λοιπόν στον φούρναρη, από τον όποιο είχε ζητήσει και άλλη φορά, να τον ξαναπαρακαλέση για λίγο άσπρο ψωμί, επειδή νόμιζε ότι θα έχη για τον εαυτό του καλό ψωμί. Εκείνος όμως, μόλις είδε τον Τιμόθεο από μακριά ακόμη, του είπε να φυγή. Λυπημένος και εξαντλημένος όπως ήταν δ νέος, έπιασε μια άκρη και με όλη την παιδική του απλότητα έκανε προσευχή στην Παναγία:

Παναγία Βλαντιμίρ_Божией Матери Владимирская Икона_Virgin Mary Vladimirskaya_Kremlin–Byzantine Orthodox Icon_321545 (1)«Παναγία μου, θέλω να με βοηθήσης, γιατί θα πεθάνω στο δρόμο, πρίν να γίνω Καλόγηρος, δεν μπορώ να το φάω αυτό το ψωμί». Δεν πρόλαβε να τελείωση την προσευχή του, και ξαφνικά του παρουσιάζεται μια Κόρη με λαμπερό πρόσωπο, του δίνει μια φραντζόλα άσπρο ψωμί και αμέσως εξαφανίζεται! Εκείνη την στιγμή τόχασε ο Τιμόθεος. Δεν μπορούσε να το εξηγήση αυτό το γεγονός! Του περνούσαν διάφοροι λογισμοί. Ένας λογισμός ήταν μήπως τον άκουσε η κόρη του φούρναρη και τον λυπήθηκε και είπε στον πατέρα της να του δώση λίγο καλό ψωμί.

Σηκώνεται πάλι ο νέος και πηγαίνει να τον ευχαρίστηση. Αλλά ο φούρναρης νόμιζε πώς τον κορόιδευε ο Τιμόθεος, και τον έβρισε θυμωμένος.

– Άντε, φύγε από εδώ! ούτε γυναίκα έχω ούτε κόρη.

Αφού έφαγε μετά από το ευλογημένο εκείνο ψωμί ο Τιμόθεος και δυνάμωσε και πνευματικά, συνέχισε το προσκύνημα του και στα επίλοιπα Μοναστήρια, αλλ’ όμως το ανεξήγητο εκείνο γεγονός συνέχεια τριγύριζε στο νου του. Πέρασε αρκετό διάστημα με την απορία αυτή, αλλά αργότερα, όταν του έδωσε ένας Μοναχός ένα βιβλίο με τις θαυματουργικές εικόνες της Παναγίας της Ρωσίας, και είδε την Παναγία του Κρεμλίνου, σκίρτησε η καρδιά του από ευλάβεια, τα μάτια του πλημμύρισαν από δάκρυα ευγνωμοσύνης, και είπε: «Αυτή η Παναγία μου έδωσε το άσπρο ψωμί!»

Από τότε πια την Παναγία την ένιωθε πιο κοντά, όπως το παιδί την μάνα του».
(Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου: Αγιορειται Πατέρες καὶ Αγιορείτικα, Ι. Ησυχαστήριο Αγ. Ιωάννου Θεολόγου, Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης)Αγία Σκέπη Παναγίας_Покров Пресвятой Богородицы pokrov_protection-theotokos_Byzantine Orthodox Icon-2333Platyterra

«Παναγία μου! Σ` εσένα μόνο ελπίζω. Βάλε με κάτω απ` τη σκέπη σου! Σώσε με!…».
π. Αρσένιος, ο κατάδικος ΖΕΚ-18376

Η Νατάσα είχε μείνει πάνω από δύο εβδομάδες κοντά στον π. Αρσένιο. Επιστρέφοντας στην Μόσχα, έφερε ένα πάκο γράμματα, που έπρεπε να μοιραστούν το συντομότερο σε αδελφούς και αδελφές.
Οι καιροί ήταν δύσκολοι και η διανομή των επιστολών εγχείρημα ιδιαίτερα επικίνδυνο. Πολλοί από τους δικούς μας είχαν συλληφθεί. Ο π. Αρσένιος δεν είχε οδηγηθεί ακόμα στο Στρατόπεδο Ειδικού Καθεστώτος, ήταν όμως – όπως και άλλοι αδελφοί – κάτω από στενή παρακολούθηση.

Το σπίτι μου, του έλεγε η Νατάσα, το γυρόφερναν απροκάλυπτα άνθρωποι της Ασφάλειας. Κάθε τόσο καλούσαν στο τμήμα τη σπιτονοικοκυρά και τους γείτονες για ανάκριση… Επιστρέφοντας με το τρένο είχα την αίσθηση ότι δυό μάτια με κοιτούσαν συνεχώς. Την προσοχή μου τράβηξε μια μυστηριώδης γυναίκα, που στριφογύριζε κοντά μου σ` όλο το ταξίδι. Τι θα έκανα με τα γράμματα, αν μ` έπιαναν; Αυτό μόνο με απασχολούσε, αλλά δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα. Έτσι βασίστηκα στη διαβεβαίωση του π. Αρσενίου, που μου είχε πεί τη στιγμή του αποχαιρετισμού: «Ο Κύριος θα είναι μαζί σας και θα σας φυλάξει. Μη φοβάστε, όλα θα πάνε καλά!». Μόλις βγήκα από το τρένο, στο σταθμό της Μόσχας, έπαψα να νιώθω ότι με παρακολουθούν. Ησύχασα. Μήπως ήταν μια απλή,απλή ψευδαίσθηση, που μου προκάλεσε ο φόβος; …

Εκείνη την νύχτα έμεινα στο σπίτι της Νατάσας. Ως τα μεσάνυχτα συζητούσαμε για τον π. Αρσένιο, τις υποθήκες του, τη ζωή του. Μου έδωσε τα μισά γράμματά του, για να τα μοιράσω.

Στις 7 το πρωί βγήκα έξω. Ήταν Κυριακή. Οι δρόμοι σχεδόν έρημοι.

Περπατούσα χαρούμενη. Ένα σοφό και διακριτικό γράμμα του παππούλη είχε απαντήσει σε πολλά ερωτήματά μου, είχε διαλύσει τους φόβους μου και είχε εδραιώσει στην ψυχή μου την αυτοπεποίθηση.

Μόλις πενήντα μέτρα πιο κάτω απ` το σπίτι της Νατάσας, κατάλαβα ότι κάποιος βάδιζε πίσω μου. Στράφηκα με τρόπο και είδα μιάν άγνωστη γυναίκα. «Με παρακολουθεί;», αναρωτήθηκα αστραπιαία. Αποφάσισα να το εξακριβώσω.

Άνοιξα βήμα κι έστριψα στο πρώτο στενό. Με ακολούθησε. Έστριψα πάλι στο επόμενο στενό. Με ακολούθησε και σ` αυτό.

Κρύος ιδρώτας μ` έλουσε. Ναι, με παρακολουθούσε! Και είχα πάνω μου τόσα γράμματα! Αν μ` έπιαναν, θα έπαιρνα στο λαιμό μου πολλές ψυχές. Αλίμονο!

Στο τέλος του τετραγώνου έστριψα δεξιά και πέρασα στην άλλη πλευρά του δρόμου. Η γυναίκα ήταν πάντα πίσω μου, σε απόσταση εξήντα-εβδομήντα μέτρων.

Παναγια_χαιρετισμοι_τη υπερμαχω Στρατηγω_επι σοι χαιρε κεχαριτωμενη_The_Hymn_to_the_Virgin,_Eπί_Σοί_Xαίρει_In_Thee_Rejoiceth.._4)Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Για μια στιγμή σκέφτηκα να πετάξω κάπου τα γράμματα και να το βάλω στα πόδια. Αν όμως τα έβρισκαν; Άλλωστε με είχαν δει να βγαίνω από το σπίτι της Νατάσας.

Προσπάθησα να κρατήσω την ψυχραιμία μου. Σταθεροποίησα το βήμα μου. Άρχισα να προχωράω χωρίς βιασύνη και να ικετεύω την Κυρία Θεοτόκο: «Παναγία μου! Σ` εσένα μόνο ελπίζω. Στη δική σου βοήθεια στηρίζομαι. Βάλε με κάτω απ` τη σκέπη σου! Σώσε με!…».

Η ανησυχία και ο φόβος υποχώρησαν. Η ψυχή μου γαλήνεψε με τη σκέψη ότι δεν ήμουνα μόνη. Η Μητέρα του Κυρίου βρισκόταν δίπλα μου. Ο,τι κι αν γινόταν, θα ήταν θέλημα Θεού.

Τα βήματα της γυναίκας ακούγονταν όλο και πιο κοντά. Βάδιζα αργά και προσευχόμουνα, χωρίς να παρατηρώ που πήγαινα. Τι σημασία είχε; …

Έφτασα σε μια διασταύρωση. Έκανα το σταυρό μου κι έστριψα δεξιά. Και τότε…

Τότε βλέπω μια γυναίκα, στα χρόνια μου πάνω κάτω, να βαδίζει δίπλα μου, συντονίζοντας το βήμα της με το δικό μου.

Δεν πίστευα στα μάτια μου! Μου έμοιαζε καταπληκτικά, λες και ήταν δίδυμη αδελφή μου. Φορούσε μάλιστα ακριβώς τα ίδια ρούχα – το ίδιο παλτό, το ίδιο μαντήλι στο κεφάλι. Ακόμα και την ίδια τσάντα κρατούσε στο χέρι. Κύριε ελέησον!

Μια ματιά μόνο της έριξα. Δεν μπόρεσα να κρατήσω το βλέμμα μου επάνω της, γιατί η μορφή της ήταν λουσμένη στο φως, ένα φως υπέρλαμπρο και ασυνήθιστο.

Προχωρούσαμε δίπλα δίπλα. Χίλια ερωτηματικά βομβάρδιζαν τον νου μου. Την καρδιά μου, ωστόσο, την πλημμύριζε μια μεγάλη και παράξενη χαρά.

Οι χτύποι των βημάτων της άλλης γυναίκας, που ερχόταν από πίσω, είχαν γίνει τώρα άρρυθμοι και νευρικοί.

Στο επόμενο σταυροδρόμι η συνοδίτισσά μου στράφηκε και με κοίταξε. Το φως του προσώπου της σχεδόν με τύφλωσε.

-Εσύ στάσου εδώ! είπε επιτακτικά αλλά ήρεμα. Εγώ θα προχωρήσω.

Στάθηκα στην άκρη του δρόμου. Εκείνη προχώρησε γοργά. «Μήπως ονειρεύομαι;», αναρωτήθηκα. Έβλεπα έναν δεύτερο εαυτό μου, απαράλλαχτο στη μορφή, στη σιλουέτα, στα ρούχα, στο καθετί, να ξεμακραίνει. Απίστευτο!

Η γυναίκα που με παρακολουθούσε είχε έρθει πιά δίπλα μου. Κοντοστάθηκε και με κοίταξε απ` την κορφή ως τα νύχι. Το βλέμμα της – ένα βλέμμα σκοτεινό, μοχθηρό, απαίσιο – ήταν όλο απορία και σύγχυση. Ύστερ` από έναν στιγμιαίο δισταγμό, έτρεξε πίσω απ` τη συνοδίτισσά μου, που είχε ανοίξει το βήμα της.

Καρφωμένη στο έδαφος, τις είδα να χάνονται, στρίβοντας στο πρώτο τετράγωνο. Έμεινα για κάμποση ώρα ακίνητη σαν άγαλμα, σαστισμένη, χαμένη.

Μ` έσωσε η Μητέρα του Κυρίου! Αυτή η συγκλονιστική σκέψη με συνέφερε. Με την καρδιά ξέχειλη από χαρά κι ευγνωμοσύνη για το μεγάλο θαύμα, στράφηκα πίσω και πήρα την αντίθετη κατεύθυνση. Μέχρι τις 2 μ.μ. είχα μοιράσει όλες τις επιστολές.

Ένα χρόνο αργότερα με συνέλαβαν. Στις αλλεπάλληλες ανακρίσεις με ρωτούσαν επίμονα ποια ήταν η γυναίκα που περπατούσε δίπλα μου κείνο το πρωινό. Ο ανακριτής ανθυπολοχαγός κάλεσε κι εκείνη που με παρακολουθούσε.

-Τι να πω, σύντροφε, ανθυπολοχαγέ; Μυστήριο πράγμα! Βάδιζα πίσω της. Αυτή έστριβε σε κάθε γωνία, προφανώς για να μου ξεφύγει. Και ξαφνικά, στην οδό Καζάκωφ, έγιναν δύο! Πήγα να τρελαθώ! Ήταν και οι δυό όμοιες σε όλα – μαντήλια, παπούτσια, παλτά, τσάντες…. ίδιο σουλούπι, ίδιο περπάτημα, τα κεφάλια σκυμμένα… Δεν μπορούσα να καταλάβω ποιάν είχα ακολουθήσει από το σπίτι και ποια είχε εμφανιστεί στο δρόμο. Κάποια στιγμή η μία σταμάτησε, ενώ η άλλη προχώρησε με πιο γρήγορο βήμα. Τι να έκανα; Ακολούθησα εκείνη που έφευγε. Και την έπαθα! Δέκα λεπτά έτρεχα ξοπίσω της. Και ξάφνου, καταμεσής του δρόμου, έγινε άφαντη! Δεν αστειεύομαι, σύντροφε ανθυπολοχαγέ. Ναι, σαν ν` άνοιξε η γη και να την κατάπιε! Ρωτήστε την, πρέπει να το παραδεχτεί. Ας εξηγήσει πως το έκανε. Μόνο στο τσίρκο γίνονται κάτι τέτοια…

Τι μπορούσα ν` αποκριθώ;
Ο ανακριτής αγρίεψε. Ούρλιαζε, φοβέριζε, απειλούσε. Σε κάθε του ερώτηση η απάντησή μου ήταν στερεότυπη: «Δεν ξέρω… Δεν ξέρω…».
Μου κατάφερε ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι. Τότε δεν άντεξα.
Πουθενά δεν κρύφτηκα! φώναξα. Ούτε ξέρω από τεχνάσματα και απάτες! Η Μητέρα του Κυρίου μ` έσωσε! Σ` όλο το δρόμο προσευχόμουνα, ζητώντας την βοήθειά της…
Ο ανθυπολοχαγός γέλασε κοροιδευτικά. Ημέρεψε όμως και δεν με ξαναχτύπησε.
Με καταδίκασαν σε ελαφριά ποινή: Τρία χρόνια εξορία και απαγόρευση εισόδου σε μια περιοχή ακτίνας 100 χιλιομέτρων γύρω από τη Μόσχα.

Με τον π. Αρσένιο συναντήθηκα μόλις το 1958. Του διηγήθηκα το περιστατικό.
-Τι έγινε άραγε; τον ρώτησα. Ήρθε η ίδια η Υπεραγία Θεοτόκος; Έστειλε κάποιαν αγία; Ή μήπως πρόσταξε τον φύλακα άγγελό μου να με βγάλει από την δύσκολη εκείνη θέση;

-Τι να πω; Το βέβαιο είναι πως η Παναγία ανταποκρίθηκε στην προσευχή σας και γλίτωσε μ` αυτό το εξαίσιο θαύμα πολλές ψυχές από τη σύλληψη, τις φυλακές και τις εξορίες. Φανταστείτε τι θα γινόταν, αν σας έπιαναν μ` όλα εκείνα τα γράμματα!… Άπειρο το έλεος του Θεού! Μεγάλη η χάρη της Πανάχραντης Δέσποινας!
από το βιβλίο «π. Αρσένιος, ο κατάδικος ΖΕΚ-18376, -2 – μαρτυρίες», εκδόσεων Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής.πιστη_αγαπη_ελπίδα_Pistis-Elpis-Agapi-me-dakrya (1)

Περίμενέ με, θα γυρίσω… Κων. Σίμονωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/19/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B5-%CE%BC%CE%B5-%CE%B8%CE%B1-%CE%B3%CF%85%CF%81%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%BA%CF%89%CE%BD-%CF%83%CE%AF%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CF%89%CF%86/

Μητέρα του Θεού μην τους αφήσεις! π. Αρσένιος ο κατάδικος
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/28/25193/Παναγία_Τείχος ει των Παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε_soson-teixos-1Ήχος πλ. δ’ Αυτόμελον

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα των δεινών, ευχαριστήρια, αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε· αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον, εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον ίνα κράζω σοι· Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Ωδή ε’, Ο Ειρμός

Εξέστη τα σύμπαντα, επί τη θεία δόξη σου· συ γαρ, απειρόγαμε Παρθένε, έσχες εν μήτρα, τον επί πάντων Θεόν, και τέτοκας άχρονον Υιόν, πάσι τοις υμνούσί σε, σωτηρίαν βραβεύοντα.

Οδόν η κυήσασα, ζωής χαίρε Πανάμωμε, η κατακλυσμού της αμαρτίας, σώσασα κόσμον, χαίρε Θεόνυμφε, άκουσμα και λάλημα φρικτόν, χαίρε ενδιαίτημα, του Δεσπότου της κτίσεως.

Ισχύς και οχύρωμα, ανθρώπων χαίρε Άχραντε, τόπε αγιάσματος της δόξης, νέκρωσις Άδου, νυμφών ολόφωτε, χαίρε των Αγγέλων χαρμονή, χαίρε η βοήθεια, των πιστώς δεομένων σου.

Ωδή ς’, Ο Ειρμός

Την θείαν ταύτην και πάντιμον, τελούντες εορτήν οι θεόφρονες, της Θεομήτορος, δεύτε τας χείρας κροτήσωμεν, τον εξ αυτής τεχθέντα, Θεόν δοξάζοντες

Χαράς αιτία χαρίτωσον, ημών τον λογισμόν του κραυγάζειν σοι· Χαίρε η άφλεκτος βάτος, νεφέλη ολόφωτε, η τους πιστούς απαύστως, επισκιάζουσα.

Απολυτίκιον Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου. ήχος α’. Του λίθου σφραγισθέντος

Της Σκέπης σου Παρθένε, ανυμνούμεν τας χάριτας, ην ως φωτοφόρον νεφέλην,εφαπλοίς υπέρ έννοιαν, και σκέπεις τον λαόν σου νοερώς, εκ πάσης των εχθρών επιβουλής,σε γαρ σκέπην, και προστάτιν, και Βοηθόν, κεκτήμεθα βοώντές σοι,δόξα τοις μεγαλείοις σου Αγνή, δόξα τη θεία σκέπη σου,δόξα τη πρός ημάς σου, προμηθεία, Άχραντε.

Θεοτόκε η ελπίς, πάντων των Χριστιανών, σκέπε φρούρει φύλαττε, τους ελπίζοντας εις Σέ.


Πίστη και ελπίδα στο Θεό… μή στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα.. Ο Καλός Θεός όλα θα τα οικονομήσει με τον καλύτερο τρόπο, αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή και προσοχή. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

ΝΩΕ-the-flood-from-the-atrium-detail-of-noah-receiving-the-white-dove (1)«Μόνον Συ, Κύριε, γνωρίζεις τι χρειάζεται εις ημάς»
(η προσευχή του Πατριάρχου Σερβίας Παύλου).

Μετά την μπόρα την δαιμονική θά ‘ρθει η λιακάδα η Θεϊκή.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

«Πολλές φορές επέµεινα στην προσευχή διά διάφορα θέµατα (απαιτητικώς) ή ατοµικά µου ή άλλων αδελφών και µετά αναγκάστηκα να ζητήσω συγγνώµην από τον Θεό και να ζητώ ξανά το αντίθετο. Έκτοτε παρακαλώ ο,τι είναι συµφέρον της ψυχής να δίδη σαν καλός πατέρας, διότι όλη η θυσία Του έγινε διά να αποκαταστήση τις ψυχές µας στον παράδεισο κοντά Του».

Μέχρις ενός σημείου θα ενεργήση ο άνθρωπος ανθρωπίνως και μετά θα αφεθή στον Θεό. Είναι εγωιστικό να προσπαθή να βοηθήση κανείς σε κάτι πού δεν γίνεται ανθρωπίνως. Σε πολλές περιπτώσεις πού επιμένει ο άνθρωπος να βοηθήση, βλέπω ότι είναι από ενέργεια του πειρασμού, για να τον αχρηστέψη. Εγώ, όταν βλέπω ότι δεν βοηθιέται μιά κατάσταση ανθρωπίνως – λίγο-πολύ καταλαβαίνω μέχρι ποιο σημείο μπορεί να βοηθήση ο άνθρωπος και από ποιο σημείο και μετά πρέπει να τ’ αφήση στον Θεό -, τότε υψώνω τα χέρια στον Θεό, ανάβω και δυο λαμπάδες, αφήνω το πρόβλημα στον Θεό και αμέσως τακτοποιείται. Ο Θεός ξέρει ότι δεν το κάνω από τεμπελιά.
Γι’ αυτό, όταν μας ζητούν βοήθεια, πρέπει να διακρίνουμε και να βοηθούμε σε όσα μπορούμε. Σε όσα όμως δεν μπορούμε, να βοηθούμε έστω με μιά ευχή ή με το να τα αναθέτουμε μόνο στον Θεό• και αυτό είναι μιά μυστική προσευχή.

Ξέρει πότε και πώς να οικονομάη το πλάσμα Του. Βοηθάει με τον τρόπο Του την ώρα πού χρειάζεται. Πολλές φορές όμως το αδύνατο πλάσμα Του αδημονεί, γιατί το θέλει εκείνη την ώρα πού τό ζητάει, σαν το μικρό παιδί πού ζητάει το κουλούρι από την μάνα του άψητο και δεν κάνει υπομονή να ψηθή. Εμείς θα ζητάμε, θα κάνουμε υπομονή και η Καλή μας Μητέρα η Παναγία, όταν είναι έτοιμο, θα μας το δώση.

Για αυτό ας αφήνουμε με εμπιστοσύνη στον Θεό τα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως και να μην στηριζώμαστε στις δικές μας ανθρώπινες προσπάθειες, και Εκείνος θα κάνει ό,τι είναι καλύτερο.

Ο Θεός ξέρει το συμφέρον του παιδιού Του και σαν στοργικός Πατέρας θα ενεργήση ανάλογα.
Πολλές φορές όταν προσεύχομαι, λέω: «Θεέ μου, εσύ ξέρεις τις ανάγκες κάθε ανθρώπου. Φρόντισε τον καθένα σαν καλός Πατέρας».

***

Ο περισσότερος κόσμος της εποχής μας είναι μορφωμένος κοσμικά και τρέχει με την κοσμική μεγάλη ταχύτητα. Επειδή όμως του λείπει ο φόβος του Θεού“αρχή σοφίας φόβος Κυρίου” -, λείπει το φρένο, και με ταχύτητα, χωρίς φρένο, καταλήγει σε γκρεμό.

Οι άνθρωποι είναι πολύ προβληματισμένοι και οι περισσότεροι πολύ ζαλισμένοι. Έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Σιγά-σιγά κατευθύνονται προς το να μην μπορούν να ελέγχουν τον εαυτό τους. Αν αυτοί που έρχονται στο Άγιον Όρος είναι τόσο πολύ συγχυσμένοι, τόσο μπερδεμένοι, με τόσο άγχος, σκεφθήτε οι άλλοι που είναι μακριά από τον Θεό, από την Εκκλησία, πως θα είναι!

Και βλέπεις σε όλα τα κράτη φουρτούνα, ζάλη μεγάλη! Ο καημένος ο κόσμος -ο Θεός να βάλει το χέρι Του!- βράζει σαν την χύτρα ταχύτητος. Και οι μεγάλοι πως τα φέρνουν! Μαγειρεύουν-μαγειρεύουν, τα ρίχνουν όλα στην χύτρα ταχύτητος και σφυρίζει τώρα η χύτρα! Θα πεταχθή σε λίγο η βαλβίδα! ….το κακό λίγο-λίγο έχει γίνει πια χιονοστιβάδα και κυλάει, τώρα θέλει βόμβα για να σπάση. 

Μια πληγή έχει ο κόσμος που κιτρίνισε και θέλει σπάσιμο, αλλά ακόμη δεν ωρίμασε καλά. Πάει να ωριμάση το κακό, όπως τότε στην Ιεριχώ (Ι. Ναυή 6, 24)* που ήταν για απολύμανση.

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_6_nagiy_irina_valeryMural-de-F.-Cabrera-CantóΔεν θα βρεθή άκρη. Καθένας ό,τι του λέει ο λογισμός θα κάνη. Θα γίνη αυτό που λέει ο Άγιος Κοσμάς: «Θα περπατάς ώρα, για να βρής άνθρωπο” και όσοι ζήσουν, θα τρώνε με χρυσά κουτάλια».
Μερικοί βέβαια έχουν τον λογισμό: «Αφού οι προφητείες θα εκπληρωθούν οπωσδήποτε, τί θα ωφελήση η προσευχή;». Ο Θεός βλέπει ότι έτσι θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά εμείς κάνουμε προσευχή, για να είναι πιο ανώδυνο ένα κακό και να μην πάρη έκταση.

Σήμερα ο μοναχός πρέπει να ζήση πνευματικά, γιά να είναι έτοιμος να ξεπεράση μιά δυσκολία. Να ετοιμασθή, γιά να μην τον στενοχωρήση η στέρηση, γιατί μετά μπορεί να φθάση στην άρνηση.
Δεν έχουμε καταλάβει καλά σε τί χρόνια ζούμε ούτε σκεφτόμαστε ότι θα πεθάνουμε. Δεν ξέρω τί θα γίνη, πολύ δύσκολη κατάσταση! Η τύχη του κόσμου κρέμεται από τα χέρια μερικών, αλλά ακόμη ο Θεός κρατά φρένο. Χρειάζεται να κάνουμε πολλή προσευχή με πόνο, για να βάλη ο Θεός το χέρι Του. Να το πάρουμε στα ζεστά και να ζήσουμε πνευματικά. Είναι πολύ δύσκολα τα χρόνια. Έχει πέσει πολλή στάχτη, σαβούρα, αδιαφορία. Θέλει πολύ φύσημα, για να φύγη. Οι παλιοί έλεγαν ότι θα έρθη ώρα που θα κλωτσήσουν οι άνθρωποι. Πετάνε τους φράκτες, δεν υπολογίζουν τίποτε. Είναι φοβερό! Έγινε μια βαβυλωνία. Να κάνουμε προσευχή να βγουν οι άνθρωποι από αυτήν την βαβυλωνία. Διαβάστε την προσευχή των Τριών Παίδων, να δήτε με πόση ταπείνωση προσεύχονταν και τον 82ο Ψαλμό: «Ο Θεός, τίς ομοιωθήσεταί σοι, μη σιγήσης …». Αυτό πρέπει να γίνη, αλλιώς δεν γίνεται χωριό. Θέλει θεϊκή επέμβαση.

Ήρθε ο καιρός να πολεμήση το καλό με το κακό, γιατί την παρανομία την έχουν κάνει νόμο και την αμαρτία μόδα.. Όλος ο κόσμος βράζει σαν σε καζάνι. Η Εκκλησία, η πολιτεία, όλα τα έθνη είναι άνω-κάτω! Καί τι εξέλιξη θα έχουμε κανείς δεν το ξέρει.
Όλους τους στεφανώνουν, όλους τους ευλογούν. Κάτι πράγματα …, ντρέπομαι να τα πω. Και εμείς κοιμόμαστε με τα τσαρούχια. Δεν λέω να πάρουμε πλακάτ, αλλά να στρέψουμε την προσοχή μας στον μεγάλο κίνδυνο που περιμένουμε και να υψώσουμε τα χέρια στον Θεό. Να κοιτάξουμε πώς να αμυνθούμε κατά του κακού. Χρειάζεται να κρατάμε λίγο φρένο, γιατί όλα πάνε να τα ισοπεδώσουν. Τώρα είναι να λέη κανείς το ψαλμικό: «Θου τους άρχοντας αυτών ως τον Ωρήβ και Ζηβ και Ζαβεέ και Σαλμανά …, οίτινες είπαν κληρονομήσωμεν εαυτοίς το αγιαστήριον του Θεού».

Να είστε με τον Χριστό, να ζήτε σύμφωνα με τις Εντολές Του και να προσεύχεσθε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες. Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθη η Θεία Χάρις.

Nα ζήτε όσο μπορείτε πιο απλά. Μη δυσκολεύετε από μόνοι σας τη ζωή σας. Οι πολλές ευκολίες κάνουν δέσμιους τους ανθρώπους σήμερα… Μάλλον δίνομε εξετάσεις εμείς οι άνθρωποι τώρα σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια τί κάνομε ο καθένας.

Η ζωή μας να είναι πιο μετρημένη. Να ζούμε πιο πνευματικά. Να είμαστε πιο αγαπημένοι. Να βοηθούμε τους πονεμένους, τους φτωχούς με αγάπη, με πόνο, με καλωσύνη… Χριστιανική ζωή και καλοπέραση δεν πηγαίνουν μαζί, είναι διαφορετικά πράγματα.

***

Πίστη και ελπίδα στο Θεό να υπάρχει και θα χαρούν πολλοί. …Ο Καλός Θεός όλα θα τα οικονομήσει με τον καλύ­τερο τρόπο, αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή και προ­σοχή, γιατί πολλές φορές, με το να βιάζωνται οι άνθρω­ποι να ξεμπλέξουν τα κουβάρια, τα μπλέκουν περισσό­τερο. Ο Θεός με υπομονή τα ξεμπλέκει… Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ο διάβολος, αλλά δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να πρό­κυψη από αυτό καλό. Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μή στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα.. Ο Καλός Θεός τον σημερινό κόσμο τον φυλάει με τα δυο Του χέρια, παλιότερα μόνο με το ένα. Σήμερα, μέσα στους τόσους κινδύνους που ζη ο άνθρωπος, ο Θεός τον φυλάει όπως η μάνα το μικρό το παιδί, όταν αρχίζη να περπατάη. Τώρα μας βοηθούν πιο πολύ ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. 

Ο διάβολος τώρα οργώνει, ο Χριστός όμως θα σπείρη τελικά.

Θα αμει­φθούν αυτοί πού θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός πού κάνει το κακό. Τελικά ο Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλωσύνη. Μόνον πνευματικά μπορεί να αντιμετωπισθεί η σημερινή κατάσταση, όχι κοσμικά.

Από το βιβλίο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, ΛΟΓΟΙ Β΄: «Πνευματική αφύπνιση», Ιερόν Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” , Σουρωτή Θεσσαλονίκης

***

Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва_2ryVq2nXPacΠάντα να έχης στο στόμα σου το γλυκύτατο όνομα του Ιησού, για να γλυκαίνεται η ψυχή σου. Μεγάλη υπόθεση να περνάς ολόκληρη την ημέρα με την ευχή… Να καλλιεργήσης την ευχή, η οποία αρχικά θα σε απαλλάξη από τους κακούς λογισμούς και στο τέλος θα γίνη ένα με την αναπνοή σου.

Ο πιο σίγουρος δρόμος είναι να καλλιεργήση κανείς την ευχή με τον αρχοντικό τρόπο. Να σκέφτεται δηλαδή τις μεγάλες ευεργεσίες του Θεού και την δική του μεγάλη αχαριστία απέναντι στον Θεό. Τότε πιέζεται μόνη της η ψυχή ταπεινά από φιλότιμο και ζητάει το έλεος του Θεού με πόνο. Έτσι αυξάνει συνεχώς η ανάγκη για το έλεος του Θεού, και η ευχή γίνεται καρδιακή και φέρνει σιγά-σιγά στην ψυχή την γλυκύτητα της θείας παρηγοριάς στην αρχή, και αργότερα την θεία αγαλλίαση.

Όταν υπάρχη πνευματική αρχοντιά, θυσία, συγγενεύει ο άνθρωπος με τον Θεό, έχει επαφή μαζί Του και ο νούς του είναι συνέχεια στον Θεό. Τότε, και να μην προσεύχεται, προσεύχεται. Όλη η ζωή του είναι προσευχή. Δεν σκέφτεται τίποτε άλλο· ό,τι και να κάνη, ο νούς του είναι συνέχεια εκεί, στον Θεό.

Η μεγάλη δύναμη του νού, ο οποίος τρέχει με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός, πρέπει να αξιοποιηθή και να κατευθυνθή ολόκληρη προς τον Θεό, τον Δημιουργό του φωτός… Χρειάζεται προσοχή, διότι ο νούς την μια στιγμή μπορεί να σε πάη στον Παράδεισο και την άλλη, εάν δεν προσέξης, να σε πάη στην κόλαση. Όσο μπορείς, να προσπαθής να συγκεντρώνης τον νού σου σε σκέψεις καλές, άγιες, που αγιάζουν τον άνθρωπο. 

Αν ο νούς γλυκαθή από την αγάπη και την καλωσύνη της καρδιάς, όταν θα λέη το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», θα συγκλονίζεται ολόκληρος. Όλη η βάση της πνευματικής ζωής είναι να καθαρίση ο άνθρωπος την καρδιά, ώστε να δεχθή τον Χριστό, και να χαλιναγωγήση τον νού, να τον γλυκάνη μέσα στην καρδιά. Αν ο νούς γλυκαθή μέσα στην καρδιά, δεν του κάνει καρδιά να φύγη, όπως το παιδάκι, όταν το αφήσης ελεύθερο μέσα σ’ ένα ζαχαροπλαστείο, δεν θέλει να φύγη από εκεί.

Να προσπαθήσης να αισθάνεσαι πάντοτε την παρουσία του Χριστού, της Παναγίας, των Αγίων, και να κινήσαι σαν να είναι παρόντες. Γιατί πράγματι είναι παρόντες, άσχετα αν εμείς δεν τους βλέπουμε με τα σωματικά μάτια. Να τα ανάγης όλα στον Θεό

Η ψιθυριστή ευχή πολύ βοηθάει στις ώρες της επιθέσεως, γιατί εκείνη την στιγμή χρειάζεται προσοχή, για να γλυτώση κανείς από την εχθρική φάλαγγα.

Η ευχή έχει μεγάλη δύναμη· είναι φοβερό όπλο κατά του διαβόλου. Είναι σαν να πυροβολής τον διάβολο με σφαίρες πνευματικές και δεν μπορεί να πλησιάση.

Όπως τα καράβια που κινδυνεύουν εκπέμπουν S.Ο.S., έτσι κι εσύ να λες συνεχώς: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», και θα λαμβάνης βοήθεια.

Πάντως ο διάβολος, χωρίς να το θέλη, κάνει τελικά μεγάλο καλό· γι’ αυτό και ο Θεός τον ανέχεται.

*Η ΠΤΩΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΙΕΡΙΧΟΥΣ
http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Ihsous_tou_Nauh/Ihsous_tou_Nauh_kef.6-12.htm#kef.6

Ήχος πλ. δ΄. Ω του παραδόξου θαύματος.

Όσιε Πάτερ Παΐσιε, καταυγασθείς την ψυχήν, τη ελλάμψει του Πνεύματος, εώρας σαφέστατα ως παρόντα τα μέλλοντα· τα πόρρω ώσπερ εγγύς εγνώριζες, και τας καρδίας ανθρώπων έβλεπες· εξ ουρανού δε νυν ιλέω σου όμματι και συμπαθεί, βλέψον προς τους χρήζοντας της βοηθείας σου.

Πάτερ, θαυμαστέ Παΐσιε, η ση σεπτή βιοτή, και τα μέγιστα θαύματα, ταχέως διέδραμον την υφήλιον άπασαν· ει και βιώσαι λάθρα εσπούδασας, η θεία Χάρις εν σοι σκηνώσασα, άστρον σε έδειξεν όντως παμφαέστατον καθοδηγούν, των πιστών το πλήρωμα προς βίον ένθεον.

Ωδή α΄. Ήχος πλ. Δ΄. Υγράν διοδεύσας.

Ελέους του θείου ο μιμητής, Παΐσιε Πάτερ ως ηλέεις διηνεκώς, τοις πάσι γενόμενος τα πάντα, νυν ταίς πρεσβείαις σου πρόφθασον άπαντας.

Υπάρχεις σωμάτων ο ιατρός, ψυχών θυμηδία και γλυκεία αναψυχή, μέγας εν ανάγκαις αντιλήπτωρ, και εν πολέμοις υπέρμαχος κράτιστος.

Θεοτοκίον.

Παντάνασσα Μήτερ του Λυτρωτού, νέφη τα ζοφώδη των κινδύνων και πειρασμών, ταχέως διάλυσον και σκέπε, ως φωτοφόρος νεφέλη την ποίμνην Σου.

Ήχος β΄. Πρεσβεία θερμή.

Θερμός πρεσβευτής υπάρχων προς τον Κύριον, ημών τας θερμάς δεήσεις Πάτερ πρόσδεξαι, εκτενώς βοώντων σοι· εν νυκτί και ημέρα ημάς φρούρησον, και βοηθός γενήθητι ημίν, εν τω παρόντι αιώνι και τω μέλλοντι.


Ο Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός είπε: Υπάρχει η θεραπεία και είναι η θεία Κοινωνία, και να πίνετε θυμάρι, είναι το βότανο που σκοτώνει τους ιούς, σε αυτή τη δύσκολη εποχή να πηγαίνετε στο ναό του Θεού. Θα περάσει!

εικονες κελίου του Αγίου Σεραφείμ Σαρωφ- Σωτήρος, της Παναγίας και Ιωάννη του Βαπτιστή_три келейные иконы Преподобного Серафима — Спасителя, Богома0_1172080112 (1)π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ

Να πιστεύετε ακράδαντα στην πρόνοια του Θεού για σας, παρά τις όποιες θλίψεις και τους κόπους.

«Υπάρχει πρόνοια, υπάρχει πρόνοια, μη φοβάσαι- να χαίρεσαι. Να έχεις την πρόνοια του Θεού ως μία ομπρέλα και να είσαι από κάτω. Ξέρεις τώρα μιλάμε με το τηλέφωνο- έτσι να μιλάς με τον Θεό, σαν να σηκώνεις το τηλέφωνο και να του λες ότι θέλεις απ’ευθείας. Να έχεις πάντα ανοικτή γραμμή, μη σπάσεις ποτέ το καλώδιο αυτό.

***

Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης

Παναγια Γλυκοφιλουσα_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_defd95ff1b7581Όταν πιστέψουμε πραγματικά, μιλάμε στον Χριστό όπως σε φίλο, όπως στον πατέρα. Και τότε Αυτός θα συνομιλήσει μαζί μας. Ο Χριστός θα μας μιλήσει σε κάθε μας ζήτημα, είτε μέσω κάποιου άλλου είτε εσωτερικά θα μιλήσει και θα τον καταλάβουμε. Ο Θεός δεν έχει άκρες.
Ο Θεός με ένα χάδι διορθώνει τα πάντα.

Nα κάνεις προσευχή κάθε μέρα και να λες, πέραν των άλλων: «Φύλαξε με, Θεέ μου, από την κακία των ανθρώπων».
Ο Θεός είναι δίπλα μας, θα του μιλήσεις σαν φίλο σου: «Έλα, βοήθησε με».
Όταν προσεύχεσαι, να ξέρεις ότι είσαι μπροστά στον Χριστό και την Παναγία. Να είσαι ταπεινός και να λες: «Έλα, Παναγία μου, να με βοηθήσεις να διορθωθώ».
Η Παναγία θα σε βοηθήσει, γιατί είναι εδώ και σε ακούει.

Όταν ζητάτε τη βοήθεια ενός Αγίου και λέτε «Άγιε μου, βοήθα με», ο Άγιος την ίδια στιγμή πού το ζητάτε είναι δίπλα σας.
Δεν σας αφήνει να το καταλάβετε, γιατί θα ερχόσασταν σε έπαρση και μπορεί να του ζητάγατε και χαζά πράγματα. Σας προσφέρει τη βοήθεια όχι άμεσα, αλλά απαλά, σιγά, όπως ο Θεός πλησιάζει τον άνθρωπο, ώστε να μην ανέβει ο εγωισμός σας.
Θα δείτε, μέρα με τη μέρα, ότι αυτό πού ζητήσατε λύνεται και έρχεται, αν είναι για το όφελος της ψυχής σας…

Nα δεις ένα αυτί πού κατεβάζει ο Θεός από τον Ουρανό και ακούει την προσευχή σου, όταν δεν νοιάζεσαι για υλικά, αλλά παρακαλάς για σωτηρία ψυχών!…

Ο πιστός είναι σαν τη φωτιά και ο άπιστοι σαν τον πάγο. Η φωτιά, που είναι η αγάπη, τον λιώνει τον πάγο, ενώ ο πάγος δεν μπορεί να λιώσει ή να κάψει τη φωτιά. Αυτή τη φλόγα που έχουμε πρέπει να τη μεγαλώσουμε και όχι να τη σβήσουμε. Πώς; Με την προσευχή. Και θα βλέπουμε όλους τους ανθρώπους σαν να είναι εικόνες Θεού.

Έχεις συνεχή θλίψη κι αυτό, παιδί μου, δεν είναι καλό. Πρόσεξέ το. Ο Θεός θέλει να είμαστε γεμάτοι από χαρά, δεν τη θέλει τη θλίψη. Να προσεύχεσαι, όσο μπορείς. Έστω κι αυτό το λίγο, το ακούει ο Θεός. Δεν αξίζει για τίποτα στον κόσμο να θλίβεσαι. Το ξέρεις αυτό; Να χαίρεσαι, μανούλα μου. και να μη στενοχωριέσαι, να μη ζαλίζεσαι για πράγματα που δεν είναι στη δικαιοδοσία σου.

Μη φοβάσαι τίποτα! Ξέρεις τι δυνάμεις έρχονται από ψηλά; Δεν τις βλέπεις εσύ. Μη φοβάστε τίποτα!

Νικηφόρος ο Λεπρός_Nikephoros the Leper of Chios_Никифор Хиоски_756 Να ξέρετε ότι αοράτως πολλοί άγιοι κατεβαίνουν και μας βοηθούν. Δεν επιτρέπει ο Θεός να τους δούμε, αλλά καθημερινώς έχουμε πολλούς Αγίους κοντά μας.

Αυτά που θα δουν τα μάτια μας και θ’ ακούσουν τ’ αυτιά μας από εδώ και πέρα, δεν θα τα έχουμε ποτέ ξαναδεί ούτε ξανακούσει. Μέσα στην επόμενη εικοσαετία (σ.σ.: αυτά ειπώθηκαν το 1997), θα γίνουν φοβερά πράγματα.

..Θα υπάρχει φτώχεια, λιμός, θα κλείσουν και τα σύνορα. Εσύ θα ζεις, εγώ δεν θα ζω (σ.σ.: Ο γέροντας κοιμήθηκε το 2006). Θα ζεις και θα το θυμάσαι. Τότε θα μείνουν δύο εκατομμύρια Έλληνες πιστοί στον Κύριο. Από αυτούς θα βγουν μάρτυρες. Ο σωστός Χριστιανός πρέπει να έχει πίστη, αγάπη, ειλικρίνεια, δικαιοσύνη, φιλανθρωπία.

Στους έσχατους χρόνους οι χριστιανοί θα πορεύονται, όπως θα διατάσσει τότε ο Κύριος. Όμως εκεί θα είναι ο Κύριος και δεν θ’ αφήσει τον άνθρωπο. Θα μας βοηθά σε ό,τι θέλουμε. Δεν θα μας αφήσει, να είστε βέβαιοι και πιστοί. Γιατί αυτό θέλει να έχουμε εκείνες τις μέρες ΠΙΣΤΗ!

Ξέρεις τι είναι το Άγιο Πνεύμα; Είναι εδώ πού μιλάμε, είναι έξω απ’ το μυαλό σου, είναι μέσα στο μυαλό σου, είναι γύρω απ’ το στόμα σου, είναι παντού. Είδες πόσο κοντά είναι ο Θεός σ’ εμάς; Είναι Ζωή, είναι παντού. Οι Πατέρες λένε: «Ό Θεός είναι τόσο κοντά μας, όση ώρα θέλει ο αέρας να βγει από το στόμα μας».

Ο Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης, το έτος 1990 είχε πει ότι σύντομα ο Θεός επειδή θέλει να στηρίξει τους ανθρώπους, θα αποκαλύπτει τους Αγίους Του οφθαλμοφανώς. Επειδή οι πειρασμοί θα είναι μεγάλοι και τα βάσανα δυσβάσταχτα, θα παραχωρήσει ο Κύριος να εμφανίζονται Άγιοι και μάλιστα μεγάλοι, όπως ο Άγιος Δημήτριος ή ο Άγιος Γεώργιος.
Θα ακούν οι άνθρωποι ότι τη μία εβδομάδα παρουσιάστηκε ο τάδε Άγιος στην Κρήτη, την άλλη ο τάδε στη Μακεδονία, άλλος εδώ, άλλος εκεί.
Από το βιβλίο: Ιερά Μονή Δαδίου ”Παναγία η Γαυριώτισσα” – Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης – Ο Πνευματικός της Μονής Δαδίου.
Νικηφόρος ο Λεπρός_Nikephoros the Leper of Chios_Никифор Хиоски_Ευμένιος Σαριδάκη_Eumenius Saridakis_Св Евмени Саридакис445

Η θεραπεία είναι η θεία Κοινωνία, και να πίνετε θυμάρι, είναι το βότανο που σκοτώνει τους ιούς, είπε ο άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός

Ο Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός εμφανίστηκε σε έναν πιστό στην Βουλγαρία πριν λίγες μέρες και τον διαβεβαίωσε ότι θα σώσει τη Βουλγαρία από τον κοροναϊό. Επί τρεις συνεχείς νύχτες, έβλεπε τον θαυματουργό άγιο. Μόλις έμαθε για την εμφάνιση του στην Ελλάδα και για το θάρρος που έδωσε και είπε να προσεύχονται σε αυτόν, απευθύνθηκε στον Άγγελο Μπόντσεφ που έγραψε ένα βιβλίο για τον Άγιο Νικηφόρο τον Λεπρό στα βουλγαρικά. Κι άρχισε να προσεύχεται με πίστη θερμή, όλη την νύχτα έμεινε προσευχομενος κλαίγοντας για τους τόσους θανάτους από την πανδημία. Μόλις έπεσε να κοιμηθεί κατά τις 4 π.μ. βλέπει τον άγιο Νικηφόρο.

Ο άγιος ήταν με το μαύρο ράσο του, και κρατούσε ένα χρυσό Σταυρό στο δεξί του χέρι. Του λέγει: “Πες σε όλους τους Χριστιανούς να προσεύχονται σε μένα, συνέχεια. Να διαβάζουν την παράκληση. Υπάρχει μια θεραπεία και αυτή είναι η θεία Κοινωνία. Υπάρχει επίσης ένα βότανο για να πίνετε, είναι το θυμάρι, σκοτώνει τους ιούς. Και σε κάθε περίπτωση, να πηγαίνετε στο ναό του Θεού σε αυτή τη δύσκολη εποχή, επειδή εκεί δεν υπάρχει καμία μόλυνση και κανείς δεν μπορεί να μολυνθεί».

Την τρίτη διαδοχική νύχτα, ο Άγιος Νικηφόρος είπε στη γυναίκα ότι η Βουλγαρία θα προστατευθεί. Τον ρώτησε όλη η Βουλγαρία; και της είπε: Ναι. Εκείνη τη στιγμή είδε τον χάρτη της χώρας και ο άγιος βρισκόταν πάνω από αυτήν, πάνω από τη Νότια Βουλγαρία και πιο συγκεκριμένα κάπου πάνω από το Πλόβντιβ. Και είπε: “Χτυπάτε τις καμπάνες, Χτυπάτε τις καμπάνες, χτυπήστε τις καμπάνες!” Ρώτησα, “Υπάρχουν καμπάνες στη Επισκοπή του Πλόβντιβ;” “Ναί!” Είπε πολύ σύντομα και καταφατικά. Τότε ανέβαινε στον ουρανό και με το χρυσό Σταυρό στο χέρι του ευλογούσε από ψηλά. Ένα φως έπεφτε και φωτίζε ολόκληρη τη χώρα. Το τελευταίο πράγμα που είπε ήταν: “Θα περάσει!”

Από την Βουλγαρία, https://www.facebook.com/angel.bonchev.journalist/
https://3rm.info/main/79440-svidetelstvo-o-starice.html
https://dobrotoliubie.com/2020/03/22/%d1%87%d1%83%d0%b4%d0%be-%d1%81%d0%b2-%d0%bd%d0%b8%d0%ba%d0%b8%d1%84%d0%be%d1%80-%d0%bf%d1%80%d0%be%d0%ba%d0%b0%d0%b6%d0%b5%d0%bd%d0%b8%d1%8f-%d1%81%d0%b5-%d1%8f%d0%b2%d0%b8-%d1%83-%d0%bd%d0%b0%d1%81/?fbclid=IwAR1DKOq3Q58EFUygJ7WdNS9z4Ppi8kbAImxUagkq8s0-n-DAo6Gg56BDICg

Saint Nikephoros the Leper appears in Bulgaria and gives the cure for Coronavirus: There is a cure and this is the Holy Communion. There’s also a herb to drink, it’s thyme, it kills viruses.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/04/01/saint-nikephoros-the-leper-appears-in-bulgaria-and-gives-the-cure-for-coronavirus-there-is-a-cure-and-this-is-the-holy-communion-theres-also-a-herb-to-drink-its-thyme-it-kills-vi/

π. Ανανίας Κουστένης : Εμφανίστηκε ο Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός
https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2020/03/blog-post_58.html

Απολυτίκιον Οσίου Νικηφόρου του Λεπρού
Ήχος α΄.

Νικηφόρου Οσίου, του λεπρού τα παλαίσματα, και την εν ασκήσει ανδρείαν, κατεπλάγησαν Άγγελοι ως άλλος γαρ Ιώβ τα αλγεινά, υπέμεινε δοξάζων τον Θεόν, νυν δε δόξη εστεφάνωται παρ᾽ Αυτού, θαυμάτων διακρίσεσιν. Χαίροις των Μοναστών χειραγωγέ, χαίροις φωτός ο πρόβολος• χαίροις ο ευωδίας χαρμονήν, προχέων εκ λειψάνων σου.

Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Τον γνωστόν τοις Αγγέλοις Χριστού και άγνωστον τοις χοϊκοίς, Νικηφόρον, θεοειδή μοναχόν,  κατ’ εχθρού του παλαμναίου νίκας φέροντα, ανευφημήσωμεν τυφλόν και παράλυτον λεπρόν, ως Άγγελον σαρκοφόρον, βοώντες· Πάτερ, δυσώπει Χριστώ σωθήναι τους τιμώντάς σε.

Ήχος α΄. Πανεύφημοι Μάρτυρες.

Ως έαρ χειμώνος εν καιρώ, Νικηφόρου σήμερον, λεπρού η μνήμη ανέτειλε· κρυμόν σκεδάζουσα, των παθών και θάλψιν, ταίς ψυχαίς παρέχουσα, και θείαν αληθώς αγαλλίασιν, της γης το πρόσωπον, υπερκάλλως ωραίζουσα, λαμπηδόσι πολιτείας κρείττονος.

Της λέπρας αθλήσας τω πυρί, Νικηφόρε πάντιμε, υπέρ χρυσίου διέλαμψας· Χριστού το άρρητον, υπεμφαίνων κάλλος, και Αυτού γενόμενος, λαμπάς επάνω όρους εκχέουσα, το φως το άδυτον, και τη θεία ιλαρότητι, δαδουχούσα των πιστών το πλήρωμα.

Έτερα. Ήχος πλ. δ΄. Ω του παραδόξου θαύματος.

Χαίροις Νικηφόρε πάνσεπτε! Υπομονής ο κανών, καρτερίας υπόδειγμα, τελείας ασκήσεως, χαρακτήρ θεοτύπωτος· της εγκρατείας φίλος εράσμιος· ακτημοσύνης μέγας διδάσκαλος· ύψος εις άρρητον, εν σαρκί αιρόμενος, του ουρανού, είδες τα θαυμάσια, ως Παύλος πρότερον.

Ήχος πλ. α΄. Χαίροις ασκητικών.

Χαίροις ο υπηρέτης Χριστού, Σιών της θείας μαργαρίτης πολύτιμος, ο τύπος της εγκρατείας, αδιαλείπτου ευχής, θησαυρός ο μέγας, και διδάσκαλος· χαρίτων ο πλήρης, της διοράσεως έσοπτρον, ακτημοσύνης, της τελείας υπόδειγμα, ταπεινώσεως, της βαθείας ανάβασις· λόγοις παρηγορίας σου, ο στέργων τους κάμνοντας, του Παρακλήτου ο νέμων, την ευωδίαν την άρρητον, σεπτέ Νικηφόρε, των λεπρών η ευκοσμία, και σέλας άδυτον.

Λέπραν της σης σαρκός ως Ιώβ, γενναιοφρόνως Νικηφόρε εβάστασας, καρδία καθαρωτάτη, ευχαριστών τω Θεώ, και οδεύων τρίβον, την σωτήριον· Αγγέλων το σχήμα, ο νουνεχώς ενδυσάμενος, καθυπακούσας, του Ανθίμου διδάγμασι, και ασκήσεως, θείος στύλος γενόμενος· πύκτης ο εμπειρότατος, της άνω αθλήσεως, της καρτερίας ο άκμων, υπομονής το εκσφράγισμα, αστήρ ο εκφαίνων, τοις εν σκότει καθημένοις, Θεού λαμπρότητα.Παναγία_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_0008 5

Άξιόν εστιν ως αληθώς και τα παρόντα μεγαλυνάρια

Χαίροις, Νικηφόρε, ο των λεπρών συν Ανθίμω θείω ο διάκονος αληθώς, χαίροις, Ευμενίω ο δείξας τω οσίω σην κεκρυμμένην χάριν 7άμα και δύναμιν.

Λέπραν υπομείνας σωματικήν, ελυτρώθης πάτερ, τη ψυχή σου και γοερώς, εν ταίς προσευχαίς σου, θρηνήσας αμαρτίας, εν μετανοία εύρες, χαράν ουράνιον.

Νικηφόρε Όσιε ασκητά, μη επιλανθάνου, παραλύτων πνευματικώς, αλλ’ από της κλίνης, αθλίας οκνηρίας, και φαύλης αμαρτίας, τούτους ανάστησον.

Ίνα αιωνίου σε χαρμονής, μέτοχον ποιήση ο Δεσπότης εν ουρανοίς, μάστιγας και θλίψεις, εν βίω σοι της λέπρας· εδίδου Νικηφόρε, πατήρ ως εύσπλαγχνος.

Στάθμην σε εγκώκαμεν ακριβή, ταπεινοφροσύνης εγκρατείας υπογραμμόν, στύλον αγρυπνίας, υπακοής εργάτην· ευχής τε Νικηφόρε, μέγαν διδάσκαλον.

Ισχύσας πρωτίστως ως ο Ιώβ, εν τη καρτερία Νικηφόρε των αλγεινών, όθεν συν εκείνω, αγάλλει αιωνίως· αφράστω θεοπτία, μεγαλυνόμενος.

Δεύρο φιλοχρίστων θεία πληθύς, του Χριστού τον φίλον Νικηφόρον νυν τον λεπρόν· ύμνοις εγκωμίων κοσμήσωμεν αξίως, ως θείας καρτερίας, πύκτην πανάριστον.

Ώριμος ως βότρυς εν τοις ληνοίς, πανωδύνου λέπρας Νικηφόρε αποθλιβείς, έδωκας τον οίνον των αρετών τον θείον· ευφραίνοντα καρδίας, των ευφημούντων σε.

Ράβδον της δυνάμεως του Θεού, έχων Νικηφόρε βακτηρίαν ως κραταιάν, έδραμες ευτόνως την στενωπόν του βίου· εις θείων σκηνωμάτων πλάτος απάγουσαν.

Άκμων ως υπάρχων υπομονής, άκαμπτος εδείχθης Νικηφόρε εν τοις δεινοίς, και εν τω χαλκείω δοκιμασθείς των πόνων, χρυσίου απαστράπτεις, πάνυ λαμπρότερον.

Σήμερον δυνάμεις Αγγελικαί, χαίρουσιν ορώσαι Νικηφόρου θείαν ψυχήν, θρόνω του Δεσπότου συν τούτοις παρεστώσαν· και δόξη ελλαμφθείσαν, της καθαρότητος.

Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ημάς.


Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία, πρότυπο μετανοίας, Κύριε! Συ κατελάμπρυνες ένα σκεύος ακάθαρτο, Συ το υπερχείλισες με την Χάρη Σου. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Μαρία Αιγυπτία_Saint Mary of Egypt Icon _святая Мария Египтяныня__33315831_p18kgq513t1riv1unl14tb1rh41a1gaΟσία Μαρία η Αιγυπτία

Εορτάζει στις 1 Απριλίου και την Ε’ Κυριακή των Νηστειών.

Ο Αββάς Ζωσιμάς κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής στην έρημο πέραν του Ιορδάνου, συνάντησε την οσία Μαρία την Αιγυπτία όπου του διηγήθηκε την ζωή της. Παρέμεινε σαράντα οκτώ χρόνια στην έρημο ολομόναχη, υπομένοντας αγόγγυστα πολλές δοκιμασίες, με ακρότατη άσκηση, «πυκτεύουσα», παλεύοντας με τα άλογα πάθη της και τους εμπαθείς λογισμούς σαν με άγρια θηρία.

Ο αββάς Ζωσιμάς είπε προς αυτή: «Μητέρα Οσία, έτσι πέρασες τόσα πολλά χρόνια χωρίς να σε ταράξει κανένας πειρασμός;» … Εκείνη, δε του απάντησε: «Πίστευε, Αββά Ζωσιμά, ότι πέρασα 17 χρόνια σ” αυτή την έρημο παλεύοντας εναντίον των παραλόγων επιθυμιών μου…. Αμέσως όμως, με δάκρυα στα μάτια …παρευρισκόμουνα νοερά μπροστά στην εικόνα της Παναγίας της Θεοτόκου, της αναδόχου μου και την παρακαλούσα με δάκρυα να διώξει τους λογισμούς, που βασάνιζαν την άθλια μου ψυχή. Όταν δε δάκρυζα πολλήν ώρα και κτυπούσα το στήθος μου, έβλεπα από παντού να λάμπει γύρω μου φως και από τότες, μετά την τρικυμία, βασίλευε ειρήνη μέσα μου». «Δεν σηκωνόμουνα από τη γη, έστω κι” αν περνούσε το εικοσιτετράωρο, μέχρις ότου το φως εκείνο, το γλυκό, έλαμπε γύρω μου και έδιωχνε τους λογισμούς που μ” ενοχλούσαν. Τα μάτια λοιπόν, της ψυχής μου είχα συνεχώς στραμμένα προς την εγγυήτριά μου, από την οποία ζητούσα να με βοηθήσει στο πέλαγος αυτό της ερήμου που βρισκόμουνα. Πραγματικά είχα αυτή τη βοήθεια και έτσι πέρασα το διάστημα αυτό των δεκαεπτά χρόνων παλεύοντας εναντίων εκατομμυρίων κινδύνων. Από τότε δε μέχρι τώρα η Βοηθός μου παραστέκεται σ” όλα και με κάθε τρόπο με καθοδηγεί».Μαρία Αιγυπτία_Saint Mary of Egypt Icon _святая Мария Египтяныня__333

Ύμνος
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
στην οσία Μαρία την Αιγυπτία

Η Μαρία, πρότυπο μετανοίας και αυτομεμψίας, έκρυβε τον εαυτό της από το πρόσωπο των ανθρώπων:
Οίμοι, εμέ την αμαρτωλή, τη σκοτισμένη από τα πάθη!
Θεριά είναι τα πάθη, κατασπαράξουν την καρδιά μας• έρποντας σαν φίδια φωλιάζουν μέσα μας.
Οίμοι, εμέ την αμαρτωλή,
την καταποθείσα από τα πάθη!
Εκουσίως έπαθες, Χριστέ μου,
για να σώσεις τους αμαρτωλούς. Μη βδελύξεις εμέ την ακάθαρτη!

Εισάκουσε την κραυγή της Μαρίας, Κύριε,
της πιο αχρείας αμαρτωλής!

Ο Κύριος έδειξε την ευσπλαχνία Του, θεράπευσε τη Μαρία•
τη σκοτισμένη ψυχή της Εκείνος σαν χιόνι τη λεύκανε. Ευχαριστώ Σε Πανάγαθε, παμπόθητε Κύριε!
Συ κατελάμπρυνες ένα σκεύος ακάθαρτο,
με χρυσάφι το κατακόσμησες•
Συ το υπερχείλισες με την Χάρη Σου.
Ιδού το έλεος το αληθινό!
Σοι δόξα πρέπει, Κύριε!

Η Μαρία διέλαμψε διά του Πνεύματος περισωσμένη δύναμιν, ως άγγελος Θεού, χάρις στη Δύναμή Σου, Χριστέ, χάρις στο Έλεός Σου, Πάναγνε!
Τί είναι αυτή η ευωδία που απλώνεται στη φοβερή έρημο,
σαν πυρίπνου θυμίαμα σε μυροδοχείο;
Η Μαρία ευωδιάζει,
η αγιότητα της μυροβλύζει!
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Πρόλογος της Αχρίδος» – Απρίλιος, εκδ. Ἀθως)

***

Περί μετανοίας, από το Γεροντικό

Μαρία Αιγυπτία_Saint Mary of Egypt Icon _святая Мария Египтяныня_ 3cNMarAiguptΕίπε ο αββάς Ποιμήν ότι ο μακάριος αββάς Αντώνιος έλεγε:
«Η μεγάλη δύναμη του ανθρώπου είναι το να αναλαμβάνει την ευθύνη των σφαλμάτων του ενώπιον του Κυρίου και να αναμένει πειρασμό μέχρι τελευταίας του αναπνοής».

Κάποιος άλλος ρώτησε πάλι τον αββά Ποιμένα:
– Αν ένας άνθρωπος αμαρτήσει και μετανοήσει, τον συγχωρεί ο Θεός; Και ο γέροντας του αποκρίθηκε:
– Ο Θεός έδωσε εντολή στους ανθρώπους αυτό να κάνουν. Δεν θα το κάνει λοιπόν, πολύ περισσότερο ο Ίδιος; Γιατί πρόσταξε τον Πέτρο να συγχωρεί «έως έβδομηκοντάκις επτά» (Ματθ. 18:22) όσους αμάρτησαν και μετανόησαν.

Ένας αδελφός, που βασανιζόταν από τη λύπη, ρώτησε κάποιον γέροντα:
– Τι να κάνω, που έρχονται οι λογισμοί και μου λένε πως άδικα άφησα τον κόσμο, και πως δεν πρόκειται να σωθώ; Και ο γέροντας απάντησε:
– Κι αν ακόμα δεν μπορέσουμε να μπούμε στη γη της επαγγελίας, είναι προτιμότερο να πέσουν τα κορμιά μας στην έρημο, παρά να γυρίσουμε πίσω στην Αίγυπτο (πρβλ. Άριθ. 14: 29-33).

Άλλος αδελφός ρώτησε έναν γέροντα:
– Πάτερ, τι εννοεί ο προφήτης λέγοντας, «ούκ έστι σωτηρία αυτώ εν τω Θεώ αυτού;» (Ψαλμ. 3:3).
– Εννοεί τους λογισμούς της απελπισίας, είπε ο γέροντας, πού υποβάλλουν οι δαίμονες σ ́ όποιον αμάρτησε. Του λένε, δηλαδή, ότι ο Θεός δεν πρόκειται πια να τον σώσει, και έτσι προσπαθούν να τον γκρεμίσουν στα βάραθρα της απογνώσεως. Τέτοιους λογισμούς όμως πρέπει να τους διώχνει ο άνθρωπος με τα λόγια: «Κύριος καταφυγή μου, ότι αυτός εκσπάσει έκ παγίδος τους πόδας μου» (πρβλ. Έξοδ. 17:15. Ψαλμ. 24:15).

Σ ́ έναν αδελφό, πού έπεσε σε αμαρτία, φανερώθηκε ο σατανάς και του λέει:
– Δεν είσαι χριστιανός!
Μα ο αδερφός του αποκρίθηκε:
– Ό,τι και να ́ μαι, τώρα σ’ αφήνω και φεύγω!
– Σου το λέω, θα πας στην κόλαση! Επέμεινε ο σατανάς.
Δεν είσαι συ ο κριτής μου ούτε ο Θεός μου! του λέει ο αδελφός.
Έτσι, καθώς δεν κατόρθωνε τίποτα ο σατανάς, σηκώθηκε κι έφυγε. Ο αδελφός, πάλι, μετανόησε ειλικρινά ενώπιον του Θεού και έγινε αγωνιστής.

Απολυτίκιον της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας
Ήχος πλ. δ’

Εν σοι Μήτερ ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα, λαβούσα γάρ τον Σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ, και πράττουσα εδίδασκες υπεροράν μεν σαρκός παρέρχεται γάρ, επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται Οσία Μαρία το πνεύμά σου.


ΣΗΜΕΙΟ ΜΕΓΑ: ΕΤΣΙ ΘΑ ΣΩΘΗΤΕ. Τι παραγγέλνει η Παναγιά για την εξάλειψη της πανδημίας covid19 σ’ όραμα-εμφάνιση της ως Γερόντισσα σε μοναχή της Μονής Παναγίας Σαιντανάγια στη Συρία…. Η αγωνιώδης ικεσία της Παναγίας στο Χριστό.

Παναγία της Σεντνάγια στη Συρία
Εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου

Παναγία Σεϊδανάγια (El Chagoura = «η διάσημη»), Συρία mar4Παναγία Σαϊντανάγια -Saidnaya (Η Κυρία μας αφού σαϊντα σημαίνει Κυρία και νάγια η δική μας) στα άγια χώματα της Συρίας.

Το βράδυ της Κυριακής ο επίσημος λογαριασμός fb της Ελληνορθόδοξης Μονής της Παναγίας της Σαιντανάγια στην περιφέρεια Δαμασκού της Συρίας ανακοίνωσε ένα τρομερό θαύμα κι εμφάνιση της Παναγίας που σχετίζεται με την πανδημία covid19. Το όραμα έλαβε χώρα στην εκκλησία της Παναγίας Σαιντανάγια:

Μια μοναχή από την Αίγυπτο κάλεσε μία από τις μοναχές της Μονής Σαιντανάγια και της είπε τι συνέβη με αυτήν. Είπε: Είδα την Παναγία στην εικόνα. Ζήτησε από τον Υιό της, τον Ιησού Χριστό, να άρει την επιδημία (Coronavirus) από τον κόσμο … αλλά ο Κύριος Ιησούς απέστρεψε το Πρόσωπο του. Η Παναγία, συνέχιζε να εκλιπαρεί τον Υιό της, αλλά Εκείνος αρνούνταν να την ακούσει. Και της είπε: Αυτός ο κόσμος έχει απομακρυνθεί από Εμένα, αυτός ο κόσμος στερείται ελέους, αγάπης και προσευχής. Θρήνησε η καρδιά της μοναχής της Παναγίας της Σαιντανάγιας όταν άκουσε όλα αυτά.

Αφότου τελείωσε η κλήση από την Αίγυπτο,η μοναχή της Μονής Σαιντανάγια έστρεψε τα μάτια της στην εικόνα της Παναγιάς κι άρχισε να κραυγάζει. Παρθένα Θεομήτωρ, μην μας εγκαταλείψεις, συνεχίστε να προσεύχεσθε και δια της Μεσιτείας Σας για όλους εμάς στον Ιησού Χριστό ν΄απαλειφθεί αυτή η επιδημία και να θεραπευθεί ο κάθε ασθενής” … και η μοναχή έκλαιγε πικρά. Κι ενώ συνέχιζε να κλαίει αισθάνθηκε ότι μεταφέρθηκε μέσα στο άβατο το Άγιο Ιερό της Παναγίας Σαιντανάγια κι ότι ετοίμαζε βαμβακάκια εμποτισμένα με λάδι από την ακοίμητη κανδήλα του ιερού για να τα προσφέρει στους προσκυνητές της Ιεράς Μονής.Στα κομματάκια από βαμβάκι βρήκε κάποιες ακαθαρσίες κι άρχισε να τα καθαρίζει.Εκείνη την ώρα εισέρχεται από την πόρτα στο Άγιο Ιερό (Αλ-Σαγκούρα) μια άλλη μοναχή και της λέει: “Θέλω να με συγχαρείς για τη νίκη μου. ”Η πρώτη μοναχή την ρωτάει έκπληκτη: Γιατί, τι έγινε;”

Η άλλη καλογριά της απάντησε: “Υπερίσχυσα, νίκησα. ’Επεισα τον Υιό μου και Θεό μου να κυριαρχήσει το Έλεός του και να αφαιρέσει την επιδημία αυτήν από τον κόσμο. Διαμηνύστε σ΄ ολόκληρο τον κόσμο να σχεδιάσει στα παράθυρα και στις πόρτες των σπιτιών του και στο μέτωπό του ο κάθε άνθρωπος ένα σταυρό με άγιο λαδάκι κι έτσι η επιδημία θ΄αναιρεθεί.
Γι αυτή τη μεσολάβηση της Μητέρας του Θεού και τις ικεσίες της, Θεέ, ελέησον και σώσον ημάς…
27 Μαρτίου 2020 
https://dimpenews.com/2020/03/30/%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b5%ce%b9%ce%bf-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b1-%ce%b5%cf%84%cf%83%ce%b9-%ce%b8%ce%b1-%cf%83%cf%89%ce%b8%ce%b7%cf%84%ce%b5-%cf%84%ce%b9-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%ad%ce%bb/Παναγίας Σαιντανάγια στη Συρία εμφανιση κορωνοιοςce9aceb1cf84ceb1ceb3cf81ceb1www

Ήχος β’.

Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξον με υπό την σκέπην σου.

 Απολυτίκιο. Ήχος δ’.

Η γέννησίς σου Θεοτόκε, χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη· εκ σου γαρ ανέτειλεν ο Ήλιος της δικαιοσύνης, Χριστός ο Θεός ημών· και λύσας την κατάραν, έδωκε την ευλογίαν· και καταργήσας τον θάνατον, εδωρήσατο ημίν, ζωήν την αιώνιον.Παναγία Σεϊδανάγια_Theotokos of Saidnaya, Syria- Панагии или Седная(Сайднайя)210064.pΠαναγία Σεϊδανάγια_Theotokos of Saidnaya, Syria- Панагии или Седная(Сайднайя)85137459Παναγία Σεϊδανάγια_Theotokos of Saidnaya, Syria- Панагии или Седная(Сайднайя)manastirea-saydnaya-2


Ο πλήρης Πνεύματος Αγίου λόγος του Αββά Απολλωνίου ημέρευε τους κροκόδειλους και τα άγρια κατσίκια

Ασκητες_asketes-Προσευχη_Ερημίτες_Hermit_отшельник- еремит_dormsabbscribes_i_gerontiko342454354Αββάς Απολλώνιος της Θηβαΐδος ( +4ος αι.)

Εορτάζει στις 31 Μαρτίου

Ο Αββάς Απολλώνιος, που ζούσε με αυστηρή άσκηση στην έρημο της Αιγύπτου, επισκεπτόταν συχνά τους εν Χριστώ αδελφούς του στο Μοναστήρι, στο οποίο έμενε κι εκείνος κάποτε. Μιά φορά συνέβη, να βιάζεται να επιστρέψει στην έρημο. Καθώς ήταν φορτωμένος με τις ευλογίες που του είχαν δώσει οι αδελφοί, συναντήθηκε μ’ ένα κοπάδι άγριες γίδες. Τους έκανε νόημα να σταματήσουν και είπε:
Στο όνομα του Ιησού Χριστού, ας έλθη μιά από σας να μου κουβαλήσει το φορτίο.
Κι αμέσως, μιά μεγάλη γίδα, τον πλησίασε και στάθηκε ευλαβικά μπροστά του. Ο Αββάς την φόρτωσε, κάθισε επάνω της και έφθασε στην σπηλιά του μέσα σε μιά ημέρα.

***

Μιά άλλη φορά, που πήγε να επισκεφθή τους αδελφούς του, τους βρήκε ν’ αργούν.

– Γιατί δεν τελείτε την Θεία Λειτουργία; τους ρώτησε.

– Επειδή δεν ήλθε ο ιερέας, που είναι πέρα από το ποτάμι, απάντησαν εκείνοι.

– Θα πάω εγώ να τον φωνάξω, προθυμοποιήθηκε ο Αββάς.

Οι αδελφοί του πρόβαλαν αντιρρήσεις.

– Είναι αδύνατον να διασχίσει άνθρωπος το ποτάμι, επειδή και βαθύ είναι και κροκοδείλους έχει, που ξεσχίζουν όποιον βρουν μπροστά τους, του εξήγησαν.

Ο Αββάς Απολλώνιος δεν τους απάντησε, μόνο κίνησε να πάει προς τα εκεί. Όταν έφθασε στην όχθη σήκωσε το χέρι του, σαν να έκανε νόημα σε κάποιον. Τότε τον πλησίασε ένας κροκόδειλος, ο Αββάς κάθισε άφοβα στην πλάτη του και πέρασε απέναντι. Βρήκε τον ιερέα και τον παρακάλεσε να πάει να λειτουργήσει τους αδελφούς. Εκείνος θαύμασε την απλότητα και την ταπείνωση του Αββά και τον ακολούθησε.

Μόλις έφθασαν στην όχθη, ο Αββάς Απολλώνιος κάλεσε με δυνατή φωνή τον κροκόδειλο να τους περάσει απέναντι. Το ζώο πλησίασε πρόθυμα και κάθισε ακίνητο, περιμένοντάς τους. Ο ιερεύς όμως, βλέποντας το θηρίο, φοβήθηκε τόσο, ώστε επέστρεψε τρέχοντας στο καλύβι του. Έτσι ο Αββάς Απολλώνιος επέστρεψε μόνος του στην απέναντι όχθη, όπου οι αδελφοί του παρακολουθούσαν με μεγάλη αγωνία και θαυμασμό τα όσα διαδραματίζονταν.
Από το βιβλίο: Η Ζωοφιλία των Αγίων και η Αγιοφιλία των ζώων.Ασκητες_asketes-Ερημίτες_Hermit_отшельник- еремит_dormsabblionΈνας αναχωρητής διηγόταν ότι ζούσε σε μια σπηλιά κοντά σε μια μικρή πηγή και έναν φοίνικα. Κάθε μήνα ένα κλαδί του φοίνικα παρήγαγε καρπό και έτρωγε ολόκληρο τον μήνα. Τον επόμενο μήνα παρήγαγε το άλλο κλαδί. Με τέτοια σωματική άσκηση ήταν ολοκληρωτικά αφιερωμένος στον Θεό.

Κάποια φορά που καθόταν ο αββάς Τιθόης, κοντά εκεί ήταν ένας αδελφός αλλά δεν το ήξερε αυτό και στέναξε, και δεν κατάλαβε ότι ήταν ο αδελφός δίπλα, γιατί βρισκόταν σε έκσταση. Κατόπιν όμως του έβαλε μετάνοια και είπε: «Συγχώρεσέ με, αδελφέ, δεν έγινα ακόμα μοναχός, αφού στέναξα μπροστά σου».

«Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Τιθόη, “Ποιός είναι ο δρόμος που οδηγεί στην ταπείνωση;”.
Απαντά ο γέροντας “Ο δρόμος που οδηγεί στην ταπείνωση είναι αυτός: “εγκράτεια , προσευχή και να θεωρείς τον εαυτό σου έσχατο σ’ όλη τη δημιουργία”.

Είπε ακόμη:«Προτιμότερο είναι να τρώει κανείς κρέας και να πίνει κρασί, παρά να τρώει τις σάρκες των αδελφών του με την καταλαλιά».

Όταν κάποτε ασκήτευε ο αββάς Σιλουανός στο όρος Σινά, ο μαθητής του Ζαχαρίας καθώς έφευγε για κάποιο διακόνημα λέγει στο γέροντα•
” Άφησε να τρέξει νερό και πότισε τον κήπο”.
Κι εκείνος βγήκε να ποτίσει έχοντας σκεπασμένο το πρόσωπο του με κουκούλα και έβλεπε μόνο εκεί που πατούσε. Εκείνη την ώρα τον συνάντησε ένας αδελφός και, όταν τον είδε από μακριά, κατάλαβε τι έκανε. Μπήκε κατόπιν μέσα στο κελί ο αδελφός και τον ρώτησε•
– Πες μου αββά γιατί σκέπασες τελείως το πρόσωπο σου με κουκούλα και πότιζες έτσι τον κήπο;
Του λέγει ο γέροντας:
– Το έκανα αυτό παιδί μου, για να μη βλέπουν τα μάτια μου τα δέντρα και απασχοληθεί με αυτά ο νούς μου εξ αιτίας αυτής της εργασίας.

Ρώτησαν κάποτε τον αββά Σιλουανό:
– Ποιόν τρόπο ζωής ακολούθησες, πάτερ, ώστε να αποκτήσεις αυτή τη φρόνηση;
Κι εκείνος αποκρίθηκε:
Ουδέποτε άφησα στην καρδία μου λογισμό που να εξοργίζει το Θεό.Προσευχή_Prayer_Молитва_ლოცვა_Oración_jx33tw7sGY8Μου διηγήθηκε ο αββάς Ιωάννης ο Ρωμαίος, πού ήταν μαθητής του θαυμάσιου Ιωάννη του Σαββαΐτη, τα έξης «Ενώ καθόμασταν στα Άρσελάου, να μια μέρα έρχεται μια μεγάλη σκαντζοχοιρίνα και φέρνει το μικρό παιδί της, πού ήταν τυφλό, κρατώντας το στο στόμα της και το έβαλε στα πόδια του γέροντα. Όταν λοιπόν το είδε ο όσιος ότι ήταν τυφλό, έφτυσε κάτω και έκανε λάσπη και έχρισε τα μάτια του κι αμέσως ανέβλεψε. Τότε αφού πλησίασε η μητέρα του, φίλησε τα πόδια του γέροντα και πήρε το παιδί της πού περπατούσε κι έφυγε χαρούμενη. Την άλλη μέρα φέρνει στον γέροντα η μητέρα ένα μεγάλο λάχανο, πού το κρατούσε με το στόμα και το έσερνε με πολύ κόπο. Τότε χαμογέλασε ο όσιος και της λέγει- Από που το έφερες αυτό; Σίγουρα το έκλεψες από τους κήπους των πατέρων. Εγώ δεν τρώγω κλεμμένα πράγματα. Φύγε λοιπόν και βάλε το πάλι απ’ εκεί πού το έκλεψες. Και σαν να ντράπηκε το ζώο, πήρε το λάχανο και το πήγε πίσω στον κήπο απ’ όπου το είχε αφαιρέσει».

Απολυτίκιον  Ήχος δ’

Ο Θεός των Πατέρων ημών, ο ποιών αεί μεθ’ ημών κατά την σην επιείκειαν, μη αποστήσης το έλεός σου αφ’ ημών, αλλά ταις αυτών ικεσίαις, εν ειρήνη κυβέρνησον την ζωήν ημών.

Ήχος πλ. δ’ Τό προσταχθέν μυστικώς

Ταις των πατέρων αστραπαίς καταυγασθέντες, ως εις Παράδεισον τερπνόν νυν εισιόντες, της τρυφής του χειμάρρου καταπολαύσωμεν, και τούτων τας αριστείας θαμβητικώς, σκοπούντες αμιλληθώμεν ταις αρεταίς, τω Σωτήρι κραυγάζοντες, Ευχαίς αυτών ο Θεός, μετοχους ημάς ποίησον, ουρανών Βασιλείας σου.

Το προσταχθέν μυστικώς

Ως εις λειμώνα αρετών ανθηφορούντα, των θεοφόρων Ασκητών περιπατούντες, της οσμής πληρούμεθα της ηδυπνόου, τοις άθλοις γαρ στομωθέντες των πειρασμών, το σώμα τη εγκρατεία δουλοπρεπώς, καθυπέταξαν πνεύματι, αγγελικήν επί γης, πολιτείαν βιώσαντες, δόξης ούν ηξιώθησαν.


Είπε ο αββάς Στρατήγιος για τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, Ηγούμενο του Σινά, την ημέρα της κουράς του, «μέγας αστήρ γενήσεται».

Σινά Θεοβάδιστο Όρος_monastery of the God-trodden Mount Sinai_Гора Синай_ΣΙΝΑ mt sinai iconΆγιος Ιωάννης της Κλίμακος ο Σιναΐτης (606 η 649)

Εορτάζει στις 30 Μαρτίου και την Δ’ Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Ήλθε κάποτε ο αββάς Μαρτύριος, ο Γέροντας του αββά Ιωάννου, στον μέγα αββά Αναστάσιο τον Σιναΐτη, και εκείνος όταν τους είδε λέγει στον αββά Μαρτύριο:
«Πες μου, αββά Μαρτύριε, από που είναι αυτός ο νέος και ποιος τον έκειρε μοναχό»;
Και εκείνος του απήντησε: «Δούλός σου είναι, πάτερ, και εγώ τον έκειρα».
«Πω πώ! αββά Μαρτύριε –του λέγει με θαυμασμό- ποιος να το ειπή ότι Ηγούμενο του Σινά έκειρες»! Και δεν διεψεύσθη ο Άγιος, διότι ύστερα από σαράντα χρόνια έγινε Ηγούμενός μας.

Και ο αββάς Στρατήγιος, την ημέρα που εκάρη μοναχός ο αββάς Ιωάννης, σε ηλικία είκοσι ετών, προείπε περί αυτού, ότι θα αναδειχθεί μεγάλος αστήρ.

Άλλοτε πάλι τον ίδιο Ιωάννη τον επήρε μαζί του ο Γέροντας του, ο αββάς Μαρτύριος, και επήγαν στον μέγα αββά Ιωάννη τον Σαββαΐτη που έμενε τότε στην έρημο του Γουδά.
Μόλις λοιπόν τον είδε ο Γέροντας, σηκώθηκε έβαλε νερό, ένιψε τα πόδια του Ιωάννου και κατεφίλησε το χέρι του, ενώ του αββά Μαρτυρίου δεν του ένιψε τα πόδια. Όταν δε του εζήτησε εξήγησι γι᾿ αυτό ο μαθητής του Στέφανος, ο Γέροντας απήντησε:
«Πίστευσε, τέκνο μου ότι εγώ δεν γνωρίζω ποιος είναι αυτός ο νέος. Εγώ τον ηγούμενο του Σινά υποδέχθηκα και τα πόδια του Ηγουμένου ένιψα».Μωϋσής Προφήτης-Σινά-προσευχή_Prophet Moses the God-seer_Моисей пророк Икона_Byzantine Orthodox Icon_ΜΩΥΣΗΣ23331Αλλά και την ημέρα που ενθρονίστηκε ως Ηγούμενός μας και είχαν έλθει στο Μοναστήρι μας εξακόσιοι περίπου ξένοι, όταν εκάθησαν στην τράπεζα και έτρωγαν, έβλεπε κάποιον με κοντά μαλλιά, τυλιγμένο με ένα σεντόνι όπως οι Ιουδαίοι, ο οποίος έτρεχε παντού και διέταζε εξουσιαστικά τους μαγείρους, τους οικονόμους, τους κελλαρίτας, και τους άλλους διακονητάς. Όταν λοιπόν έφυγε ο κόσμος και εκάθησαν οι διακονηταί να φάγουν, ανεζητείτο αυτός που έτρεχε παντού και διέταζε, και δεν ευρισκόταν. Τότε ο δούλος του Θεού, Πατήρ ημών Ιωάννης, μας είπε: «Αφήστέ τον. Δεν έκανε τίποτε το παράξενο ο κύριος Μωυσής με το να διακονήση στον ιδικό του τόπο»!

Σε κάποια άλλη περίστασι όταν είχε πέσει ξηρασία στα μέρη της Παλαιστίνης αφού τον παρεκάλεσαν οι περίοικοι, προσευχήθηκε και έπεσε πλούσια βροχή. Και δεν είναι απίστευτο αυτό, διότι «θέλημα των φοβουμένων αυτόν ποιήσει ο Κύριος και της δεήσεως αυτών εισακούσεται».

Κατά τη μαρτυρία του Δανιήλ του Ραϊθηνού, κάποιος μοναχός ονομαζόμενος Μωυσής, ένοιωσε στην καρδιά του να ανάβη αγάπη προς τον μονήρη βίο. Γι’ αυτό παρακάλεσε πολύ μία ημέρα τον θεοφόρο αυτόν Πατέρα να τον κρατήσει κοντά του, για να διδαχθή από αυτόν την αληθινή φιλοσοφία. Ο άγιος βέβαια στην αρχή δεν ήθελε να τον κρατή­σει κοντά του, εκείνος όμως επέμενε, χρησιμοποιώντας για μεσίτες πολλούς από τους πατέρες, με τις παρακλήσεις εκείνων, τον έκαμψε τον μακάριο, ώστε να τον κρατήσει κοντά του ως υποτακτικό.

Ιωάννης της Κλίμακος_St. John Climacus of the Ladder_ Св Иоа́нн Ле́ствичник_Εμμ. ΤζάνεςΟ άγιος έστειλε μία ημέρα τον υποτακτικό του αυτόν να μεταφέρει λίγο χώμα εκλεκτό για τις λαχανίδες του κήπου τους. Ο Μωυσής πράγματι έφθασε στον τόπο που του υπέδειξε και πρόθυμα υπάκουσε. Παρά την προθυμία όμως, με την ο­ποία άρχισε την εργασία εκείνη, όταν έφθασε το μεσημέρι, κουράσθηκε, γιατί ήταν ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού και η ζέστη πάρα πολύ μεγάλη. Έτσι κάθησε να ξεκουρασθεί στη σκιά κάποιου πελώριου βράχου, που ήταν εκεί κοντά, χωρίς να προσέξει, ότι ήταν έτοιμος να καταπέ­σει. Καθώς μάλιστα ξεκουραζόταν αμέριμνος, α­ποκοιμήθηκε. Την ώρα ακριβώς εκείνη ο άγιος βρισκόταν στο κελλί του και προσευχόταν, χω­ρίς όμως να ξεχνά βέβαια και το νεαρό υποτακτι­κό του. Σε κάποια στιγμή όμως καταλήφθηκε και αυτός από έναν ύπνο λεπτότατο, εξαιτίας προφα­νώς της μεγάλης ζέστης του καλοκαιριού. Στον ύπνο του ακριβώς αυτόν ένιωσε κάποια στιγμή να τον σκουντά ένας άνδρας ιεροπρεπής και επι­τιμητικά να του λέγει: -«Πώς αμερίμνως υπνείς, ο δε Μωυσής εν κινδύνω διατελεί;». Πώς μπο­ρείς, δηλαδή, να κοιμάσαι, Ιωάννη, τη στιγμή που ο υποτακτικός σου Μωυσής βρίσκεται σε με­γάλο κίνδυνο;

Στο άκουσμα των λόγων εκείνων ο άγιος ανα­πήδησε και επιδόθηκε πάραυτα με όλη τη θέρμη και το ζήλο της καρδιάς του σε μία απεγνωσμένη προσευχή για τη σωτηρία του μαθητού. Η προσευχή αυτή έκανε τότε το θαύμα της, γιατί ο Μωυσής άκουσε μέσα στο βαθύ ύπνο του τον γέρο­ντά του να τον φωνάζει και, ξυπνώντας, έσπευσε παρευθύς προς το μέρος του. Μόλις έκανε όμως κάποια βήματα, ο τεράστιος λίθος, κάτω από τον οποίο ήταν ξαπλωμένος, κατέπεσε, αφήνοντας εμβρόντητο το Μωυσή, που έσπευσε να διηγηθεί στο γέροντά του τα όσα διέτρεξαν. Στο άκουσμα των πιο πάνω ο «ταπεινόνους» γέροντας δόξαζε τότε «κρυφίαις βοαίς και βίαις αγάπης» τον πα­ντοδύναμο Κύριο, που άκουσε την προσευχή του και έσωσε το νεαρό εκείνο και υπάκουο υποτα­κτικό (ΡG. 88, 604ΑΒ).

Όταν δε επρόκειτο να πορευθεί στον Κύριον ο άγιος Ιωάννης, κατά τις τελευταίες του στιγμές βρέθηκε κοντά του ο θαυμαστός α­δελφός του αββάς Γεώργιος, τον οποίον ζώντας ακόμη εγκατέστησε Ηγούμενο του Σινά, και κλαίγοντας, έλεγε:

-«Ιδού αφίεις με και υπάγεις; εγώ ηυχόμην, ίνα συ με προπέμψης. ουδέ γαρ ειμί ικανός εκτός σου ποιμάναι την συνοδίαν, ω Κύριέ μου, μάλ­λον δε εγώ σε προπέμπω». Με αφήνεις, δηλαδή, και φεύγεις; Εγώ ευχόμουν καθημερινά, ώστε συ να με κατευοδώσεις με τις ευχές σου στο μεγάλο ταξίδι, γιατί δε νιώθω δυνατός στη διακυβέρνη­ση των αδελφών, χωρίς τη συμπαράστασή σου! Ακούγοντας τα πιο πάνω, ο άγιος προσπάθησε τότε να παρηγορήσει τον κατά σάρκα και κατά πνεύμα εκείνον αδελφό, λέγοντας τα πιο κάτω:

-«Μη λυπού, μηδέ μερίμνα. εάν γαρ εύρω παρρησίαν προς Κύριον, ου μη σε εάσω τελειώσαι ενιαυτόν όπισθέν μου». Μην ανησυχείς, δη­λαδή, αδελφέ μου, και μην έχεις μέρι­μνα. Εάν εύρω παρρησία ενώπιον του Κυρίου, δεν θα σε αφήσω πίσω μου να συμπληρώσεις χρόνο. Δεν πέρασε, χρόνος ολόκληρος και ο αδελφός του Γεώργιος «εντός δέκα μηνών απήλθε και αυτός προς Κύριον». 

***

Αγάπη και ταπείνωσις! Ιερό ζεύγος! Η μία υψώνει και η άλλη συγκρατεί όσους υψώθηκαν και δεν τους αφήνει ποτέ να πέσουν.

 Δεν λέγει ο Ψαλμωδός «ενήστευσα» ούτε «αγρύπνησα» ούτε «εκοιμήθηκα κατά γής», αλλά «εταπεινώθην, και έσωσέ με συντόμως ο Κύριος» (πρβλ. Ψαλμ. ριδ΄ 6). Η μέν μετάνοια μας ανεγείρει, το δε πένθος κρούει την πύλη του ουρανού, η δε οσία ταπείνωσις την ανοίγει.

Όταν απουσιάζη το φως, όλα είναι ζοφώδη, και όταν απουσιάζη η ταπείνωσις, όλα τα κατορθώματά μας είναι άχρηστα.

Εκείνος πού έχει γίνει ταπεινός βαθειά και εσωτερικά, δεν κλέπτεται και δεν ζημιώνεται από λόγους χειλέων. Διότι δεν προφέρει η θύρα του στόματος ό,τι δεν έχει ο θησαυρός της καρδιάς.

Ο εραστής μου, είπε η οσία ταπείνωσις, δεν επιπλήττει, δεν καταδικάζει τους άλλους, δεν επιζητεί πρωτεία, δεν χρησιμοποιεί σοφιστείες, έως ότου ενωθή μαζί μου, διότι μετά την ένωσί μας δεν υπόκειται πλέον στον νόμο.

Να προτιμάς να λυπής τους ανθρώπους μάλλον και όχι τον Θεόν

«Θα μας αναγνωρίσουν όλοι ως μαθητάς του Θεού, όχι διότι μας υποτάσσονται οι δαίμονες, αλλά διότι τα ονόματά μας έχουν γραφή στον ουρανό της ταπεινώσεως» (πρβλ. Λουκ. ι΄ 20).

Ίδιον των προχωρημένων στην αρετή είναι να υπομένουν γενναία και ευχάριστα τις ύβρεις. Ίδιον όμως των αγίων και των οσίων είναι να παρέρχωνται αβλαβώς τους επαίνους. «Μη ημίν, Κύριε, μη ημίν, αλλ΄ ή τώ ονόματί σου δός δόξαν» (Ψαλμ. ριγ΄ 9).

ΣΙΝΑ_Mount Sinai_Синай_0_bafc9_84879bc7_origΑπολυτίκιον Αγίου Ιωάννη της Κλίμακος Ήχος πλ. δ’.

Ταις των δακρύων σου ροαίς, της ερήμου το άγονον εγεώργησας• και τοις εκ βάθους στεναγμοίς, εις εκατόν τους πόνους εκαρποφόρησας• και γέγονας φωστήρ τη οικουμένη, λάμπων τοις θαύμασιν, Ιωάννη, Πατήρ ημών όσιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον Ήχος α’. Χορός αγγελικός.

Καρπούς αειθαλείς, εκ της βίβλου προσφέρων, διδάγματα σοφέ, καθηδύνεις καρδίας, των τούτοις μετά νήψεως, προσεχόντων μακάριε. Κλίμαξ γαρ έστι, ψυχάς ανάγουσα γήθεν προς ουράνιον, και διαμένουσαν δόξαν, των πίστει τιμώντων σε.

Μεγαλυνάριαν

Την ουρανοδρόμον ην Ιακώβ, κλίμακα προείδεν, ετεχνήσω πνευματικώς, Πάτερ Ιωάννη, συνθήκη των σων λόγων. δι’ ης προς αφθαρσίας βαίνομεν μέθεξιν.

Κλίμακος συνθέτην της νοεράς, δεύτε Ιωάννην, ευφημήσωμεν ευλαβώς· πάσι γαρ υπάρχει, διδάσκαλος και μύστης, προς αρετών την κτήσιν ο οσιώτατος.

Μένει η τριάς θεολογικών, αρετών παμμάκαρ, ας μοι δώρησαι σαίς ευχαίς, ίνα πίστει τρέχω, και α ελπίζω λάβω, αγάπη του Κυρίου, Ος με ηλέησε.

Αναβαίνων Πάτερ προς τον Θεόν, δειλιώ πτωχείαν, όταν λάβω μου κατά νούν· όλος γαρ πηλώδης, ειμί ουχί πυρώδης, ως θέλει του Χριστού μου το θείον πρόσταγμα.

Ξένον με συντήρει των κοσμικών, θείε Σιναίτα, μεριμνών των φθοροποιών, όλον δε τον πόθον, του Ιησού ενθείς μοι, ευλόγει μου πορείαν, τριακοντάβαθμον.

Θείων εννοιών την σεπτήν σκηνήν, Πάτερ προσκυνούντες, ασπαζόμεθα αισθητώς, σε τον ευεργέτην, χορείας μοναζόντων, ας δαψιλώς ποτίζεις, νάμασι Κλίμακος.

Ήχος β΄. Ότε εκ του ξύλου.

Δεύτε, αναβάντες αδελφοί, Κλίμακα σεπτήν Ιωάννου, ευθύς χωρήσωμεν, άνω γαρ ο Κυρίος, ημάς προσδέχεται, και τα γέρα χαρίζεται, καμάτων τιμίων, ούς περ ως μαρτύριον της συνειδήσεως, στέφων, εις νυμφώνα εισάξει, ένθα δήμος πάντων Αγίων, ευαρεστησάντων εκ προθέσεως.