iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Αισθάνονταν, σαν να αποχαιρετούσαν προς τον άλλο κόσμο όχι έναν εγκληματία αλλά έναν άγιο! Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

άσωτος γιος_ the Prodigal Son_ Притча о блудном сынеprodigal-son-greek-1035426c93013c2e8d53002849e0886071_hdΟ Θεός τίποτε δεν αγαπάει τόσο, όσο την ευσπλαγχνία. Όλο το Ευαγγέλιο συνοψίζεται στην ευσπλαγχνία. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Στον οινοποιό Σ.: Περί αδελφού χωρίς αδελφοσύνη
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Έναν αδελφό έχεις ∙ έναν και μοναδικό. Και αυτόν τώρα τον απαρνιέσαι. Δεν είναι ο αδελφός μου, λες, αλλά αδελφός χωρίς αδελφοσύνη! Όντως, έκανε μεγάλο έγκλημα. Διέρρηξε το σπίτι ενός γέρου, τον σκότωσε και του πήρε τα λεφτά. Δικάστηκε , και καταδικάστηκε σε θάνατο. Τώρα κάθεται στη φυλακή και περιμένει την τελευταία του ώρα. Από τη φυλακή σου έγραψε γράμματα και σε παρακαλούσε να τον συγχωρέσεις σαν αδελφό. Σου ζητούσε μετά από τον θάνατό του να προσεύχεσαι γι’ αυτόν και να τελείς μνημόσυνα. Και να μεταφέρεις το σώμα του και να το κηδέψεις δίπλα στους τάφους των γονιών σας. Κι εσύ πώς αντιδράς σ’ όλα αυτά; Εσύ τον σιχαίνεσαι, στα γράμματά του δεν απαντάς , στη φυλακή δεν τον επισκέπτεσαι, το όνομά του δεν λες. «Μου λέρωσε την τιμή», λες δυνατά , να σε ακούσουν οι άνθρωποι.
Ω φιλότιμε , δεν βλέπεις το φοβερό σου εγωισμό; Δεν κατανοείς, πως κι εσύ λερώνεις με τον εγωισμό σου εκείνο που ο αδελφός σου λέρωσε με το έγκλημα; ¨Όμως ο αδελφός σου μετανοεί για το έγκλημά του, μετανόησε κι εσύ για τον εγωισμό και την υπερηφάνεια σου . Δεν είναι ώρα να σκέφτεσαι τον εαυτό σου και την τιμή σου στην κοινωνία, αλλά τον αδελφό σου, που θα πεθάνει και σε παρακαλεί. Εάν κάποιος πνίγεται στο θολό νερό και χτυπώντας το νερό για να σωθεί βρέξει εκείνον που στέκεται στην ακτή, πρέπει ο δεύτερος να θυμώσει και να γυρίσει την πλάτη στον πνιγμένο; Ξέρεις πως ο Χριστός είπε: «οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν» ( Ματθ. 9,13 ). Ο αδελφός σου έπραξε κακό έργο, και γι’ αυτό το κακό σύντομα θα δοκιμάσει τη μέγιστη τιμωρία που βάζουν οι άνθρωποι . Δεν αμύνεται στην ανθρώπινη τιμωρία. Αλλά φοβάται την τιμωρία του Θεού. Γι’ αυτό μετανοεί μπροστά στον Θεό για την αμαρτία του και κλαίει στη φυλακή και ικετεύει εσένα να έρθεις, ώστε να αποχαιρετιστείτε. Γνωρίζει, ότι κανένας στη γη δεν θα τον συγχωρήσει, εάν εσύ ο αδελφός του δεν τον συγχωρήσεις. Θα ήθελε να πάει σ’ εκείνο τον κόσμο με τουλάχιστον μια συγχώρεση. Κι εσύ του την αρνείσαι. Γιατί; Από φιλοτιμία! Όμως να ξέρεις, ότι η ειλικρινής μετάνοιά του μπορεί να αξίζει περισσότερο στους άγιους ουρανούς από ολόκληρο το δίκιο σου. Ο Χριστός ελέησε τον ληστή επάνω στον σταυρό. Εσύ πώς σκέπτεσαι να μεταλάβεις και να ενωθείς με τον Χριστό , αφού είσαι τόσο διαφορετικός από Εκείνον κατά το έλεος; Δεν αισθάνεσαι καν πως μπορεί άμεσα η μετάνοια στους εγκληματίες- σχεδόν στιγμιαία- να καθαρίσει την ψυχή τους.
άσωτος γιος_ the Prodigal Son_ Притча о блудном сыне128809_pilda-fiului-risipitorΠρόσφατα κρέμασαν έναν άνθρωπο στον τόπο μας για έγκλημα. Εκείνος, πριν πεθάνει, μετάνιωσε βαθιά και ειλικρινά! Έκλαιγε και οδυρόταν για την κακή του πράξη. Τόσο πολύ προσευχόταν στον Θεό κατά την διαδρομή προς την κρεμάλα, υποκλινόταν στους ανθρώπους γύρω του φωνάζοντας: «Συγχωρήστε με, αδέλφια συγχωρήστε με»! Όλοι δάκρυσαν. Φίλησε πολλές φορές το χέρι του ιερέα και τον σταυρό και τρεμάμενος ολόκληρος παρακαλούσε: «Πάτερ, προσευχηθείτε στον Θεό να με συγχωρήσει»! Κάποιος από τους παριστάμενους μας διηγιόταν μετά ότι αισθάνονταν, σαν να αποχαιρετούσαν προς τον άλλο κόσμο όχι έναν εγκληματία αλλά έναν άγιο! Τόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει ολόκληρος ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου μέσω της μετάνοιας!
Και ο δικός σου αδελφός στη φυλακή μέσω της μετάνοιας αλλάζει. Σε παρακαλώ κι εγώ , πήγαινε και βοήθησέ τον, ώστε να μετανιώνει έως το τέλος. Μην κατακρίνεις τον καταδικασμένο, μην περιφρονείς τον μετανιωμένο. Να είσαι ελεήμων προς τον αδελφό σου. Οι γονείς σας τον περιμένουν σ’ εκείνο τον κόσμο όχι σαν ληστή αλλά σαν το παιδί τους. Μην προσβάλλεις τη μνήμη τους. Επισκέψου τον αδελφό σου στη φυλακή, σαν να επισκέπτεσαι τον Χριστό. Και ο Χριστός θα επισκεφτεί εσένα με πλούσια δώρα. Ειρήνη σ’ εσένα και στον αδελφό σου.

Πηγή: «Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Δεν φτάνει μόνο η πίστη…, Ιεραποστολικές Επιστολές Β΄», εκδόσεις «εν πλω»

***

Όταν δυναμώνει η παγωνιά, τότε οι άνθρωποι θυμούνται τον Ήλιο…
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που κάνουν τη δουλειά τους με το φως του ηλίου από το πρωί μέχρι το σούρουπο, χωρίς να κοιτάξουν καν τον Ήλιο, χωρίς να αισθανθούν τον Ήλιο, χωρίς να σκεφθούν ούτε με μία σκέψη τον Ήλιο!
Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που περνούν τη ζωή τους με το φως, τη δύναμη και τη βοήθεια του Θεού, χωρίς να κοιτάξουν καν τον Θεό, χωρίς να σκεφθούν ούτε με μία σκέψη τον Θεό!
Και ο Ήλιος σιωπά χωρίς θυμό και συνεχίζει να φέγγει ασταμάτητα. Και ο Θεός σιωπά χωρίς θυμό και συνεχίζει να βοηθά ασταμάτητα.
Όμως όταν γίνεται σκοτάδι, όταν πέσει ομίχλη, όταν δυναμώνει η παγωνιά, τότε οι άνθρωποι θυμούνται τον Ήλιο, στρέφονται προς τον Ήλιο, επαινούν τον Ήλιο. αναστενάζουν για τον Ήλιο.
Έτσι και όταν γίνονται συμφορές, ανέχεια, βάσανα αβοήθητα και στενά αδιέξοδα, οι άνθρωποι θυμούνται το Θεό, στρέφονται προς το Θεό, δοξάζουν το Θεό, αναστενάζουν για το Θεό.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Στοχασμοί περί καλού και κακού») Προσευχη_prayer_proseyhi

Αυτός που μας αγαπά είναι πάντα δίπλα μας
https://iconandlight.wordpress.com/2017/02/12/%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%ac-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b1-%ce%b4%ce%af%cf%80%ce%bb%ce%b1-%ce%bc/

Συγγενείς του Θεού, για αυτό λέμε: « Πάτερ ημών » Άγιος Σιλουανός
https://iconandlight.wordpress.com/2017/02/13/%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%b5%ce%af%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%8d-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c-%ce%bb%ce%ad%ce%bc%ce%b5-%cf%80%ce%ac%cf%84/

Τον υπερήφανο, και με τη βία να τον βάλεις στον παράδεισο, κι εκεί δεν θα βρει ανάπαυση. Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/08/26/%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%ae%cf%86%ce%b1%ce%bd%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7-%ce%b2%ce%af%ce%b1-%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b2%ce%ac%ce%bb%ce%b5/

Ο φθόνος του μεγαλύτερου αδελφού του ασώτου… Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου
https://iconandlight.wordpress.com/2015/02/10/%CE%BF-%CF%86%CE%B8%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%86%CE%BF%CF%8D-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1/

Κανών α’, Ωδή γ’, Τριωδίου , Ήχος β’ ,Στειρωθέντα μου τον νούν

Τας αγκάλας σου Χριστέ, υφαπλώσας συμπαθώς υπόδειξαί με, από χώρας μακράς, αμαρτίας και παθών επαναστρέφοντα.

Ωδή δ΄ . Εισακήκοα Κύριε.

Επιστρέφοντα δέξαι με, Λόγε Θεού, τον άσωτον ως πάλαι, και ως τον τελώνην, μόνε φιλάνθρωπε.

Ωδή η’ . Κάμινος ποτέ.

Τρόπαιον ημίν κατά του διαβόλου, τον του Σταυρού σου τύπον δέδωκας, εν ω καταβάλλομεν, τα εκείνου μηχανήματα, και πονηρά φρυάγματα κράζοντες· ευλογείτε πάντα τα έργα τον Κύριον.

Έδωκας ημίν, το δύνασθαι την χάριν, ανανεούσθαι του βαπτίσματος, δι΄ εξαγορεύσεως, διά βίου καθαρότητος, διά δακρύων χύσεως, και διά μετανοίας, γνησιωτάτης φιλάνθρωπε.


The apostle Peter appeared to St. Leo A’ of Rome said, “‘I have prayed for you, and all your sins are forgiven, except for those of ordinations.

Λέων Πάπας Ρώμης_Leo A’ pope of Rome_Лев I папа Римский_ΓΚΡΑΤΣΑΝΙΤΣΑSt. Leo A’ the Great, pope of Rome (461).
Martyrs Leo and Parigorius of Patara of Lycia (258)
St. Agapitus, bishop of Sinaus or Synnada in Phrygia (4th c.) the Confessor and Wonderworker, and the Martyrs Victorinus, Dorotheus, Theodulus, and Agrippa, who suffered under Licinius (4th c.).
St. Flavian the Confessor, patriarch of Constantinople (449).
St. Nicholas The Catholicos of Georgia (1591)
New Hieromartyrs Alexander (Medvedsky) (1932) priest and Benjamin hieromonk (1938), New Hieromartyrs Leo of Voronezh, and Agapetus, of Ekaterinoslav.
Commemoration of the New Martyrs who suffered during the “Holy Night” in St. Petersburg (1932), New Hieromartyr Vladimir priest (1933) and Virgin-martyr Anna (1940).
Saint Valeriu Gafencu, the New Martyr of Romania, at Targu Ocna (1952) and Hilarion, Daniel Tudor and John New Confessors and Prisoners Martyrs of Romania

Commemorated on February 18

Chapter CXLVII
The vision of Eulogius, the patriarch of Alexandria about Leo, roman pope

Abbot Menas, the father of the monastery, told us that he had heard abbot Eulogius the patriarch of Alexandria telling the following story:
When I went to Constantinople, I enjoyed the fellowship of Sir (dominus) Gregory, the archdeacon of Rome, an exceptionally great man, who told me a story about the most holy and blessed Leo, pope of Rome. He said that it had been recorded in the Roman church that when Leo had written to the holy Flavianus, the bishop of Constantinople, his letter against the heretics Eutyches and Nestor, he had placed it on the tomb of Peter the prince of apostles, accompanied by prayers and vigils and fasts.
“If I have all too humanly written with insufficient care or even missed anything out,” he prayed to the chief of the apostles, “do you correct it, for to you was given this see and this church by our Lord God and Saviour, Jesus Christ.”
After forty days the Apostle appeared to him as he prayed.
“I have read, and made corrections,” he said.

He took the letter from the tomb of the blessed Peter, opened it, and found it corrected by the apostle’s own hand.
(The Spiritual Meadow, St. John Moschos,147.)

***

Chapter CXLVIII
The vision of Theodorus bishop of Darna concerning the most blessed LEO.

ΠΕΤΡΟΣ-Peter the Apostle-Petru-Фрески Печской Патриархии, Косово, Сербия0_18208e_fe75b7f_origTheodorus the most holy bishop of the city of Darna in Libya told us the following:
When I was syncellos to the holy pope Eulogius [of Alexandria], I saw in a dream a man of most worshipful appearance and aristocratic demeanour.
“Announce my arrival to the holy pope Eulogius,” he said.
“Who is it who is asking to be announced?” I said.
“I am Leo, the pope of Rome,” he said.
So I went in and announced him.
“The most holy and blessed pope Leo, who occupies the see of Rome, wishes to speak with you.”
On hearing this, pope Eulogius got up and ran quickly to meet him. They greeted each other, said the prayers and sat down.
“Do you know why I have come to see you?” the divine and exalted Leo said to the holy Eulogius.
“No”
I have come to thank you for the magnificently orthodox (rite) reply you wrote to my brother Flavianus, the patriarch of Constantinople. You have enlarged upon the meaning of my own declaration, and brought to naught the prayers of the heretics. Be well assured, brother, that you have given your divine labours and studies not only to me, but even to Peter the supreme chief of the apostles, and also to him who above all others is of the truth, Christ our God.”
I witnessed this vision not once only but twice and thrice. This threefold apparition reassured me and I ran to tell the holy pope Eulogius about it. When he had heard it he wept and lifted up his hands to heaven
“I give you thanks, Christ our God and master,” He said, “for that you have seen fit to let me be a herald of your truth, unworthy though I am, and in your most high and ineffable kindness, through the prayers of your servants Peter and Leo, you have stooped to accept the widow’s two mites of my own modest and insignificant endeavours. (The Spiritual Meadow, St. John Moschos,148.)

***

Chapter CXLIX
The most astonishing story which Amos the patriarch of Jerusalem related about LEO, pope of Rome.

When abbot Ammos went down to Jerusalem and was made patriarch, all the fathers of the desert monasteries went down to pay their respects (adorare) to him, among whom were my abbot and I. This is what he had to say to us:
“Pray for me, my fathers, for a great and heavy burden is laid upon me. The dignity of this priesthood fills me with terror above measure. Peter and Paul and their like may well be able to rule over rational souls, but I am but a miserable sinner. More than anything else I fear the burden of my ordination, for I have found it written that the blessed and angelic pope Leo, who presided over the roman church, kept up a vigil of prayer for forty days at the tomb of the apostle Peter, beseeching him to intercede before God for his sins to be forgiven. At the end of the forty days the apostle Peter appeared to him.
“‘I have prayed for you,’ he said, ‘and all your sins are forgiven, except for those of ordinations. This alone you will be required to answer for, whether you have done well or perchance done otherwise.’(The Spiritual Meadow, St. John Moschos,149.)

Man for by nature and vocation he is a pilgrim of the Absolute. Fr.Alexander Schmemann
https://iconandlight.wordpress.com/2014/02/18/man-for-by-nature-and-vocation-he-is-a-pilgrim-of-the-absolute-fr-alexander-schmemann/

Returning to the Father’s house, Archimandrite Zacharias (Zacharou)
https://iconandlight.wordpress.com/2015/02/09/returning-to-the-fathers-house-archimandrite-zacharias-zacharou/

Apolytikion of Leo the Great
Fourth Tone

A model of faith and the image of gentleness, the example of your life has shown you forth to your sheep-fold to be a master of temperance. You obtained thus through being lowly, gifts from on high, and riches through poverty. Leo, our father and priest of priests, intercede with Christ our God that He may save our souls.

Kontakion of Leo the Great
Third Tone

Seated on the priestly throne, O great and glorious Leo, with the Holy Trinity’s inspired and God-given doctrines thou didst stop the gaping mouths of spiritual lions and didst shine upon thy flock the light of God-knowledge, and art glorified now as a divine initiate of the sublime grace of God.

Apolytikion of Romanian Prisoners, New Confessors and Martyrs in Plagal of the First

Flowers of Romania, planted by God, children of the Church true and faithful, let us exalt, O faithful, as martyrs of Christ; for they competed brilliantly, confessing Christ before the atheists, and were worthily crowned, in His glorious kingdom.


Οι νέοι όλα αυτά από αντίδραση τα κάνουν. Ενώ έχουν ιδανικά, δεν έχουν πρότυπα. Αν έβλεπαν απλότητα στους πνευματικούς ανθρώπους, δεν θα έφθαναν σ΄ αυτήν την κατάσταση. Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης

άσωτος γιος_ the Prodigal Son_ Притча о блудном сыне2e0b70443e32152ba1ce1da341dΆγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ο Γερό-Αρσένιος ο Σπηλαιώτης είπε σε έναν νεαρό που είχε κάτι μαλλιά μέχρι κάτω: «Καλά, εσύ τί είσαι; Αγόρι είσαι ή κορίτσι;». Δεν διακρινόταν. Παλιά τους κούρευαν στο Άγιον Όρος. Τώρα έρχονται όπως νάναι… Εγώ τους κουρεύω με το ψαλίδι που κόβω το μαλλί, όταν πλέκω κομποσχοίνι. Πόσους έχω κουρέψει! Πίσω από το Ιερό τους κουρεύω. Όταν έρχωνται τέτοιοι, τους λέω: «Υποσχέθηκα σε κάποιους φαλακρούς να τους κολλήσω μαλλιά… Κάντε αγάπη να τα κόψουμε! Τί να κάνουμε τώρα; Τόχω υποσχεθή!».

– Το δέχονται, Γέροντα;

– Έχει σημασία πώς θα το πη κανείς. Δεν αρχίζω: «Τί χάλια είναι αυτά; Δεν ντρέπεσθε; Δεν σέβσθε τον ιερό χώρο!». Αλλά τους λέω: «Βρέ, παλληκάρια, εσείς μ΄ αυτά  τα μαλλιά βρίζετε τον ανδρισμό σας. Αν δήτε έναν τσολιά στην Ομόνοια να περπατά με μία γυναικεία τσάντα, πώς θα σας φανή; Ταιριάζει μωρέ; Να τα κόψουμε τα μαλλιά!». Και τα κουρεύω. Ξέρετε τί μαλλιά μαζεύω; Καμμιά φορά, αν κανένας λίγο αντιδράση και αρχίση να ρωτάη «γιατί κ.λπ.», του λέω: «Τί «γιατί»; Καλόγερος δεν είμαι; Κουρές κάνω. Αυτή είναι η δουλειά μου»! Είναι ο τρόπος που θα το πής. Γελούν και αυτό είναι, μετά τα κουρεύω. Ονόματα δεν αλλάζω! Έναν μόνον τον έβγαλα Άξιον εστίν, γιατί εκείνη την ώρα περνούσε η Λιτανεία της εικόνος του «Άξιον εστίν»! Πώς χαίρονται οι γονείς που τα κουρεύω! Ξέρεις πόσες ευχές παίρνω από τους γονείς, από τις μανάδες; Ού, ού, ού!… Μόνον από αυτό θα με συγχωρέση ο Θεός!…

Τώρα πάλι είναι μόδα να κόβουν τα μαλλιά και να αφήνουν πίσω κάτι μύτες. «Τί νόημα έχει, βρέ λεβέντες, αυτή η ουρά;», ρωτάω καμμιά φορά. «Την αφήνουμε, μου λένε, για να μας προσέξουν οι άλλοι». «Μωρέ, και να τους πληρώσετε τους άλλους, λέω, με τόσα προβλήματα που έχουν σήμερα, δεν πρόκειται να σας προσέξουν». Βλέπεις άλλα, κοτζάμ παλληκάρια, να βάζουν σκουλαρίκια! Πόσα σκουλαρίκια έβγαλα!

– Γέροντα, μερικοί φορούν μόνον ένα σκουλαρίκι.

– Οι αναρχικοί είναι που φορούν ένα σκουλαρίκι. Το ένα σκουλαρίκι στο αυτί είναι σύμβολο αναρχίας. Δεν το βάζουν έτσι από θηλυπρέπεια· τρυπούν το αυτί τους και το βάζουν σαν σήμα αντιδράσεως. Ήρθε ένα παλληκάρι με τον πατέρα του στο Καλύβι, είκοσι δύο χρονών, με μαλλιά, γένια και ένα σκουλαρίκι στο αυτί. «Δεν ταιριάζει, του λέω. Πολλοί σας παρεξηγούν· εγώ δεν σας παρεξηγώ. Εκείνοι όμως δεν ξέρουν ότι είστε αναρχικοί και σας παρεξηγούν». Το έβγαλε μετά και μου το έδωσε. Ήταν χρυσό. «Δόσ΄ το, του λέω, σε έναν χρυσοχόο να σου κάνη ένα σταυρουδάκι».

– Άλλοι, Γέροντα, βάζουν σκουλαρίκι και στην μύτη.

– Αυτό σημαίνει ότι ο διάβολος τους έβαλε τον χαλκά στην μύτη, μόνον που το καπίστρι δεν φαίνεται… Είναι και μερικοί που έχουν στον λαιμό πλατειές αλυσίδες χρυσές από ΄δώ, από ΄κεί! Έδωσα ένα ξεσκόνισμα σ΄ έναν· τις έβγαλα και μετά του είπα: «Να τις δώσης σ΄ ένα ορφανό ή να τις δώσης στην μάνα σου, για να τις δώση σε κανέναν φτωχό». Αφού τον φέρνω σ΄ έναν λογαριασμό, μου λέει: «Τί να κάνω;». «Από ΄κεί ν΄ αρχίσης, λέω· να φορέσης ένα σταυρουδάκι με μία αλυσίδα». Άνδρες τώρα, και να φορούν χρυσαφικά! Νάχη φαρδειές αλυσίδες, χρυσές, δυό-τρείς σειρές, που ούτε πριγκίπισσες δεν βάζουν, να φαίνωνται στον λαιμό, και να σού λέη το πρόβλημά του μετά. Το πρόβλημα είναι εκεί! Κανόνας! Σ΄ άλλους τα παίρνω, σ΄ άλλους λέω να τα δώσουν μόνοι τους. Έχουν χάσει το μέτρο. Ντίπ-ντίπ-ντίπ έχουν γίνει! Άλλοι βάζουν ζώδια στον λαιμό. Ρωτάω έναν: «Τί είναι αυτό; Πρώτη φορά το βλέπω». «Είναι το ζώδιό μου», λέει. Εγώ νόμιζα ότι είναι μία Παναγία. «Καλά, ζώα είστε, του λέω, και φοράτε ζώδια;». Λόξες! Η αταξία η εσωτερική ξεσπάει έξω. Να κάνουμε πολλή προσευχή ο Θεός να φωτίση την νεολαία, για να κρατηθή λίγο προζύμι.

***

Το καλό είναι ότι διψούν οι άνθρωποι την απλότητα και έφθασαν σε σημείο να κάνουν την απλότητα μόδα, και ας μη νιώθουν απλά. Έρχονται μερικοί στο Άγιον Όρος με κάτι ξεβαμμένα ρούχα. Λέω: «Αυτοί δεν δουλεύουν στα χωράφια, γιατί είναι έτσι;» Άλλος μιλάει χωριάτικα από φυσικού του και τον χαίρεσαι. Άλλος πάει να μιλήση χωριάτικα και σού έρχεται να κάνης εμετό. Είναι και μερικοί που έρχονται με τις γραβάτες τους… Από το ένα άκρο στο άλλο. Ένας είχε έξι-επτά γραβάτες μαζί του. Ένα πρωί που ετοιμαζόταν, φόρεσε την γραβάτα, το κουστούμι του κ.λπ. «Τί κάνεις εκεί;», του λέει κάποιος. «Θα πάω στον π. Παΐσιο», λέει. «Έ, και τί είναι αυτά  που φοράς;». «Τα φορώ, λέει, για να τον τιμήσω». Βρέ, τί πάθαμε!

Απλότητα δεν έχουν καθόλου· Γι’ αυτό υπάρχει αυτή η αλητεία. Όταν οι πνευματικοί άνθρωποι δεν ζουν απλά, αλλά είναι κουμπωμένοι, δεν βοηθούν την νεολαία. Έτσι τώρα οι νέοι, μη έχοντας κάποιο πρότυπο, ζουν αλήτικα. Γιατί, όταν βλέπουν κουμπωμένους Χριστιανούς, ανθρώπους σφιγμένους με γραβάτες, καλουπωμένους, δεν βρίσκουν σ΄ αυτούς καμμιά διαφορά από τους κοσμικούς και αντιδρούν. Αν έβλεπαν απλότητα στους πνευματικούς ανθρώπους, δεν θα έφθαναν σ΄ αυτήν την κατάσταση. Αλλά τώρα κοσμικό πνεύμα οι νέοι, κοσμική τάξη αυτοί. «Έτσι πρέπει να περπατάμε οι Χριστιανοί, έτσι πρέπει εκείνο, έτσι το άλλο…» Και δεν είναι ότι το κάνουν από μέσα τους, από ευλάβεια, αλλά γιατί «έτσι πρέπει». Οπότε και οι νέοι λένε: «Τί πράγματα είναι αυτά; Να πηγαίνουν στην Εκκλησία με σφιγμένο τον λαιμό! Άντε άπ΄ εκεί!», και τα πετούν και γυρίζουν γυμνοί. Πιάνουν το άλλο άκρο. Κατάλαβες; Όλα αυτά από αντίδραση τα κάνουν. Ενώ έχουν ιδανικά, δεν έχουν πρότυπα και είναι αξιολύπητοι. Γι’ αυτό χρειάζεται κανείς να τους κεντρίση το φιλότιμο και να τους συγκινήση με την απλή του ζωή. Αγανακτούν, όταν και αυτοί οι πνευματικοί άνθρωποι και οι ιερείς προσπαθούν με συστήματα κοσμικά να τους συγκρατήσουν. Όταν όμως βρουν την σεμνότητα, αλλά και την απλότητα και μία ειλικρίνεια, τότε προβληματίζονται. Γιατί, όταν κανείς έχη ειλικρίνεια και δεν υπολογίζη τον εαυτό του, είναι απλός, έχει ταπείνωση. Όλα αυτά  δίνουν ανάπαυση και στον ίδιο, αλλά είναι αισθητά και στον άλλον. Καταλαβαίνει ο άλλος αν τον πονάς ή υποκρίνεσαι. Ένας αλήτης είναι καλύτερος από έναν υποκριτή Χριστιανό. Γι’ αυτό όχι υποκριτικό γέλιο αγάπης αλλά φυσιολογική συμπεριφορά• ούτε κακία ούτε υποκρισία αλλά αγάπη και ειλικρίνεια. Περισσότερο με συγκινεί, όταν εσωτερικά είναι κανείς τοποθετημένος καλά. Να έχη δηλαδή σεβασμό και αγάπη πραγματική, να κινήται απλά, να μην κινήται με τύπους, γιατί τότε μένει κανείς μόνο στα εξωτερικά και γίνεται άνθρωπος εξωτερικός, δηλαδή αποκριάτικος καρνάβαλος.

Πηγή: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου- Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο, Λόγοι Α’, Κεφάλαιο 5ο, Έκδοσις Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 1998Παΐσιος ο Αγιορείτης _Преподобный старец Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_f80-cf80ceb1ce90cf83ceb9cebfcf82Επιστολή Αγίου Παϊσίου σχετικά με τα παιδιά

Τίμιος Σταυρός 16.6.77

Αγαπητέ μου αδελφέ κύριε Β.

«Χαίρε εν Κυρίω». Σχετικά με το παιδί σας πού μου γράφετε, έχω τη γνώμη ότι μια αυστηρή στάση θα το κάνει πολύ χειρότερα. Να του λέτε το καλό με καλό τρόπο και να μην το πιέζετε μετά αλλά να δείχνετε ότι στενοχωρείστε για τον δρόμο πού τραβάει (πράγμα πού θα φαίνεται μόνο του, γιατί ούτε η χαρά κρύβεται ούτε και η στενοχώρια) . Θα κάνετε εσείς το καθήκον σας με τις συμβουλές και μετά να το εμπιστευθείτε στον Θεό. Νομίζω ότι περισσότερα αποτελέσματα θα φέρει, όταν ο πόνος αξιοποιηθεί στην προσευχή, παρά να πονάτε για τις αταξίες του παιδιού επιμένοντας, γιατί το παιδί τώρα είναι αναστατωμένο από την σάρκα και υπό την επίδραση του πονηρού, γιατί του έδωσε δικαιώματα.

Μπόρα είναι και θα περάσει. Μην στενοχωρείστε, θα συνέλθει αργότερα. Ούτε και να το πάρετε κατάκαρδα, πού θα χάση την αγνότητα του και τι θα γίνει μετά, γιατί οι άνθρωποι της εποχής μας έχουν άλλο τυπικό, την αμαρτία την έκαναν μόδα. Ο Θεός να μας ελεήσει. Κοιτάξετε όσο μπορείτε να μην το αποπαίρνετε, όπως ανάφερα, για να μην κόψη το σχοινί και φυγή από την οικογένεια, γιατί θα συνέλθει μετά και δεν θα θέλει να πλησίαση από εγωισμό, οπότε θα χαθεί τελείως. Ως αναφορά για τον γιατρό πού μου γράφετε. Στην κατάσταση πού βρίσκεται και να παρουσίαζε και κάτι, νομίζω θα πάθη ζημιά, γιατί από το ένα μέρος ο μεγάλος εγωισμός του, από το άλλο μέρος ο λογισμός ότι κάτι έπαθε, μαζί με τις σαρκικές επιθυμίες πού δεν θα εκπληρώνονται, θα πάθη ένα τρακ, και θα γίνει χειρότερα, ενώ το παιδί δεν έχει τίποτα, παρά μόνο τη σαρκική παιδική τρέλα της ηλικίας, η οποία έχει αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό, γιατί άναψε μόνη της την πυρκαγιά με την απρόσεκτη ζωή της.

Εάν νομίζετε ότι κάτι έχει, και ο γιατρός σας λέγει να της δίνετε φάρμακα, δεν φέρω καμιά αντίρρηση, αλλά να κάνετε ένα μικρό διάστημα υπομονή, να παραβλέπετε τις αταξίες της, να σας πλησίαση λίγο περισσότερο, και με την πρώτη ευκαιρία πού θα σας δώσει η ίδια (ότι νιώθει λίγο αδιάθετη) η έστω να βρείτε καμιά αφορμή με τρόπο, τότε να την πάτε στο γιατρό. Πάντως μη στενοχωρείστε, δεν θα αφήσει ο Θεός, ούτε και τις αμαρτίες των παιδιών της εποχής μας θα τις κρίνει με τις αμαρτίες των παιδιών της δικής μας εποχής.

Εύχεστε, και εγώ θα εύχομαι, και ο καλός Θεός να βοηθήσει και το παιδί σας και όλα τα παιδιά σας και όλα τα παιδιά του κόσμου.

Με αγάπη Χριστού Μον. ΠαΐσιοςΠροσευχή_PRAYER- Моление-3-sf-proorocita-ana-mama-sf-prooroc-samuel-sec-ix-i-hr-2-1Η αγκαλιά του Θεού είναι σαν τον Παράδεισο. Όσιος Παΐσιος Aγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2017/09/10/19167/

Εάν κι ο Χριστός είχε την κοσμική λογική που έχουν σήμερα πολλοί πνευματικοί άνθρωποι, δεν θα άφηνε τον ουράνιο Θρόνο Του, για να κατεβή στην γη, να ταλαιπωρηθή και να σταυρωθή από μας… Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/04/16/28161/

Σήμερα ήρθε η εποχή να πραγματοποιηθή η προφητεία του Μεγάλου Αντωνίου: «Θα έρθει καιρός που οι άνθρωποι θα τρελαθούν, και αν κάποιος είναι λογικός, αυτόν οι άλλοι θα τον λένε τρελό», γιατί δεν θα είναι σαν και αυτούς. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/24/25411/

Δεν πρέπει να βγάζει κανείς συμπεράσματα για έναν άνθρωπο από αυτό που φαίνεται, Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2018/03/14/21757/

Ένας αλήτης είναι καλύτερος από έναν υποκριτή Χριστιανό. Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2018/03/08/%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CF%85/

Όλη η βάση στην πνευματική ζωή είναι η αγάπη και η ταπείνωση. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2016/02/05/%CF%8C%CE%BB%CE%B7-%CE%B7-%CE%B2%CE%AC%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B1/

Ο άνθρωπος, όταν έχη ευγνωμοσύνη, με όλα είναι ευχαριστημένος. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/12/17/%CE%BF-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82-%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%AD%CF%87%CE%B7-%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%BD%CF%89%CE%BC%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7-%CE%BC%CE%B5-%CF%8C%CE%BB%CE%B1/

Για να αποκτήσουμε ταπείνωση, πρέπει να κάνουμε μια πορεία στο Σύνταγμα, κρατώντας μεγάλα πανώ που να γράφουν “Κάτω η Γραμματική”. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/05/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BD/

Κάθισμα. Ήχος δ΄. Κατεπλάγη Ιωσήφ.Δόξα.

Συμπαθέστατος πατήρ, σύμβουλος όντως απλανής, πλανωμένων παιδευτής, και των πλανώντων ελεγκτής, γέγονας Πάτερ παρέχων ενί εκάστω, ίαμα ψυχής το προσφορώτερον, μετρών εν τω ζυγώ της διακρίσεως· εκ της θεοσυνέτου σου καρδίας, ομού γαρ έβλυζον Άγιε, η στογική σου φιλαδελφία, και η φιλεύσπλαγχνος παιδαγωγία.

Ωδή η΄. Τον Βασιλέα.

Πίστιν γνησίαν, Ορθοδοξίας φυλάττειν, γενναιότατα ως άλλοι Μακκαβαίοι, στήριξον τους νέους ταις προς Θεόν ευχαίς σου.

Μεγαλυνάρια.

Γλυκύτατον έαρ και ποθεινόν, εφάνης παμμάκαρ, εν χειμώνι των πειρασμών· πάσι γαρ παρέχεις, θερμήν παραμυθίαν, χαράν τε και ελπίδα, Πάτερ Παΐσιε.

Πάτερ την Παρθένον εωρακώς, πολλάκις εν βίω, ανεβόας εξεστηκώς· Μήτερ του Θεού μου, Παντάνασσα Μαρία, τη σκέπη σων πτεργων, σκέπε τον κόσμον σου.

Ωδή γ΄. Στερέωσον ημάς.

Ιλάσθητι Χριστέ τω σοι προστρέχοντι, οικέτη και τούτον την πολιτείαν, των Οσίων καταξίωσον, ευσεβώς και δικαίως πολιτεύεσθαι.

Ωδή ζ΄ . Εικόνος χρυσής.

Ιθύνας προς σε, τας οδούς μου αγαθέ, και την καρδίαν, ανακαινώσει Θείου Πνεύματος, παλαιωθέντα ανάπλασον, της αγιωσύνης τω κάλλει, καλλωπίσας βοώντά σοι· ευλογητός ει ο Θεός, ο των πατέρων ημών.


Love the sinner as well! love, please, the prodigal son also! there is no worthless man – all those people are God’s sons and daughters. St. Nikolai Velimirovic of Ochrid

άσωτος γιος_ the Prodigal Son_ Притча о блудном сыне2e0b70443e32152ba1ce1da341dA brother came to see Abba Poemen and said to him, ‘I sow my field and give away in charity what I reap from it.’ The old man said to him, ‘That is good,’ and he departed with fervour and intensified his charity. Hearing this, Abba Anoub said to Abba Poemen, ‘Do you not fear God, that you have spoken like that to the brother?’ The old man remained silent. Two days later Abba Poemen saw the brother coming and in the presence of Abba Anoub said to him, ‘What did you ask me the other day? I was not attending.’ The brother said, ‘I said that I sow my field and give away what I gain in charity.’ Abba Poemen said to him, ‘I thought you were speaking of your brother who is in the world. If it is you who are doing this, it is not right for a monk.’ At these words the brother was saddened and said, ‘I do not know any other work and I cannot help sowing the fields.’ When he had gone away, Abba Anoub made a prostration and said, ‘Forgive me.’ Abba Poemen said, ‘From the beginning I too knew it was not the work of a monk but I spoke as I did, adapting myself to his ideas and so I gave him courage to increase his charity. Now he has gone away full of grief and yet he will go on as before.’

He also said, ‘It is written: “As the hart longs for flowing streams, so longs my soul for Thee, O God.” (Ps. 42.1) For truly harts in the desert devour many reptiles and when their venom burns them, they try to come to the springs, to drink so as to assuage the venom’s burning. It is the same for the monks: sitting in the desert they are burned by the venom of evil demons, and they long for Saturday and Sunday to come to be able to go to the springs of water, that is to say, the body and blood of the Lord, so as to be purified from the bitterness of the evil one.’(22, 30, From: Sayings of the Desert Fathers: The Alphabetical Collection by Metropolitan Anthony of Sourozh (Preface), Benedicta Ward (Translator) )

άσωτος γιος_ the Prodigal Son_ Притча о блудном сыне-gal-2109166Your sins are my sins,
St. Nikolai Velimirovic of Ochrid

Love the sinner as well! Do not fly away from the sinners, but go to them without fear. After all—whoever you may be—you are not much better than they are. Try to love the sinners; you will see that it is easier to love those whom you despise than those whom you envy. The old Zosim (from the “Brothers Caramazov”) said, “Brothers, don’t be afraid of the sins of a sinner; but love a sinner also—that is the record of love upon earth.” I know you love St. Peter and St. John, but could you love the sinner Zacchæeus? You can love the good Samaritan but love, please, the prodigal son also! You love Christ, I am sure; but what about Judas, the seller of Christ? He repented, poor human creature. Why don’t you love him? Dostojevsky—like Tolstoi and Gogol—emphasised two things: first, there is no great man; secondly, there is no worthless man. He described the blackest crimes and the deepest fall and showed that the authors of such crimes are men just as other men, with much good hidden under their sins. Servants and vagabonds, idiots and drunkards, the dirty katorzniki from the Serbian prisons—all those people are God’s sons and daughters, with souls full of fears and hopes, of repentance and longings after good and justice.

Between saintliness and vice there is a bridge, not an abyss. The saintliest and the meanest men have still common ground for brotherhood. Your sins are my sins, my sins are your sins. That is the starting-point for a practical and lucid Christianity. I cannot be clean as long as you are not clean. I cannot be happy as long as you are unhappy. I cannot enter Heaven as long as you are in Hell. What does that mean? It means that you and I are blended together for eternity, and that your effort to separate yourselves from me is disastrous for you and for me. As long as you look to the greatest sinner in the world and say: “God, I thank thee that I am not as that man,” you are far from Christ and the Kingdom of God. God wants not one good man only, He wants a Kingdom of good men. If ninety-nine of us are good and saintly but one of our brothers is far from our solace and support, in sin and darkness, be sure God is not among us ninety-nine, but He has gone to find our brother whom we have lost and forgotten. Will you follow him or will you stand self-sufficient? Never has there existed in the world such a social power binding man to man and commanding each to take and bear the other’s sorrows as Christianity did. Your sins are my sins, my sins are your sins. Such a conception of the Christian religion had Tolstoi in common with Dostojevsky and Gogol, with the Holy Synod, with the popular religious conscience of millions and millions of the living and the dead, in the orthodox world, and with all the jurodivi, the fools for Christ’s sake. That is the religious spirit of the best of the Slavs.
The Religious Spirit of the Slavs (1916) , BY The Rev. Father Nikolai Velimirovich
http://www.gutenberg.org/files/13388/13388-h/13388-h.htm#YOUR_SINS_ARE_MY_SINS

 


Να βλέπεις με πόνο τον άλλον που σφάλλει… Όταν ο αδελφός μας σφάλλει, εμείς πρέπει να βαστάξουμε τον πειρασμό του. Άγιος Πορφύριος – Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

άσωτος γιος_ the Prodigal Son_ Притча о блудном сыне_ΑΣΩΤΟςΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΑ124324Κυριακή του Ασώτου (Λουκ.15,13-32)
Η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου

ο’. Ένας αδελφός συμβουλεύτηκε τον Αββά Ποιμένα, λέγοντας: «Αν δω έναν αδελφό, όπου άκουσα ότι έφταιξε, δεν θέλω να τον μπάσω στο κελλί μου. Και αν δω κάποιον ενάρετο, νοιώθω χαρά μαζί του».
Του λέγει ο γέρων:
«Αν προσφέρεις στον ενάρετο αδελφό λίγο καλό, διπλό κάμε το στον άλλον. Γιατί αυτός είναι ο αδύνατος. Υπήρχε σε ένα Κοινόβιο κάποιος αναχωρητής, ονόματι Τιμόθεος. Και άκουσε ο ηγούμενος φήμη για πειρασμό ενός αδελφού.
Και ρώτησε τον Τιμόθεο για αυτόν. Και εκείνος τον συμβούλευσε να διώξει τον αδελφό.
Όταν λοιπόν τον έδιωξε, ήλθε ο πειρασμός του αδελφού εναντίον του Τιμοθέου, έως ότου αυτός κινδύνευσε. Και άκουσε φωνή να του λέει:
«Τιμόθεε, μη νομίσεις ότι σου τα έκαμα αυτά για άλλο λόγο, εκτός από το ότι δεν λογάριασες τον αδελφό σου στον καιρό του πειρασμού του».

Είπε ο αββάς Ηλίας, ο διακονητής: «Τι δύναμη έχει η αμαρτία, όπου υπάρχει μετάνοια; Και τι ωφελεί η αγάπη εκεί που υπάρχει υπερηφάνεια;»

***

Η Κυριακή του Ασώτου
(Ευαγγέλιο: Λουκ. ιε΄ 11-32)
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

άσωτος γιος_ the Prodigal Son_ Притча о блудном сыне_ΑΣΩΤΟς 77Η απερινόητη αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο φαίνεται από την μεγάλη Του υπομονή, τη μεγάλη συγχωρητικότητά Του και τη μεγάλη χαρά Του. Τέτοια αγάπη στη γη μπορεί να συγκριθεί μόνο με τη μητρική. Ποιος έχει μεγαλύτερη υπομονή προς κάθε πλάσμα στη γη, απ’ όση έχει μια μητέρα για το παιδί της; Ποιος έχει μεγαλύτερη συγχωρητικότητα από τη μητέρα; Ποιος κλαίει από χαρά όταν βλέπει τον μετανιωμένο αμαρτωλό, όσο μια μητέρα που βλέπει τη βελτίωση του παιδιού της;

Από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος, η μητρική αγάπη ξεπεράστηκε μόνο από τον Κύριο Ιησού Χριστό, με την αγάπη Του για τους ανθρώπους. Η υπομονή Του τον οδήγησε στα φοβερά πάθη Του στο σταυρό. Η συγχωρητικότητά Του πήγαζε από την καρδιά και τα χείλη Του, ακόμα κι όταν βρισκόταν στο σταυρό. Η χαρά Του γι’ αυτούς που μετανοούσαν, απάλυνε τους πόνους της στοργικής ψυχής Του. Μόνο η θεία αγάπη ξεπερνάει τη μητρική. Μόνο ο Θεός μας αγαπά περισσότερο από την ίδια τη μάνα μας. Μόνο Εκείνος μας συγχωρεί πιο εύκολα από εκείνη. Μόνο ο Θεός χαίρεται περισσότερο από τη μητέρα μας όταν εμείς βελτιωνόμαστε.

Αυτός που δεν έχει υπομονή μαζί μας όταν αμαρτάνουμε, δεν μας αγαπά. Ούτε μας αγαπά αυτός που δεν μας συγχωρεί όταν μετανοούμε για τις αμαρτίες μας. Και λιγότερο απ’ όλους μας αγαπά εκείνος που δεν χαίρεται όταν βελτιωνόμαστε.

Η υπομονή, η συγχωρητικότητα κι η χαρά είναι τα τρία μέγιστα χαρακτηριστικά της θείας αγάπης. Είναι χαρακτηριστικά της ολοκληρωτικής, της πραγματικής αγάπης – αν υπάρχει πραγματική αγάπη έξω από τη θεϊκή. Χωρίς τα τρία αυτά χαρακτηριστικά, η αγάπη δεν είναι αγάπη. Αν δώσεις το όνομα «αγάπη» σε οτιδήποτε άλλο, είναι σα να ’δινες το όνομα «πρόβατο» σε μια κατσίκα ή σ’ ένα γουρούνι.

Στην παραβολή του Ασώτου Υιού, ο Κύριος Ιησούς μας παρουσιάζει την εικόνα της πραγματικής, της θεϊκής αγάπης. Η εικόνα αυτή είναι ιστορημένη με τόσο ζωηρά και καθαρά χρώματα, ώστε μπροστά στα μάτια μας μοιάζει ζωντανή, όπως φαίνεται ο κόσμος μας μετά το σκοτάδι, όταν ανατέλλει ο ήλιος. Δυο χιλιάδες χρόνια τώρα τα χρώματα της εικόνας αυτής δεν ξεθώριασαν, ούτε και πρόκειται να ξεθωριάσουν όσο υπάρχουν άνθρωποι στη γη κι ο Θεός εξακολουθεί να τους αγαπά. Το αντίθετο μάλιστα. Όσο πιο αμαρτωλοί γίνονται οι άνθρωποι, τόσο πιο ζωντανή μοιάζει η εικόνα, τόσο πιο φρέσκια.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Καιρός μετανοίας: Από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου ως την Μεγάλη Παρασκευή: Ομιλίες Β΄, 1η έκδ., Εκδόσεις: ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΟΤΣΗΣ, Αθήνα, 2010

***

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
Δεν είναι όλοι παλιάνθρωποι, που κάνουν εγκλήματα.

άσωτος γιος_ the Prodigal Son_ Притча о блудном сыне2e0b70443e32152ba1ce1da341dΑκόμη κι αν είναι αναίσθητος, αν θέλετε, που ελάχιστοι είναι οι πωρωμένοι και οι αναίσθητοι. Οι άλλοι βρίσκονται σε μια δύσκολη ώρα, ατείχιστοι, και τους αρπάζει το κακό και τους βάζει και κάνουν τα μύρια όσα.

 Έτσι έλεγε ο Γέροντας Πορφύριος: Δεν είναι, βρε, όλοι φονιάδες, ούτε όλοι παλιάνθρωποι που κάνουν εγκλήματααλλ’ είναι ατείχιστοι, δεν αγωνίζονται, δεν εξομολογούνται, δεν μεταλαβαίνουν, δεν προσεύχονται, δεν προσπαθούν. Κι είναι καλές ψυχές, αλλά μένουν έτσι, ξέφραγα αμπέλια, όπως λέει η λαϊκή έκφραση. Και τους πιάνει και τους σηκώνει το κακό. Και τους βάνει να κάνουνε φόνο και να κάνουν τόσα και μετά, μετά από λίγο μετανοιώνουνε, στενοχωριούνται, υποφέρουνε, νιώθουν σαν να ‘ναι στην κόλαση”.

 Δεν θέλω να δικαιολογήσω κανένα έγκλημα, αλλά ο εγκληματίας και ο αμαρτωλός δεν παύει να είναι άνθρωπος και εκείνος πληγωμένος, όπως περισσότερο πληγωμένα είναι τα θηρία, βέβαια, και οι συγγενείς των θυμάτων”. Μην κατακρίνεις, ακόμη κι αν βλέπεις

Να προσέχεις την κατάκριση, μου λέει μια άλλη μέρα ο Γέροντας, και μου είπε το εξής περιστατικό, για να αποφεύγω κάθε συζήτηση γι’ αυτή, όσο δίκαιο και αν νομίζω πως έχω.

 -Είχε πάει μια μέρα μια γυναίκα σε έναν παπά για να εξομολογηθεί. Ήταν από κάποιο χωριό που φορούν και μεσοφόρια. Τα ξέρεις;.

 – Τα ξέρω, του λέω.

– Λοιπόν, αφού εξομολογήθηκε, σηκώθηκε να φύγει. Όμως δεν έκανε πέρα, αν δεν του άφηνε κάτι για να τον ευχαριστήσει και επειδή έτσι αισθανόταν καλύτερα. Προσπάθησε λοιπόν να σηκώσει το πάνω φόρεμα για να βγάλει από το μεσοφόρεμα κάτι χρήματα που είχε, αλλά μαζί με το πανωφόρι πιάνει και το μεσοφόρι μαζί κατά λάθος, το σηκώνει ψηλά, και της φανήκαν τα πόδια της. Τη στιγμή αυτή μπήκε κάποιος μέσα και είδε τη στάση της γυναίκας και πήγε και κατήγγειλε τον παπά για άσεμνες πράξεις και τον τιμώρησαν μάλιστα με τρεις μήνες αργία.

Σε όλο αυτό το διάστημα της αργίας του ο παπάς αυτός ευχαριστούσε και δοξολογούσε τον Θεό γι’ αυτή τη δοκιμασία που του έδωσε. Το χάρηκε πάρα πολύ! Είδες, όμως, τι έπαθε ο αδελφός μας, παιδί μου; Ενώ είδε κάτι το άσεμνο, και κατέκρινε τον παπά, δεν ήταν έτσι όπως του το παρουσίασε ο πονηρός.

Γι’ αυτό σού λέω, πρόσεχε πολύ, πρόσεχε!

– Ναι, Παππούλη μου, του είπα, θα προσέχω…
Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου, σελ. 233

Να μην κατακρίνουμε, διότι ο Θεός θα επιτρέψει να πέσουμε κι εμείς στις ίδιες αμαρτίες.

Ο Γέροντας συμβούλευε να μην κατακρίνουμε τους άλλους για τις αμαρτίες τους, διότι ο Θεός θα επιτρέψει να πέσουμε κι εμείς στις ίδιες αμαρτίες. Μου έλεγε: « Έτσι, μια νοικοκυρά σ’ ένα χωριό, την ώρα που άναβε φωτιά στο φούρνο της για να ψήσει ψωμί, ευχήθηκε να μπορούσε να σουβλίσει και να κάψει ζωντανή στο φούρνο της μια κοπέλα από γειτονικό χωριό, που έμεινε έγκυος με κάποιο άγνωστο. Σε λίγα χρόνια, όταν ο άνδρας της ξενιτεύτηκε, έμεινε κι εκείνη έγκυος με κάποιο συγχωριανό της». Και κατέληξε: « Γι’ αυτό ο Θεός μας συμβουλεύει να μην καταρώμεθα κανένα, ούτε τον εχθρό μας, και να ευλογούμε όλους, ακόμη και τους εχθρούς μας».
[Κ. Γιαννιτσιώτη, Κοντά στο Γέροντα Πορφύριο, Αθήναι 1995, σελ. 332π.]

Να μην καταδικάζουμε το κακό, αλλά να το διορθώνουμε.

 «Ο σκοπός μας δεν είναι να καταδικάζουμε το κακό, αλλά να το διορθώνουμε. Με την καταδίκη ο άνθρωπος μπορεί να χαθεί· με την κατανόηση και τη βοήθεια θα σωθεί. Τον αμαρτωλό πρέπει να τον αντικρίζουμε με αγάπη και με σεβασμό στην ελευθερία του. Όταν ένα οικογενειακό μας πρόσωπο ρίχνει ένα βάζο από το τραπέζι και το σπάει συνήθως οργιζόμαστε. Αν εκείνη τη στιγμή, την κρίσιμη, με μια κίνηση ψυχικής ανύψωσής μας, δείξουμε κατανόηση και δικαιολογήσουμε τη ζημιά, κερδίσαμε τη ψυχή μας και τη ψυχή του αδελφού μας. Κι αυτή είναι όλη η πνευματική ζωή μας: μια κίνηση ανύψωσής μας, μέσα στις δοκιμασίες των θλίψεων, από την αγανάκτηση του εγωισμού στην κατανόηση της αγάπης».

Με την κατάκριση σπρώχνουμε τον αδελφό μας πιο χαμηλά.

 «Όταν ο αδελφός μας σφάλλει, εμείς πρέπει να βαστάξουμε τον πειρασμό του. Η αληθινή αγάπη μας εμπνέει να κάνουμε θυσίες χάριν του πλησίον. Όπως ο Χριστός, όταν τον σταύρωναν, παρακαλούσε τον ουράνιο Πατέρα του να συγχωρήσει τους σταυρωτές του, διότι δεν ήξεραν τί κάνουν. Χωρίς θυσία, με την κατάκριση μας, σπρώχνουμε τον αδελφό μας που αμάρτησε, να πέσει πιο χαμηλά, ενώ με τη σιωπηλή θυσία της αγάπης μας και τη μυστική προσευχή μας για εκείνον, ξυπνάμε τη συνείδησή του, που σηκώνεται και τον κατηγορεί κι έτσι μετανοεί και διορθώνεται».

***

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Όποιος κατακρίνει τους άλλους, πέφτει στα ίδια σφάλματα

άσωτος γιος_ the Prodigal Son_ Притча о блудном сыне2e0b70443e32152ba1ce1da341dΓέροντα, πώς συμβαίνει, όταν κατακρίνω μια αδελφή για κάποιο σφάλμα της, σε λίγο να κάνω κι εγώ το ίδιο σφάλμα;

Αν κατακρίνει κανείς τον άλλον για ένα σφάλμα του και δεν καταλάβει την πτώση του, ώστε να μετανοήσει, συνήθως πέφτει στο ίδιο σφάλμα, για να το καταλάβει. Ο Θεός δηλαδή από αγάπη επιτρέπει ο άνθρωπος να αντιγράφει την κατάσταση αυτού τον οποίο κατέκρινε.
Αν πεις λ.χ. ότι κάποιος είναι πλεονέκτης και δεν καταλάβεις ότι κατέκρινες, ο Θεός παίρνει τη Χάρη του και επιτρέπει να πέσεις κι εσύ στη πλεονεξία. Αρχίζεις τότε να μαζεύεις. Μέχρι να καταλάβεις τη πτώση σου και να ζητήσεις συγχώρεση από τον Θεό, θα λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι.

Για να σε βοηθήσω, θα σου πω κάτι από τον εαυτό μου. Όταν ήμουν στην Ιερά Μονή Στομίου, έμαθα για μια συμμαθήτριά μου από το Δημοτικό ότι είχε παραστρατήσει και έκανε ζημιά κάτω στην Κόνιτσα. Προσευχόμουν λοιπόν να τη φωτίσει ο Θεός να ανέβει στο μοναστήρι, για να της μιλήσω. Είχα ξεχωρίσει και μερικά κομμάτια περί μετανοίας από την Αγία Γραφή και από Πατερικά.
Μια μέρα λοιπόν ήρθε με δύο άλλες γυναίκες. Μιλήσαμε και έδειξε ότι κατάλαβε. Στη συνέχεια ερχόταν συχνά με το παιδί της και έφερνε κεριά, λάδι, λιβάνι για τον ναό. Μια φορά κάποιοι γνωστοί προσκυνητές από τη Κόνιτσα μου λένε: «Πάτερ, αυτή η γυναίκα υποκρίνεται. Εδώ φέρνει κεριά κα λιβάνι και κάτω συνεχίζει με τους αξιωματικούς».

Όταν ξαναήρθε, τη βρήκα στην εκκλησία να ασπάζεται τις εικόνες, και της έβαλα τις φωνές: «Φύγε από ‘δώ, της είπα, έχεις βρωμίσει όλη την περιοχή!…». Η καημένη έφυγε κλαίγοντας. Δεν πέρασε πολύ ώρα και αισθάνθηκα μεγάλο σαρκικό πόλεμο. «Τι είναι αυτό; λέω. Ποτέ μου δεν είχα τέτοιον πειρασμό. Τι συμβαίνει;». Δεν μπορούσα να βρω την αιτία. Κάνω προσευχή, τα ίδια.

Οπότε παίρνω τον ανήφορο για την Γκαμήλα. «Καλύτερα να με φάνε οι αρκούδες», είπα. Προχώρησα αρκετά μέσα στο βουνό. Ο πειρασμός δεν υποχωρούσε. Βγάζω τότε ένα τσεκουράκι που είχα κρεμασμένο στη μέση μου και δίνω τρεις τσεκουριές στο πόδι μου, μήπως και με τον πόνο φύγει ο πειρασμός. Το παπούτσι γέμισε αίμα, αλλά τίποτε.
Σε μια στιγμή ήρθε στο νου μου εκείνη η γυναίκα και τα λόγια που της είχα πει. «Θεέ μου , είπα τότε, εγώ για λίγο έζησα αυτή την κόλαση και δεν μπορώ να την αντέξω, κι αυτή η ταλαίπωρη που ζει συνέχεια αυτήν την κόλαση!… Συγχώρεσέ με που την κατέκρινα». Αμέσως ένοιωσα μια δροσιά θεϊκή και εξαφανίσθηκε ο πόλεμος. Βλέπεις τι κάνει η κατάκριση;
Βιβλίο: Πάθη και Αρετές -Γέροντος Παϊσιου Αγιορείτου

άσωτος γιος_ the Prodigal Son_ Притча о блудном сынеFiul-cel-pierdut-10– Γέροντα, η κατάκριση έχει έλλειψη αγάπης;
– Έμ, τι έχει; Και έλλειψη αγάπης έχει και αναίδεια έχει. Όταν δεν έχεις αγάπη, δεν βλέπεις με επιείκεια τα λάθη των άλλων, οπότε τους ταπεινώνεις μέσα σου και τους κατακρίνεις. Πάει μετά το ταγκαλάκι και τους βάζει να κάνουν και άλλο σφάλμα. Το βλέπεις εσύ, τους κατακρίνεις πάλι και ύστερα συμπεριφέρεσαι με αναίδεια.

Με την κατάκριση φεύγει αμέσως η Χάρις του Θεού και δημιουργείται αμέσως ψυχρότητα στη σχέση σου με τον Θεό. Πώς να κάνεις μετά προσευχή; Η καρδιά γίνεται πάγος μάρμαρο.
Η κατάκριση και η καταλαλιά είναι οι μεγαλύτερες αμαρτίες και απομακρύνουν την Χάρη του Θεού περισσότερο από κάθε άλλο αμάρτημα. «Όπως το νερό σβήνει την φωτιά, λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, έτσι και η κατάκριση σβήνει την Χάρη του Θεού».

Μόνον ο Θεός κρίνει δίκαια, γιατί μόνον Αυτός γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Εμείς, επειδή δεν ξέρουμε την δίκαιη κρίση του Θεού, κρίνουμε “κατ’ όψιν”, εξωτερικά, και γι’ αυτό πέφτουμε έξω και αδικούμε τον άλλον. Η ανθρώπινη κρίση μας δηλαδή είναι μία μεγάλη αδικία. Είδες τι είπε ο Χριστός: “Μη κρίνετε κατ’ όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνατε”.
Θέλει πολλή προσοχή. Ποτέ δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα.

Πόσο πρέπει να προσέχουμε την κατάκριση! Πόσο αδικούμε τον πλησίον μας, όταν τον κατακρίνουμε! Αν και στη πραγματικότητα με τη κατάκριση αδικούμε τον εαυτό μας και όχι τους άλλους, διότι μας αποστρέφεται ο Θεός. Τίποτε άλλο δεν αποστρέφεται τόσο πολύ ο Θεός όσο την κατάκριση, γιατί ο Θεός είναι δίκαιος και η κατάκριση είναι γεμάτη από αδικία.

– Γέροντα, μερικοί πνευματικοί άνθρωποι, όταν βλέπουν κάποιον να ζει αμαρτωλά, λένε: «Α, αυτός, έτσι που πάει, είναι για την κόλαση!».
– Αχ, αν οι κοσμικοί άνθρωπο πάνε στη κόλαση από τις καταχρήσεις, οι πνευματικοί άνθρωποι θα πάνε από τις κατακρίσεις… Για κανέναν δεν μπορούμε να πούμε ότι θα πάει στην κόλαση. Ο Θεός δεν ξέρουμε πώς εργάζεται. Τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος. Κανέναν να μη καταδικάζουμε, γιατί έτσι παίρνουμε την κρίση από τα χέρια του Θεού. Πάμε να γίνουμε Θεοί. Αν μας ρωτήσει ο Χριστός την ημέρα της Κρίσεως, ας πούμε τη γνώμη μας…

– Γέροντα, έχω μια στενότητα. Δεν έρχομαι στη θέση του άλλου, για να τον δικαιολογήσω.
– Να βλέπεις με πόνο τον άλλον που σφάλλει και να δοξάζεις τον Θεό για όσα σου έχει δώσει, γιατί μετά ο Θεός θα σου πει: «Εγώ, παιδί μου, τόσα σου έδωσα, κι εσύ γιατί μου φέρθηκες σκληρά;». Να βλέπεις πλατιά τα πράγματα. Να σκέφτεσαι το παρελθόν του ανθρώπου, τις ευκαιρίες που του δόθηκαν να καλλιεργήσει τον εαυτό του και τις ευκαιρίες που είχες εσύ και δεν τις αξιοποίησες. Έτσι, θα συγκινηθείς από τις δωρεές που σου χάρισε ο Θεός, θα τον δοξολογήσεις γι’ αυτές και θα ταπεινωθείς, επειδή δεν ανταποκρίθηκες. Παράλληλα θα νοιώσεις αγάπη και πόνο για τον αδελφό που δεν είχε τις δικές σου ευκαιρίες και θα κάνεις γι’ αυτόν καρδιακή προσευχή.

Να μάθουμε τον «αναρχικό» νου να συχνάζη στο σπίτι του, στον Παράδεισο, κοντά στον Πατέρα του, τον Θεό. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/02/28/%ce%bd%ce%b1-%ce%bc%ce%ac%ce%b8%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%bd%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%85%cf%87%ce%bd%ce%ac/

Οι άνθρωποι του περιθωρίου και οι «τελειωμένοι» θα μας σπρώξουν στον Παράδεισο!
https://iconandlight.wordpress.com/2018/02/10/%CE%BF%CE%B9-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B8%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B5%CE%BB/

Ολόκληρη η ανθρωπότητα χωρίζεται σε δύο κατηγορίες: σε εκείνους πού δικαιώνουν τους εαυτούς τους και σε εκείνους πού μέμφονται τους εαυτούς τους και παίρνουν το πταίσμα επάνω τους. αρχιμ. Ζαχαρίας Ζάχαρου
https://iconandlight.wordpress.com/2019/02/24/%ce%bf%ce%bb%cf%8c%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%81%ce%b7-%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%ce%b6%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%cf%83%ce%b5/

Θα δώσουμε εξετάσεις… θα φανή πόσων καρατίων χρυσάφι είναι ο καθένας. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/04/26855/

Τώρα μια μπόρα θα είναι, μια μικρή κατοχή του αντίχριστου σατανά. Να ζητούμε μετάνοια για όλον τον κόσμο.. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/07/%CF%84%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CF%80%CF%8C%CF%81%CE%B1-%CE%B8%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%87/

Ωδή ζ΄ . Εικόνος χρυσής.

Ιθύνας προς Σε, τας οδούς μου Αγαθέ, και την καρδίαν, ανακαινώσει Θείου Πνεύματος, παλαιωθέντα ανάπλασον, της αγιωσύνης τω κάλλει, καλλωπίσας βοώντά Σοι· ευλογητός ει ο Θεός, ο των πατέρων ημών.

Κοντάκιον. Ήχος α΄ . Τον τάφον σου Σωτήρ.

Αγκάλας πατρικάς, διανοίξαί μοι σπεύσον· ασώτως τον εμόν, κατηνάλωσα βίον· εις πλούτον αδαπάνητον, αφορών των οικτιρμών σου Σωτήρ, νυν πτωχεύουσαν, μη υπερίδης καρδίαν· σοι γαρ Κύριε, εν κατανύξει κραυγάζω· ήμαρτον Πάτερ, εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου.


Guard yourself well, that you do not rebuke the penitent also. How dear the repentant sinner is to God. St. Nikolai Velimirovic

άσωτος γιος_ the Prodigal Son_ Притча о блудном сыне_ΑΣΩΤΟςΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΑ124324Sunday of the Prodigal Son (Luke 15:11-32)

A brother questioned Abba Poemen saying, If I see a brother whom I have heard is a sinner, I do not want to take him into my cell, but when I see a good brother I am happy to be with him.’ The old man said, If you do a little good to the good brother, do twice as much for the other. For he is sick. Now, there was an anchorite called Timothy in a coenobium. The abbot, having heard of a brother who was being tempted, asked Timothy about him, and the anchorite advised him to drive the brother away. Then when he had been driven away, the brother’s temptation fell upon Timothy to the point where he was in danger. Then Timothy stood up before God and said, “I have sinned. Forgive me.” Then a voice came Poemen (called the Shepherd) [177 which said to him, “Timothy, the only reason I have done this to you is because you despised your brother in the time of his temptation.” (70, From: Sayings of the Desert Fathers: The Alphabetical Collection by Metropolitan Anthony of Sourozh (Preface), Benedicta Ward (Translator) )

Abba Elias, the minister, said, ‘What can sin do where there is penitence? And of what use is love where there is pride?’

St. Nikolai Velimirovic

άσωτος γιος_ the Prodigal Son_ Притча о блудном сыне___20120211_1359867634“He who has no patience with us when we sin does not love us. Neither does he love us who does not forgive us when we repent of our sin. And he loves us leasto of all who does not rejoice at our improvement. Patience, forgiveness and joy are the three greatest characteristics of divine love. They are characteristic of all real love…. Without these three characteristics, love is not love. If you give the name “love” to anything else, it is thought you were giving the name “sheep” to a goat or a pig.

In the parable of the Prodigal Son, The Lord Jesus has given us a picture of real, divine love, painted in such clear colors that it pulsates with life before our eyes, as this world does when, after the darkness of night, the sun shines forth. Two thousand years have not dulled the colors of the picture, and they will never be dulled as long as there are men on earth, and God’s love for them. On the contrary, the more sinful men become, the more vivid is this picture: the more vivid and the fresher.”

***

One needs to distinguish a sinner from a penitent. If you have taken upon yourself the role to rebuke the sinner, guard yourself well, that you do not rebuke the penitent also. How dear the repentant sinner is to God, call to mind the Parable of the Prodigal Son. Therefore, let it be very dear for you, he who has become dear to God. At one time it happened that a monk succumbed to sin for which he was banished from the monastery. This monk went to St. Anthony, confessed his sin, repented and remained with Anthony for a period of time. Then Anthony sent him back again to the monastery but they did not receive him and, again, they banished him. Again, the penitent came to Anthony. Again, Anthony sent him back to the monastery with a message to the fathers of the monastery: ‘One boat experienced shipwreck and lost its cargo; with great difficulty did that boat arrive in the harbor and you wish to drown even that which was saved from drowning!’ Hearing this wise message, the fathers received with joy the penitent brother into the monastery.”

Tone 3 Kontakion (from the Lenten Triodion)

I have recklessly forgotten Thy glory, O Father; and among sinners I have scattered the riches which Thou gavest me. And now I cry to thee as the Prodigal: I have sinned before Thee, O merciful Father; receive me as a penitent, and make me as one of Thy hired servants!

Tone 1 – ‘Lord, I have cried unto Thee…’

Brethren, our purpose is to know the power of God’s goodness,
For when the Prodigal Son abandoned his sin,
He hastened to the refuge of his Father.
That good man embraced him and welcomed him:
He killed the fatted calf and celebrated with heavenly joy!
Let us learn from this example to offer thanks to the Father who loves all people,
And to the Victim, the glorious Saviour of our souls!

Doxastikon in Tone Six

Loving Father, I have gone far from you, but do not forsake me, nor declare me unfitted for your Kingdom. The all-evil enemy has stripped me naked and taken all my wealth. I have squandered like the Profligate the graces given to my soul. But now I have arisen and returned, and I cry aloud to you, ‘Make me as one of your hired servants, You who for my sake stretched out Your spotless hands on the Cross, to snatch me from the fearsome beast and to clothe me once again in the first robe, for You alone art full of mercy’.

Sessional Hymn, Tone 1

Hasten to open Thy Fatherly embrace to me,
For I have wasted my life as the Prodigal.
In the unfailing wealth of Thy mercy O Saviour,
Do not reject my heart in its poverty.
For I cry to Thee with compunction, O Lord:
Father, I have sinned against heaven, and before Thee!


Παρακαλούμε το Θεό να μας βοηθήσει να μην πικράνουμε το Άγιο Πνεύμα με τα πάθη μας, να μην βλάψουμε τον αδελφό μας. Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς _ Святая Екатерина Александрийская_ St Catherine of AlexandriaΗ ΜΝΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓ.ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ 001Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Εάν αναγνωρίσουμε ότι οντολογικά όλη η ανθρώπινη φύση είναι ένα, τότε χάρη σ’ αυτή την ενότητα της φύσεως, θα στραφούμε να αγαπήσουμε τον πλησίον μας σαν τμήμα της υπάρξεως μας.

Ο πιο τρομερός εχθρός μας είναι η υπερηφάνεια. Η δύναμη της είναι τεράστια. Η υπερηφάνεια υπονομεύει κάθε φιλοδοξία μας, καταστρέφει κάθε προσπάθεια μας. Πολλοί από μας πέφτουμε στις παγίδες της. Ο υπερήφανος θέλει να κυριαρχεί, να επιβάλλει τη θέληση του στους άλλους, κι έτσι παρουσιάζεται η σύγκρουση ανάμεσα στα αδέλφια. Η πυραμίδα της ανισότητας είναι αντίθετη με την αποκάλυψη που αφορά την Αγία Τριάδα, στην οποία δεν υπάρχει ούτε μεγαλύτερος ούτε μικρότερος, αλλά καθένα πρόσωπο κατέχει την πληρότητα του Θείου Όντος.

Η Βασιλεία του Χριστού βασίζεται στην αρχή ότι όποιος θέλει να είναι πρώτος πρέπει να ‘ναι υπηρέτης όλων (Μαρκ. 9,35). Ο άνθρωπος που ταπεινώνει τον εαυτό του θα υπερυψωθεί (από το Θεό) και, αντίθετα, όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί. Στον αγώνα μας για προσευχή πρέπει να καθαρίσουμε τον εαυτό μας, το νου και την καρδιά από κάθε επιθυμία να επικρατήσουμε πάνω στον αδελφό μας. Επιθυμία για δύναμη είναι θάνατος για την ψυχή. Ο κόσμος ξεγελιέται από το μεγαλείο της δυνάμεως, λησμονώντας ότι όποιος εκτιμάται υπερβολικά ανάμεσα στους ανθρώπους, αυτόν τον αποστρέφεται ο Κύριος. Η υπερηφάνεια μας παρακινεί να κρίνουμε ή και να περιφρονούμε τους αδύνατους αδελφούς μας, όμως ο Κύριος μας προειδοποίησε: «Οράτε μη καταφρονήσητε ενός των μικρών τούτων» (Ματθ. 18,10). Εάν παρασυρθούμε στην υπερηφάνεια, όλη η άσκησή μας στην ευχή του Χριστού καταντά βεβήλωση του ονόματός Του. «Ο  λέγων εν αυτώ μένειν οφείλει, καθώς εκείνος περιεπάτησεν, και αυτός ούτω περιπατείν» (Α’ Ιωάν. 2,6). Εκείνος που αληθινά αγαπά το Χριστό αφιερώνει όλες τις δυνάμεις του στην υπακοή των λόγων του. Αυτό το τονίζω γιατί είναι στ’ αλήθεια η πραγματική μας «μέθοδος» για να μάθουμε να προσευχόμαστε. Αυτή και όχι καμιά άλλη ψυχοσωματική τεχνική είναι ο ορθός δρόμος.

Στη λαχτάρα μας να κάνουμε τον λόγο του Ευαγγελίου κτήμα όλης της υπάρξεως μας, ελευθερωνόμαστε με τη δύναμη του Θεού από τη δυναστεία των παθών. Ο Ιησούς είναι ο Ένας και μοναδικός σωτήρας με την αληθινή έννοια της λέξεως.

«Κύριε, Ιησού, Υιέ του ζώντος Θεού, ελέησον ημάς και τον κόσμον σου».

Εάν η υπερηφάνεια ενεργεί πάνω μας ή βρίσκουμε τα σφάλματα των άλλων ή ακόμα έχουμε εχθρότητα, τότε ο Κύριος στέκεται μακριά μας.

Πλησιάζουμε το Θεό σαν οι ελεεινότεροι από τους αμαρτωλούς. Κατηγορούμε τον εαυτό μας για όλα τα πράγματα. Δεν σκεφτόμαστε τίποτα. Δεν αναζητούμε τίποτα, παρά συγχώρηση και έλεος. Καταδικάζουμε τον εαυτό μας σαν άξιο της κολάσεως. Και σ’ αυτή την κατάσταση συνεχίζουμε. Παρακαλούμε το Θεό να μας βοηθήσει να μην πικράνουμε το Άγιο Πνεύμα με τα πάθη μας, να μην βλάψουμε τον αδελφό μας. Δεν περιμένουμε εξαιρετικά χαρίσματα από ψηλά. Με όση δύναμη έχουμε προσπαθούμε να συλλάβουμε και να εφαρμόσουμε τις εντολές του Χριστού, ζώντας σύμφωνα με αυτές. Τον παρακαλούμε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλόν». Ο Θεός ακούει αυτήν την ευγενή προσευχή και βιάζεται για τη σωτηρία μας. «Και έσται πας, ός αν επικαλέσηται  το όνομα Κυρίου, σωθήσεται» (Ιωήλ 2,32).

***

ΑΣΩΤΟΥ-kyriaki-aswtoy-p-n-loydovikos25c225absophia2bdrekou25c225bbaenai-epanastasiΟ Γέροντας Σιλουανός πριν από τη μακαρία λήξη του είπε: «Δεν ταπεινώθηκα ακόμη».

Λέγοντας ότι «ακόμη δεν ταπεινώθηκα» ο Γέροντας είχε υπ’ όψιν του τη Θεία «απερίγραπτη ταπείνωση», που γνώρισε κατά την εμφάνιση του Χριστού σε αυτόν. «Ακόμη δεν ταπεινώθηκα» σημαίνει, γνώρισα την ταπείνωση «Πνεύματι Αγίω», αλλά δεν μπόρεσα να την αποκτήσω στην πληρότητα.

Η αυτοεξουδένωση του Γέροντα δεν πρέπει να μας αποκρύπτει εκείνο που ο ίδιος έλεγε: «Αν κρατούσε ακόμη μία στιγμή η όραση (του Ζώντος Χριστού), θα πέθαινα». Συνεπώς, δεν μπορεί ο άνθρωπος «να αποκτήσει την ταπείνωση αυτή» και να παραμείνει ζωντανός. Θυμάμαι ότι κάποτε ο Γέροντας μου είπε: «Η γήινη φύση μας δεν αντέχει την τέλεια χάρη … Είναι ευκολότερο να κρατήσει κάποιος με γυμνά χέρια αναμμένα κάρβουνα, παρά να βαστάξει το ουράνιο αυτό πυρ». Το πυρ αυτό καταβροχθίζει όλα εκείνα, που ούτως ή άλλως υπόκεινται στη φθορά: «Σαρξ και αίμα Βασιλείαν Θεού κληρονομήσαι ου δύνανται, ουδέ η φθορά την αφθαρσίαν κληρονομεί» (Α’ Κορ. 15, 50). Είναι απαραίτητη η μεταποίησή της σε άλλο, σε πνευματικό σώμα, όμοιο με το Σώμα του αναστάντος Χριστού, όπου «θάνατος ουκέτι κυριεύει» (Ρωμ. 6, 9). (Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, Το μυστήριο της Χριστιανικής ζωής, Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 2010 σ. 399Δαβίδ Προφήτης_David King prophet_ Давид Пророк-Προσευχή_ΜΕΤΑΝΟΩΝ-2333

Η ταπείνωση ανοίγει τις πόρτες του Ουρανού. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/25/%CE%B7-%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF%CE%B3%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%80%CF%8C%CF%81%CF%84%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CF%85%CF%81/

Ο νόμος δεν οδήγησε ποτέ κανένα στην τελειότητα – να υψωθούμε πάνω από αυτον, Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2016/02/20/%CE%BF-%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%BF%CE%B4%CE%AE%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%AD-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%B5/

Δόξαν παρά ανθρώπων ου λαμβάνω… Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2016/02/17/%CE%B4%CF%8C%CE%BE%CE%B1%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%8E%CF%80%CF%89%CE%BD-%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CF%89-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85/