iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Άγιε Ιωάννη χρυσορρήμων, Δάσκαλε του ελέους του Θεού, ..σύ όπου δίδαξες σε όλους την μετάνοια, δος τον εαυτόν σου, ως Πατήρ φιλόπαις, εις ημάς τους φιλοπάτορας υιούς σου και τους σε ποθούντας εύφρανε διά της παρουσίας σου.

Ιωάννης Χρυσόστομος-St. John Chrysostom_Св Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_s02_09_01_02Ανακομιδή του λειψάνου (438 )του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου (407) από τα Κόμανα του Πόντου.
αββας Πέτρος ο Αιγύπτιος, μαθητής του αββα Λωτ (4ος αἰ.)
Μάριος της Μονής στην Bodon Γαλλίας (555)
Μαρκιανή η Αυγούστα, σύζυγος του αυτοκράτορα Ιουστίνου του Α’ (518-527)
Ηλίας Β’ πατριάρχης Ιεροσολύμων (797)
Εμέριος (St Emerius) της Μονής στην Banoles Ισπανίας από Γαλλία (8ος αἰ.)
Κανδίδα, μητέρα του οσίου Εμερίου, ερημίτρια στην Banoles Ισπανίας (798)
Δημητριανός Ταμάσου Κύπρου
Δημήτριος νεομάρτυς εν Γαλατά Κωνσταντινουπόλεως (1784)
Νεονίλλα της Μονής του Νταβίντωφ Ρωσίας (1875)
Δημήτριος Κλεπινιν του Παρισιού (1944)
κοίμηση της Μαργαρίτας (Lakhtionova) του Ντιβεγιεβο (1997)
κοίμηση του Κοσμά (Ασλανίδη) Γρηγοριάτη, Ισαποστόλου του Κονγκό (πρώην Ζαΐρ), (1989)

Εορτάζουν στις 27 Ιανουαρίου

Στίχοι
Νεκρός καθίζη, ώ Ιωάννη, θρόνω,
Αλλ’ εν Θεώ ζών, πάσιν Ειρήνη, λέγεις.
Άπνουν εβδομάτη κόμισαν δέμας εικάδι χρυσούν.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η Χρυσή Σάλπιγγα της Ορθοδοξίας
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_s02_0Η μνήμη του παμφαέστατου αυτού λύχνου της Ορθοδοξίας εορτάζεται στις 13 Νοεμβρίου και στις 30 Ιανουαρίου, αλλά σαν σήμερα η Εκκλησία εορτάζει την μετακομιδή των αγίων λειψάνων του από τα Κόμανα, όπου αναπαύθηκε εξόριστος, στην Κωνσταντινούπολη, όπου ήταν αρχιεπίσκοπος. Τριάντα χρόνια μετά από την κοίμηση του, ο Πατριάρχης Πρόκλος απηύθυνε μια ομιλία στη μνήμη του πνευματικού πατέρα και δασκάλου του. Τόσο αναζωπυρώθηκε η φλόγα της αγάπης του λαού και του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Νέου προς αυτόν τον μεγάλο άγιο που όλοι επιθυμούσαν τη μετακομιδή των λειψάνων του Χρυσόστομου στην Κωνσταντινούπολη. Λέγεται ότι η λειψανοθήκη, που περιείχε τα λείψανα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, δεν επέτρεπε τη μετακίνησή της από τον τόπο αναπαύσεώς του, έως ότου ο αυτοκράτορας έγραψε μια επιστολή προς τον Χρυσόστομο με την οποία ικέτευε τη συγχώρεσή του (διότι η μητέρα του Θεοδοσίου, Ευδοξία, ήταν υπεύθυνη για την εξορία του αγίου) και τον παρακαλούσε να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη, την παλαιά έδρα του. Μόλις η επιστολή της μετανοίας τοποθετήθηκε πάνω στη λειψανοθήκη, το βάρος της έγινε εξαιρετικά ελαφρύ.

Κατά την μεταφορά των λειψάνων του, πολλοί που ήταν άρρωστοι και άγγιξαν τη λειψανοθήκη θεραπεύθηκαν. Όταν τα λείψανα έφθασαν στην Βασιλεύουσα, ο αυτοκράτορας στο όνομα της μητέρας του, σαν να ήταν εκείνη η ίδια που μιλούσε στα άγια λείψανα, προσευχήθηκε ξανά, στον άγιο, ικετεύοντας τη συγχώρεσή του. «Όσο ζούσα σε αυτήν την πρόσκαιρη ζωή, σου προξένησα κακό και, τώρα, που εσύ ζεις στην αιώνια ζωή, ευεργέτησε την ψυχή μου. Η δόξα μου παρήλθε και καθόλου δεν με βοήθησε. Βοήθησέ με, Πατέρα, βοήθησέ με με τη δόξα σου, πριν καταδικαστώ από την Κρίση του Χριστού!» Όταν έφεραν το σκήνωμα του αγίου στην εκκλησία των αγίων Αποστόλων και το τοποθέτησαν στον πατριαρχικό θρόνο, τα πλήθη των ανθρώπων που παρευρίσκονταν εκεί άκουσαν από το στόμα του Αγίου Χρυσόστομου τα λόγια: «Ειρήνη πάσι». Η μετακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου έγινε το έτος 438 . (Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», (Ιανουάριος))

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_1 (4)Λόγος εγκωμιαστικός στην ανακομιδή του λειψάνου του Αγίου Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου που συνέγραψε ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης
(Μεταφέρεται εδώ αποσπασματικά και σε απλούστερη απόδοση)

* …Όταν ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εκ­θρονίστηκε και στάλθηκε εξόριστος στην Κουκουσό, Αραβισσό και Πιτιούντα όλη η Εκκλησία των ορθοδόξων επένθισε. Με δάκρυα έλεγαν τα πλήθη των πιστών και μοναχών: «Συνέφερεν, ίνα ο ήλιος συσταλή ή ίνα το στόμα Ιωάννου σιωπήση».

Έκλαυσε όλη η οικουμένη, διότι έμεινε σαν πλοίο χωρίς κυβερνήτη, σαν ποίμνιο χωρίς ποιμέ­να· σαν στρατόπεδο χωρίς αρχιστράτηγο και σαν κόσμος σκοτεινός χωρίς ήλιο. Έκλαιαν οι ορφανοί τον πατέρα τους. Θρηνούσαν οι μαθηταί τον διδάσκαλό τους, ωδύρονταν οι πτωχοί τον προστάτη τους. Λυπόνταν οι αμαρτωλοί την ελπίδα τους, οι θλιμμένοι την παρηγοριά τους, οι άρρωστοι την επίσκεψή τους και οι διψασμένοι από λόγο Θεού, διότι στερήθηκαν τα γλυκύτατα και πάγχρυσα λόγια της διδασκαλίας του. Κοινή ήταν η συμφορά, παγκόσμιο το κακό, οικουμενική η δυστυχία.

Ο άγιος Ιννοκέντιος ο πάπας, γράφοντας για τον Χρυσόστομο προς τον βασιλέα Αρκάδιο, λέ­γει: Όχι μόνο η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως ζημιώθηκε της καλλιρύτου εκείνου γλώσσας, αλλά και όλη η υφήλιος εχήρευσε, απολέσασα τέτοιον ένθεον άνδρα.

Έμεινε στην χηρεία αυτή και απαρηγόρητη λύπη όλη η Εκκλησία του Χριστού τριαντατρία ολόκληρα χρόνια.

Το 440 γίνεται η ανακομιδή και μετακομίζεται από τα Κόμανα του Πόντου στην βασιλεύουσα με τέτοια τιμή, η οποία δεν έγινε ποτέ από του αιώνος σε άλλον, ούτε πατριάρχη, ούτε βασιλέα.
Η του Χριστού Εκκλησία στολισαμένη, υποδέχεται σήμερα από την εξορία το ζωομύριστο και θαυματουργικώτατο σώμα του φωστήρος της Χρυσοστόμου και εορτάζει χαρμόσυνα την ένδοξη ανακομιδή και μετακομιδή και υποδοχή του λειψάνου του διδασκάλου της οικουμένης.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ sf-ier-ioan-gura-de-aur-9-1Και αυτό με κάθε δίκαιο, γιατί, πώς δεν έπρεπε να χαρή, σήμερα, όλη η Εκκλησία του Χριστού σε ένα καιρό, όπου βλέπει ότι στο λείψανο του Χρυσο­στόμου μεταβλήθηκαν όλοι οι νόμοι της φύσεως και ενεργήθηκαν μόνον οι νόμοι της Χάριτος; Ότι σώ­μα νεκρόν, όταν θέλη, κινείται, και, όταν θέλη, μέ­νει ακίνητον; Ότι σώμα, ενταφιασμένο πριν 33 χρόνια, ανακομίζεται σώο και αδιάλυτο με την ο­λοκληρία όλων των μελών και μερών του;… Πώς δεν έπρεπε να χαρή, σήμερα, όταν είδε το σώμα του Χρυσορρήμονος να ευρίσκεται μεν στην γη σε διά­στημα τόσων χρόνων, έπειτα να ανακομίζεται λαμ­πρό και κροκοειδές στο χρώμα; Ευωδέστατο στην ο­σμή, υπερνικών όλα τα αρώματα της γης; Και έχων όλα τα άλλα ουσιώδη και συστατικά γνωρίσματα της αγιότητας; Πώς δεν έπρεπε να χαρή, όταν είδε το λείψανον του Ιωάννου, να γιατρεύη κουτσούς, να ανορθώνη παραλυτικούς, να φωτίζη τυφλούς;…. Πώς δεν ήταν δίκαιο να χαρή όλος ο κόσμος, βλέποντας ένα νεκρό σώμα να έχη εξουσία κατά των στοιχείων; κατά γης και θαλάσσης και του αέρος; Να σηκώνη άνεμους από την θάλασσα, να σχίζη σε ρήγματα την γη, να κάμνη τα πλοία να κλίνουν από μόνα τους, σαν να ήταν λογικά και έμψυχα, για να τον υποδεχθούν; Και, έπειτα, να τα διευθύνη αυτά σε όποιο τόπο θέλει; Καί για να πω το μεγαλύτερο και θαυμαστότερο, πώς δεν έπρεπε να χαρή σήμερα όλη η Εκκλησία του Χριστού, όταν είδε να ανοίξουν εκείνα τα άψυ­χα χείλη; Και όταν άκουσε να βγαίνη φωνή ζωντα­νή και έναρθρος από το προ 33 χρόνων νενεκρωμένο στόμα του Χρυσοστόμου; Και να πη «ειρήνη πάσιν;». Όντως «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών; Σύ ει ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια μόνος» (Ψαλμ. 76, 13)….

Λοιπόν πώς έγινε τέχνη χωρίς τον τεχνίτη; Πώς ακολούθησε έργο και αποτέλεσμα χωρίς τον ποιητή; Πώς η λύρα και ο αυλός ήχησαν, χωρίς να τα κρούση ο λυρωδός και ο αυλητής; Και μάλιστα, όταν και ο αυλός και η λύρα ήταν διεφθαρμένα; Θαυμάσια τα έργα σου Κύριε! Η αιτία όλη, η ποιη­τική αυτού στάθηκε θεία και υπερφυσική! Και ο τε­χνίτης του έργου αυτού ήταν αυτό το Πνεύμα το Άγιον!…
Ώστε, αν και το λείψανο του Χρυσοστόμου ή­ταν κατά φύση νεκρό και ακίνητο και άφωνον, αλ­λά κατά χάριν ήτο ζωντανόν και δι’ αυτό εκίνησε την γλώσσα του και ελάλησε: «δίκαιοι εις τον αιώ­να ζώσι».
Πρέπει σήμερα να ευφρανθούν οι ορθόδοξοι διότι βλέπουν τον αγιώτατον πατριάρχην Πρόκλον και τον ευσεβέστατον βασιλέα Θεοδόσιον, πως ση­κώνουν με πολλή ευλάβεια το πανσεβάσμιο λείψα­νο του Χρυσοστόμου και το εμβάζουν μόνοι οι δύο μέσα στο άγιο βήμα και το εναποθέτουν υπό κάτω του θυσιαστηρίου και της αγίας Τραπέζης… Ίδετε θαυμάσια, με τα οποία, ο θαυμαστός Θεός εδόξασε εμεγάλυνε και εθαυμάστωσε το λείψανον του αγίου Χρυσοστόμου;…
Δι’ αυτό, λοιπόν, ας χαρούμε και εμείς πνευματικώς σήμερα. Ας εύφημήσουμε με ύμνους και ωδές πνευματικές τον μέγα Χρυσόστομο! Ας προσκυνήσουμε νοερά το πάνσεπτό του λείψανο για να λάβουμε και την χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία δίδεται και αόρατα ως αόρατη και απεριόριστη….
Με ποιο όνομα ιερό και άγιο να ονομάσουμε τον Χρυσόστομο και να μη αρμόζη σε αυτόν;

Ιωάννης Χρυσόστομος-St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_233123Να τον ο­νομάσουμε άγγελο; Και του πρέπει, διότι αυτός έζη­σε στα αλήθεια μια ζωή ισάγγελη, με χαυμενίες, α­γρυπνίες, προσευχές και ασκήσεις υπερφυσικές…
Προ του θανάτου του τρεις ολόκληρους μήνες δεν έφαγε ολότελα ανθρώπινο φαγητό, ως άσαρκος και άυλος μέχρις ότου ετελεύτησε. Βάστασε με μό­νην εκείνη την άφθαρτη τροφή, που του έδωσαν και έφαγε οι ιεροί Απόστολοι, καθώς μαρτυρούν όλοι οι συγγραφείς του βίου του.…

Να τον ονομάσουμε Απόστολον; Και μάλιστα, διότι αυτός με την πάγχρυση διδασκαλία του εσαγηνευσε πολλά έθνη και τα έφερε στην πίστη του Χρι­στού. Δι’ αυτό και οι θείοι Απόστολοι εφάνησαν οφθαλμοφανώς εις αυτόν, ως ισαπόστολο, τόσες και τόσες φορές, ο Πέτρος και Ιωάννης δύο φορές…. Ο Παύλος στην Κων/πολι, όταν του ομιλούσε μυστικά στα αυτιά, ερμηνεύοντας τις επιστολές του, και όταν αισθητά τον εφίλησε, ευχαριστώντας αυ­τόν, αφού τα ερμήνευσε….

Να τον ονομάσουμε Προφήτην; Ναι, και αυτό το όνομα το απέκτησε διά των έργων… Επροφήτευσε στον άγιο Επιφάνιο πως δεν θέλει φθάσει να πάη στον θρόνο του…, αλλά και όταν εξωρίζονταν, περνώντας από την Νίκαια προφήτευσε στον πατέρα του βασιλιά Μαυρίκιου, που ήταν άτεκνος, ότι έχει να γέννηση γιο που μέλλει να γίνη βασιλιάς, πως έχει να αμαρτήση, πλήν θέλει πάλιν μετανοήσει και θέλει αξιωθεί της σωτηρίας, καθώς έτσι και τα πράγματα ακολούθησαν.

Να τον ονομάσουμε μάρτυρα; Ναι και του αρμόζει, επειδή εκτός από τις ασθένειες της υδρωπικίας, των πυρετών και της παντοτινής στομαχαλγίας, που έπασχε ο Τρισμακάριστος, έλαβε και πολλά βάσανα και μαρτύρια στις εξορίες του….
Διά αυτό και στον καιρό του θανάτου του, ήλθαν οι άγιοι μάρτυρες Βασιλίσκος ο ιερομάρτυς και Λουκιανός και τον προσκάλεσαν, για να έλθη στα ουράνια να συγκατοική με αυτούς ως συναθλητής.

Να τον ονομάσουμε Ιεράρχη και διδάσκαλο της Εκκλησίας; Ναι, βεβαιότατα! Θέλετε να το καταλά­βετε; Ακούσατε την φοβερή οπτασία που είδε ο επίσκοπος της Αραβισσού Αδελφειός.
Αυτός έχοντας πολλή αγάπη να μάθη για τον ά­γιο Χρυσόστομο ποια δόξα αξιώθηκε να λάβη από τον Θεό στους ουρανούς, και παρακαλώντας συχνά γι’ αυτό τον Κύριο ήλθε σε έκσταση και είδε ένα ωραιότατο άνδρα που του έδειξε σε τόπο λαμπρό όλους τους πατέρες και διδασκάλους· αλλά δεν είδε ανάμεσά τους τον Ιωάννη! Και λυπήθηκε κατάκαρδα. Τότε άκουσε φωνή αγγέλου που του είπε: «Ιωάννην τον της μετανοίας λέγεις; Άνθρωπος, που εί­ναι με σώμα, εκείνον να δει δεν μπορεί! διότι παρί­σταται εκεί, όπου ο θρόνος ο Δεσποτικός». Την ί­δια οπτασία είδε και ο άγιος Μάρκος ο ασκητής.

Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_ Святой Иоанн Златоуст_ წმიდა იოანე ოქროპირი chrysostomosΝα τον ονομάσουμε ρήτορα και εξηγητή των Θείων Γραφών;... Ο ρήτορας Λιβάνιος μπροστά στον Ιουλιανό τον παραβάτη, καίτοι εχθρός της πί­στεως, εκήρυξε ότι ο Ιωάννης υπερβαίνει στην ρητορική και την σοφία και τον Δημοσθένη, και τον Πλάτωνα.
Στην εξήγηση πάλι των Γραφών υπερέβαινε και αυτόν τον μέγα Θεολόγον Γρηγόριον. Ο βασιλεύς Θεοδόσιος ο μέγας, παρεκάλεσε τον Γρηγόριο τον Θεολόγο να εξηγήση το ιερό Ευαγγέλιο, και το επεχείρησε. Παρακαλώντας τον Θεό να τον πληροφορήση αν η εξήγηση του είναι ορθή, άκουσε από τον Θεό την εξής φωνή: «Ούτε σε σένα, ούτε σε κάποιον άλλο το χάρισμα αυτό έχει δοθεί παρά στον Ιωάννη της Αντιοχείας». Ο δε άγιος Πρόκλος ο Πατριάρχης, έλεγε: «Έτσι είμαι εγώ προς τον μακάριο Ιωάννη, όπως ακριβώς πηγή προς θάλασσα και ρυάκι προς ποταμό».
Γι’ αυτό και σε κάθε διδαχή που έκαμνε ο Άγιος, οι άνθρωποι που άκουγαν, μη υποφέροντας την χαρά, κτυπούσαν πολλές φορές, κάτω από τον άμβωνα, όλοι με συμφωνία τα χέρια τους.
Σε ένα μόνο καιρό, που γινόταν λιτανεία στην Κων/πολη, εκ του προχείρου έκαμε 18 λόγους στο δρόμο το πάγχρυσο εκείνο στόμα! Τόση ευκολία είχε στο να ομιλή.

Να ονομάσουμε τον Χρυσόστομο φίλο γνήσιο της Θεοτόκου; Ναι, και αυτό το αξιώθηκε! Ευρισκόμενος ο Άγιος για την ασθένειά του έξω από την Κων/λη, εκεί που προσευχόταν κατά το μεσονύκτιο, είδε ξύπνιος την Κυρία Θεοτόκο, η οποία ήλθε προς αυτόν με άπειρο φως και έχοντας τριγύρω της πλήθος από άνδρες και γυναίκες του είπε αυτά με φωνή χαριέστατη: «Ιωάννη, του εμού θεράπων Υιού και Θεού, καλά αγωνίστηκες τον αγώνα της α­σκήσεως, καλά εποίμανας το λογικόν ποίμνιον, αλλά ανδρίζου ακόμη και κραταιού. Διότι ιδού και μαρτυρικός σε αναμένει δρόμος και αθλητικό σε περιμένει στάδιο διά ποικίλων πόνων και πειρασμών, για να καταστή φανερή η δοκιμασία σου και στη γη και τον ουρανό…. Ας αγαλλιασθή λοιπόν και ας χαρή το πνεύμα σου, διότι σε έχει αποταμιευθεί και χαρά στους ουρανούς, ανάλογα με τις θλίψεις σου».

Επίσης και η θαυμαστή οπτασία που είδε ο άγιος Κύριλλος ο Αλεξανδρείας.
Ο θείος του πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος είχε εχθρόν τον άγιο Χρυσόστομο…
Βλέπει μία φορά σε όραμα την Κυρία Θεοτόκο, μαζί και τον άγιο Χρυσόστομο, να συνομιλούν μεταξύ τους σε ένα πάμφωτο και ωραιότατο τόπο. Βλέποντας τους, όμως, επιθυμούσε και εζητούσε να πάη κοντά και αυτός αλλά ο θείος Χρυσόστομος τον επιτιμούσε και τον εμπόδιζε. Τότε, ακούει φωνή από την Θεοτόκο, που έλεγε προς τον Χρυσόστομο αυτά: Συγχώρησέ τον χάριν εμού (για χάρι δική μου), διότι πολλά επάσχισε, εκοπίασε για εμένα, καταντροπιάσας τον υβριστή Νεστόριο, και εμένα Θεοτόκο με ανακήρυξε. Από άγνοια την άσχημη για σένα υπόληψη – γνώμη εσχημάτισε και θα φανέρωση αυτήν, που απέκτησε με επίγνωση.
Μετά από αυτό το όραμα ο άγιος Κύριλλος, έ­γινε μεγάλος φίλος του Χρυσοστόμου, επαινώντας αυτόν και συνέγραψε πρόχειρα και τον βίον Του.

Τι άλλο θέλετε να ονομάσουμε τον Χρυσόστομο; Θαυματουργόν; Ναι διότι τόσο πλούσια του εδόθη το χάρισμα των θαυμάτων, ώστε όλοι τον επωνόμιζαν «Ιωάννην τον θαυματουργόν».

Να τον ονομάσουμε ελεήμονα; Και βέβαια, για την υπερβολική του ευσπλαγχνία προς τους πτωχούς τον ωνόμαζαν όλοι «Ιωάννης ο της ελεημοσύνης».

Να τον ονομάσουμε κήρυκα της μετανοίας; Και ποιος μπορεί να το αρνηθή! Τέτοια δύναμη είχε ο λόγος του στο να τραβά τους αμαρτωλούς σε μετά­νοια, ώστε έφθανε μόνο να ακούση κάποιος την διδαχή του για να μετανοήση και αλλάξη ζωή!…. Δί­καια λοιπόν από όλους ωνομαζόταν «Ιωάννης ο της μετανοίας».…

Ιωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_chrysosΑδελφοί, μας λέγει ο άγιος Νικόδημος, οι εορ­τές των αγίων δεν γίνονται για άλλο λόγο παρά για να συναχθούν σε αυτές οι Χριστιανοί, να ακούσουν τα κατορθώματα των Αγίων που εορτάζουν και να τα μιμηθούν και αυτοί, όσο τους είναι δυνατόν, και έτσι να λάβουν στην ψυχή τους ευλάβεια και στην ζωή τους διόρθωση και ακρίβεια. Έτσι μάς διδά­σκει η πάγχρυση γλώσσα του Χρυσοστόμου: «Ε­ορτή είναι επίδειξις έργων αγαθών, ψυχής ευλά­βεια, πολιτείας ακρίβεια».

Και εμείς ας μιμηθούμε, κατά το δυνατόν μας, και τα έργα του Χρυσοστόμου και ας ακούσουμε τις χρυσές διδασκαλίες που μάς κάμνει. Ας μετανοούμε κάθε μέρα στον Θεό για τα σφάλματα που κά­νουμε με το έργο, με το λόγο και με τον λογισμό, και ας πάρουμε σταθερή απόφαση, για να μη πράξουμε ξανά την αμαρτία, επειδή αυτή είναι η αλη­θινή μετάνοια. Έτσι μάς διδάσκει ο Χρυσόστομος: «Είναι δε μετάνοια το να μη κάνης τα ίδια…, πρέπει λοιπόν να απομακρύνεσαι και στην πράξη και στην γνώμη που αποτολμήθηκαν…. Παραδείγματος χά­ρη: άρπαξες και πλεονέκτησες; Απομακρύνσου από την αρπαγή και βάλε στο τραύμα ελεημοσύνη. Πόρνευσες; Απομακρύνσου από την πορνεία και βάλε στο έλκος αγνεία. Κακολόγησες τον αδελφό και έβλαψες; Σταμάτησε κατηγορώντας, και βάλε σωφροσύνη……

Ας έχουμε υπομονή σε όλες τις θλίψεις που μάς έρχονται είτε από τους δαίμονες, είτε από τους ανθρώπους είτε και από φυσική ασθένεια του σώματος, και ας ευχαριστούμε πάντοτε τον Θεό σε όσα μάς ακολουθούν είτε καλά, είτε κακά. Διότι και ο άγιος Χρυσόστομος υπέμεινε μετά χαράς τις εξορίες, τις οποίες του έκαμαν, και σε όλα ευχαριστούσε τον Θεό, συνηθίζοντας να λέγη πάντοτε αυτό το αξιομνημόνευτο λόγιο: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν” ου γαρ παύσομαι τούτο επιλέγων αεί επί πάσί μοι τοις συμβαίνουσιν». Και αυτόν τον λόγο αφού είπε τελευταίο, παρέδωσε την αγία του ψυχή.
Ας αγωνιζόμαστε να είμαστε παρθένοι και σώ­φρονες όχι μόνο κατά το σώμα, αλλά και κατά την ψυχή, μη αφήνοντες το νου μας να γλυκαίνεται στους αισχρούς και σαρκικούς λογισμούς… Διότι πολλές φορές παρθενεύει κάποιος με το σώμα, αλ­λά με την ψυχή και τους λογισμούς πορνεύει και μοιχεύει….

Ας μισήσουμε από καρδιάς την φιλαργυρία και ασπλαγχνία, διότι αυτή κάμνει εκείνους που είναι υποδουλομένοι σε αυτήν, ούτε να βλέπουν, ούτε να ακούν ούτε συνείδηση να έχουν, ούτε την σωτηρία τους να ζητούν….
Ας μισήσουμε την υπερηφάνεια και ας έχουμε την ταπείνωση στην ψυχή μας, διότι χωρίς την τα­πείνωση είναι αδύνατον να σωθούμε, κατά τον Χρυσόστομον, λέγοντα: «Τίποτε δεν είναι ίσον με την ταπεινοφροσύνη…., διότι δεν είναι δυνατόν να σωθή κάποιος χωρίς της ταπεινοφροσύνης».
Και επάνω σε όλα, ας σπουδάσουμε να έχουμε την αγάπη προς τους αδελφούς μας, διότι η αγάπη είναι το κεφάλαιο όλων των αγαθών! Χωρίς την α­γάπη όλες οι αρετές είναι μάταιες….

Πρόσδεξαι, σε παρακαλούμε, το παρόν ευτελές εγκώμιον, όπως προσεδέχθη ο Κύριος της χήρας τα δύο λεπτά… Και εις μεν την παρούσα ζωή φύλαττε μας από κάθε βλάβη των ορατών και αορά­των εχθρών, εις δε την μέλλουσα αξίωσέ μας της ουρανίου βασιλείας διά των πρεσβειών σου, με την Χάρι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εις τον Ο­ποίον υπάρχει η δόξα και το κράτος συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι εις τους αιώνας. Αμήν.
Ακολουθία Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”

Ιωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_234Πως έγινε η ανακομιδή του αγίου λειψάνου του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
Εκ του εγκωμίου προς τον Ιερό Χρυσόστομο
Κοσμά του Βεστίτωρος

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, επειδή έλεγχε την κάθε αδικία, ήλεγξε και την βασίλισσα Ευδοξία γιά τις παρανομίες και τις αδικίες που έκανε, κυρίως επειδή με τυραννικό τρόπο αφαίρεσε τον αγρό μιας χήρας, ονομαζόμενης Καλλιτρόπης. Γι’ αυτό το λόγο εξορίστηκε ο Άγιος πολλές φορές πέραν της Καππαδοκίας, σε τόπους έρημους και στερημένους ακόμα και των αναγκαίων. Εκεί ευρισκόμενος εξόριστος ο Άγιος, εκλήθη στους ουρανούς υπό του Δεσπότου Χριστού, διά μέσου Πέτρου και Ιωάννου των ιερών Αποστόλων και έτσι μετέβη από της γης στις ουράνιες σκηνές. Το δε άγιο λείψανό του αποθησαυρίσθηκε στά Κόμανα της Καππαδοκίας…

Αφού οι μαθητές του Αγίου, που τον συνόδευσαν στην εξορία, τον ενταφίασαν, πήγαν στην Ρώμη, όπου Πάπας ήταν ο Άγιος Ιννοκέντιος καί βασιλεύς ο αδελφός του Αρκαδίου Ονώριος καί διηγήθηκαν σ’ αυτούς εξ αρχής όλες τις τιμωρίες, τις οποίες έκαναν στον θείο Χρυσόστομο, δηλαδή ότι πλήρωσαν ανθρώπους για να τον φονεύσουν, όταν τον πήγαιναν στην εξορία καί ότι πολλές του έκαμαν τυραννίες, γιά να πράξουν την εντολή των εχθρών του, όταν ως Άγγελο τον υποδέχονταν η Ανατολή, αλλά ο Θεός δεν θέλησε να γίνει τέτοιος φόνος και τον φύλαξε.

Επίσης διηγήθηκαν σ’ αυτούς πώς εφάνησαν σ’ αυτόν οι ένδοξοι Απόστολοι, ομοίως δέ και τον μέγα σεισμό τον οποίο έκαμε ο Θεός μετά την εξορία του δικαίου, ο οποίος χάλασε τα βασίλεια και σχεδόν άπασα την πόλη, την φοβερά χάλαζα, που προξένησε τόση ζημιά, ώστε και αυτήν την στήλη της μυσαρής Ευδοξίας συνέτριψε’ το θείο πυρ το οποίο εξήλθε εκ του θρόνου του Αγίου, το οποίο έβλαψε πολύ τον Ναό εκ του οποίου θαυμασίως διαδόθηκε πρός το ανάκτορο, διότι εντός τριών ωρών το κατέκαυσε τελείως. Τότε ο Πάπας και ο βασιλεύς, από θείο ζήλο έγραψαν αμφότεροι επιστολές προς τον Αρκάδιο ελέγχοντας την παρανομία και την αδικία του.

Ο Πάπας έπεμψε στον βασιλέα αφορισμό, έχοντα ως έξης: «Φωνή αίματος του δικαίου Ιωάννου βοά προς τον Θεό κατά σου, βασιλεύ Αρκάδιε! διότι τον καιρόν της ειρήνης εποίησες καιρό διωγμού στην Εκκλησία εξορίζοντας τον αληθή ποιμένα της, μαζί του και αυτόν τον Χριστό, φευ εξόρισες και παρέδωσες το ποίμνιό του σε μισθωτούς και όχι αληθείς ποιμένες. Εγώ δεν λυπούμαι γιά τον Χρυσόστομο, διότι είναι μακάριος εκείνος γιά τα μεγάλα του κατορθώματα και τρισμακάριος γιά τις αναρίθμητους κολάσεις, τις οποίες υπέμεινε, και έλαβε τόν κλήρο στην Βασιλεία του Θεού μετά των Αποστόλων και Μαρτύρων, λυπούμαι όμως γιά την ιδική σου απώλεια, διότι, για να ποίησης το θέλημα μιας γυναικός άφρονος, στέρησες όλο τον κόσμο της μελιρρύτου διδαχής του.

Γιά τούτο και εγώ ο ελάχιστος, ο οποίος επιστεύθη του Κορυφαίου τον θρόνο, σας κανονίζω και αυτήν, χωρίζοντάς σας της αγίας κοινωνίας των θείων του Χριστού Μυστηρίων, και αν κάποιος τολμήσει να σας κοινωνήσει, να είναι καθηρημένος και αφορισμένος. Εάν δέ και εσείς βιάστε κάποιον, μή γένοιτο, να σας κοινωνήσει, καταφρονώντας την Αποστολική αυτή διάταξη, να είσθε ως οι τελώνες και εθνικοί παρά τω Ορθοδόξω συστήματι και να μένει η αμαρτία ενώπιόν σας, όπως την ημέρα της κρίσεως λάβετε την πρέπουσα παίδευση’ τον δέ Αρσάκιον, που τον βάλατε στο θρόνο του Χρυσοστόμου, τον καθαιρούμε και μετά θάνατον, ως και όλους τούς μετά τούτου συγκοινωνήσαντες, διότι μοιχώ τω τρόπω έλαβε την αξία ο ανάξιος, τον δέ Θεόφιλο, όχι μόνον καθαιρούμε, αλλά και αφορίζομε, για να είναι και του Χριστού αλλότριος. Αυτά, που εμείς δένομε στη γη, έτσι δένονται και στον ουρανό καθώς ακούς στο ιερό Ευαγγέλιο».

Ιωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_ St. John Chrysostom depicteΟ δέ Ονώριος έστειλε και αυτός άλλη επιστολή: «Αδελφέ Αρκάδιε, δεν γνωρίζω ποια επαναστατική ενέργεια σε παρακίνησε να ακούσεις μία γυναίκα και να ποιήσεις αυτά, τα οποία άλλος βασιλεύς Χριστιανός δεν εποίησε, και δικαίως σε κατακρίνουν όλοι οι εδώ Επίσκοποι, ότι εξόρισες άνευ κρίσεως τον μέγα Αρχιερέα του Θεού, τον οποίο φόνευσαν διά τιμωριών και βασάνων οι στρατιώτες σου. Πάλι δέ και ότι τούς Αρχιερείς τοποτηρητές, τούς οποίους έστειλε απ’ εδώ η Εκκλησία των Ρωμαίων, προς τιμήν μας και προς βεβαίωση της αληθείας, όχι μόνον φυλάκισες, αλλά και τα χρήματα που είχαν για έξοδα των αφήρεσες, γι’ αυτό και κινδύνευσαν υπό της πείνας σε θάνατο. Έτσι ποιήσας δεν κατεφρόνησες τα Αποστολικά παραγγέλματα; Σπεύσε, αδελφέ, ώστε δι’ έργων να ευαρεστήσεις Θεό και ανθρώπους, διόρθωσε τα σφάλματά σου, γνωρίζοντας ότι οι προσευχές των Ιερέων στερεώνουν την βασιλεία μας».

Δεξάμενος τις επιστολές ο Αρκάδιος λυπήθηκε υπερβολικά και πρώτα τιμώρησε τούς κακοποιήσαντες τούς Ρωμαίους Αρχιερείς, εκ των οποίων άλλους μεν μαστίγωσε, ετέρους δέ θανάτωσε, κρεμάζοντας αυτούς στα ξύλα. Όλους δε τούς συγγενείς της Ευδοξίας, οι οποίοι συνήργησαν στην του Αγίου καθαίρεση, καθήρεσε και δήμευσε την περιουσία των. Ούτε της ίδιας της γυναικός του εφείσθη τελείως, αλλ’ έδειρε και την τιμώρησε τόσο, ώστε από της στενοχώριας της ασθένησε.

Κατόπιν έδεσε τον Μηνά, τον Θεότεκνο και τον Ισχυρίωνα τούς ανεψιούς Θεοφίλου, τον Γαβάλων Σεβηριανόν και τον Βεροίας Ακάκιο, οι οποίοι βρέθηκαν εκεί και έστειλε αυτούς λίαν περιφρονημένους πρός τον Πάπα Ιννοκέντιο, γράφοντας και επιστολή σ’ αυτόν με πολλή ταπείνωση προς απάντηση, λέγοντας: «Εγώ δεν γνώριζα ουδέν εξ όσων επράχθησαν κατά των απεσταλμένων σας, όταν δε τα έμαθα, θανάτωσα τούς αυτούς αδικήσαντες. Ούτε επίσης σε καθαίρεση του Ιωάννου ήμουν αίτιος, αλλά κάποιοι Επίσκοποι άθλιοι, οι οποίοι μου έδειξαν εκκλησιαστικούς Κανόνες και δέχθηκαν τό αμάρτημα, τούς οποίους πιστεύοντας έδωκα την άδικο ψήφο.

Στέλλω γι’ αυτό τη Οσιότητί σου τον Ακάκιο, τον Σεβηριανό και τούς συγγενείς του πονηρού Θεοφίλου, στον οποίο θέλω γράψει να έλθει εκεί βιαίως και τιμώρησε αυτούς ως βούλεσαι. Ημάς δέ συγχώρησε τη πατρική φιλανθρωπία σου και μη ημάς στερήσεις της των Αχράντων Μυστηρίων ιεράς μεταλήψεως, διότι και το τέκνο σου Ευδοξία επαίδευσα και βαρέως μαστίγωσα. Γι’ αυτό και ασθενήσασα βαρέως κατάκειται κλινήρης. Λοιπόν μη ημάς παιδεύσεις περισσότερο, Πάτερ τιμιότατε, καθ’ όσον μάλιστα μετανοούμε εξ όλης καρδίας και πρέπει κατά την άπειρο ευσπλαχνία του Πανάγαθου Θεού, να συγχωρήσει ημάς η υμετέρα Οσιότης». Έγραψε δέ και στον Ονώριο, να μεσιτεύσει προς τον Πάπα να του στείλει συγχώρηση.

Δεξάμενος ο Πάπας τις επιστολές του Αρκαδίου χάρηκε πολύ γιά την ταπείνωσή του, γι’ αυτό έγραψε στον μαθητή του Χρυσοστόμου Πρόκλο, ο οποίος ήταν τότε Επίσκοπος Κυζίκου, να πάγει στήν Κωνσταντινούπολη, να λύσει τούς βασιλείς εκ του αφορισμού, να κοινωνήσει αυτούς των θείων Μυστηρίων και να καθίσει Πατριάρχης επιτροπικός, έως να εξετάσουν τον Αττικό επιμελώς.

Έγραψε δέ ιδιαιτέρως και προς τον Αρκάδιο, ότι δέχθηκε την μετάνοιά του και τον συγχωρεί, αλλά να διατάξει να γράψουν το όνομα του Χρυσοστόμου στα ιερά δίπτυχα και να στείλει τον Θεόφιλο στην Θεσσαλονίκη, στην οποία θα πάγει και ο ίδιος για αναγκαία υπόθεση. Αυτές τις εντολές ο βασιλεύς ασμένως δεξάμενος και έχοντας απόφαση να τις εκτελέσει, έγραψε προς τον Θεόφιλο: «Τάραξες όλη την οικουμένη και έλαβες την τοποκρατορία σατανικώς αφ’ εαυτού σου, χωρίς να σεβασθείς νόμους εκκλησιαστικούς, ούτε βασιλική εξουσία’ γι’ αυτό αναχώρησε ευθύς άνευ ουδεμιάς προφάσεως και ύπαγε στην Θεσσαλονίκη να κριθείς υπό του Ρώμης Αρχιεπισκόπου».

Λαβών την επιστολή αυτή ο Θεόφιλος εταράχθη βλέποντας τις απειλές του αυτοκράτορα. Όμως δέν πρόφθασε νά υπάγει στην Θεσσαλονίκη, διότι ο Θεός του έστειλε ανίατη ασθένεια και οδυνώμενος υπό λιθιάσεως ομολόγει παρρησία τις κακουργίες, τις οποίες έπραξε στον Χρυσόστομο και γιά τις οποίες δικαίως παιδευόταν, έως που κακώς ξεψύχησε.

Όχι δέ μόνο ο Θεόφιλος, αλλά και όλοι όσοι συνεκοινώνησαν στην εξορία του Χρυσοστόμου τιμωρήθηκαν υπό θεηλάτου πληγής, κακώς οι κακοί απολεσθέντες. Εξόχως δε η Ευδοξία έπεσε σε αιμόρροια και σάπισε όλο το σώμα της, ώστε εξ αυτού σκώληκες εξερχόταν και δυσωδία ανυπόφορος, από τις οποίες γνώρισε ότι για τον Άγιο τιμωρείται. Γι’ αυτό τον παρεκάλει με γοερές φωνές, απέδωκε τον αμπελώνα στην χήρα όπως και τις άλλες αδικίες, τις οποίες εποίησε και με πολλές οδύνες ξεψύχησε.

Καί πάλιν ουδέ μετά θάνατον έμεινε ατιμώρητος, διότι έτρεμε ο τάφος της, εις έκπληξη των ορώντων ανείκαστο, ο οποίος κλόνος κράτησε τριάντα τρία έτη, μέχρι που έφεραν από της εξορίας το άγιο λείψανο. Αφήκε δέ η Ευδοξία θυγατέρες τεσσάρες: Πουλχερία, Φουλία, Αρκαδία καί Μαρία καί ένα υιό ονόματι Θεοδόσιο. Βασίλευσε δε ο Αρκάδιος έτη δέκα τέσσαρα καί τελεύτησε, οκταετούς όντος του νέου Θεοδοσίου, οι δέ αδελφές του Θεοδοσίου δεν νυμφεύθηκαν. Κυβέρνα δε το βασίλειο η Πουλχερία, ούσα τότε ετών δέκα εννέα, έως πού ήλθε ο Θεοδόσιος σε ηλικία νόμιμη.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣΒασιλεύοντος δέ του Θεοδοσίου του Μικρού ήδη έτη τριάκοντα, ο Άγιος Πρόκλος, μαθητής καί Διάκονος χρηματίσας του θείου Χρυσοστόμου, κοινή ψήφο έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Κατά δέ τον τέταρτο χρόνο της πατριαρχίας του Πρόκλου (435), έπεισε τον βασιλέα και έπεμψε γιά να φέρουν στην Κωνσταντινούπολη το λείψανο του θείου πατρός. Φθάνοντας οι απεσταλμένοι στα Κόμανα, ρώτησαν τούς εγχώριους να δείξουν σ’ αυτούς τον τάφο, για πάρουν το λείψανο. Οι δέ πικράθηκαν υπέρμετρα, διότι θα στερούνταν τέτοιου θησαυρού ατίμητου, όμως δεν τόλμησαν να εναντιωθούν στο βασιλικό πρόσταγμα, αλλ’ έφεραν αυτούς στον τάφο του μάκαρος καί καθώς σήκωσαν τον λίθο να εκβάλουν έξω το λείψανο, έμεινε ακίνητο, ω του θαύματος! καί δεν μπορούσαν τόσοι άνδρες να το σαλεύσουν ολοτελώς. Γι’ αυτό επέστρεψαν οι αποσταλέντες στα βασίλεια άπρακτοι, κηρύττοντες σ’ όλη την πόλη το θαυμάσιο τούτο, ότι δηλαδή ο Άγιος δέν έδωκε τον εαυτό του, αλλ’ έμεινε ακίνητος (τούτο δέ το έκαμε, διότι μέ αυθεντία καί υπερηφάνεια ήθελε νά πάρει το λείψανό του ο βασιλεύς, τον οποίο θέλησε νά διδάξει ο Άγιος ταπεινοφροσύνη καί μετριότητα). Τούτου χάριν παρεκάλεσε τον Άγιο ο βασιλεύς αποστέλλοντας σ’ αυτόν επιστολή που περιείχε αυτά:

«Στον Οικουμενικό Πατριάρχη, Διδάσκαλο και πνευματικό Πατέρα Ιωάννη τον Χρυσόστομο, την προσκύνηση προσφέρω, εγώ ο βασιλεύς Θεοδόσιος. Ημείς, Πάτερ τίμιε, νομίζοντας ότι το σώμα σου τυγχάνει νεκρό, ως καί τα λοιπά σώματα των αποθανόντων, θελήσαμε να μεταφέρομε αυτό απλώς σε εμάς, διά τούτο καί του ποθούμενου δικαίως στερηθήκαμε, αλλά συ, Πάτερ τιμιώτατε, συγχώρησε εμάς μετανοούντας, διότι σύ εδίδαξες εις πάντας την μετάνοια καί δος τον εαυτόν σου, ως Πατήρ φιλόπαις, εις ημάς τούς φιλοπάτορας υιούς σου και τούς σε ποθούντας εύφρανε διά της παρουσίας σου».

Λαβόντες λοιπόν οι απεσταλμένοι την επιστολή αυτή καί φθάνοντας στον τόπο, τέλεσαν καθώς ο βασιλεύς τους πρόσταξε και βλέπουν πάλι άλλο θαυμάσιο, δηλαδή φως άρρητο με πολλή λαμπηδόνα από του τάφου αναπήδησαν, ευωδία ανείκαστη εξήλθε του τάφου καί δεν φαινόταν ως νεκρός ο Άγιος, αλλά φαιδρός στην όψη γεμάτος αμβροσίας και νέκταρος. Όταν λοιπόν επέμφθη η επιστολή αυτή καί ετέθη επί του στήθους του Αγίου, έδωκε τον εαυτό του ο θείος Πατήρ, διότι η θήκη που περιείχε το άγιο λείψανο ευκόλως καί χωρίς κόπο φερόταν ανεμποδίστως. Τότε έγιναν καί πολλά θαυμάσια σε όσους μετά πίστεως τον ασπάσθηκαν. Εξόχως δέ ήταν ένας χωλός στο μέσον του πλήθους καί μέ πολύ κόπο έκαμε τρόπο καί άγγιξε στους πόδας του το του Αγίου ιμάτιο καί ευθύς ιάθη.

Θέτοντες λοιπόν το ιερό λείψανο σε χρυσοκόλλητη λάρνακα καί βαστάζοντας αυτήν, εκίνησαν την οδοιπορία πρόθυμοι μέ ψαλμωδία πολλή, μέ λαμπάδες καί θυμιάματα καί σε όσες πόλεις καί χώρες υποδέχονταν τον Άγιο, αγιαζόντουσαν. Όταν δέ πλησίασαν στην Χαλκηδόνα καί το άκουσαν στην βασιλεύουσα, έδραμαν όλοι νέοι καί γέροντες μέ πόθο πολύ νά το προϋπαντήσουν, ως έπρεπε, καί γέμισε πλοία όλη η θάλασσα, η οποία φαινόταν σαν γη στερεά.

Όταν έφθασε το άγιο λείψανο αντίπερα της Κωνσταντινουπόλεως, εξήλθε ο Πατριάρχης μετά του βασιλέως καί όλη η Σύγκλητος γιά να προϋπαντήσουν τον Άγιο. Την θήκη δέ την έχουσα το άγιο λείψανο έβαλαν σε πλοίο βασιλικό. Γενομένης δέ τρικυμίας, τα μέν άλλα πλοία διεσκορπίσθησαν σε ένα καί άλλο μέρος, το δέ πλοίο το περιέχον το άγιο λείψανο εξήλθε στον αγρό της Καλλιτρόπης χήρας, την οποία η Ευδοξία αδίκησε, όπως προείπαμε, καί τότε πάλιν έγινε στην θάλασσα γαλήνη.

Όταν δέ έφθασαν στον ορισμένο τόπο εκείνοι, που βάσταζαν το τίμιο λείψανο, είδαν ότι έκλινε πάλι θαυμασίως προς το εν μέρος αφ’ εαυτού του, εκείνο το ηυτρεπισμένο καί ετοιμασμένο γιά τον Άγιο κουβούκλιο καί προσκαλούσε μέ σχήμα το λείψανο.

Μέγας ει, Κύριε, καί θαυμαστά τά έργα σου!

Όταν έβαλαν στο πλοίο εκείνο το τίμιο λείψανο, ο μέν βασιλεύς είχε πόθο να υπάγει στα βασίλεια, αλλ’ ως φαίνεται δεν ήθελε ο Άγιος Χρυσόστομος, γι’ αυτό κατέβηκε το ρεύμα της θαλάσσης του Ελλησπόντου δυνατό. Πρώτα λοιπόν εφέρθη το άγιο λείψανο στον Ναό του Αποστόλου Θωμά, τον ονομαζόμενο του Αμαντίου, όπου ο βασιλεύς ήταν παρών καί σκέπαζε με την βασιλική του χλαμύδα την θεία σορό του λειψάνου και μαζί παρεκάλει τον Άγιο να παύσει τον κλονισμό του τάφου της μητρός του, ο οποίος έτρεμε ήδη τριάντα τρία έτη’ καί δή επέτυχε της αιτήσεως διότι στάθηκε, παραδόξως, ο κινούμενος τάφος εκείνης.

Μετά από αυτά εκομίσθη το άγιο λείψανο στο Ναό της Αγίας Είρήνης. Εκεί, έβαλαν το άγιο λείψανο επάνω στο ιερό Σύνθρονο και εβόησαν άπαντες: «Απόλαβε τον θρόνο σου, Άγιε». Ύστερα απέθεσαν την θήκη του λειψάνου επί της βασιλικής αμάξης και έφεραν αυτό στον Ναό των Αγίων Αποστόλων. Εκεί έβαλαν το άγιο λείψανο επάνω στην ιερά καθέδρα και, ω του θαύματος! επεφώνησε στο λαό το «Ειρήνη πάσι και τη Ευδοξία συγχώρησις». Και ύστερα ετέθη υποκάτω στην γη όπου και τώρα ευρίσκεται. Οταν δε η ιερά λειτουργία ετελείτο, θαύματα μεγάλα γινόντουσαν, δοξάζοντας ο Θεός με αυτόν τον τρόπο τους δοξάζοντες Αυτόν.

Κάρα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου _St. John's Chrysostom ear is incorrupt_ глава Иоанна Златоуста с нетленным ухом_2Ουδείς άνθρωπος ενδεδυμένος ακόμη τη σάρκα μπορεί να δει τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, διότι είναι στον Θρόνο του Θεού με τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ. Ποθητέ Πάτερ Χρυσόστομε, κάθε σκέψη προς εσένα είναι για μένα γιορτή και χαρά, πνευματική αγαλλίαση, αρωγός, υγεία και ανάσταση.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/11/12/71013/

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι η αιώνια αυγή της ψυχής μου και ολοκλήρου της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς)
https://iconandlight.wordpress.com/2020/11/12/%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CF%8C%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%85%CE%B3/

Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν, αυτή η φράσις εξαλείφει την ταραχήν και φέρνει γαλήνη εις την ψυχήν. Μην παύσεις να την λες. Αυτή η φράση ανέδειξε τον Ιώβ νικητή. Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος
https://iconandlight.wordpress.com/2019/11/12/%ce%b4%cf%8c%ce%be%ce%b1-%cf%84%cf%89-%ce%b8%ce%b5%cf%8e-%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%ad%ce%bd%ce%b5%ce%ba%ce%b5%ce%bd-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ae-%ce%b7-%cf%86%cf%81%ce%ac%cf%83%ce%b9%cf%82/

Aν δεν συμβούν οι δοκιμασίες στους αγίους δεν αποκαλύπτεται ο πλούτος της ψυχής τους, Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
https://iconandlight.wordpress.com/2015/12/14/9025/

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας
https://iconandlight.wordpress.com/2015/11/13/%CE%B5%CE%B3%CF%8E-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%B3%CF%8E-%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%86%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%B3%CF%8E-%CE%BD%CF%85%CE%BC%CF%86/

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τιμωρία και ανταμοιβή! Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2015/11/12/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BF-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CF%8C%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BA/

Όπου κι αν είσαι, να προσεύχεσαι. Εσύ ο ίδιος είσαι ναός του Θεού… Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
https://iconandlight.wordpress.com/2014/11/12/%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B9-%CE%B1%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%B1%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%8D%CF%87%CE%B5%CF%83%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%83%CF%8D-%CE%BF-%CE%AF/

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος υπέμεινε μετά χαράς τις εξορίες, και σε όλα ευχαριστούσε τον Θεό, λέγοντας: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν”
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/26/21561/

Ω ησυχία, οδός βασιλείας ουρανών… ταύτην αγάπησον και κτήσαι, αδελφέ μου, όπως φωτίση τας οδούς σου τω στύλω της νεφέλης… Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/19/%CF%89-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%82-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%B1%CF%8D%CF%84%CE%B7/

δεξί χέρι του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου_ The incorrupt right hand of St. John Chrysostom_ Десница Св. Иоанна Златоуста_blasΑπολυτίκιον Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου: Ήχος πλ. δ’.

Η του στόματός σου καθάπερ πυρσός εκλάμψασα χάρις, την οικουμένην εφώτισεν, αφιλαργυρίας τω κόσμω θησαυρούς εναπέθετο, το ύψος ημίν της ταπεινοφροσύνης υπέδειξεν. Αλλά σοίς λόγοις παιδεύων, Πάτερ, Ιωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε τω Λόγω Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ήχος δ’  Ως γενναίον εν Μάρτυσι

Tην χρυσήλατον σάλπιγγα, το θεόπνευστον όργανον, των δογμάτων πέλαγος ανεξάντλητον, τής Εκκλησίας το στήριγμα, τον νουν τον ουράνιον, τής σοφίας τον βυθόν, τον κρατήρα τον πάγχρυσον, τον προχέοντα, ποταμούς διδαγμάτων μελιρρύτων, και αρδεύοντα την κτίσιν, μελωδικώς ευφημήσωμεν.

Tόν αστέρα τον άδυτον, τον ακτίσι φωτίζοντα, διδαγμάτων άπασαν την υφήλιον, τής μετανοίας τον κήρυκα, τον σπόγγον τον πάγχρυσον τον υγρότητα δεινής, απογνώσεως αίροντα, και δροσίζοντα, εκτακείσας καρδίας άμαρτίαις, Ιωάννην επαξίως, τον Χρυσολόγον τιμήσωμεν.

Δόξα… Ήχος δ’ Κοσμά

Ουκ έδει σε Χρυσόστομε, την Βαοιλίδα κοταλείψαντα, παροικείν εν Κομάνοις, όθεν θεόθεν ηγμένη, η Ανακτορική πανδαισία, πάλιν σε επανήγαγεν εν τοις βασιλείοις, ευφράνθη δέ η Εκκλησία ιδούσά σε, ανθομολογουμένη και λέγουσα. Μεγαλύνει η δόξα μου τον Κύριον, αποδόντα μοι τόν νυμφαγωγόν, και το στήριγμα τής πίστεως, την υπόληψιν των αξιωμάτων μου, και ανάπαυσιν των εμών κροτάφων, το ύψος τής ταπεινοφροσύνης, και βάθος τής ελεημοσύνης, και πλούτον τής εμής πτωχείας, και μήκος τής μετανοίας. Διό αιτούμέν σε Όσιε Πάτερ, την ειρήνην αίτησαι, και ταίς ψυχαίς ημών, το μέγα έλεος.

Ήχος πλ. α’
Χαίροις ασκητικών

Χαίρει η Εκκλησία Xριστού, επί λυχνίας Ιεράς κατοπτεύουσα, τον λύχνον τον φωτοφόρον, όν καθελόντες εχθροί, τής σιγής μοδίω συγκατέκρυψαν. Τιμά επί όρους σε, των αρετών Πάτερ Όσιε, πυρσόν ως θείον, οικουμένης τα πέρατα, υπέρ ήλιον, απαστράπτοντα θαύμασι. Σήμερον η αδέκαστος, Θεού κρίσις δείκνυσι, δικαιοσύνην εξ ύψους, ως μεσημβρίαν υπέρφωτον, την σήν και παρέχει, τοις εν κόσμω την ειρήνην, και μέγα έλεος.

Κόσμου ο σιτομέτρης πιστοί, ο εν τρυφή τη ουρανία τού Πνεύματος, καρδίας εκτρέφων πάντων, ουκ εξ Αιγύπτου χωρεί, Ιωσήφ δέ νέος προδεικνύμενος, σεπτοίς εν λειψάνοις, από Κομάνων μετάγεται, δεινών την ζάλην, και το πέλαγος σήμερον, το των θλίψεων, διατέμνων εντεύξεσι. Τούτον ούν μακαρίσωμεν, και πίστει βοήσωμεν. Πάρεσο Μάκαρ εν μέσω, των εκτελούντων την μνήμην σου, αυτοίς σωτηρίαν, παρεχόμενος πλουσίως, και το μέγα έλεος.

Κάθισμα  Ήχος δ’
Κατεπλάγη Ιωσήφ

Θεία ψήφω τής Χριστού, ποίμνης αξίως γεγονώς, Αξιάγαστε ποιμήν, οίά περ λύκους εξ αυτής, εν τη σφενδόνη των λόγων σου απεδίωξας, ελέγχων αφειδώς, παρανομούντας σοφέ, υφ’ ών και έλαθείς, φθόνω Χρυσόστομε, μακράν οδόν διήνυσας στερρόφρον, υπέρ αυτής εν ή τέθνηκας, αλλ’ επανήλθες προς Βασιλίδα, νέμων θεία χαρίσματα.

Ήχος πλ. Β’

Σάλπιγξ χρυσόφωνος ανεδείχθης, χρυσορρήμον Χρυσόστομε, χρυσουργών τάς καρδίας των πιστών, τοις χρυσεπόνοις σου διδάγμασι, προφητικώς γάρ εξήλθεν ο φθόγγος των δογμάτων σου, Όσιε Πάτερ, και κόσμου παντός τα πέρατα εφώτισεν.

Εις τούς Αίνους, Ήχος δ’  Έδωκας σημείωσιν

Αδίκως τής ποίμνης σου, απελαθείς Πάτερ Όσιε, προσωμίλησας θλίψεσι, πικραίς εξορίαις τε, εν αίς ηξιώθης, μακαρίου τέλους, οία γενναίος αθλητής, καταπαλαίσας τόν πολυμήχανον, διό τη επανόδω σου, η Εκκλησία αγάλλεται, ήν χρυσώ κατεκόσμησας, των πανσόφων δογμάτων σου.

π Ανανίας Κουστένης Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος 27 Ιανουαρίου


Oh, hierarch whose memory is like a fragrant breeze! Oh, namesake of grace, whose deeds were truly divine! Oh, golden mouth declaring the word of God! Oh, tongue which spoke of mysteries loftier than the heavens! Oh, Saint John Chrysostom, a trumpet forged of gold.

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_w1Translation of the relics (438) of St. John Chrysostom, Archbishop of Constantinople (407)
Venerable Peter of Egypt, disciple of Abba Lot (5th century)
Saint Marciana the Queen, wife of Emperor Justin I (518-527), interred in the Church of the Holy Apostles.
Saint Dimitrianos the Wonderworker, Bishop of Tamassos, Cyprus.
Venerable Claudinus, monastic.
Saint Elias II, Patriarch of Jerusalem (797)
Saint Ashot I of Iberia (Ashot Kurapalates), first Bagrationi Prince of Georgia, martyred (830) (see also: January 29)
Saint Emerius, founder and first Abbot of St Stephen of Bañoles in Catalonia in Spain (8th century)
Saint Candida, mother of St Emerius, anchoress at the monastery of St Stephen of Bañoles in Spain (ca. 798)
New Martyr Demetrius at Constantinople (1784)
Repose of Nun Neonilla of the Farther Davidov Convent (1875)
Repose of Schema-nun Margarita (Lakhtionova) of Diveyevo Monastery (1997)

Commemorated on January 27

Verses.
Closing his mouth in death, the golden John
Another mouth has left to us: his books.
On the thirteenth of the month the lips that were golden fell silent.

Excerpt from the encomium on St. John Chrysostom
by St. Nikodemos of the Holy Mountain (amateur translation)

Ιωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_ St. John Chrysostom depicteShall we call him an Apostle? Of course, for he, with his all-golden teaching netted many nations and brought them to the faith of Christ. Because of this, the divine Apostles appeared to him visibly, as one equal to the Apostles, many times, Peter and John twice…Paul in Constantinope, when he spoke mystical words in his ears, explaining his epistles, and when he sensed that he kissed him, he gave thanks to him, having explained them to him…
Because of this, at the time of his death, the holy martyrs Vasiliskos and the hieromartyr Loukianos came to him, and called him to come to the heavens to dwell with them as a fellow athlete.

Shall we name him a Hierarch, and teacher of the Church? Yes, with certainty! Do you wish to understand? Listen to the awesome vision which the bishop of Aravissou Adelphios saw. He, having much love to learn of the holy Chrysostom what glory he was made worthy to receive from God in heaven, and entreated the Lord continuously for this, entered into ecstasy, and beheld a handsome man who showed him in radiant place all the fathers and teachers, but he did not see John among them! And he was saddened in heart. Then he heard the voice of an angel tell him: “Do you speak of John of repentance? O man, where he is in body, none can behold! For he is standing there where is the throne of the Master.” The same vision St. Mark the ascetic saw.

Shall we call him a rhetor and explainer of the Divine Scriptures? …The rhetor Livanios, before Julian the apostate, later an enemy of the faith, preached that John surpassed the rhetoric and wisdom of Demosthenes and Plato.

In the explaining of the Scriptures, furthermore, he surpassed even the great Theologian Gregory. King Theodosios the great entreated Gregory the Theologian to explain the holy Gospel, which he attempted. Entreating God to inform him if his explanation was correct, he heard a voice from God tell him: “Neither to you, nor to anyone else has been given this gift, except to John of Antioch”. St. Proklos the Patriarch said: “Thus am I before the blessed John, exactly as a spring before the sea, and a stream before a river.”

Shall we call Chrysostom a close friend of the Theotokos? Yes, and even this he was made worthy of! When the Saint was sick outside of Constantinople, where he was praying at midnight, he beheld the Lady Theotokos while awake, who came to him with an incomparable light, and having around her a multitude of men and women, and said the following with a most-graceful voice: “John, healer of my Son and God, you fought the fight of ascesis well, you shepherded the rational sheep well, but be be manly furthermore, and be strong. For behold the road of martyrdom awaits you, and the athletic stadium through various pains and temptations, that your trial might be revealed on earth and in heaven… Let your soul rejoice and be glad, for joy has been laid up for you in the heavens corresponding to your trials.”

Furthermore there is the wondrous vision which St. Cyril of Alexandia saw:
The uncle of the Patriarch of Alexandria Theophilos had St. Chrysostom as his enemy…Once he saw the Lady Theotokos together with St. Chrysostom, speaking together in an all-radiant and most-beautiful place. Beholding them, however, he desired to, and asked to go near them, but the divine Chrysostom rebuked them and hindered him. Then, he heard the Theotokos tell Chrysostom: Forgive him, according to my grace, for he suffered much, was tried on behalf of me, shaming the blasphemer Nestorius, and proclaimed me Theotokos. Out of ignorance, he has a bad perception of you—an acquaintance formed an opinion and revealed it, which he accepted with awareness.

After this vision, St. Cyril became a great friend of Chrysostom, praising him and helping to write on his life….

Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_πορεια στην εξορια_  ΧρυσοστομοςA Vision of the Holy apostles John and Peter to St. John Chrysostom

God bestowed upon Saint John the gift of teaching and the grace of the Holy Spirit, which worked in him even as it had in the apostles. This was revealed to one of the monks living in that monastery, an ascetic named Hesychius. Venerable in years and perfect in every virtue, this Hesychius was also clairvoyant. One night, while keeping vigil and praying, he beheld in a vision two men of a magnificent appearance, clad in white garments and shining like the sun, who came down from heaven and entered the cell of the blessed John as he stood at prayer. One of them held a scroll covered with writing, and the other held keys. When John saw them, he was afraid and hastened to fall down to the ground before them. But they took him by the hands, and raising him up, said, “Take heart and have no fear.”

John asked them, “Who are you, my lords?”

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_s02_0They said to him, “Do not fear, 0 man of lofty desires, 0 new Daniel, in whom the Holy Spirit has deigned to make His abode, on account of your purity of heart. We have been sent to you by the great Teacher, our Saviour Jesus Christ.”

The first of the two men stretched forth his hand and gave John the scroll. As he did this he said, “Take this scroll from my hand, for I am John, who rested on the Lord’s breast at the Mystical Supper and received from Him divine revelations. The Lord shall also bestow upon you the depths of wisdom, enabling you to nourish the people with the imperishable food of the teaching of Christ. Your lips shall stop the mouths of Jews and heretics who utter blasphemies against God.”
Then the second man stretched forth his hand and gave John the keys, saying, “I am Peter, and the keys to the kingdom have been entrusted unto me. The Lord wishes to grant you the keys of the holy churches as well, so that whomsoever you shall bind may be bound and whomsoever you shall loose may be loosed.”
The blessed John again prostrated himself before the two men, and asked, “Who am I to dare to take upon myself such great and fearful tasks? I am a sinner and worse than all other men.”

But the holy apostles took the saint by the right hand, and raising him up, said, “Stand firmly, take courage, and be strong. Do what has been commanded you, and do not conceal the gift that our Lord Jesus Christ has bestowed on you. Enlighten His people and confirm them in the faith, for He shed His blood for their sake so that they might be freed from the deception of the enemy. Teach the word of God without hesitation, remembering the Lord’s saying: Fear not, little flock, for it is your Father’s good pleasure to give you the kingdom. Do not be timid: Christ our God is pleased to bring many souls to sanctification and enlightenment through you. Numerous woes will befall you for righteousness’ sake, but you must remain as firm as adamant, for thus you shall inherit the kingdom of God.”

So saying, the apostles made the sign of the Cross over John, gave him a kiss in the Lord, and departed. Such of the brethren as were tried in the virtues the blessed Hesychius told of his vision, and they were amazed and glorified God, Who has many hidden servants, unbeknown to all. But Hesychius forbade them to tell the other monks, lest John learn of the vision and depart from them, for he did not wish that they be deprived of the presence of God’s great favorite.
The Life of Our Father Among the Saints, John Chrysostom, Archbishop of Constantinople
From The Great Collection of the Lives of the Saints, Volume 3: November
Compiled by St. Demetrius of Rostov

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_s02_09_01_02The Heavenly Glory of St. John Chrysostom

We went to visit abba Athanasius in the monastery of our holy father Saba. He told us that he had heard the following story being told by Athenogenus, the bishop of Petra, the son of amma Damiana:

My aunt (avia mea) Joanna had a brother called Adelphius, bishop of Arabessus. She herself was abbess of a monastery of women. This bishop went out one day to visit his sister in her monastery. As he went in to the courtyard (atrium) of the monastery he saw a sister possessed of a demon lying on the pavement. The bishop called out to his sister:
“Doesn’t it worry you that this sister is being troubled and besmirched like this? You surely must know that as abbess you have authority over all your sisters?”
“What can I do against a demon?” she replied
“What do you think you have been doing all these years?” replied the bishop, who then made a prayer and cleansed that sister of the demon.

Athanasius also passed on to us this story just as bishop Adelphius’ venerable sister Joanna had told it.
When the most holy bishop of Constantinople, John Chrysostom, was exiled to Cucusum he came to stay in our house, which was the means of giving us a great trust in God and love for him.
“When the most blessed John died in exile,” my brother Adelphius said, “I was incredibly sad that such a great man, famous throughout the world, a shining light of the Church of God, should die in exile from his throne. So I begged God with many tears to reveal to me his present state, whether he had been numbered among the patriarchs. I prayed for a long time and was carried up into an ecstasy, and I saw a magnificent man holding out his hand to me and leading me into a most glorious and illustrious place where he showed me all the doctors of the church. I looked around everywhere, to see if I could find him whom I sought, my greatly beloved John. But after showing me all of them and identifying each one by name, he led me outside, still holding me by the hand. I followed him sadly, because I had not seen blessed John among the fathers and leaders of the Church. But as I was going out the doorkeeper stopped me.
“‘What is the matter? Why are you sad?’ he said. ‘Nobody who ever comes in here goes out sad.’
“‘The cause of my sadness,’ I said, ‘is that I did not see my beloved bishop John of Constantinople among all the other doctors.’
“‘Do you mean John chief among penitents?’
“‘Yes, him.’
“‘Nobody alive in the flesh can see him. For he is right there by the throne of the Lord.'”
(“The Spiritual Meadow”), by John Moschus, Chapter CXXVIII, The life of ADELPHIUS bishop of Arabessus, and blessed JOHN CHRYSOSTOM translated into Latin by Ambrosius Camaldulensis
http://www.vitae-patrum.org.uk/page151.html

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_paulguidingchrysostomOh, hierarch whose memory is like a fragrant breeze! Oh, namesake of grace, whose deeds were truly divine! Oh, golden mouth declaring the word of God! Oh, tongue which spoke of mysteries loftier than the heavens! Oh, teacher proclaiming the gospel more loudly than thunder! Verily like unto John the Forerunner, the preacher of repentance, was this John. One was a herald, the other a trumpet. One was unshakeable, the other invincible.One was a virgin, the other a champion of purity. One baptized in the wilderness, the other lowered his nets in cities. One denounced adultery, the other reproved the avaricious. One was cast into prison, the other was exiled. One was beheaded, the other desired beheading for the truth. Many were John Chrysostom’s struggles on earth, many are his crowns in heaven. St. Dimitry of Rostov

Ιωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_13. ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ (20)Apolytikion St John Chrysostom. Tone 8.

The grace which shone from your mouth like a torch of flame enlightened the whole earth; it laid up for the world the treasures of freedom from avarice; it showed us the height of humility. But as you train us by your words, Father John Chrysostom, intercede with Christ God, the Word, that our souls may be saved.

At the Aposticha, these stichera, in Tone V:
Spec. Mel.: “Rejoice …”:

The Church of Christ rejoiceth, gazing upon thee, the sacred candlestick, the light-bearing luminary whom thine enemies, having cast down, hid beneath the bushel of silence; she honoreth thee upon the mountain of the virtues, O venerable father, as a divine light illumining the ends of the whole world, more than the sun, with miracles. Today the impartial judgment of God showeth thy righteousness from on high like the great brilliance of the noonday, and giveth peace and great mercy unto those in the world.

Stichos: The mouth of the righteous is exercised in wisdom, and his
tongue shall speak of judgment.

The distributor of grain for the world, who nourisheth the hearts of all with the heavenly sweetness of the Spirit, cometh not from Egypt, O ye faithful; showing himself to be a new Joseph, he cometh forth today from Comana in his precious relics, by his supplications parting the tempest and the deep of grievous sorrows. Wherefore, let us bless him and cry out with faith: Come thou among them that celebrate thy memory, O blessed one, richly granting them salvation and great mercy.

On the Praises, four stichera, in Tone IV: Spec. Mel.: “Thou hast given a sign …”:

Unjustly driven from thy flock, * O venerable father, * thou didst endure tribulations and bitter exile; * wherein thou wast counted worthy of a blessed end, * as a good athlete * who trampled the one of great craft. * Wherefore, the Church rejoiceth in thy return, * whom thou didst adorn as with gold * with thine all-wise teachings.

You have become a sun with many lights, irradiating the inhabited world by your words, dazzling star, brightly shining lamp, torch that ever summons those who are storm-tossed by the worldly sea to the calm haven of salvation by grace, O Golden-worded, Golden-mouthed, intercessor for our souls.


∆ιαβάζετε Πατέρες, έστω µιά ή δυο γραµµές την ηµέρα. Είναι βιταµίνες πολύ δυναµωτικές. Είναι γνήσια πνευµατική τροφή και οδηγούν µε ασφάλεια στον πνευµατικό δρόµο. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Μελέτη αγ.Γραφών_Study st. Bibl _Изучение Священное Писание-poslushnica_za_chteniem_psaltiriΌσιος Αμμωνάς (350), μαθητής του Αγίου Αντωνίου
Όσιος Συμεών ο Παλαιός, ο Σιναΐτης (390),
Όσιος Ξενοφών μετά της συμβίου του Μαρίας και των τέκνων Αρκαδίου και Ιωάννη (6ος αιων)
Παύλα η Ρωμαία, η χήρα (404)
Ανανίας ιερομάρτυς, Πέτρος δεσμοφύλακας και 7 στρατιώτες μάρτυρες στο Λίβανο (Φοινίκη) (303)
Όσιος Κλήμης ο εν τω Όρει Σαγματίω ασκησας (1111)
Άγιος Δαυίδ Δ’ “ο ανακαινιστής”, βασιλεύς της Γεωργίας (1125)
Ανακομιδή ιερών λειψάνων του αγίου Πολυκάρπου Σμύρνης, ιερομάρτυρος στο όρος Πάγος της Σμύρνης, μαθητή Απ. Ιωάννη του Θεολόγου και 12 συμμαρτυρων του (155)
Ανακομιδή ιερών λειψάνων του Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου (826)και του αδελφού του αγίου Ιωσήφ επισκόπου Θεσσαλονίκης (832), ομολογητου, όπου τοποθετήθηκαν δίπλα στον θείο τους άγιο Πλάτωνα στη μονή του Στουδίου (844)
Μνήμη Μεγάλου Σεισμού στην Κωνσταντινούπολη κατά τα τέλη της βασιλείας του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Β’ του Μικρού (408 – 450 μ.Χ.), κατέπεσαν τα τείχη της πόλεως και ένα μεγάλο μέρος των οικημάτων και κατ’ εξαίρεση από την περιοχή των Τρωαδησίων Εμβόλων μέχρι του Χαλκού Τετραπύλου. Κατά την περίοδο εκείνη ο βασιλέας έκανε πάνδημες λιτανείες και με δάκρυα στα μάτια προσευχόταν στον Θεό λέγοντας: «Κύριε, μετανοοῦμε, λύτρωσέ μας ἀπὸ τὴ δίκαιη ὀργή Σου καὶ ἀπὸ τὰ παραπτώματά μας. Ἔσεισες πράγματι τὴ γῆ καὶ τὴν συντάραξες ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας, μὲ σκοπὸ νὰ μᾶς κάνεις νὰ συναισθανθοῦμε τὰ παραπτώματά μας καὶ νὰ δοξάζουμε Ἐσένα τὸν μόνο ἀγαθὸ καὶ φιλάνθρωπο Θεό μας».

Εορτάζουν στις 26 Ιανουαρίου

Στίχοι
Ζωής Αμωνάς νήμα πληρώσας άπαν,
Ζωήν εφεύρεν, ούποτε πληρουμένην.

Στίχοι
Τον χούν παλαιέ Συμεών απεξύσω,
Εχθρού παλαιού λεπτύνας εις χουν κάραν.

Προσευχή_PRAYER- Моление-41420351238_528408716_nγ’. Είπε ο Αββάς Αμμωνάς : « Δεκατέσσερα χρόνια πέρασα στην έρημο παρακαλώντας τον Θεό νύχτα και μέρα, να με αξιώση να νικήσω την οργή ».

ζ΄. Πήγε κάποτε ο Αββάς Αμμωνάς να συναντήση τον Αββά Αντώνιο και έχασε τον δρόμο του. Κάθισε λοιπόν και κοιμήθηκε για λίγο και σαν σηκώθηκε από τον ύπνο, προσευχήθηκε στον Θεό, λέγοντας : « Σε παρακαλώ, Κύριε και Θεέ μου, μη αφήσης να χαθή το πλάσμα σου». Και είδε τότε ένα χέρι, σαν ανθρώπου, να απλώνεται από τον ουρανό και να του δείχνη τον δρόμο, ώσπου έφτασε μπροστά στο σπήλαιο του Αββά Αντωνίου.

η’. Στον ίδιο αββά Αμμωνά προφήτευσε ο Αββάς Αντώνιος, λέγοντας : « ‘Εχεις να προκόψης στον φόβο του Θεού ». Και τον έβγαλε από το κελλί και του έδειξε ένα λιθάρι και του είπε : « Βρίσε αυτό το λιθάρι και χτύπησέ το ». Και εκείνος έκαμε έτσι. Του λέγει τότε ο Αββάς Αντώνιος : « Μίλησε το λιθάρι αυτό ; ». Και απαντά εκείνος : «Όχι ». Και του λέγει ο Αββάς Αντώνιος : « ΄Ετσι και συ μέλλεις να φθάσης σ’ αυτό το μέτρο ». Πράγμα όπου και έγινε. Γιατί τόσο πρόκοψε ο Αββάς Αμμωνάς, ώστε από την πολλή του αγαθότητα να μη γνωρίζη πλέον την κακία. ’Ετσι, όταν έγινε επίσκοπος, του έφεραν μια κόρη όπου είχε μείνει έγκυος και του λέγουν : « Ο δείνα το έκαμε αυτό. Τιμώρησέ τους ». Αλλά εκείνος σταύρωσε την κοιλιά της και πρόσταξε να της δώσουν έξη ζευγάρια σεντόνια, λέγοντας : « Μη, σαν πάη να γεννήση, πεθάνη η ίδια ή το παιδί και δεν βρεθή τίποτε για την κηδεία ». Του λέγουν οι κατήγοροί της : « Τι είναι αυτό όπου κάνεις; Τιμωρησέ τους». Και εκείνος τους απαντά : «Βλέπετε, αδελφοί, ότι κοντά στον θάνατο είναι. Τι άλλο μπορώ λοιπόν να κάμω; ». Και την άφησε να πάη στο καλό. Και δεν τόλμησε ο γέρων να κατακρίνη κανέναν.

θ΄ .Έλεγαν γι’ αυτόν, ότι κάποιοι ήλθαν για να τους λύση μια διαφορά. Ο δε γέρων έκανε τον ξεμωραμένο. Και τότε, μια γυναίκα έλεγε στον διπλανό της : « Αυτός ο γέρων τα έχει χαμένα ». Την άκουσε ο γέρων και τη φώναξε και της λέγει : « Πόσους κόπους έκαμα στις ερήμους για να αποχτήσω αυτή τη μωρία ! Και εξ αιτίας σου, κινδυνεύω να τη χάσω σήμερα ».

ι’. Ήλθε κάποτε ο Αββάς Αμμωνάς σ’ ένα τόπο για να φάη. Και ήταν εκεί κάποιος όπου είχε φήμη κακή. Κα συνέβη να έλθη η γυναίκα και να μπή στο κελλί του αδελφού όπου είχε την κακή φήμη. Σαν το έμαθαν λοιπόν αυτοί όπου κατοικούσαν εκεί, ταράχθηκαν. Και συνάχτηκαν για να τον διώξουν από το κελλί. Και μαθαίνοντας οτι ο επίσκοπος Αμμωνάς ήταν σ’ εκείνο τον τόπο, πήγαν και τον παρακαλούσαν να έλθη μαζί τους. Μόλις το κατάλαβε ο αδελφός, πήρε τη γυναίκα και την έκρυψε σ’ ένα μεγάλο πιθάρι. Ενώ ερχόταν το πλήθος, είδε ο Αββάς Αμμωνάς τι συνέβη και για χάρη του θεού σκέπασε το πράγμα. Μπήκε, κάθισε πάνω στο πιθάρι και πρόσταζε να ερευνηθή το κελλί. Αφού λοιπόν έψαξαν και δεν βρήκαν τη γυναίκα, είπε ο Αββάς Αμμωνάς : « Τι έγινε λοιπόν ; Ο θεός να σας συγχώρηση ». Και αφού προσευχήθηκε, τους έβγαλε όλους έξω. Πιάνοντας δε τον αδελφό από το χέρι, του είπε : « Να προσέχης τον εαυτό σου, αδελφέ ». Και λέγοντας αυτό, έφυγε.

***

Η δύναμη της προσευχής
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Aχρίδος

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Святой Григорий Богослов Иконы_ St. Gregory the Theologian_Сербия (10 Часть). Богородица Левишка (Сербия)1390025686--17Με αυτά τα λόγια αρχίζει ο Βαλέριος τη βιογραφία του φίλου του, του Αγίου Ποντίου: Ποιος μπορεί να πιστέψει, αν ο Θεός δεν το χορηγήσει; Ποιος μπορεί να ζήσει ασκητικό βίο, αν ο Κύριος δεν τον βοηθήσει; Ποιος μπορεί να λάβει το στεφάνι του μαρτυρίου, αν ο Χριστός δεν του το αποδώσει; Ο Θεός μπορεί να κάνει τα πάντα, και ο Θεός θέλει ό, τι είναι για τη σωτηρία των ανθρώπων, αρκεί οι άνθρωποι να προσεύχονται σ ‘Αυτόν.
Με την προσευχή, η Αγία Νόννα μετέστρεψε στη χριστιανική Πίστη τον σύζυγό της Γρηγόριο και το γιο της Γρηγόριο (που έμελε να γίνει γνωστός ως ο Θεολόγος).
Με την προσευχή, η Αγία Μόνικα έφερε τον Αυγουστίνο από τον άσωτο βίο πού ζούσε, στην οδό της πίστεως και των αγαθών έργων.
Με την προσευχή, ο Άγιος Βασίλειος μετέστρεψε τον δάσκαλό του, Εύβουλο..
Με την προσευχή, ο βασιλιάς Εζεκίας παρέτεινε τη ζωή του για δεκαπέντε χρόνια.
Με την προσευχή, ο Άγιος Συμεών ο Στυλίτης απέτρεψε την προέλαση των Περσών και των Σκυθών, μ’ έναν στρατό ετοιμοπόλεμο να επιτεθεί στη γη της Ελλάδος (κατά των Βυζαντινών).
Ποιο εύκολα θα μπορούσε να μετρήσει κανείς όλα τα αστέρια του ουρανού, παρά όλα τα θαύματα που ενεργούνται πάνω στη γη με την προσευχή.
http://prologue.orthodox.cn/August5.htm

***

«Πνευµατική µελέτη »
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

– Γέροντα, τι μελέτη θα με βοηθήση, για να απαλλαγώ από την κοσμική λογική;

Μελέτη αγ.Γραφών_Study st. Bibl _Изучение Священное Писание-προσευχομενος_praying _Молитва _785250– Να διαβάσης πρώτα το Γεροντικό, Φιλόθεο Ιστορία, Ευεργετινό, δηλαδή όχι θεωρητικά βιβλία αλλά πράξη, για να φύγη η κοσμική λογική με το πατερικό απλό πνεύμα της αγιότητος. Μετά να αρχίσης τον Αββά Ισαάκ, για να μη δεχθής τον Αββά Ισαάκ ως φιλόσοφο αλλά ως θεοφώτιστο.

Γέροντα, κι εγώ στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να διαβάσω έστω ένα κεφάλαιο από το Ευαγγέλιο, γιατί δεν βλέπω καλά. Μας έχετε πει πως, αν διαβάζη κανείς κάθε μέρα ένα κεφάλαιο, αγιάζεται.
– Γιατί να στενοχωριέσαι γι’ αυτό;

Αν διαβάσης λίγους στίχους ή μόνο μία λέξη ή απλώς ασπασθής το Ευαγγέλιο, δεν αγιάζεσαι; Άλλωστε εσύ δεν γνώρισες τώρα τον Χριστό. Γιατί δεν μελετάς νοερά όσα διάβασες ή όσα άκουσες μέχρι τώρα; Όλη η βάση είναι η σωστή τοποθέτηση. Να πης: «Τώρα ο Θεός με θέλει έτσι, πριν από λίγα χρόνια με ήθελε αλλιώς».
Ένας ευλαβής δικηγόρος στα γεράματά του δεν έβλεπε και μου είπε μια φορά: «Κάνε, άγιε Γέροντα, προσευχή να μπορώ λίγο να διαβάζω και να γνωρίζω τα προσφιλή μου πρόσωπα». «Τα προσφιλή πρόσωπα τα γνωρίζεις και από την φωνή, του είπα. Όσο για το διάβασμα, τόσα χρόνια διάβαζες.
Τώρα να λες την ευχή. Φαίνεται ότι τώρα ο Θεός αυτό θέλει από σένα». Και από τότε ο καημένος ένιωθε μεγαλύτερη χαρά από ό,τι όταν έβλεπε.

***

– Γέροντα, άνθρωποι πού αρχίζουν να έχουν την καλή ανησυχία, τί βιβλία να διαβάσουν, γιά να βοηθηθούν;

Να διαβάσουν πρώτα το Ευαγγέλιο, γιά να µάθουν τί θα πή Χριστός. Να συγκλονισθούν λίγο, καί ύστερα να διαβάσουν τήν Παλαιά ∆ιαθήκη. Ξέρεις τί κόπος είναι, οταν δεν έχουν διαβάσει τίποτε καί σού ζητούν βοήθεια; Σάν να πηγαίνη ένα παιδί τού ∆ηµοτικού Σχολείου σέ καθηγητή Πανεπιστηµίου καί να τού λέη: «Βοήθησε µε». Τί νά τού πή ό καθηγητής; «Ενα καί ένα ίσον δύο»; Άλλοι πάλι δέν έχουν τήν καλή ανησυχία- έρχονται καί λένε: «∆εν έχω κανένα πρόβληµα, µιά χαρά εΐµαι, Πάτερ, απλώς πέρασα νά σέ δώ». Ποτέ ό άνθρωπος δέν µπορεί νά πή οτι δέν έχει τίποτε. Κάτι θα έχη. Ό αγώνας γιά πνευµατική ζωή δέν τελειώνει ποτέ. Ή µερικοί µού λένε: «Να µας πής πνευµατικά». Σαν να πάνε στον µπακάλη καί τού λένε: «∆ώσ’ µας ψώνια». Τα χάνει καί ο µπακάλης. ∆έν έχουν κάτι τό συγκεκριµένο νά ζητήσουν καί νά πουν «µού χρειάζεται τόση ζάχαρη, τόσο ρύζι κ.λπ.», άλλα λένε «δώσ’ µας ψώνια». Ή σάν νά πάνε στον φαρµακοποιό καί τού λένε «δώσ’ µας φάρµακα!», χωρίς νά τού πούνε προηγουµένως από τί πάσχουν ή αν πήγαν στον γιατρό και τί τους είπε ό γιατρός. Άντε τώρα νά βρής άκρη! Βλέπεις, εκείνος πού έχει πνευµατική ανησυχία, βρίσκει τί του λείπει, τό ζητάει καί ωφελείται. Έγώ, ώς αρχάριος, όταν διάβαζα κάτι, τό αντέγραφα, γιά νά µήν τό ξεχάσω, καί προσπαθούσα νά τό εφαρµόσω. ∆εν διάβαζα, γιά νά περνάω ευχάριστα τήν ώρα µου. Υπήρχε µέσα µου ή καλή ανησυχία καί, όταν δεν καταλάβαινα κάτι, ρωτούσα νά µάθω πώς είναι. Λίγο διάβαζα, πολύ ήλεγχα τόν εαυτό µου µέ αυτά πού διάβαζα. «Ποϋ βρίσκοµαι; Τί κάνω;». Κάθιζα τόν εαυτό µου στό σκαµνί. ∆έν τά περνούσα αυτά πού διάβαζα έτσι αφορολόγητα.

Σήµερα οι άνθρωποι καταλήγουν από τήν πολλή µελέτη νά είναι µαγνητόφωνα καί νά γεµίζουν τις κασσέττες τους µέ περιττά πράγµατα. «Ή άνευ πράξεως» όµως διδασκαλία είναι κατά τόν Άββά Ισαάκ «παρακαταθήκη έντροπής»[5] Βλέπεις, πολλοί πού ενδιαφέρονται γιά τόν αθλητισµό διαβάζουν αθλητικά περιοδικά ή εφηµερίδες καί κάθονται. Μπορεί νά είναι σάν τά µοσχάρια, άλλα θαυµάζουν τους αθλητές: «Α, καταπληκτικός αυτός, λένε, µπράβο! ” !…». ∆έν χύνουν όµως λίγο ίδρωτα ούτε χάνουν κανένα κιλό βάρος. ∆ιαβάζουν- διαβάζουν αθλητικά καί ξαπλώνουν έτσι δέν ωφελούνται. Μένουν µέ τήν ευχαρίστηση τοϋ διαβάσµατος. Οι κοσµικοί, άλλοι διαβάζουν εφηµερίδα, άλλοι διαβάζουν ένα ροµάντζο, µιά περιπέτεια, άλλοι παρακολουθούν στό γήπεδο πώς παίζουν, καί περνάνε τήν ώρα τους. Τό ίδιο κάνουν καί µερικοί πού διαβάζουν πνευµατικά. Μπορεί νά ξενυχτούν καί νά διαβάζουν πνευµατικά βιβλία µέ µανία καί νά ευχαριστιούνται. Παίρνουν ένα πνευµατικό βιβλίο, κάθονται καί λίγο αναπαυτικά καί διαβάζουν. « φελήθηκα», λέει ό άλλος. Καλύτερα πες ότι ευχαριστήθηκες, ότι πέρασες ευχάριστα την ώρα σου. Γιατί αυτό δεν είναι ωφέλεια. φελείσαι, µόνον όταν δής τί λέει αυτό πού διαβάζεις, έλέγχης τόν εαυτό σου και προσπαθής νά τόν ζορίζης στην εφαρµογή: «Τί λέει αυτό πού διάβασα; Εγώ πού βρίσκοµαι πνευµατικά; Τί πρέπει νά κάνω;». Ύστερα, όσο περισσότερα µαθαίνει κανείς, τόσο περισσότερη ευθύνη έχει. ∆εν λέω νά µή διαβάζη, γιά νά µην ξέρη πολλά και νά µην έχη ευθύνη, γιατί αυτό είναι πονηριά, αλλά νά µή διαβάζη µόνο γιά νά ευχαριστιέται. Το κακό είναι ότι, αν διαβάζη καί έχη δυνατή µνήµη, θυµάται πολλά, µπορεί και νά λέη καί πολλά καί νά ξεγελάη τόν εαυτό του, νά νοµίζη δηλαδή ότι τά εφαρµόζει κιόλας. Έτσι δηµιουργεί ψευδαίσθηση καί στον εαυτό του καί στους άλλους. Γι’ αυτό µήν αναπαύετε τόν λογισµό σας στά πολλά διαβάσµατα. Να στραφήτε στην εφαρµογή. Τα πολλά διαβάσµατα µορφώνουν εγκυκλοπαιδικά. Έτσι δεν λέγεται;

– Ναί, Γέροντα.

Σκοπός όµως είναι πώς θά µορφωθώ θεοκεντρικά. ∆έν πάω νά γίνω καθηγητής Πανεπιστηµίου, ώστε νά είµαι υποχρεωµένος νά ξέρω πολλά. ‘Αλλά καί αν µοϋ χρειασθή κάτι από τήν άλλη γνώση, εύκολα θά το µάθω, όταν αποκτήσω τήν θεοκεντρική µόρφωση. Κατάλαβες;

– Όταν έχη κανείς περισπασµό, συµφέρει νά συγκεντρωθή µέ τήν µελέτη;

– Ναί, να διάβαση λίγο, κάτι πολύ δυνατό, για να θερµανθή η ψυχή. Έτσι καπακώνονται οι µέριµνες καί ο νους µεταφέρεται σε θείο χώρο. Αλλιώς πάει ό νους σ’ αυτήν ή σ’ εκείνη τήν δουλειά, εκεί πού σύχναζε τις περισσότερες ώρες.

– Γέροντα, όταν είναι κανείς κουρασµένος ή στενοχωρηµένος, θέλει νά διάβαση κάτι εύκολο, κανένα διήγηµα, κανένα µυθιστόρηµα κ.λπ.

– ∆έν υπάρχει κανένα πνευµατικό βιβλίο πού νά είναι καλό γιά εκείνη τήν ώρα; Ό σκοπός δέν είναι νά ξεχάση ο άνθρωπος την στενοχώρια του, αλλά να λυτρωθή. Το άλλο δεν λυτρώνει. ∆εν βοηθούν στην πνευµατική ζωή τα µυθιστορήµατα ή η εφηµερίδα και η τηλεόραση.
Πολλές φορές ακόµη και µερικά θρησκευτικά περιοδικά κάνουν ζηµιά στους Χριστιανούς, γιατί διεγείρουν τον µωρό ζήλο καί προκαλούν σύγχυση.
Προσέξτε· µή διαβάζετε περιττά πράγµατα τίς ελεύθερες ώρες σας. Μερικά αναγνώσµατα είναι σαν να τρως νεροκολοκύθες, σαν να ψαχνής στα άχυρα, να βρής ένα σπυρί σιτάρι. Λένε µερικοί: «Ναί, άλλα αυτά µέ ξεκουράζουν». Μά πώς σέ ξεκουράζουν, ευλογηµένε, αφου σέ ζαλίζουν καί πονούν τα µάτια σου; Καλύτερα να κοιµηθής, για να ξεκουρασθής. Από το τί διαβάζει κανείς, θα καταλάβης την πνευµατική του κατάσταση. Άν είναι πολύ κοσµικός, θα διαβάζη περιοδικά αισχρά. Άν είναι λίγο κοσµικός, θα διαβάζη λιγώτερο βρώµικα ή εφηµερίδες. Άν θρησκεύη, θα διαβάζη θρησκευτικά έντυπα ή σύγχρονα θρησκευτικά βιβλία ή πατερικά κ.ο.κ.

– Γέροντα, ποια πνευµατικά βιβλία βοηθούν περισσότερο;

Πολύ ωφελούν τα διάφορα πατερικά βιβλία, πού στις µέρες µας, δόξα τω Θεώ, κυκλοφορούν κατά χιλιάδες. Σ’ αυτά βρίσκει κανείς ο,τι ποθεί, ό,τι τού χρειάζεται. Είναι γνήσια πνευµατική τροφή καί οδηγούν µέ ασφάλεια στον πνευµατικό δρόµο. Για να βοηθήσουν όµως, πρέπει να διαβάζωνται µα ταπείνωση καί προσευχή.
Τα πατερικά κείµενα µοιάζουν µε αξονικές τοµογραφίες, γιατί όπως σ’ εκείνες φωτογραφίζεται ή σωµατική κατάσταση τού ανθρώπου, έτσι καί σ’ αυτά φωτογραφίζεται η πνευµατική του κατάσταση. Κάθε πρόταση των πατερικών κειµένων δέν κρύβει ένα αλλά πολλά νοήµατα, καί καθένας τα καταλαβαίνει ανάλογα µε την πνευµατική του κατάσταση.
Καλό είναι να διαβάζη κανείς κείµενο καί όχι µετάφραση, επειδή ο µεταφραστής ερµηνεύει το πρωτότυπο ανάλογα µέ την δική του πνευµατικότητα. Πάντως, για να κατανόηση κανείς τους Πατέρες, πρέπει να σφίξη τον εαυτό του, να συγκέντρωση τον νου του και να ζή πνευµατικά, γιατί το πνεύµα των Πατέρων γίνεται αντιληπτό µόνο µε το πνεύµα. Ειδικά οι Ασκητικοί Λόγοι του Αββά Ισαάκ τοϋ Σύρου πολύ βοηθούν, αλλά χρειάζεται να τους µελετάη λίγο-λίγο, για να αφοµοιώνη την τροφή.
Ο Ευεργετινός[6] είναι ευεργεσία µεγάλη, γιατί µπορούµε να γνωρίσουµε όλο το πνεύµα των Αγίων Πατέρων. Βοηθάει, γιατί περιγράφει τους αγώνες των Πατέρων γιά όλα τα πάθη µε την σειρά, και η ψυχή γνωρίζει πώς εκείνοι δούλεψαν και βοηθιέται. Τά Συναξάρια πάλι είναι αγιασµένη ιστορία, γι’ αυτό πολύ βοηθούν – ιδίως τά παιδιά -, αλλά να µήν τα διαβάζουµε σαν ιστορίες.
∆εν χρειάζεται νά έχουµε γνώση πολλή, γιά νά αποκτήσουµε ευλάβεια. Έάν τά λίγα πού ξέρουµε τά συλλογιζώµαστε, θά κεντηθή ή καρδιά. Ένας άπό ένα τροπάριο τινάζεται στον αέρα, και άλλος τά ξέρει όλα άπ’ έξω και δέν νιώθει τίποτε, γιατί κινείται έξω άπό τήν πνευµατική πραγµατικότητα. ∆ιαβάζετε λοιπόν Πατέρες, έστω µιά ή δυο γραµµές την ηµέρα. Είναι βιταµίνες πολύ δυναµωτικές.
1. Α’ Τιµ. 6, 122. Ο συνηθέστερος όρος στην Αγία Γραφή και την εκκλησιαστική γραµµατεία, ο οποίος δηλώνει τον αρχηγό των εκπεσόντων πονηρών πνευµάτων.
3 Ματθ. 27, 4
4. Βλ. Γέν. 19, 1 κ.ε.
5. Αββά Ισαάκ του Σύρου, Οι Ασκητικοί Λόγοι, Λόγος Α΄ , σ. 6
6. Γνωστή ανθολογία ασκητικών και πατερικών κείµενων που φιλοτεχνήθηκε από τον Όσιο Παύλο τον Ευεργετινό, ιδρυτή και κτήτορα της περίφηµης Ιεράς Μονής της Ευεργέτιδος στην Κωνσταντινούπολη.
Απόσπασμα από τις σελίδες 89 -101 του βιβλίου: αγίου Παϊσίου Αγιορείτου: «Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β΄» 

Απολυτίκιον Ήχος δ’

Ο Θεός των Πατέρων ημών ο ποιών αεί μεθ’ ημών κατά την σήν επιείκειαν, μη αποστήσης το έλεος σου αφ’ ημών, αλλά ταίς αυτών ικεσίας, εν ειρήνη κυβέρνησον την ζωήν ημών.

Απολυτίκιον Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου
Ήχος γ΄. Θείας Πίστεως.

Δώρων μέτοχος, της αφθαρσίας, δώρον άσυλον, της Εκκλησίας, φερωνύμως ανεδείχθης Θεόδωρε· τοις ιεροίς γαρ επόμενος Δόγμασιν, ομολογίας φωστήρ εχρημάτισας. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Απολυτίκιον Αγίου Ιωσήφ του Ομολογητου, Θεσσαλονίκης και αδελφού του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Εικών πέλων έμψυχος, των ιερών αρετών, Εικόνα την άχραντον, του Ζωοδότου Χριστού, τιμάν ανεκήρυξας, όθεν ομολογίας, διαπρέψας αγώσιν, ώφθης Θεσσαλονίκης, Ιωσήφ Ποιμενάρχης, διό σε ο Δεσπότης των όλων εδόξασε.


Read the Fathers, They are very strengthening vitamins for the soul. The patristic texts are authentic spiritual nourishment and a sure guide on the spiritual path. St Paisios of Mount Athos

Μελέτη αγ.Γραφών_Study st. Bibl _Изучение Священное Писание-poslushnica_za_chteniem_psaltiriSaint Xenophon and his wife Mary, and their two sons Sts. Arcadius and John, of Constantinople (6th century)
Saint Ammon of Egypt (350), disciple of St. Anthony the Great.
Saint Symeon “the Ancient” of Mount Sinai (ca. 390)
Saint Paula of Rome (Paula of Palestine), monastic foundress in Palestine (404)
Martyrs Ananias the priest, Peter the prison guard, and seven soldiers, in Phoenicia (295)
Saint Clement of Mt. Sagmation (1111)
Saint David the Builder (David III), King of Georgia (1125)
Saint Xenophon, Abbot of Robeika (Novgorod) (1262)
Translation of the relics (845) of Sts. Theodore the Confessor, Abbot of the Studion (826), and his brother Joseph the Confessor, Archbishop of Thessalonica (832)
Commemoration of the Great Earthquake at Constantinople (447-448), during the reign of Emperor Theodosius II (r. 408–450).

Commemorated on January 26

All the stars in the heavens will be more readily counted then all the miracles worked on earth by prayer.
St. Nikolai Velimirovic

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Святой Григорий Богослов Иконы_ St. Gregory the Theologian_Сербия (10 Часть). Богородица Левишка (Сербия)1390025686--17This is how Valerian begins the biography of his companion, St. Pontius:
“Who can believe, if God does not grant it?
Who can lead a life of asceticism, if the Lord does not help?
Who can receive the wreath of martyrdom, if Christ does not give it?”
God can do all and God wills all that is for the salvation of men, if only men pray to Him.

By prayer, St. Nonna converted her husband Gregory and her son, Gregory the Theologian, to Christianity.
By prayer, Monica brought Augustine back from a wayward life to the path of good works and faith.
By prayer, St. Basil converted his teacher Evulios.
By prayer, King Hezekiah prolonged his life for fifteen years.
By prayer, St. Simeon the Stylite turned back the Persians and Scythians that they not attack the land of Greece with an army already prepared.
Furthermore, all the stars in the heavens will be more readily counted then all the miracles worked on earth by prayer.
From The Prologue of Ochrid for August 5/18 by St. Nikolai Velimirovic
http://98.131.104.126/prolog/August5.htm

***

“It is good to have the intellectual powers that take man to the moon costing billions of dollars in fuel expenses and so on, but it is better to have the spiritual powers that raise man to God, his ultimate destination, with only a bit of fuel, a mere dried piece of bread”St Paisios

On spiritual Study
St Paisios of Mount Athos

— Geronda, what books should be read by those who are beginning their spiritual search?

Παΐσιος Αγιορείτης_Αρσένιος_св. Паисий Святогорец_St.Paisios of the Holy Mountain_Αρσένιος ο Καππαδόκης-1524823238_BCCopy— First, they should read the New Testament to learn the meaning of Christ, to be shaken up a little; later they can read the Old Testament. Do you know how hard it is when they have read nothing and yet they come to ask for help? It is like an elementary school child going to a university professor and saying, “Help me.” What can the professor tell him? “One plus one equals two”? Others, again, are not spiritually restless; they come and say, “Father, I have no problems and I am just fine; I only dropped by to see you.” Man can never say that he has no problems, no concerns; he will have something. The struggle for the spiritual life never ends. Or some people come and tell me, “Tell us spiritual things.” It is as if they went to the grocery store and said, “Give us some groceries.” The grocer is at a loss and needs to know what they need. They need to say, “I want so much sugar, so much rice, and so on, but they only say, ‘Give us groceries.’ “It is like going to the pharmacy and saying, “Give us medicines,” without first saying what their illness is, or whether or not they went to the doctor, and what he advised them to do. Go figure! You see, whoever is seriously concerned over his spiritual condition knows, more or less, what he is lacking, and once he seeks it, he benefits.

As a novice, when I read something I liked, I wrote it down so as not to forget it, and I would try to apply it to my life. I didn’t readjust to pass my time pleasantly. I had a spiritual restlessness and, when I could not understand something, I would ask for an explanation. I read relatively little, but I checked myself a great deal on what I read. “What point am I at? What must I do?” I would sit myself down and go through such a self-examination. I did not allow what I read to pass me by untaxed.

Today with so much reading people end up like tape recorders, filling up their cassettes with superfluous matters. According to Abba Isaac, however, Wisdom not based on righteous activity is a deposit of disgrace. [1] You see, many who are interested in sports read sports magazines and newspapers while they are sitting. They may be like the fatted calf, but they still marvel at the athletes. “Oh he is marvellous! He is great! Bravo!” But they don’t work up any sweat, and they don’t lose any pounds. They read and read about athletic events, and then they go and lie down; they gain nothing. They are satisfied with the pleasure of reading. Some worldly people read newspapers, others romantic literature or an adventure novel, still others watch a football game at the stadium and pass their time. The same thing is done by some people who read spiritual books. They may spend the whole night reading spiritual books with great intensity and be content. They take a spiritual book, sit comfortably, and begin reading. “Oh, I profited from that,” they say. It would be better to say, “I enjoyed myself, I spent my time pleasantly.” But this is not profit.

We profit when we understand what we read, when we censure ourselves and discipline ourselves by applying it: “What does this mean? Where do I stand in relation to this spiritual truth? What must I do now?” After all, the more we learn, the more responsibility we have to live up to what we have learned. I am not saying that we should not read so that we can plead ignorance and therefore be free of responsibility, for this is a cunning deception; I am saying that we should not read merely to pass our time pleasantly. The bad thing is that if someone reads a lot and has a strong memory, he may remember many things and may even talk a lot about what he has read, and thus deceive himself into thinking that he also personally observes the many things he reads. So he has created an illusion toward himself and others. So don’t be comforted by the thought that you read a lot. Instead, turn your attention to applying what you have read. Much reading alone will only educate you encyclopaedically. Isn’t that what they call it?

— Yes, Geronda.

The goal, however, is to be transformed in a God-centred manner. I am not aiming to be a university professor where I would need to know many things. But if I ever need something from this worldly knowledge, I can easily learn it once I have acquired the God-centred knowledge. Do you see what I mean?

— When one has a distraction, is it beneficial to concentrate through study?

— Yes, one should read a little, something very demanding, in order to warm the soul. This keeps distractions and concerns under the lid, and the mind is transposed into a divine realm. Otherwise, the mind is diverted by whatever task is preoccupying it.

— Geronda, when someone is tired or upset, he usually wants to read something light and easy, a short story or a novel, perhaps, or something like that.

Μελέτη αγ.Γραφών_Study st. Bibl _Изучение Священное Писание-προσευχομενος_praying _Молитва _785250— Is there no spiritual book that is appropriate for such times? The purpose is not to forget one’s worry, but to be redeemed. Such light reading does not redeem. Novels, newspapers and television have no value in developing a spiritual life. Quite often even some religious periodicals are damaging to Christians, because they stir a foolish zealousness that leads to confusion. Take care. Do not read unnecessary things during your free time. Some reading matter is completely hollow, like a water-pumpkin; it is like looking in a haystack to find a kernel of wheat. Some people say, “Yes, but they relax me.” But how can they be relaxing, my good man, if they make you dizzy and cause your eyes to ache? It is better to rest by sleeping. You can learn much about a person’s spiritual state from what he reads. One who is very worldly will probably be reading indecent magazines. One who is less worldly will read less indecent magazines and newspapers. One who is religious will read religious periodicals, or contemporary religious books or patristic texts, and so on.

— Geronda, which spiritual books are the most helpful?

The various patristic texts, which thank God are available by the thousands today, are very helpful. One can find whatever one needs and desires in these books. They are authentic spiritual nourishment and a sure guide on the spiritual path. However, in order to be of benefit to us, they have to be read with humility and prayer. Patristic texts reveal the inner spiritual condition of the soul, much as axial tomography reveals the inner structures of the body. Each sentence of the patristic texts contains a multitude of meanings, and each person can interpret them according to their own spiritual state of being. It is better to read the ancient text rather than a translation, because the translator interprets the original verse according to his own spirituality. In any case, in order to understand the writings of the Fathers one must constrain oneself, focus and live spiritually, for the spirit of the Fathers is perceived through and by the spirit only. Especially helpful are the Ascetical Homilies by Saint Isaac the Syrian, but they must be studied slowly so that they can be assimilated little by little as spiritual food. The Evergetinos is truly of great benefit, because it gives us insight into the Whole spirit of the Holy Fathers, it is helpful because it describes the struggles of the Fathers against each and every one of the passions, and, by learning how they worked on the spiritual life, the soul is greatly assisted. Also, the Synaxaria, the Lives of the Saints, are sacred history and very helpful, especially for young people, but they should not be read as stories.

We do not need great knowledge to be devout. If we concentrate and meditate on the few things we know, our heart will be spiritually embroidered. One may be profoundly affected by a single hymn, while another may feel nothing, even though he may know all the hymns by heart, as he has not entered into the spiritual reality. So, read the Fathers, even one or two lines a day. They are very strengthening vitamins for the soul.

Endnotes
6. See Saint Isaac the Syrian, The Ascetical Homilies, Homily 1, p. 8.
7. A familiar anthology of ascetic and patristic sayings and incidents, which were compiled by the Monk Paul the Evergetinos, the founder of the famous Holy Monastery of the Theotokos Evergetithos (Benefactress) in Constantinople.
From Spiritual Awakening, Vol. II in the Spiritual Counsels series by Elder Paisios of Mount Athos (Souroti, Thessaloniki, Greece: Holy Monastery “Evangelist John the Theologian”, 2008), pp. 109-114.

Holy Father Paisios pray to our Lord Jesus for us!


Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Πώς να μην αγαπήσεις αυτόν τον αγιασμένο άνθρωπο της λεπτότητας, τον τρυφερό και ευαίσθητο ποιητή, τον αληθινό και στοργικό φίλο, τη βαθειά ευγενική ψυχή, που ολόκληρη είναι ένας πόνος, μια πληγή για όλους μας και για όλα!!!

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Св Григорий Богослов_ St. Gregory the Theologian_ΓΡΗΓΟΡΙΟς-SAN GREGORIO NACIANCENO-HomiliesOfGregoryNazianzusCod6GregoryOfNazianzusAndPaupers-640x417Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, (†390)
Μάρτυρος Μεδούλης και της συνοδείας αυτής
Φηλικίτας/Ευτυχίας και οι 7 υιοί της Φήλιξ, Ιανουάριος, Βιτάλιος, Σιλουανός, Αλέξανδρος, Φίλιππος και Μαρτιάλης, μάρτυρες στη Ρώμη (25/1 και 10/7, +167)
αββα Απολλώ της Θηβαΐδος ( 361-363)
Βρεταννίου της Μοισίας, Σκυθίας (380)
Οσίων Δημητρίου του σκευοφύλακος (8ος αιων), Καστίνου επισκόπου Βυζαντίου (240) και Μάρη Κύρρου της Συρίας, του ψάλτου (430)
Πουπλίου του εν τω Ευφράτη (380) και Θεοδότου ηγουμένου της μονής «Πουπλίου»
Μωϋσέως, αρχιεπισκόπου Νόβγκοροντ, του Θαυματουργού (1362) και Βασσιανού, αρχιεπισκόπου Ροστόβ (1516)
Νεομάρτυρος Αυξεντίου του εκ Βελλάς (†1720)
Ανατολίου (Zertsalov) της Όπτινα (1894)
Γαβριήλ της Ιμερέτης Γεωργίας (1896)
Βλαδιμήρου Μητροπολίτου Κιέβου (1918)
Μαργαρίτας (Gunaronulo) Νέας Οσιομάρτυρος ηγουμένης της Ι. Μονής Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στην πόλη Μενζελίνσκ (1918)
Σύναξη πάντων των εν Ρωσία αγίων Νεομαρτύρων
Σύναξη Υπεραγίας Θεοτόκου της «Απροσδόκητης Χαράς» (1640) εν Ρωσία

Εορτάζουν στις 25 Ιανουαρίου

«Ηράσθης της όντως σοφίας Θεού και των λόγων το κάλλος ηγάπησας και πάντων προτετίμηκας τερπνών των επί γης…» (Κανών β’, Ωδή ε’)

Η αλλαγή του κόσμου αρχίζει από την εσωτερική μας αλλαγή κατά τον Ιερό Γρηγόριο :
“Καθαρθῆναι δεῖ πρῶτον, εἶτα καθᾶραι∙ σοφισθῆναι καί οὕτω σοφίσαι∙ γενέσθαι φῶς καί φωτίσαι∙ ἐγγίσαι Θεῷ καί προσαγαγεῖν ἄλλους∙ ἁγιασθῆναι καὶ ἁγιάσαι,“. (Λόγος 3. 71. PG 35. 480 B)
Πρέπει νά καθαρίσουμε πρῶτα τόν ἑαυτό μας, ἔπειτα νά καθαρίσουμε ἄλλους. Νά ἀποκτήσουμε σοφία καί ἔπειτα νά κάνουμε καί τούς ἄλλους σοφούς. Νά γίνουμε φῶς, γιά νά φωτίσουμε. Νά πλησιάσουμε τόν Θεό οἱ ἴδιοι, γιά νά φέρουμε κοντά καί τούς ἄλλους. Νά ἁγιασθοῦμε, γιά νά ἁγιάσουμε.

Ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος δεν μπορεί εύκολα να διακρίνει την κακία ενός κακοπροαίρετου ανθρώπου.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Св Григорий Богослов_ St. Gregory the Theologian_c5ac62a67bΕξαπατούν εαυτούς, όσοι με αυτοπεποίθηση ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν καλά τους ανθρώπους και γι’αυτό δεν επιτρέπουν να εξαπατηθούν απ’ αυτούς. Ποιος μπορεί να γνωρίζει τι είδους πνεύμα ενεργεί μέσα στον κάθε άνθρωπο; Ποιος άλλος παρά ο Θεός, ο οποίος γνωρίζει τα κρύφια της καρδιάς; Ακόμη και μεγάλοι άγιοι είχαν σφάλει στην κρίση τους για ανθρώπους.
Για παράδειγμα ο Μέγας Βασίλειος νόμιζε άγιο άνθρωπο κάποιον υποκριτή αιρετικό,τον οποίον μάλιστα και υποστήριζε έναντι πολλών πού τον αμφισβητούσαν, μέχρι πού κάποτε πείστηκε πιά για την αιρετική πλάνη αυτού του ανθρώπου ο Βασίλειος και απογοητεύτηκε οικτρά.
Ό άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος είχε βαπτίσει κάποιον φιλόσοφο ονόματι Μάξιμο και τόσο πολύ τον είχε συμπαθήσει, που τον φιλοξενούσε μάλιστα και μοιραζόταν το φαγητό του μαζί του. Όμως ο Μάξιμος ήταν άνθρωπος επικίνδυνος και πονηρός σαν φίδι: μετά από λίγο κατάφερε με δολοπλοκίες και δωροδοκίες να πείσει κάποιους Κωνσταντινουπολ’ιτες να τον αναγνωρίσουν ως πατριάρχη, στη θέση του αγίου Γρηγορίου, Όταν, ύστερα από μια θυελλώδη αναταραχή έλαμψε η αλήθεια και ορισμένοι επέπληξαν τον Γρηγόριο επειδή είχε κοντά του τον μεγαλύτερο εχθρό του, ο άγιος αποκρίθηκε: «Δεν φταίμε αν δεν διακρίνουμε την πονηρία κάποιου ανθρώπου. Ο Θεός μόνον γνωρίζει τα κρύφια της καρδίας των ανθρώπων. Οι εντολές Του μας λένε να ανοίγουμε τις καρδιές μας με πατρική αγάπη προς όλους, όσοι έρχονται σ’εμάς». Ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος δεν μπορεί εύκολα να διακρίνει την κακία ενός κακοπροαίρετου ανθρώπου.
Πνευματικό ημερολόγιο – Ο Πρόλογος της Αχρίδος (Ιανουάριος) του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, .
http://prologue.orthodox.cn/January25.htm

***

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Святой Григорий Богослов Иконы_ St. Gregory the Theologian45299Τίποτα δεν ποθούσα περισσότερο από το να κλείσω τη θύρα των αισθήσεων, να εξέλθω της σαρκός και του κόσμου, να συγκεντρωθώ εις εαυτόν, διακόπτοντας κάθε δεσμό με τα ανθρώπινα, πέρα από τα απολύτως αναγκαία, να συνδιαλεχθώ με τον εαυτό μου και μετά του Θεού, ώστε να ζήσω υπεράνω των ορατών, με τρόπο ώστε να φέρω επάνω μου τις θεϊκές εμφάσεις, χωρίς αλλοίωση ή ανάμειξη με τις παγιωμένες μορφές του ενθάδε. Να καταστώ αληθινά και συνεχώς να καθίσταμαι αληθής ακηλίδωτος καθρέπτης του Θεού και των ουρανίων, προσθέτοντας φως στο φως, υποκαθιστώντας την ασάφεια με την ευκρίνεια, απολαμβάνοντας ήδη από τον παρόντα βίο την ελπίδα των αγαθών της μέλλουσας ζωής, ώστε να συνοδοιπορήσω μετά των Αγγέλων, παραμένοντας στη γη, την οποία προηγουμένως άφησα και ανήλθα εις τα άνω διά του Αγίου Πνεύματος. Αν κάποιος από εσάς κατέχεται από αυτόν τον πόθο, γνωρίζει τι θέλω να πω και θα μου συγχωρήσει αυτό που ένιωσα τότε…»

(«Λόγοι» 2, 7· PG 35, 413C-416A· ΕΠΕ 1, 83).
Ζʹ. Οὐδὲν γὰρ ἐδόκει μοι τοιοῦτον οἷον μύσαντα τὰς αἰσθήσεις, ἔξω σαρκὸς καὶ κόσμου γενόμενον, εἰς ἑαυτὸν συστραφέντα, μηδενὸς τῶν ἀνθρωπίνων προσαπτόμενον, ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη, ἑαυτῷ προσλαλοῦντα καὶ τῷ Θεῷ, ζῇν ὑπὲρ τὰ ὁρώμενα, καὶ τὰς θείας ἐμφάσεις ἀεὶ καθαρὰς ἐν ἑαυτῷ φέρειν ἀμιγεῖς τῶν κάτω χαρακτήρων καὶ πλανωμένων, ὄντως ἔσοπτρον ἀκηλίδωτον Θεοῦ καὶ τῶν θείων καὶ ὂν καὶ ἀεὶ γινόμενον, φωτὶ προσλαμβάνοντα φῶς, καὶ ἀμαυροτέρῳ τρανότερον, ἤδη τὸ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος ἀγαθὸν ταῖς ἐλπίσι καρπούμενον, καὶ συμπεριπολεῖν ἀγγέλοις, ἔτι ὑπὲρ γῆς ὄντα καταλιπόντα τὴν γῆν, καὶ ὑπὸ τοῦ πνεύματος ἄνω τιθέμενον. Εἴ τις ὑμῶν τούτῳ τῷ ἔρωτι κάτοχος, οἶδεν ὃ λέγω, καὶ τῷ τότε πάθει συγγνώσεται·

***

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ένας πληγωμένος ποιητής

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Святой Григорий Богослов_ St. Gregory the TheologianЦерковь Св. Николая Орфаноса в Фессалониках1_1323Ο άγιος Γρηγόριος, ένας πληγωμένος ποιητής, ένας αποτραβηγμένος στην ερημιά πατέρας, για την ειρήνη της Εκκλησίας. Εξυμνώντας σε μια ομιλία του την ειρήνη, αναφωνεί: «Ειρήνη φίλη, το γλυκύ και πράγμα και όνομα… Ειρήνη το εμόν μελέτημα και καλλώπισμα… Ειρήνη φίλη, το παρά πάντων μεν επαινούμενον αγαθόν, υπ’ ολίγων δε φυλασσόμενον..». Σε επιστολή (20) προς τον αδελφό του Καισάριο, που πέρασε κάποια δοκιμασία, γράφει: «Κάμνουσα… ψυχή εγγίζει Θεώ». Το κέρδος του πόνου είναι ότι η ψυχή στον πόνο της προσεγγίζει το Θεό. Και αλλού γράφει: Η μόνωση, είναι η συνεργός και η μητέρα της θείας και θεοποιού αναβάσεως. Μόνο έτσι η ψυχή θα μπορέσει να προσεγγίσει το Θεό. «Εμοί δε μεγίστη πράξίς εστιν η απραξία». Απεχώρησε για να πάη να βρη “την φίλη του ησυχία”. Έγραψε στον Βοσπόριο, επίσκοπο Καισαρείας, «θα αποσυρθώ στο Θεό, που είναι ο μόνος καθαρός και χωρίς δολιότητα. Θα αποσυρθώ στον εαυτό μου. Η παροιμία λέγει ότι μόνον οι ανόητοι σκοντάφτουν δυο φορές στην ίδια πέτρα». «Είναι καλό να ακολουθείς το Χριστό, όταν εκείνος διώκεται». «Καλύτερα να προσεύχεται ο άνθρωπος και να συνομιλεί με το Θεό, παρά ν’ αναπνέει• και αν μπορεί κανείς να πει και τούτο, πως πρέπει κανείς να μην κάνει τίποτε άλλο παρά τούτο μονάχα το έργο, δηλαδή να προσεύχεται».

«Τι είναι αυτό που έπαθα, φίλοι και μύστες και συνεραστές της αλήθειας; Έτρεχα για να κατανοήσω τον Θεό και έτσι ανέβηκα στο όρος (την θεολογία) και πέρασα μέσα από τη νεφέλη και βρέθηκα μέσα… Όταν δε κοίταξα, μόλις και είδα τα οπίσθια του Θεού… και εκεί έσκυψα». (28ο λόγο). Και λέγει ο υμνωδός σε ένα τροπάριο «Τω της θεολογίας όρει προσέβης, τα θεία μυσταγωγούμενος, θεοφάντορ Γρηγόριε∙ και τον άδυτον υπελθών γνόφον, την θεοτύπωτον εδέξω νομοθεσίαν, ομοούσιον, εγγεγραμμένην Τριάδα» (Ανέβηκες στο όρος της θεολογίας, οδηγούμενος στη μύηση των θείων, θεοφάντορ Γρηγόριε. Κι αφού μπήκες μέσα στο μυστήριο του φωτός του Θεού, δέχτηκες την θεοτύπωτη νομοθεσία, γραμμένη ως ομοούσια Τριάδα). Οπως παλιά ο Μωυσής, πόθησες και αυτός να δει τον αιώνιο Θεό. Και αξιώθηκε να δει τα «οπίσθια» Αυτού.
Αποσύρθηκε για τέσσερα περίπου χρόνια στη Σελεύκεια (Ισαυρίας) στον εκεί ναό της αγίας Θέκλας, πραγματοποιώντας το παλαιό του όνειρο για μοναστική ζωή, νηπτικό βίο, ησυχία και θεωρία. Εκεί τον βρήκε ο θάνατος του αγαπημένου φίλου του Βασιλείου και η λύπη του υπήρξε άρρητη, γιατί λόγω ασθενείας δεν μπόρεσε να τον προπέμψει.

Γράφει προς τον φίλο του τον ρήτορα Ευδόξιο αυτήν την εποχή: «Ερωτάς, πώς τα ημέτερα. Και λίαν πικρώς. Βασίλειον ουκ έχω, Καισάριον ουκ έχω, τον πνευματικό αδελφό και σωματικόν. «Ο πατήρ μου και μήτηρ μου εγκατέλειπόν με;» μετά του Δαβίδ φθέγγομαι. Τα του σώματος πονηρώς έχει, το γήρας υπέρ κεφαλής, φροντίδων επιπλοκαί, πραγμάτων επιδρομαί, τα των φίλων άπιστα, τα της Εκκλησίας αποίμαντα. Έρρει τα καλά, γυμνά τα κακά, ο πλους εν νυκτί, πυρσός ουδαμού, Χριστός καθεύδει. Τί χρη παθείν; Μία μοι των κακών λύσις, ο θάνατος. Και τα εκείθεν μοι φοβερά, τοις εντεύθεν τεκμαιρομένω». (Βλ. Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου συγγράμματα, ἐκδ. ΕΠΕ, 7, σ. 152). Δηλαδή,

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Святой Григорий Богослов Иконы_ St. Gregory the Theologian_0_13932921_orig«Ρωτάς, πώς πάνε τα δικά μου; Πολύ άσχημα! Δεν έχω τον Βασίλειο, δεν έχω τον Καισάριο, τον πνευματικό μου αδερφό, και το σωματικό. Ο πατέρας και η μητέρα μου μ’ εγκαταλείψαν, λέγω κι εγώ μαζί με το Δαυίδ. Το σώμα μου είναι σε κακή κατάσταση, το γήρας βαραίνει το κεφάλι μου, οι φροντίδες περιπλέκονται, τα ζητήματα επιτίθενται, η φιλία δεν έχει εμπιστοσύνη, η Εκκλησία χωρίς ποιμένες. Έφυγαν τα καλά, τα δεινά προκαλούν, το ταξίδι μας μέσα στη νύχτα, φάρος πουθενά, ο Χριστός κοιμάται. Τι μου μέλλεται τάχα; Μια μόνο βλέπω λύση των συμφορών, το θάνατο. Και τα εκεί όμως τα βλέπω ζοφερά, συμπεραίνοντας από τα εδώ».

Πώς να μην αγαπήσεις αυτόν τον αγιασμένο άνθρωπο της λεπτότητας, τον τρυφερό και ευαίσθητο ποιητή, τον αληθινό και στοργικό φίλο, τη βαθειά ευγενική ψυχή, που ολόκληρη είναι ένας πόνος, μια πληγή για όλους μας και για όλα!!! Αετός υψιπέτης του πνεύματος και της Θεολογίας αλλά και τόσο ανθρώπινος!

Oι συχναστές του ουρανού, Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος
https://iconandlight.wordpress.com/2021/01/25/56808/

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Αν δεν ήμουν δικός Σου, Χριστέ μου, θά’μουν, αδικημένος.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/01/24/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b3%cf%81%ce%b7%ce%b3%cf%8c%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%bf%cf%82/

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο εραστής της ησυχίας, ο ευαίσθητος ποιητής, ο υψιπέτης Θεολόγος, ο πολύτιμος και ιερός φίλος
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/24/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CF%81%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%84/

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, με θαυμάσιο ποιητικό λόγο, υμνεί την αγία μητέρα του Νόννα
https://iconandlight.wordpress.com/2019/08/04/%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%BD%CF%8C%CE%BD%CE%BD%CE%B1/

Γη αγαπημένη… Θρήνος για τα παθήματά του, Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/05/%CE%B3%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%B8%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CF%84/

Η φιλία είναι πάντοτε η ζωοδότρα πνοή του αγγέλου στη ζωή μας, Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Επίσκοπος Αχρίδος
https://iconandlight.wordpress.com/2016/01/25/%CE%B7-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%84%CE%B5-%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%84%CF%81%CE%B1-%CF%80%CE%BD%CE%BF%CE%AE-%CF%84/

Μπρος στο Θεό όλα δεύτερα. Τόπο στο Λόγο… Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου (ποίημα)
https://iconandlight.wordpress.com/2015/01/23/%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C-%CF%8C%CE%BB%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF/

Κι αν δεν έχεις τίποτα, δάκρυσε. Αγιος Γρηγοριος Θεολογος
https://iconandlight.wordpress.com/2014/02/22/%CE%BA%CE%B9-%CE%B1%CE%BD-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%AF%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CF%81%CF%85%CF%83%CE%B5-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CF%81/Γρηγόριος ο Θεολόγος_Св Григорий Богослов_ St. Gregory the Theologian_DSC031489-modified - CopyΑπολυτίκιον Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Ήχος α’.

Ο ποιμενικός αυλός της θεολογίας σου, τας των ρητόρων ενίκησε σάλπιγγας• ως γαρ τα βάθη του Πνεύματος εκζητήσαντι, και τα κάλλη του φθέγματος προσετέθη σοι. Αλλά πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, πάτερ Γρηγόριε, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ήχος δ’
Ως γενναίον εν Μάρτυσιν

Και το ειδός σου τίμιον, η μορφή τε αιδέσιμος, Ιερέ Γρηγόριε, διά τούτό σε, χαρμονικοίς μελωδήμασι, τιμώμεν και λέγoμεν. Χαίροις άστρον νοητόν, καταυγάζον τα πέρατα, τη λαμπρότητι, των σοφών σου ρημάτων, χαίροις σάλπιγξ, η κηρύττουσα τω κόσμω, τού Ιησού τα εντάλματα.

Τη σφενδόνη των λόγων σου των ενθέων θεόπνευστε, κραταιώς πανένδοξε εσφενδόνησας, καθάπερ λύκον τον Άρειον, και πόρρω εδίωξας, εκ της ποίμνης τού Χριστού, ο Ποιμήν ο πανάριστος, τα σα πρόβατα, περιθάλπων τη χλόη της Τριάδος, διά τούτό σε τιμώμεν Ποιμήν Ποιμένων Γρηγόριε.

Εις τα άνω βασίλεια, ανελθών ως επόθησας, αμοιβάς των πόνων σου νύν απέλαβες, παρά Χριστού τού Παντάνακτος, παμμάκαρ Γρηγόριε, ου ενώπιον εστώς, ημών Πάτερ μνημόνευε, των τελούντων σου, την υπέρλαμπρον, μνήμην, όπως τούτων, και ημείς αξιωθώμεν, οι τον Χριστόν Θεόν σέβοντες.

Ήχος πλ. α’
Χαίροις ασκητικών αληθώς

Χαίροις ο ποταμός του Θεού, ο αεί πλήρης των υδάτων της χάριτος, ο πάσαν ευφραίνων πόλιν, του Βασιλέως Χριστού, τοις ενθέοις λόγοις και διδάγμασι, τρυφής ο χειμάρρους, το ανεξάντλητον πέλαγος· ο των δογμάτων, ακριβής φύλαξ έννομος· ο θερμότατος, της Τριάδος υπέρμαχος, όργανον το του Πνεύματος, ο νούς ο εγρήγορος· εύηχος γλώσσα το βάθος, το των Γραφών ερμηνεύουσα, Χριστόν νυν δυσώπει, ταίς ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Δόξα… Ήχος πλ. δ’

Τας καρδίας των πιστών, γεηπονών τη γλώσση σου Γρηγόριε, ευσεβείας εν αυταίς, αειθαλείς εβλάστησας καρπούς τω Θεώ, τας ακανθώδεις αιρέσεις πρόρριζον εκτεμών, και κοσμών τους λογισμούς καθαρότητι. Διό δεχόμενος ημών τα εγκώμια, η θεία λύρα, ο γρήγορος οφθαλμός, των ποιμένων ο Ποιμήν, ο των λύκων αγρευτής, πρέσβευε εκτενώς, Θεολόγε τω Λόγω, υπέρ των ψυχών ημών.

Κανών β’, Ωδή ε’, του Αγίου Ήχος α’
Ο Ειρμός «Θεός ων ειρήνης, Πατήρ οικτιρμών

Ηράσθης της όντως, σοφίας Θεού, και των λόγων το κάλλος ηγάπησας, και πάντων προτετίμηκας, τερπνών των επί γης· διό σε τω στεφάνω, Παμμάκαρ των χαρίτων, ευπρεπώς εκόσμησε, και θεολόγον απειργάσατο.

Γνωστώς συ τον Όντα, ως πάλαι Μωσής, καθοράν θεορρήμον επόθησας, και τούτου τα οπίσθια, τη πέτρα σκεπασθείς, ιδείν κατηξιώθης, και πέλαγος της θείας, εμυήθης ουσίας, ακαταλήπτως φανερούμενον.

Κοντάκιον. Ήχος γ. Η Παρθένος σήμερον.

Θεολόγω γλώττη σου, τας συμπλοκάς των ρητόρων, διαλύσας ένδοξε, ορθοδοξίας χιτώνα, άνωθεν εξυφανθέντα την Εκκλησίαν, εστόλισας’ όν και φορούσα, συν ημίν κράζει, τοις σοίς τέκνοις, Χαίροις Πάτερ, θεολογίας ο νους ο ακρότατος. (Μιλώντας για τον Θεό και κηρύττοντας με τη γλώσσα σου, διέλυσες τις περιστροφές και τα ρητορικά σχήματα των ρητόρων, ένδοξε. Στόλισες δε την εκκλησία με τον ουρανούφαντο χιτώνα της ορθοδοξίας. Αυτόν τον χιτώνα φορώντας η εκκλησία σου ψάλλει μαζί με μας, τα τέκνα της: Χαίρε πάτερ, ο νους ο ανώτερος από όλους στη θεολογία.)

Ο Οίκος. Την Εδέμ Βηθλεέμ.

Εκ της θεολογικής, και υψηλής σοφίας σου, έμπλησον μου τον νουν, τον πτωχόν και ταλαίπωρον, όπως ανυμνήσω τον βίον σου Πάτερ, ου γαρ ισχύσω λόγον προσάξαι σοι, ειμή συ παράσχης μοι λόγον και γνώσιν, ισχύν και σύνεσιν’ όπως εκ των σων τα σα προσφέρω σοι, και εκ του πλούτου των αρετών σου, εκείθεν έχω αφορμάς, και στεφανώσω την σεπτήν και Αγίαν κορυφήν σου, συν τοις πιστοίς ανακράζων’ Χαίροις Πάτερ, θεολογίας ο νους ο ακρότατος.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις ο ουράνιος θείος νους, στόμα το πυρίπνουν, ο της χάριτος οφθαλμός, σάλπιγξ ευσεβείας, πηγή θεολογίας, υπερκοσμίων μύστης, σοφέ Γρηγόριε.


Ναι, ναι, πράγματι είμαστε ανόητοι για χάρη του Χριστού! Ω ευλογημένη Ξένη διά Χριστόν σαλή της Πετρουπόλεως, περιπλανώμενη ξένη, αναστενάζοντας πάντα για την ουράνια πατρίδα, δίδαξέ μας πώς να ξεφεύγουμε τις παγίδες του κόσμου πορευόμενοι με ‘’πτωχεία’’ πνεύματος, με πίστη και προσευχή.

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_σταυρος8mPkDTjPW5sΟσία Ξένη της Πετρουπόλεως, η διά Χριστόν σαλή

Εορτάζει στις 24 Ιανουαρίου

Στίχοι.
Ξένον βίον ζήσασα ἐν κόσμῳ Ξένη
Ξένων δωρεῶν παρὰ Θεοῦ μετέσχες.
Ξενότροπον ξενίην δέχοιο παρ’ ἡμῶν ὦ Ξένη.

“Είμαι συνηθισμένη στο κρύο και τη βροχή, δεν μπορώ να συνηθίσω απλώς τον κακό καιρό στις καρδιές των ανθρώπων”. Οσία Ξένια Αγίας Πετρούπολης η δια Χριστόν σαλή

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
”Να συναναστρέφεσαι με …παλαβούς, για να σου μεταδώσουν την τρέλλα τους την πνευματική! Θα εύχωμαι να σε δώ …θεότρελλη! Αμήν.”
Οι ταπεινοί διαφυλάσσουν τον πνευματικό τους πλούτο στο θησαυροφυλάκιο του Θεού.

«ημείς μωροί δια Χριστόν …» Α’ Κορ. δ. 10
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Είθε όλοι εμείς, που είμαστε βαπτισμένοι με το Σημείο του Σταυρού, όχι μόνο να υπομένουμε εύκολα, αλλά και με ευχαρίστηση να δεχόμαστε το όνομα «ανόητος» για χάρη του Χριστού! Ας σκιρτούμε και ας χαιρόμαστε, όταν αυτοί που δεν πιστεύουν μας αποκαλούν έτσι, γιατί αυτό σημαίνει ότι είμαστε κοντά στον Χριστό και μακριά από αυτούς που δεν πιστεύουν. Ας χαιρόμαστε και ας σκιρτούμε και ας επαναλαμβάνουμε με δυνατή ηχώ στα αυτιά του κόσμου: ναι, ναι, πράγματι είμαστε ανόητοι για χάρη του Χριστού!
Πάνσοφε Κύριε, ενισχύσε μας με τη δύναμή Σου, ώστε να μην φοβόμαστε τον άπιστο κόσμο όταν μας χτυπά με μαστίγια ή όταν μας προσβάλλει με λόγια για χάρη Σου.

***

Οσία Ξένη της Πετρουπόλεως, η διά Χριστόν σαλή

«Μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κόσμω» Ιωα. Α’: 2,15

Αυτόν τον πρώτο Μακαρισμό της επί του Όρους ομιλίας του Κυρίου μας “Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών” μπορούμε να τον αποδώσουμε πλήρως στην ευλογημένη δούλη του Θεού Ξένη, την δια Χριστόν σαλή. Ανήκε σ’ αυτούς που είναι “πτωχοί τω πνεύματι” και τα σαράντα πέντε χρόνια της ασκητικής της ζωής δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια απόκτηση του Αγίου Πνεύματος και μία καθίδρυση της Βασιλείας των ουρανών στην καρδιά της.

Πάνω στην μαρμάρινη πλάκα του τάφου της οσίας Ξένης, στο Κοιμητήριο του Σμολένσκ, στην Αγία Πετρούπολι, υπήρχε η εξής επιγραφή:

«Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Ενθάδε κείται το σώμα της δούλης του Θεού Ξένης Γρηγοριέβνας, συζύγου του ψάλτου της Αυλής, συνταγματάρχου Ανδρέου Θεοδώροβιτς Πετρώφ.
Εχήρευσεν 26 ετών, μια προσκυνήτρια επί 45 έτη, έζησε συνολικώς 71 έτη.
Ήτο γνωστή υπό το όνομα Ανδρέας Θεοδώροβιτς.
Οποιοσδήποτε με εγνώρισε, ας προσευχηθή δια την ψυχήν μου, ώστε να σωθή η ιδική του. Αμήν.»

ΞΕΝΗ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗς-Ξένη-Ксении Блаженной-St._Xenia_of_Saint_Petersburg-c66ea1fb0ab5320db8329c0f37d6aca8Αυτό το απλό κείμενο αποτελεί το λιτό Συναξάρι της πλούσιας σε χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος ζωής της οσίας Ξένης της Ρωσίδος. Δυστυχώς είναι πολύ ολίγες οι πληροφορίες για την ένθεη ζωή της μεγάλης αυτής δούλης του Θεού, η οποία έζησε στην Πετρούπολι τον δέκατο όγδοο αιώνα, στην εποχή της Αυτοκρατορίσσης Ελισάβετ Πετρόβνα και της Αικατερίνης Β’.

Είχε υπανδρευθή τον ψάλτη της αυλής, Συνταγματάρχη Ανδρέα Θεοδώροβιτς Πετρώφ και ζούσε μαζί του ευτυχισμένα. Εκείνο το γεγονός, το οποίο αποτέλεσε την αφετηρία μιας νέας υψηλής πνευματικής ζωής για την Ξένη, ήταν ο αιφνίδιος θάνατος του συζύγου της. Ο νεαρός Συνταγματάρχης Ανδρέας ξαφνικά άφησε τον κόσμο αυτό μια βραδυά ενώ ευρισκόταν σε μια διασέδασι οινοποσίας, ανέτοιμος πνευματικά και χωρίς να προλάβη να μεταλάβη τα άγια Μυστήρια.

Η νεαρή χήρα συγκλονίστηκε. Σε ηλικία εικοσιέξι (26) χρόνων, χάνοντας τον σύντροφό της που υπεραγαπούσε και μένοντας χωρίς παιδιά, έχασε και τον προσανατολισμό της, όσον αφορά τον κόσμο τούτο. Ένοιωσε βαθειά την ματαιότητα της πρόσκαιρης αυτής ζωής, με την οποία συνδεόταν μέχρι τότε διά μέσου του συζύγου της. Τα δεσμά όμως τώρα ελύθησαν και το πέρασμα του αγαπητού της Ανδρέα στην αιωνιότητα την συνέδεσε άρρηκτα με την όντως ζωή, την ζωή που απολαμβάνουν οι δίκαιοι, οι οποίοι είναι ενωμένοι με την πηγή της ζωής, τον Μακάριο και μόνο Δυνάστη Κύριο και Θεό μας.

Η έναρξις της νέας ζωής της έγινε με μία πράξι που γέμισε έκπληξι τους φίλους και συγγενείς της. Η Ξένη άρχισε να μοιράζη όλα τα περιουσιακά στοιχεία της ελεημοσύνη στους φτωχούς. Έδωσε ακόμη και το σπίτι της στην αγαπητή φίλη της Παρασκευή Αντώνοβα. Οι συγγενείς της ενόμισαν ότι η νεαρή χήρα είχε χάσει τα λογικά της και απευθύνθηκαν στους Επιτρόπους επί της κληρονομίας του συζύγου της, για να την εμποδίσουν από την διάθεσι του πλούτου.

Οι Επίτροποι, μετά από μακρά και προσεκτική εξέτασι, απεφάνθησαν ότι η Ξένη ήταν διανοητικώς εξαιρετικά υγιής και συνεπώς είχε το δικαίωμα να διαθέτη την περιουσία της όπως της άρεσε. Θεωρούμε σκόπιμο να κάνουμε μια μικρή παρέκβασι, για να εννοήσουμε κάπως πληρέστερα το πνευματικό κλίμα της εποχής της οσίας Ξένης.

Ο 18ος αιώνας στην Ρωσία, παρ’ όλη την στροφή προς την Δύσι, την απομάκρυνσι από την Ορθόδοξη Παράδοσι και τον κρατικό διωγμό του Μοναχισμού, μας έδωσε μεγάλους Αγίους, οι οποίοι προξένησαν θαυμαστή άνθησι στην πνευματική ζωή των Ρώσων. Μερικά από τα πανεύοσμα άνθη του Θείου Παρακλήτου που μετέδωσαν το ιλαρό φως της αγιότητος σ’ όλη την Ρωσία τον 18ο αιώνα ήσαν

ο όσιος Ιώβ του Σολόφσκυ (+9 Μαρτίου 1720), ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ (+2 Ιανουαρίου 1833), η οσία Αλεξάνδρα του Ντιβέγιεβο (+13 Ιουνίου 1789), ο όσιος Ναζάριος του Βαλαάμ (+1809), ο όσιος Θεόδωρος του Σαναξάρ (+19 Φεβρουαρίου 1791), για τον οποίο θα ομιλήσουμε στην συνέχεια, η οσία Μάρθα του Αρζαμάς (+30 Απριλίου 1813), μαθήτρια του οσίου Θεοδώρου, ο όσιος Παίσιος Βελιτσόφσκυ (+15 Νοεμβρίου 1794), ο όσιος Δοσίθεος του Κιέβου, ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν γυναίκα (+25 Σεπτεμβρίου 1776), η οσία Δοσιθέα της Μόσχας (+1810), ο όσιος Τύχων του Ζαντόνσκ (+13 Αυγούστου 1783), ο Μητροπολίτης Φιλόθεος της Σιβηρίας (+31 Μαίου 1727) κ.α.

Μέσα στο ρεύμα αυτής της ησυχαστικής Ρωσικής αναγεννήσεως ευρίσκεται ο σύγχρονος της αγίας Ξένης Μακάριος Θεόδωρος του Σαναξάρ. Τον αναφέρουμε εδώ για τον εξής λόγο: Ο Θεόδωρος ήταν ένας πολύ γνωστός Στρατιωτικός της Αυλής στην Πετρούπολι. Ο ξαφνικός θάνατος ενός Αξιωματικού της Αυλής σ’ ένα γλέντι άλλαξε τελείως την ζωή του. Έγινε Μοναχός και αργότερα Πνευματικός.

Είναι πολύ πιθανόν ο Αξιωματικός που απέθανε να ήταν ο σύζυγος της οσίας Ξένης. Έτσι αυτό το λυπηρό γεγονός έγινε αιτία να ανοίξη ο δρόμος της αγιότητος σε δύο Ρώσους Αγίους. Είναι επίσης πολύ πιθανόν ότι η οσία Ξένη εγνώρισε τον Μακάριο Θεόδωρο και έλαβε από αυτόν αργότερα πνευματικές συμβουλές. Ο Θεόδωρος, αφήνοντας την δόξα του απατεώνος του κόσμου, έγινε Μοναχός στα δάση του Ροσλάβλ και του Σάρωφ και αργότερα παρά την βασιλική κρατική απαγόρευσι, ίδρυσε ιδικό του Μοναστήρι στο Σαναξάρ, όπου τον ακολουθούσαν πολλοί νέοι από το Σάρωφ, οι οποίοι επιθυμούσαν μια υψηλότερη πνευματική ζωή.

Ο όσιος Θεόδωρος αλληλογραφούσε με τον ευλογημένο άνθρωπο του Θεού Παϊσιο Βελιτσκόφσκυ και τον άγιο Τύχωνα του Ζαντόνσκ, τον οποίο και γνώρισε προσωπικά. Το 1778 εξωρίσθη στα νησιά του Σολόφσκυ. Τότε μερικοί μαθηταί του πήγαν στον Μακάριο Παϊσιο Βελιτσκόφσκυ. Ένας από αυτούς, ο Θεοφάνης, έγινε ύστερα υποτακτικός του Μητροπολίτου Γαβριήλ της Πετρουπόλεως και βοήθησε να ανακληθή ο διδάσκαλός του Θεόδωρος από την εξορία.
Ο Θεόδωρος, όταν γύρισε στο Σαναξάρ, ίδρυσε ένα γυναικείο Μοναστήρι στο Αρζαμάς. Εκοιμήθη εν Κυρίω την 19η Φεβρουαρίου 1791.

«ημείς μωροί δια Χριστόν …» Α’ Κορ. δ. 10

Ξένη η διά Χριστόν σαλή_St. Xenia of Petersburg_Св Ксения Петербургская_388f2dc6c8bd00f9Η ευλογημένη Ξένη έχοντας υποστή την καλή εν Χριστώ αλλοίωσι, μετά την τελεία αποδέσμευσί της από τα εμπόδια της κοσμικής ζωής, εξαφανίσθηκε από την Πετρούπολι. Η απουσία της διήρκησε οκτώ χρόνια. Πού ήταν όλο αυτό το διάστημα; Λέγεται ότι έζησε σε κάποιο Ερημητήριο με Αδελφότητα ιερών Ασκητριών, διδασκομένη για την προσυχή και την πνευματική ζωή από μια Γερόντισσα. Σ’ αυτήν την περίοδο έφθασε στο ύψιστο σημείο πνευματικής τελειότητος και αξιώθηκε του χαρίσματος ”της διά Χριστόν σαλότητος”…

Τί είναι όμως αυτή ”η διά Χριστόν σαλότης”, η οποία χαρακτήριζε και άλλους Αγίους της Εκκλησίας μας; Ο ”διά Χριστόν σαλός” έχει φθάσει πρωτίστως σε μεγάλα ύψη αγιότητος, έχει ενωθή κατά χάριν με τον Θεό. Η καρδιά του φλέγεται από τον θείο έρωτα. Έχει μεταμορφωθή εν Χριστώ, έχει ανέλθει στην κορυφή της απαθείας.
Η φιληδονία, η φιλοδοξία και η φιλαργυρία είναι πλέον για τον λογικότατο αυτόν σαλό τελείως ανόητα και μισητά, ξένα από την αγία ατμόσφαιρα της Χάριτος, στην οποία ζη και κινείται. Ο διά Χριστόν σαλός, ευρισκόμενος σε μια τέτοια χαριτωμένη και ένθεη κατάστασι, καλείται από τον Κύριό μας να σηκώση ένα ιδιαιτέρως βαρύ σταυρό: 
Να ζη μεταξύ των ανθρώπων προσποιούμενος τον σαλό, τον τρελλό, τον ανισόρροπο, και κρύβοντας με την προσποιητή σαλότητα τον πλούτο των αρετών του, να αγωνίζεται για την πνευματική ωφέλεια των άλλων. Μέσα στην γενική περιφρόνησι και τον κατατρεγμό του ενεργεί πράγματα θαυμαστά και γίνεται αιτία μετανοίας και σωτηρίας πολλών ανθρώπων. Εμπαίζει τον κόσμο και τις δήθεν αξίες του κόσμου και καθοδηγεί τις ψυχές στην μοναδική αξία, στην αληθινή ελευθερία των τέκνων του Θεού, στην μακαρία εκείνη κατάστασι, όπου μαζί με τον θείο Απόστολο Παύλο λέγει ο άνθρωπος: ”ζ ω  ο υ κ έ τ ι  ε γ ώ,  ζ η  δ ε  ε ν  ε μ ο ί  Χ ρ ι σ τ ό ς”.

***

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_%d0%baΈτσι λοιπόν και η αγία Ξένη, μετά από οκτώ χρόνια μαθητείας στο σχολείο της ερήμου, γεμάτη από τα χαρίσματα του Θείου Παρακλήτου, επιστρέφει στην αγία Πετρούπολι, για να συνεχίση τον αγώνα της εναντίον του σατανά ανάμεσα στους ανθρώπους και να τους βοηθήση να αναγεννηθούν εν Χριστώ. Φόρεσε μια από τις παλιές στολές του συζύγου της και ισχυριζόταν ότι ο άνδρας της δεν απέθανε, αλλά ζη και είναι αυτή η ίδια!…

Ποτέ δεν απαντούσε σε κανέναν όταν την εφώναζαν Ξένη Γρηγορίεβνα, αλλά αντιθέτως με ευχαρίστησι αποκρινόταν σε όποιον την ωνόμαζε με το όνομα του συζύγου της Ανδρέα Θεοδώροβιτς. Πρέπει να σημειωθή ότι η σαλότητα της Ξένης είχε κάτι το εντελώς ιδιαίτερο και βαθύτερο από τις γνωστές μας περιπτώσεις. Η όλη της προσπάθεια διαποτιζόταν από την βαθειά πνευματική αγάπη προς τον σύζυγό της. Είχε την ελπίδα, κατά κάποιον τρόπο, ότι σηκώνει επάνω της το βάρος των αμετανοήτων αμαρτημάτων του νεαρού Ανδρέα, ο οποίος απέθανε χωρίς να έχη μεταλάβη τα Άχραντα Μυστήρια.

Η Ξένη, πενθώντας για τις ιδικές της αμαρτίες και του συζύγου της, εγκατέλειψε το σπιτικό της και άρχισε να περιπλανιέται στους δρόμους της Αγίας Πετρουπόλεως, ιδιαιτέρως δε στην φτωχότερη συνοικία της πόλεως που λεγόταν Στορονά. Πολύ συχνά την εύρισκαν στην περιοχή της ενορίας του αγίου Ματθαίου, όπου ζούσαν οι πιο φτωχοί μέσα σε πενιχρές καλύβες. Στην αρχή, οι κάτοικοι της Στορονά νόμιζαν ότι αυτή η παράξενη γυναίκα ήταν μια αγαθούλα ζητιάνα και οι πονηροί άνθρωποι, ιδίως τα αλητόπαιδα, συχνά την κυνηγούσαν και την περιγελούσαν. Με πλήρη πραότητα η Ξένη είχε πάντοτε προ των οφθαλμών της την μορφή του πολυπαθούς Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Οποίος αγόγγυστα άκουσε όλες τις κατηγορίες, υπέφερε όλους τους διωγμούς, βασανίστηκε τρομερά και τελικά σταυρώθηκε για την αγάπη και σωτηρία των ανθρώπων.

Έχοντας ως παράδειγμα το μαρτύριο του Σωτήρος μας Χριστού, η ευλογημένη Ξένη αντιμετώπιζε με πραότητα, ανεξικακία και σιωπή τις κακουχίες, τις κατηγορίες και τους κατατρεγμούς των ανθρώπων. Η προσευχή της ήταν εκείνη του Κυρίου μας: ”Πάτερ, άφες αυτοίς’ ου γαρ οίδασι τι ποιούσιν!”. Μόνο μια φορά ωργίσθηκε, όταν τα αλητόπαιδα δεν αρκέσθηκαν να την κοροιδεύουν και υβρίζουν, αλλά άρχισαν να τις ρίχνουν λάσπες, πέτρες και χώματα. Τότε η  Ευλογημένη σήκωσε το μπαστουνάκι της, που δεν αποχωριζόταν ποτέ, και τα πήρε στο κυνήγι. Μετά από αυτό το γεγονός, οι κάτοικοι της Στορονά άρχισαν να σέβωνται την Ξένη… 

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_8f-%d0%ba0%ba”Ουδέν έστι κρυπτόν, ο ου γνωσθήσεται” 

Προοδευτικά ο κόσμος άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι δεν είχε μπροστά του μια απλή ζητιάνα, αλλά κάτι περισσότερο΄ ότι δεν επρόκειτο για μια αγαθούλα άξια περιφρονήσεως, αλλά για μια φωτισμένη ύπαρξι, για ένα δοχείο της θείας Χάριτος, για ένα φως Χριστού. Σιγά – σιγά άρχισαν όλοι να της φέρωνται με ευσπλαχνία και προσπαθούσαν να την βοηθήσουν. Την προσκαλούσαν στα σπίτια τους και της έδιναν χρήματα και ζεστά ρούχα, για ν’ αντιμετωπίση τον φοβερό χειμώνα της Πετρουπόλεως. Το καφτάνι (ποδήρης χιτώνας με μακρυά μανίκια) και η καμιζόλα της (φαρδύς γυναικείος χιτώνας) είχαν γίνει πλέον κουρέλια και έπεφταν από πάνω της.

Μετά άρχισε να φορή διάφορα άλλα ράκη, χειμώνα – καλοκαίρι. Τα πόδια της ήταν πρησμένα από το κρύο, διότι τα κατατρυπιασμένα παπούτσια της στην πραγματικότητα δεν της εχρησίμευαν σε τίποτε. Παρ’ όλα αυτά δεν δέχτηκε να ντυθή με τα ρούχα που της πρόσφεραν. Προτίμησε να φορή ράκη και, εξακολουθώντας την σαλότητά της, χρησιμοποιούσε μια κόκκινη ζακέτα και μια πράσινη φούστα ή τελείως το αντίθετο, διότι αυτά ήταν τα χρώματα της στολής του συζύγου της. Επίσης η Μακαρία δεν δεχόταν χρήματα, εκτός από ωρισμένες ειδικές περιπτώσεις, όταν εγνώριζε ότι αυτοί που της πρόσφεραν την ελεημοσύνη είχαν καθαρή καρδιά.

Συνήθως δεχόταν μόνο τα μικρά χάλκινα νομίσματα (pennies), τα λεγόμενα ”Ο Βασιλεύς έφιππος”, διότι απεικονιζόταν στην μία όψι τους ένας ιππέας. Δεν τα κρατούσε όμως για τον εαυτό της, αλλά τα μοίραζε στους φτωχούς, λέγοντας ταυτοχρόνως κάποια προφητεία με την μυστηριώδη γλώσσα και το κάλυμμα της σαλότητας, για να κρύψη το χάρισμα του Θεού.
Κάποτε η Ξένη συνάντησε μια θεοσεβή γυναίκα στον δρόμο. Της έδωσε ένα νόμισμα και της είπε: ”Πάρε αυτό το ”πεντάδραχμο”. Σ’ αυτό είναι ο Βασιλεύς ιππέας… Θα σβησθή!…”.

Η γυναίκα δέχθηκε το νόμισμα και εξακολούθησε τον δρόμο της, συλλογιζόμενη την σημασία του λόγου της Μακαρίας. Προχωρώντας, είδε από μακρυά το σπίτι της μέσα στις φλόγες. Αμέσως έτρεξε και έφθασε μόλις η φωτιά σβηνόταν. Τότε κατάλαβε την πρόβλεψι της Οσίας κάτω από τα περίεργα λόγια της.
Κρύβοντας η οσία Ξένη τον θησαυρό των αγίων αρετών της από τον κόσμο και περιφρονώντας την μάταιη δόξα και τις τιμές των ανθρώπων ή μάλλον εμπαίζοντας τους τρεις μεγάλους εχθρούς της σωτηρίας μας, τον κόσμο, τον διάβολο και την σάρκα, προχωρούσε διά της πτωχείας και της κακοπαθείας την στενή και τεθλιμμένη οδό προς τον Παράδεισο.

Για πολύ καιρό κανείς δεν ήξερε που η παράξενη ζητιάνα περνούσε τις νύκτες. Οι κάτοικοι της Στορονά και οι Αρχές ενδιαφέρθησαν να μάθουν και η έρευνα απεκάλυψε ότι η Ξένη προσευχόταν όλη την νύκτα γονατιστή έξω στα χωράφια κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες. Το πρωί σηκωνόταν και έκανε μετάνοιες προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος. Είναι πράγματι θαύμα πως ημπόρεσε να επιζήση κατά τους φοβερούς χειμώνες της Αγίας Πετρουπόλεως. Μερικές νύκτες υπέβαλλε τον εαυτό της σε άλλο είδος κακουχίας.

Κάποτε, το 1794, μια καινούρια Εκκλησία κτιζόταν στο Κοιμητήριο του Σμολένσκ. Οι εργάτες παρατήρησαν ότι παραδόξως κατά την διάρκεια της νύκτας κάποιος κουβαλούσε σωρούς από τούβλα στην κορυφή του κτιρίου, όπου εχρειάζοντο. Θαύμασαν και απεφάσισαν να ανακαλύψουν ποιος ήταν αυτός ο ακατάβλητος εργάτης. Τοποθέτησαν ένα φρουρό και ανεκάλυψαν ότι ο ακούραστος μεταφορέας ήταν η γηραιά πλέον δούλη του Θεού Ξένη!

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_3198 (2)”Ο Θεός ταπεινοίς δίδωσι χάριν”

Η Ευλογημένη Ξένη έδωσε ”αίμα” και έλαβε ”πνεύμα”. Κουράσθηκε, αφάνταστα στον καλό αγώνα να υποτάξη την σάρκα το πνεύμα και την ψυχή στον Κύριο και Θεό της. Ταπεινώθηκε και κακοπάθησε πολύ για χάρι του πτωχεύσαντος για την σωτηρία μας Ιησού Χριστού και γι’ αυτόν τον λόγο ο φιλάνθρωπος Σωτήρας μας την αντιδόξασε. Πλούσια τα χαρίσματα της θαυματουργίας και της προοράσεως άρχισαν να ξεχύνωνται από την Μακαρία και οι άνθρωποι ανεγνώριζαν πλέον σ’ αυτήν, την χαρισματούχο ”διά Χριστόν Σαλή”.

Οι κάτοικοι της Στορονά με πολλή και ειλικρινή χαρά εδέχοντο την Οσία στα σπίτια τους, διότι είχε γίνει αντιληπτό ότι η επίσκεψις αυτή θα έφερνε στην οικογένεια θεία ευλογία, ειρήνη και ευτυχία. Οι γονείς που είχαν ασθενή παιδιά, έτρεχαν να εύρουν και να φέρουν στο σπιτικό τους την Μακαρία, διότι αρκούσε αυτή να χαιδέψη το κεφαλάκι τους και να τα φιλήση ή να τα κουνήση στο κρεβατάκι τους για να γίνουν καλά. Οι μαγαζάτορες και οι έμποροι, όταν έβλεπαν την δούλη του Θεού να πλησιάζη, έτρεχαν έξω για να την συναντήσουν και της πρόσφερναν κάτι από την πραμάτεια τους.

Εάν δεχόταν το δώρο ή αν απλώς το ευλογούσε  με μια κίνησι ακουμπώντας το, ο έμπορος εκείνος θα έκανε χρυσές δουλειές όλη την ημέρα. Οι αμαξάδες λαχταρούσαν να την οδηγήσουν όπου εκείνη ήθελε, έστω και για μερικά μέτρα, ή την παρακαλούσαν μόνο να καθήση στην άμαξά τους για λίγες στιγμές. Τούτο, διότι σε οποιαδήποτε άμαξα ανέβαινε, ερχόταν η ευλογία στον αμαξά και είχε την καλύτερη δουλειά της ημέρας. Καμμιά φορά που επισκεπτόταν κάποιον η Οσία, συζητούσε για λίγο και μετά ξαφνικά έπεφτε σε σιγή σαν να άκουγε κάτι. Κατόπιν σηκωνόταν και έφευγε γρήγορα. Εάν η οικοδέσποινα ερωτούσε, γιατι έφευγε και που πήγαινε, η Ευλογημένη κουνούσε το μπαστουνάκι της στον αέρα και έλεγε: ”Πρέπει να βιαστώ, κάπου με χρειάζονται!”. 

Η Παρασκευή Αντώνοβα και ο γυιος της

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_αγγελοςProstev_Peterburgskie-dozhdiΚάποια ημέρα η Παρασκευή Αντώνοβα καθόταν στο σπίτι της, το οποίο της είχε δωρήσει η οσία Ξένη, και έρραβε. Η Μακαρία την επισκέφθηκε εκείνη την στιγμή και με ανησυχία της είπε: ”Εσύ κάθεσαι εδώ ράβοντας κουμπιά και δεν γνωρίζεις ότι ο Θεός σου χάρισε έναν γυιο. Πήγαινε αμέσως στο κοιμητήριο του Σμολένσκ”. Η Αντώνοβα, η οποία ήξευρε ότι η Οσία είναι αληθινή δούλη του Θεού και ότι δεν θα έβγαινε μάταιη λέξι από το στόμα της, ούτε καν αναρωτήθηκε γι’ αυτήν την παράξενη διαταγή, αλλά πίστεψε αμέσως ότι κάτι εξαιρετικά ασυνήθιστο πρόκειται να γίνη και αμέσως έτρεξε στο Νεκροταφείο.

Εκεί κοντά σ’ ένα δρόμο είδε ένα μεγάλο πλήθος κόσμου. Πλησίασε από περιέργεια για να ιδή τι γένεται. Κάποιος αμαξάς έρριξε κάτω μια έγκυο γυναίκα, η οποία ξεγέννησε επί τόπου και ευθύς μετά απέθανε. Γεμάτη συμπόνοια για το βρέφος η Παρασκευή το πήρε σπίτι της ως θετό γυιο της, διότι όλες οι προσπάθειες της Αστυνομίας της Πετρουπόλεως για να ανακαλυφθή η ταυτότης της μητέρας ή για να ευρεθή ο πατέρας ή άλλα συγγενικά πρόσωπα του ορφανού, απέβησαν μάταιες.

Η Αντώνοβα ανάθρεψε το παιδί ”εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου” και το αγαπούσε σαν να ήταν ιδικό της. Τελικά ο νέος έγινε ένας έξοχος δημόσιος λειτουργός και περιποιήθηκε με πολλή στοργή την θετή μητέρα του στα γηρατειά της. Επίσης είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στην δούλη του Θεού Ξένη, η οποία είχε δείξει πολλή καλωσύνη στην θετή μητέρα του και είχε παίξει τέτοιο ρόλο στην εξέλιξι της ζωής του.

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_gK6GZ3BCrlYΤο ευωδιαστό μέλι και το ποντίκι!

Μια φορά σε κάποια αγορά της Πετρουπόλεως οι έμποροι πέτυχαν από ένα πλούσιο κτήμα μία ποσότητα από πολλά είδη του καλύτερου μέλιτος. Ήταν μέλι από φλαμούρι, από σίκαλι και επίσης από άλλα άνθη και φυτά. Καθ’ ένα είχε την ιδική του ευωδία. Όταν οι έμποροι ανέμειξαν και τα τρία είδη του μέλιτος μαζί σ’ ένα βαρέλι, προξενήθηκε μια ονειρώδης ευωδία και γεύσις. Οι άνθρωποι αγόραζαν αυτό το μέλι αμέσως, χωρίς να λυπηθούν χρήματα.

Ξαφνικά εμφανίσθηκε η Μακαρία Ξένη και φώναξε: ”Μη το παίρνετε, μη το παίρνετε! Αυτό το μέλι δεν μπορεί να φαγωθή: βρωμάει ψοφήμι!”. ”Τρελλαθήκατε, Ματούσκα! Μη μας εχοχλήτε! Βλέπετε τι κέρδος έχουμε. Και πως μπορείτε να αποδείξετε ότι αυτό το μέλι δεν πρέπει να φαγωθή; ”Να πως θα το αποδείξω!” φώναξε η Μακαρία, ακουμπώντας με όλο το βάρος της στο βαρέλι και… ανατρέποντάς το.

Καθώς το μέλι χυνόταν στο έδαφος, οι άνθρωποι περιεκύκλωσαν από κοντά το βαρέλι κι όταν πια όλο το μέλι είχε χυθή, ξεφώνισαν όλοι με τρόμο και αποστροφή. Στον πυθμένα του δοχείου ευρίσκετο ένας πελώριος ψόφιος αρουραίος! Ακόμη εκείνοι που είχαν αγοράσει αυτό το μέλι πάλι ακριβά και το είχαν μεταφέρει σε στάμνες, το πέταξαν.

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_αγγελοςimageΜυστηριώδης συμπεριφορά και προρρήσεις

Ο κόσμος σιγά-σιγά άρχισε να δέχεται την παράξενη συμπεριφορά της ”διά Χριστόν σαλής” σαν ένα είδος σημείου από τον Θεό. Ήταν πράγματι περίεργο το φαινόμενο να συνδέη μια πρόρρησί της με μυστηριώδη συμπεριφορά, εμπαίζοντας την ματαιοδοξία και ξεφεύγοντας την ανθρωπαρέσκεια, την μεγάλη αυτή ανθρώπινη αρρώστια. Τα ακόλουθα παραδείγματα είναι πολύ χαρακτηριστικά.

Το 1761, δύο ημέρες πριν από την Νηστεία των Χριστουγέννων, η ευλογημένη Ξένη έτρεχε αγωνιωδώς μέσα στο κρύο κατά μήκος των χιονισμένων δρόμων της Στορονά, φωνάζοντας δυνατά: ”Να ψήσετε ”μπλινί” (τηγανίτες), να ψήσετε ”μπλινί”!”. Ως συνήθως, κανείς δεν κατάλαβε το νόημα αυτών των παράξενων λόγων της Μακαρίας, αλλά την ημέρα της Εορτής, η Αυτοκράτειρα Ελισάβετ Πετρόβνα απέθανε ξαφνικά.

Όταν η τρομακτική είδησις απλώθηκε σε όλη την πόλι, ήταν καθαρό πια σε όλους ότι η δούλη του Θεού είχε προείπει τον θάνατο της Βασιλίσσης. Οι τηγανίτες (bliny) εχρησιμοποιούντο στις επιμνημόσυνες Ακολουθίες.

Ένα παρόμοιο γεγονός συνέβη στις αρχές του Νοεμβρίου του 1796. Άρχισε να επισκέπτεται όλους τους γνωστούς της. Κτυπούσε το παράθυρο, ώσπου να απαντήσουν και έλεγε: 
”Μαζέψτε αλεύρι, σύντομα θα ψήσουμε ”μπλινί!”. Πολλοί άρχισαν να αγωνιούν γι’ αυτή την προειδοποίησι, σκεπτόμενοι ότι κάποιος σύντομα θα πέθαινε. Σε δύο ημέρες η Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β’ απέθανε!

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_αγγελος κοιμηση127831314_CcFwXPcsqFw<<Τους δοξάζοντάς με δοξάσω>>

Αυτά τα ολίγα γνωρίζουμε για την ευλογημένη δούλη του Θεού Ξένη, η οποία έζησε πράγματι ως ξένη σ’ αυτή την ζωή και τώρα φιλοξενείται στους ουρανίους θαλάμους και απολαμβάνει την αιώνια ανάπαυσι και μακαριότητα. Τους πολλούς άθλους της έκρυψε από τους ανθρώπους αλλά ο Κύριός μας, ενώπιον του Οποίου έκαιγε λαμπάδα και κανδήλα ακοίμητη σ’ όλη την επίγεια ζωή της, την εδόξασε μετά θάνατον απερίγραπτα.

Η Οσία, μετά από περιπλανήσεις και αγώνες, σαρανταπέντε (45) χρόνων, εκοιμήθη σε ηλικία εβδομηνταένα (71) χρόνων γύρω στα 1796 – 1806 με τον εξής θαυμαστό τρόπο. Η Μακαρία Ξένη άρχισε να εξασθενή αξιοσημείωτα. Πήγε τότε να επισκέπτεται όλους τους γνωστούς της και να τους αποχαιρετά, λέγοντας ότι ”ετοιμαζόταν για έναν μακρυνό δρόμο”. Μετά δεν ξαναφάνηκε πλέον.

Ευρέθη στο Κοιμητήριο, καθισμένη κάτω από ένα δένδρο να έχη κοιμηθή εν Κυρίω!… Το πολυπαθές αγιασμένο σκήνωμά της ετάφη στο Κοιμητήριο του Σμολένσκ. Ένα μεγάλο πλήθος πιστών ερχόταν καθημερινώς για να προσκυνήση και να ζητήση την βοήθεια του Θεού διά των πρεσβειών της. Εγίνοντο θαύματα και το προσκύνημα μεγάλωνε όλο και περισσότερο. Κάθε προσκυνητής ήθελε να πάρη κάτι από τον τάφο της, λίγο χώμα, ένα χαλικάκι. Έτσι κάθε τόσο ο τάφος της καταστρεφόταν και έπρεπε να τον ξαναφτιάξουν. 

Απεφασίσθη τελικά να τον σκεπάσουν με μια μαρμάρινη πλάκα. Οι πιστοί όμως, έσπασαν την πλάκα και διαμοιράσθηκαν τα κομματάκια. Μια δεύτερη πλάκα είχε κι αυτή την ίδια τύχη. Αρχικώς οι προσκυνηταί άφηναν χρήματα στο μνήμα της, τα οποία έπαιρναν οι φτωχοί. Μετά όμως τα μάζευαν σ’ ένα κουτί και με το ποσόν που μαζεύτηκε, έκτισαν ένα παρεκκλήσι επί του τάφου. Είχε δύο μικρά παράθυρα, προς την ανατολή ένα εικονοστάσι (τέμπλο) και δυτικά μια κιγκλιδωτή πόρτα, πάνω από την οποία υπήρχε η επιηγραφή: ”Δούλη του Θεού Ξένη”.

Στην νέα πλάκα που τοποθετήθηκε επάνω στον τάφο χαράχθηκε η επιγραφή που αναφέραμε στην αρχή του Βίου. Αργότερα επειδή ο κόσμος που ερχόταν αυξανόταν συνεχώς, αναγκάσθηκαν να προσθέσουν μια γαλαρία, όπου Ιερείς όλη την ημέρα εκ περιτροπής έκαναν Μνημόσυνα (Παννυχίδες) στην οσία Ξένη, για όσους προσκυνητάς το ζητούσαν.

Οι Ρώσοι Ορθόδοξοι έχουν συνήθεια να κάνουν Μνημόσυνα (Παννυχίδες) στους Αγίους τους οποίους τιμούν μεν, αλλά δεν έχουν ακόμη ανακηρυχθή επισήμως από την Σύνοδο της Ιεραρχίας. Διά των Μνημοσύνων αυτών προσευχόμεθα υπέρ των κεκοιμημένων Αγίων και εκείνοι πρεσβεύουν για μας από την κατάστασι της μακαριότητος, την οποία απολαμβάνουν μέσα στο φως της τρισηλίου Θεότητος.

Έτσι τονίζεται ιδιαιτέρως και γίνεται ασθητότερη η μεγάλη αλήθεια που διδάσκει η αγία μας Εκκλησία, ότι όλοι μαζί, ζώντες και τεθνεώτες, αποτελούμε το μυστικό Σώμα του Χριστού και επικοινωνούμε εν Χριστώ οι επί γης με τους εν ουρανώ αδελφούς μας.

Η ευλάβεια των πιστών προς την οσία Ξένη στον αιώνα μας

Ξένη η διά Χριστόν σαλή_St. Xenia of Petersburg_Св Ксения Петербургская_8tUnHX6yU7A (1)Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός, ότι μετά την επικράτησι του Κομμουνισμού στην Ρωσία και παρ’ όλη την ωργανωμένη αθεϊστική προπαγάνδα, δεν ανεχαιτίσθη η ευλάβεια προς την αγία Ξένη και πολλοί προσκυνηταί εξακολούθησαν να πηγαίνουν στην πηγή αυτή των χαρίτων, το μνήμα της Οσίας, για να εύρουν λύσι των προβλημάτων τους και να απαλύνουν τον πόνο τους.

Ένας από τους τελευταίους πρόσφυγες, που άφησε την Ρωσία κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου θυμάται: ”Το παρεκκλησάκι της Μακαρίας στο Κοιμητήριο του Σμολένσκ στο Λένιγκραντ (Αγία Πετρούπολι) κλείσθηκε στα 1930 – 1940, αλλά μπορούσε κανείς πάντοτε να ιδή ανθρώπους γονατισμένους και προσευχομένους μπροστά στην κλειδωμένη πόρτα. Στους τοίχους ήσαν γραμμένα: ”Μακαρία Ξένη, βοήθησε να έλθη ειρήνη στις υποθέσεις της οικογενείας μου”.

”Προσευχήθηκα να με βοηθήση να βρω δουλειά και θαυματουργικά βρήκα μια θέσι την ίδια ημέρα. Αυτή ήταν η τελευταία μου προσευχή εκεί το 1937. Το 1941 ξαναεπισκέφθηκα το Εκκλησάκι, ήταν η τελευταία μου επίσκεψις, και ως συνήθως ήταν περικυκλωμένο από πλήθος προσκυνητών”.

…Όπως γράφει ο Βλαδίμηρος Μαλσένκο, ”γύρω στο 1963 οι Σοβιετικές Αρχές έκλεισαν το παρεκκλήσι της οσίας Ξένης και το μετέτρεψαν σε εργαστήριο γλυπτικής. Το μνημείο, τα περιεχόμενα του παρεκκλησίου και η ταφόπετρα με τις θρησκευτικές γραφές για την Ευλογημένη Ξένη αφαιρέθηκαν από αυτό. Παρ’ όλα αυτά οι πιστοί ακόμη έρχονται στο πρώην εκκλησάκι της Μακαρίας. Κάνουν το σημείο του Σταυρού και προσεύχονται. Βάζουν στα χάσματα της πόρτας και των παραθύρων σημειώματα, στα οποία έχουν γράψει διάφορα αιτήματα.

Στην αρχή οι πιστοί βαθειά λυπήθηκαν και φέρθηκαν με θυμό, ακόμη και πέταξαν τις επιγραφές για τα γλυπτά από το παρεκκλήσι. Μερικοί μπήκαν στο εργαστήριο, κάθισαν στο πάτωμα και έψαλαν ύμνους προς τιμήν της Ξένης, ”της διά Χριστόν σαλής”. Οι πιστοί συνεχίζουν και σήμερα να πηγαίνουν στην Μακαρία Ξένη για βοήθεια, και όχι μόνον οι ηλικιωμένοι, όπως λένε οι Σοβιετικές Αρχές, αλλά ακόμη και οι νέοι Σπουδαστές.

Να μια τυπική προσευχή από αυτές που γράφονται στα χαρτάκια από τους νέους σπουδαστές της Σοβιετικής εποχής: ”Ω αγαπητή Μακαρία, ερχόμεθα προς Σε και Σου ζητάμε να μας βοηθήσης στην ζωή μας, να μας καθοδηγήσης στον σωστό δρόμο και να μας δώσης καλύ τύχη. Ποτέ δεν θα σε λησμονήσουμε. (Υπογράφοντες): Βέρα, Ζήνα, Ζώρα”. 

Στις ημέρες μας συναντάμε γυναίκες που έταξαν να κάνουν ένα προσκύνημα στο παρεκκλήσι και να εκπληρώσουν ένα δύσκολο κατόρθωμα προσευχής εκεί. Φέρνουν ένα κερί, το στερεώνουν σε μια προεξοχή του τοίχου του πρώην παρεκκλησίου, το ανάβουν και κατόπιν, μένουν υπομονετικά μέχρι να καή τελείως. Προσκυνητές συχνά μαζεύονται στο εκκλησάκι και ψάλλουν ύμνους και παρακλήσεις στην Ευλογημένη Ξένη, άλλοτε όρθιοι και άλλοτε γονατιστοί. Αυτό το κάνουν σ’ όλες τις εποχές του έτους”.

Καθώς γράφει ο προανεφερθείς Βλαδίμηρος Γ. Ντερουτζίν, σπουδαστής στο Λένινγκραντ, ”δεν είναι γνωστό αν τα λείψανα της Ευλογημένης Ξένης είναι ακόμη εκεί ή τα έκλεψαν οι Σοβιετικοί. Αλλά το σφραγισμένο παρεκκλήσι χωρίς σταυρούς ή παράθυρα δεν ενοχλεί καθόλου τους πιστούς.
Όλο τον χρόνο έρχονται στο εκκλησάκι, το στολίζουν με λουλούδια, τα οποία είναι ακριβά στο Λένινγκραντ, και ιτιές και μετά για πολύ ώρα και με θερμότητα, σχεδόν πάντα με δάκρυα, προσεύχονται μπροστά του κάνοντας πολλές φορές τον σταυρό τους και υποκλινόμενοι. Και μερικές φορές, αν αρκετοί πιστοί μαζευτούν, διαβάζουν ή ψάλλουν απαλά προσευχές”.

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургскаяf-xenia3. Η σωτηρία ενός αξιωματικού

Μέσα σε μερικά χρόνια, ξεκινώντας από την πολιορκία των υψωμάτων του Σίπκα κατά τη διάρκεια της άμυνας του Όρους του Αγίου Νικολάου από τους Τούρκους, ο Αντιστράτηγος Βλαδίμηρος Ιβάνοβιτς Νικόλσκυ άρχισε να έχει πρόβλημα στα πόδια του.

Μερικές φορές κρυολόγησε βαριά και διαθέτοντας ελάχιστο χρόνο και και μη θέλοντας να δεχθή ιατρική βοήθεια, άφησε την αρρώστιά του να εξελιχθή χωρίς ιατρική φροντίδα. Αυτά τα συχνά βαριά κρυολογήματα κατέστρεψαν την υγεία του γενικά και επιδείνωσαν ακόμη περισσότερο την κατάστασι των ποδιών του. Τελικά άφησε την αρρώστιά του να εξελιχθή τόσο πολύ, ώστε οι γιατροί του υπέδειξαν να πάη στη λουτρόπολι με τη ζεστή λάσπη στο Σάκι της Κριμαίας.
Τρεις φορές πήγε στο Σάκι, αλλά κάθε φορά που γύριζε στην υπηρεσία του, αρρώσταινε πάλι και παρουσίαζε βαρύ κρυολόγημα.

Στο τέλος, η κατάστασις των ποδιών του χειροτέρεψε τόσο, ώστε μπορούσε να τα κουνήση μόλις και μετά βίας. Οι παθολόγοι και οι καθηγηταί, στους οποίους απευθύνθηκε για βοήθεια, αφού τον εξέτασαν, σήκωσαν τα χέρια και όλοι έλεγαν σχεδόν το ίδιο πράγμα:

”Είναι δυνατόν να επιχειρήσω μια θεραπεία, αλλά δεν είμαι Θεός!”

Βλέποντας την φανερά απελπιστική κατάστασί του ο Νικόλσκυ έπεσε σε πλήρη απόγνωσι, διότι εκτός από την αρρώστιά του, δεν είχε προβλέψει επίσης να εξασφαλίση τα προς το ζην στην οικογένειά του, που θα ζούσε μετά το θάνατό του μέσα στη φτώχεια, αφού η σύνταξίς του μόλις θα έφτανε για τις καθημερινές ανάγκες τους.

Μια ημέρα λοιπόν, ενώ ήταν σε τέτοια κατάστασι απογνώσεως, θυμήθηκε ότι πολλοί άνθρωποι δέχονται βοήθεια και γίνονται καλά από τις προσευχές της δούλης του Κυρίου Ξένης.
Ο Νικόλσκυ αποφάσισε να πάη αμέσως στο Κοιμητήριο του Σμολένσκ για να επισκεφθή το μνήμα της Αγίας. Το να πήγαινε μέχρις εκεί με τα πόδια ήταν αδύνατο, εν τούτοις δεν θέλησε να πάρη αμάξι, διότι πίστευε ότι η προσευχή του θα εισακουγόταν πιο πολύ, αν υπέμενε τον πόνο που θα του επέφερε το βάδισμα.

Απεφάσισε λοιπόν να βαδίση από το σπίτι του στην οδό Γιαμσκαγιά προς τον δρόμο που ακολουθεί το ”τραμ” προς το Σμολένσκ, μετά να ταξιδέψη προς το τέρμα της γραμμής 17 στο Νησί του Βασίλιεφ και από εκεί να βαδίση μέχρι το παρεκκλήσι της Ξένης.

Ξεκίνησε πολύ νωρίς το πρωϊ βαδίζοντας αργά και με κόπο, με την ταχύτητα του σαλιγκαριού, προς τον τροχιόδρομο.
Το επώδυνο βάδισμα του έφαγε το μεγαλύτερο μέρος του πρωϊνού, ενώ η τραχεία διαδρομή με το ”τραμ” κράτησε σαράντα με σαρανταπέντε λεπτά. Από το ”τραμ” μέχρι το μνήμα της Ξένης ήταν άλλες δύο ώρες αργού και κοπιαστικού βαδίσματος.

Όταν έφτασε στο παρεκκλήσι, ήταν ήδη απόγευμα και ο Ιερεύς τελείωνε την τελευταία Παννυχίδα (Μνημόσυνο) και ετοιμαζόταν να πάη στο σπίτι του. Ο Βλαδίμηρος Ιβάνοβιτς εζήτησε από τον Ιερέα να τελέση άλλη μια Παννυχίδα για την Μακαρία και ύστερα, με την βοήθεια του Ιερέα, γονάτισε και άρχισε να προσεύχεται. Όταν τελείωσε η Ακολουθία, φίλησε τον σταυρό που είναι πάνω από το μνήμα της Ξένης.
Αφού το παρεκκλήσι έπρεπε να κλείση, ανεχώρησε με τον Ιερέα, ζητώντας στο δρόμο, όπως βάδιζαν, πληροφορίες για την αγία Ξένη.

Αφού αποχαιρέτησε τον Ιερέα, ο Βλαδίμηρος Ιβάνοβιτς ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι είχε βαδίσει από το παρεκκλήσι μέχρι τη στάσι του ”τραμ” ελεύθερα και χωρίς δυσκολία, ενώ λίγο ενωρίτερα αγωνίστηκε δύο ολόκληρες ώρες για να βαδίση την ίδια απόστασι!

Έμεινε έκπληκτος και απεφάσισε να ξαναδοκιμάση τα πόδια του, βαδίζοντας προς το σταθμό του ”τραμ” του Μάλι Προσπέκτ, αν και η άμαξα του ”τραμ” μόλις πλησίαζε.

Ξεκίνησε λοιπόν και βάδισε τόσο γρήγορα την απόστασι, ώστε η άμαξα, που έπρεπε να κάνη πολλές στάσεις, δεν έφθασε μαζί του και χρειάστηκε να περιμένη λίγα λεπτά, για να φτάση το ”τραμ” στο σταθμό του Μάλι Προσπέκτ!…

Ο Νικόλσκυ δεν μπορούσε να περιγράψη την αίσθησι της χαράς που τον κατέβαλε τότε.
Υπέφερε από ρευματοειδή αρθρίτιδα, βαριάς μορφής κιρσώδη φλεβίτιδα και αδράνεια τοξικού αίματος.
Παρέλυε σιγά-σιγά και θα πέθαινε. Το 1907 ήταν υγιής και συνέχισε να υπηρετή στο 93ο Σύνταγμα Πεζικού, που ανήκε από το 1873.

4. Η σωτηρία του Τσάρεβιτς Αλεξάνδρου 51

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_3197 (1)Η Αυτού Υψηλότης, ο Τσάρεβιτς Αλέξανδρος Αλεξάντροβιτς (μετέπειτα Αυτοκράτωρ Αλέξανδρος Γ’) 52 ήταν βαριά άρρωστος και η ζωή του βρισκόταν σε κίνδυνο.
Η σύζυγός του Μαρία Θεοδώροβνα τον εφρόντιζε συνεχώς και σπάνια έφευγε από κοντά του.

Μια μέρα λοιπόν, σε έναν διάδρομο την σταμάτησε ο φροντιστής του λεβιτοστασίου και την ερώτησε, αν θα μπορούσε να προσφέρη μια συμβουλή, που θα αφορούσε τον άρρωστο διάδοχο του θρόνου.

Αφού πάρε άδεια να το κάνη, αναφέρθηκε στο πώς ο ίδιος είχε κάποτε αρρωστήσει σοβαρά και πως είχε ξαναγίνει καλά, αφού του έφεραν λίγο χώμα από το μνήμα της δούλης του Θεού Ξένης.
Στη συνέχεια έδωσε στην Τσάρεβνα μια ποσότητα από το χώμα, ζητώντας της να το βάλη κάτω από το μαξιλάρι του άρρωστου Τσάρεβιτς, τον οποίο εκτιμούσε, καθώς και όλος ο λαός, λόγω της καλωσύνης και της καταδεκτικότητάς του.

Η Τσάρεβνα υπάκουσε στις υποδείξεις του πιστού υπηρέτη του Παλατιού.
Εκείνο το βράδυ λοιπόν, ενώ καθόταν πλάϊ στο κρεββάτι του άρρωστου συζύγου της, κοιμήθηκε και είδε ένα όραμα.

Μπροστά της στεκόταν μια ηλικιωμένη γυναίκα, παράξενα ντυμένη και με παράξενι εμφάνισι.
Η γυναίκα αυτή της είπε:

”Ο σύζυγός σου θα γίνει καλά και το παιδί που έχεις τώρα στην κοιλιά σου θα είναι κορίτσι. Δώσε της το δικό μου όνομα: Ξένη. Θα διασώση την οικογένειά σου από τραγωδία, όταν θα είναι μαζί σου!…”

Όταν ξύπνησε η Τσάρεβνα Μαρία, η γυναίκα είχε εξαφανισθή. Όλα όμως, όσα της είπε η Ξένη στο όραμα, επαληθεύθησαν.
Ο Τσάρεβιτς έγινε καλά και το επόμενο παιδί ήταν κορίτσι, στο οποίο έδωσαν το όνομα Ξένη. Σε ένδειξι ευγνωμοσύνης η Τσάρεβνα, ακόμη και όταν έγινε Αυτοκράτειρα, επισκεπτόταν το μνήμα της Αγίας κάθε χρόνο και τελούσε πανυχίδα.

Ούτε το πλήθος, ούτε το πολυσύνθετο των υποθέσεων και των καθηκόντων της εμπόδιζαν την Μαρία Θεοδώροβνα να εκπληρώνη αυτήν την ειλικρινή υποχρέωσί της.

*Είναι αξιοσημείωτο το ότι, μόλις λίγους μήνες μετά που παντρεύτηκε η Μεγάλη Δούκισσα Ξένη και άφησε την οικογένειά της, ο Τσάρος, που ήταν καλά και έδειχνε πως διέθετε την δύναμι δέκα ανδρών, ξαφνικά αναπαύθηκε.

51. Βλ. βιβλίο ”The life and Miracles…”, σ. 31, το υπ. αριθ. 11 θαύμα.
52. Αυτοκράτωρ Αλέξανδρος Γ’ (1846-1894). Υπήρξε υπόδειγμα εναρέτου ανδρός. Ήταν Ορθόδοξος εκ πεποιθήσεως. Ονομαστώτατος για την σωματική του δύναμι. Εθεωρείτο ως ο κατ’ εξοχήν ειρηνόφιλος ηγεμών του κόσμου. Τους τρεις τελευταίους μήνες της ζωής του, βαρύτατα ασθενής, δεχόταν τον άγιο Ιωάννη (Σεργέϊεφ) της Κροστάνδης και προσευχόταν μαζί του.

***

1. Α’ Ιωαν. β’ 15.
2. Αγία Πετρούπολις, πόλις του Αγίου Πέτρου ή Πετρούπολις. Μετά τον θάνατο του Lenin το 1924 μετωνομάσθη Leningrad. Η δεύτερη σε μέγεθος πόλις της Σοβ. Ενώσεως (κατ. περ. 3.500.000). Από τις ωραιότερες πόλεις του κόσμου. Ιδρύθηκε το 1703 υπό του Μεγάλου Πέτρου (1672 – 1725). Μέχρι το 1918 ήταν η πρωτεύουσα της Ρωσίας. 
3. Το ακριβές Ρωσικό επιτάφιο κείμενο δίδεται στην έκδοσι <<Raba Bozhyia Blaznennaya Xenia>>, Bogoroditze – Vladimirskaya Obitel, shanghai 1948. (Βλέπε στο βιβλιαράκι <<The Blessed Xenia of St. Peterburg>>, σ. 18, New York 1966, Αγγλικά και Ρωσικά).
4. Αυτοκράτειρα Ελισάβετ Petrovna (1709 – 1762). Κόρη του Μεγάλου Πέτρου και της Αικατερίνης Α’. Ανήλθε στον θρόνο την 7η Δεκ. 1741. Η βασιλεία της εσκιάσθη από την άμετρη ακολασία της και την τυραννική διακυβέρνησι της χώρας της. Υπήρξε προστάτις των γραμμάτων.
5. Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β’ (1729 – 1796). Πρώην Λουθηρανή, εβαπτίσθη Ορθόδοξος και υπανδρεύθη τον μέγα Δούκα Πέτρο, ανεψιό της Αυτοκρ. Ελισάβετ Petrovna. Το 1762 ανεκηρύχθη ο σύζυγός της ως Αυτοκράτωρ Πέτρος ο Γ’, του οποίου τελικώς με την βία παραιτηθέντος και αποθανόντος, εβασίλευσε η Αικατερίνη 34 έτη. Στα χρόνια της η Ρωσία επεξετάθη σημαντικώς και απέκτησε μεγάλη ισχύ, γι’ αυτό και ωνομάσθη Μεγάλη. Την διέκρινε η ευφυΐα, η ισχυρά θέλησις, η μόρφωσις, αλλά και ο ακόλαστος και φιλόδοξος βίος. Η Μ. Αικατερίνη συνδέεται και με την ελληνική ιστορία (1770, Ρωσωτουρκικός πόλεμος, Ορλωφικά, επανάστασις Ελλήνων).
6. Την πληροφορία αυτή έδωσε ο Αιδεσ. Καθηγητής Ιωάννης Yegorov στην Αγία Πετρούπολι το 1914 στον Πρωτοπρεσβύτερο Adrian, Ιδρυτή και Πνευματικό του Ορθοδόξου Ρωσικού Μοναστηριού <<Novo – Diveevo>> στο Spring Valley, New York U.S.A. (Ο π. Adrian, κατόπιν Αρχιεπίσκοπος Ανδρέας, εκοιμήθη την 30.6.1978. Βλ. Περιοδικό <<Άγιος Κυπριανός>>, τ. ΣΤ’, αριθ. 118 / Οκτώβριος 1978). 

Εκ του βιβλίου του αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α’, ‘Η Οσία Ξένη η Ρωσίδα, η διά Χριστόν Σαλή”, έκδοση Ιεράς Μονής Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, Φυλής Αττικής,, Αθήνα 1993Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_d1%8f-%d0%baΣύγχρονο θαύμα της Οσίας Ξένιας της δια Χριστόν σαλής στην Τσετσενία!

Πολλά ήταν τα θαύματα της Οσίας Ξένιας της δια Χριστόν σαλής, κατά την διάρκεια του επιγείου βίου της,πολλά είναι τα θαύματα και μετά την κοίμησή της.
Γεμάτος συγκίνηση ο σκηνοθέτης Ιγκόρ Μαϊάκωφ μου διηγήθηκε ένα θαύμα που είχε ζήσει ένας φίλος του, ο Βίκτωρας,που είχε συμμετάσχει ως στρατιώτης του ρωσικού στρατού στον πόλεμο στην Τσετσενία και στον Β.Καύκασο. Ολόκληρη η οικογένειά του και οι φίλοι του προσευχόνταν στον Θεό να επιστρέψει στο σπίτι του υγειής.

Η μητέρα του ανησυχούσε τόσο πολύ είχε γίνει σαν μία σκιά. Πήγαινε καθημερινά στον τάφο της Οσίας Ξένιας για να ζητήσει την μεσιτεία της προς τον Θεό. Από μακριά,ο Βίκτωρας αισθανόνταν την ψυχική κατάσταση της μητέρας του και ανησυχούσε για την υγεία της.

Είχε περάσει ένας χρόνος που βρισκόνταν στο μέτωπο όταν, μία μέρα,ο Βίκτωρας είχε μία απρόσμενη επίσκεψη. 
Η μητέρα του είχε έλθει στο Γκρόζνυ, χιλιάδες μέτρα μακριά από το στίτι τους. Ο νεαρός στρατιώτης είχε πάρει έγκριση να μείνει εκείνη την ημέρα στο στρατόπεδο, μαζί με την μητέρα του.. Είχαν περάσει την μέρα τους στο διπλανό δασάκι ενθυμούμενοι τα παλιά και προσπαθώντας να ενθαρρύνουν ο ένας τον άλλον. Δύσκολα αποχωρίστηκαν ο ένας τον άλλον προς το βραδάκι.

  Όταν επέστρεψε ο Βίκτωρ στην μονάδα του έντρομος πληροφορήθηκε ότι το απόσπασμά του είχε σταλεί εκείνη την ημέρα σε μία αποστολή αναγνώρισης και όλοι οι συστρατιώτες του ήταν νεκροί! Συγκλονίστηκε για τους νεκρούς συστρατιώτες, ευχαρίστησε όμως και τον Θεό που είχε στείλει την μητέρα του. Χάρη σε αυτήν είχε επιζήσει!

 Ο καιρός πέρασε και ο Βίκτωρας γύρισε στην Αγία Πετρούπολη σώος και αβλαβής. Όταν γύρισε θύμισε στην μητέρα εκείνο φρικτό επεισόδιο από το οποίο είχε γλυτώσει με θαυμαστό τρόπο. 
 Η μητέρα του τον κοίταξε τρομαγμένη, νομίζοντας ότι έχασε τα λογικά του. Του είπε ότι ποτέ δεν είχε πάει στην Τσετσενία, πόσο μάλλον να τον επισκεφτεί στο στρατόπεδο. Και οι δύο είχαν μείνει κατάπληκτοι.

Έπειτα από μερικές μέρες-σαν μία αποκάλυψη-η μητέρα του συνειδητοποίησε ότι ότι μόνο η Οσία Ξένια θα μπορούσε να κάνει ένα παρόμοιο θαύμα. Με το αμέτρητο έλεος και την ευσπλαχνία της, είχε πάρει την μορφή μίας μητέρας, για να σώσει τον γιό της.
Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης

***

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου·

ΞΕΝΗ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗς-Ксении Блаженной-St._Xenia_of_Saint_PetersburgΞΕΝΗ eb6a71827839Πριν από λίγα χρόνια έβλεπες στα Κοινόβια μια κατάσταση Λαυσαϊκού. Έβρισκες και πλανεμένους και δια Χριστόν Σαλούς και μοναχούς με διορατικό χάρισμα και με ιαματικά χαρίσματα. Σήμερα, ούτε με διορατικό χάρισμα βρίσκεις ούτε με ιαματικά χαρίσματα ούτε δια Χριστόν Σαλούς. Εμείς έχουμε την άλλη σαλάδα· την σαλάδα του κόσμου. Γίναμε “εγκέφαλοι”· γι’ αυτό και παλαβώσαμε. Μπήκε πολλή κοσμική λογική και αυτή η πολλή λογική κατέστρεψε τα πάντα.Και το κακό είναι που δεν το καταλαβαίνουμε.
Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να ζουν στην αφάνεια και απέκτησαν μεγάλες αρετές και δεν απέκτησαν ούτε και μικρό όνομα.
Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να κάνουν τον παλαβό και, με αυτόν τον τρόπο, προφύλαξαν τον πνευματικό τους πλούτο.
Μακάριοι, όσοι έχουν γεννηθεί τρελλοί και θα κριθούν και ως τρελλοί· και, έτσι, θα εισαχθούν στον Παράδεισο χωρίς διαβατήριο.
Μακάριοι, και τρις μακάριοι, είναι εκείνοι οι πολύ γνωστικοί που κάνουν τον τρελλό για την αγάπη του Χριστού και κοροϊδεύουν όλη την ματαιότητα του κόσμου, που η δια Χριστόν αυτή τους τρέλλα και σαλότητα αξίζει περισσότερο απ’ όλη την γνώση και την σοφία των σοφών όλου του κόσμου τούτου.
Παρακαλώ, να μου δώσει ο Θεός –ή μάλλον, να μου πάρει– το λίγο μυαλό μου, για να μου εξασφαλίσει έστω με τον τρόπο αυτόν τον Παράδεισο, με το να με κρίνει ως τρελλό. Ή, να με τρελλάνει με την αγάπη Του, για να βγω έξω από τον εαυτό μου, έξω από την γη και από την έλξη της γης, διότι αλλιώς δεν έχει νόημα η ζωή μου.
Παλιά που υπήρχαν οι δια Χριστόν Σαλοί, υπήρχαν ελάχιστοι τρελλοί στον κόσμο. Μήπως θα πρέπει να παρακαλέσουμε τους δια Χριστόν Σαλούς να κάνουν καλά τους φύσει σαλούς και να αναδειχθούν πάλι δια Χριστόν Σαλοί;…».

Οσία Ξένη η διά Χριστόν σαλή, της Πετρουπόλεως, Είμαι συνηθισμένη στο κρύο και τη βροχή, δεν μπορώ να συνηθίσω απλώς τον κακό καιρό στις καρδιές των ανθρώπων
https://iconandlight.wordpress.com/2021/01/23/%ce%bf%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%be%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bd-%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%ae-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%bf-2/

Οσία Ξένη διά Χριστόν σαλή, της Πετρουπόλεως, ω περιπλανώμενη ξένη, που εγκατέλειψες τα πάντα για τον παράδεισο, μη μας εγκαταλείπεις…
https://iconandlight.wordpress.com/2020/01/23/%ce%bf%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%be%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bd-%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%ae-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%80/

Οσία Ξένη η διά Χριστόν σαλή,απ’ όπου περνούσε έσπερνε την ευλογία του Θεού
https://iconandlight.wordpress.com/2016/01/23/%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%BE%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BD-%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%B1%CF%80-%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B5/

Οσία Ξένη η διά Χριστόν σαλή, ο φύλακας άγγελος της Πετρούπολης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/23/%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%BE%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BD-%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%AE-%CE%BF-%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%82/

Τώρα βλέπουμε ότι παντού καταστρέφονται και διαλύονται τα πάντα χωρίς νόημα… άρχισαν να θεωρούν τους φυσιολογικούς ανθρώπους ως «άρρωστους» και «παράφρονες». Ας χαιρόμαστε, ναι, ναι, πράγματι είμαστε ανόητοι για χάρη του Χριστού! Πάνσοφε Κύριε, ενισχύσε μας, ώστε να μην φοβόμαστε τον άπιστο κόσμο όταν μας χτυπά με μαστίγια ή όταν μας προσβάλλει με λόγια για χάρη Σου. Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ – άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/09/21/%cf%84%cf%8e%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b7%cf%81%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%b4%ce%b9%cf%89%ce%b3%ce%bc%cf%8c%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bf%cf%81%ce%b8%ce%bf%ce%b4%cf%8c-2/

Οι δια Χριστόν Σαλοί έχουν ξεχείλισμα από το πολύ γέμισμα της αγάπης του Θεού και πολύ μεγάλη ταπείνωση. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/07/20/%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BD-%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%AF-%CE%AD%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%BE%CE%B5%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1/

Οσία Ξένη η διά Χριστόν σαλή, της Πετρουπόλεως, η περιπλανώμενη Αγία
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/23/%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%BE%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BD-%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%85/

«Σ’ εσένα, ω περιπλανώμενη ξένη, Χριστός ο Κύριος μας έδωσε μια διακαή μεσίτρια για όλους μας. Έχοντας λάβει στη ζωή σου βάσανα και θλίψη, και υπηρετώντας το Θεό και τους ανθρώπους με αγάπη, εσύ απέκτησες μεγάλη παρρησία στο Θεό. Δι’ αυτό, σπεύδουμε θερμά σ’ εσένα στους πειρασμούς και τη θλίψη, κραυγάζοντας εκ βάθους ψυχής : Μην εγκαταλείψεις την ελπίδα μας στην καταισχύνη, ω ευλογημένη Ξένια».

Περιπλανώμενη ξένη σε μια ξένη γη, αναστενάζοντας πάντα για την ουράνια πατρίδα γνωστή ως σαλή και άπιστη αλλά για τους πιστούς πολύ σοφή και ιερή, στεφανωμένη από το Θεό με δόξα και τιμή. Ω Ξένια, ανδρεία στο νου και θεϊκά σοφή. Δι’αυτό, κραυγάζουμε σε σένα «Χαίρε εσύ που μετά τη γήινη περιπλάνησή σου ήρθες και κατοικείς στο οίκο του Θεού»Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_αγγελος3188Απολυτίκιον Οσίας Ξένης της Ρωσίδος, της διά Χριστόν σαλής.
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον λόγον.

Ξενοτρόπως εν κόσμω Ξένη βιώσασα, τον σοφιστήν της κακίας κατεσοφίσω στερρώς, προσποιήσεση μωραίς νοΐ θεόφρονη, όθεν τα πόρρω προοράν, και προλέγειν εμφανώς, εδέξω χάριν θεόθεν, και μεταστάσα των τήδε, χοροίς Αγίων συνηρίθμησαι.

Ήχος α΄. Τον τάφον Σου Σωτήρ.

Τη θέρμη προσευχής, μετεσκεύαζες ψύχος, Ρωσίας πολικόν, εις απόλαυσιν Ξένη, οσία ότε νήφουσα, θαλπωρή του ονόματος, του Δεσπότου σου, νούν επυρπόλεις ολβία, ως αισθήσεων, αμνημονούσα σαρκός σου, και πόνων του σώματος.

Δόξα. Όμοιον.

Εσταύρωται εμοί, ώσπερ Παύλω ο κόσμος, εσταύρωμαι καγώ, κόσμω Ξένη εβόας, αυτού δεσμά τα δύσθλαστα, ερρηχυία σαφέστατα, ίνα εύψυχε, συν τω Χριστώ αποθάνης, και συζήσης δε, Αυτώ Ρωμαίοις ως θείος, ειρήκει Απόστολος.

Δόξα. Ήχος πλ. β΄.

Τη φερωνύμω σου κλήσει, κατάλληλον ζωήν επεδείξω, ουρανόφρονι νοί, Ξένη θεόπνευστε, ως γαρ ξένη και πάροικος πεπολίτευσαι, ξενωθείσα των ρεόντων, και της απαθείας την στολήν ημφιάσω, εν τη απαρνήσει των φθειρομένων, ο γαρ νυμφίος Χριστός ενεδυνάμου σε, και εν τη προσποιητή μωρία, σοφωτάτοις πράξεσιν, εβεβαίους τους πιστούς. Διό νομίμως αθλήσασα, ουρανίων αμοιβών έτυχες, και πρεσβεύεις Κυρίω, υπέρ των ψυχών ημών.

Ήχος α΄. Των ουρανίων Ταγμάτων.

Το πυρ της θείας αγάπης εν τη καρδία σου, εισδεξαμένη Μήτερ, ξένη ώφθης εν κόσμω, και βίον υπελθούσα ασκητικόν, εν μωραίς προσποιήσεσι, Ξένη εδέξω αξίως παρά Χριστού, των καμάτων σου τα έπαθλα.

Της εν σαρκί πολιτείας σου Ξένη πάνσεμνε, ξενίζουσι τας φρένας, των πιστών οι αγώνες, ως άσαρκος γαρ έζησας επί γης, εν νηστείαις και δάκρυσι, και επιπλάστω μωρία τον σοφιστήν, της κακίας καταβέβληκας.

Εν ταπεινώσει καρδίας σεμνή ανύσασα, τους σούς στερρούς αγώνας, την του Πνεύματος χάριν, εδέξω ουρανόθεν· όθεν σαφώς, προαγγέλλεις τα μέλλοντα, αινιγματώδεσι λόγοις και προοράς, ως εγγύς τα πόρρω ένδοξε.

Του Παρακλήτου η χάρις επισκιάσασα, τω τάφω σου Οσία, τούτον έδειξε πάσιν, ιάσεων ακένωτον θησαυρόν, τοις εν πίστει προστρέχουσι· διό κηρύττομεν πάντες Ξένη σεμνή, των θαυμάτων σου τας χάριτας.Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_0023-рака-с-мощами-св-Ксении-Петербугской

Ένα Συναξάριο σε 33 Πίνακες
https://orthodoxcityhermit.com/tag/st-xenia-fool-for-christ/

Οσία Ξένη της Πετρουπόλεως – Блаженная Ксения Петербургская
https://www.youtube.com/watch?v=zWpFSPw0Er4
https://www.youtube.com/watch?v=Nh_wrg3dVVw
https://www.youtube.com/watch?v=lTrlQeXkOwA

Η περιπλανώμενη Αγία’’ – “Holy Wanderer – μια μικρή ταινία για την Οσία Ξένη τη διά Χριστόν σαλή της Πετρουπόλεως με την Ξένια Σιμόνοβα

«Святая странница» – памяти Св. Ксении Петербургской. Нарисовано ЖИДКИМ песком!


St. Xenia of Petersburg, fool-for-Christ, Orthodoxy is the joy of communion with God.

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_σταυρος8mPkDTjPW5sSt. Xenia of Petersburg, fool-for-Christ (18th c.)

Commemorated on January 24

“The fool is the symbol of the lost ones of this world who are destined to inherit eternal life. The fool is not a philosophy, but a quality of consciousness of life, an endless regard for human identity…not the product of intellectual achievement, but a creation of the culture of the heart.”
Cecil Collins ‘The Vision Of The Fool’.

The fool has nothing to lose. He dies daily.
Mother Maria of Normandy

We must live so that if all the gospel are lost, people could read them on our faces. Metropolitan Anthony Bloom

Verses
Xenia is estranged from this life of the earthborn,
Wherein she before lived truly as a stranger.
Now death taketh away both of Xenia’s handmaids,
Who were no strangers to their mistress’s virtues.
On the twenty-fourth Xenia received Heaven’s hospitality.

“YOU KNOW WHERE TO GO!”
ST. XENIA OF PETERSBURG COMES TO OAKLAND

ΞΕΝΗ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗς-Ξένη-Ксении Блаженной-St._Xenia_of_Saint_Petersburg-c66ea1fb0ab5320db8329c0f37d6aca8About fifteen years ago, I heard this story about an event that took place in Northern California—an unusual story, about a miracle of St. Xenia of Petersburg. Nun Nina, now Abbess Nina of St. Nilus Skete in Alaska, had heard it from Fr. Weldon Hardenbrook, who at the time was the rector of a church in Santa Cruz County. I wrote it down immediately, but unfortunately the notebook I wrote it in is located somewhere far away from me now, and I am writing it again from memory—so that people might know that Blessed Xenia the fool-for-Christ of St. Petersburg helps people everywhere, even people who previously knew nothing about her. She helps not only those who have prayed to her, but even those who will pray to her.

This priest, Fr. Weldon, served in a parish that consisted of former Evangelical Christians who had embraced Orthodox Christianity. There was a time when their flourishing community was not Orthodox, and all kinds of people came to them to hear their Christian message. One day, a young man rode up to the church on his Harley Davidson. His appearance betrayed the life of a prodigal, but he was sincerely interested in hearing about Jesus. A relationship formed with the Fr Weldon, now an Orthodox priest (who told this story), and the young man began to gradually change his ways. He had given up one vice after another when the pastor told him that his “biking” would have to go if he wanted to truly follow Christ. This was too much for the newly-born Evangelical to bear, and he left the community and his pastor’s care, never intending to return.

Our biker rode off on his Harley Davidson, and soon had a terrible accident, which cost him his legs. Eventually he landed back in the company of his old “friends”, in a run-down apartment in a low-rent neighborhood in the bad part of a crime-ridden city. One evening, as he and his companions were abusing drugs and alcohol in a particularly vigorous way, he slipped over the edge and lost consciousness. The others were also far from sober and took him for dead. Not understanding clearly what they should do, and as usual avoiding all contact with the police, they simply dragged his limp, legless body to the street and threw him into the nearest garbage dumpster. In there, the next morning, he came to his senses. It was a rude awaking indeed to find himself in a dumpster, wallowing in refuse. Climbing dazedly out of that would-be coffin, he sat down on the curb, thinking the darkest thoughts. “So, this is what I have come to. Useless, human trash. Thrown away like garbage.”

Sunk in these pessimistic thoughts, he was suddenly stirred by the presence of an old lady in tattered clothes—what people call a “bag lady”. She was coming closer to him with a fierce, accusatory expression. “You know where to go,” she said, pointing at him. “So, go there!” At that moment the man remembered his former pastor, and the church where he had almost reformed. Determined to find it again, he made his way back to the town where it is located.

When he returned to that church it was different. There were gold domes with crosses on the roof, and the interior was completely changed. No pews; and there was a sort of screen at the front, with strange images of holy people. He looked around in wonder, when his gaze caught the image of a woman—the very “bag lady” who had told him where to go in that hour of dire depression. It was Holy Blessed Xenia, the fool-for-Christ of Petersburg.

He met his old friend, now an Orthodox priest in a cassock, wearing a cross. He received holy Baptism himself, and began to live the life of a dedicated parishioner, this time truly transformed.

I do not know what has come of this man since. I have no reason to believe that he is anywhere other than at that parish, but as I have said, this story was related to me fifteen years ago. However, the fact remains that this miracle of St. Xenia happened to person who knew nothing of her, who lived in a place very far from Russia, and when he needed it the most.
Nun Cornelia (Rees)
http://orthochristian.com/68219.html

%ce%be%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%e1%bc%a1-%ce%b4%ce%b9%e1%bd%b0-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%e1%bd%b8%ce%bd-%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%ae_st-xenia-of-petersburg_-%d1%81%d0%b2%d1%8f%d1%82%d0%b0%d1%8f-%d0%baHOW ST. XENIA HELPED A MUSLIM WOMAN BECOME AN ICONOGRAPHER
Olga Lunkova

Everything came together in Alla Mescherova’s life seemingly as it should: auditing classes in the Repin Academy of Arts in St. Petersburg, then learning iconography in the “School of Ecclesiastical Arts” in Tver—if it hadn’t been for one thing: Alfia (as her parents named her) grew up in a Muslim family, who held the traditions of their ancestors sacred. Nevertheless, her soul found its home in Orthodox Christianity.

—Few Muslims, especially Muslim women, resolve to change their religion against their family’s wishes. What happened to turn the wheel of your family history around so sharply?
—I was born to a Muslim family. Both of my grandmothers were believers and prayed the namaz. My father’s mother was particularly pious—she prayed several times a day according to the Muslim custom, and she taught me the Muslim prayers. Unfortunately the prayers did not touch me because I was repeating them in Arabic, which I did not understand. Grandmother did not know the translation. As I can remember I searched for a conscious faith, and that is why a trusting relationship with God never came together then.

—When did it begin to come together?
—After completing school I continued with determination to search for the meaning of life, beginning with the entire Koran. But I did not find the answers to my questions in that wise book and so began reading various philosophers: Marxists, idealists, and then Soloviev, Berdyaev, and Rozanov. The last of these nudged me toward Christ. But my path to Him would be very thorny: At the end of the 1980s, against the background of a general interest in all things paranormal, certain “abilities” opened up in me and for several years I was stuck in the mire of esotericism, then acquiring a mass of various phobias. In my head then was, in the words of Fr. Andrei Kuryaev, the Russian intelligentsia’s favorite dish—a casserole of Buddhism, esotericism, and theosophy. It was all flavored with an Islamic sauce and peppered with a vague idea of Christianity. It was then that I began to read the Gospels, and I put them under my pillow at night, because only then could I sleep peacefully; without them I was wracked with nightmares. In 1987 my grandmother became sick with cancer and by autumn she was bedridden, worrying above all about how she would most likely die in winter and they would bury her in the cold ground. Then I had a purely coincidental conversation with my teacher while I was sketching on the banks of the Smolenka River, and told him how my grandmother has been near death for over two weeks, and the doctors said she would not live. He offered to take me to Blessed Xenia [of Petersburg], whose chapel was not far away in the Smolensk cemetery, because Xenia helps everyone. When we arrived he showed me where to buy a candle and where to place it. This was at about four o’clock. I prayed from the heart, asking Xenia to help my grandmother and ease her suffering. For some strange reason I had so much trust in an Orthodox saint whom I did not even know that when I came home that evening I wasn’t even surprised to see my grandmother walking around the apartment, and that she had begun to feel better at precisely four o’clock.

—After this you came to Orthodoxy without any doubts?
—It wasn’t all so simple. By that time I had read the Gospels and went to church regularly, but I did not have the resolve to be baptized. After all, it is a serious step to change your faith. I understood that this would be a blow to my parents, and I feared for their health. I only asked the Lord to give me a clear and comprehensible sign so that I could understand whether it was His will that I be baptized. And one day I came to church on the Smolenka. There were two hours yet before the beginning of services, not many people present, and I stood in the side church of St. Xenia of Petersburg, leaning on the column. Suddenly the space around me changed—everything disappeared. There was no floor, no ceiling, and nothing at all; however it was not emptiness but a thick dark blueness, almost blackness. It was the black that you see in the mandorla on the Novgorod icon, “Descent into hades.” For a long time I could not understand why the space was dark and only a few years later I read in the writings of Dionysios the Aeropagite that people see Divine uncreated light as darkness. Well, it was insanely beautiful, absolutely incomprehensible, and my feelings were like what a child must feel at his mother’s bosom—protection and love. Then out of the haze enshrouding the entire area a hand stretched toward me holding a cross on a chain. I reached out with the palm of my hand, and when they placed that cross in it, I immediately returned to reality. The next day I went to be baptized without any doubts.

—Did iconography come as one of the facets of your profession?
—This was God’s will, and it has its prehistory. In about 1994 a global crisis happened in my life: first of all a creative one—I couldn’t paint pictures; second, the object of my love left me, slamming the door loudly; third, I nearly stopped breathing from asthma. But mainly I understood that this whole bouquet of misfortunes was the result of my former, stormy life. But the Lord never abandons us. Seeing that I could not get through this without God’s church, on February 6, the feast day of Blessed Xenia, I literally crawled to her chapel, stood through the services with great difficulty, and afterwards felt significantly better. When finally I stopped feeling like a half-dead invalid, and began to breathe more or less normally, the question came: How should I live from now on? Should I change my profession at age twenty-nine? But painting was not just a profession for me—for eleven years I had worked like one obsessed sixteen hours a day in order to become a painter. If I were to change professions it would mean that all my labors and sacrifices were in vain and my whole life up to that point was meaningless. Once I had heard about Diveyevo and St. Seraphim of Sarov, and I decided to go to him for the answer to my inner question, although I didn’t have any idea what a monastery was, or a pilgrimage. I went with a friend. We arrived at Nizhny Novgorod without complications but then… Instead of a pleasant three-hour ride in a comfortable bus we stood thirteen hours in a gigantic traffic jam due to a fierce snowstorm. No sooner had this torture on the road ceased than torture from snowdrifts began: For the first (and I hope, last) time in my life I tumbled into snow up to my neck.

Ξένια Αγ.Πετρουποληςxenia (1)I remember the first few days in the monastery like a nightmare. It was very hard. But it was there that I was born again. The woman we stayed with and with whom we formed a friendship within the two weeks we were in Diveyevo asked me one day: “Well, you are an artist. Perhaps you could paint me Blessed Xenia? This request turned out to be absolutely providential. Fr. Vladimir Shishkin came to me personally in the church when he saw my confusion. I explained my situation and he said that he did not bless me to paint an icon “just like that,” that this is something that must be studied, and therefore he blessed me to go to the iconographic work group of Andrei Zaprudny in Tver. He said it and then ran off on his business. I asked him as he ran away, “Batiushka, what about my parents?! After all, they are Muslims, they won’t understand, and won’t let me go to a strange city…” He just waved his hand as he walked and said, “The Lord will take care of it.” Fr. Vladimir turned out to be right: The Lord took care of it so that my parents calmly accepted the news that I was going to study in Tver. True, I didn’t tell them exactly that this was a school of ecclesiastical arts. Having stepped upon the path of Orthodoxy and a new profession, I always felt God’s help and Providence for me.

—Did you ever think of yourself as an iconographer before this? As an artist you probably always admired the works of Theophan the Greek, or Andrei Rublev?
—Before I was even baptized, in probably 1991, I was at an exhibition from the Russian Museum: Kandinsky, Malevich, Goncharev, Chagall, Philonov… But these painting were not what amazed me—although at the time I also loved all of that—but rather the Russian icons from the collection of Nikodim Kondakov, a famous art historian. This was a feast, an untold feeling of paradise and wonder, and I walked around for a long time as if dumbstruck. I returned to this exhibition ten times just for these icons, because Chagall, as it turns out, is not interesting even the third or fourth time around. I was astounded by the mastery with which these icons were painted. I saw paradise on them. And this was a discovery for me, because during Soviet times it was customary to look at Russian icons condescendingly. Now Italian Renaissance, that’s something, but an icon—of course it’s nice, but… This admiration of icons lived in me all the years following and became something like a key that would one day open the door into the world of Orthodoxy. This is what probably determined my present festive style.

—When you started painting saints did temptations arise, or did it all go smoothly and blessedly?
The first icon I painted was the “Flogging of St. George.” The work group was then painting two iconostases for a Belorussian church, and one altar was dedicated to St. George. Then I painted the Trinity for the iconostasis in Diveyevo. In general there were mostly temptations connected with icon painting. I don’t recall any miracles, but temptations—over the top. Especially when you paint an image to go behind the holy table, a cross, or an iconostasis. I painted my first icon for the altar in the early 2000s for the church of St. Sergius of Radonezh in Sertolov, Vsevolozhskovo region of Leningrad province. I had just barely started my work when I managed to crack my rib. I didn’t think to take painkillers, and the doctors didn’t mention it. The icon board was huge and heavy, and I had to lift it, turn it, take it from the easel, carry it to the table, and then return it again to the easel. Batiushka wanted this icon painted as soon as possible and didn’t consider that I needed sick leave at least for a time after the fracture. Due to constant physical pain I was constantly in a deadened state, and maybe that is why the icon turned out good and prayerful. Everyone said that. The first two icons for my first iconostasis were very hard to do—something was always happening, and then it got a little easier, although it never went smoothly. One of these icons later streamed myrrh. An icon depicts the higher world. We sometimes forget that Christ’s love is behind this phrase. We depict a world of complete, harmonious Love, which cannot be sad, sorrowful, or gloomy—all of that is human. Orthodoxy is the joy of communion with God. That is why we glorify God, for He brought us the good tidings of Love. This is reflected in icons.
Olga Lunkova – Translation by OrthoChristian.com
http://orthochristian.com/77156.html

Blessed St. Mother Xenia of Petersburg, fool-for-Christ pray to God for us! May each of us learn humility and charity, and live as beacons of Christ’s light to the world. May we each learn to be “Fools for Christ” in our own lives, and shed the trappings of the world to embrace a spiritual manner of living with poverty of spirit, faith and prayer of heart. Amen.Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_gK6GZ3BCrlYAN INTERVENTION AND PROMISE

When I was a girl my father, General Shipov, was suffering terribly from attacks of angina pectoris, so that my mother and I had to take turns keeping watch near his bed. Once my mother said to me: “Go and rest, and I’ll stay with father.” I was terribly tired and very much upset over my father, for I believed he was dying, and I literally fell on my bed from exhaustion and fell into a deep sleep. Immediately I dreamed that I saw an old woman, dressed in rags over men’s clothing. And she told me: “I am Xenia. Your father will become well, and you will be happy in life.” When I woke up I asked our nanny who this Xenia might be, but she did not know and asked the porter, who told us about a Blessed Xenia whose holy remains were buried in the Smolensk Cemetery, and that many people hasten to her intercession in prayer. We went to the Smolensk Cemetery and had a panikhida served for her. And indeed the words of the blessed one came true: my father be*< came well, and I was happily married and after the bloody Revolution have lived a long and happy life in the free world. My youngest daughter I called Xenia, and she takes good care of me now in my old age.
Berkeley, California, April, 1969 Helen N. Besack.

St. Xenia of fool-for-Christ, Homeless Wanderer of the St Petersburg, the fragrant flower of Paradise
https://iconandlight.wordpress.com/2021/01/23/st-xenia-of-fool-for-christ-homeless-wanderer-of-the-st-petersburg-the-fragrant-flower-of-paradise/

St. Xenia of fool-for-Christ, Homeless Wanderer of the St Petersburg
https://iconandlight.wordpress.com/2020/01/23/st-xenia-of-petersburg-fool-for-christ/

St. Xenia of Petersburg, fool-for-Christ pray to God for us!
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/23/26988/Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская-Гробница св. блж. Ксении -fileApolytikia
Saint Xenia of St. Petersburg
Mode Plagal of the Fourth Tone.

In thee, O wandering stranger, Christ the Lord hath given us an ardent intercessor for our kind. For having received in thy life sufferings and grief and served God and men with love, thou didst acquire great boldness. Wherefore, we fervently hasten to thee in temptations and grief, crying out from the depths of our hearts: Put not our hope to shame, O Blessed Xenia.

TROPARION, TONE 4

Having renounced the vanity of the earthly world, / Thou didst take up the cross of a homeless life of wandering; / Thou didst not fear grief, privation, nor the mockery of men, / And didst know the love of Christ. / Now taking sweet delight of this love in heaven, / O Xenia, the blessed and divinely wise, // Pray for the salvation of our souls.

Troparion, Tone 8

Christ the Lord has shown forth in thee a new mediatress and intercessor for our race;/ thou didst will to endure evil in thy life and didst lovingly serve both God and man./ We zealously run to thee in misfortune and sorrow,/ we hope in thee and cry from our hearts:/ Put not our hope to shame, O blessed Xenia.

Another Troparion, Tone 5

Having lived as a stranger in the world, O Xenia,/ thou didst outwit the deviser of evil/ by thy pretended foolishness./ Thou didst receive from God/ grace to foresee and foretell things to come./ Now thou hast been translated from earth/ and art numbered with the choirs of Angels.

Doxastikon
Mode pl. 2.
Glory to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.

After thy beloved husband’s death, desiring to follow Christ in poverty, thou didst scatter all thy riches; and made rich in grace by thy heavenly Bridegroom, thou didst hide thy wealth in the rags of thy feigned foolishness, O venerable Mother Xenia. Wherefore, enduring mockery and hunger, thou didst attain to even greater heights of holiness, becoming a universal treasury of blessings for all, made perfect in the love of God; and now as thou standest in boldness before the Trinity on high, and goest about among us invisibly on earth, thou grantest peace, mercy, and salvation to all who keep thy festival with faith and love.

Tone VIII:
Spec. Mel.: “O all-glorious wonder …”:

O blessed Xenia, * loving the heavenly homeland, * thou didst truly abide on earth as a stranger, * passing through it as though it were a foreign land. * And now, abiding in the house of the heavenly Father, * and delighting in the hospitality of the Master in the mansions on high, * forget not those who with faith celebrate thy memory, * and deliver us from multifarious tribulations, * remembering us before the throne of the Lord of glory.

O glorious Xenia, * like a wise virgin * thou didst go forth to meet Christ, the Bridegroom, at the midnight of thy life, * bearing a lamp alight with the flame of divine love, * and though called a fool by the world, * thou art full of transcendent wisdom. * Wherefore, unto us who celebrate thy memory with faith * give thou of the oil of wisdom which thou hast acquired in abundance, * pouring forth drops thereof onto our wounds.

Ikos: Who is this who knocketh on the gates of the kingdom of heaven,
whose raiment is white, and whose face shineth more brightly than the sun? Whence cometh she, and what doth she demand? She is the daughter of the heavenly Father, the faithful handmaid of the Son of God, the chosen vessel of the Holy Spirit, who wandered the earth as a stranger. She now is translated to the kingdom of heaven. Wherefore, open the gates unto her, and greet her with gladness, crying: Rejoice, O Xenia, for after thine earthly sojourn thou dwellest in the house of thy Father!

At the Aposticha, these stichera, in Tone I:

Haste thou to our aid, O righteous Xenia, for we are all in tribulation, having failed to acquire steadfast faith, and are bereft of boldness in our supplications. We therefore flee to thee, O blessed one. Wherefore, make up for our weakness, entreating Christ God in our behalf.

Glory …, in Tone IV:

Thy life, O Xenia, was in accordance with thy name; for thou wast as a stranger to this world, as an alien to this age, but as a friend to the Holy Church. Thou didst sojourn on earth like a temporary guest, but abidest in heaven as an eternal resident. And there thou livest as one chosen by God, while we on earth bless thee as our intercessor.


Από μόνοι σας βλέπετε ότι βρισκόμαστε σε μία αποκαλυπτική κατάσταση. Οι πλέον αντιπαθητικοί και περιφρονημένοι από τον κόσμο είμαστε εμείς, οι Ορθόδοξοι. Η ουράνια λογική είναι ολότελα διαφορετική από τη λογική του κόσμου τούτου… οι υοί του φωτός έχουν κληθεί να λάμψουν με τη ζωή τους όσο περισσότερο μπορούν, ώστε να σκορπίσουν το φως παντού. Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ – Άγιος Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Αναστάσιος ο Πέρσης_Анастасий Персиянин_St Anastasius of Persia_0343_5434531Τιμόθεος ο απόστολος, απ’ τούς 70 Αποστόλους, επίσκοπος Εφέσου, μαθητής και συνεργάτης απ. Παύλου και Ιωάννου (96).
Άγιος Αναστάσιος ο Πέρσης ο Οσιομάρτυρας (628).
70 μάρτυρες στη Βησθαλωέ Βαγδάτης του Ιράκ-Περσίας μαζί με Αγ. Αναστάσιο Πέρση (628)
3.000 Οσιομάρτυρες στη Λαύρα Χοζεβά της Παλαιστίνης, μαρτύρησαν από τους Πέρσες (9/1 και 22/1, +614)
Εμερεντιάνα (St Emerentiana) η Ρωμαία, κατηχούμενη μάρτυς στη Ρώμη, αδελφή Αγ. μάρτυρος Αγνης της Ρωμαίας (22/1 καί 23/1, +305)
Γεώργιος επίσκοπος Δεβέλτου, Μανουήλ Αδριανουπόλεως, Πέτρος, Λεόντιος Νικαίας Βιθυνίας, επισκόπων Ιερομαρτύρων και των συν αυτοις μαρτύρων Συωνίου, Ιωάννου , Γαβριήλ, Λέοντος των στρατηγών, Παρόδου πρεσβυτέρου και 377 ετέρων εν Βουλγαρίᾳ μαρτυρησάντων (817).
Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης, της Μονής Αγάθωνος στη Λαμία [κοίμησι] (1991)
Φιλάρετου Κωνσταμονίτου αγίου Ορους [κοίμησι] (1963)

Εορτάζουν στις 22 Ιανουαρίου

Στίχοι
ναστάσιος ἐν τραχήλῳ τὸν βρόχον,
Ὡς λαμπρὸν ὅρμον ὡραΐζεται φέρων.
Εἰκάδι δευτερίῃ Ἀναστάσιος βρόχον ἔτλη.

Ύμνος δοξολογίας
στον Άγιο Τιμόθεο
Αγίου Νικολάι Βελιμίροβιτς

ΠΑΥΛΟΣ_paul preaching boeria (1)Οι Άγιοι Απόστολοι, θαλπόμενοι υπό του Πνεύματος,
Πνευματικοί αθλητές, φωτισμένοι υπό του Πνεύματος,
με τη νίκη του Χριστού, νίκησαν τον κόσμο,
κατέκτησαν τον κόσμο και θεμελίωσαν την Εκκλησία.
Ως αετοί γιγάντιοι, πέταξαν με δύναμη,
στα μαρτύρια και στο θάνατο, έσπευδαν γενναίοι.
από τον κόσμο, έφευγαν εύκολα,
από τον Χριστό, δεν μπορούσαν ποτέ να χωριστούν.
η αγάπη τους για τον Χριστό τους χώριζε από τα πάντα,
η αγάπη τους για τον Χριστό τους δόξασε σε όλους τους αιώνες.
Κατά καιρούς γελοιοποιήθηκαν από κοσμικούς δυνάστες,
τώρα, στέφονται με τη λάμψη της αιωνίου ημέρας:
Χλευάσθηκαν από κοσμικούς σοφούς,
Και τώρα, αδέρφια είναι των αγγέλων και οδοδείκτες των αγίων!
Αετοί του Χριστού, προσευχηθείτε για μας,
όπως ο Χριστός ανακαινίσει εμάς τους αμαρτωλούς δια του Πνεύματος.
Άγιε Τιμόθεε, αστήρ αστέρων φαεινέ,
βοήθησε μας με τις προσευχές σου.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – Ο Πρόλογος της Αχρίδος (Ιανουάριος)
http://prologue.orthodox.cn/January22.htm

ΠΕΤΡΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΆγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης του Έσσεξ
Γιατί μας μισεί ο κόσμος;
Η Ορθόδοξη Εκκλησία υπόκειται τώρα σε όλες τις καταστρεπτικές επιδράσεις της εξουσίας του άρχοντος αυτού του κόσμου

….. Μου δόθηκε η απάντηση ότι ο Κύριος έζησε σε συνθήκες αναμφισβήτητα δυσκολότερες από τις δικές μου. Έτσι λοιπόν νίκησε και απάντησε στο ερώτημά μου. Κανένας δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι οι περιστάσεις Του ήταν καλύτερες από εκείνες και του φτωχότερου ακόμη ανθρώπου. Περιφερόταν σε διαφόρους τόπους και δεν είχε ούτε σπίτι ούτε τόπο να γείρει το κεφάλι Του.
… Σκεφθείτε εγκαταλείφθηκε στη Γεσθημανή χωρίς ανταπόκριση από τον Πατέρα! Και την τελευταία στιγμή της ζωής Του, καθηλωμένος στον Σταυρό, είπε στον Πατέρα: « Ινα τι με εγκατέλειπες;»

Έτσι κι εμείς διερωτόμαστε, όταν βρισκόμαστε σε συνθήκες που είναι ανθρωπίνως ακατανόητες. Αγωνιζόμαστε να αγαπήσουμε τους εχθρούς και να προσευχόμαστε για όλο τον Αδάμ όπως για τη δική μας ζωή. Γιατί μας μισεί ο κόσμος; Ο Κύριος προείπε ότι «έσεσθε μισούμενοι δια το όνομά μου εν όλω τω κόσμω, υπό πάντων των λαών.» Βλέπουμε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία υπόκειται τώρα σε όλες τις καταστρεπτικές επιδράσεις της εξουσίας του άρχοντος αυτού του κόσμου και διερωτόμαστε: Γιατί βρισκόμαστε σε τέτοια θέση; Διότι σε αυτή την κένωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας δόθηκε η εμπειρία και η οδός για την επίγνωση της κενώσεως του Ιδίου του Ιησού Χριστού ως ανθρώπου. Ο Χριστός υπέστη επονείδιστο θάνατο με τέτοια μορφή, που θα καθιστούσε κάθε άνθρωπο περιφρονημένο και επικατάρατο. Κατά τους λόγους της Γραφής, «επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου» .. Γι’ αυτό και λέγεται ότι πήρε επάνω Του την κατάρα του κόσμου και εξαγόρασε έτσι την ανθρωπότητα. Με αυτό τον τρόπο άφησε παράδειγμα σε όλους μας, για να Τον ακολουθήσουμε. Την οδό αυτή την ονομάζει «στενή» , και είναι λίγοι οι άνθρωποι εκείνοι που την βρίσκουν και την ακολουθούν.

Οι πλέον αβοήθητοι στον κόσμο αυτό είναι οι χριστιανοί. Και οι πλέον αντιπαθητικοί και περιφρονημένοι από τον κόσμο είμαστε εμείς, οι Ορθόδοξοι. Μολονότι θα μας ήταν ευκολότερο να ζήσουμε επάνω στη γη ως μη Ορθόδοξοι, ωστόσο δεν μπορούμε να αρνηθούμε την Ορθοδοξία. Και όλο αυτό το δράμα της εβδομηνταχρονης κυριαρχίας ασυνήθιστου μίσους προς τον Χριστό εκ μέρους των Μαρξιστών δόθηκε στη Ρωσική Εκκλησία να το ζήσει. Βλέπουμε καθαρά ότι οι μαρξιστές δεν κατάλαβαν τι έκαναν, όπως οι σταυρωτές του Χριστού, για τους οποίους ο Κύριος προσευχόταν στον Πατέρα: «Πάτερ, άφες αυτοίς˙ ου γαρ οίδασι τί ποιούσιν» (Λουκ. 23,34)
(Σωφρονίου Σαχάρωφ, “Οικοδομώντας το ναό του Θεού”, τόμος Β, σ. 287-289)

***

Άγιος Σιλουανός ο Άθωνίτης
Αετός και πετεινός

Ευαγγελιστής Ιωάννης – Αετός-Орел – Иоанн в образе орла-b80297b6fb22a8d2bf5eaad6052e8560Ένας αετός που πετούσε στα ύψη και απολάμβανε την ομορφιά του κόσμου σκέφθηκε: ” Εγώ πετώ πάνω από μεγάλες εκτάσεις και βλέπω τα βουνά και τις κοιλάδες, τις θάλασσες και τα ποτάμια, τα λιβάδια και τα δάση· βλέπω τα πλήθη των ζώων και των πουλιών· βλέπω τις πολιτείες και τα χωριά. Να, όμως, ο πετεινός του χωριού δεν γνωρίζει τίποτε άλλο εκτός από την αυλή του, και βλέπει μόνο λίγους ανθρώπους και λίγα ζώα. Θα κατεβώ και θα του διηγηθώ για τη ζωή του κόσμου”.

Κατέβηκε λοιπόν ο αετός στη στέγη του αγροτόσπιτου και βλέπει τον πετεινό, καμαρωτό και χαρούμενο, να περπατά ανάμεσα στις κότες του. Τότε σκέφτηκε: ” Είναι, φαίνεται, ευχαριστημένος με την τύχη του! Ας του διηγηθώ, όμως, όσα γνωρίζω εγώ”.

Και άρχισε να μιλά ο αετός στον πετεινό για την ομορφιά και το μεγαλείο του κόσμου. Ο πετεινός στην αρχή άκουγε με προσοχή, αλλά δεν καταλάβαινε τίποτε. Και ο αετός βλέποντάς τον πως δεν καταλαβαίνει, τον λυπήθηκε κι ένιωσε ανία να μιλά στον πετεινό . Και ο πετεινός πάλι, μη καταλαβαίνοντας τι λέει ο αετός, άρχισε να πλήττει και τον άκουγε με δυσφορία. Καθένας τους έμενε, όμως, ικανοποιημένος με την τύχη του.

Έτσι συμβαίνει, όταν ο διανοούμενος μιλά με τον αγράμματο, και ακόμη περισσότερο, όταν ο πνευματικός μιλά με κάποιον που δεν έχει πνευματική πείρα. Ο πνευματικός είναι όμοιος με αετό, και ο μη πνευματικός με πετεινό. Ο νους του πνευματικού μελετά ημέρα και νύχτα το νόμο του Κυρίου και ανεβαίνει με την καθαρά προσευχή στον Θεό, ενώ ο νους του μη πνευματικού είναι δεμένος με τη γη ή κατέχεται από εμπαθείς λογισμούς. Το πνεύμα του πρώτου απολαμβάνει την άνωθεν ειρήνη, ενώ η ψυχή του δεύτερου μένει έρημη και σκόρπια. Ο πνευματικός πετά σαν αετός και η ψυχή του αισθάνεται τον Θεό και βλέπει όλον τον κόσμο, παρόλο που προσεύχεται στο σκοτάδι της νύχτας. Ο μη πνευματικός, όμως γλυκαίνεται ή με την μάταιη δόξα ή με τον υλικό πλούτο ή επιθυμεί σαρκικές απολαύσεις. Και όταν ο πνευματικός έρχεται σε επαφή με τον μη πνευματικό, τότε η επικοινωνία καταντά πληκτική και ενοχλητική και για τους δύο.
από το βιβλίο ” Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης ”, αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ του Εσσεξ

***

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_ (†1993)ss2-copysofronie-de-la-essex-icoanaΕίδα ότι δεν υπήρχε τραγωδία στο Θεό. Η τραγωδία ήταν μόνο στο βίο των ανθρώπων, που το βλέμμα τους δεν ξεπέρασε ποτέ τα γήινα όρια.
Η τραγωδία της εποχής μας βρίσκεται κυρίως στην άγνοια μας ή την αδυναμία μας να καταλάβουμε ότι υπάρχουν δύο βασίλεια, το πρόσκαιρο και το αιώνιο. Θα θέλαμε να χτίσουμε τη βασιλεία των Ουρανών στη γη απορρίπτοντας κάθε ιδέα για ανάσταση και αιωνιότητα.
Όταν διαλέξουμε το Χριστό, θα μεταφερθούμε πέρα από χρόνο και τόπο, πέρα απ’ αυτό το γεγονός, που ονομάζουμε «τραγωδία».

Η σοφία του κόσμου αυτού δεν μπορεί να σώσει τον κόσμο. Τα κοινοβούλια, οι κυβερνήσεις, οι πολυσύνθετοι οργανισμοί των πιο αναπτυγμένων συγχρόνων κρατών της γης είναι ανίσχυροι. Η ανθρωπότητα πάσχει χωρίς τέλος. Η μόνη διέξοδος είναι να βρούμε μέσα μας τη σοφία, την λύση να μη ζούμε σύμφωνα με τις ιδέες αυτού του κόσμου, αλλά να ακολουθήσουμε τον Χριστό.

Η ζωή του κόσμου οργανώνεται γύρω από μερικά ανθρώπινα πάθη και η πνευματική ζωή βρίσκεται στο περιθώριο. Οφείλουμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση αυτή των πραγμάτων, να τοποθετήσουμε την πνευματική ζωή στην καρδιά της ζωής μας.

***

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα_Elder Thaddeus of Vitovnica_Старец Фаддей Витовницкий_Отац Тадеј Штрбуловић_15555Και εσείς από μόνοι σας βλέπετε ότι βρισκόμαστε σε μία αποκαλυπτική κατάσταση… Τώρα όλα μας είναι πιο ξεκάθαρα. Μας είναι απόλυτα ξεκάθαρο εκείνο, πού ο απόστολος Ιωάννης λέει για μάς’ «οι λοιποί των ανθρώπων, οι ουκ απεκτάνθησαν εν ταις πληγαίς ταύταις, ου μετενόησαν εκ των έργων των χειρών αυτών» (Άποκ. Ιωάννου 9, 20)… «Και δεν μετάνιωσαν οι άνθρωποι για τα έργα των χεριών τους». Τί σημαίνει αυτό; Σημαίνει πώς τα έργα των ανθρώπινων χεριών χάλασαν την ζωή με τα διάφορα δηλητήρια, πού εξέπεμψαν στον αέρα πού αναπνέουμε και στο νερό πού πίνουμε… Τα έργα των χεριών μας δημιούργησαν πολλά και διάφορα, αλλά το χειρότερο από όλα είναι, πώς τα τελευταία εκατό χρόνια δηλητηρίασαν τα πάντα, δηλαδή τον αέρα, το νερό και την γη. Όλα! 

Η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε και μίλησε σε πολλούς ανθρώπους σε πρόσφατες εποχές. Είπε ότι μεσιτεύει στον Υιό της για μας, αλλά εμείς δεν μετανοούμε.
Μας συμβούλευσε σε πολλές περιπτώσεις να μετανοήσουμε, διότι ο καιρός περνάει κι έρχονται δύσκολες μέρες για τους χριστιανούς.
Μας λέει ότι πρέπει να μετανοήσουμε, έτσι ώστε να μην έχουμε την ίδια τύχη με εκείνους που απομακρύνθηκαν από τον Θεό.

Ένας άνθρωπος της ύλης δεν μπορεί να καταλάβει έναν πνευματικό άνθρωπο. Ό,τι λέει ένας πνευματικός άνθρωπος αποτελεί για τον άνθρωπο της ύλης μια φαντασία, διότι η ουράνια λογική είναι ολότελα διαφορετική από τη λογική του κόσμου τούτου… οι υοί του φωτός έχουν κληθεί να λάμψουν με τη ζωή τους όσο περισσότερο μπορούν, ώστε να σκορπίσουν το φως παντού. Διότι ο Κύριος είπε, «Πυρ ήλθον βαλείν επί την γην, και τι θέλω ει ήδη ανήφθη!» (Λουκ. 12: 49). Αυτό το πυρ είναι η θεία αγάπη. Εμείς οι χριστιανοί έχουμε κληθεί να σκορπίσουμε στη γη την ατμόσφαιρα του ουρανού, την αιωνιότητα, την αγάπη, την ειρήνη, την αλήθεια και την ηρεμία. 
Από τα βιβλία: Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα – «Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας», Εκδόσεις “Εν πλώ”, 2012
και Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, Πνευματικές Συζητήσεις, Εκδόσεις ” Ορθόδοξος Κυψέλη ”, 2014

Όταν ζητάτε τη βοήθεια ενός Αγίου και λέτε «Άγιε μου, βοήθα με», ο Άγιος την ίδια στιγμή πού το ζητάτε είναι δίπλα σας. Ο παπα-Φώτης Λαυριώτης από την Μυτιλήνη κι ο Άγιος Αναστάσιος ο Πέρσης
https://iconandlight.wordpress.com/2021/01/21/%cf%8c%cf%84%ce%b1%ce%bd-%ce%b6%ce%b7%cf%84%ce%ac%cf%84%ce%b5-%cf%84%ce%b7-%ce%b2%ce%bf%ce%ae%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%bd%cf%8c%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bb/

Απολυτίκιον Αγίου Αποστόλου Τιμοθέου
Ήχος δ’.

Χρηστότητα εκδιδαχθείς, και νήφων εν πάσιν, αγαθήν συνείδησιν ιεροπρεπώς ενδυσάμενος, ήντλησας εκ του Σκεύους της εκλογής τα απόρρητα, και την πίστιν τηρήσας, τον ίσον δρόμον τετέλεκας, Απόστολε Τιμόθεε. Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον Αγίου Αποστόλου Τιμοθέου
Ποίημα Μοναχού Γερασίμου Μικραγιαννανίτου
Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Ως Παύλου συνέκδημος, και μαθητής Ιερός, Απόστολος ένθεος, και υπηρέτης Χριστού, εδείχθης Τιμόθεε, όθεν την εν Εφέσω, Εκκλησίαν ποιμάνας, αίματι μαρτυρίου, την ζωήν σου σφραγίζεις. Και νυν Χριστόν ικέτευε, υπέρ των ψυχών ημών.

Απολυτίκιον Αγίου Αναστασίου του Πέρση
Ήχος α’.

Των Μαρτύρων το κλέος, και Οσίων το καύχημα, και τον θησαυρόν της Περσίας, τον σοφόν Αναστάσιον· τον μέγαν αντιλήπτορα πιστών, τον κήρυκα της πίστεως ημών· ταίς αγγελικαίς υμνωδίαις, ευφημούμέν σε λέγοντες· Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι· δόξα τω ενεργούντι διά σου πάσιν ιάματα.

Απολυτίκιον
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Την πλάνην αφέμενος, την των Περσών νουνεχώς, τη πίστει προσέδραμες, τη του Χρίστου ευσεβώς, σοφέ Αναστάσιε, όθεν και εν ασκήσει, διαπρέψας ενθέως, ήθλησας υπέρ φύσιν, και τον όφιν καθείλες διό διπλώ στεφάνω, θεόθεν εστεφάνωσαι.

Δοξαστικόν
Ήχος πλ. δ’

Τω Θεώ προωρισμένος, και τω σοφώ Παύλω μεμαθητευμένος, εμυήθης τα θεία, καλώς πολιτευσάμενος, και την πίστιν μέχρις αίματος, ανενδοιάστως σαφώς ενστερνισάμενος, πιστός τα προς τον Θεόν Αρχιερεύς ανεδείχθης, Τιμόθεε Απόστολε, όθεν τους ειδωλομανούντας ελέγξας, ροπάλοις και λίθοις καταικιζόμενος, έτυχες του μαρτυρίου των στεφάνων. Διό Παμμάκαρ πρέσβευε, υπέρ ημών των εν πίστει τελούντων, την πάνσεπτον μνήμην σου.

Ο Οίκος
Ως αλιεύς εμπειρότατος, τα της χάριτος ήπλωσε δίκτυα Παύλος ο μέγας Απόστολος, και τον θεηγόρον, ώσπερ θήραμα άγιον, είλκυσε πριν Τιμόθεον· και συν τούτω τα πέρατα περιερχόμενος, εκ του φάρυγγος είλκυσε του διαβόλου τους δεξαμένους της Πίστεως τον λόγον, εν οις ην και ο γενναίος Αναστάσιος· πιστεύσας γαρ, των Περσών την πλάνην κατέλιπε πάσαν, και του Χριστού το όνομα επ’ ώμων εβάστασεν· όθεν χάριτι θεία απελαύνει τα ψυχικά ημών πάθη, και νόσους του σώματος.

Αγίου Σωφρονίου

Ευχαριστώ Σε, τον Ποιητήν μου και Κύριον, διότι εταπείνωσας εν ελέει την ψυχήν μου και απεκάλυψας εις εμέ την οδόν, την οποίαν επορεύθησαν οι Άγιοι Σου.
Συ αγαπάς τους κλαίοντας, και δια της οδού του κλαυθμού επορεύοντο προς Σε πάντες οι Άγιοι.
Συ αγαπάς τους ταπεινούς, και δια της χάριτος Σου διδάσκεις αυτούς την αγάπην και την θείαν Σου ταπείνωσιν, από προσώπου της οποίας φεύγουν οι εχθροί ημών δαίμονες.
Συ χαίρεις, Κύριε, επί τη ταπεινή ψυχή.
Δος μοι, Ελεήμον, να οδεύω προς Σε δια της οδού των Αγίων Σου, της οδού του ταπεινού κλαυθμού, την οποίαν Συ απεκάλυψας εις εμέ.


Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος ο Μέγας, η νεκρή, η κατάξερη έρημος, λόγω της αγάπης, έγινε Παράδεισος. Κύριε, το δώρο αυτό, το δώρο της αγάπης, είναι δώρο από Εσένα!

ΑΣΚΗΤΕΣ-s9j1saa1kj6oht18etep03Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος ο Αναχωρητής (390) ,
Μάξιμος και Δομέτιος οι αυτάδελφοι οι δι’ ευχής εν τη Νιτρία αγιασθέντες, μαθητές του αββα Μακαρίου του Αιγυπτίου
Όσιος Μακάριος ο Αλεξανδρεύς (394) ,
Αγία Μάρτυς Ευφρασία της Νικομήδειας (303)
η ανακομιδή του τιμίου λειψάνου (950) του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου (389) και κατάθεσή του στον Ναό των Αγίων Αποστόλων Κωνσταντινουπόλεως.,
Ανάμνηση Θαύματος Μεγάλου Βασιλείου στη Νίκαια με την προσευχή του άνοιξε τις πόρτες της Καθολικής Εκκλησίας και την έδωσε στους Ορθοδόξους.
Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός Επίσκοπος Εφέσου (1445),
Όσιος Αντώνιος ο στυλίτης, του Μαρτκοπί της Γεωργίας (6ος αι.),
Μακάριος ο Νηστευτής της Λαύρας του Κιέβου (12ος αιων),
Μακάριος ο Διάκονος της Λαύρας του Κιέβου (14ος αιων),
Μελέτιος ο Ομολογητής ο Γαλησιώτης (1283-6),
Θεόδωρος ο διά Χριστόν Σαλός του Νόβγκοροντ (1392),
Μακάριος ο Ρωμαίος του Νόβγκοροντ (1550)
κοίμηση της μάτουσκα Ανατολίας του Ντιβέγιεβο (1949)

Εορτάζουν την 19η Ιανουαρίου

Στίχοι
Θανούσα θείων η δυάς Μακαρίων,
Ζωής μετέσχε της μακαριωτάτης.
Γην μακάρων λάχον εννεακαιδεκάτη Μακάριοι.

Του Α β β ά Μακαρίου του Αιγυπτίου

Μακάριος ο Αιγύπτιος_Macarius of Egypt the Great_Макарий Великий Египетский_0_0_74836_1accc857_L6Είπε ο αββάς Μακάριος:«Εάν επιπλήττοντας κάποιον, αισθανθείς μέσα σου να κινείται οργή, ικανοποιείς δικό σου πάθος και δεν σε υποχρεώνει κανείς να χάσεις τον εαυτό σου, για να σώσεις άλλους».
Μην κρίνετε για να μην κριθείτε (Ματθ. 7,1). Αλλά αν είναι αμαρτωλός ο Κύριος θα τον σώσει. Είναι μάλιστα γραμμένο στην Αγία Γραφή: Να προσεύχεστε ο ένας για τον άλλον για να θεραπευθείτε (Ιακ. 5,16)

Έλεγε ο αββάς Παφνούτιος, ο μαθητής του αββά Μακαρίου: «Παρακάλεσα τον πατέρα μου, λέγοντας: «Πες μου κάτι». Κι εκείνος μου είπε: «Μην κάμης κακό σε κανέναν και μην κατακρίνης κανέναν. Αυτά να τηρής και σώζεσαι».

η΄. Έλεγε ο Αββάς Πέτρος για τον άγιο Μακάριο :
« Κάποτε πήγε σε έναν αναχωρητή και βλέποντάς τον να υποφέρη, του ζήτησε να του πη τι ήθελε να βάλη στο στόμα του γιατί κανείς δεν ήταν στο κελλί του. Και εκείνος του είπε παστέλλι. Δεν δίστασε τότε ο γενναιόκαρδος να πάη στην Αλεξάνδρεια για να το φέρη στον ταλαίπωρο. Και το θαυμαστό γεγονός δεν έγινε φανερό σε κανέναν ».

Ο αββάς Πέτρος είπε επίσης ότι, καθώς ο αββάς Μακάριος φερόταν με ακακία σε όλους τους αδελφούς, κάποιοι τον ρώτησαν: «Γιατί κάνεις έτσι;» Εκείνος αποκρίθηκε: «Δώδεκα χρόνια υπηρέτησα τον Κύριό μου, για να μου δώσει το χάρισμα αυτό, και όλοι με συμβουλεύετε να το αποβάλω;»

ια΄. Ενώ ο Αββάς Μακάριος πήγαινε κάποτε από το έλος στο κελλί του, φορτωμένος φοινικοβλαστούς, τον συνάντησε ο διάβολος στον δρόμο, με δρεπάνι. Και καθώς θέλησε να τον χτυπήση, δεν μπόρεσε. Και του λέγει : « Πολλή αντίσταση βρίσκω σε σένα, Μακάριε, μη μπορώντας να σου κάμω κακό. Και όμως, ότι κάνεις το κάνω και εγώ. Συ νηστεύεις ; Και εγώ δεν τρώγω καθόλου. Αγρυπνείς ; Και εγώ δεν κοιμάμαι καθόλου. Ένα μονάχα έχεις και με νικάς ». Τον ρωτά ο Αββάς Μακάριος : « Ποιό είναι αυτό ; ». Και εκείνος αποκρίνεται : « Η ταπείνωσή σου. Αυτή με εξουδετερώνει ».

ιστ’. Ο Αββάς Μακάριος ο μέγας έλεγε στους αδελφούς, στη Σκήτη, όταν απέλυε τη σύναξη: « Φεύγετε, αδελφοί ». Και του είπε ένας από τους γέροντες : « Που έχουμε να φύγουμε πιο πολύ από την έρημο αυτή ; ». Εκείνος δε έθετε το δάχτυλό του στο στόμα, λέγοντας : « Αυτό να φεύγετε ». Και έμπαινε στο κελλί του και έκλεινε τη θύρα και καθόταν.

ιθ΄. Ρώτησαν κάποιοι τον Αββά Μακάριο, λέγοντας : « Πώς πρέπει να προσευχώμαστε ; ». Τους λέγει ο γέρων : « Δεν χρειάζονται περιττά λόγια, αλλά να απλώνετε τα χέρια και να λέτε : Κύριε, όπως θέλεις και όπως γνωρίζεις, ελέησέ με. Και αν έρχεται πειρασμός : Κύριε, βοήθησέ με. Εκείνος γνωρίζει τι είναι για καλό μας και μας ελεεί ».

κε΄. Τον παρακάλεσε ο Αββάς Ποιμήν με πολλά δάκρυα, λέγοντας: « Πες μου κάτι, πώς να σωθώ ». Του αποκρίθηκε δε ο γέρων και είπε : « Αυτό όπου ζητάς, έφυγε τώρα από τους μοναχούς ».

λβʹ. Έλεγαν για τον αββά Μακάριο τον μεγάλο ότι έγινε, καθώς είναι γραμμένο, Θεός επίγειος. Γιατί, καθώς ο Θεός σκεπάζει τον κόσμο, έτσι και ο αββάς Μακάριος σκέπαζε τα ελαττώματα, οπού έβλεπε σαν να μη τα έβλεπε, και τα άκουε σαν να μη τα άκουε.

λη΄. Είπε ο Αββάς Μακάριος : « Περπατώντας κάποτε στην έρημο, βρήκα παραπεταμένο στο έδαφος ένα κρανίο νεκρού. Και κουνώντας το με το βάγινο ραβδί, μου μίλησε το κρανίο. Και του λέγω : Συ ποιος είσαι ; Μου αποκρίθηκε το κρανίο : Εγώ ήμουν ιερεύς των ειδώλων και των εθνικών όπου είχαν απομείνει σ’ αυτόν τον τόπο. Και συ είσαι ο Μακάριος, όπου έχεις το Άγιο Πνεύμα μέσα σου. Όταν σπλαχνισθής όσους είναι στην κόλαση και προσευχηθής γι’ αυτούς, βρίσκουν κάποια παρηγοριά. Του λέγω : Ποια είναι η παρηγοριά και ποια η κόλαση ; Μου αποκρίνεται: Όσο απέχει ο ουρανός από τη γη, τόση είναι η φωτιά κάτω από μας, στεκόμαστε δε από τα πόδια έως το κεφάλι μέσα στη φωτιά. Και δεν μπορούμε να κοιτάξουμε κάποιον πρόσωπο με πρόσωπο. Αλλά η ράχη του ενός είναι κολλημένη στη ράχη του άλλου. Όταν λοιπόν προσεύχεσαι για μας, βλέπει κάπως ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Αυτή είναι η παρηγοριά. Και έκλαψα τότε και είπα: Αλλοίμονο στη μέρα όπου γεννιέται ο άνθρωπος. Του λέγω έπειτα: Είναι άλλο χειρότερο βάσανο; Μου λέγει το κρανίο: Μεγαλύτερο βάσανο είναι από κάτω μας. Του λέγω: Και ποιοι είναι εκεί; Μου αποκρίνεται το κρανίο: Εμείς, επειδή δεν γνωρίζαμε τον Θεό, βρίσκουμε κάποιο έλεος. Όσοι όμως τον γνώρισαν και τον αρνήθηκαν και δεν έπραξαν το θέλημά του, από κάτω μας είναι. Πήρα τότε το κρανίο και το έθαψα».

λθ΄. Έλεγαν για τον Αββά Μακάριο τον Αιγύπτιο, ότι ανέβαινε κάποτε από τη Σκήτη στο όρος της Νιτρίας. Και σαν πλησίασε στον τόπο, είπε στον μαθητή του: «Προχώρα λιγάκι». Και ενώ εκείνος προχωρούσε, συναντά έναν ιερέα των ειδωλολατρών. Και Του φώναξε δυνατά ο αδελφός: «Ε, δαίμονα, που τρέχεις;». Γυρίζει τότε εκείνος, τον χτυπά και τον αφήνει μισοπεθαμένο. Και σηκώνοντας το ξύλο, έτρεχε. Σαν προχώρησε δε λίγο, τον συναντά ο Αββάς Μακάριος καθώς έτρεχε. Και Του λέγει: «Είθε να σωθής, είθε να σωθής, ταλαίπωρε». Θαυμάζοντας δε, ήλθε κατά το μέρος του και είπε: «Τι καλό είδες σ’ εμένα και μου μίλησες;». Του λέγει ο γέρων: «Το έκαμα γιατί σε είδα κουρασμένο. Και δεν γνωρίζεις ότι μάταια κοπιάζεις». Του λέγει και εκείνος: «Και εγώ, από τον χαιρετισμό σου, έννοιωσα κέντημα στην καρδιά. Και κατάλαβα ότι είσαι άνθρωπος του Θεού. Ενώ ένας άλλος κακός μοναχός, όπου με συνάντησε, με έβρισε. Και εγώ, τότε, τον χτύπησα, αφήνοντάς τον μισοπεθαμένο». Και κατάλαβε ο γέρων ότι ήταν ο μαθητής του. Και αγκαλιάζοντας τα πόδια του ο ιερεύς, έλεγε: «Δεν σε αφήνω, αν δεν με κάμης μοναχό». Και πήγαν παρά πάνω, όπου ήταν ο μονάχος και τον υποβάσταξαν και τον έφεραν στην εκκλησία του όρους. Και βλέποντας τον Ιερέα μαζί του, δοκίμασαν έκπληξη. Και τον έκαμαν μοναχό. Και πολλοί από τους ειδωλολάτρες έγιναν εξ αιτίας του χριστιανοί. Έλεγε λοιπόν ο Αββάς Μακάριος: «Ο λόγος ο κακός και τους καλούς τους κάνει κακούς. Ενώ ο λόγος ο καλός και τους κακούς τους κάνει καλούς».

***

Ύμνος
στον άγιο Μακάριο τον Μεγάλο
αγίου Νικολάου Βελιμιροβιτς

Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος _Macarius of Egypt the Great_ Макарий Великий Египетский_ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΟΣΙΟΣ (3)Στην έρημο της Αιγύπτου
μεγάλη αγάπη βασίλευε
μεταξύ των απλών μοναχών,
όπως στο βασίλειο των αγίων.

Ο Άγιος Μακάριος σαν ένα Χερουβείμ
ήταν ανάμεσά τους,
παράδειγμα για τους μοναχούς
σε κάθε καλό έργο.

Ο Μακάριος αρρώστησε.
Ένας μοναχός βγήκε να αναζητήσει για αυτόν φράουλες,
προχώρησε, τις βρήκε, και τις έφερε
για να απαλύνει τον πόνο του γέροντα.

Ο Μακάριος αρνιόταν να τις φάει,
Είπε, “Υπάρχει ένας αδελφός πιο άρρωστος.
Να τις πας σ’ αυτόν, αυτό το δώρο είναι
πιο αναγκαίο για τον αδελφό. “
Ο δεύτερος αδελφός έκλαψε,
και είπε στον δωρητή: “Συγχώρεσέ με!
Αλλά ο γείτονάς μου έχει μεγαλύτερη ανάγκη
αυτής της φιλανθρωπίας από ότι εγώ. “

Ο δωρητής, πήρε το δώρο ξανά
Και, το πήγε σε εκείνον το γείτονα μοναχό.
Εκείνος το έδωσε σε κάποιον τρίτο,
και αυτός στο έναν τέταρτο και ούτω καθεξής με τη σειρά.

Από κελί σε κελί,
και από αδελφό σε αδελφό,
μέχρι που ο τελευταίος έφτασε με τις άγριες φράουλες
στην πόρτα του Μακάριου!

“Ιδού, πατέρα, επειδή είσαι άρρωστος!”
Ο Μακάριος άρχισε να κλαίει,
βλέποντας αυτή την υπέροχη αδελφική αγάπη –
όμως δεν ήθελε να φάει τις φράουλες.

Τους έριξε πάνω στην καυτή άμμο,
και, στον Θεό, ανέπεμψε ευχαριστίες,
επειδή η νεκρή, η κατάξερη έρημος,
λόγω της αγάπης, έγινε Παράδεισος.

Αδελφός αγαπά τον αδελφό του
περισσότερο απ’ ότι αγαπά τον εαυτό του:
“Ω Κύριε, το δώρο αυτό,
το δώρο της αγάπης, είναι δώρο από Εσένα! “
Από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ο «Πρόλογος της Αχρίδος- Ιανουάριος»,
http://prologue.orthodox.cn/January19.htm

***

Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος _Macarius of Egypt the Great_ Макарий Великий Египетский_ΜΑΚΑΡΙΟς ΑΙΓΥΠΤΙΟ ςΤα παραδείγματα πραότητας και μακροθυμίας των Αγίων Πατέρων απέναντι σε επιθέσεις που δέχθηκαν, είναι εκπληκτικά. Ο άγιος Μακάριος ο Μέγας επέστρεφε μια φορά από ταξίδι στο κελί του, όταν είδε έναν κλέφτη να αφαιρεί τα υπάρχοντά του από το κελί του και να τα φορτώνει σε ένα γαϊδουράκι. Ο άγιος Μακάριος χωρίς να του πει τίποτα, άρχισε να τον βοηθά να φορτώσει όλα τα πράγματα στο ζώο, λέγοντας μέσα του: «οὐδὲν γὰρ εἰσηνέγκαμεν εἰς τὸν κόσμον = δεν φέραμε τίποτα στον κόσμο » ( Α’ Τιμόθ. 6:7).
Ένας άλλος γέροντας πάλι, όταν κλέφτες του είχαν κλέψει τα πάντα από το κελί του, κοίταξε γύρω του και παρατήρησε ότι δεν είχαν πάρει ένα πουγκί με χρήματα που ήταν κάπου κρυμμένα, αμέσως το πήρε, φώναξε τους κλέφτες και τους το έδωσε.
Και πάλι, ένας τρίτος γέροντας συναντήθηκε με τους κλέφτες, καθώς έκλεβαν το κελί του και τους φώναξε: “Βιαστείτε, βιαστείτε πριν έρθουν οι αδελφοί, και με εμποδίσουν να εκπληρώσω την εντολή του Χριστού, ” ἀπὸ τοῦ αἴροντος τὰ σὰ μὴ ἀπαίτει = Από εκείνον που παίρνει ό, τι είναι δικός σου, μην το ζητήσεις ” (Λουκά 6:30 ).
Από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ο «Πρόλογος της Αχρίδος- Ιανουάριος»,
http://prologue.orthodox.cn/January19.htm

***

Για τους εσχάτους χρόνους
Ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος ο Μέγας συνομιλεί με Άγγελο Κυρίου

Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος _Macarius of Egypt the Great_ Макарий Великий Египетский_0_1b9501_1dcc7766_orig…Πάλι ρώτησε ο Όσιος: «πές μου κι αυτό, ως τώρα πλήθυναν οι άγιοι σε όλο τον κόσμο; Και ως το τέλος του κόσμου θα υπάρχουν άραγε άγιοι ;»
Και ο άγγελος του είπε: «ως την συντέλεια του κόσμου, τίμιε πάτερ, δεν θα εκλείψει δίκαιος και προφήτης, ούτε αυτός που θα υπηρετεί τον σατανά. Στους έσχατους χρόνους, όσοι αληθινά εργάζονται για τον Χριστό θα κρύβονται από τους ανθρώπους, και αν δεν κάμουν σημεία και τέρατα όπως τώρα, αλλά θα βαδίζουν την πρακτική οδό με ταπείνωση, αυτοί θα βρεθούν μεγαλύτεροι στη Βασιλεία των ουρανών από αυτούς που σήμερα κάμουν σημεία. Διότι τότε, στους έσχατους καιρούς δε θα μπορούν να βρουν κάποιον να κάμνει σημεία και θαύματα, για να παρακινηθούν από αυτά οι άνθρωποι και να κάνουν πνευματικό αγώνα, γιατί εκείνοι πού θα ποιμαίνουν και θα εξουσιάζουν, σε όλον το κόσμο, θα είναι εντελώς αδόκιμοι, χωρίς να έχουν καμία αρετή. Αντίθετα θα είναι γαστρίμαργοι, φιλάργυροι, κενόδοξοι και έτσι περισσότερο μάλλον, θα σκανδαλίζουν τους ανθρώπους, παρά θα είναι παραδείγματα.! Εξ αιτίας λοιπόν αυτής της καταστάσεως, θα παραμεληθεί κάθε αρετή, θα βασιλεύει η φιλαργυρία και αλίμονο σ’ εκείνους, πού θα χαίρονται ότι έχουν χρήματα πολλά, θα γίνουν όνειδος (ντροπή) στα μάτια του Κυρίου και Θεού μας και δεν πρόκειται να δουν Πρόσωπο Θεού Ζώντος. Μοναχός ή λαϊκός πού τοκίζει τα χρήματά του στους ανθρώπους, στα βαθιά τάρταρα θα καταποντιστεί, διότι δεν προτιμά να τα κάνη αυτά καρποφόρα, στον Κύριο και Θεό μας, με τις ελεημοσύνες στους φτωχούς.

Αυτά αφού είπε ο άγγελος στον Αββά Μακάριο, και αφού έκλινε προς αυτόν την κεφαλή του είπε: «ευλόγησον, Πάτερ Άγιε, συγχώρησόν με». Τότε έπεσε και τον προσκύνησε ο Γέρων λέγοντας: «πορεύου εν ειρήνη, παράστηθι τη Αγία Τριάδι και πρέσβευε υπέρ εμού». Έτσι αναχώρησε ο άγγελος και ανέβηκε στον ουρανό, ο δε Αββάς Μακάριος ευχαρίστησε τον Θεό, και αφού πήγε στο κελλί του διηγήθηκε στους αδελφούς και συνασκητές του όσα άκουσε από τον αγιο άγγελο, δοξάζοντας και ευλογώντας τον Θεό.
(Περί απόκρυφων και αρρήτων μυστηρίων και περί Μνημοσυνών των κεκοιμημένων
Του Αββα Μακαρίου του Αιγυπτίου λόγος πανυ ωφέλιμος. Και περί τα μνημόσυνα των κεκοιμημένων)

***

Περί του αββά Μακαρίου
Εξήνθησεν η Έρημος
Π. Β. Πάσχου

Μακάριος ο Αιγύπτιος_Macarius of Egypt the Great_Макарий Великий Египетский_0_0_74836_1accc857_L1. Εκεί ακούσαμε και πολλούς μοναχούς να μας διηγούνται το βίο του αββά Μακαρίου, που είχε αναπαυθεί εν Κυρίω πριν λίγο καιρό, και ήταν μαθητής του αγίου Αντωνίου. Κ’ εκείνος, όπως ακριβώς ο γέροντάς του Αντώνιος, είχε κάμη πολλά θαύματα, θεραπείες και άλλα θεοφιλή έργα, τα οποία δεν θα μπορούσε κανείς να τ’ απαριθμήσει-τόσο πολλά ήταν. Ωστόσο, λιγ’ από αυτά τα κατορθώματα του αββά του Μακαρίου, που συγκράτησε η μνήμη μας, θα προσπαθήσουμε ν’ αφηγηθούμε, έστω και με συντομία.

2. Ο αββάς Μακάριος είδε μια φορά κοντά στον μεγάλο του γέροντα, τον άγιο Αντώνιο, που εργαζόταν εκλεκτά κλωνάρια φοινικιάς και του ζήτησε απ’ αυτά μια δεσμίδα. Ο αββάς Αντώνιος τότε του είπε:
– Είναι γραμμένο στην Αγία Γραφή, πως δεν πρέπει να επιθυμήσεις όσα έχει ο πλησίον σου (Εξ. κ’ 17, Δευτ. ε΄21).
Και μόνο μ’ αυτό το λόγο που είπε ο Γέροντας, αμέσως όλα τα τρυφερά εκείνα κλωνάρια καψαλίστηκαν σαν να τα ‘καψε φωτιά. Ο αββάς Αντώνιος, βλέποντας τούτο το πράγμα, είπε στον Μακάριο:
– Ιδού, που επάνω σου έχει αναπαυτεί το πνεύμα μου, κ’ έτσι θα’ σαι λοιπόν κληρονόμος των χαρισμάτων μου.

3. Αργότερα, πάλι, έτυχε ο διάβολος να βρει στην έρημο τον αββά Μακάριο, πολύ εξαντλημένο από σωματική κούραση, και του λέει: Ιδού, που έλαβες την χάρη του αγίου Αντωνίου. Γιατί, λοιπόν, δεν κάνεις χρήση αυτού του προνομίου και δεν ζητάς από το Θεό τρόφιμα και λίγη δύναμη για ν’ αντέξεις στην οδοιπορία σου;

Και ο Γέροντας αμέσως του απαντά:

Η δύναμή μου είναι ο Κύριος και σ’ αυτόν είναι αφιερωμένος κάθε ύμνος μου ( Ψαλμ . ριζ’ 14). Κ’ εσύ πάψε να βάζεις σε πειρασμό το δούλο του Θεού! Jan 18, 2019

4. Ευθύς ο διάβολος του φέρνει άλλη φαντασία: μια καμήλα, που χρησιμοποιείται για μεταφορές, περιπλανώμενη μέσα στην έρημο και φορτωμένη με κάθε είδους τρόφιμα, είδε τον αββά Μακάριο και ήρθε και γονάτισε μπροστά του. Όμως ο Γέροντας υποψιάστηκε πως όλα αυτά ήταν φάντασμα – όπως και ήταν – και άρχισε να προσεύχεται. Κι αμέσως την καμήλα την κατάπιε η γη!

5. Μια φορά πάλι ο Γέροντας, ύστερ’ από μεγάλη νηστεία, προσευχήθηκε στο Θεό και του ζήτησε να του δείξει τον παραδεισένιο εκείνο κήπο, τον οποίο φύτεψαν ο Ιαννής και ο Ιαμβρής , επιθυμώντας να φτιάξουν ένα ομοίωμα του αληθινού παραδείσου.

6. Καθώς, λοιπόν, περιπλανιόταν επί τρεις εβδομάδες μέσα στην έρημο, δίχως να βάλει τίποτε στο στόμα του, άρχισε να γέρνει από λιποθυμία. Τότε άγγελος Κυρίου τον παίρνει και τον αποθέτει μπρος σ’ εκείνο που ζητούσε. Εκεί, όμως, ήταν πολλοί δαίμονες και φύλαγαν από παντού, όλες τις πύλες του κήπου, μην αφήνοντάς τον να μπει μέσα. Και, ακόμη, ο κήπος ήταν πάρα πολύ μεγάλος και τεραστίων διαστάσεων.

7. Κι όταν, ύστερ’ από προσευχή, πήρε το θάρρος και τόλμησε να μπει μέσα ο Γέροντας, βρήκε μέσα δύο άλλους άγιους μοναχούς, που κι αυτοί με τον ίδιο τρόπο είχαν εισέλθει, και είχαν ήδη αρκετό καιρό εκεί μέσα. Προσευχήθηκαν τότε, κατά την μοναχική συνήθεια και ασπάστηκαν ο ένας τον άλλον, γεμάτοι χαρά και αγαλλίαση που ανταμώθηκαν. Του έπλυναν, λοιπόν, τα πόδια και του παρέθεσαν να φάει από τους καρπούς του παραδείσου. Ο αββάς Μακάριος έφαγε, κι ευχαρίστησε τον Θεό, θαυμάζοντας εκείνους τους ωραίους καρπούς, οι οποίοι ήταν και μεγάλοι και πολλών ειδών. Έλεγαν, μάλιστα, ο ένας στον άλλο:
– Πόσο ωραίο θα ‘ταν, αν γινότανε να ‘ναι όλοι οι μοναχοί εδώ!

8. Έλεγε, πως υπήρχαν μέσα στον παράδεισο εκείνο τρεις πηγές, που αναβλύζανε από την άβυσσο και ποτίζανε όλο τον κήπο, στον οποίο υπήρχαν τεράστια δένδρα φορτωμένα με καρπούς από κάθε είδος που ευδοκιμεί κάτω από τη στέγη τ’ ουρανού.

9. Ο αββάς Μακάριος έμεινε κοντά τους εφτά ημέρες και ύστερα τους είπε πως θα πάει στην έρημο που είχε τους μοναχούς του να τους πάρει, και να τους φέρει όλους εδώ, μαζί του. Όμως, οι άγιοι εκείνοι άνθρωποι του είπαν πως τούτο δεν θα μπορούσε να το κάμει, γιατί η έρημος είναι πολύ μεγάλη και απέραντη. Σ’ αυτήν, μάλιστα, την απέραντη έρημο κατοικούν πολλοί δαίμονες, οι οποίοι σκοτώνουν, όπως έγινε και με πολλούς άλλους μοναχούς που θέλησαν να έρθουν σ’ αυτά τα μέρη.

10. Όμως, ο Μακάριος, που δεν άντεχε να μένει άλλο εκεί, τους είπε:
– Πρέπει, οπωσδήποτε, να πάω να τους φέρω εδώ, ν’ απολαύσουν αυτόν τον παράδεισο.
Και ξεκίνησε αμέσως για την κατοικημένη από τους μοναχούς του έρημο, παίρνοντας μαζί του και λίγους καρπούς για να τους δείξει σ’ εκείνους. Έκοψε, ακόμη, και πολλά φοινικόκλαρα , απ’ τα οποία έβαζε σαν σημάδια στην έρημο, για να μην χάσει τον δρόμο του όταν ξανάρθει.

11. Κάπου στην έρημο νύσταξε κ’ έπεσε να κοιμηθεί για λίγο. Μα, όταν ξύπνησε, είδε όλα τα φοινικόκλαρα , που είχε βάλει για σημάδια, να είναι μαζεμένα στο προσκέφαλό του απ’ τους δαίμονες. Σηκώθηκε, λοιπόν, και είπε προς τους δαίμονες:
– Αν είναι θέλημα του Θεού, κανένας από σας δεν θα μπορέσει να μας εμποδίσει να μπούμε στον παράδεισο!

12. Όταν έφθασε κοντά στους μοναχούς του, τους έδειχνε τους καρπούς, και τους συμβούλευε να πάνε κι αυτοί σ’ εκείνο το παράδεισο. Όμως, πολλοί πατέρες που μαζεύτηκαν εκεί, του είπαν:
– Α’γιε Γέροντα, μήπως εκείνος ο παράδεισος έγινε για τον όλεθρο των ψυχών μας; Διότι, αν τώρα τον απολαύσουμε, θα έχουμε ήδη, από εδώ κάτω στη γη απολαύσει τη μερίδα των αγαθών που αναμένουμε. Και ποιο μισθό θα έχουμε αργότερα, όταν πάμε κοντά στο Θεό, ή για ποιά αρετή μας θα μας τιμήσει;
Κι έτσι τον έπεισαν να μην πάνε καθόλου προς τα εκεί.

17. Διηγούνται, ακόμη, για τον αββά Μακάριο, πως του πήγαν μια φιλομόναχη και παρθενεύουσα κόρη, την οποία ένας κακούργος την είχε μεταβάλει, με διάφορες μαγείες σε φοράδα. Την πήραν, λοιπόν, οι γονείς της και την πήγαν στον άγιο Γέροντα και τον παρακάλεσαν πολύ θερμά, αν ήθελε να προσευχηθεί για να την μεταβάλει και πάλι σε γυναίκα. Ο Γέροντας την έκλεισε σ’ ένα χώρο μόνη της, μαζί με τους γονείς της, ενώ εκείνος για εφτά ημέρες προσευχόταν διαρκώς σ’ ένα διπλανό κελλί . Την έβδομη μέρα, μαζί με τους γονείς της, ο Γέροντας ήρθε και την άλειψε όλη με άγιο λάδι. Μετά, γονάτισε και προσευχήθηκε πάλι, μαζί με τους γονείς της. Όταν σηκώθηκαν από την προσευχή, ο Γέροντας και οι γονείς, την είδαν να έχει γίνει πάλι η θυγατέρα τους που ήξεραν!
Εξήνθησεν η Έρημος, Π. Β. Πάσχου , εκδ. Αποστολικής Διακονίας, 2004, σελ. 137-143.

Όσιος Θεόδωρος του Νόβγκοροντ ο διά Χριστόν Σαλός
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/19/16495/

Άγιος Μακάριος ο Μέγας της Αιγύπτου, Όσο επεδίωκε την σιωπή και την ησυχία, τόσο η φήμη τον κατεδίωκε
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/18/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%BC%CE%AD%CE%B3%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B9%CE%B3%CF%8D%CF%80%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%8C%CF%83/

Η καρδιά θεραπεύεται μὲ τὸν γλυκὸ λόγο τῆς Ἀγάπης…Ἅγιος Μακάριος ὁ Μέγας ὁ Αἰγύπτιος
https://iconandlight.wordpress.com/2014/01/18/%E1%BF%BE%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%E1%BD%BB%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%E1%BD%B2-%CF%84%E1%BD%B8%CE%BD-%CE%B3%CE%BB%CF%85%CE%BA%E1%BD%B8/

Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος ο Μέγας, Ελάτε τα δείτε τον τόπο μαρτυρίου των νεαρών, που αγίασαν με την αδιάλειπτη προσευχή και τη σιωπή.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/01/19/38517/Γρηγόριος ο Θεολόγος_Βασίλειος_Св Григорий Богослов_St. Gregory the Theologian_1Απολυτίκιον Oσίου Μακαρίου του Αιγυπτίου. Ηχος α’.

Της ερήμου πολίτης και εν σώματι Άγγελος, και θαυματουργός ανεδείχθης, θεοφόρε πατήρ ημών Μακάριε, νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τους νοσούντας και τας ψυχάς, των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σέ στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σού πάσιν ιάματα.

Απολυτίκιον
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Μαθηταί Μακαρίου του ουρανόφρονος, θεοειδείς νεανίαι, ευχής αόκνου φανοί, εν Νιτρία οι εκλάμψαντες, ομαίμονες, Μάξιμε, φάος σιωπής και Δομέτιε, λαμπάς υπέρφωτε ησυχίας, Χριστώ σκεδάσαι σκοτίαν παθών ημών θερμώς πρεσβεύσατε.

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός — Απολυτίκιον — Ήχος γ’. Θείας πίστεως

Θείας πίστεως, ομολογία, μέγαν εύρατο, η Εκκλησία, ζηλωτήν σε θείε Μάρκε πανεύφημε, υπερμαχούντα πατρώου φρονήματος, και καθαιρούντα του σκότους υψώματα. Όθεν άφεσιν, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν τοις σε γεραίρουσι.

Απολυτίκιον Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου Ήχος α’

Ο ποιμενικός αυλός της θεολογίας σου, τας των ρητόρων ενίκησε σάλπιγγας, ως γαρ τα βάθη του Πνεύματος εκζητήσαντι, και τα κάλλη του φθέγματος προσετέθη σοι. Αλλά πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, Πάτερ Γρηγόριε, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις, αυταδέλφων νεανιών ξυνωρίς οσία, προσευχή τε και σιωπή η αγιασθείσα, Δομέτιε τρισμάκαρ και Μάξιμε θεόφρον, πίστεως πρόβολοι.

Δόξα… Ήχος πλ. α’  Ανατoλίου

Ευφραίνου Αίγυπτος, ανθήσασα τοιούτον πολιούχον, τον εν μακαρίοις Μακάριον. Ούτος γάρ τη σοφία τού Αγίου Πνεύματος καταγλαϊσθείς, πάσαν άσκησιν, τη εναρέτω πολιτεία αυτού, υπερηκόντισεν. Αυτόν και ημείς, μεσίτην προσάγοντες, αιτούμεν δυσωπείν τον Χριστόν, σωθήναι τάς ψυχάς ημών.

Και νυν… Θεοτοκίον
Κύριε, εί και κριτηρίω παρέστης

Ίδε μου, τής συντετριμμένης καρδίας, τούς στεναγμούς Θεονύμφευτε, πρόσδεξαι Παρθένε Μαρία, και μη απώση πανάμωμε, τάς των χειρών μου Αγνή, επάρσεις ως φιλάγαθος, ίνα υμνώ και μεγαλύνω, την μεγαλύνασαν το γένος ημών.

Κάθισμα  Ήχος α’
Τον τάφον σου Σωτήρ

Ασκήσεως πυρί, ως χρυσός εν καμίνω, Σοφέ δοκιμασθείς, οβρυζότερος ώφθης, διό προς ουράνια, μετηνέχθης βασίλεια, όθεν πίστει σε, ανευφημούντες βοώμεν. Χάριν έλεος, και ιλασμόν των πταισμάτων, ημίν Πάτερ αίτησαι.

Δόξα… Καί νύν…Θεοτοκίον

Οδήγησον ημάς, εν οδώ μετανοίας, εκκλίνοντας αεί, προς κακών ανοδίας, και τον υπεράγαθον, παροργίζοντας Κύριον, απειρόγαμε, ευλογημένη Μαρία, καταφύγιον, απεγνωσμένων ανθρώπων, Θεού ενδιαίτημα.

Ο Οίκος

Τον τού Κυρίου εραστήν, των Μοναστών το κλέος, θαυμάτων τον ταμίαν, Μακάριον τον μέγαν, ανευφημήσωμεν πιστώς, ούτος γαρ τω φέγγει των αγώνων αυτού, ως ήλιος εξέλαμψε, φωτίζων τούς εν σκότει υπάρχοντας παθών και αμαρτίας, και εκδιώκων των δαιμόνων την ζοφεράν πλάνην ανενδότως. Διό και ποταμούς πλουσίων θαυμάτων, ως εκ κρήνης λογικής εκβλύζων, πάντων τας ψυχάς ρωννύει των εκβοώντων. Πατέρων Πάτερ, Μακάριε’ Όσιε.


The gift of love of St. Macarius the Great of Egypt

ΑΣΚΗΤΕΣ-s9j1saa1kj6oht18etep03Venerable Macarius the Great of Egypt (390)
Venerable Macarius of Alexandria (c. 394)
Venerable Macarius the Faster, of the Kiev Caves (12th century)
Venerable Macarius, Deacon of the Kiev Caves, Wonderworker (13th-14th century)
Venerable Macarius the Roman of Novgorod (1550)
Saint Mark Eugenikos, Archbishop of Ephesus, the single-handed contender and champion of Orthodoxy. (1444),
Saint Anthony the Stylite of Martqopi, the Founder of Monasticism in Georgia (6th century)
Blessed Theodore of Novgorod the Fool-For-Christ (1392)
Commemoration of the miracle wrought by St. Basil the Great at Nicaea, when by his prayer he opened the gates of the Universal (Catholic) church and entrusted it to the Orthodox (370);
Translation of the relics (950) of Saint Gregory the Theologian (389) to the Church of the Holy Apostles in Constantinople during the reign of Constantine Porphyrogenitus;
Repose of Schemanun Anatolia of Diveyevo (1949).

Commemorated on January 19

Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος _Macarius of Egypt the Great_ Макарий Великий Египетский_ΜΑΚΑΡΙΟς ΜΕΓΑΛ61. Abba Macarius said this about himself: ‘When I was young and was living in a cell in Egypt, they took me to make me a cleric in the village. Because I did not wish to receive this dignity, I fled to another place. Then a devout layman joined me; he sold my manual work for me and served me. Now it happened that a virgin in the village, under the weight of temptation, committed sin. When she became pregnant, they asked her who was to blame. She said, “The anchorite.” Then they came to seize me, led me to the village and hung pots black with soot and various other things round my neck and led me through the village in all directions, beating me and saying, “This monk has denied our virgin, catch him, catch him,” and they beat me almost to death. Then one of the old men came and said, “What are you doing, how long will you go on beating this strange monk?” The man who served me was walking behind me, full of shame, for they covered him with insults too, saying, “Look at this anchorite, for whom you stood surety; what has he done?” The girl’s parents said, “Do not let him go till he has given a pledge that he will keep her.” I spoke to my servant and he vouched for me. Going to my cell, I gave him all the baskets I had, saying, “Sell them, and give my wife something to eat.” Then I said to myself, “Macarius, you have found yourself a wife; you must work a little more in order to keep her.” So I worked night and day and sent my work to her. But when the time came for the wretch to give birth, she remained in labour many days without bringing forth, and they said to her, “What is the matter?” She said, “I know what it is, it is because I slandered the anchorite, and accused him unjustly; it is not he who is to blame, but such and such a young man.” Then the man who served me came to me full of joy saying, “The virgin could not give birth until she had said ‘The anchorite had nothing to do with it, but I have lied about him.’ The whole village wants to come here solemnly and do penance before you.” But when I heard this, for fear people would disturb me, I got up and fled here to Scetis. That is the original reason why I came here.’

They said of Abba Macarius the Great that he became, as it is written, a god upon earth, because, just as God protects the world, so Abba Macarius would cover the faults which he saw, as though he did not see them; and those which he heard, as though he did not hear them.

Abba Macarius said, ‘Walking in the desert one day, I found the skull of a dead man, lying on the ground. As I was moving it with my stick, the skull spoke to me. I said to it, “Who are you?” The skull replied, “I was high priest of the idols and of the pagans who dwelt in this place; but you are Macarius, the Spirit-bearer. Whenever you take pity on those who are in torments, and pray for them, they feel a little respite.” The old man said to him, “What is this alleviation, and what is this torment?” He said to him, “As far as the sky is removed from the earth, so great is the fire beneath us; we are ourselves standing in the midst of the fire, from the feet up Macarius the Great 137 to the head. It is not possible to see anyone face to face, but the face of one is fixed to the back of another. Yet when you pray for us, each of us can see the other’s face a little. Such is our respite.” The old man in tears said, “Alas the day when that man was born!” He said to the skull, “Are there any punishments which are more painful than this?” The skull said to him, “There is a more grievous punishment down below us.” The old man said, “Who are the people down there?” The skull said to him: “We have received a little mercy since we did not know God, but those who know God and denied Him are down below us.” Then, picking up the skull, the old man buried it.’

***

Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος _Macarius of Egypt the Great_ Макарий Великий Египетский_ΜΑΚΑΡΙΟς ΑΙΓΥΠΤΙΟ ςThe gift of love in St. Macarius attained the highest degree. His love for his neighbor was revealed especially in his condescension to the weaknesses of others. By the testimony of the elders of Scetis, he was as it were an “earthly god” just as God, they said, while seeing the whole world docs not chastise sinners, so also Macarius covered up men’s weaknesses, which as it were he saw without seeing, and’ heard without hearing.

“Christians,” he said, “should judge no one, neither an open harlot, nor sinners, nor dissolute people, but should look upon all with simplicity of soul and a pure eye. Purity of heart, indeed,’ consists in seeing sinful and weak men and having compassion for them and being merciful. “

With meekness arid mildness Macarius directed his brethren, inspiring in them above all love for each other. He said: “If, in giving someone a reprimand, you come in irritation, then you are: gratifying your passion. In this fashion, without saving others you cause harm to yourself as well.”

With love and humility St. Macarius converted to Christ a certain pagan priest. A disciple of the Saint met him first and called him a demon. The indignant priest beat the monk almost to death. When, however, Macarius met him right after this and behaved kindly to him, this so affected him that he grasped Macarius’ feet and said: “You are a man of God; I will not let you go until you make me a monk.” Following the priest, many pagans too were converted to Christ. Recalling this incident, the elder said: “A bad word makes bad even the good, but a good word makes good even the bad.”

***

Saint Macarius the Great is an example of meekness and longsuffering
Saint Nikolai Velimirovič

Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος _Macarius of Egypt the Great_ Макарий Великий Египетский_ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΟΣΙΟΣ (3)Examples of the meek in enduring assaults such as we find in the Holy Fathers are simply amazing. Returning once from the path to his cell, Macarius the Great saw a certain thief removing his belongings from his cell and loading them onto a donkey. Macarius did not say anything to him but rather began to assist him to comfortably load all the things on the donkey, saying to himself, “For we brought nothing into the world” (I Timothy 6:7). Another elder, when the thieves stole everything from his cell, looked around, noticed that they did not take a bundle with money which lay hidden somewhere, and immediately took this bundle, called out to the thieves and gave that to them also. Again, a third elder came across thieves as they were robbing his cell and cried out to them: “Hurry, hurry before the brothers come that they may not prevent me to fulfill the commandments of Christ.” “From the one who takes what is yours, do not demand it back” (St. Luke 6:30).
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for date January 19.
http://prologue.orthodox.cn/January19.htm

***

Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος _Macarius of Egypt the Great_ Макарий Великий Египетский_0_1b9501_1dcc7766_origIF WE speak of Macarius the Great, we should make note also of his contemporary, St. Macarius of Alexandria. He was priest in a monastery in the desert of Cellia which adjoined Scetis and was a close friend in asceticism of Macarius the Great (known also as “of Egypt”). Like the latter he was a disciple of Anthony the Great and likewise was of lofty spiritual life. The two Macarii often met for conversation and prayer.

During the domination of the Arians in the reign of the Emperor Valens (364-378) there was a severe persecution of the Orthodox. After the death of Athanasius the Great his see in Alexandria was forcibly seized by an Arian, Lucius, who banished the canonical successor, Patriarch Peter. The Egyptian desert dwellers were zealous defenders of the Nicene Creed. Lucius attempted by cruelty and tortures to force them into Arianism, but he did not succeed in this. Then he began to send the holy desert dwellers into captivity. St. Macarius the Great and St. Macarius of Alexandria were among the first seized. Together with some of the brethren they were placed by soldiers in a ship at night and sent to an island where only pagans lived. But here also the Lord glorified His faithful slaves. The daughter of the local pagan priest was possessed by an evil spirit. Sensing the approach of the Saints, she ran out to meet them, calling in a loud voice: “Why have you come here? This island is our dwelling place from of old.” The Saints drove the demon out of her. Then the father of the healed girl, and after him all the dwellers on the island as well, were baptized. When news of this reached Alexandria, Lucius, because of the danger of a popular uprising, was forced to return the exiles to their desert.

An extraordinary and irresistible impression was produced by St. Macarius on all who came into contact with him. Divine grace transfigured his whole being. It could be noticed in his glance, in his speech, and in that extraordinary love which poured out upon all around him. His word, even the simplest, was always uttered with authority. It created and built. Filled with divine wisdom and power, it penetrated to the very depth of the human spirit. Even those who didn’t know St. Macarius recognized him instantly amidst other monks by his extraordinary appearance.

Not long before the death of Macarius, the desert dwellers of the Mount of Nitria appealed to him with a request: “Father, so as not to trouble: the whole multitude of the brethren with coming to you, do you yourself, before: you depart to the Lord, come to us.” When the: Saint came: to them, all with great joy came out to meet him. The elders begged him to give them all instructions, and St. Macarius said: “Let us weep, brethren: let our eyes pour out tears before we depart for a place where our tears will burn our bodies.” All burst out weeping, fell on their faces and begged: “Father, pray for us!”

St. Macarius possessed the grace-bestowed gift of tears. He often shed them and said : “You will become worthy of the vision of the wondrous and blessed images of the Jerusalem on high in no other way than by day and night shedding tears according to the example of him who said: Every night I flood my bed, I water my couch with my tears (Ps. 6:7). A tear shed from great sorrow and heartfelt distress is food for the soul, given from heavenly bread.”

FOR SIXTY YEARS St. Macarius lived in his desert of Scetis, and at the age of 90 he departed to the Lord. Not long before his death, there appeared to him from the world above his Abba Anthony the Great, chief of the desert dwellers, and Pachomius the Great, founder of the coenobitic monasteries in Egypt. They said, “Rejoice, Macarius; the Lord Jesus Christ sent us to announce to you your joyful death. On the ninth day after today you will depart into eternal life. On that day we shall come again to you and with joy shall take you with us, so that together with us you might appear before the Lord’s Throne and enjoy immortal life.” St. Macarius summoned the brethren. He instructed them to preserve strictly the rules of the fathers and the traditions of the monks, placed the more experienced and advanced brethren as teachers among them, blessed all, bade farewell to them, and in solitude began t6 prepare for his departure.

On the day of his death a Cherubim appeared to him with a multitude of angels and said: “Arise, O follower of the Lord, and come with us into eternal life.” The Cherubim indicated to him the throngs of saints who had come out to meet him: “Behold the assembly of apostles, behold the throng of prophets, behold the multitude of martyrs, behold the choir of holy hierarchs, fasters, monks and righteous men. Give Unto me now your soul, which I was commanded by God to preserve during its earthly life.” With the words, “Into Thy hands, 0 Lord, I commend my spirit,” St. Macarius departed to the Lord.

The compiler of his life, Bishop Sarapion of Thmuis, relates how he heard from St. Paphnutius, the disciple of St. Macarius, that certain of the fathers saw with their mental eyes the ascension of the Saint’s soul, as they saw also standing in the distance legions of demons who cried out: “You have escaped our hands, Macarius, you have escaped!” Only after having reached the gates of paradise did Macarius answer: “Yes, guarded by the power of my Christ, I have escaped your snares'”

***

Commemoration of the miracle wrought by St BASIL the Great at Nicaea, when by his prayer he opened the gates of the Universal (Catholic) church and entrusted it to the Orthodox (370)

Βασίλειος ο Μέγας_St Basil the Great_Byzantine Orthodox Icon_73753677While the wicked Emperor Valens was in Nicaea, prominent Arians approached him requesting that he drive the Orthodox from the cathedral and give it to them. The ruler, himself a heretic, forcibly removed the faithful and allowed the dissenters to occupy the building, after which he left for the Imperial City. The entire community of the Orthodox, which was of considerable size, was griefstricken. While matters were in this state, the great helper and protector of all the churches, Saint Basil, arrived in Nicaea. Weeping and lamenting, the flock of true believers informed him of what the Emperor had done. The blessed one comforted them and hurried to Constantinople, where he presented himself to Valens and said, “It is written, ‘The King’s honour loveth judgment’, and Wisdom tells us that ‘the King’s judgment is righteous’. Why, then, O Emperor, have you pronounced an unjust sentence, expelling the Orthodox from their holy church and giving it to misbelievers?”

The Emperor replied, “Have you come to insult me, Basil? It does not behoove you to speak thus.”

“It would certainly behoove me to die for the truth,” retorted Basil.

The chief cook of the palace, whose name was Demosthenes, was standing nearby, and wishing to abet the Arian cause, interjected and crudely reviled the saint. “Behold,” laughed Basil, “a new Demosthenes, this one an illiterate!” The humiliated cook muttered something, to which the blessed one responded, “Your business is pots and pans, not the dogmas of the Church.”

Furious with Basil, but knowing that he had acted wrongly, the Emperor commanded, “Return to Nicaea and judge between the factions, but do not show favoritism to your party.”

“If I judge wrongly, send me to prison, expel my co-believers, and give the church to the Arians,” said the man of God.

Basil went back to Nicaea with an imperial decree, assembled the Arians, and announced, “The Emperor has given me authority to decide whether you or the Orthodox should have the church you took by force.”

The Arians replied, “Judge, then, but as the Emperor would.” “Come, Arians and Orthodox,” exclaimed Basil; “we will lock the church! Both sides will affix their seals and set strong guards of men they trust. Then pray for three days and nights, you Arians, and return. If you can open the doors by your supplications, the church will be yours in perpetuity. If you cannot, we shall pray for a single night and go to the church, chanting a Litia. We shall have permanent control of the building if the doors open for us; otherwise, it will be yours again.” This proposal pleased the Arians, but the Orthodox were vexed with the saint, protesting that he gave the heretics an unfair advantage out of fear of the Emperor. Nevertheless, both sides agreed, locked the church, sealed it, and set guards. The Arians prayed for three days and nights, but their prayers achieved nothing; so they continued to entreat God’s mercy until noon of the fourth day, crying, “Lord have mercy!” When the doors failed to open, they dispersed, hanging their heads in shame. Meanwhile, the great Basil assembled the Orthodox men, women, and children, and led them to the Church of the Holy Martyr Diomedes, outside the city. He celebrated an All-Night Vigil there, then proceeded with the crowd to the cathedral, chanting, “Holy God, Holy Mighty, Holy Immortal, have mercy on us.” Halting before the portals, he commanded the people, “Raise your hands to heaven and cry with heartfelt ardor, ‘Lord have mercy!'” After they had prayed, the saint ordered that there be silence. He made the sign of the Cross over the doors thrice and shouted, “Blessed is the God of the Christians, always, now and ever, and unto the ages of ages.” The people answered, “Amen.” Suddenly the earth quaked, the locks broke apart, the bars fell to the floor, the seals split, and the doors flew open, slamming against the wall as though a mighty wind were blowing or a fierce tempest raging. Chanting, “Lift up your gates, 0 ye princes; and be lifted up, ye everlasting gates, and the King of Glory shall enter”, Basil hurried into the building with the whole congregation of the Orthodox. After celebrating the divine service, he joyfully dismissed the faithful. Many Arians (who had returned in great numbers to see how matters would end) renounced impiety and joined themselves to the true believers. When the Emperor learned of Basil’s judicious handling of affairs and the glorious miracle, he marveled greatly and denounced vile Arianism; nevertheless, blinded by malice, he did not turn to Orthodoxy. Later, he perished miserably. Defeated and wounded in a battle in Thrace, he fled and cowered in a barn full of straw. His pursuers surrounded the building and set it on fire. The Emperor was burned alive, and his soul departed to everlasting flames. The tyrant’s demise took place after the death of our holy father Basil, but in the same year.

Saint Macarius the Great of Egypt, If we keep remembering the wrongs which men have done us, we destroy the power of the remembrance of God.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/01/18/saint-macarius-the-great-of-egypt-if-we-keep-remembering-the-wrongs-which-men-have-done-us-we-destroy-the-power-of-the-remembrance-of-god/

Saint Macarius the Great of Egypt, ‘Come and see the place of martyrdom of the young strangers, who were sanctified with unceasing prayer and silence.’
https://iconandlight.wordpress.com/2020/01/19/38541/

Keep silent, refrain from judgment. This will shield your glowing hearts against all evil.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/26/23372/

Saint Macarius the Great of Egypt (390), a god upon earth. Because of love, became Paradise.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/19/saint-macarius-the-great-of-egypt-390-a-god-upon-earth-because-of-love-became-paradise/Βασίλειος ο Μέγας_St Basil the Great_Byzantine Orthodox Icon_106_dionisiatTroparion — Tone 1

Dweller of the desert and angel in the body / you were shown to be a wonder-worker, our God-bearing Father Macarius. / You received heavenly gifts through fasting, vigil, and prayer: / healing the sick and the souls of those drawn to you by faith. / Glory to Him who gave you strength! / Glory to Him who granted you a crown! / Glory to Him who through you grants healing to all!

Apolytikion of Macarius the Great of Egypt
First Tone

Thou didst prove to be a citizen of the desert, an angel in the flesh, and a wonderworker, O Macarius, our God-bearing Father. By fasting, vigil, and prayer thou didst obtain heavenly gifts, and thou healest the sick and the souls of them that have recourse to thee with faith. Glory to Him that hath given thee strength. Glory to Him that hath crowned thee. Glory to Him that worketh healings for all through thee.

Troparion, in Tone VIII:

Instructor of Orthodoxy, and one who opposed innovations: As a stairway of faith, beacon of the Church, and divinely inspired seal of teachers: O most wise Mark, thou hast, with thy writing, enlightened all, O harp of the Spirit. Do thou entreat Christ God, that our souls be saved.

Troparion of ST MARK Eugenikos — Tone 4

By your profession of faith, O all-praised Mark / The Church has found you to be a zealot for truth. / You fought for the teaching of the Fathers; / You cast down the darkness of boastful pride. / Intercede with Christ God to grant forgiveness to those who honor you!

Saint Anthony of Martqopi in Georgia – Troparion — Tone 8

By a flood of tears you made the desert fertile, / and your longing for God brought forth fruits in abundance. / By the radiance of miracles you illumined the whole universe! / O our holy father Anthony, pray to Christ our God to save our souls!

The transfer of the relics of Saint Gregory the Theologian – Troparion — Tone 1

The sweet-sounding shepherd’s pipe of your theology / overpowered the trumpeting of the orators; / for having searched the depths of the Spirit / eloquence was also bestowed upon you. / Pray to Christ God, Father Gregory, / that our souls may be saved.

Glory …, the composition of Anatolius, in Tone VIII:

Be glad, O Egypt, who hast budded forth such a citizen as Macarius amongst thy saints! For, lo! adorned with the wisdom of the Holy Spirit, he prefigured every aspect of ascetic endeavor in his virtuous life. And we, setting him before us as mediator, ask that he beseech Christ, that our souls be saved.

At the Aposticha, the stichera from the Oktoechos, and Glory …, in Tone VI:

O venerable father, the sound of thy corrections hath gone forth into all the earth; wherefore, thou hast found the reward of thy labors in the heavens, hast destroyed hordes of demons and attained the ranks of the angels, whose life thou didst faultlessly emulate. As thou hast boldness before Christ God, ask peace for our souls.