iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Η οσία ασκήτρια Πολυχρονία με θεία αποκάλυψη βρήκε το κρυμμένο λείψανο της οσίας Ανθούσας της Ταρσού. Ο θείος έρως είναι τρέλλα, βγάζει τον άνθρωπο έξω από την έλξη της γης· τον ανεβάζει στον θρόνο του Θεού

Παναγιά Προυσιώτισσα_Icon of Panagia Prousiotissa-ΠΑΝΑΓΙΑ-ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ (1)Σύναξη της Παναγιάς της Προυσιώτισσας στην Ευρυτανία
Οσία Ανθούσα της Ταρσού († 280)
Αθανάσιος ο ιερομάρτυς επίσκοπος Ταρσού, ο βαπτίσας αυτήν,
και οι δύο υπηρέτες αυτής Χαρίσιμος και Νεόφυτος († 259)

Εορτάζουν στις 22 Αυγούστου

«Τοις ερημικοίς ζωή μακαρία εστί, θεϊκώ έρωτι πτερουμένοις»

Eις την Ανθούσαν.
Ανθήσαν εκ γης της Σελευκείας ρόδον,
Ανθούσαν εδρέψαντο χείρες Αγγέλων.

Η Οσία Ανθούσα έζησε στα χρόνια του ασεβή αυτοκράτορα των Ρωμαίων Ουαλεριανού (253-259) και καταγόταν από την Σελεύκεια της Συρίας. Ήταν κόρη πλούσιων ειδωλολατρών γονέων, του Αντωνίνου και της Μαρτυρίας (Μαρίας).

Όταν ο ασεβής Ουαλεριανός1 ξεσήκωσε μεγάλο διωγμό εναντίον των χριστιανών, ο επίσκοπος Αθανάσιος2 τότε βρισκόταν στην πόλη Ταρσό και στήριζε όλους τους πιστούς στην αγάπη τους για τον Χριστό. Και όλους τους δίδασκε και πολλούς απίστους με τα θαύματα τους οδηγούσε στην ευσέβεια κι άλλους με το θείο βάπτισμα τους φώτιζε….

Πολυχρονία ασκήτρια_пустынножительницей Полихронией_Тарса_0_190c4c_503228e1_orig - CopyΗ φήμη του έφτασε ως την Σελεύκεια κι η Ανθούσα επιθυμώντας να τον γνωρίσει παρακαλεί τη μητέρα της να της επιτρέψει να πάει στην παραμάνα της που έμεινε εκεί. Η μητέρα της δεν της επέτρεψε κι η Ανθούσα ήταν πολύ λυπημένη.

Τότε λοιπόν παρουσιάζεται στον ύπνο της με την μορφή του Αθανασίου ο Κύριος και γεμίζει την ψυχή της ευφροσύνη και πίστη κι ευθύς στέλνει υπηρέτες της να πάνε να τον δουν και να της περιγράψουν την μορφή του.. Κι έτσι κατάλαβε ότι το όραμα ήταν θεϊκό και γέμισε χαρά και ελπίδα ότι θα τον συναντήσει. Ξαναπήγε στην μητέρα της και την παρακαλεί πάλι να την αφήσει να μεταβεί να δεί την τροφό της μαζί με δυό υπηρέτες της, τον Χαρίσιμο και τον Νεόφυτο. Κι η μητέρα της μη θέλοντας να την στενοχωρήσει άλλο της επιτρέπει. Καθώς λοιπόν βρισκόταν καθ οδόν , βλέπει από μακρυά τον Αθανάσιο κατά θεία πρόνοια να περνά από κει. Και συγκρίνοντας την μορφή που είδε στο όραμά της , στέλνει έναν υπηρέτη να ρωτήσει. Καθώς βεβαιώνεται πηγαίνει κοντά του του λέγει το όραμά της και του ζητά να την διδάξει την πίστη και να την βαφτίσει στο όνομα του Χριστού.

Ευθύς αυτός ο μέγας την παίρνει σε ένα απόμερο μέρος με λίγες υπηρέτριες  κι επειδή δεν υπήρχε νερό σε εκείνο τον τόπο, προσεύχεται και αναβρύει μια πηγή, και με την παρουσία αγγέλων, τους οποίους αυτός κι η Ανθούσα είδαν, την βαφτίζει στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Κι αφού την δίδαξε πολλά για την πίστη, την παραδίδει στον Θεό.

Πηγαίνει στην παραμάνα της αλλά εκείνη στενοχωρείται όταν μαθαίνει για την βάφτιση της. Γυρίζοντας στο σπίτι της οι υπηρέτες αναγγέλλουν τα συμβάντα κι η μητέρα της θυμώνει.
Η Ανθούσα βρίσκει μια κατάλληλη ευκαιρία και φεύγει σε ένα κρυφό τόπο. Πηγαίνει  συναντά τον Αθανάσιο και αξιώνεται να γίνει μοναχή. Αποσύρεται στην έρημο, στα βουνά της Κιλικίας, όπου κατοικεί σε μια σπηλιά. Εκεί την συντηρεί και την βοηθά από ψηλά ένα θεϊκό χέρι.

Ο δε Άγιος επίσκοπος Αθανάσιος, οδηγήθηκε στον Ουαλεριανό στην Ταρσό και επειδή δεν δέχτηκε να θυσιάσει στα είδωλα, τον ξάπλωσαν κάτω και του τσάκισαν τα κόκκαλα με ρόπαλα, του ξέσχισαν τις σάρκες και τέλος τον αποκεφάλισαν.
Οι πρόκριτοι κατάδωσαν στις αρχές και τους υπηρέτες της Ανθούσας τον Χαρίσιμο και τον Νεόφυτο, που έλαβαν μαζί της το θείο Βάπτισμα, και επειδή δεν δέχτηκαν κι αυτοί να θυσιάσουν στα είδωλα, τους έριξαν φυλακή. Μετά από επτά ημέρες τους οδηγούν πάλι σε ανάκριση κι επειδή δεν υπακούουν τους κρεμούν σε ένα ξύλο και με σιδερένιες χειράγρες τους ξεσχίζουν τα πλευρά και τέλος τους αποκεφαλίζουν.

Η μεγάλη και περίφημη Ανθούσα έζησε ευτυχισμένη στα βουνά που αγάπησε εκτελώντας τους ασκητικούς κόπους είκοσι τρία χρόνια, όπως λένε, τρώγοντας χόρτα κι ό,τι της έφερνε ο φύλακας άγγελός της. Όταν έμαθε με την βοήθεια της θείας Χάρης το μαρτυρικό τέλος του Αθανασίου, του Χαρισίμου και του Νεοφύτου, δόξασε τον Θεό που όλα τα οικονομεί σύμφωνα με το συμφέρον μας. Εκεί ο πονηρός της έστησε πολλές παγίδες, τελικά όμως αυτός νικήθηκε και κατατροπώθηκε. Κάποτε της παρουσιάστηκε σαν μοναχός και της λέγει, ‘’Σήκω κόρη, ας σταθούμε να προσευχηθούμε’’. Εκείνη όμως αντιλήφθηκε την απάτη του δαίμονος και με τις προσευχές της τον διέλυσε σαν καπνό και σαν χώμα τον διασκόρπισε.

Ενώ προσευχόταν κάποια νύχτα στην σπηλιά της, έγινε δυνατός σεισμός και εκείνη έντρομη έπεσε στη γη, τότε θείος άγγελος παρουσιάσθηκε και της λέγει, ‘’Μη φοβάσαι Ανθούσα, ωραία διάνυσες τον ασκητικό δρόμο, έλα λοιπόν, λάβε την ετοιμασμένη αμοιβή των κόπων σου και το στεφάνι της αφθαρσίας’’. Όταν τάκουσε αυτά η παρθένος, σηκώνεται να προσευχηθεί, στηρίχτηκε στην πέτρα, στην οποία συνήθιζε να ακουμπά όταν κοιμόταν, και παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο ειρηνικά.

Πολυχρονία ασκήτρια_ anchoress Polychronia_пустынножительницей Полихронией_Тарса_029a7a2c9Το πάναγνο κι αγιασμένο σώμα της έμεινε κρυμμένο από τη θεία Πρόνοια για αρκετά χρόνια μέσα στο σπήλαιο που ασκήτεψε.

Θεϊκά πληροφορείτε την κοίμησή της η ξακουστή ασκήτρια Πολυχρονία, που κι αυτή ασκήτευε στα ίδια βουνά κι αμέσως σηκώνεται και πηγαίνει στην σπηλιά. Από εκεί βγαίνει μια λεοπάρδαλη, πιάνει με τα δόντια της το κουρελιασμένο ράσο της και την οδηγεί στο εσωτερικό μπροστά στο σώμα της οσίας. Καθώς το βρήκε ζεστό σαν να είχε μόλις πεθάνει, κι αφού το κατασπάσθηκε πολλές φορές και το έπλυνε με τα δάκρυά της, τρέχει γρήγορα και συναντά τον ξακουστό ανάμεσα στους μοναχούς Αβράμιο3 και του διηγείται το γεγονός.

Αυτός πήρε τρεις αδελφούς κι έρχεται μαζί με την Πολυχρονία στη σπηλιά. Αφού έκανε ο,τι πρέπει, παραδίδει στη γη το ανθηρό σώμα της Ανθούσας και επιστρέφει στο κελλί του. Δεν πέρασε πολύς καιρός κι άγγελος απ’ τον ουρανό του παραγγέλλνει να χτίσει ναό κοντά στη σπηλιά και να ιδρύσει μονή.
Αυτό γρήγορα το έκαμε, κι έγινε πηγή θαυμάτων για τους περιοίκους και όλους όσους είχαν ανάγκη.

Σεις άγιοι Μάρτυρες κι οσίες Μητέρες που απολαμβάνεται τις αμοιβές των κόπων σας και που έχετε μεγάλη παρρησία μπροστά στον Κύριο πρεσβεύσατε υπέρ πάντων ημών να μας δοθεί η ουράνια Βασιλεία και η απόλαυση των αιωνίων Αγαθών.

1. Ουαλεριανός αυτοκράτορας των Ρωμαίων, βασίλευσε από το 253 έως το 260. Διώκτης των Χριστιανών, ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας της Ρώμης που αιχμαλωτίστηκε, μετά τη μάχη της Έδεσσας το 260 μ.Χ. και δολοφονήθηκε, αφού βασανίστηκε και εξευτελίστηκε από τον Πέρση βασιλιά Σαπώρ.
2. Αθανάσιος επίσκοπος Ταρσού, βλ. BHG 181 – 182, τομ. 1, σελ. 68. Η μνήμη του εορτάζεται στις 22 Αυγούστου. (βλ. Συναξάριον Κωνσταντινουπόλεως, στ. 915 – 916)
3. Ίσως εννοεί τον Όσιο Αβραάμη Επίσκοπο Καρρών της Μεσοποταμίας, ήταν αναχωρητής, για τον οποίο έγραψε ο Θεοδώρητος Κύρρου, έζησε κατά τα μέσα του τέταρτου και πέμπτου αιώνα και γεννήθηκε στην πόλη του Κύρρου. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄ο Νέος, που επιθυμούσε να τον δει προσωπικά λόγω της αγιότητάς του, τον κάλεσε στην Βασιλεύουσα. Εκεί ο Όσιος Αβραάμης κοιμήθηκε ειρηνικά. Το τίμιο λείψανό του, με βασιλική προσταγή, το προέπεμψαν με μεγάλες τιμές στην πόλη των Καρρών, όπου και ενταφιάσθηκε. Εορτάζει στις 14 Φεβρουαρίου. Θεοδώρητος Κύρρου, Φιλόθεος Ιστορία ,τομ. 2, σελ. 34-51 (BHG 9, τομ. 1, σελ. 3-4 )
Κάρραι – Κάρρες, Χαρράν, Ελληνόπολη
Ιστορική αρχαία πόλη της Οσροηνής (= βόρειο τμήμα της Μεσοποταμίας). Κατά την Παλαιά Διαθήκη, στη Χαρράν έζησε ο Αβραάμ μέχρι τα 75 χρόνια του. Την εποχή των Ομεϋαδών γνώρισε μεγάλη ακμή και αποτέλεσε κέντρο μετάφρασης ελληνικών βιβλίων στην αραβική γλώσσα. Βρίσκεται 44 χλμ ΝΑ της πόλης Ούρφα -Şanlıurfa (η αρχαία Έδεσσα). Στον ελληνικό κόσμο ήταν γνωστή ως Κάρρες -Κάρραι, ενώ στα πρωτοχριστιανικά χρόνια ήταν γνωστή ως «Ελληνόπολις».
Θεοδόσιος Β΄ γνωστός και ως Θεοδόσιος ο Νεώτερος ή Θεοδόσιος ο Καλλιγράφος, ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 408 έως το 450. Ήταν εγγονός του Θεοδοσίου Α΄ και γιος του Αρκαδίου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 29 Ιουλίου.

– Ο βίος της οσίας Ανθούσας (BHG 137a, τομ. 1, σελ.47 ) περιέχεται στο Μηνολόγιον, τομ.2, σελ.312-315. Η μνήμη της οσίας Ανθούσας εορτάζεται στις 22 Αυγούστου ( βλ. Συναξάριον Κωνσταντινουπόλεως, στ. 915 – 916 )  –  Acta Sanctorum – vol 38– August part 4 (Aug 20-24) P. 499-504 – https://archive.org/stream/actasanctorum38unse#page/n529/mode/2up
– (Μητερικόν. Διηγήσεις και βίοι των αγίων μητέρων της ερήμου ασκητριών και οσίων γυναικών της ορθοδόξου εκκλησίας, Δημητρίου Γ. Τσάμη, Τόμος Β’, έκδ. Αδελφ. Η Αγία Μακρίνα, Θεσ/νίκη, 1991, σελ. 136 – 143.)Προσευχή_PRAYER- Моление-3-sf-proorocita-ana-mama-sf-prooroc-samuel-sec-ix-i-hr-2-1

Ο Θείος έρως – Η θεία τρέλλα
Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης

– Γέροντα, γιατί δεν αγαπώ τον Θεό όπως έναν άνθρωπο που αγαπώ πολύ και θέλω να είμαι κοντά του;

– Αυτό έρχεται σιγά-σιγά μετά από αγώνα· αλλιώς θα έπιαναν φωτιά οι άνθρωποι και θα καίγονταν από την αγάπη του Θεού. Ενώ θα είχε γύρω τους κρύο, θα νόμιζαν ότι φλογίζονται και πολλοί θα έπαιρναν τα βουνά. Ένας στρατιώτης, εν καιρώ πολέμου, άφησε την μονάδα του και έφυγε στο βουνό. Είχε ανάψει τέτοια φλόγα στην καρδιά του που δεν μπορούσε να συγκρατηθή· ήθελε να πάη να προσευχηθή. Δεν υπολόγισε τίποτε. Πήγε, βρήκε μια σπηλιά, μπήκε μέσα και προσευχόταν! Όταν οι άλλοι στρατιώτες βγήκαν στις επιχειρήσεις, τον βρήκαν και τον έπιασαν. «Ανυπότακτος», είπαν. Τον κάλεσε μετά ο διοικητής σε ανάκριση. «Τί είναι αυτό που έκανες;», του λέει. «Καίγομαν, κύριε διοικητά, καίγομαν για τον Χριστό. Ξέρεις τί θα πη καίγομαν;»… 

– Γέροντα, ο θείος έρως είναι η αγάπη για τον Θεό;

Προσευχή_PRAYER- Моление-3333333Ο θείος έρως είναι κάτι ανώτερο από την αγάπη για τον Θεό· είναι τρέλλα. Αγάπη-έρως-τρέλλα, όπως φθόνος-μίσος-φόνος. Η ακριβή αγάπη προς τον Θεό, με τις θυσίες της, γλυκοβράζει την καρδιά, και σαν τον ατμό πετιέται ο θείος έρως, ο οποίος δεν μπορεί να συγκρατηθή, και ενώνεται με τον Θεό.

Ο θείος έρως λυγίζει τα σκληρά κόκκαλα και γίνονται τόσο μαλακά, που ο άνθρωπος δεν μπορεί να σταθή όρθιος, πέφτει κάτω! Γίνεται σαν την λαμπάδα που βρίσκεται σε θερμό χώρο και δεν μπορεί να σταθή όρθια· πότε λυγίζει από εδώ, πότε λυγίζει από εκεί. Την σιάζεις, αλλά πάλι λυγίζει, πάλι πέφτει, γιατί είναι θερμός ο χώρος, πολύ θερμός… Όταν κανείς βρίσκεται σ᾿ αυτήν την κατάσταση και πρέπη να πάη κάπου ή να κάνη κάποια δουλειά, δεν μπορεί· παλεύει, προσπαθεί να βγή από αυτήν την κατάσταση…

– Γέροντα, όταν βρίσκεται κανείς στην κατάσταση του θείου έρωτος, αν πονάη, το αισθάνεται;

– Ο πόνος, αν είναι πολύ δυνατός, μετριάζεται και γίνεται υποφερτός· αν είναι λίγος, χάνεται. Βλέπεις, όσοι είναι ερωτευμένοι, συνεπαίρνονται τελείως, ούτε ύπνος τους πιάνει. Μου έλεγε ένας μοναχός: «Γέροντα, ο αδελφός μου έχει ερωτευθή μια γύφτισσα, και ούτε να κοιμηθή μπορεί. Συνέχεια “Παρασκευούλα μου, Παρασκευούλα μου” λέει. Μάγια του έχουν κάνει; δεν ξέρω! Εγώ τόσα χρόνια καλόγερος, δεν αγαπώ την Παναγία ούτε όσο αγαπάει ο αδελφός μου αυτήν την γύφτισσα! Καθόλου να μη σκιρτάη η καρδιά μου!».

Δυστυχώς υπάρχουν πνευματικοί άνθρωποι που σκανδαλίζονται με την λέξη «θείος έρως». Δεν έχουν καταλάβει τί θα πη «θείος έρως» και θέλουν να βγάλουν την λέξη αυτή από τα Μηναία και από την Παρακλητική, γιατί λένε ότι σκανδαλίζει. Που φθάσαμε! Αντίθετα, οι κοσμικοί που έχουν ζήσει τον κοσμικό έρωτα, αν τους μιλήσης για θείο έρωτα, αμέσως λένε: «Κάτι ανώτερο θα είναι αυτό». Πόσα παιδιά που γνώρισαν τον κοσμικό έρωτα τα φέρνω αμέσως σε λογαριασμό, όταν τους μιλώ για τον θείο έρωτα! «Εσείς πέσατε κάτω καμμιά φορά από την αγάπη που νιώσατε; τα ρωτάω. Νιώσατε ποτέ εσείς έτσι που να μην μπορήτε να κουνηθήτε, να μην μπορήτε να κάνετε τίποτε;». Αμέσως καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι κάτι ανώτερο και συνεννοούμαστε. «Αν εμείς, λένε, από αυτό το κοσμικό κάτι νιώθουμε, φαντάσου τί θα είναι εκείνο το ουράνιο!».

Να συναναστρέφεσαι με …παλαβούς, για να σού μεταδώσουν την τρέλλα τους την πνευματική! Θα εύχωμαι να σε δω …θεότρελλη! Αμήν.

Έχω κι εγώ μια μικρή πείρα από την πνευματική τρέλλα, η οποία προέρχεται από τον θείο έρωτα. Φθάνει τότε ο άνθρωπος στην θεία αφηρημάδα και δεν θέλει να σκέφτεται τίποτε εκτός από τον Θεό, τα θεία, τα πνευματικά, τα ουράνια. Ερωτευμένος πια θεϊκά, καίγεται εσωτερικά, γλυκά, και ξεσπάει εξωτερικά, παλαβά, μέσα στον θείο χώρο της σεμνότητος, δοξολογώντας σαν Άγγελος μέρα-νύχτα τον Θεό και Πλάστη του.

– Είναι έκστασις αυτό, Γέροντα;

– Ναι, είναι εκτός εαυτού τότε ο άνθρωπος, με την καλή έννοια. Αυτό είναι… «έκστηθι φρίττων ουρανέ»[1]!

Η θεία τρέλλα βγάζει τον άνθρωπο έξω από την έλξη της γης· τον ανεβάζει στον θρόνο του Θεού, και νιώθει πια ο άνθρωπος τον εαυτό του σαν το σκυλάκι στα πόδια του αφεντικού του και του γλείφει τα πόδια με χαρά και ευλάβεια.

[1] Από τον ειρμό της η´ωδής του κανόνος του Μεγάλου Σαββάτου.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-Πάθη και Αρετές. Λόγοι Ε΄ σελ. 205-206 Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή ΘεσσαλονίκηςΠροσευχή_PRAYER- Моление-390_1269234149_977262_5653820_n[4]

«Ξέρεις, πριν από οκτώ χρόνια καιγόταν η καρδιά μου από αγάπη για τον Χριστό τόσο πολύ, ώστε έλιωναν τα κόκαλά μου σαν λαμπάδες, σαν να ήμουν, δηλαδή, ολόκληρος μια πυρκαγιά.

Και καιγόμουν ολόκληρος για την αγάπη του Θεού.

Αφού μια φορά πήγαινα στις Καρυές και από το πλήθος αυτής της αγάπης του Χριστού διαλύθηκα και δεν μπορούσα να περπατήσω και έπεσα μπρούμυτα σε μια γωνιά εκεί στο δάσος και προσευχόμουν και έκλαιγα και παρακαλούσα τον Θεό να πάρει λίγο από επάνω μου αυτό το κύμα της χάριτος για να μπορέσω να πάω στη δουλειά μου.

Δεν μπορούσα να κάνω ούτε ένα βήμα, γιατί καιγόμουν ολόκληρος από την αγάπη του Χριστού.

Εδώ όμως και οκτώ χρόνια περίπου αυτό που αισθανόμουν για τον Θεό το αισθάνομαι για τον κόσμο και έχω μέσα στην καρδιά μου μεγάλο πόνο για τον κόσμο και δεν μπορώ, λιώνω, δεν μπορώ να διώξω κανένα άνθρωπο και μιλώντας με τους ανθρώπους και ωφελώντας τους ανθρώπους παίρνω πίσω αυτό το οποίο τους δίνω και μεταβάλλεται μέσα μου σε προσευχή, όπως ακριβώς τότε που ήμουν τελείως μόνος μου».

Απολυτίκιον Παναγιάς της Προυσιώτισσας Ήχος α’.

Της Ελλάδος απάσης συ προΐστασαι πρόμαχος και τερατουργός εξαισίων τη εκ Προύσσης εικόνι Σου, Πανάχραντε Παρθένε Μαριάμ, και γαρ φωτίζεις εν τάχει τους τυφλούς δεινούς τε απελαύνεις δαίμονας και παραλύτους δε συσφίγγεις αγαθή. Κρημνών τε σώζεις και πάσης βλάβης τους σοι προστρέχοντας. Δόξα τω σω ασπόρω τοκετώ, δοξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα το ενεργούντι δια σου τοιαύτα θαύματα.

Μεγαλυνάριον

Δεύτε την εικόνα την ιερά, της Προυσιωτίσσης, ασπαζόμεθα ευλαβώς, βρύουσαν παντοίων νόσων και πάσης βλάβης, ρώσιν δαψιλεστάτην και χάρην άφθονον.

Advertisements


The anchoress Polychronia informed in the divine way about Saint Anthusa of Tarsus in Cilicia repose. Divine eros, divine madness takes a person beyond the earth’s pull; it lifts him up to the Throne of God.

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_dormitionThe miraculous Icon of Panagia Prousiotissa from Prousa in Minor Asia (“Prusa” Holy Icon of the Mother of God )
Saint Anthusa the Nun of Tarsus in Cilicia
Hieromartyr Athanasius the Bishop of Tarsus in Cilicia, who baptized the holy Nun Anthusa
Martyrs Charesimus Neophytus, the Servants of Anthusa the Nun

Commemorated on August 22

My Beloved is mine, and I am His. He pastures His flock among the lilies’ (Song of Songs 2:16).
The life of the dwellers in the wilderness is a blessed one, for by divine love they are carried up.
(Anavathmoi. Plagal of the First Tone)

The Hieromartyr Athanasius, bishop of the Cilician city of Tarsus, who baptized the holy Nun Anthusa, was beheaded by the sword under the emperor Valerianus Augustus (253 – 260).

Πολυχρονία ασκήτρια_пустынножительницей Полихронией_Тарса_0_190c4c_503228e1_orig - CopySaint Anthusa, was born to the city of Seleucia (in Syria) in 3rd century, was the daughter of illustrious pagans. Learning of the teachings of Christ, she under pretense of visiting her benefactress, journeyed instead to Tarsus to Saint Athanasius accompanied by two servants. Along the way, she was met by Bishop Athanasios of Tarsus and told him of her desire. Athanasios agreed, but since there was no water nearby, he prayed, and a spring of fresh water came out of the ground. Saint Anthousa and her servants received Baptism from him. She gave the wealth that she inherited to her servants and the poor.

Her parents were enraged at their daughter for becoming a Christian. She received monastic tonsure from Saint Athanasius, thereafter She lived in the desert in asceticism for over twenty years. She endured many trials from the demons, and she was miraculously fed. She died at the end of the third century while she was praying.

The famous anchoress Polychronia, who was also practicing ascetic life in the same mountains, informed in the divine way about her repose, Polychronia was a hermitess in the mountains where she lived a life of prayer , stillness and holiness in desert. This anchoress, poured out abundant spiritual joy on everybody, being a chosen vessel of the Holy Spirit himself. Immediately gets up and goes to the cave. From there comes out a leopard, catches with teeth her ragged robe and leads her inside in front of the body of Saint. As she found it warm as if she had just reposed, and after she had embraced and kissed her many times and washed with her tears, she runs fast and meets the famous among the monks Abramios and narrates the event.
He takes three brothers and cames along with Polychronia to the cave. After doing what he has to do, he handles to the earth the flourishing body of the Anthousa and returns to his cell.

The Martyrs Charesimus and Neophytus, who had been baptized together with the Nun Anthusa, were her servants, and they too accepted death for Christ.

These saints, by their holy and unconventional lives, conferred peace upon the land and the creatures because they had been liberated, from their fallen human nature. As the Apostle Paul succinctly states: “For the creation waits with eager longing for the revealing of the children of God… because the creation itself will be set free from its bondage to decay and obtain the glorious liberty of the children of God.” (Romans 8:19,21).

Acta Sanctorum – vol 38– August part 4 (Aug 20-24) P. 503 – 504 – https://archive.org/stream/actasanctorum38unse#page/n529/mode/2upΠροσευχή_PRAYER- Моление-3333333Saint Nikolai Velimirovič

A Christian is similar to betrothed maiden. As a betrothed maiden continually thinks about her betrothed, so does the Christian continually think about Christ. Even if the betrothed is far away beyond ten hills, it is all the same, the maiden behaves as though he is constantly there; by her and with her. She thinks about him, sings to him, talks about him, dreams about him and prepares gifts for him. In the same way a Christian behaves toward Christ. As the betrothed maiden knows that she first must leave and distance herself from the home where she was born in order to meet and totally unite with her betrothed, so the Christian knows that even he cannot totally unite with Christ until death separates him from the body, i.e., from the material home in which his soul, resided and grew from birth.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai VelimirovičΠροσευχή_PRAYER- Моление-3-sf-proorocita-ana-mama-sf-prooroc-samuel-sec-ix-i-hr-2-1

Divine eros
Saint Paisios of Mount Athos

– Geron, is “divine eros” the love we feel for God?

– Divine eros is something far superior to one’s love for God. It is a kind of madness. “Love – eros – madness” – is along the same lines as “envy – hatred – murder”. A precise love of God – complete with sacrifices – simmers slowly inside the heart; then, just like steam, divine eros (which cannot be held back) bursts forth and unites with God. Divine eros can soften even the toughest bones so much, that a person can no longer stand upright; he actually falls down! He then resembles a wax candle in a warm environment, which cannot stand firmly upright. It falls to one side, then it falls to the other side… you straighten it, but again it bends, again it falls, because of the heat of its environment, which is too hot for it to bear.. When a person finds himself in such a state and he needs to go somewhere or do something, he cannot… He struggles; he has to actually struggle to get out of that state….

– Geron, when someone is in a state of divine eros, and if he is in pain, can he feel that pain?

– If the pain is very intense, it is subdued and becomes tolerable. If the pain is minimal, it disappears altogether… Haven’t you seen how people who are in love with each other are entirely oblivious? They can hardly sleep… A monk once told me: “Geron, a brother of mine has fallen in love with a gypsy girl and has lost his sleep over her. He keeps repeating her name, over and over again… Is he perhaps bewitched? I have been a monk for so many years, and even I don’t feel that much love for the Holy Mother as he feels for that gypsy! I don’t feel my heart leaping like that!”

Unfortunately, there are spiritual people who are scandalized by the term “divine eros”. They haven’t perceived what “divine eros” means, and they are attempting to remove this term from the Menaia and the Paracletic texts, because they claim that it scandalizes. Where have things come to! On the contrary, if you speak to secular people (who have experienced “secular eros”) about divine eros, they immediately say: “That must be something a far superior thing.” There have been so many youngsters who have experienced “secular eros”, whom I immediately “aligned” when I mentioned divine eros to them! I ask them: “Have you ever lost your footing on account of the love that you felt for someone? Have you ever felt that you cannot move and you cannot do absolutely anything?” They then immediately comprehend how this must be a really superior state, and we understand each other perfectly thereafter. They usually respond with: “If we feel that way with something secular, imagine what that celestial feeling must be like!”Προσευχή_PRAYER- Моление-390_1269234149_977262_5653820_n[4]
– How can one become dotty, Geron, by their love for God?

– Well, by keeping company with …other dotty ones, who will infect you with their spiritual dottiness! I will pray to one day see you… a complete madman! Amen…

I too have a small experience of spiritual madness, which comes from divine eros. In that state, a person reaches the stage of divine absentmindedness and wants to think of nothing else except God, the divine, the spiritual, the celestial… While divinely in love, he is deliciously ablaze internally, and he explodes externally in a mad manner – within the divine confines of modesty – and glorifies his God and Maker like an angel, day and night….

– Is that what we call “ecstasy”, Geron?

– Yes. That is when a person “takes leave of himself” – in the good sense, of course. That is also what we mean by ….”stand aside and shudder, o heavens” (έκστηθι φρίττων ουρανέ) [from the Eirmos of the 8th Ode of the Canon of Easter Saturday].

Divine madness takes a person beyond the earth’s pull; it lifts him up to the Throne of God, and makes him feel like a puppy at his master’s feet; a puppy licking His Feet joyfully and with reverence…

Source: Counsels of the Elder, Geron Paisios of the Holy Mountain, vol.5 p.205-206, Translation by A. N.
(Source: Saint Paisios of Mount Athos : Spiritual Counsels Vol. V: Passions and Virtues Holy Monastery “Evangelist John the Theologian”, Souroti, Thessaloniki, Greece.)
http://www.oodegr.com/english/psyxotherap/theios_erws1.htm

On “Lord, I have cried …”, the Stichera, In Tone VIII:

The shrine of thy relics * pours forth recovery of sight to the blind, * and cures for all the sick who approach them with faith * and implore thy visitation, * O holy and wonder-worthy mother Anthusa; * wherefore we implore thee that by thy prayers * we may be granted healing and great mercy.

   Thou hast acquired mercy towards thy neighbor, * and Orthodox faith and love towards God, * O God-blessed, honored Polychronia; * therefore the spiritual grace of God rested upon thee, * O holy mother; * wherefore we implore thee that by thy prayers * those who bless thee may be preserved in the faith.

Glory …, In Tone VI:

   Thy sacred celebration hath today shone forth * more brightly than the sun, * illumining those in darkness, * and vanquishing the mist of demons, * O wonder-worthy one.


Οσία Μάρθα του Ντιβέγιεβο, αγαπημένη πνευματική θυγατέρα του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, Στην Ουράνια Βασιλεία στέκεται στον θρόνο του Θεού, κοντά στην Βασίλισσα του Ουρανού.

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_72895. bΜονή της Χώρα, Κωνσταντινούπολη«Μείνον μεθ’ ημών, η ημετέρα παράκλησις, το μόνον επί γης ημών παραμύθιον. Μη εάσης ημάς ορφανούς, Μήτερ…».

Η Οσία Μάρθα του Ντιβέεβο (+ 1829), πνευματική θυγατέρα του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Εορτάζει στις 21 Αυγούστου

«Ουκ είδον δίκαιον, λέει ο Προφήτης, έγκαταλελειμμένον, ουδέ το σπέρμα αυτού ζητούν άρτους (Ψαλμός 36: 25)»•

Η Μαρία Σεμένοβνα Μελιούκοβα είχε στενή πνευματική σχέση με τον Όσιο Σεραφείμ του Σαρώφ. Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1810 σε μια οικογένεια αγροτών. Όταν η Μαρία ήταν δεκατριών ετών, στις 21 Νοέμβριου 1823, στην εορτή των Εισοδίων,  η ίδια και η αδελφή της Παρασκευή ήλθαν στον μπατιουσκα Σεραφείμ, προβλέποντας εκείνος ότι η Μαρία είναι ένα σκεύος εκλογής της χάρης του Θεού, την προέτρεψε να μείνει στο Ντιβέγιεβο. Από τα 13 της χρόνια με καθαρότητα και αγνότητα ασκούσε την σιωπή και πάντοτε βρίσκονταν σε βαθιά και αδιάκοπη προσευχή. Η ασκητική της ζωή ξεπερνούσε σε αυστηρότητα την ασκητική ζωή πολλών μοναχών, ενώ η υπακοή της στο Όσιο Σεραφείμ ήταν τέλεια.

Ο Όσιος την αγαπούσε τόσο πολύ, ώστε μόνο σ’ αυτή απεκάλυψε πολλά από τα όσα επρόκειτο να συμβούν στη μονή, τη μελλοντική δόξα της μονής, αλλά και για τα όσα του είπε η Παναγία κατά τις επισκέψεις της και άλλα μεγάλα πνευματικά μυστήρια.

Δύο εβδομάδες μετά από μια εμφάνιση της Μητέρας του Θεού, όπου έδωσε την εντολή στον Άγιο Σεραφείμ να κάνει την νέα κοινότητα του «Μύλου» δηλαδή, στις 9 Δεκέμβρη του 1825, η Μαρία, μαζί με μια αδελφή ήρθε στον Άγιο Σεραφείμ, και ο μπάτιουσκα τους είπε ότι πρέπει να πάνε μαζί του στο μακρινό ασκητήριο. Εκεί, τους έδωσε δύο αναμμένα κεριά, στη Μαρία είπε να σταθεί στη δεξιά πλευρά της Σταύρωσης, που κρέμονταν στον τοίχο, και στην Παρασκευή Στεφανόβνα στα αριστερά. Προσευχήθηκαν έτσι περισσότερο από μία ώρα με αναμμένα τα κεριά και ο μπάτιουσκα στην μέση, στο τέλος προσκύνησε τον Εσταυρωμένο και τους είπε να κάνουν το ίδιο. Έτσι, πριν από την ίδρυση της νέας κοινότητας που επέλεξε η ίδια η Μητέρα του Θεού, έκανε αυτή την προσευχή με τις αδερφές ως θεμελίωση της. Μάρθα του Ντιβέεβο_St. Martha (Miliukova), schemanun of Diveyevo_Преподобная Марфа Дивеевская (Милюкова)_1 (1)

Πάντα σιωπηλή, βυθισμένη μέσα σε μια διαρκή, ασταμάτητη προσευχή, ήταν η εικόνα της υπακοής. Μια μέρα, καθώς η αδελφή της Παρασκευή της μιλούσε για κάποιο καλόγερο του Σαρωφ: «πως είναι οι μοναχοί;», ρώτησε με αφέλεια, «μοιάζουν όλοι με τον Μπατιουσκα;»

«Πας κάθε τόσο στο Σάρωφ και δεν είδες ποτέ σου καλόγερο;»

«Όχι, Παράσα. Όταν πάω στο Σαρωφ, δεν βλέπω τίποτε, δεν ακούω τίποτε. Ο Μπάτουσκα, μου έχει πη να μην κοιτάξω ποτέ τους μοναχούς. Λοιπόν τραβάω το σάλι μου πάνω στα μάτια μου με τρόπο, ώστε να μη βλέπω παρά μόνο το δρόμο κάτω από τα πόδια μου».

Τα επόμενα τέσσερα χρόνια εργαζόταν για την οικοδόμηση της νέας κοινότητας. Όταν έχτιζαν την εκκλησία της Γεννήσεως του Σωτήρος, κουβαλούσε πέτρες και από ζήλο η Μαρία μετέφερε περισσότερες από τις άλλες αδελφές, άλεθε σιτάρι και εκτελούσε κι άλλες διακονίες, χωρίς ποτέ να αφήσει την προσευχή της καρδιάς, σηκώνοντας σιωπηλά το φλεγόμενο πνεύμα της στον Κύριο.

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_25509867.pΠριν πεθάνει, μετέδωσε στις αδελφές μερικές προφητείες του στάρετς σχετικές με το μέλλον. Αυτές τις ξέχασαν. Σχετικά με την φτώχεια της νέας κοινότητας, ο στάρετς έλεγε στην κόρη: «Ο ανάξιος Σεραφείμ μπορούσε, εάν ήθελε, να σας πλουτίσει, αυτό όμως δεν θα σας χρησίμευε σε τίποτε. Εάν ήθελα, θα μπορούσα να μεταμορφώσω τη στάχτη σε χρυσό, αλλά όμως δεν το θέλω. Το πολύ, σε σας, δεν θα αυξηθεί, το λίγο δεν θα λιγοστέψει. Κατα τα τελευταία χρόνια θα γνωρίσετε την αφθονία, τότε όμως θα σημάνει το τέλος».

Έζησε στο μοναστήρι μόλις έξι χρόνια. Αναχώρησε για τον Κύριο ειρηνικά στις 21 Αυγούστου 1829. Ο όσιος Σεραφείμ προείδε την ώρα του θανάτου της, κι άρχισε να κλαίει με μεγάλη θλίψη. «Παύλε, η Μαρία μετατίθεται, γι’ αυτό κλαίω!» είπε στον γείτονα του μοναχό.

Έστειλε, για την αγαπημένη του μοναχή, ένα φέρετρο από βελανιδιά, άφθονα κεριά για να καίνε κατά τον ενταφιασμό της και παρήγγειλε να την ντύσουν με το «μεγάλο σχήμα». «Εγώ την έκανα μοναχή, έλεγε. Τώρα ονομάζεται Μητέρα Μάρθα.»

Μέσα στο φέρετρο της περάσανε, ανάμεσα στα δάχτυλα ένα πέτσινο κομποσχοίνι, δώρο του στάρετς. Γύρω στο κεφάλι της δέσανε το ωραίο μπλε σάλι με φράντζα, που της είχε δώσει ο στάρετς για τις μέρες που πήγαινε να κοινωνήσει.
Ήταν μόλις δεκαεννέα χρονών, όμορφη, ψηλή, ευκίνητη, μ’ ένα αγνό οβάλ πρόσωπο και με μάτια γαλανά κάτω από πυκνά καστανά φρύδια.

Όταν η μεγαλύτερη αδελφή της, Παρασκευή Σεμυώνοβνα Μελιούκοβα, μοναχή του Ντιβέγιεβο, ήρθε στον Άγιο Σεραφείμ, της είπε παρηγορητικά:

«Μην αποθαρρύνεσαι, Μητέρα. Η ψυχή της είναι στην Ουράνια Βασιλεία και κοντά στην Αγία Τριάδα, στον θρόνο του Θεού. Και όλη η οικογένεια σου θα σωθεί μέσω αυτής».

Στην κηδεία της η Παρασκευή είδε στην Ωραία Πύλη την Παναγία και δίπλα της την μοναχή Μάρθα να στέκεται στον αέρα. Η Παρασκευή Σεμένοβνα άρχισε τότε να κάνει την σαλή, να προφητεύει και να σχίζει τα ρούχα της. Τότε όλοι άκουσαν φωνές και τον τριγμό των δοντιών των δαιμόνων που έφευγαν. Όταν αυτό το είπαν στον όσιο Σεραφείμ τους αποκάλυψε ότι: «Αυτό ήταν σημάδι ότι ο Κύριος και η Βασίλισσα του Ουρανού δόξασαν την Μητέρα μας Μάρθα και κατά τη διάρκεια της κηδείας της πολλοί ασθενείς θεραπεύθηκαν. Όποιος ήταν κατά την ταφή της Μαρίας Semyonovna, έλαβε άφεση των αμαρτιών». Αργότερα, ο Άγιος Σεραφείμ για μια ακόμη φορά επιβεβαίωνε τις αδελφές του Diveyevo ότι είχε κάνει ο ίδιος την κουρά της μεγαλόσχημης Μοναχής Μάρθας, και ότι στέκεται στον θρόνο του Θεού, κοντά στην Βασίλισσα του Ουρανού και είναι μεσίτρια για όλη την αδελφότητα. Και πάντοτε όταν περνούν από τον τάφο της να προσεύχονται, λέγοντας: «Μητέρα μας Μάρθα, δεήθητι υπέρ ημών ενώπιον του θρόνου του Θεού, στη Βασιλεία των Ουρανών!»Μάρθα του Ντιβέεβο Schema-Nun Martha Преподобная Марфа Дивеевская (Милюкова)marfa_diveevskaya_620_02.09.15

Μετά την κηδεία της δεκαεννιάχρονης Μοναχής Μάρθας, ο αδελφός της Ιβάν πήγε στο Σαρωφ για να ρωτήση εάν η Παρασκευή, η μεγαλύτερη της αδελφή, που είχε πέσει άρρωστη από λύπη, θα γινόταν καλά.

Ο στάρετς κοίταξε παρατηρητικά τον Ιβάν, που τον γνώριζε καλά, και είπε:

-Εσύ είσαι ο αδελφός της Μαρίας;

-Ναι, Μπατουσκα.

-Είσαι πραγματικός αδελφός της Μαρίας; Μετά βυθίστηκε σε μια περισυλλογή που κράτησε πολύ. Ξαφνικά το πρόσωπο του φωτίστηκε. Του φάνηκε του Ιβάν σαν να ξεπηδούσαν απ’ αυτό ακτίνες ηλίου. Χρειάστηκε να χαμηλώσει τα μάτια, ανίκανος να αντέξει τη λάμψη τους.

 «Χαρά μου, φώναξε ο στάρετς. Τι χάρη! Τί έλεος της έχει χαρίσει ο Κύριος! Στην Ουράνια Βασιλεία, αυτή στέκεται με τις αγίες παρθένες στον θρόνο του Θεού, κοντά στην Βασίλισσα του Ουρανού. Είναι μεσίτρια για όλη σου την οικογένεια. Είναι η μοναχή του μεγάλου σχήματος Μάρθα. Εγώ της έκανα την κουρά. Όποτε πηγαίνεις στο Ντιβέγιεβο, ποτέ να μην περνάς από τον τάφο της χωρίς να γονατίζεις και να λες: “Κυρία μας και Μητέρα Μάρθα, δεήθητι υπέρ ημών ενώπιον του θρόνου του Θεού στην Ουράνια Βασιλεία»!

Και τους προέτρεπε όλους να προσεύχονται σ’ εκείνην στον τάφο της.

Γέρικο παιδί με διάφανα μάτια, όπως ήταν ο στάρετς, αισθανόταν σαν να του είχε παρουσιασθή νοερά η μικρή μεγαλόσχημη Μοναχή Μάρθα, το πρώτο χελιδόνι του μοναστηριού του, που έφυγε για την αιώνια άνοιξη της Βασιλείας.
«Στον άλλο κόσμο, αναστέναξε, θα είναι υφηγουμένη του Ντιβέγιεβο και όπως ο Κύριος επέλεξε την μάρτυρα Αικατερίνη, ως νύμφη Του, έτσι επέλεξα τη Μαρία ως μνηστή μου στην αιωνιότητα».

Η Μάρθα είχε μία μικρή ανηψιά, που τη δίδασκε η Ελένη Μαντούρωφ για να ακολουθήση τη μοναχική πολιτεία. Ο Άγιος έλεγε: «Είναι ένας ένσαρκος άγγελος. Ωστόσο δεν θα γίνη μοναχή, αλλά θα γίνη σύζυγος του Νικόλα Μοτοβίλωφ». Όπως κ᾿ έγινε.

Μάρθα του Ντιβέεβο Schema-Nun Martha Преподобная Марфа Дивеевская (Милюкова)prp_MarfaΟ Ιβάν Σεμυώνοβιτς Μελιούκωφ, ο αδελφός της Παρασκευής και της θαυμαστής Αγίας Μάρθας, συχνά πήγαινε στον πατέρα Σεραφείμ για εργασίες, και προς το τέλος της ζωής του μετά το θάνατο της συζύγου του, έγινε μοναχός στο Σαρώφ. Το διακόνημά του ήταν θυρωρός και συνήθως ανέφερε τα εξής:

«Όταν ήμουν ακόμη χωρικός και λαϊκός, συχνά εργαζόμουν για τον π. Σεραφείμ. Και αυτός μου προέλεγε πολλά θαυμαστά πράγματα για το Ντιβέιεβο. Και πάντοτε έλεγε: «Αν κανείς προσβάλει τις ορφανές μου (τις μοναχές), θα δεχθεί μεγάλη τιμωρία από τον Κύριο• αλλά το μεγάλο έλεος του Θεού θα εκχυθεί από τον ουρανό σε όποιον πάρει το μέρος τους και τις υποστηρίξει και τις βοηθήσει όταν βρεθούν σε ανάγκη. Οποιοσδήποτε, ακόμη και αν αναστενάξει και τις λυπηθεί με την καρδιά του θα ανταμειφθεί από τον Κύριο. Και θα σου πω κάτι, να το θυμάσαι αυτό: ευτυχισμένος είναι όποιος θα μένει είκοσι τέσσερεις ώρες στο Ντιβέγιεβο του πτωχού Σεραφείμ, από το πρωί της μιας ημέρας μέχρι το πρωί της άλλης, γιατί η Μητέρα του Θεού, η Ουράνια Βασίλισσα, επισκέπτεται το Ντιβέγιεβο κάθε είκοσι τέσσερεις ώρες».

Είχε δε τρία παιδιά, ένα εξ αυτών η Έλενα ανατράφηκε από την παιδική της ηλικία στο μοναστήρι, ήταν μόλις 8 ετών όταν ο άγιος Σεραφείμ προείδε τον γάμο της με τον Νικόλαο Μοτοβίλωφ, πιστό του μαθητή, φίλο, «ταπεινό υπηρέτη» και «τροφό» της «κοινότητος» του Ντιβέγιεβο. Με αυτόν τον γάμο διατηρήθηκαν και αυξήθηκαν οι δεσμοί πού τον ένωναν με τον στάρετς Σεραφείμ και την Κοινότητα του Ντιβέγιεβο. Μετά τον θάνατο του Μοτοβίλωφ η σύζυγος του Ελένη ήλθε και πάλι στο μοναστήρι, όπου είχε περάσει τα παιδικά και τα νεανικά της χρόνια, και έγινε μοναχή. Ήταν η μόνη που παρίστανται κατά την ταφή του Αγίου Σεραφείμ το 1833 κι  έζησε μέχρι την ανακομιδή των ιερών λειψάνων του, το 1903,  όπου και παρέδωσε στον Τσάρο Νικόλαο Β’ την επιστολή του αγίου Σεραφείμ που είχε γράψει γι’ αυτόν. Κοιμήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1910.

Το ιερό λείψανο της οσίας Μάρθας βρίσκεται αδιάφθορο στον ναό της Γεννήσεως της Θεοτόκου στη Μονή Ντιβέγιεβο της Ρωσίας. Το ιερό λείψανό της βρέθηκε στις14/27 Σεπτεμβρίου 2000, ύψωση του Τιμίου Σταυρού μαζί με τα λείψανα των αγίων Αλεξάνδρας και Έλενας.Μάρθα του Ντιβέεβο_St. Martha (Miliukova), schemanun of Diveyevo_Преподобная Марфа Дивеевская (Милюкова)_храме Рождества Богородицы _600Απολυτίκιον της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, Ήχος Α’.

Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε μετέστης προς την ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον Οσίας Μάρθας του Ντιβέγιεβο. Ήχος πλ. δ’

Εν σοι Μήτερ ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα, λαβούσα γαρ τον Σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ, και πράττουσα εδίδασκες υπεροράν μεν σαρκός παρέρχεται γαρ, επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται Οσία Μάρθα το πνεύμα σου.

Απολυτίκιον Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Ήχος α΄.Της ερήμου πολίτης.

Αρετών συ δοχείον ανεδείχθης, θεόληπτε, και του Παρακλήτου η Χάρις, τη ψυχή σου ενώκησε· απλότητι τρόπων και στοργή, τα πλήθη προσήγες τω Θεώ, και της Χάριτος τους τρόπους, τοις αγνοούσι πάτερ Σεραφείμ διεσάφησας. Δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε χαριτώσαντι, δόξα τω δωρησαμένω σε ημίν, θείον διδάσκαλον.


Saint Martha (Milyukova) of Diveyevo, In the Heavenly Kingdom at the throne of God, near to the Heavenly Queen with the holy virgins she stands!

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы__Sea“Remain with us, our comfort, our sole joy in this world. O Mother leave us not orphans…”

Saint Martha (Milyukova), schemanun of Diveyevo (1829) spiritual daughter of St. Seraphim of Sarov

Commemorated on Αυγούστου 21

St. Martha, Semenovna Melyukova. of Diveyevo

Venerable Martha (in the world Maria Semenovna Miliukova) was born Feb. 10, 1810 to a peasant family of the Nizhny-Novgorod province, Ardatsky district, village of Pogiblo (now Malinovka; “Robin”). The Miliukov household, righteous and of a godly life, was close to Elder Seraphim of Sarov. Besides Maria there were two other older children—a sister Praskovya Semenovna and a brother Ivan Semenovich. With the blessing of Venerable Seraphim of Sarov, Praskovya Semenovna entered the Diveyevo community and attained to a high spiritual life. Upon the death of his spouse Ivan entered the Sarov Hermitage.

Μάρθα του Ντιβέεβο Schema-Nun Martha Преподобная Марфа Дивеевская (Милюкова)prp_MarfaWhen Maria turned thirteen, she went together with her sister Prasokovya to see Fr. Seraphim for the first time. This occurred on November 21, 1823, on the feast of the Entrance of the Most Holy Theotokos into the Temple. The great elder, foreseeing that the girl Maria was a chosen vessel of the grace of God would not allow her to return home, but ordered her to stay in the Diveyevo community.

This extraordinary, wondrous, young, incomparable, angelic child of God from an early age began to lead an ascetic life, surpassing even the sisters of the monastery in the severity of her podvigs, becoming distinguished by her strictness of life. Unceasing prayer was her food, and she answered only necessary questions and with Heavenly meekness. She was almost completely silent and Fr. Seraphim especially gently and exceedingly loved her, revealing to her all his revelations, the future glory of the monastery, and other great spiritual mysteries.

Soon after Mary entered the community of the Kazan church the Most Holy Theotokos commanded St. Seraphim to start another female community next to that one, which is how the construction promised to the monastery’s Mother Alexandra by the Theotokos began. Two weeks after the appearance of the Mother God, on December 9, 1825, Maria and one sister went to see St. Seraphim, and Batiushka declared to them that they had to go with him to a remote desert. Arriving there, Batiushka gave the sisters two lit wax candles from those taken with them at his command together with oil and rusks, and instructed Maria to stand on the right side of the Crucifix hanging on the wall, and Praskovya Stepanovna on the left. Thus they stood more than an hour with the lit candles, with Fr. Seraphim praying the whole time, standing between them. Having prayed, he venerated the Crucifix and told them to pray and venerate. Before beginning the founding of the new community the saint prayed thus mystically with the sisters, elected by the Mother of God for special service to her and the monastery.

Maria struggled ascetically throughout the next four years, helping Venerable Seraphim and the sisters in building the new community. Together with them and other sisters she stored poles and timbers for the mill which the Mother of God blessed them to build on the site of the founding of the new community; she carried rocks for building the church of the Nativity of the Most Holy Theotokos; she ground flour and fulfilled other obediences, during which she never abandoned her heartfelt prayers, silently raising her burning spirit to the Lord.

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_25509867.pShe lived in the monastery only six years and at nineteen years of age on August 21, 1829 she peacefully and quietly departed to the Lord. Having foreseen in the spirit her hour of repose, Venerable Seraphim suddenly began to weep and with great sorrow told Fr. Paul in the neighboring cell “Paul! It seems Maria has departed, and I’m so sorry, it’s such a shame that, you see, I’m weeping!” Of her posthumous fate he said: “Such grace she was vouchsafed from the Lord! In the Heavenly Kingdom at the throne of God, near to the Heavenly Queen with the holy virgins she stands! She is Schemanun Martha—I myself tonsured her. Being in Diveyevo I never pass by without falling at her grave, saying: ‘Our lady and mother Martha, remember us at the throne of God in the Heavenly Kingdom!’” After that Batiushka summoned to himself the faithful sister Ksenia Vasilievna Putkova, who he always ordered to record various names for commemorations, and said to her: “Matushka, record her, Maria, nun, because she by her own deeds and by the prayers of the wretched Seraphim there was found worthy of the schema! All of you pray for her as Schemanun Martha!” According to Venerable Seraphim, she is the head over the Diveyevo orphans in the Kingdom of Heaven, in the habitations of the Mother of God.

Maria Semenovna was tall and of beautiful appearance; she had a long white and sweet face, blue eyes, thick dark brown eyebrows and the same hair.
Translated by Jesse Dominick – http://orthochristian.com/96688.html
Holy Trinity Seraphim-Diveyevo Monasteryhttps://diveevo-monastyr.ru/saints/prepodobnaja-marfa/

St. Seraphim of Sarov said:“When I am dead, come to me at my grave, and the more often the better. Whatever is in your soul, whatever may have happened to you, come to me as when I was alive and kneeling on the ground, cast all your bitterness upon my grave. Tell me everything and I shall listen to you, and all the bitterness will fly away from you. And as you spoke to me when I was alive, do so now. For I am living and I shall be forever.”Μάρθα του Ντιβέεβο_St. Martha (Miliukova), schemanun of Diveyevo_Преподобная Марфа Дивеевская (Милюкова)_1 (1)Apolytikion (First Tone)

In birth, you preserved your virginity; in death, you did not abandon the world, O Theotokos. As mother of life, you departed to the source of life, delivering our souls from death by your intercessions.

Troparion, In Tone VIII:

   In thee, O mother, was the image of God revealed; * for having taken up thy Cross, and following Christ, * thou didst teach by thine own example * that the flesh is to be spurned as something fleeting, * but particular care should be bestowed upon the immortal soul, * wherefore together with the Angels thy soul rejoiceth, O Mother Martha.

With the Vespers Aposticha the Stichera, In Tone I:
Spec. Mel.: Of the heavenly orders.

Desiring the fair beauty of the Bridegroom Christ, * and striving to betroth thyself to Him, * thou didst adorn thyself with the labors of asceticism, * and with a multitude of good deeds O Martha, * wherefore thou dost now reign with Him in paradise.

Stichos: In the Congregations bless ye God, * the Lord, from the wellsprings of Israel.

   Setting thy course towards the divine haven, * thou hast calmly traversed the seas of worldly distractions, * piloting the ship of thy soul, * keeping it safe from foundering on the shoals of temporal delights, * and filling it with secret treasures.

Ikos 6

Pray for us, so that we ourselves may pray more fervently and sincerely, loving God for Who He is and trusting in His goodness. Pray for us and move us to pray for one another, putting the salvation of our neighbor above personal gratification and worldly nonsense. Pray for us, Saint Seraphim, so that we might acquire a peaceful spirit and a pure heart, and join together with the thousands as we dutifully offer you praises:
Rejoice, abundant vineyard of repentance.
Rejoice, bountiful fruit of contrition.
Rejoice, shady tree of loving-kindness.
Rejoice, rich field of compassion.
Rejoice, wide river of forgiveness.
Rejoice, clear lake of meekness.
Rejoice, dead to imaginings, alive to the Word.
Rejoice, submissive to Christ, conqueror of Satan.
Rejoice, empty of worldliness, temple of the Spirit.
Rejoice, poorest of men, saint of Heaven.
Rejoice, alone in prayer, father to thousands.
Rejoice, scorner of vainglory, lover of humility.
Rejoice, Saint Seraphim, spiritual father of all the faithful.

The Wisdom of Solomon [5, 15-23; 6, 1-3].

   The righteous live unto the ages; their reward is also with the Lord, and the care of them is with the most High. Therefore shall they receive a glorious kingdom and a beautiful crown from the Lord’s hand, for with His right hand shall He cover them, and with His arm shall He protect them. He shall take to Him His jealousy for complete armor, and make the creature His weapon for the revenge of His enemies. He shall put on righteousness as a breastplate and true judgment instead of an helmet. He shall take holiness for an invincible shield. His severe wrath shall He sharpen for a sword, and the world shall fight with Him against the unwise. Then shall the right-arming thunderbolts go abroad, and from the clouds, as from a welldrawn bow, shall they fly to the mark. And from the hailstones full of wrath and cast as out of a sIn Tone bow the cities shall fall down, and the water of the sea shall rage against them, and the floods shall cruelly drown them. Yea, a mighty wind shall stand up against them, and like a storm shall blow them away; thus iniquity shall lay waste the whole earth, and ill dealing shall overthrow the Thrones of the mighty. Hear therefore, O ye kings, and understand; learn ye that be judges of the ends of the earth. Give ear, ye that rule the people and glory in the multitude of nations, for power is given you of the Lord and sovereignty from the Highest.

 


Προφήτης Σαμουήλ, άνθρωπος προσευχής, από παιδί ακολούθησε το θέλημα του Θεού. Λάλει, Κύριε, ότι ακούει ο δούλος σου.

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_14828497Προφήτης Σαμουήλ

Εορτάζει στις 20 Αυγούστου

Στίχοι
• Μύσας τελευτή και Σαμουήλ ο βλέπων,
• Το ζών αεί φως και τελευτή σας βλέπει.
• Βή δ’ ορόων μέλλοντα Σαμουήλ εικάδι ένθεν.

Ο Προφήτης Σαμουήλ ήταν ο τελευταίος και σπουδαιότερος κριτής του λαού Ισραήλ (Α’ Βασιλειών 7,6-17) και ο πρώτος από τους προφήτες (Α’ Βασιλειών 3,20, Πράξεις 3,24. 13,20).

Γεννήθηκε στην Αρμαθαίμ Σιφά (Ραμά) στο όρος Εφραίμ, από τη φυλή του Λευΐ (Α’ Βασιλειών 1,1. 1,20). Ήταν γιος του Ελκανά και της Άννας, η οποία ήταν στείρα και δια της προσευχής ο Θεός της χάρισε παιδί, τον Σαμουήλ, που τον αφιέρωσε στο Θεό για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της. Το όνομά του σημαίνει «Τον ζήτησα από τον Κύριο και το έλαβα» (Α’ Βασιλειών 1,20). Ο Σαμουήλ όταν μεγάλωσε, υπηρέτησε τον Κύριο και έγινε μέγας προφήτης και κριτής του λαού δικαιότατος. Τον καιρό εκείνο ο προφητικός λόγος ήταν σπάνιος και ο Κύριος σπάνια μιλούσε ή εμφανιζόταν απ’ ευθείας σε άνθρωπο (Α’ Βασιλειών 3,1). Ο Σαμουήλ ήταν άνθρωπος προσευχής. Ήταν επίσης πιστός στην τήρηση των παραδόσεων. Όταν οι πρεσβύτεροι του Ισραήλ του ζήτησαν να τους ορίσει έναν βασιλιά να τους κυβερνάει, όπως γίνεται σ’ όλα τα άλλα έθνη. Αυτό δεν άρεσε στο Σαμουήλ και προσευχήθηκε στον Κύριο. Ο Θεός του ανέθεσε την εγκαθίδρυση του θεσμού της βασιλείας στο αρχαίο Ισραήλ, εγκαθίδρυση την οποία ανέχθηκε ο Θεός, ο απόλυτος βασιλιάς του Ισραήλ. Ο Κύριος του είπε να κάνει ότι του ζήτησε ο λαός: «Άκουσε το λαό και δέξου όλα όσα σου ζητούν δεν περιφρόνησαν εσένα, αλλά εμένα, κι αρνήθηκαν να είμαι πια βασιλιάς τους. Από την ημέρα που τους έβγαλα από την Αίγυπτο μέχρι σήμερα με εγκαταλείπουν και λατρεύουν άλλους θεούς. Όπως συμπεριφέρθηκαν σ’ εμένα, τα ίδια κάνουν και σ’ εσένα. Τώρα, λοιπόν, κάνε ότι σου ζητάνε, αλλά ξεκαθάρισέ τους με σαφήνεια ποια θα είναι τα δικαιώματα του βασιλιά που θα τους κυβερνάει» (Α’ Βασιλειών 8,4-9). Κι όταν ξαναπροσευχηθηκε στον Θεό, ο Κύριος του απάντησε: «Κάνε ότι σου ζητούν και δώσ’ τους έναν βασιλιά» (Α’ Βασιλειών 8,19-22).

Σαμουήλ Προφήτης_Prophet Samuel_ Самуи́л пророк_`0 -ix-i-hr-13-11Αυτός έχρισε βασιλείς, τον Σαούλ και τον Δαυίδ τον γιο του Ιεσσαί ως δεύτερο βασιλιά και διάδοχο του Σαούλ (Α’ Βασ. 16,1-13) επειδή ο Σαούλ είχε αποδοκιμαστεί από το Θεό (Α’ Βασ. 15,1-9), προφήτευσε 40 χρόνια και πέθανε σε βαθιά γεράματα. Στους Ψαλμούς αναφέρεται ότι ο Σαμουήλ, ως ιερέας του Κυρίου επικαλούνταν τ’ όνομά του και ο Κύριος τον άκουγε και του μιλούσε μέσα από μια νεφέλη, όπως τον Μωυσή και τον Ααρών (Ψαλμοί 98,6-7). Είναι το παράδειγμα του φωτισμένου ιερέα, που από παιδί ακόμα ακολουθεί το θέλημα του Θεού, υπακούοντας στην κλήση Του. ” Λάλει, Κύριε, ότι ακούει ο δούλος σου ”. Το κέρας του Σαμουήλ το οποίο είχε το λάδι με το οποίο χρίστηκε βασιλέας ο Δαβίδ βρισκόταν στην Kωνσταντινούπολη, στην Mονή την καλουμένη Mυριοκέρατον. 

Ας αναφέρουμε, όμως, μερικούς οικοδομητικούς λόγους του, που ξεφώνησε στο λαό του Ισραήλ, αλλά ισχύουν και για τους λαούς κάθε εποχής. Λέει λοιπόν: “Εάν φοβηθείτε τον Κύριον και δουλεύσητε αύτω και ακούσητε της φωνής αυτού και μη ερίσητε τω στόματι Κυρίου και ήτε και υμείς και ο βασιλεύς ο βασιλεύων εφ’ υμών οπίσω Κυρίου πορευόμενοι εάν δε μη ακούσητε της φωνής Κυρίου… έσται χείρ Κυρίου εφ’ υμάς και επί τον βασιλέα υμών”. Δηλαδή, αν φοβάστε και υπολογίζετε τον Κύριο, και Τον λατρεύετε και υπακούετε στα προστάγματα Του, και δεν αντιδράσετε προς αυτά που σας παραγγέλλει ο Κύριος,και ακολουθείτε σταθερά και σεις και ο κυβερνήτης που σας κυβερνά το δρόμο που σας υποδεικνύει ο Κύριος, σας λέγω όλα θα πηγαίνουν καλά. Θα έχετε την ευλογία του Κυρίου. Αν όμως δεν υπακούσετε στα προστάγματα του Κυρίου, τότε θα πέσει επάνω σε σας και τον κυβερνήτη σας, βαρύ το χέρι του Κυρίου και θα τιμωρηθείτε.

Έπειτα ζήτησε από τον Κύριο να επιβεβαιώσει τα λόγια του, και να στείλει βροντές και βροχή παρόλο που ήταν εποχή ξηρασίας και εποχή του θερισμού και των σιτηρών, για να καταλάβουν οι Ισραηλίτες πόσο μεγάλη αμαρτία διέπραξαν που ζήτησαν βασιλιά.

Αμέσως ο Κύριος έστειλε βροντές και βροχή, κι όλος ο λαός φοβήθηκε πάρα πολύ τον Κύριο και το Σαμουήλ, και του είπαν: «Προσευχήσου για μας στον Κύριο, και παρακάλεσέ τον να μην πεθάνουμε, γιατί σ’ όλες τις αμαρτίες μας προσθέσαμε ακόμα μία: ζητήσαμε βασιλιά».

Τότε ο Σαμουήλ τους είπε: «Μη φοβάστε. Και βέβαια κάνατε μεγάλο κακό. Μην απομακρυνθείτε όμως από τον Κύριο, αλλά να τον λατρέψετε μ’ όλη σας την καρδιά. Μη λατρεύετε τα είδωλα, που δεν ωφελούν ούτε μπορούν να σώσουν κανέναν, αφού είναι ψεύτικα. Ο Κύριος δεν θα εγκαταλείψει το λαό του, γιατί ο ίδιος θέλησε να σας κάνει λαό του. Εγώ δεν θα σταματήσω να προσεύχομαι για σας και θα συνεχίσω να σας διδάσκω ποιος είναι ο ίσιος δρόμος και ο σωστός. Αλλά κι εσείς να σέβεστε τον Κύριο και να τον λατρεύετε ειλικρινά, μ’ όλη την καρδιά σας, γιατί βλέπετε τι θαυμαστά έργα έχει κάνει για σας. Αν όμως κάνετε το κακό, τότε κι εσείς κι ο βασιλιάς σας θα καταστραφείτε (Α’ Βασιλειών 12,16-25)… Μήπως ο Κύριος επιθυμεί ολοκαυτώματα και θυσίες; Πιο πολύ επιθυμεί να υπακούμε στις εντολές του».

http://www.imgap.gr/file1/AG-Pateres/AG%20KeimenoMetafrasi/PD/09.%20VasilionA.htm
http://users.sch.gr/aiasgr/Agiologia/Palaia_Diathikh/Kritai/Kriths_Samouhl.htm

***

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα
το θέλημα του Θεού στη ζωή μας

Ο Θεός έχει ένα θείο σχέδιο για τον καθένα από μας κι εμείς πρέπει να υποταχθούμε σ’ αυτό Του το σχέδιο. Πρέπει να αποδεχτούμε τη ζωή όπως μας δίδεται, χωρίς να ρωτάμε, «Γιατί σε μένα;». Πρέπει να ξέρουμε πως τίποτα στη γη ή τον ουρανό δεν συμβαίνει χωρίς τη θέληση του Θεού ή χωρίς την παραχώρησή Του’‘.

Ερώτηση: Μπορούμε να γνωρίζουμε το μέλλον μας; Τι να σκεφτόμαστε όσον άφορα το μέλλον μας;

Πατήρ Θαδδαίος: Εμείς οι άνθρωποι δεν ξέρουμε τι θα μας συμβεί ούτε το επόμενο λεπτό. Δεν γνωρίζουμε τι θα μας συμβεί γενικώς. Το μέλλον μας, δεν εξαρτάται από εμάς. Εμείς προγραμματίζουμε τη ζωή μας, η ζωή όμως δεν εξαρτάται από εμάς. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να ελευθερώσουμε τον εαυτό μας από τέτοιες σκέψεις.

Σαμουήλ Προφήτης_Prophet Samuel_ Самуи́л пророк_5 -ix-i-hr-13-11Παρόλο πού κάνουμε σχέδια διάφορα για τη ζωή μας, το καλύτερο για μας είναι να παραδώσουμε τη ζωή μας, το μέλλον μας στα χέρια του Κυρίου. Αυτός είναι πού προγραμματίζει και γνωρίζει τι θα γίνει με εμάς.
Εμείς πρέπει να ελευθερωθούμε από τέτοιου είδους σκέψεις και από τέτοιου είδους ερωτήσεις όπως: Τί θα γίνει; Πώς θα γίνει;…

Πρέπει να είμαστε ελεύθεροι, εντελώς αφημένοι στα χέρια του Κυρίου.

Σήμερα οι άνθρωποι ψάχνουν την ηρεμία, την ησυχία, την ελευθερία. Αναζητούν την ελευθερία μέσω των απολαύσεων και πιστεύουν πως μέσα σ’ αυτή την ελευθερία υπάρχουν όλες οι απαντήσεις, όλα τα μυστικά, όλη η αλήθεια.
Δυστυχώς πολύ συχνά αυτή ακριβώς η ελευθερία είναι σκλαβιά. Και έτσι οι άνθρωποι, ενώ αναζητούν την ελευθερία καταλήγουν να είναι σκλάβοι.
Ακόμη και όταν έχουν τα πάντα: χρήματα, πλούτη και πάλι δεν είναι ελεύθεροι. Είναι υπηρέτες των υλικών αγαθών, σκλάβοι χωρίς ησυχία και γαλήνη.
Ακόμη και όταν νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, να πάνε όπου θέλουν ακόμη και τότε δεν είναι ελεύθεροι.

Η ελευθερία του Κυρίου, είναι εκείνη η ελευθερία που απελευθερώνει τον άνθρωπο από την τυραννία των σκέψεων.
Ο άνθρωπος έχει ησυχία μόνον όταν δεν τον τυραννούν κακές σκέψεις. Ο τέτοιου είδους άνθρωπος συνεχώς προσεύχεται. Περιμένει το καλό και όλες τις ελπίδες του τις αφήνει στον Κύριο. Ενεργεί σύμφωνα με τη συνείδηση του, αγωνίζεται και προσπαθεί για το καλύτερο.
Ο καλός άνθρωπος κάθε δουλειά την κάνει με όλη την καρδιά του. Κάθε κίνηση του, κάθε λέξη πού λέει, κάθε σκέψη πού κάνει, κάθε έργο, όλα, πηγάζουν μέσα από την καρδιά του.
Είναι καλό η ύπαρξη μας να συμμετέχει ολόκληρη και στην προσευχή και στην δουλειά και σ’ όλα…

Και φυσικά να μην είμαστε από την πλευρά των αδίκων. Ούτε να πολεμάμε κανένα με τις σκέψεις μας. Ειδικά με τις σκέψεις μας να μην πολεμάμε κανένα. Να βρίσκουμε λύσεις με όλους. Να λύνουμε ήρεμα τα προβλήματα μας με όλους. Όταν κάποιος μας προσβάλλει να μην το παίρνουμε κατάκαρδα. Τώρα μας προσβάλλει ο ένας, άλλη φορά θα μας προσβάλλει άλλος. Αύριο ποιος ξέρει ποιος θα μας στενοχωρήσει… Δεν πρέπει συνέχεια εμείς να δίνουμε προσοχή σ’ αυτές τις προσβολές…
Αυτές τις προσβολές πρέπει να τις νικήσουμε με την ησυχία μας, δεν πρέπει να τις παίρνουμε κατάκαρδα. Να μην βάζουμε αυτά τα λόγια στην καρδιά μας.
Και όταν δεν θα βάζουμε αυτά τα λόγια στην καρδιά μας, δεν θα τα παίρνουμε κατάκαρδα. Θα αποκρούουμε τον εχθρό, πού θέλει να μας προσβάλλει, με ηρεμία και έτσι αυτός δεν θα καταφέρει να μας χαλάσει την εσωτερική μας γαλήνη.
Υπάρχει περίπτωση πως και αργότερα θα προσπαθήσει να μας προσβάλλει. Όταν όμως μας δει να παραμένουμε ήσυχοι θα σηκώσει τα χέρια του από εμάς.

Όλοι θαυμάζουν τον άνθρωπο πού διατηρεί την εσωτερική του γαλήνη και τον ρωτούν:
«Πώς καταφέρνεις να είσαι τόσο ήρεμος; Πώς απέκτησες αυτή την ηρεμία; Σαν να μην σε ενδιαφέρει αυτή η ζωή. Όλοι μας έχουμε νεύρα. Νευριάζουμε εύκολα με τις προσβολές, ενώ εσύ τίποτα. Δεν θυμώνεις με τίποτε… Πώς το καταφέρνεις; Πώς είναι δυνατό;”
Στην ουσία βέβαια ο άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί να κατακτήσει κάτι τέτοιο. Ο Κύριος είναι που ενεργεί και φροντίζει. Ο Κύριος προστατεύει την ησυχία μας όταν Του προσευχόμαστε συνέχεια…
από το βιβλίο: Πνευματικές συζητήσεις, Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη

***

Πώς θα ξέρουμε ότι ζούμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού ή όχι;
Αν είστε θλιμμένοι για οποιονδήποτε λόγο, αυτό σημαίνει ότι δεν έχετε δοθεί στον Θεό, έστω κι αν εξωτερικά έτσι μπορεί να φαίνεται. Όποιος ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού δεν έχει σκοτούρες. Όταν χρειάζεται κάτι, απλά προσεύχεται γι’ αυτό. Αν δεν του δίδεται αυτό που ζητά , επιχαίρει σαν να του δόθηκε. Μια ψυχή που έχει δοθεί στον Θεό δεν φοβάται τίποτα, ούτε καν τους ληστές, την αρρώστια ή τον θάνατο. Μια τέτοια ψυχή, μπροστά σε ό,τι κι αν συμβεί ,αναφωνεί: «Ήταν θέλημα Θεού».
Εδώ στη γη μας έχει δοθεί η ευκαιρία να κατανικήσουμε κάθε κακό με ειρήνη και ησυχία. Μπορούμε να έχουμε ειρήνη όταν ζούμε σε περιβάλλον ήσυχο και ειρηνικό, αλλά αυτού του είδους η ειρήνη δεν είναι σταθερή και μόνιμη∙ είναι η ειρήνη που κερδίζεται σε συνθήκες χαοτικές. Όταν μετακινείσαι από ήσυχα περιβάλλοντα σε χαοτικά, η διάθεσή σου αλλάζει ακαριαία και γίνεσαι ευερέθιστος – εντελώς αναπάντεχα σου επιτίθενται πονηροί λογισμοί και ο νους σου βουτάει στην κόλαση. Αυτό είναι το τέλος της ειρήνης μας. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Κύριος μας κατευθύνει μέσα από βάσανα και οδύνες: για να μπορούμε δι’ αυτών να αποκτήσουμε πραγματική ειρήνη. Άνευ Εκείνου δεν θα είχαμε τη δύναμη να ξεπεράσουμε αυτά τα πράγματα.

Από το βιβλίο: «Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας», Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα, σελ. 210, Εκδόσεις: «Εν πλω».Δαβίδ Προφήτης_David King prophet_ Давид Пророк-_0_17e4c9_4e1e200a_orig51Ο Ισραηλιτικός λαός αρνείται τον Θεό ως βασιλιά του και ζητά από τον προφήτη Σαμουήλ να τους ορίσει έναν βασιλιά να τους κυβερνάει
https://iconandlight.wordpress.com/2015/08/20/%ce%bf-%ce%b9%cf%83%cf%81%ce%b1%ce%b7%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%bb%ce%b1%cf%8c%cf%82-%ce%b1%cf%81%ce%bd%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b8%ce%b5%cf%8c-%cf%89/

Ο Προφήτης Σαμουήλ χρίει το Δαβίδ βασιλιά
https://iconandlight.wordpress.com/2018/08/19/%cf%86%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b8%ce%b5%cf%8c%e2%80%a2-%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c-%ce%b5/

Απολυτίκιον Προφήτου Σαμουήλ. Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Εκ στείρας εβλάστησας δικαιοσύνης καρπός, προφαίνων την μέλλουσαν ευεργεσίαν ημίν, Σαμουήλ θεσπέσιε• όθεν ιερατεύσας, παιδιόθεν Κυρίω, έχρισας ως προφήτης, βασιλείς θείω μύρω. Και νύν των σε ευφημούντων, μάκαρ μνημόνευε.

Ωδή θ’
Εύα μέν τώ τής παρακοής

Ιστάμενος οία λειτουργός, επίπροσθεν, τού Δεσπότου καί Θεού ημών, μάκαρ αμέμπτω πολιτεία, κοσμούμενος αυτώ ελειτούργησας, τας θείας εκφαντορίας δεχόμενος, και προφητεύων εμφανέστατα.

Ώφθης εκ νηδύος μητρικής, αοίδιμε του Αγίου σκεύος Πνεύματος, τω ιερώ συναυξηθείς δε, ενδύματι Θεόν εθεράπευσας, πραότητι καρδίας πανόλβιε, και διανοίας ωραιότητι.

Σήμερον η μνήμη σου ημίν, ως ήλιος θεοφόρε ανατέταλκε, φέγγει πλουσίω χαρισμάτων, φωτίζουσα ψυχάς των τιμώντων σε, ομίχλην τε δεινών απελαύνουσα, όθεν σε πάντες μεγαλύνομεν.

Ήρθης προς μονάς φωτοειδείς, και έλαμψας του ηλίου τηλαυγέστερον, βλέπεις α βλέπουσι Προφήται, Απόστολοι και άπαντες Δίκαιοι, θεούμενος μεθέξει θεόπνευστε όθεν σε πάντες μακαρίζομεν.


Prophet Samuel, God above all, The will of God, for him, was a commandment, by Saint Nikolai Velimirovič

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_14828497Saint Prophet Samuel

Commemorated on August 20

Hymn of praise
The Holy Prophet Samuel
by Saint Nikolai Velimirovič

Samuel the righteous, servant of the Living God,
Of his people, beloved judge,
He respected God; God above all,
The will of God, for him, was a commandment,
By the will of God, the will of the people he corrected
And for the people’s sins, before God repented.
Priest and prophet and a righteous judge,
In three ways, Samuel glorified God.
With his every word, with his every deed,
Through labor and prayer and sacrifices and food
With his entire being, God he served,
To the rulers of the world, this example he offered:
For his people, no one is going to do good,
One who from the law of God departs
Who, to himself and to the people listen and not God,
Into the depth of the bottomless abyss will fall.
As Saul fell and others with him
All accomplices of the sin of the people.
Only a slave of God can a ruler be
And benefit his people eternally
This Samuel teaches in deeds and in words,
Throughout the many centuries, this teaching echoes.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date August 20, and New Calendar date September 2.

Elder Thaddeus of Vitovnica

Σαμουήλ Προφήτης_Prophet Samuel_ Самуи́л пророк_`0 -ix-i-hr-13-11“The Lord is present everywhere, and nothing happens without His will or His permission, either in this life or in eternity. When we accept this idea, everything is made easier. If God would allow us to do everything the way we desire and when we desire, this would certainly result in catastrophe.”

“I realized that we all worry about ourselves too much and that only he who leaves everything to the will of God can feel truly joyous, light, and peaceful.”

“We must learn to ease the burden of thoughts that bears down upon us. As soon as we feel burdened, we must turn to the Lord and give our worries over to Him, as well as the worries and cares of our loved ones.”

The Lord has taken all of our sufferings and cares upon Himself, and He has said that He will provide for all our needs, yet we hold on to our cares so tightly that we create unrest in our hearts and minds, in our families, and all around us.”

Nothing ever happens either in the world or in the universe without the will of God or His permission. All that is good and noble is God’s will, and all that is negative and bad happens because He allows it. He knows why He allows these things to happen and for how long. If the incorporeal angelic powers or we men were allowed to do as we please, there would be total chaos in the world and in the entire universe. But God is present everywhere and He is Light, a Light that penetrates all.

How will we know whether we are living according to the will of God or not? If you are sad for whatever reason, this means that you have not given yourself over to God, although from the outside it may seem that you have. He who lives according to God’s will has no worries. When he needs something, he simply prays for it. If he does not receive that which he asked for, he is joyful as though he had received it. A soul that has given itself over to God has no fear of anything, not even robbers, sickness, or death. Whatever happens, such a soul always cries, “It was the will of God.”

Our Thoughts Determine Our Lives: The Life and Teachings of Elder Thaddeus of Vitovnica

http://www.ellopos.net/elpenor/greek-texts/septuagint/chapter.asp?book=9&page=8

Apolytikion Prophet Samuel in the Second Tone

As we celebrate the memory of Thy Prophet Samuel, O Lord, through him we beseech Thee to save our souls.


Νικόλαος Σαββούδης, ο σιωπηλός, βρήκαν το λείψανό του ακέραιο, ολοκίτρινο και ανέδιδε απαλή ευωδία!

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_9128203«Μείνον μεθ’ ημών, η ημετέρα παράκλησις, το μόνον επί γης ημών παραμύθιον. Μη εάσης ημάς ορφανούς, Μήτερ…».

‘Μπορεί κανείς να είναι πάντα σιωπηλός, να μην μιλάει, να μην κηρύττει. Μπορεί να μην έχει την ικανότητα του λόγου και ταυτόχρονα να αγγίζει την καρδιά των ανθρώπων, να μπαίνει βαθιά μέσα της. Και χωρίς να έχουμε την ικανότητα του λόγου, μέσα στη σιωπή, αν οι πράξεις μας φανερώνουν την καλοσύνη μας, την ταπείνωση της καρδιάς, την δύναμη της πίστης και την αγάπη, τότε εκπέμπουμε τέτοια ευωδία σαν το τριαντάφυλλο. Το τριαντάφυλλο δε μιλάει, αλλά μοσχοβολάει δυνατά” (άγιος Λουκάς, Επίσκοπος Συμφερούπολης)

«Οι γνήσια σιωπηλοί άνθρωποι «ζουν το άρωμα μιας άλλης ζωής… ».

Νικόλαος Σαββούδης
Ασκητές μέσα στον κόσμο Α’ – θ΄.

Γεννήθηκε το 1899 στο Γυαλί Τσιφλίκι της Μ. Ασίας. Μετά τον ξεριζωμό των Ελλήνων από την Μικρασία, ήρθε ως πρόσφυγας στο χωριό Βατοπέδι Χαλκιδικής. Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου νυμφεύθηκε και από τον γάμο του απέκτησε μία κόρη και εγγόνια. Η σύζυγός του είχε δύσκολο χαρακτήρα καθώς και ο γαμπρός του. Τους αντιμετώπιζε όμως με ηρεμία.

 Ήταν γενικά ήρεμος άνθρωπος. Ζούσε σαν ασκητής, νήστευε πολύ, μελετούσε βιβλία εκκλησιαστικά και ασκητικά, που έφερε από την «πατρίδα», και συμβούλευε τα εγγόνια του δίνοντάς τους εφόδια για την ζωή.

Όλη την εβδομάδα βοσκούσε τα πρόβατα. Το Σάββατο το απόγευμα επέστρεφε στο σπίτι και ετοιμαζόταν για την θ. Λειτουργία της Κυριακής.

Στην Εκκλησία διακονούσε ανάβοντας τα καντήλια και βοηθώντας τον ιερέα.

Έκανε αγαθοεργίες. Στην περίοδο της Κατοχής έκρυψε έναν Άγγλο για να του σώσει την ζωή, τον περιποιήθηκε όταν αρρώστησε, και τον φιλοξένησε όσο διάστημα χρειάστηκε.

Όταν πέθανε ένας συγχωριανός του, που η οικογένειά του ήταν φτωχή και δεν είχε χρήματα για την κηδεία, ο Νικόλαος πήγε κρυφά στο σπίτι τους και άφησε χρήματα. Οι άνθρωποι του σπιτιού ποτέ δεν έμαθαν ποιός «καλός άγγελος» τους έστειλε την βοήθεια.

Φιλοξενούσε συχνά στο σπίτι του ανθρώπους περαστικούς που νυχτώνονταν στο χωριό.

Τον Νικόλαο Σαββούδη είχε γνωρίσει και ο γέροντας Γρηγόριος, Πνευματικός της Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Μεταμορφώσεως, ο οποίος αναφέρει:

«Βρισκόμουν στο χωριό Βατοπέδι Χαλκιδικής. Μόλις είχα φθάσει και στην σκιά κάποιου πεύκου συζητούσα με 5-6 χωρικούς. Σε λίγο έφθασε εκεί και κάποιος μεσόκοπος, πενηντάρης περίπου, χαιρέτησε και στάθηκε σιωπηλός παραπέρα. Ένας εκ των χωρικών μου είπε: Αυτός πάει τα μεσάνυχτα στην Εκκλησία και ανάβει τα κανδήλια για να βλέπουν οι Άγιοι».

»Έτσι γνώρισα τον μπαρμπα-Νικόλα Σαββούδη. Επειδή πήγαινα συχνά στο χωριό Βατοπέδι Χαλκιδικής, πάντοτε τον έβλεπα σιωπηλό, ήρεμο και γαλήνιο. Πάντα πρώτος στην Εκκλησία. Στεκόταν δίπλα στο ψαλτήρι και ψιθύριζε παρακολουθώντας τον ιεροψάλτη. Μόνον εκεί άκουγες την φωνή του σε πολύ χαμηλό τόνο. Μόλις καταλάβαινες ότι έψελνε. Έλεγε και το “Πάτερ ημών”, πάντοτε ήταν δικό του.

«Μυστήριο ο μπαρμπα-Νικόλας. Κάποια μέρα πήγα στο σπίτι του, -έναν ημιυπόγειο, απλό, απέριττο, για πάτωμα είχε τσιμέντο, ασκητικότατο-, για να τον γνωρίσω καλύτερα. Στον πάνω όροφο έμενε ο γαμπρός του που, όπως αργότερα έμαθα, τον κακομεταχειριζόταν. Ήταν πολύ νευρικός αλλά ο μπαρμπα-Νικόλας κουβέντα δεν έλεγε γι’ αυτόν. Νόμιζες πως δεν είχε μιλιά. Όμως ο μπαρμπα-Νικόλας όχι μόνον ήξερε να μιλά μα και διάβαζε Πατέρες.

Νικόλαος Σαββούδης-σάρωση0001»Εκεί είδα εκτός από τον άγιο Δαμασκηνό και άλλους Πατέρες, φιλοκαλικούς και μη. Όλα αυτά τα βιβλία τα μελετούσε ο μπαρμπα-Νικόλας και φαίνεται πως προσπαθούσε να βάλει σε εφαρμογή την πατερική διδασκαλία γι’ αυτό εκτός από την σιωπή ήταν στολισμένος και με άλλες αρετές. Ποτέ δεν ασχολείτο με τους άλλους. Αν και τον περιέπαιζαν οι συγχωριανοί του, αυτός τους αντιμετώπιζε με την σιωπή του και μ’ έναν ελαφρό μειδίαμα.

»Από όσα είδα πρέπει να έκανε άσκηση μεγάλη και να αγαπούσε την προσευχή. Κανείς όμως δεν γνώριζε τι προσευχές έκανε μόνος μόνω Θεώ. Πολλά μυστικά πήρε μαζί του, γιατί ήταν πολύ σιωπηλός. Από τους χωρικούς έμαθα ότι ζούσε με τα χρήματα που του έστελνε κάποιος Άγγλος πρώην αξιωματικός, από ευγνωμοσύνη γιατί στην Γερμανική Κατοχή ο μπαρμπα-Νικόλας με κίνδυνο ζωής τον έκρυψε στο σπίτι του και τον γλύτωσε από τους Γερμανούς.

»Στις 24 Νοεμβρίου 1969 με ειδοποίησαν ότι ο αγαθός και ήσυχος Νικόλαος έκλεισε τα μάτια του. Τα άφησα όλα και πήγα στο Βατοπέδι. Τον διαβάσαμε και «τον φυτέψαμε» (θάψαμε), όπως λένε οι χωρικοί, για να ανθίση στην αιωνιότητα. Το πρόσωπό του ήταν γαλήνιο μέσα στο φέρετρο, νόμιζες πως κοιμόταν.

«Πέρασαν τρία χρόνια από την κοίμησή του και τρεις ευλαβείς γυναίκες, πολύ γνωστές μου, πήγαν να τον ξεθάψουν, να κάνουν ανακομιδή. Όταν βρήκαν το λείψανό του τάχασαν. Ήταν ακέραιο, ολοκίτρινο και ανέδιδε απαλή ευωδία! Η κ. Βαρβάρα, μία από τις τρεις, το σήκωσε λίγο με τα χέρια της και είδε ότι ήταν πολύ ελαφρό. “Σαν να ήταν μόνο κόκαλα με το δέρμα”, όπως έλεγε.

«Έκπληκτες μπροστά στο πρωτοφανές και απροσδόκητο γεγονός, μη γνωρίζοντας τι να κάνουν, θεώρησαν καλό να θάψουν πάλι το τίμιο λείψανο του μακαρίου Νικολάου Σαββούδη».

Αιωνία του η μνήμη. Αμήν.
(Απόσπασμα από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2008, Ι. Ησυχαστήριον Αγ. Ιωάννης ο Πρόδρομος, Μεταμόρφωσις Χαλκηδικής)Σταυρός_Крест Иисуса Христа_Cross of Jesus Christ-Orthodox Icons_athos cross (1)Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Το διαβατήριο του Παραδείσου

Ο Θεός βοηθάει και δεν αδικεί! Βλέπει πιο πέρα και τον ενδιαφέρει, σαν καλός πατέρας, να μας έχει κοντά του στον παράδεισο. Γι’ αυτό δίνει δοκιμασίες σ’ αυτή τη ζωή.

Παναγια Γλυκοφιλουσα_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_181_05df0d1c0ff023a96defd95ff1b75821Τίποτα δεν γίνεται χωρίς την πρόνοια του Θεού, και όπου υπάρχει η πρόνοια του Θεού, σίγουρα αυτό που συμβαίνει, όσο πικρό κι αν είναι, θα φέρει ωφέλεια στην ψυχή.

Για να πάει κανείς στον γλυκό Παράδεισο πρέπει να φάει πολλά πικρά εδώ, να έχει το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι.

Ο Καλός Θεός οικονομάει για τον κάθε άνθρωπο έναν σταυρό ανάλογο με την αντοχή του, όχι για να βασανιστή, αλλά για να ανεβή από τον σταυρό στον Ουρανό – γιατί στην ουσία ο σταυρός είναι σκάλα προς τον Ουρανό. Αν καταλάβουμε τί θησαυρό αποταμιεύουμε από τον πόνο των δοκιμασιών, δεν θα γογγύζουμε, αλλά θα δοξολογούμε τον Θεό σηκώνοντας το σταυρουδάκι που μας χάρισε, οπότε και σε τούτη την ζωή θα χαιρώμαστε, και στην άλλη θα έχουμε να λάβουμε και σύνταξη και «εφάπαξ». Ο Θεός μας έχει εξασφαλισμένα κτήματα εκεί στον Ουρανό. Όταν όμως ζητούμε να μας απαλλάξη από μια δοκιμασία, δίνει αυτά τα κτήματα σε άλλους και τα χάνουμε. Ενώ, αν κάνουμε υπομονή, θα μας δώση και τόκο.

Είναι μακάριος αυτός που βασανίζεται εδώ, γιατί, όσο πιο πολύ παιδεύεται σ᾿ αυτήν την ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται για την άλλη, επειδή εξοφλά αμαρτίες. Οι σταυροί των δοκιμασιών είναι ανώτεροι από τα «τάλαντα», από τα χαρίσματα, που μας δίνει ο Θεός. Είναι μακάριος εκείνος που έχει όχι έναν σταυρό αλλά πέντε. Μια ταλαιπωρία ή ένας θάνατος μαρτυρικός είναι και καθαρός μισθός. Γι᾿ αυτό σε κάθε δοκιμασία να λέμε: «Σ᾿ ευχαριστώ, Θεέ μου, γιατί αυτό χρειαζόταν για την σωτηρία μου».

«Διήλθομεν δια πυρός και ύδατος, και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν» , λέει ο Ψαλμωδός.
Βλέπεις, και η Παναγία μας πόνεσε και οι Άγιοί μας πόνεσαν, γι᾿ αυτό και εμείς πρέπει να πονέσουμε, μια που τον ίδιο δρόμο ακολουθούμε. Αλλά και ο Χριστός με πόνο ήρθε στην γη. Κατέβηκε από τον Ουρανό, σαρκώθηκε, ταλαιπωρήθηκε, σταυρώθηκε. Και τώρα ο Χριστιανός την επίσκεψη του Χριστού έτσι την καταλαβαίνει, με τον πόνο.
Όταν επισκέπτεται ο πόνος τον άνθρωπο, τότε του κάνει επίσκεψη ο Χριστός.

Όσοι σκέφτονται τους μεγάλους σταυρούς των δικαίων, ποτέ δεν στενοχωριούνται για τις δικές τους μικρές δοκιμασίες. Βλέπουν ότι, ενώ έσφαλαν στην ζωή τους, εν τούτοις υποφέρουν λιγώτερο από τους δικαίους, γι᾿ αυτό λένε σαν τον καλό ληστή : «Αυτοί δεν έκαναν τίποτε και υπέφεραν τόσο· εμείς τί πρέπει να πάθουμε;». Δυστυχώς όμως μερικοί μοιάζουν με τον ληστή που σταυρώθηκε εξ αριστερών του Χριστού και λένε: «Πήγαιναν με τον σταυρό στο χέρι και δές τί έπαθαν!».

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Β’. «Πνευματική αφύπνιση».

Αν τα Μοναστήρια δεν έχουν κοσμικό φρόνημα και έχουν πνευματική κατάσταση, αυτό θα είναι η μεγαλύτερη προσφορά τους στην κοινωνία. Δεν θα χρειάζεται ούτε να μιλούν ούτε να κάνουν τίποτε άλλο, γιατί θα μιλούν με την ζωή τους. Από αυτό έχει ανάγκη σήμερα ο κόσμος. Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/22/26402/

Οι ταπεινοί μοιάζουν με τα Αηδόνια, που κρύβονται στις λαγκαδιές και σκορπάνε αγαλλίαση στις ψυχές των ανθρώπων με τα γλυκοκελαηδήματα τους. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/12/%ce%bf%ce%b9-%cf%84%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%bf%ce%af-%ce%bc%ce%bf%ce%b9%ce%ac%ce%b6%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b1-%ce%b1%ce%b7%ce%b4%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85/

Προσευχή εν σιωπή, Γέροντος Βίκτωρος (Μαμόντοφ) της Λετονίας
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/05/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%AE-%CE%B5%CE%BD-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B2%E1%BC%B0%CE%BA%CF%84%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82/

Η σοφία σήμερα, βρίσκεται στη σιωπή και στην υπομονή. Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός της Γεωργίας
https://iconandlight.wordpress.com/2018/06/23/%CE%B7-%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%B2%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/

Οι γνήσια σιωπηλοί άνθρωποι «ζουν το άρωμα μιας άλλης ζωής…Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2014/10/19/%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%B7%CE%BB%CE%BF%CE%AF-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%B9-%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CE%AC/

Αγάπησε την ησυχία και την σιωπή. Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/26/%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD/

Ο Χριστός, το αιώνιο πρότυπο όλων μας, συχνά αποσυρόταν στην ησυχία της ερήμου, δείχνοντας τον δρόμο της σιωπής. Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2015/07/27/%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-%CF%8C%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%83/