iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο σοφός απόστολος Παύλος διατάζει όλους τους βαπτισμένους: Καθετί που λέτε ή κάνετε ας γίνεται στο όνομα του Κύριου Ιησού… Ας ζήσουμε όπως οι άγιοι πατέρες μας, που έζησαν στο όνομα του Ιησού Χριστού… αδελφοί μου, ας μην ακούσουμε εκείνους που μας φωνάζουν να ενεργούμε στο όνομα του πολιτισμού, στο όνομα της επιστήμης, στο όνομα της προόδου. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Πέτρος και Παύλος_Peter and Paul Apostles_апостолы Петр и Павел_fragment-freski-xii-veka1Συναξάριον τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΚΘʹ τοῦ μηνός Ἰουνίου, μνήμη τῶν Ἁγίων ἐνδόξων καὶ πανευφήμων Ἀποστόλων καὶ πρωοτοκορυφαίων, Πέτρου καὶ Παύλου.

Στίχοι
Σταύρωσις εἷλε κήρυκα Χριστοῦ Πέτρον,
Τομὴ δὲ Παῦλον, τὸν τεμόντα τὴν πλάνην.
Τλῆ ἐνάτῃ Σταυρὸν Πέτρος εἰκάδ’ ἄορ δέ γε Παῦλος.

Ύμνος
στους αγίους αποστόλους Πέτρο και Παύλο
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Παυλος_Φώτης Κόντογλου_Photis Kontoglou_Кондоглу, Фотис_Fotis Kontoğlu_00Ο ένας εγγράμματος και ο άλλος αγράμματος, αλλά ισότιμοι στο πνεύμα
και στην αγάπη του Θεού, ισχυροί σαν άγγελοι.
Ο Πέτρος ένας απλός άνθρωπος κι ο Παύλος μορφωμένος
και οι δύο φωτισμένοι, από τη Χάρη του Πνεύματος,
Δύο λαμπάδες αναμμένες, ακοίμητες,
φωστήρες παμμέγιστοι και ωραίοι, δύο λαμπροί αστέρες.
Διέσχισαν τη γη και σκόρπισαν το φως
Τίποτα δεν κράτησαν, όλα τα έδωσαν στους ανθρώπους,
Εντελώς φτωχοί, πλούτισαν τον κόσμο,
δέσμιοι και δούλοι, κατέκτησαν όλο τον κόσμο,

Με τη διδασκαλία του Χριστού, πλούτισαν τον κόσμο,
με νέα όπλα, κατέκτησαν ολόκληρο τον κόσμο:
με ταπεινοφροσύνη και ειρήνη και πραότητα ευλογημένη,
με προσευχή και νηστεία και έλεος μεγάλο.

Όταν σ’ αυτούς, η θυελλώδης μέρα, έγινε θυελλώδης νύχτα
ο αιμοδιψής Νέρων, έκοψε της ζωής τους το νήμα απότομα.
Αλλά όταν ο ηγεμόνας του κόσμου, εξέδωσε εντολή
να παραδοθούν ο Πέτρος και ο Παύλος σε βασανισμούς,
ο κόσμος πια ήταν δικός τους και όχι του Νέρωνα,
με τον θάνατο, οι απόστολοι κέρδισαν τη Βασιλεία.
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», (Ιούνιος)
http://prologue.orthodox.cn/June29.htm

Ποιός, μετά από τον Υιό του Θεού, είναι πιό πολύ συκοφαντημένος στον κόσμο από τους Αγίους Αποστόλους; Και όμως τα στόματα των συκοφαντών σκεπάστηκαν με τη σκόνη του τάφου, ενώ για τους Αποστόλους ανεγέρθησαν Εκκλησίες σε ολόκληρη την Οικουμένη. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

***

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

«Αυτός που θα συναντηθεί ειλικρινώς με τον Κύριο και Χριστό, βιώνει να αλλάζουν όλα μέσα του. Θυμηθείτε ότι συναντήθηκε μαζί Του ένας χωρικός ψαράς και από εκείνη την συνάντηση προέκυψε ένας Απόστολος Πέτρος. Συναντήθηκε μαζί Του ο Σαύλος, ο πιο μορφωμένος άνθρωπος της εποχής του, συνάντησε τον Θεό στο πρόσωπο του Χριστού και έγινε ο πιο φημισμένος ανάμεσα στους ανθρώπους. Γιατί, ποιος του έδωσε όλη εκείνη την δύναμη που είχε αν όχι ο ίδιος ο Χριστός;…. Έτσι, η συνάντηση με τον Κύριο αποτελούσε πάντα το σημαντικότερο γεγονός για τον κάθε άνθρωπο, είτε αυτός κινείται προς τον Κύριο Ιησού είτε εναντίον Εκείνου».

ΠΑΥΛΟς_SAINT_PAUL_Παύλος_Paul Apostle_апПавел_Св.ап.Павле (5)ς_2 (1)Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Οι Άγιοι Απόστολοι και όλοι οι Άγιοι ποθούσαν την σωτηρία του λαού και, όταν βρίσκονταν ανάμεσα σ’ ανθρώπους, προσεύχονταν διακαώς γι’ αυτούς. Το Άγιο Πνεύμα τους έδινε τη δύναμη ν’ αγαπούν τον λαό. Κι εμείς, αν δεν αγαπούμε τον αδελφό, δεν θα έχουμε ειρήνη….

… Πώς να λησμονήσομε τον Κύριο, εφόσον Αυτός είναι μέσα μας; Και οι Απόστολοι εκήρυτταν στους λαούς: «Μορφωθήτω ο Χριστός εν υμίν»….

Οι Απόστολοι περιόδευαν τη γη και κήρυτταν στο λαό το λόγο για τον Κύριο και τη Βασιλεία των Ουρανών οι ψυχές τους, όμως, ποθούσαν και διψούσαν να δουν τον αγαπημένο Κύριο, και γι’ αυτό δεν φοβούνταν το θάνατο, αλλά τον συναντούσαν με χαρά· και αν ήθελαν να ζουν στη γη, ήταν μόνο για χάρη του λαου, που τον αγαπούσαν.

Οι Απόστολοι αγαπούσαν τον Κύριο και γι’ αυτό δεν φοβούνταν κανένα πάθημα. Αγαπούσαν τον Κύριο, αγαπούσαν και το λαό, και η αγάπη αυτή έδιωχνε κάθε φόβο από μέσα τους. Δεν φοβούνταν ούτε μαρτύριο ούτε θάνατο, γι’ αυτό ο Κύριος του απέστειλε στον κόσμο να φωτίσουν τους ανθρώπους.

Και ως τώρα υπάρχουν μοναχοί που δοκιμάζουν την αγάπη του Θεού και την επιδιώκουν νύχτα και ημέρα , και αυτοί βοηθούν τον κόσμο με την προσευχή και τα συγγράματά τους. 
από το βιβλίο: Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, του αρχ, Σωφρονίου Σαχάρωφ, Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας

***

Πέτρος και Παύλος_Peter and Paul Apostles_апостолы Петр и Павел_Св.ап.Петар и Павле (5)

Ας ζήσουμε όπως έζησαν οι άγιοι πατέρες μας
αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο καθένας σ’ αυτό τον κόσμο παρουσιάζεται στο όνομα κάποιου, πιο μεγάλου και πιο γνωστού. Έτσι και εμείς οι χριστιανοί παρουσιαζόμαστε στο όνομα του Χριστού. Όταν λέμε, στο όνομα του Χριστού, με αυτόν τον τρόπο παρουσιάζουμε ποιοί είμαστε, ποιανού είμαστε και από ποιόν είμαστε απεσταλμένοι. Παρουσιάζουμε με αυτό τον τρόπο σε ποιόν επιστρέφουμε και από ποιόν περιμένουμε ανταμοιβή….

Στο όνομα ποιανού πράττετε όσα πράττετε, ρώτησαν οι σατανικοί αρχηγοί των Ιεροσολύμων τους αποστόλους του Χριστού. Στο όνομα ποιανού μιλάτε; Στο όνομα ποιανού βαπτίζετε; Στο όνομα ποιανού θεραπεύετε τους άρρωστους; Στο όνομα ποιανού κάνετε θαύματα;
Η απάντηση από τον Πέτρο, από τον Ιωάννη, από το Φίλιππο, από το Θωμά υπήρξε μία και μοναδική: Στο όνομα του Χριστού, του Υιού του Θεού, του Δικαίου, τον οποίο εσείς σκοτώσατε.

Οι διπλωμάτες, όταν πηγαίνουν σε μία ξένη χώρα, πηγαίνουν στο όνομα του βασιλιά, οι δικαστές πηγαίνουν στο όνομα του κυβερνήτη, οι αστυνόμοι συλλαμβάνουν εγκληματίες στο όνομα του νόμου, ο βοηθός του μάστορα παρουσιάζεται στο όνομα του μάστορα, ο γιός έρχεται στο όνομα του πατέρα, η κόρη στο όνομα της μάνας, ο μαθητής στο όνομα του δασκάλου, ο πιο νέος στο όνομα του μεγαλύτερου. Όλος ο αέρας βουίζει κάθε μέρα: Εγώ μιλάω στο όνομα… του τάδε και τάδε, ή εγώ έρχομαι στο όνομα του τάδε και τάδε, ή εγώ σου δίνω ή εγώ σου παίρνω ή εγώ σε δικάζω, ή εγώ σε συγχωρώ στο όνομα του τάδε και τάδε. Αυτή είναι η κοσμική ιεραρχία, ο καθένας να παρουσιάζεται στο όνομα κάποιου που είναι πιο ασήμαντος από εκείνον στο όνομα του οποίου παρουσιάζεται.

ΠΑΥΛΟΣ_paul preaching boeria (1)Ο σοφός απόστολος Παύλος διατάζει όλους τους βαπτισμένους με τον εξής τρόπο: Καθετί που λέτε ή κάνετε ας γίνεται στο όνομα του Κύριου Ιησού, κι έτσι να ευχαριστείτε διά του Χριστού το Θεό Πατέρα (Κολοσ. 3, 17). Ποιος υπάκουσε σ’ αυτή τη φράση του απόστολου Παύλου; Υπάκουσε σ’ αυτή ο λαός μας. Υπάκουσαν όλοι οι βασιλιάδες μας, οι αυτοκράτορες, οι ηγεμόνες, οι δεσποτάδες, οι αρχηγοί μας, οι οποίοι άρχιζαν τα χρυσόβουλα με τον εξής τρόπο: Εις το όνομα του Κυρίου, του Σωτήρα, του Ιησού Χριστού. Υπάκουσαν στα λόγια του αποστόλου Παύλου οι πατριάρχες μας, οι επίσκοποί μας, οι ιερείς μας, που δίδασκαν το λαό μας να ζει στα χρόνια της ειρήνης στο όνομα του Κυρίου. Στα χρόνια της σκλαβιάς δίδασκαν το λαό μας να υπομένει τις δυσκολίες, να πεθαίνει στο όνομα του Κύριου Ιησού Χριστού.
Υπάκουσε ολόκληρος ο λαός μας, ο οποίος οτιδήποτε και αν έκανε, το έκανε κάνοντας το σταυρό του, στο όνομα του Ιησού Χριστού. Και όταν βαπτιζόταν, βαπτιζόταν εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, και όταν νυμφευόταν, νυμφευόταν εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, και όταν γινόταν κουμπάρος και όταν έκανε όρκο, ορκιζόταν εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού. Όταν ήταν αναγκασμένος να πολεμήσει, πολεμούσε εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, όταν έχτιζε, έχτιζε εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, το ίδιο και όταν όργωνε, φύτευε, θέριζε…

Αδελφοί μου, ο Ιησούς Χριστός, είναι ο Θεός του λαού μας. Όλα όσα έκανε ο λαός μας τα έκανε στο όνομά Του. Όλα, εκτός από το έγκλημα και την κακία. Όλα τα μεγάλα, τα έξοχα, τα θεϊκά, τα λαμπερά, που ο λαός μας έχει πράξει, όλα έγιναν στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Γι’ αυτό το λόγο, αδελφοί μου, ας μην ακούσουμε εκείνους που μας φωνάζουν να ενεργούμε στο όνομα του πολιτισμού, στο όνομα της επιστήμης, στο όνομα της προόδου. Ας ζήσουμε όπως οι άγιοι πατέρες μας, που έζησαν στο όνομα του Ιησού Χριστού. Έτσι έζησαν αυτοί, έτσι ας ζήσουμε και εμείς τώρα: Εις το όνομα, του Κυρίου Ιησού Χριστού, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Απόσπασμα από το βιβλίου του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς «ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ, Μηνύματα στον Λαό».

Ο Παύλος! Ο κορυφαίος του ουρανού και της γης! Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής
https://iconandlight.wordpress.com/2017/06/28/%ce%bf-%cf%80%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%ba%ce%bf%cf%81%cf%85%cf%86%ce%b1%ce%af%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b1%ce%bd%ce%bf%cf%8d-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%b7/

Η πορεία του αποστόλου Παύλου προς τη Δαμασκό και τα ίχνη του από το πέρασμά του στην Μακεδονία
https://iconandlight.wordpress.com/2020/06/28/%ce%b7-%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%85-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7-%ce%b4/

Ο καθένας από τους αγίους Αποστόλους είχε διαφορετικό χαρακτήρα. Πατήρ Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα
https://iconandlight.wordpress.com/2014/06/28/%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%b8%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b5/

Το στόμα του Χριστού και το στόμα του Παύλου… Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
https://iconandlight.wordpress.com/2013/11/13/%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%8D%CE%BB/

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ-ΠΕΤΡΟΣ-_kurbinovo0053Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’

Οἱ τῶν Ἀποστόλων πρωτόθρονοι, καὶ τῆς Οἰκουμένης διδάσκαλοι, τῷ Δεσπότῃ τῶν ὅλων πρεσβεύσατε, εἰρήνην τῇ οἰκουμένῃ δωρήσασθαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

Ὁ Οἶκος
Τράνωσόν μου τὴν γλῶτταν Σωτήρ μου, πλάτυνόν μου τὸ στόμα, καὶ πληρώσας αὐτό, κατάνυξον τὴν καρδίαν μου, ἵνα οἷς λέγω ἀκολουθήσω, καὶ ἃ διδάσκω, ποιήσω πρῶτος· πᾶς γὰρ ποιῶν καὶ διδάσκων, φησίν, οὗτος μέγας ἐστίν· ἐὰν γὰρ λέγω μὴ πράττων, ὡς χαλκὸς ἠχῶν λογισθήσομαι. Διὸ λαλεῖν μοι τὰ δέοντα, καὶ ποιεῖν τὰ συμφέροντα δώρησαι, ὁ μόνος γινώσκων τὰ ἐγκάρδια.

Δόξα… Ἦχος πλ. α’ Βυζαντίου

σοφία τοῦ Θεοῦ, ὁ συναΐδιος Λόγος τοῦ Πατρός, καθὼς ἐν Εὐαγγελίοις προέφη, τὰ εὔφορα κλήματα, ὑμεῖς ἐστε πανεύφημοι Ἀπόστολοι, οἱ τὸν βότρυν τὸν πέπειρον καὶ τερπνόν, ἐν τοῖς κλάδοις ὑμῶν φέροντες, ὃν οἱ πιστοὶ ἐσθίοντες, ἐπιστοιχοῦμεν γεῦσιν πρὸς εὐφρόσυνον, Πέτρε, ἡ πέτρα τῆς πίστεως, καὶ Παῦλε, καύχημα τῆς οἰκουμένης, στηρίξατε ποίμνην, ἣν ἐκτήσασθε διδαχαῖς ὑμῶν.

«Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς» (29.6.2019)
https://www.youtube.com/watch?v=rsbnSx6OjuQ&ab_channel=%CE%9F%CE%9C%CE%99%CE%9B%CE%99%CE%95%CE%A3%CE%9C%CE%97%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%9C%CE%9F%CE%A1%CE%A6%CE%9F%CE%A5

Μόρφου Νεόφυτος: «Ν’ ἀκοῦμε τοὺς θεοφόρους…» (29.6.2021)
https://www.youtube.com/watch?v=FrLLvcW9jdM&ab_channel=%CE%9F%CE%9C%CE%99%CE%9B%CE%99%CE%95%CE%A3%CE%9C%CE%97%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%9C%CE%9F%CE%A1%CE%A6%CE%9F%CE%A5


Lord Jesus Christ, our Cornerstone of salvation, have mercy on us and save us. Saint Nikolai Velimirovič

Πέτρος και Παύλος_Peter and Paul Apostles_апостолы Петр и Павел_fragment-freski-xii-veka1Synaxarion From the Menaion.
On June 29 we commemorate the Holy, glorious, and all-praised Apostles and Chiefs, Peter and Paul

Homily
on the foundation and the cornerstone
by Saint Nikolai Velimirovič

And are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the chief corner stone (Ephesians 2:20).

Brethren, the foundation of the apostles and prophets is their life and work: the Old and the New Testaments. Who unites the apostles and the prophets? Christ the Lord. Without Him, the prophets would not understand the apostles, nor would the apostles understand the prophets. Therefore, He is the fulfillment of the prophets and witness of the apostles. Thus, He is the Cornerstone that ties the prophets and the apostles together, as a cornerstone holds the walls together. The Old and New Testaments are united in Him, have their meaning in Him, revolve around Him, were inspired by Him and are upheld by Him, the Lord Jesus Christ. Where would the pagans and Jews meet, and where would they understand one another, if not in Jesus Christ the Lord? Nowhere, except in Him. In Him and through Him they are united in one new man, in one immortal body, in One, Holy and Catholic Church. Only through the Lord Jesus Christ are the body and the soul united in a loftier and holier friendship. The bonds between the soul and body were at enmity until His coming in the flesh, and that enmity led to the destruction of the soul. He reconciled and sanctified them both.

Thus, He became the Cornerstone of every immortal and God-pleasing edifice-be that edifice an individual man or family or nation or the entire race of man-either in the present, in the past, or in the future; of the Old Covenant or the New Covenant. He is the Chief Cornerstone in every building, as He is the Head of the Body, God’s Church.

O Lord Jesus Christ, our Cornerstone of salvation, have mercy on us and save us.

To Thee be glory and praise forever. Amen.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-november-13-november-26.html

St. Apostle Paul in the life of the St. John Chrysostom and Saint Niphon Bishop of Constantiane, in Algeria
https://iconandlight.wordpress.com/2020/06/28/st-apostle-paul-in-the-life-of-the-st-john-chrysostom-and-saint-niphon-bishop-of-constantiane-in-algeria/

Holy Apostles Peter and Paul, Saint John of Shanghai and San Francisco
https://iconandlight.wordpress.com/2018/06/28/24314/

Apolytikion. Tone 4.

First-throned of the Apostles and teachers of the inhabited world, intercede with the Master of all things to give peace to the world and to our souls his great mercy.

Glory. Tone 5. By Vyzantios.

As the wisdom of God, the co-eternal Word of the Father, foretold in the Gospel, you are the fruitful branches, all-praised Apostles; you bear on your shoots the ripe and lovely grape cluster, which we faithful eat and experience a taste which brings delight. Peter, rock of the faith, and Paul, boast of the inhabited world, establish the flock which you have gained by your teachings.

At the Liti, Idiomel Stichera. Tone 2. By Germanos.

Peter, Prince of the glorious Apostles, the rock of the faith, and inspired Paul, the preacher and beacon of the holy Churches, as you stand before the throne of God intercede with Christ on our behalf.

Paul, mouth of the Lord, foundation of doctrines, once the persecutor of Jesus my Saviour, but now become first throned of the Apostles, blessed one; therefore you saw things ineffable, O wise one, when you ascended to the third heaven, and you cried: Come with me, and let us not be deprived of the blessings.

Ikos: Fill my tongue with light, O my Savior, and having expanded my mouth and filled it, have pity on my heart, that I may speak, follow, and teach that which I first do: for Thou didst say that he who doeth and teacheth is great. For if I speak only, and do not act, I am accounted as sounding brass. Wherefore, grant that I may speak fitting things and do that which is profitable, O Thou Who alone knowest the hearts of men.

At the Aposticha, Idiomel Stichera. Tone 1. By Andrew of Crete.

Verse: The heavens declare the glory of God; and the firmament proclaims the work of his hands.

Let us praise Peter and Paul, the great beacons of the Church; for they shone more brightly than the sun in the firmament of the faith, and with the rays of the proclamation they brought the nations from ignorance to the knowledge of God. The one was nailed to a cross and so found the path to heaven, where he was handed the keys of the kingdom by Christ; while the other was beheaded by the sword and so departed to the Saviour and is fittingly called blessed. Both denounced Israel for stretching out his hands unjustly against the Lord himself. And so at their prayers, Christ our God, cast down those who are against us, and strengthen the orthodox faith, as you love mankind.


Οι δίκαιοι είναι δυνατοί και ατρόμητοι ενώ οι ασεβείς άνθρωποι φοβούνται ακόμη και τις σκιές… Κύριε, σώσε μας από τον κενό φόβο, αλλά πριν από αυτό, φύλαξέ μας από την αμαρτία, τον γονέα του φόβου. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Παναγία Πλατυτερα-χωρα του Αχωρητου_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение11 (2)1 1Συναξάριον τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΚΖʹ (27η) τοῦ μηνός Ἰουνίου, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Σαμψὼν τοῦ Ξενοδόχου (530)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἡμῶν Ἰωάννας τῆς Μυροφόρου, τοῦ Χουζᾶ ἐπιτρόπου Ἡρῴδου 
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἀνέκτου τοῦ ἐν Καισαρείᾳ τῆς Παλαιστίνης ἀθλήσαντος (298 ἤ 304)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Ἰακώβου ἐξ ᾿Εμέσης (σημ. Χόμς) τῆς Συρίας καί ἐν Τριπόλει τοῦ Λιβάνου ἀθλήσαντος (15ο ἤ 16ο αἰών)

Τα θαύματα της Παναγίας του Τιχβίν

Παναγία_icon of Panagia _ Tikhvin Icon of the Mother of GodТихвинская икона Божией Матери0_Tihvinskaya_4Τον 17ο αιώνα η Παναγία έσωσε την πόλη του Τιχβίν και το μοναστήρι από τους Σουηδούς, καθώς και την πόλη του Νόβγκοροντ. Το μοναστήρι υπερασπιζόταν, το 1613, με λίγους άνδρες ο Σεμέν Βασίλιεβιτς Προσοβόφσκι. Οι πολιορκητές Σουηδοί εξαγριωμένοι απεφάσισαν να ισοπεδώσουν το μοναστήρι. Τότε μια ευλαβεστάτη γυναίκα, που λεγόταν Μαρία και που δυο χρόνια πριν, όντας εκ γενετής τυφλή, είχε αποκτήσει το φως της με θαύμα της Παναγίας του Τιχβίν, είδε σε όραμα τη Θεομήτορα, «Πες σε όλους», την πρόσταξε, «να περιφέρουν την εικόνα μου στα τείχη και θα δουν το έλεος του Θεού». Όταν διαδόθηκε η είδηση της θεομητορικής εμφανίσεως, οι πολιορκητές πανικόβλητοι άρχισαν να φεύγουν τρέχοντας μακρυά από τη μονή.
‘Αλλη μια φορά οι Σουηδοί ήλθαν για τρίτη φορά με σκοπό την καταστροφή της μονής. Οι μοναχοί σκέφθηκαν τότε να πάρουν την εικόνα της Παναγίας και να φύγουν για τη Μόσχα. Διαπίστωσαν, όμως, με δέος και έκπληξη πως η εικόνα ήταν ασήκωτη. Με κανένα τρόπο δεν κατάφεραν να τη μετακινήσουν από τη θέση της. Κατάλαβαν, λοιπόν, πως ήταν θέλημα της Θεοτόκου να μείνει εκεί, για να υπερασπισθεί η ίδια το μοναστήρι της. Στο μοναστήρι παρέμειναν οι μοναχοί που βρήκαν ακόμη κάποιους πιστούς και θαρραλέους μαχητές. Έστειλαν κατασκόπους για να συγκεντρώσουν πληροφορίες για την προέλαση και τη δύναμη του στρατού. Ο Σουηδικός στρατός ήταν αναρίθμητος. Αλλά η Δέσποινα του κόσμου δεν άφησε τους Σουηδούς να πλησιάσουν. Σε απόσταση μισής ημέρας από τη μονή, πίσω από τον ποταμό Σιάσι, τους φάνηκε ότι ένα τεράστιο και πάνοπλο στράτευμα τους περικύκλωσε με αστραπιαία ταχύτητα. Ανήμποροι να το αντιμετωπίσουν, οι Σουηδοί τράπηκαν σε φυγή άτακτη και διαλύθηκαν.
Με τη χάρη της εικόνας της Παναγίας, το 1771, ο λαός θεραπεύθηκε από την επιδημία της πανώλης. Οι Χριστιανοί σέβονταν το ιερό εικόνισμα της Παναγίας και απέδιδαν πάντοτε τιμές ευλάβειας με τις προσευχές και τις δεήσεις τους. Γι’ αυτό και την λιτανεύουν 24 φορές το χρόνο, την θεωρούν προστάτιδα της οικογένειας και εκείνη που θεραπεύει ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά.
Την ίδια αυτή εικόνα είχαν συνοδεία τους οι Ρώσοι στρατιώτες στην εποχή του Πατριωτικού Πολέμου κατά του Ναπολέοντα το 1812 και τους βοήθησε στην ηρωική μάχη της πεδιάδας του Μποροντίνο, ενώ στη συνέχεια η εικόνα είχε μεταφερθεί και στα τάγματα πολιτοφυλακής του Κριμαϊκού Πολέμου κατά τα έτη 1855-1856.

Το 1920, τα στρατεύματα των Σοβιέτ έκλεισαν το μοναστήρι της Παναγίας και η εικόνα της Θεοτόκου μεταφέρθηκε στο Εθνογραφικό Μουσείο. Παρ’ όλα αυτά φημολογείται ότι η εικόνα της Παναγίας του Τιχβίν, με εντολή του ίδιου του Στάλιν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταφερόταν με ένα αεροπλάνο που πετούσε επάνω από τη Μόσχα και τα ναζιστικά στρατεύματα δεν κατάφεραν ποτέ να καταλάβουν τη ρωσική πρωτεύουσα. Αργότερα οι Γερμανοί, το Νοέμβριο του 1941 κλέβουν όλα τα κειμήλια και τις εικόνες. Η εικόνα της Θεομήτορος μεταφέρθηκε πρώτα στο Πσκωβ και έπειτα στη Ρίγα της Λετονίας. Κατά την υποχώρηση των ναζιστικών στρατευμάτων, το 1943, η εικόνα της Παναγίας βρέθηκε στα χέρια του Επισκόπου Ρίγας της Λεττονίας Ιωάννου (Γκάρκλαφς), ο οποίος, διαπερνώντας μέσα από εξορίες και προσφυγιά μετεγκαταστάθηκε στο Σικάγο των Η.Π.Α. έχοντας μαζί του την εικόνα, την οποία διεφύλασσε με τιμή και ευλάβεια. Το έτος 2004, εκπληρώθηκε το τάμα και η προσδοκία του Επισκόπου Ιωάννου και η εικόνα της Παναγίας επέστρεψε και ανήλθε στο θρόνο της στο ανδρώο μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Τιχβίν.

Παναγια_Υπερμαχω Στρατηγω_Κωνσταντινουπολη_04-Moldovitsa - Αντιγραφή (2) - ΑντιγραφήΟμιλία:
για τον φόβο του ασεβούς
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Φεύγει ἀσεβὴς μηδενὸς διώκοντος, δίκαιος δὲ ὥσπερ λέων πέποιθε.» (Παροιμίες 28:1).

Οι ασεβείς άνθρωποι φοβούνται ακόμη και τις σκιές· σ’ αυτούς οι σκιές των δέντρων φαίνονται σαν στρατός. Στο παραμικρό θρόϊσμα, ο πονηρός σκέφτεται· έρχεται ο εκδικητής! Το τρέμουλο των φύλλων, το ακούει σαν ήχο από αλυσίδες. Όταν ακούει τις φωνές των πουλιών νομίζει ότι είναι κραυγές κυνηγών που κυνηγούν το θήραμα. βλέπει το χορτάρι σαν κατάσκοπο των πονηρών πράξεων του, το νερό, σαν μάρτυρα εναντίον του, τον ήλιο, σαν κριτή και τα αστέρια, σαν εκείνους που τον χλευάζουν.

Ω αδελφοί μου, πόσα ψέματα γεννιούνται από φόβο; Γιατί ο φόβος είναι της αμαρτίας, η αμαρτία είναι του διαβόλου και ο διάβολος είναι ο πατέρας όλων των ψεμάτων.

Ο φόβος είναι ο πρώτος καρπός της αμαρτίας. Όταν ο Αδάμ αμάρτησε, κρύφτηκε από το πρόσωπο του Θεού. Και όταν ο Θεός τον φώναξε, ο Αδάμ είπε: «Άκουσα τη φωνή σου στον κήπο και φοβήθηκα» (Γένεση 3:10). Πριν από την αμαρτία, ο Αδάμ δεν ήξερε για τον φόβο, ούτε κρυβόταν από το πρόσωπο του Θεού αλλά, αντίθετα, έσπευδε πάντα να συναντήσει τον Θεό. Όμως μόλις αμάρτησε, «φοβήθηκε».

«δίκαιος δὲ ὥσπερ λέων πέποιθε (Αλλά ο δίκαιος άνθρωπος, σαν λιοντάρι, νιώθει σίγουρος)». Χωρίς αμαρτία, χωρίς φόβο. Χωρίς αμαρτία, χωρίς αδυναμία. Οι αναμάρτητοι είναι δυνατοί, πολύ δυνατοί και γενναίοι, πολύ γενναίοι. Οι δίκαιοι είναι δυνατοί και ατρόμητοι. Τέτοιοι είναι οι δίκαιοι άνθρωποι, μόνον οι δίκαιοι.

Ω Αναμάρτητε Κύριε, σώσε μας από τον κενό φόβο, αλλά πριν από αυτό, φύλαξέ μας από την αμαρτία, τον γονέα του φόβου.

Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Ιούνιος)
http://prologue.orthodox.cn/June26.htm

Οι πιστοί χριστιανοί να μην φοβούνται- η χάρη του Θεού τους προστατεύει πάντα. Ο κάθε πιστός, οπού κι αν βρίσκεται, θα μεταφερθεί μ’ ένα σύννεφο μέσα στην κιβωτό της Εκκλησίας. Μόνο αυτοί πού θα βρεθούν μέσα θα σωθούν. Η εποχή μας είναι παρόμοια με την εποχή του Νώε. Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα
https://iconandlight.wordpress.com/2022/04/04/%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%AF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF-%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-2/

Κοντάκιον.
Ἦχος πλ. δ’ Αὐτόμελον

Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια, ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε. Ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον, ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον, ἵνα κράζω σοι• Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

φέρων τὴν μίμησιν, τῶν τοῦ Θεοῦ οἰκτιρμῶν, ἐνθέου χρηστότητας, ἀναβλυστάνεις κρουνούς, Σαμψῶν Ἱερώτατε, σὺ γὰρ θεομιμήτω, ἑλλαμφθεῖς συμπάθεια, ὤφθης τῶν τεθλιμμένων, καὶ πασχόντων ἀκέστωρ, παρέχων ἐνὶ ἐκάστω, ρώσιν καὶ ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος β’.

Ταῖς Μυροφόροις Γυναιξί, παρά τό μνῆμα ἐπιστάς, ὁ Ἄγγελος ἐβόα. Τά μύρα τοῖς θνητοῖς ὑπάρχει ἁρμόδια, Χριστός δέ διαφθορᾶς ἐδείχθη ἀλλότριος, ἀλλά κραυγάσατε. Ἀνέστη ὁ Κύριος, παρέχων τῷ κόσμῳ τό μέγα ἔλεος.


The righteous ones are strong and fearless. Sinless Lord, save us from empty fear but before that, preserve us from sin, the parent of fear. Saint Nikolai Velimirovič

Παναγία Πλατυτερα-χωρα του Αχωρητου_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение11 (2)1 1Synaxarion From the Menaion.
On the June 27 we commemorate our devout Father Samson the Hospitable (Innkeeper) of Constantinople (530)
On this day we also commemorate the holy Myrrh-bearer Joanna (1st century)
On this day we also commemorate the holy Martyr Anektos of Caesarea in Cappadocia. (298 )

Our Most Holy Lady the Theotokos of Tikhvin
Champion General

Like other well-known icons of the Theotokos, the Tikhvin icon of the Mother of God many times played a direct role in Russian history, defending the Novgorodian lands from Swedish invasions. Thus, during one such enemy attack on the Tikhvin monastery, when the Swedes surrounded it and began tunneling under the walls, the Holy Virgin appeared in a dream to two pious monks and commanded them to chase the enemy away from Her house. That same night the Lord sent the enemy an awesome vision: they saw a great multitude of armed warriors coming from the direction of Moscow, carrying shining banners. Thinking that these were the Tsar’s regiments coming to the aid of the besieged monks, the Swedes became frightened and decided to flee. However, hoping to bring some measure of destruction to the monastery through their wall tunnels, they delayed slightly. Meanwhile, the inhabitants of the monastery, fortified by the vision seen by the two monks, and after earnestly praying to the miraculous Tikhvin icon, came out of the monastery and fell upon the enemy. They were supported by invisible aid from above: helping the Orthodox, the Lord caused complete disarray among the enemy host. In great fear they began to run and jostle each other, pursued not so much by the small number of visible warriors, as by the great multitude of invisible warriors. Then the Orthodox pursued their fleeing enemy with renewed force and gained a resounding victory. Captured Swedes afterwards told the monks how the night before they had seen a mighty host arrive to aid the besieged monastery, and how that same host had later come out of the gates and pursued them with great force. Listening to the enemies’ description of events, the Orthodox tearfully thanked God and His Most-pure Mother. This glorious victory took place on the feast day of the Elevation of the Cross in 1614.

***

Homily
About the fear of the wicked man
by Saint Nikolai Velemirovic

“The wicked man flees although no one pursues him; but the just man, like a lion feels sure of himself” (Proverbs 28:1).

Παναγία_icon of Panagia _ Tikhvin Icon of the Mother of GodТихвинская икона Божией Матери0_Tihvinskaya_4Wicked men are even afraid of shadows; to them shadows of trees seem as an army. Wherever something rustles, the wicked man thinks; the avenger comes! The trembling of leaves, he hears as a sound of chains; he takes the voices of birds as the shout of hunters who give chase after game; he sees grass as a spy of his evil deed; water, as a witness against him; the sun, as a judge; the stars, as those who taunt him.

O my brethren, how many lies are born out of fear? For fear is of sin, sin is of the devil and the devil is the father of all lies.

Fear is the first-fruit of sin. When Adam sinned, he hid from the face of God. And when God cried out, Adam said: “I heard your voice in the garden and I was afraid” (Genesis 3:10). Before sin, Adam did not know about fear; neither did he hide from the face of God but, on the contrary, always hurried to encounter God. And as soon as he sinned, he “was afraid.”

“But the just man, like a lion feels sure of himself.” Without sin, without fear. Without sin, without weakness. The sinless ones are powerful, very powerful and brave, very brave. The righteous ones are strong and fearless. Such are the righteous ones, only the righteous ones.

O Sinless Lord, save us from empty fear but before that, preserve us from sin, the parent of fear.

To You be glory and thanks always. Amen.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://prologue.orthodox.cn/June26.htm

Hymns of the Akathist
Kontakion (Plagal of the Fourth Tone)

O Champion General, we your faithful inscribe to you the prize of victory as gratitude for being rescued from calamity, O Theotokos. But since you have invincible power, free us from all kinds of perils so that we may cry out to you: Rejoice, O Bride unwedded.

Troparion, in Tone IV:

Today thy most precious icon hath shone forth upon us in the air * like the most radiant sun O Lady, * illumining the world with rays of mercy; * and Russia, reverently receiving it from on high as a gift of God, * doth glorify thee O Mother of God as the Sovereign Lady of all, * joyously magnifying Christ our God Who was born of thee. * Him do thou entreat, O Lady, Queen and Theotokos, * that He preserve all cities and lands where Orthodox Christians dwell, * unharmed by all the assaults of the enemy, * saving those who with faith worship before the all-honored image of Him and thee, ** O Virgin who knewest not wedlock.

Troparion, in Tone VIII:

In thy patience, O venerable father, thou didst acquire thy reward, * having endured in prayer without ceasing, and loved the poor and provided for them. * Beseech Christ God, O merciful and blessed Sampson, ** that our souls be saved

Kontakion of St JOANNA the Myrrhbearer — Tone 4

When Thou didst speak to the Myrrhbearing women with joy, Thou didst end the wailing of Eve the first mother, by Thy Resurrection, commanding Thy disciples to proclaim that the Savior is risen from the tomb.

Kontakion, in Tone VIII:

Rejoicing with psalms and hymns, O divinely wise and venerable Sampson, * and hastening to thy divine shrine, as to that of an excellent physician * and a right acceptable intercessor, we glorify Christ ** Who hath bestowed upon thee such grace of healing.

Tone II: Spec. Mel.: “When from the Tree…” —

When Moses beheld the bush burning without being consumed, which prefigured thine all-pure womb, wherein the divine Fire made its abode, O Virgin, he was seized with fear, marvelling at the mystery; so also, O Mistress, when thy people beheld thine all-pure image, which, by the good pleasure of Him Who was incarnate of thee, remained unconsumed by the material fire through the immaterial power of God, and with grace shone brighter than the sun, illumining the hearts of the faithful, they cried out to thy Son with joy: Glory to Thy loving-kindness, O Thou Who lovest mankind!

In Tone IV: O good Mistress, mighty helper of the world: Make mighty our Orthodox hierarchs against heresies and schisms, as once God did the meek David; and as of old thou didst save the Imperial City from the assault of aliens, so now save this land from the attacks of the adversaries, and preserve it from all the incursions of the foe. For with God thou, O Bride of God, art the protection and salvation of all the faithful.

GOSPEL ACCORDING TO LUKE, § 67 (LK. 12: 32-40)

The Lord said: Fear not, little flock; for it is your Father’s good pleasure to give you the kingdom. Sell that ye have, and give alms; provide yourselves bags which wax not old, a treasure in the heavens that faileth not, where no thief approacheth, neither moth corrupteth. For where your treasure is, there will your heart be also. Let your loins be girded about, and your lights burning; And ye yourselves like unto men that wait for their lord, when he will return from the wedding; that when he cometh and knocketh, they may open unto him immediately. Blessed are those servants, whom the lord when he cometh shall find watching: verily I say unto you, that he shall gird himself, and make them to sit down to meat, and will come forth and serve them. And if he shall come in the second watch, or come in the third watch, and find them so, blessed are those servants. And this know, that if the goodman of the house had known what hour the thief would come, he would have watched, and not have suffered his house to be broken through. Be ye therefore ready also: for the Son of man cometh at an hour when ye think not.


Ήταν η πανήγυρις των Αγιορειτών Πατέρων… και έρχεται ένα άρωμα επάνω από τον Άθωνα! Μα τι άρωμα ήταν αυτό! Τι δεν είχε μέσα του αυτό το απερίγραπτο άρωμα! όλα τα αρώματα μέσα σε μια λεπτή ουράνια ευωδία. Αγίου Εφραίμ Κατουνακιώτου

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_Παναγια535400Συναξάριον τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΚϚʹ (26η) τοῦ μηνός Ἰουνίου, Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Λύδδας ἐν Νεάμτς Ρουμανίας ἤ τῆς Ρωμαίας
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Ὁδηγητρίας ἐν Τιχβὶν Ρωσίας
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῶν ἑπτὰ Λιμνῶν ἐν Καζὰν Ρωσίας
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Δαυΐδ, τοῦ ἐν Θεσσαλονίκῃ (540)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμων Ἰωάννου Ἐπισκόπου Γοτθίας (Κριμαία) (787)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Διονυσίου, ἀρχιεπισκόπου Σουζδαλίας (1385)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Μωϋσέως τοῦ Οὕγγρου, τοῦ σώφρονος (1043)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Μεδίκου τοῦ ἀναργύρου ἰατροῦ, τοῦ ἐν Ὀρτίκολι (Ἰταλία), ἔνθα διὰ ξίφους ἐτελειώθη.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
, μνήμη τοῦ ὁσιομάρτυρος Δαβίδ τοῦ Ἁγιαννανίτη, ἐκ Κυδωνιῶν (Ἀϊβαλί) (1813)

Τῇ Δευτέρᾳ Κυριακῇ τοῦ Ματθαίου, μνήμην ἐπιτελοῦμεν πάντων τῶν Ὁσίων Πατέρων, τῶν ἐν τῷ Ἁγίῳ Ὄρει τοῦ Ἄθω λαμψάντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις πάντων τῶν ἐν Παλαιστίνῃ, ἤτοι τῇ Ἁγίᾳ Γῇ, διαλαμψάντων Ἁγίων τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης, Πατριαρχῶν, Προφητῶν, Ἀποστόλων, Μαρτύρων, Ὁμολογητῶν, Κηρύκων Εὐαγγελιστῶν Ἐγκρατευτῶν ἐπωνύμων καί ἀνωνύμων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη ἐπιτελοῦμεν πάντων τῶν ἐν Ῥωσίᾳ διαλαμψάντων Ἁγίων
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις πάντων τῶν ἐν Ρουμανίᾳ διαλαμψάντων Ἁγίων
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις πάντων τῶν ἐν Βουλγαρίᾳ Ἁγίων
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις πάντων τῶν ἐν Ἀμερικῇ Ἁγίων
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
,
ὡσαύτως, σύναξιν ἐπιτελοῦμεν πάντων τῶν ἐν τῇ νήσῳ Λέσβῳ διαπρεψάντων Ἁγίων· 
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμην ἐπιτελοῦμεν πάντων τῶν ἐν τῇ Ἠπείρῳ διαλαμψάντων Ἁγίων· Μαρτύρων, Ἱεραρχῶν καὶ Ὁσίων, τῶν ἐξ αὐτῆς καταγομένων καὶ τῶν ἀλλαχόθεν ἐν αὐτῇ ἀγωνισθέντων καὶ τελειωθέντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις πάντων τῶν Ἁγίων, τῶν ἐν τῇ νήσῳ Πάτμῳ διαλαμψάντων
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμην ποιούμεθα τῶν δώδεκα Ὁσίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν καὶ Ὁμολογητῶν, τῶν διαλαμψάντων ἐν ταῖς Ἱεραῖς Μοναῖς Βαθέως Ῥύακος, Μηδικίου, Πελεκητῆς καὶ Χηνολάκκου, ταῖς οὔσαις ἐν τῇ περιοίκῳ τῆς ἐν Βιθυνίᾳ Τριγλίας. ὧν τὰ ὀνόματα· Βασίλειος, κτίτωρ Βαθέως Ῥύακος,Ἰγνάτιος δὲ, Λουκᾶς, Μᾶρκος καὶ Στέφανος ἡγούμενοι αὐτῆς· Μηδικίου· Νικήτας καὶ Νικηφόρος, Πελεκητῆς· Θεοστήρικτος, Μακάριος, Ἱλαρίων, Χηνολάκκου· Στέφανος, ὁ καὶ κτίτωρ αὐτῆς, καὶ Μεθόδιος μοναχὸς αὐτῆς, ὁ μετέπειτα Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις τῶν ἐν τῇ κατὰ τὴν Βέῤῥοιαν Ἱερᾷ Σκήτῃ τοῦ Τιμίου Προδρόμου Ὁσίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν τῶν ἀσκήσει διαλαμψάντων, ἤτοι· Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καὶ Θεωνᾶ Ἀρχιεπισκόπων Θεσσαλονίκης, Ἀντωνίου τοῦ νέου, Θεοφάνους τοῦ ἐν Ναούσῃ, Ἀθανασίου τοῦ Μετεωρίτου, Νικάνορος τοῦ θαυματουργοῦ, Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ καὶ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις τῆς ἐν Καρυαῖς τῆς Χίου εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς καλουμένης Ἀρβανιτίσσης.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις ἐν Σερβίοις Κοζάνης τῆς ἁγίας Θεοδώρας, βασιλίσσης Ἄρτης

Στίχ. Σιὼν μεγαλύνθητι ὁμοῦ τιμῶσα
Τοὺς ἐν Παλαιστίνῃ λάμψαντας Ἁγίους.
Χορὸν θεοειδῆ Σιὼν μήτηρ Ἐκκλησιῶν ἅμα ᾄδει

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Λύδδας ή του Νεάμτς

Παναγίας της Λύδδας-Οδηγήτρια-Μονής Νεάμτς26 Ιουνίου_Божией Матери чудотворная Икона_Virgin Mary of Lydda_Made Without Hands Icon-Lidianca -Byzantine Orthodox Icon-md_0Η παλαιότερη αχειροποίητος εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας, είναι η Παναγία της Λύδδας. Αμφιπρόσωπη, θαυματουργή με την εικόνα του Αγίου Γεωργίου στην πίσω όψη. Η  ιστορία αυτής της εικόνας αναφέρεται στη συνοδική επιστολή των τριών Πατριαρχών το 836 (Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων) προς τον εικονομάχο αυτοκράτορα Θεόφιλο (829‐842). Σύμφωνα με την επιστολή οι απόστολοι Πέτρος και Ιωάννης κατά τη διάρκεια του ευαγγελισμού των κατοίκων στην πόλη Λύδδα, χτίζουν ναό προς τιμή της Παναγίας και την παρακαλούν να τον επισκεφθεί. Εκείνη τους υπόσχεται ότι θα βρίσκεται σε εκείνο τον τόπο μαζί τους: ʹʹΚαὶ αὐτόθι μεθ΄ ὑμῶν εἰμίʹʹ. Τότε αποτυπώνεται με θαυματουργικό τρόπο, η εικόνα της Παναγίας, στον πορφυρούν κίονα του ναού: ʹʹΚαί δή θείᾳ τινί και ἀοράτῳ ἐνεργείᾳ ὁ χαρακτήρ αὐτῆς κίονι ἐνί ἐνίδρυστο∙ʹʹ.
Δύο αιώνες περίπου αργότερα, όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης (361‐ 363), πληροφορείται για την αχειροποίητο εικόνα της Παναγίας, στέλνει στη Λύδδα εβραίους ζωγράφους για να την εξετάσουν και να διαπιστώσουν τι συνέβη. Οι ζωγράφοι προσπαθούν να καταστρέψουν την εικόνα, εκείνη όμως γίνεται όλο και πιο λαμπρή και παραμένει ανέπαφη από τις παρεμβάσεις των βέβηλων. Κατά την παράδοση, ο άγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως (665), περνώντας από τη Λύδδα αφού ζήτησε να αντιγραφεί η εικόνα, την πήρε μαζί του. Με τον διωγμό της εικονομαχίας (-περίπου το 733) την έστειλε στη Ρώμη, έκρυψε δε σε ένα μέρος της Εικόνας γράμμα το οποίο απευθυνόνταν στον Πάπα Γρηγόριο τον ΙΙΙ, στον οποίο περιέγραφε τους διωγμούς όσων λάτρευαν τις Εικόνες και την εικονομαχική πολιτική του Λέοντος Ισαύρου. Η εικόνα έφτασε μόνη της κατά θαυμαστό τρόπο στην Ρώμη. Ο Πάπας διάβασε το γράμμα και τοποθέτησε την Εικόνα στο Ιερό της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου. 
Με την αναστήλωση των αγίων εικόνων απο την Αγία Θεοδώρα την Αυγούστα, στην Ρώμη Πάπας ήταν ο Σέργιος ο ΙΙ, η εικόνα της Παναγίας άρχισε να κινείται «κύριως κατά τον Ὀρθρο και τον Ἐσπερινό, κάποιες φορές και κατά την Θεία Λειτουργία». Μία φόρα άρχισε να αιωρείται πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων, σαν να την κρατούσαν χέρια Αγγέλων και σιγά-σιγά βγήκε έξω από την εκκλησία, ενώ την επόμενη ημέρα βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Η Αγία Θεοδώρα την τοποθέτησε στον Ναό της Χαλκοπράτειας. Χάρη σε αυτό το θαύμα οι Βυζαντινοί άρχισαν να τιμούν αυτήν την Εικόνα-την οποία τώρα ονόμαζαν Ρωμαία-στις 8 Σεπτεμβρίου. Η Εικόνα έμεινε στην Κωνσταντινούπολη μέχρι τον 15ο αιώνα .

Στις 31 Μαρτίου 1401 ο Αυτοκράτορας Ιωάννης ο VII ο Παλαιολόγος την έστειλε ως δώρο στον Ηγεμόνα Αλέξανδρο τον Καλό, σφραγίζοντας έτσι την συμφιλίωση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με την Μολδαβία, στις σχέσεις των οποίων είχε επέλθει ρήξη. Αρχικά η εικόνα τοποθετήθηκε στο Μιραούτσι της Σουτσεάβα και λίγο αργότερα ο υιός του Αλεξάνδρου του Αγαθού, ο Στέφανος ο ΙΙ την δώρησε στην Μονή Νεαμτς. Της έχει δοθεί και το όνομα ”Προσκυνήτρια”, επειδή πολλές φορές έχει φύγει από τα χέρια των Αρχιερέων ή των Ιερέων που την κρατούσαν και άρχισε να αιωρείται στον αέρα. Πήρε λοιπόν την ονομασία επειδή τότε ο λαός ταπεινά γονάτιζε για να την προσκυνήσει.
Τιμάται στις 26 Ιουνίου.
Πηγή, Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου – Αχειροποίητες εικόνες της Θεοτόκου -Η Παναγία της Λύδδας http://churchsynaxarion.blogspot.com/2012/10/blog-post_8527.html

***

Παναγία του Τιχβίν

Παναγία_icon of Panagia _ Tikhvin Icon of the Mother of GodТихвинская икона Божией Матери0_Tihvinskaya_4Η ιερά εικόνα της Παναγίας του Τιχβίν είναι μια από τις πιο αγαπημένες και σεβαστές εικόνες των Ρώσων. Φυλάσσεται στη μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην πόλη Τιχβίν και είναι ένα έργο σπάνιας ομορφιάς που φέρει τα χαρακτηριστικά του εικονογραφικού τύπου της Οδηγήτριας και της Ελεούσας.

Με βάση την αρχαία παράδοση η ιερά εικόνα της Παναγίας του Τιχβίν είναι έργο του Ευαγγελιστού Λουκά. Ο Απόστολος Λουκάς έστειλε την εικόνα μαζί με το κείμενο του Ευαγγελίου και τις Πράξεις των Αποστόλων ως δώρο στον Θεόφιλο, τον άρχοντα της Αντιόχειας. Αργότερα, κατά τον 5ο αιώνα, η αγία αυτοκράτειρα Ευδοκία (+460 μ.Χ.), μετέφερε την ιερά εικόνα από την Αντιόχεια στην Κωνσταντινούπολη και την κατέθεσε στον περίφημο ναό των Βλαχερνών. Στην περίοδο της εικονομαχίας (726-843 μ.Χ.) η σεπτή εικόνα ήταν κρυμμένη στη Μονή του Παντοκράτορος. Μετά τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας, μεταφέρθηκε πάλι στο ναό των Βλαχερνών, από όπου, στις 26 Ιουνίου, όπως αναφέρει το Συναξάρι, εξαφανίσθηκε με θαυματουργικό τρόπο 70 χρόνια πριν την άλωση της Πόλης από τους Μωαμεθανούς.

Η εύρεση της εικόνας της Παναγίας έγινε, το 1382, με τον ακόλουθο θαυμαστό τρόπο: στην περιοχή του Νόβγκοροντ, κοντά στη λίμνη Ονέγκα, κάποιοι αλιείς που ψάρευαν, είδαν ξαφνικά να εμφανίζεται ένα εκτυφλωτικό φως το οποίο τους φώτισε. Ήταν η εικόνα της Παναγίας που έλαμπε σαν τον ήλιο και η οποία μετά από λίγο εξαφανίσθηκε. Τελικά εμφανισθηκε στις όχθες του ποταμού Τιχβίν. Οι κάτοικοι της περιοχής είδαν την εικόνα να στέκεται ψηλά μέσα σε ένα στεφάνι από υπέρλαμπρο φως. Έπεσαν στα γόνατα και παρεκάλεσαν με δάκρυα την Θεομήτορα να κατεβάσει την εικόνα της στη γη. Και εκείνη κατήλθε. Εκεί οι ευλαβείς Χριστιανοί άρχισαν να κτίζουν, προς τιμήν της Παναγίας, ένα μικρό ξύλινο ναό στον οποίο τοποθέτησαν την εικόνα της Θεοτόκου. Αλλά ούτε εδώ έμεινε για πολύ η Παναγία. Πάλι εξαφανίσθηκε, για να εμφανισθεί κοντά σ’ ένα δασοσκέπαστο βουνό που ήταν κοντά στο Τιχβίν. Οι Χριστιανοί άρχισαν να προσεύχονται και τότε η εικόνα κατήλθε στα χέρια τους. Αποφάσισαν να ξεχερσώσουν την περιοχή του δάσους και να χτίσουν εκεί έναν ναό για την εικόνα.
Αλλά και πάλι η Παναγία έφυγε και τη βρήκαν λουσμένη στο φως δυό βέρστια μακρυά από το βουνό, σ’ έναν τόπο στα ανατολικά του ποταμού Τιχβίνκα. Εκεί θα έμενε πλέον οριστικά. Κατά τις αρχές του 16ου αιώνα ο Μέγας Ηγεμόνας Βασίλειος Γ Ἰβάνοβιτς έδωσε εντολή και στη θέση του μέχρι τότε ξύλινου ναού χτίσθηκε ένας λιθόκτιστος ναός.

Παναγια_Γεωργιος_ΑΘΩΣ-Άγιον Ορος_δέηση-Деисус-Гора́ Афо́н_801772138_547864«Χρι­στοῦ εὐ­ω­δί­α ἐ­σμέν» (Β΄ Κορ. 2,15)

Περί των Αγιορειτών Πατέρων
Αγίου Γέροντος Εφραίμ Κατουνακιώτου

Ήταν η πανήγυρις των Αγιορειτών Πατέρων – εδώ δίπλα των Δανιηλαίων. Εγώ κάθισα εδώ με το κομποσχοίνι. Περνούσαν οι ώρες. Τα μεσάνυχτα ακριβώς έξι η ώρα με το αγιορείτικο εβγήκα έξω από το κελλί μου.

Και έρχεται ένα άρωμα επάνω από τον Άθωνα! Μα τι άρωμα ήταν αυτό! Τι δεν είχε μέσα του αυτό το απερίγραπτο άρωμα! Θέλεις κρίνο – θέλεις τριαντάφυλλο- θέλεις μαργαρίτα, πασχαλιά, θυμάρι, πεύκο, όλα τα αρώματα μέσα σε μια λεπτή ουράνια ευωδία. Δεν ήταν γήινο, από γήινα άνθη.

Και μου λέει ο λογισμός:

Παναγία_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon__MGod9Κοίταξε, πως αυτοί οι Άγιοι Πατέρες ευωδίασαν με την ζωή τους την ασκητική το Άγιον Όρος· και τώρα το ευλογούν, τρόπον τινά, και το αρωματίζουν με την επίσκεψη τους από τον ουρανό, κατά την χάρι που είχε ο καθένας και όλοι μαζί ως μυροφόρα δοχεία του Αγίου Πνεύματος.

Αχ, Πάτερ μου! Πως να το διηγηθώ! Επέστρεψα στο κελλί μου άλλος άνθρωπος, με άλλη αναπνοή. Έπειτα από λίγο εβγήκα πάλι έξω, μήπως το ξανααισθανθώ· όμως μια φορά ήταν· δεν το ξανάνιωσα έτσι.

Ο άνθρωπος, Πάτερ μου, όσον είναι πνευματικός, τόσον τα βλέπει, τα αισθάνεται τα πράγματα πνευματικώτερα, ωραιότερα, ευγενέστερα, ευωδέστερα.

Υψώνεται, πλατύνει ο νους, η καρδιά του στην θεία δοξολογία. «Πάντα εν σοφία εποίησας»! Εν πατρική αγάπη!

Όσον πνευματικώτερος, τόσον γλυκύτερα τα βλέπεις, Πάτερ μου! Όλα στηρίζονται στην Θεία Χάρι.

Όταν λάβεις την Θείαν Χάριν, έρχεται αυτή και σου τα φέρνει όλα αυτή όπως θέλει. Όταν φύγει η Θεία Χάρις, τα βλέπεις πάλι με τα μάτια τα σωματικά. Άλλα τα μάτια της Χάριτος, άλλα τα σωματικά· άλλα βλέπεις τότε, τα οποία τώρα δεν ημπορείς να τα συλλάβεις με τον νου σου.
Γέροντος Εφραίμ Κατουνακιώτου, Περί των Αγιορειτών Πατέρων διήγησις, της οποίας εγενόμεθα αυτήκοοι μάρτυρες, από το βιβλίο: «Άγιον Όρος – Οικουμενισμός και κόσμος» – Μοναχός Λουκάς Φιλοθεϊτης

Οι Άγιοι Πατέρες ευωδίασαν με την ζωή τους την ασκητική το Άγιον Όρος και το αρωματίζουν με την επίσκεψη τους από τον ουρανό, μέσα σε μια λεπτή ουράνια ευωδία. Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης
https://iconandlight.wordpress.com/2021/07/04/%CE%BF%CE%B9-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CF%85%CF%89%CE%B4%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CF%84/

Ἀπολυτίκιον Παναγίας Οδηγήτριας .
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.

ς στῦλος πυρίμορφος καὶ οδηγία λαμπρά, πρὸς κλῆρον ἀκήρατον, καθοδηγεῖς ἀσφαλῶς, ἡμᾶς Ὁδηγήτρια. Σὺ γὰρ προς ἐπιδόσεις, τὰς βελτίους ἰθύνεις, θείᾳ ἐπισκοπῇ Σου, τοὺς πιστῶς Σοι βοῶντας· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ.

Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγιορειτὼν Πατέρων
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. (Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου)

Τοὺς τοῦ Ἄθω πατέρας καὶ ἀγγέλους ἐν σώματι, Ὁμολογητὰς καὶ Ὁσίους, Ἱεράρχας καὶ Μάρτυρας, τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις καὶ ᾡδαῖς, μιμούμενοι αὐτῶν τὰς ἀρετάς, ἡ τοῦ Ὄρους πληθὺς πᾶσα τῶν Μοναστῶν, κραυγάζοντες ὁμοφώνως· δόξα τῷ στεφανώσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ ἁγιάσαντι, δόξα τῷ ἐν κινδύνοις ἡμῶν προστάτας δείξαντι.

Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων τῆς Παλαιστίνης.
(Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Πολυάριθμον δῆμον τῶν Ἁγίων τιμήσωμεν,τοὺς ἐν Παλαιστίνῃ ἐν χρόνοις, διαφόροις ἐκλάμψαντας, Προφήτας, Ἀποστόλους, Ἀθλητάς, Ὁσίους, Ἱεράρχας, Ἀσκητάς, τοὺς γνωστοὺς καὶ ἀνωνύμους καὶ πρὸς αὐτούς, ἀπὸ ψυχῆς βοήσωμεν∙ δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς,δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ φωταυγοῦντι δι ̓ ὑμῶν, πᾶσαν τὴν ὑφήλιον.

Ἕτερον (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

γίων ὑμνήσωμεν ἡγιασμένην πληθύν, ἁγίως ἐκλάμψαντας, ἐν διαφόροις καιροῖς, ποικίλοις ἐν σκάμμασι, πάσῃ τῇ Παλαιστίνῃ, καὶ λαμπρῶς δοξασθέντας, ἤδη δὲ συναφθέντας,τοῖς χοροῖς τῶν Ἀγγέλων, μεθ ̓ ὧν καὶ ἱκετεύουσιν, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ τοῦ ἐν Θεσσαλονίκῃ.
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

ς φοῖνιξ ἐξήνθησας, τῶν ἀρετῶν τοὺς καρπούς, ἀσκήσας ὡς ἄσαρκος, ἀμυγδαλῆς ἐν φυτῷ, Δαβὶδ Πάτερ Ὅσιε. Ὅθεν Θεσσαλονίκη, τοῖς ὁσίοις σου πόνοις, χάριν παρὰ Κυρίου, δαψιλῆ καρπουμένη, γεραίρει ὡς μεσίτην σε, θερμὸν πρὸς τὸν Φιλάνθρωπον.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Μεδίκου τοῦ ἀναργύρου ἰατροῦ, τοῦ ἐξ Ἰταλίας.
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Θεραπείαν παρέχεις ἰατρὸς ὡς ἀνάργυρος, Μέδικε ἀεὶ τοῖς νοσοῦσιν, ῥωστικῇ συμπαθείᾳ σου· πικρίας γὰρ καὶ ἄλγη αἰκισμῶν, ὑπέμεινας γενναίῳ λογισμῷ, μαστιγώσεις τὰς ἐτάσεις τὴν φυλακήν, καὶ ξίφους τὴν ἀναίρεσιν. Χαίροις τῆς Ἰταλίας ἀπαρχή· χαίροις σφραγὶς τῆς πίστεως· χαίροις ὁ θησαυρίσας ἐν Θεῷ, τὸν πλοῦτον τὸν αἰώνιον.

Ἀπολυτίκιον τῶν ἐν Λέσβῳ Ἁγίων.
(Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τοὺς ἐκ Λέσβου ὡς ἄστρα νοητὰ ἀνατείλαν‐τας, καὶ ἀπὸ χωρῶν διαφόρων ἐν αὐτῇ διαπρέψαντας. Ὁσίους τε καὶ Μάρτυρας ὁμοῦ,καὶ θείους ἱεράρχας τοῦ Χριστοῦ, ἐν μιᾷ ἀνευφημήσωμεν ἑορτῇ οἱ Λέσβιοι κραυγάζοντες· δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ δι ̓ ὑμῶν περιφανῶς, τὴν νῆσον ἡμῶν κλεΐσαντι.

Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων τῆς Ἠπείρου.
(Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

ς θεράποντας θείους καὶ θεόληπτον σύστημα, τοὺς ἐν Ἠπείρῳ Ἁγίους ὁμοφώνως ὑμνήσωμεν, ὁμοῦ σὺν Ἱεράρχας, Ἀθλητάς, καὶ σύλλογον Ὁσίων θαυμαστόν· δι αὐτῶν γὰρ πᾶσαν χάριν παρὰ Θεοῦ λαμβάνομεν κραυγάζοντες· δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι ̓ ὑμῶν πᾶσιν ἰάματα.

Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων τῆς Τριγλίας.
(Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Δωδεκάριθμος δῆμος ἱερὸς ἀνεδείχθητε, οἱ ἐν τῇ Τριγλίᾳ Πατέρες ἀρετῶν τελειότητι, καὶ δι ̓ ὁμολογίας ἱερᾶς, δοξάσαντες Χριστὸν τὸν Ποιητήν· διὰ τοῦτο ὁμοφώνως πάντας ὑμᾶς,τιμῶμεν ἀνακράζοντες· δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι ̓ ὑμῶν, πᾶσιν ἰάματα.

Ἀπολυτίκιον Παναγίας Ἀρβανιτίσσης ἐν Χίῳ.
(ὑπὸ Χαραλάμπη Μπούσια)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Καρυῶν νήσου Χίου σεπτὸν καλλώπισμα, Θεογεννῆτορ Παρθένε, Χριστιανῶν ἀρωγέ, πατριώτισσα Παρθένε, Ἀρβανίτισσα, ἡ προστατεύουσα πιστοὺς ἐξ ἐχθροῦ ἐπιβουλῆς καὶ ῥύουσα ἐκ κινδύνων τοὺς σοὶ προσφεύγοντας πίστει, σκέπε καὶ φρούρει τοὺς τιμῶντάς σε.

κάθισμα. Ἦχος πλ. δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ.

Κατευθύνεις μητρικῶς, καὶ οἰακίζεις ἀσφαλῶς, αὐτοχείρως καὶ στεῤῥῶς, ἐπὶ λιμένα νοητόν, τοὺς ἀφορώντας Παρθένε τῇ ἐλλάμψει Σου. Τί οὖν Σοι ἡμεῖς, προσενέγκωμεν, πάντων τῶν καλῶν, ἀπορούμενοι, ἀλλ’ ἤ τὸ Χαῖρε τοῦ Γαβριὴλ μετὰ πόθου, χαῖρε σκηνὴ θεοχώρητε, χαῖρε ἀνθρώπων ἡ κυβερνῆτις, καὶ πρὸς Θεὸν Ὁδηγήτριαν.

Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.

Χαίροις, ἡ τῶν πιστῶν ὁδηγός, καὶ κυβερνῆτις ἀσφαλὴς καὶ περίθαλψις, ἡ πάντας καθοδηγοῦσα, ἐξ ἀνοδίας κακῶν, πρὸς ὁδὸν εὐθεῖαν βίου κρείττονος. Πεσόντων ἀνόρθωσις, θλιβομένων παράκλησις, πεπλανημένων, πρὸς Θεὸν ἐπανάκλησις, πλοῦτος ἄσυλος, ὀρφανῶν καὶ ἐπίκουρος, Ἄχραντε Παντευλόγητε, βροτῶν Ὁδηγήτρια, ἡ πρὸς Θεὸν ὁδηγοῦσα, τοὺς ἐκ μυχίων βοῶντάς Σοι· Σὺ εἰ σωτηρία, καὶ χαρὰ καὶ θυμηδία, ἡμῶν Πανύμνητε.

τῶν Ὁσίων. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις, ἀσκητικῶν ἀληθῶς.
Στ.: Συναγάγετε Αὐτῷ τοὺς Ὁσίους Αὐτοῦ.

Χαίροις, Ὁσίων Ἄθω πληθύς, τῆς Βασιλίσσης οὐρανοῦ ἡ παράταξις, ἡ πάσας ἀρχὰς τοῦ σκότους, καὶ ἐξουσίας δεινάς, συμμαχίᾳ θείᾳ θριαμβεύσασα· οἱ σάρκα νεκρώσαντες, καὶ τὸ πνεῦμα ζωώσαντες· οἱ ἀεννάοις, τῶν δακρύων ἐκχύσεσι, κατασβέσαντες, παθημάτων τοὺς ἄνθρακας· χάριτος οἱ δεξάμενοι, τὴν θείαν ἐνέργειαν, καὶ φωτισμὸν ἐν καρδίᾳ, ἐνυποστάτως ἐκλάμποντα· Χριστὸν δυσωπεῖτε, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι τὸ μέγα ἔλεος.

Κανών α’, ᾨδὴ γ’, τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ 
Ἦχος πλ. α’ Ὁ πήξας ἐπ’ οὐδενὸς

Μαράνας δι’ ἐγκρατείας, κάλλος τοῦ σώματος, τὰς αὐγὰς ἐδέξω τοῦ θείου Πνεύματος, καὶ τῆς ἀπαθείας φωταυγεῖς, ἀπήστραψας ἀκτῖνας, καὶ ἰαμάτων τὰ χαρίσματα, Πάτερ τοῦ Προφήτου ὁμώνυμε.

γίων ἰχνηλατῶν, τοὺς βίους μακάριε, ὅλος ἡγιάσθης ταῖς θείαις πράξεσιν· ὅθεν ἁγιάζεις μυστικῶς, τοὺς πίστει τὴν ἁγίαν, ἐπιτελοῦντάς σου πανήγυριν, Πάτερ θεοφόρε πανόλβιε.

Κοιμίσας τὰς ἡδονάς, τοῦ σώματος, Ὅσιε, προσευχαῖς ἀγρύπνοις καὶ ἀγωνίσματι, Πάτερ ἐν εἰρήνῃ ἀληθῶς, ὑπνώσας ἐκοιμήθης· ὅθεν σε ἄγρυπνον κεκτήμεθα, φύλακα οἱ πόθῳ τιμῶντές σε.

Θεοτοκίον
γγέλων τιμιωτέρα, ὤφθης κυήσασα, τὸν αὐτοὺς Παρθένε δημιουργήσαντα· ὅθεν ἱκετεύω σε ἁγνή, ἁγίασον τὸν νοῦν μου, καὶ τὴν καρδίαν φωταγώγησον, νέφη τῶν παθῶν ἐκδιώκουσα.


The Russian heaven, the Russian saints call us to be with them, as they are with us. They call us to commune of the spirit of eternal life, and the world thirsts for that spirit. St. John of Shanghai and San Francisco

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_Παναγια535400Synaxarion From the Menaion.
On the June 26 we commemorate our devout Father David of Thessaloniki. (540)
On this day we also commemorate our devout Father John, Bishop of the Goths. (c. 787)
On this day we also commemorate the Saint Dionysius, Archbishop of Suzdal, then Metropolitan of Kiev and all Rus’ (1385) (see also: October 15)
On this day we also commemorate the New Martyr David of St. Anne’s Skete on Mount Athos, martyred in Thessaloniki (1813)
On this day we also commemorate the Holy Martyr Medicus the Physian, of Otricoli
On this day we also commemorate the Icon of the Most Holy Theotokos “Of Lydda” or “The Roman” (1st century) or “Neamts”
On this day we also commemorate the Icon of the Mother of God “Of the Seven Lakes”, Kazan (17th century)
On this day we also commemorate the Holy Appearance of the Tikhvin Icon of the Most Holy Theotokos (1383)

The Synaxis of All the Saints and Fathers of Mount Athos is celebrated on the Second Sunday after Pentecost of Second Sunday of Saint Matthew
On this day we also commemorate the The Synaxis of all the Saints of Palestine, according to its Status Quo. They are all the righteous saints of the Old Testament, the Apostles of the New Testament, the martyrs and the saints of the Church who lived and died in the region of the three Palestines, namely Galilee, Judea, and Arabia Petraea.
On this day we also commemorate the Synaxis of All venerable and holy Saints, who Resplendent in the Russian land
On this day we also commemorate the Synaxis of All Saints of Romania
On this day we also commemorate the Synaxis of All Saints of Bulgaria
On
 this day we also commemorate the Synaxis of All Saints of North America
On this day we also commemorate the Synaxis of All Saints of Lesvos (Mytilene), Greece
On this day we also commemorate the Synaxis of All Saints of Epirus, Greece

Homily on the Feast of All Saints of Russia
by St. John of Shanghai and San Francisco
(delivered before the fall of the Soviet regime)

The Day commemorating the saints who have shown forth in the Russian land points to that spiritual heaven beneath which the Russian land was founded and lived.

Before the holy Prince Vladimir, there lived on the Russian land separate, pagan tribes that warred with one another. The holy Prince Vladimir brought them a new faith, a new consciousness and meaning of life, a new inner spiritual state; he gave them a new spirit of life that united everyone, and thus a single nation was formed.

The very existence of the Russian nation is tied to the begetting of spiritual life within it, with the assimilation of the fundamentals of a Christian world-view. It is senseless to seek the meaning and purpose of life in earthly life, which ends with death. One must strive to acquire the Divine, grace-filled, eternal life, and then this temporal, earthly life will arrange itself as well: Seek ye first the Kingdom of God and his righteousness; and all these things shall be added unto you (Matt. 6:33).

Παναγία_icon of Panagia _ Tikhvin Icon of the Mother of GodТихвинская икона Божией Матери0_Tihvinskaya_4Faith and the Orthodox Church united the separate tribes into one nation. Faith in the Kingdom of God and the search for it, the search for righteousness [pravda] became the most salient characteristic of the Russian people.
For the sake of the Kingdom of God, for the sake of participation in it, for the sake of prayer, Russian ascetics left the vanity of the world and went into the forests, onto uninhabited islands. They sought only the Kingdom of God. They did not want to found or build anything; they went away from people, but people followed after them for the sake of the Kingdom of God, which was present on those islands and in those forests around the righteous ones, and thus lavras and monasteries grew up.

The search for righteousness is a basic thread in the life of the Russian people, and it is not by chance that the first written code of laws, which was designed to regulate life, was called “Russian Justice” [Russkaya Pravda ].
It was not only those who withdrew from the world and from the company of men, who thought about heaven and the Kingdom of God; all believing Russian people understood the meaning of life. All who truly contributed to the development of Russia as a nation, likewise considered that their primary concern was to be faithful to the Divine Kingdom and to Divine Truth [Pravda].

In Russia there were princes, military leaders, landowners, people of all ranks and occupations; and all had in common a fundamental understanding and striving, which were the acquisition of the Kingdom of God and participation in it. This was the meaning of life.

Saint Alexander Nevsky spent his entire life in struggles on behalf of the military and the State; he rode on horseback through the whole of Siberia to the Tartar khan in order to establish peace in Russia, and became renowned for his military victories. But when he fell ill and death came, he accepted it as liberation from the labors of earthly life and gave himself over to that which was dearer than everything to his soul and became a monk, in order to enter the longed-for Kingdom of God, not as an earthly warrior, but as a warrior of Christ.

Prince Theodore of Smolensk likewise accepted monasticism before his death. In their striving for the Kingdom of God, such spiritual leaders of the Russian people were the best exponents of the fundamental trait of the nation’s spiritual life, of the basic force which guided its historical life.
The assimilation of the Christian faith regenerated the Russian princes as well. Authority is always an expression of consciousness and will. Authority is always guided by one or another philosophy, by one or another understanding of the meaning and purpose of life and its activity. Before Saint Vladimir, Russian princes were leaders of warring tribes and waged wars for the sake of military spoil and glory. Having become Christians, they became the heads of separate parts of one nation. With the acceptance of Christianity came a sense of unity. Righteousness was in the brotherhood of princes, and internecine war became unrighteous.

Prince Vladimir gave the Russian people a new meaning of life and a new vitality. Calamities, failures and defeats are powerless before the main force of life, powerless before spiritual life. The Kingdom of God, the spiritual joy of participating in it remain untouched. The terrible storm passes, and again a man lives. Thus, during the most cruel tortures, the martyrs rejoiced, sensing God’s grace.

This is the source of Russia’s vitality. Calamities do not strike her heart. The Tartars burned the whole of Russia. Kiev fell, and in the same year Novgorod arose; and that great commander and leader of the Russian people, the Right-believing Prince Alexander Nevsky, roused the Russian people for a struggle, not with the Tartars, who had racked Russia’s body, but with the Catholic Swedes, who, taking advantage of Russia’s misfortune, wanted to seize the soul of the Russian people and kill the spiritual might of the Russian nation and Russia. For Alexander Nevsky it was necessary above all to preserve that spiritual might.

Παναγία_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon__MGod9The history of Moscow’s ascendancy is a clear confirmation of this same idea. In its nascence, Moscow was a not very large, local amalgamation. But at its head stood right-believing princes, who had assimilated this Orthodox understanding of righteousness; and therefore, when the holy hierarch, Metropolitan Peter, told the prince that Moscow would rise to prominence and that the hierarch himself would live and be buried there if the prince built a home in Moscow for the Most Holy Mother of God, the prince fulfilled this covenant. In other words, the holy hierarch Peter told him, “If thou wilt be faithful to Orthodoxy to the end and wilt first of all seek the Kingdom of God and His righteousness, then all these things — everything earthly, everything of this life, everything pertaining to the state — will be added unto thee.”

Such was Moscow’s intent, and it was faithful to Saint Peter’s testament; the night muster of the military watch on the Kremlin’s walls took place with the words: “O Most Holy Theo-tokos, save us!”
This does not mean that Russia’s life and people were holy. No! Men are always sinful; but when there is an awareness of good and evil, when there is a striving towards righteousness, restoration is possible. This is what is important and soul-saving.
In its historical life, sinful Moscow, the capital of sinful Russia, fell to the bottom, but it arose again because the consciousness of righteousness did not die.

During the Time of Troubles, Russia fell so low that all her enemies were convinced that she was mortally stricken. In Russia there was no tsar, no authority, no army. In Moscow, foreigners were in power. People became “fainthearted” and weak, and they awaited salvation from the foreigners with whom they ingratiated themselves. Destruction was inescapable, and Russia would inevitably have perished had the consciousness of righteousness been completely lost. But the holy hierarch Germogen saved Russia and the Russian people. The enemies of Russia held him in a cellar in the Kremlin, mocked him, tortured him, and tried to force him to submit to them, thereby betraying the Russian understanding of righteousness. Saint Germogen was tortured to death, but spiritually he did not surrender, and he called Russia to her historical path as a Christian state with a Christian authority; he called her to remember the truth and to be faithful to it.

In faith and confession, Saint Germogen spiritually and morally regenerated the Russian nation, and it again started on the path of seeking the Kingdom of God and His righteousness, the righteousness of subordinating the earthly life of the state to spiritual principles. And Russia rose up. In history there is no other example of such a profound fall of a state and such a rapid, miraculous resurgence, within a year’s time, when spiritually and morally the people rose up. Such is the history of Russia, such is her path.

After Tsar Peter I, public life turned aside from this path. It did not turn aside completely, but it lost the clarity of the consciousness of righteousness, the clarity of faith in the Gospel Truth, “Seek ye first the Kingdom of God and His righteousness.”
The heavy sufferings of the Russian people are the results of the betrayal of Russia herself, her path, her calling. But those heavy sufferings and the melancholy of life under the cruel atheists’ authority indicate that the Russian people has not completely lost the consciousness of righteousness, that it feels spiritually and morally weighed down by the unrighteousness of the godless state and the godless authority.
Russia will arise, just as she arose before. She will arise when faith will flame up, when people will arise spiritually, when a clear, firm faith in the truth [pravda] of the Saviour’s words, Seek ye first the Kingdom of God and His righteousness and all these things will be added to you, will again be dear to them. Russia will arise when she will come to love the Faith and the confession of Orthodoxy, when she will see and come to love the righteous and the confessors.

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_D-Tuturor-Sfintilor-3Today, on the day of All the Saints Who Have Shown Forth in the Russian Land, the Church points to them, and the faithful spiritually exult on seeing what a multitude of them there are in the Kingdom of God. And there are countless numbers of those not yet glorified! Here Metropolitan Vladimir of Kiev goes to his death, quietly, fearlessly. The murderers lead him out from the gates of the Lavra, in order to kill him outside the city, as they killed the Lord and Saviour, and in silence, like a lamb for the slaughter, the hierarch accepts death for Christ, for the Faith, for the Russian Church, because he sought first of all to acquire the Kingdom of God and eternal life.

There is a multitude of martyrs and confessors; and again we see God’s blessing on their struggle of faith, and again the manifestation of incorrupt relics: the bodies of the righteous, who already live according to the laws of the future life, where there is neither suffering nor corruption, and the incorruption of their relics testify of this. Thus, the incorrupt remains of the Grand Duchess Elizabeth, which rest in the Gethsemane convent, testify to us of her righteousness in the eyes of God.

Russia will arise when she will lift up her gaze and see that all the saints who have shown forth in the Russian land are alive in the Kingdom of God, that the spirit of eternal life is in them, and that it is necessary for us to be with them and spiritually touch and communicate of their eternal life. Herein lies the salvation of Russia — and of the whole world.
In Russia today there is no spirit of life, no joy of life. Everyone is afraid of it, as they are afraid of demons. Russia also was terrible to other powers, but because she drew peoples to herself.

Russian humility created faithfulness to the commandment, “Seek ye first the kingdom of God and His righteousness.” It humbled authority as well, and in the days of its greatest earthly glory, Russian authority, by the lips of Tsar Alexander I, confessed itself as a Christian authority, and on the monument of its glory wrote: “Not unto us, not unto us, but unto Thy Name.”

The Russian heaven, the Russian saints call us to be with them, as they are with us. They call us to commune of the spirit of eternal life, and the world thirsts for that spirit.

The restoration of Russia is needed by the whole world, from which the spirit of life has departed, and it all shakes in fear, as in the face of an earthquake.
Russia awaits a Christ-loving army, Christ-loving tsars and leaders, who will lead the Russian people, not for earthly glory, but for the sake of faithfulness to the Russian Path of Righteousness.
“Not unto us, not unto us, but unto Thy Name.”

In repentance, in faith, in purification, may the Russian land be renewed and may Holy Rus’ arise. Amen.
Sermons of Saint John of Shanghai and San Francisco
https://www.russianorthodox-stl.org/all_saints_russia
http://passaicrussianchurch.com/books/english/sermons_john_maximovich.htm

Παναγια_Γεωργιος_ΑΘΩΣ-Άγιον Ορος_δέηση-Деисус-Гора́ Афо́н_801772138_547864Apolytikion of Appearance of the Icon of Our Most Holy Lady the Theotokos of Tikhvin
Fourth Tone

Today thy most venerable icon, O Lady, hath shone in Heaven upon us like a most brilliant sun, enlightening the world with rays of mercy, which great Russia and America received from on high most reverently as a divine gift, and they glorify thee, O Mother of God, as the Queen of all, and joyfully magnify Christ our God Who was born of thee. Pray to Christ, O our Lady and Queen, O Theotokos, that He keep all Christians unharmed by all assaults of the enemy, and that He save them that venerate His divine image and thy pure icon with faith, O Virgin who knewest not wedlock.

All venerable and holy Fathers of the Holy Mount Athos, Troparion, in Tone I —

In hymns let us honor the fathers of the wilderness of Athos, the angels in the flesh, the confessors and the venerable, holy hierarchs and martyrs; and, emulating their virtues, let us cry aloud, saying: Glory to Him who hath glorified you! Glory to Him Who hath crowned you! Glory to Him Who hath shown you to be our intercessors amid tribulations!

All Russian Saints, Troparion, in Tone VIII —

The land of Russia doth offer Thee, O Lord, all the saints who have shone forth in it, as the beauteous fruit of Thy salvific splendor. By their supplications and through the Theotokos preserve Thou the Church and our land in profound peace, O most Merciful One.

Troparion for the Feast of All Saints of North America (Tone 8)

We offer unto Thee, our Father in heaven,
the first fruits of sanctity sown in this new land
and all Thy saints, known and unknown, who have shown forth in America.
Fill our hearts with heavenly joy.
Grant peace to our land and to Thy holy Church,
And sanctify all those who worship Thee.
Through the Theotokos and of all Thy saints, O most merciful One.


Έχουμε έναν τόσο πλούσιο Θεό, που έχει τόση μεγάλη Χάρη και όμως ζούμε τόσο φτωχά. Έπρεπε να είμαστε διαρκώς χαρούμενοι. Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Essex

Παναγία Πλατυτερα_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение19bigΣυναξάριον τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΚΕʹ τοῦ μηνός Ἰουνίου, μνήμη τῆς Ἁγίας Ὁσιομάρτυρος καὶ πολυάθλου Φεβρωνίας (304)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ὀρεντίου, καὶ τῶν ἓξ γνησίων ἀδελφῶν αὐτοῦ, ὧν τὰ ὀνόματα Φαρνάκιος, Ἔρως, Φῖρμος, Φιρμῖνος, Κυριακὸς καὶ Λογγῖνος, ἐν Πόντῳ καὶ Λαζικῇ μαρτυρησάντων (4ος αἰων)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ ἀνάμνησις τῆς ὑπὲρ λόγον καὶ πᾶσαν ἐλπίδα δοθείσης ἡμῖν βοηθείας παρὰ τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τῶν πρεσβείων τῆς ἀσπόρως αὐτὸν τεκούσης, κατὰ τῶν διὰ γῆς τε καὶ θαλάσσης, κυκλωσάντων τὴν καθ’ ἡμᾶς Βασιλίδα τῶν πόλεων, καὶ πανωλεθρίᾳ παραδοθέντων τελείῳ ἀφανισμῷ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων ὁσιομαρτύρων Εὐτροπίας, Λεωνίδος καί Λιβύης, ἐν Παλμύρᾳ τῆς Συρίας ἀθλησασῶν (303)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Σίμωνος τοῦ Σιναΐτη (5ος αἰών)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Θεολήπτου, μητροπολίτου Φιλαδελφείας (1322)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Διονυσίου, κτίτορος τῆς ἐν τῷ ῾Αγίῳ ῎Ορει ἱερᾶς μονῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου, τῆς ἐπιλεγομένης Διονυσίου ( 1389)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νέου Ὁσιομάρτυρος Προκοπίου, τοῦ ἐκ Βάρνας ἀθλήσαντος ἐν ἔτει ͵αωι΄ [1810]
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Γεωργίου, τοῦ ἐξ ᾿Ατταλείας (1823)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Νίκωνος, τῆς ῎Οπτινα (1931)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, κοίμησις τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἡλιοδωρου τῆς μονῆς Γκλίνσκ Ρωσίας (1879)

Όσιος Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Essex

“Έχουμε έναν τόσο πλούσιο Θεό, που έχει τόση μεγάλη Χάρη και όμως ζούμε τόσο φτωχά. Λυπούμαστε για το παραμικρό, αυτό είναι κατάντημα!
Έπρεπε να είμαστε διαρκώς χαρούμενοι. Έπρεπε η ζωή μας να είναι διαρκώς μια καθημερινή έκπληξη. Δεν υπάρχει μέρα που να μην μας δίνη ο Θεός μια καινούρια αίσθηση της αιωνίου ζωής”…!!!

***

Άγιος Σεραφείμ Ρομάντσιωφ της Μονής Γκλινσκ

«Παραδώσου στο θέλημα του Θεού.
Αυτός δεν εγκαταλείπει όποιον ελπίζει σ’ Αυτόν.
Οι πλέον φοβερές καταιγίδες είναι χρήσιμες στον πιστό δούλο του Χριστού, γιατί του προσφέρουν μεγάλη ωφέλεια. Ας χρησιμεύσουν σε σένα αυτές οι καταιγίδες σαν μάθημα, που σε προετοιμάζει και σου προσφέρει πείρα για να υπομείνεις φοβερότερες και πιο επικίνδυνες καταιγίδες που θα έρθουν».

 ***

“Τα αδύνατα παρά τοις άνθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν “. (Λουκ. ιη΄27)

Παναγία η Γοργοϋπήκοος_ Mother of God Quick to Hear_Gorgoepikoos_Божией Матери Скоропослушница_s_001_copy_0Μερικοί άνθρωποι διαθέτουν τόσο μεγάλη πίστη, τόσο μεγάλη αγάπη και εμπιστοσύνη στον Θεό, ώστε η ζωή τους αποτελείται από μία σειρά θαυμαστών γεγονότων.
Αν εμείς οι άνθρωποι συγκινούμαστε όταν κάποιος μας δείχνει εμπιστοσύνη και φροντίζουμε να ανταποκριθούμε, πόσο μάλλον ο Άγιος Θεός!
Μία τέτοια ψυχούλα επισκέφθηκε το Μοναστήρι φέτος το καλοκαίρι. ‘Ήταν μητέρα δύο παιδιών ενηλίκων. Παρ’ ότι δε η γυναίκα αυτή ήταν στη μέση ηλικία, είχε στο πρόσωπό της τη δροσιά της νεότητος. Το δε χαμόγελό της συχνά έδειχνε την καλωσύνη της ψυχής της.
Όταν διηγήθηκε πόσες σοβαρές ασθένειες είχε περάσει και ξεπεράσει με την προσευχή και την πίστη της, έμενε κατάπληκτος όποιος την άκουγε. Μεταξύ των άλλων είπε:
“Όταν ξεκινούσα για κάποια σοβαρή εξέτασι ή εγχείρησι (είχε εγχειρισθεί για καρκίνο των σπλάγχνων) έπαιρνα μαζί μου μια εικονίτσα του Χριστού που έχω και Του έλεγα: “Έλα, Χριστέ μου, πάμε μαζί στο νοσοκομείο. Άνθρωπο δεν έχω να έρθει μαζί μου!” ( Ο σύζυγός μου δούλευε και ζούσαμε όλοι από ένα μεροκάματο. ) Και όλα πήγαιναν καλά. Τη βοήθειά Του την ένιωθα και την έβλεπα συνεχώς.
Κάποτε, η καρδιά μου μάζεψε πολύ υγρό στο περικάρδιο.
Οι γιατροί αποφάσισαν να το αφαιρέσουν με παρακέντηση. Λίγο πριν γίνει η παρακέντηση, έβαλα στο στήθος μου λίγο λαδάκι από την Παναγία και Την παρακάλεσα θερμά να επέμβει και να με βοηθήσει.
Σε λίγο οι γιατροί ετοιμάστηκαν για την επέμβαση. Τότε ο αρχίατρος με φώτιση Θεού ζήτησε να γίνει μια νέα εξέταση, για να δουν την ποσότητα του υγρού στο περικάρδιο. Πράγματι, την έκαναν στα γρήγορα και του την έφεραν. Έκπληκτος ο αρχίατρος είδε πως το υγρό είχε εξαφανιστεί! Ματαίωσε τότε την παρακέντηση και είπε:
– Αφήστε την γυναίκα να φύγει! Κατά ανεξήγητο τρόπο το υγρό υποχώρησε.
Ένας πιο νέος γιατρός, που κρατούσε το ιστορικό μου, τον ρώτησε:
– Τί να γράψω, κύριε καθηγητά; Πώς να κλείσω το ιστορικό της νοσηλείας της;
Και ο καθηγητής απάντησε:
– Γράψε τη λέξη “ανεξήγητο”!
Ανεξήγητο, για εκείνον. Εγώ όμως γνώριζα τη θεία επέμβαση της Θεομήτορος και μάλιστα το είπα στον καθηγητή με παρρησία. Η αλήθεια είναι ότι το σεβάστηκε και φάνηκε να δείχνει ενδιαφέρον να μάθει περισσότερα για τον Χριστό. Κι εγώ έκπληκτη του είπα:
– Καλέ, δεν ξέρετε για τον Χριστό; Για τον αληθινό Θεό; Δεν γνωρίζετε για την απέραντη Θεϊκή Του δύναμη;”
Δυστυχώς , τα πανεπιστήμια δίνουν περιορισμένες ανθρώπινες γνώσεις. Την κορωνίδα της γνώσεως, την Θεογνωσία, και την επίγνωση του προορισμού του ανθρώπου, που είναι η βασιλεία του Θεού και η κατά χάριν θέωση, την αγνοούν.
Ευτυχώς, που υπάρχουν οικογένειες χριστιανικές και κάποιοι φωτισμένοι καθηγητές και κληρικοί κι έτσι υπάρχουν και στην Πατρίδα μας φωτισμένοι επιστήμονες με ήθος και θεοσέβεια. Δόξα τω Θεώ!
Από το βιβλίο: «Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στὴ Βαρνάκοβα καὶ Ἱστορίες γιὰ τὴν Αἰωνιότητα» ΕΚΔΟΣΙΣ Ἱ. Γ. Μ. Παναγίας Βαρνάκοβας

***

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

Είμαι σίγουρος 1000%, ότι αν δώσω τώρα σε κάποιον αυτό το πλεκτό, μέχρι να πάω στο Καλύβι μου, ο Θεός θα μου στείλει άλλο. Αλλά στην αρχή, για να μας δοκιμάσει, μας αφήνει λίγο να κρυώσουμε και να αρρωστήσουμε και εκεί χρειάζεται προσοχή. Να μην πει κανείς: ”Χριστέ μου, εγώ για την αγάπη Σου το έδωσα και Εσύ με άφησες να αρρωστήσω…”

Όταν βλέπετε, ότι σας απασχολούν πράγματα, για τα οποία ανθρωπίνως δεν υπάρχει λύση και δεν τα εμπιστεύεστε στον Θεό, να ξέρετε ότι αυτό είναι τέχνασμα του πειρασμού, για να αφήσετε την προσευχή, με την οποία μπορεί ο Θεός να στείλει όχι απλώς Θεία δύναμη, αλλά Θείες δυνάμεις και η βοήθεια τότε δεν θα είναι απλώς Θεία βοήθεια, αλλά θαύμα Θεού.

Ο άνθρωπος για να προκόψη, χρειάζεται πολλή εμπιστοσύνη στον Θεό.
Ο Θεός κάθε στιγμή χαϊδεύει με την αγάπη Του τις καρδιές όλων των ανθρώπων.
Ο Καλός Θεός μας δίνει άφθονες ευλογίες και ενεργεί πάντα για το καλό μας. Όλα τα αγαθά που έχουμε είναι δώρα του Θεού.
Όλα να τα δέχεσαι σαν μεγάλα δώρα του Θεού.
Να δοξάζετε μέρα-νύχτα τον Θεό για τις ευεργεσίες Του.
Η δοξολογία αγιάζει τα πάντα.


Ένα σπίτι, οσοδήποτε ταπεινό και μικρό και να είναι, θα πρέπει να είναι για οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας το πιο πολύτιμο μέρος της γης. Σε όλες τις δοκιμές και τις δοκιμασίες, το σπίτι θα είναι ένα καταφύγιο για την ψυχή. Αγία Αλεξάνδρα αυτοκράτειρα της Ρωσίας

Γενέσιον του Τιμίου Προδρόμου_Nativity of the Forerunner St. John the Baptist_Рождество Иоанна Предтечи_Nașterea Sfântului Ioan BotezăΣυναξάριον τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΚΔʹ (24η) τοῦ μηνός Ἰουνίου, τὸ Γενέθλιον ἑορτάζομεν τοῦ τιμίου καὶ ἐνδόξου Προφήτου, Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἡ Σύναξις τῶν Δικαίων Ζαχαρίου, καὶ Ἐλισάβετ.

Στίχοι
Ζαχαρία, χόρευε σὺν τῇ συζύγῳ
Οὐ πολλὰ μὲν τίκτοντες, ἓν δὲ καὶ μέγα.
Πρόδρομον ἀμφὶ τετάρτην εἰκάδα γείνατο μήτηρ.

Τεκοῦσι γεννήτορσι Προδρόμου πάλαι,
Γνωστοὶ συνευφραίνοντο, νῦν δὲ καὶ κτίσις

Υμνος εγκωμιαστικός
στον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή
Αγίου Νικολάου Βελιμιροβιτς

Ζαχαρίας Προδρόμου_ Zechariah (priest)_ Захария отец Иоанна Крестителя ___20110325_1162322742330Με το θαύμα του Θεού, ήλθε στον κόσμο ο Ιωάννης,
Όπως άλλοτε ο Ισαάκ της Σάρας και του Αβραάμ.
Με θαύμα του Θεού, έμεινε ζωντανός
από το αιματοβαμμένο μαχαίρι του Ηρώδη.
Το μαχαίρι, αστόχησε στον μικρό Ιωάννη,
αλλά δεν έχασε στον πατέρα του Ιωάννη.

Με θαύμα του Θεού, ο Ιωάννης συντηρήθηκε
τριάντα χρόνια μέσα στην έρημο,
Για τον δούλο του Θεού οι άγγελοι είναι ποιμένες,
για τον φτωχό οι άγγελοι είναι φύλακες!

Ο Ιωάννης μεγάλωσε ένας αξιαγάπητος αμνός,
για να υπηρετήσει τον Αμνό του Θεού,
για να προαναγγείλει τη φωτεινή ημέρα, πριν ο ήλιος ανατείλει,
για να αναγνωρίσει και δοξάσει τον Άγνωστο.
Των μεγάλων προφητών, ο τελευταίος
και η αρχή των αποστόλων του Θεού.
Σαν τον Ηλία, με τον Θεό συνομιλούσε
και σαν απόστολος, αγαπούσε και επέπληττε,
Του αρχιερέως, ο θαυμάσιος υιός,
των μαρτύρων του Θεού, ο πρωτοστεφάνωτος αδελφός.
Ο Πρόλογος της Οχριδος
http://prologue.orthodox.cn/June24.htm

***

Αγίας Αλεξάνδρας αυτοκράτειρας της Ρωσίας

Ιωάννης ο Πρόδρομος_св.Иоанна Предтечи_ St. John the Forerunner _032_Icon_71a54ee93f530909Σε ένα σπίτι όπου μεγαλώνουν παιδιά, ολόκληρο το περιβάλλον τους και όλα όσα συμβαίνουν σε αυτό τα επηρεάζουν, και η παραμικρή ακόμη λεπτομέρεια μπορεί να έχει ωφέλιμη ή βλαβερή επίδραση σε αυτά. Ακόμη και η φύση γύρω τους διαμορφώνει τον μελλοντικό τους χαρακτήρα. Ό,τι όμορφο βλέπουν τα μάτια των παιδιών, αποτυπώνεται στις ευαίσθητες καρδιές τους.

Κάθε σπίτι περνάει τις δικές του δοκιμασίες, αλλά σε ένα πραγματικό σπίτι, βασιλεύει η ειρήνη που δεν χαλιέται από τις γήινες καταιγίδες. Ένα σπίτι είναι ένας τόπος ζεστασιάς και τρυφερότητας. Μιλάτε με αγάπη στο σπίτι.

Ωείθε ο Θεός να βοηθήσει κάθε μητέρα να καταλάβει το μεγαλείο και την δόξα τού έργου που έχει μπροστά της, όταν κρατά ένα μωρό στο στήθος της, το οποίο χρειάζεται και να το αναθρέψει και να το μορφώσει! Κι ό,τι αφορά στα παιδιά, είναι καθήκον των γονέων να τα προετοιμάσουν για την ζωή, για κάθε δοκιμασία στην οποία θα τα υποβάλει ο Θεός.

Μείνετε προσηλωμένοι. Αποδεχτείτε ευλαβικά το ιερό σας βάρος. Οι πιο στέρεοι δεσμοί είναι εκείνοι με τους οποίους η καρδιά ενός ατόμου συνδέεται με ένα πραγματικό σπίτι. Σε ένα πραγματικό σπίτι, ακόμη και ένα μικρό παιδί έχει φωνή. Κι ο ερχομός ενός βρέφους επηρεάζει ολόκληρο τον τρόπο ζωής της οικογένειας. Ένα σπίτι, οσοδήποτε ταπεινό και μικρό και να είναι, θα πρέπει να είναι για οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας το πιο πολύτιμο μέρος της γης. Θα πρέπει να είναι γεμάτο με τόση αγάπη, τόση ευτυχία που ανεξάρτητα από το πού θα περιπλανηθεί αργότερα ο άνθρωπος, ανεξάρτητα από το πόσα χρόνια θα έχουν περάσει, η καρδιά του θα πρέπει να «απλώνεται» τόσο που να «φτάνει» το πατρικό σπίτι του. Σε όλες τις δοκιμές και τις δοκιμασίες, το σπίτι θα είναι ένα καταφύγιο για την ψυχή.

Πόσο ευτυχισμένο είναι το σπίτι όπου όλοι, παιδιά και οι γονείς, χωρίς καμία εξαίρεση, πιστεύουν από κοινού στον Θεό. Σε ένα τέτοιο σπίτι βασιλεύει η χαρά τής συντροφικότητας. Ένα τέτοιο σπίτι είναι κατώφλι στα Ουράνια.

Ιωάννης ο Πρόδρομος_св.Иоанна Предтечи_ St. John the Forerunner _032_Icon_St. Elizabeth and St. ZachariahΆγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Οι γονείς πρέπει να δώσουν στα παιδιά τους να καταλάβουν ότι δεν γίνεται να ζήσουν μακριά από τον Χριστό. Ο Χριστός είναι ο μόνος δρόμος, δεν υπάρχει άλλος. Άμα μεταδώσουν αυτό στα παιδιά τους, δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Αυτή είναι όλη η διαπαιδαγώγηση.”

Η μάνα καλύτερα είναι να ασχολήται με την ανατροφή των παιδιών, παρά να καταπιάνεται σχολαστικά με το νοικοκυριό, με τα άψυχα πράγματα. Να τους μιλάη για τον Χριστό, να τους διαβάζη βίους Αγίων. Παράλληλα να ασχολήται και με το ξεσκόνισμα της ψυχής της, για να λαμποκοπάη πνευματικά. Η πνευματική ζωή της μητέρας θα βοηθήση αθόρυβα και τις ψυχές των παιδιών της. Έτσι και τα παιδιά της θα ζουν χαρούμενα, και εκείνη θα είναι ευτυχισμένη, γιατί μέσα της θα έχη τον Χριστό. Αν η μάνα δεν ευκαιρή ούτε ένα «Τρισάγιο» να πή, πώς θα αγιασθούν τα παιδιά της;

Εμένα η μητέρα μου μου έμαθε να λέω την ευχή. Όταν σαν παιδιά κάναμε καμμιά αταξία και πήγαινε να θυμώση, την άκουγα που έλεγε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Όταν έβαζε το ψωμί στον φούρνο, έλεγε: «Εις το όνομα του Χριστού και της Παναγίας». Και όταν ζύμωνε και όταν μαγείρευε, πάλι έλεγε συνέχεια την ευχή. Έτσι αγιαζόταν η ίδια, αγιαζόταν και το ψωμί και το φαγητό που έκανε, αγιάζονταν και αυτοί που το έτρωγαν.
Πόσες μητέρες που είχαν αγία ζωή είχαν και αγιασμένα παιδιά! Νά, η μητέρα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη. Ακόμη και το γάλα αυτής της ευλογημένης μάνας, που θήλαζε ο Γαβριήλ – το κατά κόσμον όνομα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη – ήταν ασκητικό! Είχε αποκτήσει δύο παιδιά και ύστερα ζούσαν με τον σύζυγό της εν παρθενία, αγαπημένοι σαν αδέλφια. Είχε ασκητικό πνεύμα από μικρή, γιατί είχε αδελφή μοναχή, ασκήτρια, την οποία επισκεπτόταν και αργότερα με τα παιδιά της. Ο πατέρας του Γαβριήλ ήταν και αυτός ευλαβής και ασχολούνταν με το εμπόριο, γι᾿ αυτό τον περισσότερο καιρό τον περνούσε στα ταξίδια. Αυτό έδινε την ευκαιρία στην μητέρα του να ζη απλά, να μη «μεριμνά και τυρβάζη περί πολλά» , να τον παίρνη μαζί της και να αγρυπνή με άλλες γυναίκες πότε στις σπηλιές και πότε στα εξωκκλήσια. Γι᾿ αυτό μετά έφθασε σε τέτοια μέτρα αγιότητος .

Η ευλάβεια της μητέρας έχει μεγάλη σημασία. Αν η μητέρα έχη ταπείνωση, φόβο Θεού, τα πράγματα μέσα στο σπίτι πάνε κανονικά. Γνωρίζω νέες μητέρες που λάμπει το πρόσωπό τους, αν και δεν έχουν από πουθενά βοήθεια. Από τα παιδιά καταλαβαίνω σε τί κατάσταση βρίσκονται οι μητέρες.

Ιωάννης Πρόδρομος φυγή στην έρημο με την Αγία Ελισάβετ-St_ Elizabeth and the Precious Forerunner-см. Иоа́нн Предте́ча2342Τα μωρά είναι σε συνεχή επαφή με τον Θεό, επειδή δεν έχουν μέριμνες. Τί είπε ο Χριστός για τα μικρά παιδιά; «Οι Άγγελοι αυτών εν ουρανοίς δια παντός βλέπουσι το πρόσωπον του Πατρός μου του εν ουρανοίς» 1Έχουν επικοινωνία και με τον Θεό και με τον Φύλακα Άγγελό τους, που είναι συνέχεια δίπλα τους. Στον ύπνο τους πότε γελούν, πότε κλαίνε, γιατί βλέπουν διάφορα. Άλλοτε βλέπουν τον Φύλακα Άγγελό τους και παίζουν μαζί του – τα χαϊδεύει, τα πειράζει, κουνάει τα χεράκια τους, και αυτά γελούν -, άλλοτε πάλι βλέπουν καμμιά σκηνή του πειρασμού και κλαίνε…
– Γέροντα, ένα αβάπτιστο παιδάκι κάνει να προσκυνήση άγια Λείψανα;
– Γιατί να μην κάνη; Μπορεί και να το σταυρώση κανείς με τα άγια Λείψανα. Είδα σήμερα ένα παιδάκι, σαν αγγελουδάκι ήταν. «Που είναι τα φτερά σου;», το ρώτησα. Δεν ήξερε να μου πή!… Στο Καλύβι, όταν έρχεται η άνοιξη και ανθίζουν τα δένδρα, βάζω καραμέλες πάνω στα πουρνάρια, που είναι κοντά στην πόρτα του φράχτη, και λέω στα μικρά παιδιά που έρχονται εκεί: «Πηγαίνετε, παιδιά, να κόψετε καραμέλες από τα πουρνάρια, γιατί, αν πιάση βροχή, θα λειώσουν και θα πάνε χαμένες!». Μερικά έξυπνα παιδάκια καταλαβαίνουν ότι τις έβαλα εγώ και γελούν, άλλα πιστεύουν ότι φύτρωσαν, άλλα προβληματίζονται. Τα μικρά θέλουν και λίγο λιακάδα…
– Βάζετε πολλές καραμέλες, Γέροντα;
– Έμ, πώς! Τί να κάνω; Εγώ καλά γλυκά δεν δίνω στους μεγάλους· λουκούμια τους δίνω. Όταν μου φέρνουν καλά γλυκά, τα κρατώ για τα παιδιά της Σχολής 2Να, κι εδώ χθες βράδυ φύτεψα καραμέλες και σοκολατάκια και σήμερα… άνθισαν͵! Τα είδατε; Ο καιρός ήταν καλός, το χώμα ήταν αφράτο, γιατί το είχατε σκάψει καλά, και αμέσως άνθισαν3 ! Να δήτε τί ανθόκηπο θα σας κάνω εγώ! Δεν θα χρειάζεται να αγοράζουμε καραμέλες και σοκολατάκια για τα παιδιά. Τί; να μην έχουμε δική μας παραγωγή;
– Γέροντα, κάποιοι προσκυνητές είδαν τα σοκολατάκια που φυτέψατε στον κήπο, επειδή το χαρτάκι τους έβγαινε πάνω από το χώμα. Παραξενεύτηκαν. «Κάποιο παιδάκι, είπαν, θα τα έβαλε».
– Δεν τους είπες ότι τα έβαλε ένα μεγάλο παιδί;
1Ματθ. 18, 10.
2Για τους μαθητές της Αθωνιάδος Σχολής.
3 Ο Γέροντας είχε φυτέψει στο φρεσκοσκαμμένο χώμα καραμέλες και σοκολατάκια και είχε βάλει επάνω τους ανθάκια από πασχαλιά, για να φαίνωνται σαν ανθισμένα.

***

Το παιδί ακούει μέσα στην κοιλιά της μάνας
Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής

Ο π. Γαβριήλ [ο άγιος Γαβριήλ, ο διά Χριστόν σαλός], είπε σε μια έγκυο γυναίκα:
– Το παιδί ακούει, γι’ αυτό να του μιλάτε από τώρα για τον Θεό κι έτσι να το μεγαλώσετε.
– Τι λέτε, π. Γαβριήλ, πώς είναι δυνατόν ν’ ακούει το παιδί μέσα στην κοιλιά της μάνας;
– Δεν το πιστεύετε, δηλαδή;
Και στρεφόμενος προς την κοιλιά της μητέρας είπε:
– Ε; Δεν ακούς το λόγο του Κυρίου;
Τότε το παιδί άρχισε να κλωτσάει τόσο δυνατά την κοιλιά της μητέρας του, που εκείνη διαμαρτυρήθηκε:
– Το παιδί δεν με αφήνει να ηρεμήσω. Μπορώ, σας παρακαλώ να βγω λίγο έξω;
Απόσπασμα από το βιβλίο, ο «Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής»

Ζαχαρίας Ιωάννη Προδρόμου_Zechariah priest_Захария отец Иоанна Крестителя_0_8963e_fe156ac6__ZACHARIAH-webΆγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Συχνά ακούω από τους ανθρώπους: Πώς ή γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί η πλειονότητα των ανθρώπων έχασε την ικανότητα να πιστεύει; Δεν είναι άραγε η νέα απιστία συνέπεια της ευρύτερης μορφώσεως, όταν αυτό που λέει η Γραφή γίνεται μύθος, απραγματοποίητο όνειρο;
Η πίστη, η ικανότητα για την πίστη, δεν εξαρτάται πρωτίστως από τον βαθμό μορφώσεως του ανθρώπου. Πράγματι παρατηρούμε ότι στην εποχή μας, κατά την οποία διαδίδεται η μόρφωση, η πίστη ελαττώνεται, ενώ θα έπρεπε ουσιαστικά να συμβαίνει το αντίθετο όσο δηλαδή πλατύτερες γίνονται οι γνώσεις του ανθρώπου, τόσο περισσότερες αφορμές έχει για να αναγνωρίζει τη μεγάλη σοφία της δημιουργίας του κόσμου. Σε τί λοιπόν συνίσταται η ρίζα της απιστίας;
Πριν απ’ όλα οφείλουμε να πούμε ότι το θέμα αυτό είναι πρωτίστως έργο των γονέων, των πατέρων και των μητέρων. Αν οι γονείς φέρονται προς την πράξη της γεννήσεως του νέου άνθρωπου με σοβαρότητα, με τη συνείδηση ότι το γεννώμενο βρέφος μπορεί να είναι αληθινά «υιός άνθρωπου» κατ’ εικόνα του Υιού του Ανθρώπου, δηλαδή του Χριστού, τότε προετοιμάζονται για την πράξη αυτή όχι όπως συνήθως γίνεται αυτό. Να ένα υπέροχο παράδειγμα, ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ προσεύχονταν για πολύ καιρό να τους χαρισθεί τέκνο … Και τί συνέβη λοιπόν;

Ζαχαρίας Προδρόμου_ Zechariah (priest)_ Захария отец Иоанна Крестителя _3041-0_cee62_41669557_orig«Ώφθη δε αυτώ (τω Ζαχαρία) άγγελος Κυρίου εστώς εκ δεξιών του θυσιαστηρίου του θυμιάματος. Και εταράχθη Ζαχαρίας ιδών, και φόβος επέπεσεν επ’ αυτόν. Είπε δε προς αυτόν ο άγγελος μη φοβού, Ζαχαρία διότι εισηκούσθη η δέησίς σου, και η γυνή σου Ελισάβετ γεννήσει υιόν σοι, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιωάννην και έσται χαρά σοι και αγγαλίασις, και πολλοί επί τη γεννήσει αυτού χαρήσονται. Έσται γαρ μέγας ενώπιον του Κυρίου … και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού, και πολλούς των υιών Ισραήλ επιστρέψει έπι Κύριον τον Θεόν αυτών» (Λουκ. 1,11-16).

Βλέπουμε μάλιστα στη συνέχεια ότι ο Ιωάννης, ευρισκόμενος ακόμη στην κοιλιά της μητέρας του, αναγνώρισε την επίσκεψη της μητέρας του Χριστού, σκίρτησε από χαρά και η χαρά του μεταδόθηκε στη μητέρα του. Τότε εκείνη γέμισε με προφητικό πνεύμα. Άλλο παράδειγμα είναι η προφήτιδα Άννα.
Έτσι και τώρα αν οι πατέρες και οι μητέρες θα γεννούν παιδιά συναισθανόμενοι την άκρα σπουδαιότητα του έργου αυτού, τότε τα παιδιά τους θα γεμίζουν από Πνεύμα Άγιο, ήδη από την κοιλιά της μητέρας και η πίστη στον Θεό, τον Δημιουργό των απάντων, ως προς τον Πατέρα τους, θα γίνει γι’ αυτά φυσική, και καμία επιστήμη δεν θα μπορέσει να κλονίσει την πίστη αυτή, γιατί «το γεννώμενον εκ Πνεύματος πνεύμα έστιν».
Η ύπαρξη λοιπόν του Θεού και η εγγύτητά του σε μας είναι για μια τέτοια ψυχή οφθαλμοφανές γεγονός. Και η απιστία των πολυμαθών ή των αμαθών στα μάτια των τέκνων αυτών του Θεού θα είναι απλώς απόδειξη ότι οι άνθρωποι εκείνοι δεν γεννήθηκαν ακόμη Άνωθεν, και ακριβώς εξαιτίας του γεγονότος αυτού δεν πιστεύουν στον Θεό, διότι είναι εξολοκλήρου σάρκα, γεννημένοι από σάρκα.
Εκείνο όμως που αποτελεί πραγματικό πρόβλημα για την Εκκλησία, τον προορισμό της, είναι το πώς να πείσει τους ανθρώπους ότι είναι αληθινά τέκνα και θυγατέρες του αιωνίου Πατρός, πώς να δείξει στον κόσμο τη δυνατότητα μιας άλλης ζωής, όμοιας προς τη ζωή του ιδίου του Χριστού, ή τη ζωή των προφητών και των αγίων. Η Εκκλησία οφείλει να φέρει στον κόσμο όχι μόνο την πίστη στην ανάσταση, αλλά και τη βεβαιότητα γι’ αυτήν. Τότε περιττεύει η απαίτηση για οποιεσδήποτε άλλες ηθικιστικές διδασκαλίες.
Αρχιμ. Σωφρονίου, Το Μυστήριο της χριστιανικής ζωής, σ.180-189, Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ 2010

Ιωάννης ο Πρόδρομος_св.Иоанна Предтечи_ St. John the Forerunner _032_Icon_01-22_israel_-_ain_kareim_-i_sf_ioan_botezatorul-23αδελφή Μαγδαληνή του Έσσεξ

Κάθε παιδί πρέπει να καλωσορίζεται με αγάπη από την οικογένεια. Η αγάπη που δέχεται ένα παιδί από τους γονείς του στην αρχή της ζωής του είναι αναντικατάστατη – είναι ένα ασφαλές θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορεί να οικοδομήσει τη ζωή του. Η έλλειψη αυτής της αγάπης αφήνει αθεράπευτα τραύματα εκτός κι αν το παιδί δεχθεί μια εξαιρετική χάρη αγάπης για τον Θεό. Πράγματι, όποιος στερείται την αγάπη των γονέων του στην αρχή της ζωής του, συχνά αδυνατεί να υπομείνει τους ψυχικούς πόνους ,ακόμα και τις μικρότερες « πληγές » που όλοι δεχόμαστε αναπόφευκτα στη ζωή μας με τους άλλους. Γνωρίζουμε από την Αγία Γραφή και τους βίους των αγίων ότι ακόμα και από την κοιλιά της μητέρας του ένα παιδί μπορεί να αισθανθεί την παρουσία του Θεού. Θα θυμάστε τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, ο οποίος αναγνωρίζοντας την παρουσία του σαρκωθέντος Κυρίου, εσκίρτησε μέσα στην κοιλιά της μητέρας του. Επίσης στο βίο του αγίου Σεργίου διαβάζουμε ότι, όταν ήταν ακόμα στην κοιλιά της μητέρας του, εκραύγασε στις πιο ιερές στιγμές της Θείας Λειτουργίας. Οι εντυπώσεις τις οποίες δέχεται ένα βρέφος κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της μητέρας του καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη φυσική, συναισθηματική ακόμα και την πνευματική του κατάσταση. 
Οι σκέψεις και τα συναισθήματα της μητέρας δημιουργούν την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία θα αναπτυχθεί το μωρό. Η καρδιά της πρέπει να ξεχειλίζει από ένα καλωσόρισμα αγάπης και προσευχής για το νέο της παιδί. Μια γυναίκα που περιμένει παιδί είναι καλό να προσεύχεται στη Μητέρα του Θεού να ευλογηθεί ο καρπός και της δικής της κοιλίας. Η Μητέρα του Θεού είναι το ιερό πρότυπο και ο οδηγός όλων των παιδαγωγών, επειδή έφερε και ανέθρεψε το θείο παιδί – το ανέθρεψε στο δικό μας κόσμο, πάνω σ αυτή τη γη.

Ασπασμός Παναγίας Ελισάβετ 2009 (50 ΕΠΙ 40)Ένας γέροντας συμβούλεψε κάποια μητέρα η οποία σύντομα θα γεννούσε να βάλει μια πνευματική σφραγίδα στο παιδί λέγοντας την προσευχή του Ιησού κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο νοσοκομείο, ακόμα και την ώρα τού τοκετού.

Αν προσευχόμαστε και σιγά-σιγά μαθαίνουμε να ζούμε μέσα στο πνεύμα της προσευχής, δημιουργούμε μια ατμόσφαιρα μέσα στην οποία τα παιδιά γεύονται την προσευχή και την παρουσία του Θεού. Αν μένουμε μέσα σ’ αυτό το πνεύμα, τότε, ακόμα και χωρίς λόγια ακόμα και πριν μάθουν να μιλούν, τα παιδιά μπορούν να αποκτήσουν εντελώς φυσικά ένα αισθητήριο για την προσευχή και την επιθυμία να γνωρίσουν τον Θεό.
Όταν γεννηθεί το παιδί τους, οι γονείς εκφράζουν την αγάπη τους γι’ αυτό με πολλούς τρόπους• ένας από αυτούς — και μάλιστα από τους πιο δυνατούς — είναι η προσευχή. Οι γονείς μπορούν να προσεύχονται κοντά στο παιδί τους, να λένε τις προσευχές τους κοντά του ή κοντά στο κρεβάτι του και γενικά να το περιβάλλουν με προσευχή. Οι γονείς μπορούν να προσεύχονται ενδόμυχα τη στιγμή που αγκαλιάζουν το παιδί τους. Μπορούν να ευλογούν το παιδί με το σημείο του Σταύρου και να παρακαλούν τον Θεό, την Παναγία και τους άγιους να ευλογούν και να προστατεύουν το παιδί τους. Όταν οι γονείς πηγαίνουν να ρίξουν μια ματιά στο παιδί τους την ώρα που κοιμάται, για να δουν αν όλα πάνε καλά, μπορούν να προσεύχονται γι’ αυτό και να κάνουν επάνω του το σημείο του σταυρού, από το κεφάλι ως τα πόδια και από τα αριστερά προς τα δεξιά. Γνωρίζω κάποιον πατέρα, ο οποίος προσευχόταν κάθε βράδυ για το γιό του γονατιστός δίπλα στο κρεβάτι του, ενώ εκείνος κοιμόταν, και παρακαλούσε θερμά τον Θεό να γεμίσει τη ζωή του παιδιού με τη χάρη Του.

Δε θα βοηθήσουμε τόσο τα παιδιά μας με τα λόγια μας για τον Θεό, όσο με την παραμονή μας μέσα στην παρουσία του Θεού.
Σκοπός δεν είναι απλώς να κοινωνή το βρέφος των Αχράντων Μυστηρίων, αλλά να ζη μέσα στην ατμόσφαιρα της προσευχής του σπιτιού. Η ατμόσφαιρα του σπιτιού πρέπει να είναι ατμόσφαιρα προσευχής. Οι γονείς πρέπει να εμπνέουν στα παιδιά την αγάπη τους για τον Χριστό και την Παναγία.
 Η ελευθερία παίζει μεγάλο ρόλο στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Να προσευχόμαστε να δίνη ο Θεός έμπνευση. Ο Θεός φωτίζει όλους τους ανθρώπους, ιδίως τις μητέρες, και τους δίδει έμπνευση. Μόνον έτσι μπορούμε να διαπαιδαγωγήσουμε τα παιδιά.

Τα παιδιά μας πρέπει να έχουν τη βεβαιότητα ότι μπορούν να εκφράσουν ή να κάνουν πράγματα, τα οποία δεν συνάδουν με την Παράδοση της Εκκλησίας, χωρίς να χαλάσουν τη σχέση τους μαζί μας. Δεν περιμένουμε τέλεια συμπεριφορά ή τέλεια θεολογία. Οι Χριστιανοί ενήλικες πρέπει να έχουν υπομονή και ανεκτικότητα, όπως έχει ο Θεός με μας… Πρέπει να διασφαλίζουμε το θάρρος του παιδιού, ώστε να μην ενεργεί κρυφά από μας· και πάνω απ’ όλα να ενισχύσουμε την εμπειρία της άνευ όρων αγάπης.

Ζαχαρίας Ιωάννη Προδρόμου_Zechariah priest_Захария отец Иоанна Крестителя_προσεύχεται-23sἈπολυτίκιον τῆς γεννήσεως τοῦ Τιμίου Προδρόμου
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε

Προφῆτα καὶ Πρόδρομε, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, ἀξίως εὐφημῆσαί σε, οὐκ εὐποροῦμεν ἡμεῖς, οἱ πόθῳ τιμῶντές σε· στείρωσις γὰρ τεκούσης, καὶ πατρὸς ἀφωνία, λέλυνται τῇ ἐνδόξῳ, καὶ σεπτῇ σου γεννήσει, καὶ σάρκωσις Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, κόσμῳ κηρύττεται.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

πρὶν στεῖρα σήμερον, Χριστοῦ τὸν Πρόδρομον τίκτει, καὶ αὐτὸς τὸ πλήρωμα, πάσης τῆς προφητείας· ὃνπερ γὰρ, προανεκήρυξαν οἱ Προφῆται, τοῦτον δή, ἐν Ἰορδάνῃ χειροθετήσας, ἀνεδείχθη Θεοῦ Λόγου, Προφήτης κῆρυξ, ὁμοῦ καὶ Πρόδρομος.


The atmosphere of the home should be one of prayer. The parents ought to inspire the children with their love for Christ and the All-Holy Virgin. St. Elder Sophrony of Essex

Γενέσιον του Τιμίου Προδρόμου_Nativity of the Forerunner St. John the Baptist_Рождество Иоанна Предтечи_Nașterea Sfântului Ioan BotezăSynaxarion From the Menaion.
On June 24 we celebrate the Nativity of the honorable and glorious Prophet, Forerunner, and Baptist John.
Synaxis of the Righteous Zechariah and Elizabeth, parents of John the Forerunner.

Hymn of Praise
to St. John the Baptist
by Saint Nikolai Velimirovič

Ζαχαρίας Προδρόμου_ Zechariah (priest)_ Захария отец Иоанна Крестителя ___20110325_1162322742330By God’s miracle, John entered the world,
As once did Sarah’s and Abraham’s Isaac,
By God’s miracle, remained alive
From Herod’s bloody knife.
The knife, the young child John missed,
But John’s father, it did not miss;
By God’s miracle, John in the desert
For thirty years, he sustained himself,
To the servant of God angels are shepherds
To the poor angels are guardians!
John grew loveable lamb,
The Lamb of God to serve,
To proclaim the bright day, before the sun,
The Unknown, recognized and glorified.
Of the great prophets, the last
And of God’s apostles, the beginning.
As Elijah, with God he speaks
And as an apostle, loves and rebukes,
Of the high priest, wondrous son,
Of the martyr of God, the first-born brother.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://prologue.orthodox.cn/June24.htm

Ζαχαρίας Ιωάννη Προδρόμου_Zechariah priest_Захария отец Иоанна Крестителя_0_8963e_fe156ac6_St. Gabriel (Urgebadze) the Fool for Christ of Samtavro in Georgia

A young couple once visited St. Gabriel (Urgebadze). The woman was pregnant. St. Gabriel blessed them and said, “My dears, be aware, a child understands everything, therefore read the word of God to him, so he will grow up properly from the very beginning.”
The husband was amazed by what St. Gabriel said and asked, “Yes, but Father, I don’t even understand what’s said through a half-closed door, so how will a child in the womb understand?”
St. Gabriel looked at the woman and addressed the child in his mother’s womb: “Hello baby, I ask you—do you hear the word of God?”
He had just finished saying it when the child began to move so much that the mother grabbed her stomach and couldn’t hide her emotions. Her husband, amazed and already believing what St. Gabriel had said, looked at his wife, astounded.

***

St.Paisios of the Holy Mountain
Little children need a bit of sunshine.

Q.: I’ve noticed, Elder, that sometimes babies smile at the time of Divine Liturgy.
A.: They don’t do that only at the Divine Liturgy. Babies are in constant contact with God, because they’ve got nothing to worry about. What did Christ say about little children? ‘Their angels in heaven continually gaze upon the face of my Father who is in heaven’. They’re in touch with God and with their guardian angel, who’s with them all the time. They smile in their sleep sometimes, and at other times cry, because they see all sorts of things. Sometimes they see their guardian angels and play with them- the angels stroke them, tease them, shake their fists and they laugh. On other occasions they see some kind of temptation and cry.

Q.: Why does temptation come to babies?
A.: It helps them to feel the need to seek their mothers. If there wasn’t this fear, they wouldn’t need to seek the comfort of being cuddled by their mothers. God allows everything so that it’ll turn out well.
Q.: Do they remember what they see as babies when they grow up?
A.: No, they forget. If a little child remembered the number of times it had seen its guardian angel, it might fall into pride. That’s why, when it grows up, it forgets. God’s wise in His doings.
Q.: Do they see these things after baptism?
A.: Of course after baptism.

Q.: Elder, is it all right for an unbaptized child to reverence relics?
A.: Why not? And they can be blessed with the holy relics. I saw a child today, it was like a little angel. I asked, ‘Where are your wings?’ It didn’t know what to say! At my hermitage, when spring comes and the trees are in blossom, I put sweets on the holm-oaks next to the gate in the fence and I tell the little boys who come: ‘Go on, boys, cut the sweets from the bushes, because if it rains they’ll melt and spoil’. A few of the more intelligent ones know that I’ve put them there and laugh. Others really believe that they’ve grown there and some others have to think about it. Little children need a bit of sunshine.

Ιωάννης ο Πρόδρομος_св.Иоанна Предтечи_ St. John the Forerunner _032_Icon_71a54ee93f530909Q.: Did you put lots of sweets, Elder?
A.: Well, of course. What could I do? I don’t give good sweets to grown-ups; I just give them Turkish delight. When people bring me nice sweets, I keep them for the kids at the School [the Athoniada]. ‘See, last night I planted sweets and chocolates and today they’ve come up! See that? The weather was good, the soil was well-turned because you’d dug it over well and they came up just like that. See what a flower garden I’ll make for you. We’ll never need to buy sweets and chocolates for kids. Why shouldn’t we have our own produce?’ (Elder Païsios had planted sweets and chocolates in the freshly dug earth and put lilac blossoms on top to make it seem that they were flowering).
Q.: Elder, some pilgrims saw the chocolates you planted in the garden because the paper stood out against the soil. They didn’t know what to make of it. ‘Some kid must have put them there’, they said.
A.: Why didn’t you tell them that a big kid put them there?

Q.: Elder, why does God give people a guardian angel, when He can protect us Himself?
A.: That’s God looking after us especially carefully. The guardian angel is God’s providence. And we’re indebted to Him for that. The angels particularly protect little children. And you wouldn’t believe how! There were two children once, playing in the street. One of them aimed at the other to hit him on the head with a stone. The other one didn’t notice. At the last moment, apparently, his angel drew his attention to something else, he leapt up and got out of the way. And then there was this mother who went out into the fields with her baby. She breast-fed it, put it down in its cradle and went off to work. After a bit, she went to check and what did she see? The child was holding a snake and looking at it! When she’d suckled the child, some of the milk had stayed on its lips, the snake had gone to lick it off and the baby had grabbed hold of it. God looks after children.
Q.: Elder, in that case, why do so many children suffer from illnesses?
A.: God knows what’s best for each of us and provides as necessary. He doesn’t give people anything that’s not going to benefit them. He sees that it’s better for us to have some sort of defect, a disability instead of protecting us from them.
Source: Discourses 4, Family Life, published by the Holy Monastery of Saint John the Theologian,
Souroti, Thessaloniki

***

St. Elder Sophrony of Essex , disciple of St. Silouan the Athonite

Ιωάννης ο Πρόδρομος_св.Иоанна Предтечи_ St. John the Forerunner _032_Icon_10e19f5ee2399694‘“How can I, living in the world, dwell in the presence of God?” The elder answered” “Do everything as one cooperating in God’s work.” To be a fellow worker with God in the task of marriage and bringing up Christian children is a grandiose and holy role…. All you learn about marriage, all your work for your marriage, is work for the salvation of your children, and this is not something small, but something which is of eternal value.
The aim of marriage is for the couple to collaborate with God, so that they will give birth to sons and daughters of God. Prayer is needed when choosing. In order for them to make a good choice, much prayer is needed that the suitable person may be given for this purpose.

When someone marries, he does so in order that his wife may be his helper for salvation. He must show love, and they must struggle for their salvation.
Through marriage the husband takes the wife as a helper, so that they may achieve perfection [theosis]. Children are gifts from God.

We should pray God to give inspiration. God enlightens everyone, especially mothers, and gives them inspiration. This is the only way we can bring up children. When the parents have God’s grace within them, the children sense it.
The aim is not simply that the infant should partake of the Most Pure Mysteries, but that it should live in an atmosphere of prayer at home. The atmosphere of the home should be one of prayer. The parents ought to inspire the children with their love for Christ and the All-Holy Virgin. The aim in bringing up children is that they may acquire personal love for Christ and the All-Holy Virgin. We ought not to advise them simply to become good people.

Ιωάννης ο Πρόδρομος_св.Иоанна Предтечи_ St. John the Forerunner _032_Icon_St. Elizabeth and St. ZachariahApolytikion of Nativity of John the Forerunner
Fourth Tone

O Prophet and Forerunner of the presence of Christ, we who fervently honor you cannot worthily praise you. For by your revered and glorious birth the barrenness of your mother and the muteness of your father were unbound, and the incarnation of the Son of God is proclaimed to the world.

Kontakion of Nativity of John the Forerunner
Third Tone

She that once was barren doth today bring forth Christ’s Forerunner, John, the culmination and the crown of all the Prophets. For when he, in River Jordan, laid his hand on Him Whom the Prophets preached aforetime, he was revealed as God the Word’s fore-chosen Prophet, His mighty preacher, and His Forerunner in grace.


Αγία Ταμάρα (Mardzhanishvili) της Σκήτεως Αγίου Σεραφείμ-Ζναμένσκι, μια Γεωργιανή πριγκίπισσα: Η Βασίλισσα του Ουρανού σε διάλεξε… εσύ θα είσαι μόνο υπηρέτρια, εκτελεστής του θελήματος του Θεού.

Παναγια_λιτανεια_πολεμος κριμαικος_Е-Зайцев.-Молебен-на-Бородинском-поле_Отечественная война 1812_9613Συναξάριον τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΚΓ’ (23η) τοῦ μηνός Ἰουνίου, σύναξις τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Βλαδιμήρου, ἐν Κιέβῳ (1480)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Ἀγριππίνης καὶ τῶν συν αὐτῆς Παύλης, Βάσσας καὶ Ἀγαθονίκης, ἐκ Ῥώμης (253-259)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, Ἀριστοκλέους Πρεσβυτέρου, Δημητρίου Διακόνου καὶ Ἀθανασίου Ἀναγνώστου ἐν Σαλαμῖνι τῆς Κύπρου ἀθλησάντων (302 /306)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Βαρβάρου, τοῦ μυροβλήτου, τοῦ ἐν Τρύφῳ Ξηρομέρου Αἰτωλοακαρνανίας (820-829) [καὶ 15η Μαΐου – ἀνακομιδὴ – μετακομιδὴ τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου αὐτοῦ]
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, κοίμησις τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ Ἐπισκόπου Ἐφέσου (1392 – 1444)( μνήμη στὶς 19 Ἰανουαρίου)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ἀρτεμίου τοῦ ἐν Βέρκολᾳ τῆς Ρωσίας (1545), ἀδελφός τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς τοῦ Πινέγκα (28 ᾿Οκτωβρίου).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου τῆς ἐπιλεγομένης «Τρυφερῆς», ἐν τῇ Λαύρᾳ τῶν Σπηλαίων τοῦ Πσκώφ τῆς Ρωσίας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, κοίμησις Ζωσιμά τοῦ Solovets τῆς Λευκῆς Θάλασσας τῆς Ρωσίας (1855)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῆς Ὁσίας μητρὸς ἡμῶν Ταμάρας (Marjanishvili) τῆς Ὁμολογητρίας τῆς Σκήτεως Ἁγίου Σεραφείμ-Ζναμένσκι Μόσχας (1936)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἀνακομιδή τῶν Λειψάνων (1482) τοῦ διά Χριστόν Σαλοῦ Μιχαὴλ τοῦ Κλὸπς (Νόβγκοροντ) ( 11/1, 1452-1456)

Αν κάποιος ήθελε να σε ζωγραφίσει, Παρθένε,
Θα χρειαζόταν το φως των άστρων και όχι των Χρωμάτων,

ώστε σαν Πύλη Φωτός, να σε ζωγράφιζε με φώς∙
όμως τα ουράνια σώματα δεν υπακούουν στα λόγια των θνητών∙

με όσα μας εκχώρησαν οι νόμοι της ζωγραφικής κι η φύση,
μ’ αυτά ο άνθρωπος θα σε ιστορίσει και θα σε ζωγραφίσει.
(Κωνσταντίνος ο Ρόδιος, τέλη 9ου αι.)

***

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Βλαδιμίρ

Παναγία Βλαντιμίρ_Божией Матери Владимирская Икона_Virgin Mary Vladimirskaya –Byzantine Orthodox Icon_most_holy_theotokos_of_vladimir- IconΗ αποτίναξη του ζυγού των Μογγόλων, γεγονός με κεφαλαιώδη σημασία για την ιστορική εξέλιξη της χώρας, πραγματοποιήθηκε στα χρόνια του μεγάλου ηγεμόνα της Μόσχας Ιβάν Γ’ Βασιλιεβιτς (1462 – 1505).
Το 1472 ο Ιβάν σταμάτησε να πληρώνει φόρο υποτέλειας στον Μογγόλο χάνο της Κριμαίας Αχμέτ. Ο χάνος για μερικά χρόνια δεν αντέδρασε. Αλλά το 1480 αποφάσισε να επιβάλει με στρατιωτική βια την παλαιά τάξη πραγμάτων. Έτσι, αφού συγκέντρωσε μεγάλο στράτευμα, κίνησε εναντίον της Μόσχας. Έφτασε ως τον ποταμό Ούγκρ, παραπόταμο του Οκά, που διατρέχει τις επαρχίες Τούλα και Καλούγκα. Στην άλλη πλευρά του ποταμού, που αποκαλείται από τους Ρώσους ‘’Ζώνη της Παναγίας’’, είχε παραταχθεί το στράτευμα του μεγάλου ηγεμόνα, έχοντας μαζί του και τη θαυματουργή θεομητορική εικόνα.

Κανένας από τους αντιπάλους δεν αποφάσιζε να περάσει πρώτος το ποτάμι. Αυτή η αναμονή κράτησε εβδομάδες. Τελικά, μια μέρα, ο μεγάλος ηγεμόνας, έπειτα από θερμή προσευχή στην Παναγία του Βλαντιμίρ, πρόσταξε τους στρατιώτες του να οπισθοχωρήσουν λίγο, περιμένοντας ότι οι εχθροί θα έσπευδαν τότε να τους επιτεθούν. Οι Μογγόλοι, όμως, θεωρώντας την οπισθοχώρηση τακτική και σκόπιμη, για την παραπλάνηση και την παγίδευση τους, άρχισαν κι αυτοί να απομακρύνονται από την απέναντι όχθη, αργά στην αρχή και πιο γρήγορα στη συνέχεια. Και καθώς έπεφτε η νύχτα, τους έπιασε τέτοιος φόβος, που άρχισαν να τρέχουν σαν τρελοί, χωρίς να κοιτάζουν πίσω, μολονότι κανείς δεν τους κυνηγούσε.

Έτσι, χωρίς να χυθεί αίμα, οι Ρώσοι, με τη βοήθεια της Θεοτόκου, λυτρώθηκαν από τον μογγολικό ζυγό. Από τότε κάθε χρόνο, στις 23 Ιουνίου, επέτειο του σημαντικού αυτού γεγονότος, γίνεται λιτάνευση της εικόνας της Παναγίας του Βλαντιμίρ από το Κρεμλίνο ως τη Μονή της Υπαπαντής.
Από το βιβλίο, Θαυματουργές εικόνες της Παναγίας στη Ρωσία, Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπού, 2018

***

Λιτανεία_vladimirskaya10524558_488410647957114_2588521398277603465_nΑγία Ταμάρα (Mardzhanishvili) της Σκήτεως Αγίου Σεραφείμ-Ζναμένσκι Μόσχας,
μια Γεωργιανή Αγία πριγκίπισσα

Η Ταμάρα Marjanishvili γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1868 στο χωριό Kvareli, κοντά στην Τιφλίδα, σε μια οικογένεια ευγενών, των πριγκίπων Μαρτζάνοφ. Ο μικρότερος αδερφός της είναι ο διάσημος σκηνοθέτης Konstantin Marjanov, που με το όνομά του υπάρχουν δρόμοι και θέατρα, καθώς και ένας από τους σταθμούς του μετρό της Τιφλίδας.
Η Ταμάρα έλαβε εξαιρετική εκπαίδευση, είχε μεγάλο μουσικό ταλέντο και υπέροχη φωνή και ετοιμαζόταν να μπει στο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης, όταν ο θάνατος των γονιών της άλλαξε καθοριστικά τη ζωή της.

Νίνα της Γεωργίας_St Nina of Georgia_წმინდა ნინო_Света Нина Грузије_св Нины Иберии_nino_20110127_1549430866Από την παιδική της ηλικία είχε μεγάλη αγάπη στον Θεό και έμαθε να στηρίζετε σε Αυτόν. Μετά την κοίμηση των γονιών της επισκέφθηκε μια θεία της στην πόλη Sighnaghi, κοντά στο μοναστήρι της Αγίας Ισαποστόλου Νίνας στο Μπόντμπε, πήγε σε μια αγρυπνία του μοναστήρι κι η πριγκίπισσα Ταμάρα τόσο πολύ κατανύχθηκε από την πνευματική ατμόσφαιρα του μοναστηρίου και η Χάρις του Θεού γέμισε την καρδιά της από Θείο έρωτα που αποφάσισε να αφήσει τα πάντα και να αφοσιωθεί στον Θεό, και είπε ‘’Εγώ θα μείνω στο εδώ’’. Αν και ήταν μια από τις πιο αξιοζήλευτες νύφες της Γεωργίας – μια πριγκίπισσα, άφησε τα πάντα κι έγινε μοναχή στο μοναστήρι της Αγίας Νίνας στο Bodbe, υπό την πνευματική καθοδήγηση της ηγουμένης Ιουβεναλίας (Lovenetskaya). Η Ταμάρα έζησε στο μοναστήρι δεκατέσσερα χρόνια και στα είκοσι οκτώ εκάρη μοναχή με το όνομα Ιουβεναλία. Το 1902 η ηγουμένη Ιουβεναλια μεταφέρθηκε στη Μόσχα ως προϊσταμένη της Μονής της Γεννήσεως. Και η Μητέρα Ιουβεναλία διορίστηκε νέα ηγουμένη.
Μεγάλη βοήθεια και συμπαράσταση της έδωσε εκείνη την εποχή ο πατέρας Ιωάννης της Κρονστάνδης, με τον οποίο συναντήθηκε πολλές φορές πηγαίνοντας για δουλειές στην Αγία Πετρούπολη και στη Μόσχα. Σε μια συνάντηση με τον π. Ιωάννη, πριν γίνει μοναχή, ζήτησε τον σταυρό από την Ηγουμένη Ιουβεναλια και τον φόρεσε στην Ταμάρα, λέγοντας αστειευόμενος: «Είσαι η ηγουμένη μου».
Όταν η νεαρή ηγουμένη συναντούσε και μιλούσε με τον π. Ιωάννη ένιωθε να «αφαιρεί τη θλίψη της και να την πλημμυρίζει δύναμη και χαρά».

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ της έδινε μεγάλη βοήθεια, ενίσχυση και προστασία. Στα νιάτα της είδε ένα όνειρο στο οποίο ο π. Σεραφείμ την ευλογούσε.

Η Μάτουσκα αγαπούσε πολύ το μοναστήρι της το Μποντμπέ. Όμως δεν έμεινε για πολύ ηγουμένη σε αυτό.
Το 1905, επαναστάτες ορεσίβιοι επιτείθονταν συχνά στους ειρηνικούς γεωργιανούς αγρότες και τους καταπίεζαν με κάθε τρόπο. Οι αγρότες στράφηκαν στο μοναστήρι του Μποντμπέ για βοήθεια και η μητέρα πήρε όλους τους απροστάτευτους υπό την προστασία της, τους βοηθούσε και μερικές φορές τους παρείχε καταφύγιο μέσα στα τείχη του μοναστηριού. Οι επαναστάτες ενοχλήθηκαν πολύ με τη νεαρή ηγουμένη Ιουβεναλία, κι άρχισαν να τις στέλνουν απειλητικές επιστολές. Κάποια μέρα γυρίζοντας με αδελφές από την Τιφλίδα που ‘χαν πάει για δουλειές, της είχαν στήσει ενέδρα κι άρχισαν να πυροβολούν την άμαξα που την μετέφερε.
Τη στιγμή που άρχισαν οι πυροβολισμοί, η ηγουμένη σήκωσε ψηλά την εικόνα του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ που είχε πάνω της, τον οποίο αγαπούσε πολύ, προσευχήθηκε με πίστη και παρόλο που τα άλογα σκοτώθηκαν γαζωμένα από τις σφαίρες κι ο οδηγός, οι μοναχές ούτε καν τραυματίστηκαν. Η μάτουσκα βγήκε αβλαβής κρατώντας την εικόνα του αγίου Σεραφείμ.
Μετά από αυτό το επεισόδιο, στη Σύνοδο, ανησύχησαν για την ζωή της μητέρας, η οποία κινδύνευε, αφού οι επαναστάτες την μισούσαν προσωπικά και έκαναν απόπειρα εναντίον της, με Συνοδική απόφαση μεταφέρθηκε στη Μόσχα παρά τη θέλησή της και διορίστηκε προϊσταμένη της Μονής της Αγίας Σκέπης των Αδελφών του Ελέους, όπου υπήρχαν είκοσι μοναχές και 210 αδελφές του Ελέους. Η μάτουσκα δεν ήθελε να θυμάται αυτή την περίοδο της ζωής της.
Ήλθε πολύ κοντά με τη Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ και πάντα τη θυμόταν και μιλούσε για αυτήν με ιδιαίτερη αγάπη.
Την εποχή της αναχώρησης της μητέρας Ιουβεναλίας, το 1907, από τη Μονή Bodbe υπήρχαν 180 αδελφές και δύο σχολές, ζούσαν εκεί όλοι μαζί Ρώσοι, Γεωργιανοί, Οσσετοι, Έλληνες, Σβανοί και Αρμένιοι .

Η ψυχή του μοναχού απαιτεί προσευχητική σιωπή. Αλλά στο κατάμεστο μοναστήρι του Bodbe, δεν υπήρχε τέτοια σιωπή, ούτε στην πολυσύχναστη Μόσχα, όπου οι εκκλησιαστικές αρχές την μετέφεραν τον επόμενο χρόνο. Γνωρίζει τον πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης, τη Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ, τον μελλοντικό Επίσκοπο Αρσένιο (Zhadanovsky), τον Επίσκοπο Σεραφείμ (Zvezdinsky) και πολλούς άλλους πνευματοφόρους ανθρώπους. Όσο όμως βυθίζεται στην ανοικοδόμηση και στη φιλανθρωπία, τόσο πιο βαθιά διψά για ησυχία, αναζητώντας το πρότυπο του αρχαίου μοναχισμού. Δεν είναι έργο του μοναχού να είναι επιστάτης· πρώτα απ’ όλα, ο μοναχός καλείται σε προσευχή! Ο άνθρωπος προτείνει, αλλά ο Θεός αποφασίζει, λέει μια ρωσική παροιμία. Όνειρο της μάτουσκας ήταν μια ήσυχη ζωή κοντά στο μοναστήρι Σεραφείμ-Ντιβέγιεβο.

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_1Svjatojj_Serafim_Sarovskijj0_6333Μετά τη θαυματουργή διάσωσή της, ο άγιος Σεραφείμ έγινε για την αγία ασκήτρια ένα πραγματικά ζωντανό πρόσωπο. Ο άγιος Σεραφείμ τη βοήθησε σε δύσκολες συνθήκες, προστατεύοντάς την από πολλούς κινδύνους.
Με τον καιρό όλο και πιο φλογερός γινόταν ο πόθος της να αποσυρθεί, να ησυχάσει κοντά στο μοναστήρι του Σεραφείμ-Ντιβέγιεβο, κάτω από την σκέπη του Αγίου Σεραφείμ, και εκεί να τελειώσει τη ζωή της με προσευχή.
Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ ήταν πάντα κοντά στη μητέρα Ταμάρα πολύ πριν ακόμη αγιοκαταταχθεί, κι αυτή πάντα είχε μαζί της μια μικρή στρογγυλή εικόνα του αγίου.
Κατά τη διάρκεια ενός προσκυνήματός της στο Σαρόφ το 1908, η μητέρα σταμάτησε στη Μονή Σεραφείμ-Πονεταγιέφσκι και από κει περπάτησε πολλά μίλια με τα άρρωστα πόδια της μέχρι το Σαρόφ, όπου παρακάλεσε θερμά τον άγιο να μείνει κοντά του. Η προσευχή της είχε μεγάλη δύναμη! γεμάτη με την φλογερή της πίστης. Επιστρέφοντας και κοινωνώντας την επόμενη μέρα, προσευχήθηκε μπροστά στην θαυματουργή εικόνα της Μητέρας του Θεού ‘’του Σημείου’’ να μείνει για πάντα κοντά στο Σάρωφ και από τον Ουρανό άκουσε μια φωνή: «Όχι, δεν θα μείνεις εδώ, αλλά φτιάξε μια σκήτη, όχι μόνο για σένα, αλλά και για τους άλλους». Και κάθε μέρα όταν πήγαινε στην εικόνα άκουγε την ίδια φωνή.

Ωστόσο, ήταν δύσκολο για τη μητέρα να εγκαταλείψει τον διακαή πόθο της για μόνωση, και φοβούμενη μήπως ήταν πειρασμός, όταν επέστρεψε ζήτησε τη συμβουλή του έμπειρου στάρετς Αλεξίου του Ερημητηρίου Ζωσιμά, όπου την ευλόγησε να χτίσει σκήτη στο δάσος: «Θα αποσυρθείς και θα μετακομίσεις τελικά εκεί. Η Βασίλισσα του Ουρανού σας διάλεξε και τον τόπο και θα παράσχει όλα τα μέσα και θα τακτοποιήσει τα πάντα.»
Αλλά πήγε και στον π. Ανατόλιο στην Οπτινα, ο οποίος επίσης την παρότρυνε επίμονα να εκπληρώσει την εντολή που της είχε δώσει η ίδια η Μητέρα του Θεού.
Μερικές φορές ακόμη η μητέρα πήγε για συμβουλές στον στάρετς Αλέξιο του Ερημητηρίου Ζωσιμά, ο οποίος τη στήριζε με χαρά στη δημιουργία μιας νέας Σκήτης.
«Η Κυρία, η Βασίλισσα των Ουρανών, θα επιλέξει ένα μέρος και θα παρέχει όλα τα μέσα. Και εσύ θα είσαι μόνο υπηρέτρια, εκτελεστής του θελήματος του Θεού», της επανέλαβε ο στάρετς Αλεξέι.
Επιστρέφοντας από το τελευταίο της ταξίδι στον πατέρα Αλέξιο, η μητέρα σταμάτησε στη Λαύρα Αγίας Τριάδος- Σέργιου για να συμβουλευτεί τον ηγούμενο της Λαύρας, π. Τωβία. Στα βάθη της ψυχής της, η μητέρα ήλπιζε ακόμα ότι ο π. Τωβίας, θα τη συμβούλευε να μην αναλάβει ένα τόσο δύσκολο έργο. Αλλά ο ηγούμενος της Λαύρας, αφού άκουσε με προσοχή και αγάπη τη μητέρα, την ευλόγησε και με επιτακτικό τρόπο της είπε να κάνει μια νέα σκήτη.

Τελικά το 1910 μετά από αποκαλύψεις και ζωντανή την παρουσία της Παναγίας οδηγήθηκε κοντά στο χωριό Bityagovo, όπου κατάλαβε ότι αυτό ήταν το μέρος όπου έπρεπε να χτιστεί η Σκήτη. Ένα απόμερο πευκοδάσος στις όχθες του ήσυχου ποταμού Rozhai έλκυσε τη μητέρα με την ομορφιά του και την ησυχία που έψαχνε τόσο καιρό. Φαινόταν ότι ο χώρος δημιουργήθηκε από τον ίδιο τον Δημιουργό ακριβώς για ένα μικρό μοναστήρι! Και τότε άρχισαν τα θαύματα.
Η αγία μεγάλη δούκισσα Ελισάβετ την βοήθησε ενεργά. Το 1912, εγκαινιάστηκε κι ο ναός αφιερώθηκε στην εικόνα της Παναγίας του ‘’Σημείου’’ και στον άγιο Σεραφείμ του Σαρωφ, ενώ ο υπόγειος ναός αφιερώθηκε στην αγία Ισαπόστολο Νίνα, για πρώτη φορά στην περιοχή της Μόσχας αφιερωνόταν προς τιμήν της. Το μοναστήρι ήταν εκπληκτικής ομορφιάς, συνδύαζε αρμονικά τη φύση και την προσευχητική σιωπή που τόσο επιθυμούσε η μάτουσκα. Το 1915, η ηγουμένη Ιουβεναλία πήρε το μεγάλο σχήμα με το όνομα Ταμάρα. Ο άγιος Σεραφείμ (Zvdezdinsky), πήγαινε στη σκήτη και απομονωνόταν εκεί για προσευχή.
Για 12 χρόνια η Σκήτη Σεραφείμ-Ζναμένσκι, έγινε κέντρο προσευχής και ησυχαστικής ζωής. Η μητέρα Ταμάρα ήταν πάντα λαμπερή και χαρούμενη κι αγαπούσε πολύ τα παιδιά. Προφυλαγμένη από ένα πυκνό πευκοδάσος, έγινε καταφύγιο για πολλούς κατατρεγμένους κληρικούς.

Ταμάρα Σκήτεως αγ Σεραφείμ -Ζναμένσκι_Tamar Mardzhanishvili-St Seraphim–Znamensky Skete_Св Фамарь-Тама́ра Марджанишви́ли23Το 1924 η Σκήτη έκλεισε και καταστράφηκε από τους Μπολσεβίκους. Οι αδερφές διασκορπίστηκαν κι η μητέρα με δέκα αδερφές κατάφερε να βρει ένα μικρό σπίτι στο χωριό Περκούσκοβο. Το 1931 συνελήφθηκαν, στη φυλακή ήταν μαζί της η πιστή της υποτακτική. Στη συνέχεια εξορίστηκαν στη Σιβηρία, 200 μίλια από το Ιρκούτσκ. Μαζί της στην εξορία πήγε κι η πιστή της Nyusha, ένα κορίτσι απλό, στοργικό, με αγάπη άνευ όρων. Η μητέρα αντιμετώπιζε όλες τις θλίψεις με ακλόνητη πίστη και τίποτα δεν την αποσπούσε από την προσευχή της.
Στην εξορία η αρρώστια της επιδεινώθηκε. Το 1934, η μητέρα Ταμάρα, έχοντας προσβληθεί από φυματίωση, αν και αδύναμη, ήταν ασυνήθιστα δυνατή πνευματικά – επέστρεψε από την εξορία και διέμεινε σε ένα κοντινό χωριό από τον σταθμό του Λευκορωσικού Σιδηροδρόμου.

Η μητέρα κοιμήθηκε στις 23 Ιουνίου 1936 , τάφηκε στη Μόσχα, στο γερμανικό κοιμητήριο, κοντά στον τάφο του π. Αλεξίου Μέτσεφ.
Τα λόγια του Συμβόλου της Πίστης μας πάνω στον τάφο της ‘’Προσδοκώ αναστασιν νεκρών και ζωήν την αιώνιον’’, πραγματικά αντικατόπτριζαν το πνεύμα της μητέρας Ταμάρας. Ο θάνατος δεν έχει καμμια εξουσία πάνω σε αυτόν που είναι ενωμένος με τον Αναστημένο Χριστό, Αυτόν που είναι η ίδια η Ζωή. Επομένως, για τη μητέρα Ταμάρα, ο θάνατος έγινε μόνο μια είσοδος σε αυτή τη θεϊκή ζωή – την Αιώνια Ζωή.

Στις 22 Δεκεμβρίου 2016 η αγία Ταμάρα αγιοκαταταχθηκε από το Πατριαρχείο της Γεωργίας, και
στις 23 Ιουνίου 2018 έγινε η ανακομιδή των ιερών λειψάνων της και επέστρεψαν στη Σκήτη Σεραφείμ-Ζναμένσκι .

Ἀπολυτίκιον τῆς Παναγίας τοῦ Βλαντιμὶρ
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Θεομήτορος Κόρης τῇ Εἰκόνι προσπέσωμεν,* τῇ τοῦ Βλαδιμήρου, αἰτοῦντες* ἐξ ἐχθρῶν ἀπολύτρωσιν·* αὔτη γάρ τό πάλαι ἐξ ἐχθρῶν* διέσωσεν Ῥωσίαν θαυμαστῶς,* Τατάρους ἐκδιώξασα ἀπ’ αὐτῆς* καί Ταμερλάνον μαινόμενον.* Δόξα οὖν ἐκβοήσωμεν αὐτῇ·* δόξα Σοί, πάντων Ἄνασσα,* δόξα Σοί, ὦ ἐργόχειρον Λουκᾶ,* ἡμῶν δέ καταφύγιον.

Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Ἀγριππίνης
Ἦχος δ’

ἀμνάς σου Ἰησοῦ, κράζει μεγάλη τῇ φωνῇ. Σὲ Νυμφίε μου ποθῶ, καὶ σὲ ζητοῦσα ἀθλῶ, καὶ συσταυροῦμαι καὶ συνθάπτομαι τῷ βαπτισμῷ σου· καὶ πάσχω διὰ σέ, ὡς βασιλεύσω σὺν σοί, καὶ θνήσκω ὑπὲρ σοῦ, ἵνα καὶ ζήσω ἐν σοί· ἀλλ᾽ ὡς θυσίαν ἄμωμον προσδέχου τὴν μετὰ πόθου τυθεῖσάν σοι. Αὐτῆς πρεσβείαις, ὡς ἐλεήμων, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Βαρβάρου τοῦ μυροβλύτου
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

ρους Νύσσης τὴν δόξαν καὶ τοῦ Τρύφου τὸν ἔφορον, καὶ Ἀκαρνανίας τὸ κλέος, τὸν πανεύφημον Βάρβαρον, τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις οἱ πιστοί, μιμούμενοι αὐτοῦ τὰς ἀρετάς, τοῖς γὰρ πᾶσιν ἰάσεις βρύει ὡς συμπαθής, τοῖς πρὸς αὐτὸν κραυγάζουσι· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα

Ἀπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Ταμάρας (Θάμαρ) τῆς Ὁμολογητρίας
Ἦχος πλ. δ’

ν σοὶ Μῆτερ ἀκριβῶς διεσώθη τὸ κατ᾽ εἰκόνα· λαβοῦσα γὰρ τὸν Σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ. Χριστῷ, καὶ πράττουσα ἐδίδασκες, ὑπερορᾷν μὲν σαρκός, παρέρχεται γάρ· ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτου· διὸ καὶ μετὰ Ἀγγέλων συναγάλλεται Ὁσία Ταμάρα τὸ πνεῦμά σου.

Ἀπολυτίκιον τοῦ ἁγίου Μάρκου, Ἐπισκόπου Ἐφέσου, τοῦ Εὐγενικοῦ.
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως

Θείας πίστεως, ὁμολογία, μέγαν εὔρατο, ἡ Ἐκκλησία, ζηλωτὴν σὲ θεῖε Μάρκε πανεύφημε, ὑπερμαχούντα πατρώου φρονήματος, καὶ καθαιροῦντα τοῦ σκότους ὑψώματα. Ὅθεν ἄφεσιν, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τοῖς σὲ γεραίρουσι.

Ἀπολυτίκιον Ἁγίας Νίνας ἰσαποστόλου τῆς Γεωργίας ἐν Μπόντμπε.
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
(Ποίημα Χ.Μ.Μπούσια)

Χαριτόβρυτον τάφον σου ἀσπαζόμενοι ἐν τῷ Σεμνείῳ τοῦ Μπόντμπε, Νίνα, ἀμνὰς ἐκλεκτὴ τοῦ Νυμφίου Ἰησοῦ καὶ ἰσαπόστολε, θείας πληρούμεθα χαρᾶς καὶ διώκοντες παθῶν σκοτόμαιναν χαμαιζήλων ὁμολογοῦμεν σὴν χάριν, ἣν δαψιλῶς θεόθεν εἴληφας.

Μεγαλυνάρια.

ωσίας ἁπάσης τήν Ὁδηγόν,* Γένους Ὀρθοδόξων* τήν Ὑπέρμαχον Στρατηγόν,* τήν τοῦ Βλαδιμήρου* τιμῶμεν νῦν Εἰκόνα* Κυρίας Θεοτόκου σεπτόν ἐκτύπωμα.

ς ἔσωσας, Κόρη, τήν ῥωσικήν* γῆν ἀπό Τατάρων* καί Μογγόλων ἐπιβουλῆς,* οὕτω καί νῦν ῥῦσαι* ἡμᾶς ἀπό κινδύνου* Ἀγαρηνῶν μανίας, ἵνα τιμῶμεν Σε.

Νίνα Γεωργίας Μποντμπε_Nina Georgia_Св Нина Грузије_ბოდბის ნინოს_Монастырь святой Нино Бодбе 33254Bodbe Monastery-555τάφος Αγίας Νίνας-Μπόντμπε_St. Nino's grave of Bodbe_Могила св. Нины Монастыря Бодбе_IMG_7681 (1)Νίνα Γεωργίας Μποντμπε_Nina Georgia_Св Нина Грузије_ბოდბის ნინოს_Монастырь святой Нино Бодбе 33254627 (1)