iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο Άγιος Γεράσιμος ο εν Κεφαλληνία εκρύβετο, όλη η ζωή του ήταν ένα κρυφτό, εκρύβη τόσο πολύ από τους ανθρώπους, έζησε σε σπήλαια, στην αφάνεια, σε εσχάτη ταπείνωση και εδώ ακριβώς ο Θεός τον υπερύψωσε. Μητρ. Κεφαλληνίας Γεράσιμος Φωκάς

Γεράσιμος Κεφαλληνίας_St Gerasimus of Kefalonia_Св. Герасим Кефалонийский_koimisisΆγιος Γεράσιμος ο εν Κεφαλληνία

Εορτάζει στις 20 Οκτωβρίου και στις 16 Αυγούστου

«Τεκνία ειρηνεύετε εν εαυτοίς και μη τα υψηλά φρονείτε»

Μακαριστός Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γεράσιμος Φωκάς

Ο Άγιος Γεράσιμος εκρύβετο, όλη η ζωή του ήταν ένα κρυφτό, εκρύβη τόσο πολύ από τους ανθρώπους, έζησε σε σπήλαια, στην αφάνεια, σε εσχάτη ταπείνωση και εδώ ακριβώς ο Θεός τον υπερύψωσε. Έχουνε γραφτεί περίπου 26 ακολουθίες, όπου δείχνει ο Θεός ότι “πας ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται”.  Σε μια ακολουθία  λέει ο υμνογράφος:

Τι σε νυν προσείπω, Γεράσιμε, Ουρανόν, ότι την δόξαν διηγήσω του Θεού;
Ποταμόν, ότι ηρδεύσω πάσαν άγονον ψυχήν;
Ναμάτων ζωηρρύτων πηγήν άφθονον και κήπον ευωδέστατον και πάγκαλον
της αρετής και της χάριτος, ην εκ Θεού πιστώς είληφας;
Ικέτευε του σωθήναι τας ψυχάς ημών”.

Αφού ο υμνογράφος απορεί τι να πει, νιώθει κανείς φοβερά αμήχανα να μιλήσει για τον Άγιο.

Γεράσιμος Κεφαλληνίας_St Gerasimus of Kefalonia_Св. Герасим Кефалонийский_GERASIMOSΉτανε πλούσιος, ήτανε μορφωμένος, ήταν νέος, ψηλός, όμορφος, και όπως λέει η ακολουθία έγινε μεγαλέμπορος κάνοντας όμως άλλης μορφής εμπόριο. Αντήλλαξε τα επίγεια με τα ουράνια και όλα αυτά που είχε τα έφερε στα πόδια του Χριστού και έτσι με την μονάδα μπροστά, που είναι ο Χριστός, τα πολλαπλασίασε τόσο πολύ, ώστε μέχρι σήμερα ευεργετεί και προσφέρει. Έσωσε τον εαυτό του και συνεχίζει να σώζει αμέτρητες ψυχές. Έφυγε από το σπίτι του και εγκατέλειψε όλα αυτά τα πλούτη, αφού αγάπησε το Χριστό υπέρ το χρυσό, και πατρίδα, και χρήματα, και περιουσία, και ύπαρξη για να ακολουθήσει την πολύ δύσκολη οδό της αγιότητος και τοπικά και πιο πολύ τροπικά. [ ….]

Αυτός ο άνθρωπος δεν ήτανε τσοπάνης, ούτε αγροίκος, ούτε χωρικός. Ήταν αρχοντόπουλο, πριγκιπόπουλο. Το σπίτι που γεννήθηκε υπάρχει μέχρι σήμερα, στα Τρίκαλα Κορινθίας, είναι σωστό ανάκτορο, μέχρι σήμερα, μέχρι την εποχή μας. Και εντυπωσιάζεται κανείς πώς αυτό το παιδί από το ανάκτορο βρισκόταν μες στα σπήλαια. Όλη η ζωή του ήταν η πιο αυστηρή μορφή ασκητού, σπηλαιώτης ασκητής,, που αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος αυτός είχε κάποια άλλη δύναμη, ήταν χριστοφόρος, θεοφόρος, τριαδοφόρος και γι αυτό έζησε εκεί… Αν είσαι τσοπάνης και μαθημένος στην ύπαιθρο το να ζήσεις στο σπήλαιο δεν είναι τρομερό. Αν όμως είσαι σε αρχοντικό και πας και ζεις στο σπήλαιο, τότε κάτι άλλο συμβαίνει. Ποιος σε καθοδηγεί και σε ενισχύει;

***

Άγιος Πορφύριος – Μαρτυρία π. Δανιήλ Γούβαλη

Μια φορά πήγα στο κελί του. Ήταν 19 Οκτωβρίου, αργά το απόγευμα. Τον διέκοψα χωρίς να το θέλω, γιατί «βρισκόταν» εκείνη την ώρα στην Κεφαλονιά, όπου τελούνταν ο πανηγυρικός Εσπερινός στον Άγιο Γεράσιμο. Έβλεπε, όπως μου είπε, τους ιερείς τους επισκόπους, κόσμο αναρίθμητο και άκουγε τις ψαλμωδίες. Μου περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια τι γινόταν εκείνη την ώρα στον Άγιο Γεράσιμο της Κεφαλονιάς.

Μια άλλη φορά τηλεφώνησε στις Βρυξέλλες, όπου υπηρετούσε στο εκεί πολεμικό ναυτικό, σ’ ένα υποβρύχιο του ΝΑΤΟ, ένα πνευματικό του τέκνο. Και του είπε ότι στο σημείο όπου κυκλοφορούσαν με το υποβρύχιο, κάτω από τη θάλασσα, βρισκόταν ένας ύφαλος και ότι έπρεπε να προσέξουν. Έλεγξε πράγματι αυτός ο αξιωματικός στο σημείο που του είχε υποδείξει ο γέροντας, εντόπισε τον ύφαλο και έδωσε οδηγίες να μην ξαναπεράσουν από εκεί. (από τον αρχιμανδρίτη Δανιήλ Γούβαλη, Αποσπάσματα από το βιβλίο του Κλείτου Ιωαννίδη : «Ο ΓΕΡΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ. Μαρτυρίες και εμπειρίες».)

Ο Άγιος Πορφύριος συνομιλεί με τον Άγιο Γεράσιμο

Γεράσιμος Κεφαλληνίας_St Gerasimus of Kefalonia_Св. Герасим Кефалонийский_Agios-Gerasimos-Kefallinias-05Την ημέρα της εορτής του αγίου Γερασίμου ο Παππούλης ευρίσκετο κλινήρης, λόγω των πολλών ασθενειών του.

Ξαφνικά παρουσιάζεται ενώπιόν του, ολόσωμος, ο Άγιος Γεράσιμος! Οπότε, ο πατήρ Πορφύριος, που προηγουμένως δεν ήταν σε θέση να γυρίσει από το άλλο πλευρό, εξαιτίας των ισχυρών πόνων και της τρομερής σωματικής του αδυναμίας, εκτινάσσεται επάνω με τέτοια ευλυγισία και δύναμη, που θα την ζήλευε και ο καλύτερος παγκόσμιος πρωταθλητής, και με ιδιαίτερο σεβασμό, άρχισε να υποκλίνεται, να σταυροκοπιέται, να προσκυνά και να συνομιλεί, τετ-α-τέτ, με τον αγαπημένο του Άγιο Γεράσιμο, για πολλή ώρα.
Μια από τις γυναίκες, η οποία την ώρα εκείνη εκτελούσε την εθελοντική της «βάρδια», προς εξυπηρέτηση του Παππούλη, παρακολουθούσε άναυδη και σιωπηλή από απόσταση ολίγων μέτρων, όλα τα διαδραματισθέντα, χωρίς να μπορεί να δώσει καμμία εξήγηση! Γιατί έβλεπε τον Παππούλη να προβαίνει σε όλες τις προηγούμενες ενέργειες, αλλά δεν έβλεπε τον αποδέκτη των ενεργειών αυτών! Και έβλεπε και άκουγε τον Παππούλη, αλλά ούτε έβλεπε, ούτε άκουγε τον συνομιλητή του, που δεν ήταν άλλος από τον Άγιο Γεράσιμο, και κυριολεκτικά, είχε σαστίσει!

Όταν, ο πατήρ Πορφύριος, τελείωσε την… συνομιλία με τον θαυματουργό και προστάτη του άγιο Γεράσιμο, εφανέρωσε και διηγήθηκε τα πάντα στην έκπληκτη γυναίκα και της έδωσε εντολή να μην αποκαλύψει τίποτε απ’ όσα είδε και άκουσε, πριν αυτός κοιμηθεί τον ύπνον του Δικαίου!
Από το Βιβλίο ¨ Ανθολόγιον Θαυμάτων¨¨ Έκδοσις Ιερού γυναικείου Ησυχαστηρίου ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

***

Άγιος Παΐσιος

– Γέροντα, μπορεί ο Άγιος Σπυρίδων να ζήτησε από τον Θεό να μείνη άφθαρτο το Λείψανό του;

– Όχι, πώς μπορεί να γίνη αυτό; Οι Άγιοι δεν ζητούν τέτοια πράγματα. Ο Θεός οικονόμησε να μείνη άφθαρτο το Λείψανο, για να βοηθιούνται οι άνθρωποι. Και βλέπετε πως τα έχει οικονομήσει ο Θεός! Επειδή η Κέρκυρα, η Κεφαλλονιά και η Ζάκυνθος είναι κοντά στην Ιταλία και εύκολα οι άνθρωποι θα μπορούσαν να παρασυρθούν από τον Καθολικισμό, έβαλε φράγμα εκεί πέρα τον Άγιο Σπυρίδωνα, τον Άγιο Γεράσιμο και τον Άγιο Διονύσιο.
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Στ΄, Περί Προσευχής, έκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σελ. 110.

Άγιος Γεράσιμος ο εν Κεφαλληνία, ο άγιος των σπηλαίων.
https://iconandlight.wordpress.com/2015/10/19/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B5%CE%BD-%CE%BA%CE%B5%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF/

Απολυτίκιον Αγίου Γερασίμου Κεφαλληνίας. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.

Των ορθοδόξων προστάτην και εν σώματι άγγελον και θαυματουργόν Θεοφόρον νεοφανέντα ημίν, επαινέσωμεν πιστοί Θείον Γεράσιμον, ότι αξίως παρά Θεού, απείληφεν ιαμάτων την αένναον χάριν, ρώννυσι τους νοσούντας, δαιμονώντας ιάται, διό και τοις τιμώσιν αυτόν βρύει ιάματα.Γεράσιμος Κεφαλληνίας_St Gerasimus of Kefalonia_Св. Герасим Кефалонийский_18595

Advertisements


St. Gerasimos of Cephalonia, No one is glorified by God without humility.

Γεράσιμος Κεφαλληνίας_St Gerasimus of Kefalonia_Св. Герасим Кефалонийский_koimisisSt. Gerasimos the New Ascetic of Cephalonia

– Commemorated on October 20 and August 16th

“Children, live in peace and do not be arrogant”.

Saint Gerasimus the New Ascetic of Cephalonia was born in the village of Trikkala in the Peloponessos of the prominent Notaras family. He was born in 1509. He lived a life of asceticism on Mount Athos, and then in Palestine, where he fasted for forty days. Having received the Patriarch’s blessing for a life of silence, St Gerasimus withdrew to Zakynthos in solitude, eating only vegetation.
After five years he was inspired to go the island of Cephalonia, where he lived in a cave. He restored a church at Omala, and he founded a women’s monastery where he lived in constant toil and vigil for thirty years. He prayed on bent knees stretched out on the ground. After that, he settled on the island of Cephalonia, where he founded a convent. By his prayer he brought down rain, healed the sick, and foretold the future. He rested in the Lord on August 15, 1579. Gerasimus was a miracle-worker both during his life and after his repose.

Saint Gerasimus is commemorated on August 16th. Today’s Feast celebrates the uncovering of his holy relics in 1581.

Testimony of Archimandrite Daniel Gouvalis from St. Porphyrios the Kapsokalyvite 

Once I went to his cell. It was the 19th of October, late in the afternoon, I interrupted him without wanting to, because at that hour he could be “found” in Cephallonia, at vespers for the feast of St. Gerasimos. He saw, as he told me, the priests, the bishops, countless people and heard the chanting. He described to me in exact detail what was taking place at that hour at St. Gerasimos on Cephallonia.
Once he telephoned Brussels where a spiritual child was serving in the navy there on a NATO submarine. He told him that there was a shoal-reef there where the submarine was circulating under the sea, and that they ought to be careful. The officer checked the spot that the Elder had pointed out, located the reef, and gave orders for the submarine to avoid that spot.

***

Saint Nikolai Velimirovič

Γεράσιμος Κεφαλληνίας_St Gerasimus of Kefalonia_Св. Герасим Кефалонийский_Agios-Gerasimos-Kefallinias-05For every man, peace of soul is precious. With those who have attained peace of soul, the body can be in constant motion; in work, in pain, but their souls, affixed to God, always remain in unwavering peace. St. Seraphim of Sarov teaches: “It is necessary to concern oneself with all means in order to preserve peace of soul and not to be disturbed by the insults of others. That is why it is necessary, at all costs, to restrain yourself from anger with the help of vigilance over one’s self, preserving the mind and heart from indecent movements. For preserving peace of soul, it is also necessary to avoid judging others. By not judging and by silence, peace of the soul is preserved. When a man is in such a state of mind, he receives divine revelations. In order for man to be preserved from judging others, he must be vigilant over himself; he must not receive from anyone non-spiritual thoughts and he should be dead toward everything worldly. We must tirelessly guard the heart from indecent thoughts and influences. `With closest custody, guard your heart for in it are the sources of life.’ (Proverbs 4:23). From perpetual vigilance over the heart, purity is born, in which the Lord is seen according to the words of eternal truth: ”Blessed are the pure in heart: for they shall see God “ (St. Matthew 5:8).

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date February 15, and New Calendar date February 28

***

Homily
About humility as a precursor of glory [honor]
by Saint Nikolai Velimirovič

“…And humility goes before honors [glory]” (Proverbs 15:33).

Γεράσιμος Κεφαλληνίας_St Gerasimus of Kefalonia_Св. Герасим Кефалонийский_GERASIMOSHere, the word is about true glory and not false glory; about glory that is eternal and not about glory that dies. Glory that is of man is glory that dies, and glory that is of God is eternal. Those whom men glorified are not glorified and those whom God glorifies are glorified. Our Lord said to the Jewish scribes: “How can you believe who receive glory [honor] from one another and do not seek the glory [honor] which is from the only God?” (St. John 5:44). See how our Lord makes a distinction between the glory from men and the glory from God. And about Himself, He said: “I do not receive glory from men” (St John 5:41). He who seeks glory from men travels the path of pride and he who seeks glory from God travels the path of humility. No one is glorified by God without humility. The saints of God were the most humble servants of God. The Most Holy Birth-giver of God [Theotokos] was adorned with overwhelming humility. To her great humility, she ascribed her being chosen as the Mother of God: “Because He has regarded the lowliness of His handmaid” (St. Luke 1:48). But the humblest of the most humble, our Lord Jesus Christ Himself, was the founder of asceticism. During His earthly life, humility always preceded glory.

Brethren, it must also be that way in our life if we desire true glory. For if humility does not precede glory, glory will never come.

O Lord Jesus, Model and Teacher of humility, our only glory and the Glorifier of all the humble and meek, inspire us with Your inexpressible humility.
To You be glory and thanks always. Amen.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date June 14, and New Calendar date June 27.
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-june-14-june-27.html

***

St. Paisios on the incorrupt Relics of the Ionian

Elder, could St. Spyridon have asked from God that his Relic remain incorrupt?

No, how could that have happened? The Saints don’t ask for such things. God willed that his Relic remain incorrupt in order to help people. And behold how God arranges things! Because Kerkyra (Corfu), Cephalonia and Zakynthos are near Italy, and that it would be easy for people to be seduced by Catholicism, He placed a great barrier there: St. Spyridon, St. Gerasimos and St. Dionysios.
Amateur translation from Source: Elder Paisios of the Holy Mountain, Words VI, On Prayer. The Holy Hesychasterion “St. John the Theologian”, Souroti, Thessaloniki

Apolytikion of Gerasimus of Cephalonia in the First Tone

Let us the faithful praise the divineGerasimus, who hath been newly revealed to us as a protector of the Orthodox, an angel in the flesh, and a God-bearing wonderworker. For he worthily received from God the unfailing gift of healing; he restoreth the ailing and healeth demoniacs. Wherefore, he poureth forth healings upon them that honour him.

Kontakion of Gerasimus of Cephalonia in the Third Tone

Now doth Cephalonia, with sacred songs of thanksgiving, call upon the multitudes of all the Orthodox Christians to extol the boast and glory of Orthodoxy, the divine and great Gerasimus, who is truly her deliverer and champion, who doth preserve her from all the harm of her foes.Γεράσιμος Κεφαλληνίας_St Gerasimus of Kefalonia_Св. Герасим Кефалонийский_18595Γεράσιμος Κεφαλληνίας_St Gerasimus of Kefalonia_Св. Герасим Кефалонийский_2 (2)


Η θεραπεία του δαιμονισμένου στα Γάδαρα, Αντώνιος (Μπλούμ) Μητροπολίτης Σούροζ – Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

δαιμονισμένων των Γεργεσηνών ή 'Γαδαρηνών'vindecarea_demonizatilor_din_tinutul_gherghesenilor_1256Κυριακή ΣΤ’ Λουκά
 Η θεραπεία του δαιμονιζομένου των Γαδαρηνών Λουκ. η’ 26-39

Η θεραπεία του δαιμονισμένου στα Γάδαρα
Αντώνιος (Μπλούμ) Μητροπολίτης Σούροζ
6 Νοεμβρίου 1977

Ιστορίες που μιλούν για το δαιμονισμό, για τον οποίον διαβάσαμε σήμερα στο Ευαγγέλιο, μας φαίνονται συχνά μακριά από τη δική μας καθημερινότητα, από τη δική μας πραγματικότητα. Ουσιαστικά, όμως, θα μπορούσαν να είναι πολύ κοντά μας, και, ακούγοντάς τες,  θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε τόσο πολλή πίστη και ελπίδα.

Ο άνθρωπος, για τον οποίον μιλάει το σημερινό Ευαγγέλιο, ήταν δαιμονισμένος. Ο νους του, η καρδιά του και το σώμα του ήταν πιασμένα από μια καταστρεπτική δύναμη. Τίποτα, ούτε οι προσπάθειες των ανθρώπων, ούτε καμιά πανουργία δεν κατάφεραν να τον τιθασέψουν. Έσπασε όλες τις αλυσίδες, απαλλάχτηκε από όλους τους περιορισμούς, τους οποίους οι άνθρωποι προσπαθούσαν να του επιβάλλουν. Έφυγε στην έρημο, μακριά από όλους, στην έρημο, όπου δεν υπάρχει τίποτα ανθρώπινο, όπου καίει ο ήλιος και καψαλίζει η δίψα και ζούσε στα μνήματα, όπου δεν απομένει τίποτα από έναν άνθρωπο παρά τα νεκρά κόκκαλα και οι μνήμες του θανάτου …

Άραγε δεν είμαστε κι εμείς δαιμονισμένοι, αλυσσοδεμένοι και φυλακισμένοι; Άραγε δεν κρατάνε και οδηγούν σκοτεινές σκέψες και κινήσεις την ψυχή και το σώμα μας; Άραγε κάποιος από μας μπορεί να πεί ότι ποτέ δεν τον πιάνουν οργή και μανία, ότι δεν γίνεται  ποτέ κακόβουλος  ή εχθρικός σ΄άλλους, ότι ποτέ δεν μπαίνει μέσα στην καρδιά, στο νού, στο σώμα του ούτε σκτοτεινιά, ούτε μοχθηρία, ούτε κακία; Και με πόσο κόπο προσπαθούν καμιά φορά οι άλλοι γύρω μας να μας σωφρονίσουν, να μας καταπραϋνουν, να μας ηρεμήσουν και κάποτε μάλιστα να μας παρηγορήσουν από αυτό, που μας είχε πιάσει; Σπάζουμε, όμως, όλες τις αλυσίδες, φεύγουμε μακριά, αποστρεφόμαστε από τους δικούς μας και πιό κοντινούς μας ανθρώπους και απομακρυνόμαστε σιγά σιγά σε μια τέτοια άβυσσο, όπου δεν απομένει τίποτα για τον άνθρωπο παρά θάνατος και καταστροφή.

Και, λοιπόν, στο σημερινό Ευαγγέλιο βλέπουμε πώς ήρθε ο Χριστός, πώς ο δαιμονισμένος άνθρωπος – με τον οποίον καμιά φορά τόσο μοιάζουμε – στάθηκε μπροστά Του – πρόσωπο με πρόσωπο –, και Τον ρώτησε – Τον Άνθρωπο, Τον μοναδικό γνήσιο Άνθρωπο: Τί δουλειά έχεις  μ΄εμένα, Ιησού; Τί κοινό υπάρχει μεταξύ μας; Γιατί ήρθες; Για να με βασανίσεις; Και ο Χριστός διέταξε να βγει το  κακό και καταστρεπτικό πνεύμα από τον άνθρωπο. Και ο νους του ανθρώπου φωτίστηκε, η καρδιά του ηρέμησε, και ο ίδιος έγινε πάλι άνθρωπος και άρχισε, στα πόδια του Χριστού, να Τον ακούει, να ακούει το λόγο της ζωής.

Όλοι εμείς μπορούμε να πλησιάσουμε έτσι προς το Χριστό, έστω στις προσευχές μας, έστω μέσω των μυστηρίων, εκείνων των ισχυρών, αήττητων ενεργειών του Θεού για να γίνουμε ελεύθεροι, ελεύθεροι από όλες τις καταστροφικές δυνάμεις μέσα μας – αν μόνο διαμένουμε μαζί με το Χριστό για να γίνουμε εντελώς υγιές και δεν επιστρέφουμε ξανά σε ό,τι μας δηλητηριάζει και μας καταστρέφει, αλλά κηρύττουμε στον κόσμο τί μας έχει προσφέρει ο Χριστός.

Γι΄αυτό ας μην διαβάσουμε αυτή την ιστορία σαν να είναι μακριά από μας σαν να μην έχει καμμία σχέση με μας. Μας αφορά άμεσα. Ας κοιτάξουμε μέσα μας. Τί υπάρχει, που μας σκοτεινιάζει το νου, συσκοτίζει την καρδιά μας, οδηγεί τη θέλησή μας στο κακό, κάνει τα λόγια μας κενά, κακά, τρομερά και νεκρά, και τις πράξεις μας καταστροφικές; Ας πλησιάσουμε προς τον Χριστό, όπως  δαιμονισμένος, στην εξομολόγηση, στη μετάληψη, στο ευχέλαιο και στις προσευχές μας. Μα, ας ζητήσουμε και από τους δικούς μας και τους φίλους μας να μας θυμηθούν στις δικές τους προσευχές. Και θα θεραπευτούμε. Αμήν    

***

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

δαιμονισμένων των Γεργεσηνών [ή 'Γαδαρηνών'vindecarea_demonizatilor_din_tinutul_gherghesenilor_1….Οι Γεργεσηνοί κι οι Γαδαρηνοί …είδαν και τους δυο θεραπευμένους, που ενώ λίγο νωρίτερα έμοιαζαν νεκροί, τώρα κάθονταν ιματισμένοι και σωφρονούντες, σα ν’ αναστήθηκαν εκ νεκρών. Κοίταξαν μετά το πρόσωπο του πράου και ταπεινού Κυρίου… Αντί να κάνουν μετάνοια και να τον ευχαριστήσουν που έσωσε τους δυο δαιμονισμένους, εκείνοι παραπονιούνταν επειδή έχασαν τα γουρούνια! Αντί να προσκαλέσουν τον Κύριο για να τον φιλοξενήσουν, του ζήτησαν να φύγει από τα όριά τους όσο γίνεται πιο γρήγορα. Αντί να υμνήσουν και να δοξολογήσουν το Θεό, εκείνοι άρχισαν να θρηνούν για το χαμό των γουρουνιών. 

Ας μη βιαστούμε να κατηγορήσουμε την αγάπη των Γεργεσηνών για τα γουρούνια τους, προτού αξιολογήσουμε τη σημερινή κοινωνία. Να εκτιμήσουμε όλους τους συμπολίτες μας που επίσης είναι πολύ δεμένοι με τα ζώα τους, όπως οι Γεργεσηνοί, που νόμιζαν πως τα γουρούνια τους αξίζουν περισσότερο από τους γείτονές τους. Για σκεφθείτε, πόσοι είναι σήμερα εκείνοι απ’ αυτούς που κάνουν το σταυρό τους, ομολογούν το Χριστό με τη γλώσσα τους, αλλά πολύ σύντομα θα μπορούσαν να σκοτώσουν δυο ανθρώπους, αν η πράξη αυτή θα τους χάριζε δυο χιλιάδες χοίρους; Ή σκεφθείτε αν υπάρχουν πολλοί ανάμεσά σας που θα θυσίαζαν δυο χιλιάδες χοίρους για να σώσουν τη ζωή δύο δαιμονισμένων. Ας ντραπούν εκείνοι που καταδικάζουν τους Γεργεσηνούς προτού κατηγορήσουν τον εαυτό τους. Αν οι Γεργεσηνοί ανασταίνονταν σήμερα από τους τάφους τους κι άρχιζαν να μετρούν πόσοι άνθρωποι έχουν την ίδια νοοτροπία μαζί τους, στην Ευρώπη θά ‘φθαναν σ’ ένα τεράστιο αριθμό. Εκείνοι τουλάχιστο ζήτησαν από το Χριστό να φύγει, ενώ οι λαοί της Ευρώπης τον απομακρύνουν οι ίδιοι. Γιατί; Για να μείνουν μόνοι με τα γουρούνια τους και τους κυρίους τους, τους δαίμονες.

Ολόκληρο το περιστατικό αυτό όμως, από την αρχή ως το τέλος, έχει κι ένα βαθύτερο νόημα. Αυτά που είπαμε ως τώρα είναι αρκετά για διδασκαλία, για υπόμνηση και για την ανάσταση όλων εκείνων που μέσα στο σώμα τους νιώθουν κλεισμένοι σα να βρίσκονταν μέσα σε τάφο• εκείνων που αντιλαμβάνονται την επίδραση των δαιμονικών δυνάμεων στα πάθη που τους πιέζουν σαν χειροπέδες ή σαν αλυσίδες, που τους τραβούν βίαια στην άβυσσο της καταστροφής• εκείνων που, παρ’ όλ’ αυτά, πιστεύουν στην αξία του ανθρώπου, ότι η ψυχή τους αξίζει περισσότερο απ’ όλα τα γουρούνια, όλα τα κτήνη, όλες τις περιουσίες και τα πλούτη, που αναζητούν τη θεραπεία και το Θεραπευτή των ασθενειών τους περισσότερο απ’ όλα τ’ αγαθά τους.

Ολόκληρη η διήγηση τελειώνει με τα εξής λόγια: «Και εμβάς εις πλοίον διεπέρασε και ήλθεν εις την ιδίαν πόλιν» (Ματθ. θ’ 1). Στους Γεργεσηνούς δεν είπε ούτε λέξη. Σε τί θα χρησίμευαν οι λέξεις εκεί που δεν έπεισε το θαύμα; Οι λέξεις δε θα τους έκαναν να πιστέψουν. Τί αξία θα είχε να κάνει τους νεκρούς τάφους να πιστέψουν; Κατέβηκε το λόφο σιωπηλός, μπήκε στο πλοίο κι αναχώρησε. Τί ταπείνωση, πόση υπομονή, τί θεϊκό μεγαλείο! Πόσο κενή ήταν η νίκη για έναν από τους καίσαρες που έγραψε στη σύγκλητο: «Ήλθον, ειδον, εκυρίευσα!». Ο Χριστός είδε, κυρίευσε και έμεινε σιωπηλός. Κρατώντας τη σιωπή Του έδωσε στη νίκη Του έναν υπέροχο κι αιώνιο χαρακτήρα. Αν θέλουν οι ειδωλολάτρες ας μάθουν από το παράδειγμα του ταπεινού Κυρίου Ιησού, που ποτέ δε φροντίζει να εντυπωσιάσει. Όποιος τον δέχεται, δέχεται την αιώνια ζωή. Όποιος τον διώχνει από τη ζωή του, παραμένει στη συντροφιά των χοίρων, στην αιώνια παραφροσύνη και τον αιώνιο θάνατο.
Κύριε Ιησού, Υιέ του Θεού, ελέησέ μας τους αμαρτωλούς, θεράπευσέ μας, σώσε μας! Σε Σένα πρέπει δόξα και ύμνος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.


The measure of God’s mercy

6th Sunday of Luke
The Gadarene Demoniac, Luke 8: 27-39

The measure of God’s mercy

Δαβίδ Προφήτης_David King prophet_ Давид Пророк-1c6241de9fec6e6d15d029af5b9c9f5dThe measure of God’s mercy is illustrated in the following Biblical story. When King David sinned, the prophet Gad came and offered to him the choice of one of three punishments: Either the country will suffer three years of famine, or for three months the pursuing swords of his enemies will hang over him, or for three days the Lord’s sword and pestilence will wreak their destruction within the boundaries of Israel. “And David said unto Gad, I am in a great strait: let me fall now into the hand of the Lord; for very great are his mercies: but let me not fall into the hand of man” (1 Chron. 21:8-14).

Every sorrow and difficulty of life should be viewed as an enlightenment sent to us for our improvement. “Like a mother teaches her infant to walk,” St. John of Kronstadt informs us, “so does our Lord teach us a living faith in Him. A mother will get a child on its feet, walk away herself and call upon it to walk toward her. The infant cries without a mother’s assistance, wanting to go to her yet afraid to take a step, or attempting to come to her, falls over. This is how our Lord teaches a Christian to believe in Him. Our faith is as weak as a child that is learning how to walk. Our Lord leaves a Christian for a time and gives him up to various adversities, and later, when the need arises, He delivers him. Our Lord bids us to look and walk toward Him. The Christian attempts to see our Lord, but untaught in how to look upon Him and afraid to be bold, trips and falls. Yet the Lord is close and is in some way ready to take the feeble Christian into his arms. Therefore, during various woes or the devil’s contrivances, learn how to view your Savior with your heart. Look upon Him boldly as an inexhaustible repository of goodness and ardently implore Him for His help. And instantly, you will receive what you have asked for. Here, the important thing is to have a heartfelt vision of God and a hope in Him as being All Good. This is true from experience! Thus, our Lord teaches us to acknowledge our impotence and have faith in Him.”

Consequently, let us remind ourselves daily how strongly God loves us and how much He has done and is doing for us in order to save us. “He who did not spare His own Son, but delivered Him up for us, how shall He not with Him also freely give us all things?” (Rom. 8:32)
https://www.fatheralexander.org/booklets/english/love_e.htm

***

Prokeimenon. Mode 1.
Psalm 32.22,1

Let your mercy, O Lord, be upon us.
Verse: Rejoice in the Lord, O ye righteous.

The reading is from St. Paul’s Second Letter to the Corinthians 9:6-11

Brethren, he who sows sparingly will also reap sparingly, and he who sows bountifully will also reap bountifully. Each one must do as he has made up his mind, not reluctantly or under compulsion, for God loves a cheerful giver. And God is able to provide you with every blessing in abundance, so that you may always have enough of everything and may provide in abundance for every good work. As it is written, “He scatters abroad, he gives to the poor; his righteousness endures for ever.” He who supplies seed to the sower and bread for food will supply and multiply your resources and increase the harvest of your righteousness. You will be enriched in every way for great generosity, which through us will produce thanksgiving to God.


Θα δοθούν πνευματικές μάχες. Οι Άγιοι θα αγιασθούν περισσότερο και οι ρυπαροί θα γίνουν ρυπαρότεροι. Περνάμε τα χειρότερα χρόνια. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Αγ.Σοφια-Κωνσταντινουπολη-δεηση_мозаики_Святая София-0_3cd08_2a81496_origΆγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Όλη η βάση είναι να προσέξη ο άνθρωπος να μην τον εγκαταλείψη η Χάρις του Θεού, για να έχη τον θείο φωτισμό. Γιατί, αν δεν υπάρχη θείος φωτισμός, όλα χαμένα είναι.
Τί τράβηξε ο Χριστός με τους Μαθητές, πριν τους επισκιάση η Χάρις, γιατί ήταν γήινοι! Πριν από την Πεντηκοστή είχε δοθή εξουσία από τον Θεό στους Μαθητές να βοηθούν τον κόσμο. Δεν είχαν όμως ακόμη τον θείο φωτισμό που πήραν την Πεντηκοστή.

Όλο το κακό που γίνεται στον κόσμο, είναι γιατί λείπει ο θείος φωτισμός. Και όταν λείπη ο θείος φωτισμός, βρίσκεται στο σκοτάδι ο άνθρωπος. Τότε ο ένας λέει «από ᾿δώ θα πάμε», ο άλλος λέει «όχι, εγώ ξέρω καλά· από ᾿δώ θα πάμε», ο άλλος «από ᾿δώ», ο άλλος «από ᾿κεί». Ο καθένας νομίζει ότι είναι καλό να πάνε από εκεί που λέει αυτός. Όλοι δηλαδή ενδιαφέρονται για το καλό, αλλά βρίσκονται σε μια θαμπομάρα και δεν μπορούν να συνεννοηθούν. Αν δεν υπήρχε θαμπομάρα, δεν θα μάλωναν· θα έβλεπαν τον καλύτερο δρόμο και θα τραβούσαν προς τα εκεί. Θέλω να πω ότι όλοι μπορεί να κινούνται με καλή διάθεση, αλλά, επειδή υπάρχει θαμπομάρα, δημιουργούνται πολλά και στην κοινωνία και στην Εκκλησία. Τουλάχιστον στην Εκκλησία οι περισσότεροι δεν έχουν κακή διάθεση, αλλά λείπει ο θείος φωτισμός. Για το καλό αγωνίζονται, αλλά τελικά που καταλήγουν; Γι’ αυτό να ζητάμε από τον Θεό να μας δίνη έστω και λίγο θείο φωτισμό, γιατί αλλιώς σαν τον τυφλό θα σκοντάφτουμε. Στην Θεία Λειτουργία, όταν λέη ο ιερέας «Τα σά εκ των σών…», προσεύχομαι στον Θεό να φωτίση τον κόσμο, για να βλέπη. Λίγο να φωτίση ο Θεός, να φύγη το σκοτάδι, για να μη σακατεύωνται πνευματικά οι άνθρωποι. Και στον δεύτερο Ψαλμό, που ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης τον διάβαζε «γιά να φωτίση ο Θεός αυτούς που πηγαίνουν σε συνέδρια», λέω: «Να φωτίση ο Θεός όλους τους άρχοντες, μετά να φωτίση την Ιεραρχία και όλους τους Πατέρες της Εκκλησίας, να δέχωνται το Άγιο Πνεύμα, για να βοηθούν τον κόσμο». Και λίγο έναν να φωτίση και τους άλλους να τους κάνη δεκτικούς, ξέρετε τί καλό μπορεί να γίνη; Μια κουβέντα να πη ένας άρχοντας, όλα αλλάζουν. Έχουν ανάγκη από θείο φωτισμό οι άνθρωποι. Ο Καλός Θεός δίνει τον θείο φωτισμό Του σ᾿ αυτούς που έχουν αγαθή προαίρεση…. Όλη η βάση είναι ο θείος φωτισμός. Και αν έρθη ο θείος φωτισμός , τότε ο άνθρωπος αναπαύει και το περιβάλλον του και ο ίδιος εξελίσσεται πνευματικά. Γι’ αυτό λέω ότι καλά είναι τα φώτα και τα πολύφωτα, οι εφευρέσεις του εγκεφάλου, αλλά ανώτερο είναι το θείο φως της Χάριτος του Θεού, το οποίο φωτίζει τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος που έχει θείο φωτισμό βλέπει πολύ καθαρά τα πράγματα, πληροφορείται χωρίς αμφιβολία, και ούτε εκείνος κουράζεται, αλλά και τους άλλους βοηθάει πολύ θετικά.

Η γνώση δίχως φωτισμό είναι καταστροφή. Όταν κανείς κάνη πνευματική δουλειά στον εαυτό του, όταν αγωνίζεται, τότε φωτίζεται από τον Θεό. Έχει θείο φωτισμό, θείες εμπειρίες, και όχι δικές του σκέψεις, γι΄ αυτό και βλέπει μακριά. Ένας που έχει μυωπία, από κοντά βλέπει τα πράγματα καλά, αλλά μακριά δεν βλέπει. Και ένας που δεν έχει μυωπία, ε, το πολύ-πολύ θα δη λίγο μακρύτερα, αλλά και αυτό δεν λέει τίποτε. Τα σωματικά μάτια είναι δύο, τα πνευματικά είναι πολλά… «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» …Η ταπείνωση βοηθάει σε όλα, αυτή δίνει την δύναμη. Το σοφώτερο πράγμα που θα σκεφτώ, η πιο σοφή λύση που θα βρω, είναι η πιο μεγάλη ανοησία, όταν έχη τον εγωισμό μέσα της, ενώ η ταπείνωση είναι πραγματική σοφία.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης _Преподобный старец Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_1044385_349522155150913_467138843_nΠρέπει να βοηθήσουμε με την προσευχή τον κόσμο όλο, να μην κάνη ο διάβολος ό,τι θέλει. Έχει αποκτήσει δικαιώματα ο διάβολος. Όχι ότι τον αφήνει ο Θεός, αλλά δεν θέλει να παραβιάση το αυτεξούσιο. Γι᾿ αυτό εμείς να βοηθήσουμε με την προσευχή. Όταν πονάη κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο… , να γίνετε ραντάρ, γιατί και τα πράγματα ζορίζουν. Θα διοργανώσουμε ένα συνεργείο προσευχής. Να κάνετε πόλεμο με το κομποσχοίνι. Με πόνο να γίνεται η προσευχή. Ξέρετε τί δύναμη έχει τότε η προσευχή;
Πολύ πληγώνομαι, όταν βλέπω μοναχούς να ενεργούν ανθρωπίνως και όχι με την προσευχή δια μέσου του Θεού στα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως. Ο Θεός μπορεί όλα να τα τακτοποιήση.

Πολλοί Άγιοι θα παρακαλούσαν να ζούσαν στην εποχή μας, για να αγωνισθούν! Τώρα δεν πάμε να υπερασπισθούμε την Πατρίδα ή να αγωνισθούμε για να μη μας κάψουν οι βάρβαροι τα σπίτια μας, ούτε πάμε για ένα Έθνος ή για μια ιδεολογία. Τώρα πάμε ή για τον Χριστό ή για τον διάβολο. Είναι καθαρό μέτωπο. Πάντως, θα δούμε φοβερά πράγματα! Θα δοθούν πνευματικές μάχες. Οι Άγιοι θα αγιασθούν περισσότερο και οι ρυπαροί θα γίνουν ρυπαρότεροι (Αποκ. ΚΒ΄ 11). Νοιώθω μέσα μου μια παρηγοριά. Μια μπόρα είναι και ο αγώνας έχει αξία, γιατί τώρα δεν έχουμε εχθρό τον Αλή-Πασά ή τον Χίτλερ ή τον Μουσολίνι, αλλά τον διάβολο. Γι’ αυτό θα έχουμε και Ουράνιο μισθό.

– Γέροντα, νιώθω αγωνία, φόβο, γιά ό,τι μας περιμένει.
– Αυτός ο φόβος μας βοηθάει να γαντζωθούμε στον Χριστό. Όχι ότι πρέπει να χαίρεται κανείς γι’ αυτήν την κατάσταση πού περιμένουμε, αλλά να χαίρεται, γιατί θα άγωνισθή γιά τον Χριστό. Δηλαδή δεν θα περάσουμε μιά κατοχή ενός Χίτλερ ή ενός Μουσολίνι, αλλά θα δώσουμε εξετάσεις για τον Χριστό. 
Δεν είναι ότι θα έχουμε εμείς πολυβόλα, ατομικές βόμβες ανώτερες, και θα νικήσουμε. Τώρα ο αγώνας θα είναι πνευματικός. Θα παλέψουμε με τον ίδιο τον διάβολο. Ο διάβολος όμως δεν έχει καμμιά εξουσία, αν δεν του δώσουμε εμείς εξουσία.
Τί να φοβηθούμε; Αν ήταν Χίτλερ ή Μουσολίνι, ήταν άλλο. Να μην υπάρχη φόβος. Να χαιρώμαστε πού η μάχη είναι πνευματική.
Εάν ζήτε μοναχικά, πατερικά, και προσέχετε, θα δικαιούσθε την θεία επέμβαση σε κάθε επίθεση του εχθρού. Αν υπάρχουν άνθρωποι προσευχής, ταπεινοί, πού έχουν πόνο και αγάπη, είναι κεφάλαια πνευματικά, είναι «βάσεις» πνευματικές. Δυό-τρεις ψυχές να υπάρχουν σε ένα μοναστήρι πού να σκέφτωνται τον πόνο των άλλων και να προσεύχωνται, είναι πνευματικό οχυρό. Καθηλώνουν τα πάντα.

Υπάρχουν ακόμη οι άνθρωποι του Θεού, οι άνθρωποι της προσευχής, και ο Καλός Θεός μας ανέχεται, και πάλι θα οικονομήση τα πράγματα. Αυτοί οι άνθρωποι της προσευχής μας δίνουν ελπίδα. Μη φοβάσθε. Περάσαμε σαν έθνος τόσες μπόρες και δεν χαθήκαμε, και θα φοβηθούμε την θύελλα που πάει να ξεσπάση; Ούτε και τώρα θα χαθούμε. Ο Θεός μας αγαπά. Ο άνθρωπος έχει μέσα του κρυμμένη δύναμη για ώρα ανάγκης. Θα είναι λίγα τα δύσκολα χρόνια. Μια μπόρα θα είναι.

Να είστε με τον Χριστό, να ζήτε σύμφωνα με τις Εντολές Του και να προσεύχεσθε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες. Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθη η Θεία Χάρις.

Περνάμε τα χειρότερα χρόνια. Πολλοί Άγιοι θα ήθελαν να ζούσαν στην εποχή μας, γιατί θα τους δίνονταν η ευκαιρία να αγωνιστούν πολύ. Και πολλοί ευλαβείς Χριστιανοί θα ήθελαν να ζούσαν στην εποχή μας για να αγωνιστούν κι αυτοί. Εμείς δυστυχώς μένουμε έτσι..

Ο Θεός ας αξιοποιήση το κακό σε καλό σαν Καλός Θεός. Αμήν.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β’, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή ΘεσσαλονίκηςἸησοῦς Χριστός_Ειρήνη υμίν-Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_1985_13110Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Προσπαθήστε να μην κατηγορείτε κανέναν, αλλά να προσεύχεσθε για τους άλλους.

Η καλύτερη μέθοδος για να διορθώσουμε την κατάσταση μέσα στην Εκκλησία είναι να προσευχόμαστε γι’ αυτήν με κλάμα. Ο Chavchavadze ένας άγιος της Γεωργιανής εκκλησίας, «αρπάχθηκε» στους ουρανούς, όπου είδε τους αγίους να κλαίνε για την Εκκλησία. Εκεί προσεύχονται για την Εκκλησία, και αυτή είναι η καλύτερη οδός για να διορθώσουμε τα πράγματα, όχι η οδός των κρίσεων, των μη σωστών ενεργειών, των συκοφαντιών, κλπ. Να έχετε λοιπόν μια σωστή, ευθεία θεώρηση των πραγμάτων και να ενεργείτε στην Εκκλησία με τρόπο εξίσου σωστό.

Να κλαίτε για την Εκκλησία. Να κλαίτε για όλη την ανθρωπότητα. Γιατί για όλη την ανθρωπότητα; Διότι ολόκληρη η ανθρωπότητα νοσεί…

***

Η χρήση του Ψαλτηρίου σύμφωνα με τον Όσιο Αρσένιο τον Καππαδόκη
ΨΑΛΜΟΣ 2ος (Ινατί εφρύαξαν έθνη;)
Για να δώσει φώτιση ο Θεός σ’ αυτούς που πηγαίνουν σε συνέδρια.

Ψαλμός Β΄.2

Ινατί εφρύαξαν έθνη και λαοί εμελέτησαν κενά; Παρέστησαν οι βασιλείς της γης και οι άρχοντες συνήχθησαν επι το αυτό κατά του Κυρίου και κατά του χριστού αυτού. Διαρρήξωμεν τους δεσμούς αυτών και απορρίψωμεν αφ΄ ημών τον ζυγόν αυτών. Ο κατοικών εν ουρανοίς εκγελάσεται αυτούς και ο Κύριος εκμυκτηριεί αυτούς. Τότε λαλήσει προς αυτούς εν οργή αυτού και εν τω θυμώ αυτού ταράξει αυτούς. Εγώ δε κατεστάθην βασιλεύς υπ΄ αυτού επί Σιών όρος το άγιον αυτού, διαγγέλλων το πρόσταγμα Κυρίου. Κύριος είπε προς με· υιός μου εί συ. Εγώ σήμερον γεγέννηκα σε. Αίτησαι παρ΄ εμού και δώσω σοι έθνη την κληρονομίαν σου και την κατάσχεσιν σου τα πέρατα της γης. Ποιμανείς αυτούς εν ράβδω σιδηρά, ως σκεύη κεραμέως συντρίψεις αυτούς. Και νυν, βασιλείς, σύνετε· παιδεύθητε, πάντες οι κρίνοντες την γην. Δουλεύσατε τω Κυρίω εν φόβω και αγαλλιάσθε αυτώ εν τρόμω. Δράξασθε παιδείας, μήποτε οργισθή Κύριος και απολείσθε εξ οδού δικαίας, όταν εκκαυθή εν τάχει ο θυμός αυτού, μακάριοι πάντες οι πεποιθότες επ΄ αυτώ.

«Λόγοι Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου – Περί προσευχής -Τόμος ς΄»


Saint Apostle and Evangelist Luke, the first iconographer ,Now, in radiant Paradise with the other apostles, he prays for the Holy Church.

Λουκάς ευαγγελιστης ο ιατρός_Saint Luke Evangelist_Апостол и Евангелист Лука 0_9-Лука рисует Деву МариюApostle and Evangelist Luke

Commemorated on October 18

Hymn of Praise
Apostle and Evangelist Luke
by Saint Nikolai Velimirovič

Saint Luke the Apostle and Evangelist
The divine Luke, both wise and learned,
Was tortured willingly for the Lord.
He could have avoided mockery and torture,
But the world would not have had the great Luke.
The young Luke beheld God’s truth
And surrendered his heart to the Son of God.
He hearkened to the Teacher, beheld the Wonderworker,
And in Him he recognized the Immortal Creator.
He beheld the Resurrected One, and spoke with Him,
And worked miracles in His name.
Christ became his only joy,
And Luke sacrificed his mind, wealth and youth to Him.
When Luke became old, he was young in Christ,
And gave to the world what he received from the Lord.
And when he had given the world all he could give,
Then the world, fulfilling the Scripture, repaid him with contempt.
From an old olive tree the aged Luke hung,
With a smile on his face and his arms folded crosswise.
And the hand of Christ came down from heaven
And received the soul of His Evangelist.
Now, in radiant Paradise with the other apostles,
St. Luke prays for the Holy Church.Λουκάς ευαγγελιστης ο ιατρός_Saint Luke Evangelist_Св Лука_4389284168621326484_n

Life of the Saint Apostle and Evangelist Luke the first iconographer

Saint Luke came from the city of Antioch, probably of a pagan family. From his youth he applied himself to seek after wisdom and to study the arts and sciences. He traveled all over the world to quench his thirst for knowledge, and had particular skill as a physician and in painting. The Gospel he wrote shows his excellent command of Greek; he also knew Hebrew and Aramaic.

There is a tradition that Luke was one of the Seventy Disciples that the Lord Jesus Christ sent before Him, two by two, to announce salvation in the towns and villages. Luke was in Jerusalem at the time of the life-giving Passion and, on Easter morning, walked with Cleopas (October 30) towards the village of Emmaus, distraught at the loss of the Master. But sadness was turned into unspeakable joy when Christ, whom they were unable to recognize when He joined them on the way, revealed to them in the breaking of bread that He was really and truly risen (Luke 24:35). After the descent of the Holy Spirit on the day of Pentecost, Luke remained for a time in Jerusalem where there were already disciples. Some say that on his way back to Antioch he stopped to preach the Good News at Sebaste in Samaria, where he obtained the relic of the right hand of the Holy Forerunner, which he took as a precious trophy to his own city. It was, therefore, at Antioch where he met Saint Paul in the course of his second missionary journey and accompanied him thence to proclaim salvation in Greece.

But another tradition says that Luke did not know the Lord during His earthly sojourn, and that he met Saint Paul while working as a physician at Thebes in Boeotia during the reign of Claudius (c. 42 AD). The Apostle’s fiery words convinced him of he Truth that he had vainly sought in the wisdom of this world for so many years. Without hesitation, he gave up all that he had and his profession in physical medicine to follow Paul and become the beloved physician (Colossians 4:14) of souls.

He went with the Apostle in his journeys from Troas to Philippi, where Paul left him to nurture the newly born Church. Luke remained in Macedonia for some years and, when Paul visited Philippi again during his third journey (AD 58), he sent him to Corinth to receive the collection made by the faithful there for the needs of the poor at Jerusalem. They went together to the Holy City, strengthening the Churches on their way. When Paul was arrested in Jerusalem and transferred to Caesarea, Luke remained with him. He accompanied Paul to Rome and describes their difficult and eventful voyage at the end of the Acts of the Apostles (chapters 27-28).

Λουκάς ευαγγελιστης-ιατρός_Γεώργιος_Saint Luke Evangelist_Св Лука_438683dd1f3a64b09082dbe45f1d65f3ddeLuke wrote his Gospel and the Acts of the Apostles at Rome in obedience to Paul, dedicating the Acts to Theophilus, the Governor of Achaia, who was a convert. In his Gospel, Luke adds details which are not found in the first two evangelists: in telling of the Savior’s life, he especially stresses His mercy and compassion for sinful humanity that He has come to visit as a Physician (Luke 4:23; 5:31). And in the Acts, after telling of all that happened in the foundation of the Church at Jerusalem, he gives most attention to the work of his master, Saint Paul, who labored more abundantly than all the other Apostles in spreading the glad tidings of salvation.

After two years of imprisonment in Rome, Paul was released and immediately resumed his traveling ministry, followed by his faithful disciple Luke. But Nero launched his furious persecution of the Christians in Rome soon after, and Paul returned to the city at the risk of his life to strengthen the faithful there. He was arrested, put in chains, and held in far worse conditions than before. Luke remained steadfastly faithful to his master while others forsook him (Timothy 4:11), and he was probably present at Saint Paul’s martyrdom, although he left no written testimony to the fact.

After the glorious death of the Apostle of the Gentiles, Luke made his way back to Achaia, preaching the Gospel in Italy, Dalmatia and Macedonia. It is said that, in his old age, amid great tribulations, he also evangelized the idolaters in Egypt. He is supposed to have gone as far as the remote Thebaid and to have consecrated Saint Abile, the second Bishop of Alexandria.

On his return to Greece, Luke became Bishop of Thebes in Boeotia; he ordained priests and deacons, established churches and healed the sick in soul and body by his prayer. The idolaters arrested him there when he was eighty-four years old. They flayed him alive and crucified him on an olive tree. Many miracles were wrought afterwards by a miraculous myron trickling from his tomb, which was particularly effective in the cure of eye diseases for those who, in faith, anointed themselves with it.

Many years later, the Emperor Constantius, the son of Saint Constantine the Great, sent Saint Artemius (October 20) to Thebes to bring the relics of the Apostle Luke to Constantinople, where they were placed under the altar of the Church of the Holy Apostles with the relics of the Apostles Andrew and Timothy.

It is the tradition of the Church that Saint Luke was the first iconographer and that he painted an image of the Holy Mother of God in her earthly lifetime. The All Holy Virgin praised this representation and said, “May the grace of Him who was born of me be upon this image.” Saint Luke afterwards painted other images of the All Holy Virgin and of the Apostles, giving rise in the Church to the devout and holy tradition of veneration of the icons of Christ and of His Saints. For this reason, Saint Luke is honored as the patron of iconographers.

Adapted from The Synaxarion: The Lives of the Saints of the Orthodox Church, Vol. 1, compiled by Hieromonk Makarios of Simonos Petra and translated from the French by Christopher Hookway (Chalkidike, Greece: Holy Convent of the Annunciation of Our Lady, 1998) pp. 412-415.

Scripture readings for the feast are the following: At the Divine Liturgy: Colossians 4:5-11,14-18; Luke 10:16-21. (If the feast falls on a Sunday the Gospel reading may vary.)

Apolytikion of the Saint Evangelist Luke(3 Tone)

O Holy Apostle and Evangelist Luke, intercede to our merciful God, that He may grant our souls forgiveness of sins.

Kontakion (4 Tone)

As a disciple of the Word of God, with Paul you illuminated all the earth and dispelled the gloom in writing Christ’s divine Gospel.


Πώς ήταν ο γέροντας Σωφρόνιος, ως πνευματικός πατέρας, π. Συμεών Bruschweiler του Essex

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ-ΣΙΛΟΥΑΝΟΣΠροφήτης Ωσηέ

Εορτάζει στις 17 Οκτωβρίου

«Έλεος θέλω και ου θυσίαν και επίγνωσιν Θεού ή ολοκαυτώματα» (Ωσ. στ’ 6)
«Πορευθέντες δε μάθετε τι εστίν έλεον θέλω και ου θυσίαν» (Ματθ. θ’ 13 και ιβ 7).

Ο γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ το 1939, εγκαταστάθηκε στην έρημο του Αγίου Όρους, στα φρικτά Καρούλια. Εκεί από φήμες έμαθε για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο! Χειροτονήθηκε ιερέας από τον Μητροπολίτη Ιερόθεο Μιλητουπόλεως († 1956) στην Μονή Αγίου Παύλου και έγινε ο πνευματικός πατέρας της μονής. Μετά από τέσσερα χρόνια στους βράχους των Καρουλιών ήλθε και έμεινε στο σπήλαιο της Αγίας Τριάδος, που ανήκει στο μοναστήρι του Αγίου Παύλου, από τον Οκτώβριο του 1943 μέχρι τον Μάρτιο του 1947.  

π. Συμεών Bruschweiler του Essex,
πνευματικό τέκνο του Γέροντος Σωφρονίου του Essex

Ερώτηση: Πώς ήταν ο γέροντας Σωφρόνιος, ως πνευματικός πατέρας;

Συμεών Bruschweiler του Essex_Symeon Bruschweiler of Essex_23unnamedΠατήρ Συμεών: Ο Γέροντας δεν είχε ποτέ μια οργανωμένη δομή. Όσο ζούσε, όλοι όσοι έρχονταν στο μοναστήρι (και μιλώ κυρίως για τούς μοναχούς, αλλά και γιά άλλους), έρχονταν κυρίως για να είναι κοντά στον γέροντα Σωφρόνιο. Αυτό κρατούσε το μοναστήρι, αυτός ο σύνδεσμος της προσωπικής σχέσης αγάπης και υπακοής προς τον γέροντα Σωφρόνιο. Όσον αφορά την υπακοή των μοναχών δεν μπορώ να πω ακριβώς σε ποιόν βαθμό υπήρχε, γιατί πάνω από όλα ισχύει η διάσταση της αγάπης. Υπακοή χωρίς αγάπη είναι θάνατος, νιώθεις να πνίγεσαι. Είχαμε όλοι μια τεράστια εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του.
Μας μιλούσε πολύ για τον άγιο Σιλουανό. Όταν είπα ότι δεν είχαμε κανόνες, αυτό δεν είναι ακριβές. Όπως σας ανέφερα, είναι επικίνδυνο όταν μιλάς εκ του προχείρου, γιατί δεν μπορείς να τα πεις όλα μαζί!
Έτσι δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις. Λέμε λίγα και γενικεύουμε. Θα μπορούσα να πω ότι ο κανόνας μας είναι το βιβλίο του άγιου Σιλουανού. Ασφαλώς, ο γέροντας Σωφρόνιος μας μιλούσε για τον Χριστό και το Ευαγγέλιο. Όλη η πνευματικότητά του, όλη η προσευχή του, ήταν χριστοκεντρική. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η αληθινή πνευματικότητα είναι αυτή του Ευαγγελίου, πολύ περισσότερο από κάποιους εξωτερικούς τύπους πού κατά καιρούς και διαμέσου των αιώνων χρησιμοποιούσε ο μοναχισμός. Το πνεύμα εδώ στο μοναστήρι παρέμεινε Αθωνικό, παρά το ότι εξωτερικά φαίνεται το αντίθετο.
Εδώ υπάρχουν άνδρες και γυναίκες, οι πόρτες τού μοναστηριού είναι ανοιχτές για όλους τους επισκέπτες. Πνευματικοί πατέρες του Αγίου Όρους, και άλλοι πού συνδέονται με το Άγιον Όρος, λένε ότι πράγματι εδώ «υπάρχει το πνεύμα του Αγίου Όρους». Αυτό πού θέλω να πω είναι ότι ο Γέροντας δεν ήθελε να αντιγράψει και να μεταφέρει απόλυτα το Άγιον Όρος στην Βρετανία, αλλά μάλλον να διαφυλάξει τις κυριότερες πτυχές των διδαχών και της αγιότητας του αγίου Σιλουανού…

Ερώτηση: Η ερμητική ζωή μπορεί να βρίσκεται μέσα μας, στην καρδιά μας.

Πατήρ Συμεών: Ναι, αυτό ακριβώς λέει και ο άγιος Σιλουανός. Θα το δούμε στην επόμενη έκδοση του ετήσιου περιδικού μας Φλεγόμενη Βάτος του έτους 2008 (Συνάντηση με τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη). Στο τεύχος αυτό περιλαβάνεται μια συζήτηση που είχε ένας Σέρβος επίσκοπος, ο (άγιος νυν) Νικόλαος Βελιμίροβιτς με τον γέροντα Σιλουανό τον οποίο εκτιμούσε βαθύτατα και αγαπούσε πολύ. Ο Σιλουανός ζούσε μέσα σε μεγάλο πλήθος ανθρώπων. Υπήρχαν τότε στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος περίπου δυο χιλιάδες μοναχοί και ο Σιλουανός ήταν υπεύθυνος για τις οικοδομικές εργασίες και είχε υπό την εποπτεία του περίπου διακοσίους εργάτες. Ο επίσκοπος Νικόλαος τον ρώτησε: «Πώς μπορείς να κρατάς την προσευχή με όλον αυτόν τον κόσμο και όλη αυτή τη φασαρία; Δεν θα ήταν καλυτέρα για σένα να ήσουν κάπου σε σπηλιά και να προσευχόσουν;» Ο γέροντας απάντησε: «Είμαι σε αυτή τη σπηλιά στη καρδιά μου, και προσεύχομαι μέσα σε αυτή».

Εδώ χρειάζεται προσοχή. Επειδή περιγράφει πνευματικά πράγματα και υψηλά νοήματα με πολύ απλά λόγια μπορεί κάποιος να πει: «Ναι, βέβαια έτσι είναι. Είναι πολύ φυσικό». Στην πραγματικότητα όμως μιλά για πράγματα που μας ξεπερνούν και έτσι πρέπει να τα διαβάζουμε με μεγάλη προσοχή. Με συγχωρείτε, ίσως να είμαι λίγο υπερβολικός, αλλά πιστεύω ότι ο άγιος Σιλουανός είναι ένας από τους καλυτέρους πνευματικούς καθοδηγητές για τον σημερινό κόσμο. Δεν επέμενε στις εξωτερικές πτυχές της χριστιανικής ή της μοναστικής ζωής, αλλά τόνιζε την ουσία του Ευαγγελίου και επανερχόταν τακτικά στην πρωταρχική σημασία της ταπεινότητας, της αγάπης προς τον πλησίον, της αγάπης προς τους εχθρούς και της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, πού είναι απόλυτα θεμελιώδη στη ζωή μας. Ακόμη και αν κάνουμε τα πάντα, αν δεν έχουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, θα είμαστε σαν νεκροί. Η ζωή της ψυχής μας είναι το Άγιο Πνεύμα. Επομένως, στόχος της χριστιανικής ζωής, της μοναστικής ζωής, είναι η απόκτηση της χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Ο Γέροντας έλεγε ότι σε ένα μοναστήρι γίνονται πολλά έργα. Όλα όμως στρέφονται προς το κύριο έργο πού είναι η λειτουργία. Όλα τα άλλα, η κηπουρική, η ραπτική, το κέντημα, όλα πρέπει να είναι σαν ομόκεντροι κύκλοι γύρω από το κέντρο. Διαφορετικά δεν θα αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε σε μοναστήρι….

Στο βιβλίο του πατρός Σωφρονίου για τον άγιο Σιλουανό υπάρχουν ασφαλώς πνευματικές διδαχές, αλλά και πολλές ιστορίες οι οποίες, για εκείνους πού δεν είναι αρκετά προσεκτικοί, δεν προκαλούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα και μετά θα επανέλθω στο θέμα. Οι γονείς του γέροντος Σιλουανού ήταν χωρικοί και τα καλοκαίρια εργάζονταν στα χωράφια, ενώ ο ίδιος έμενε σπίτι για να ετοιμάζει το φαγητό πού θα πήγαινε το μεσημέρι. Μιά μέρα ξέχασε πως ήταν Τετάρτη, δηλαδή μέρα νηστείας και μαγείρεψε κρέας. Τους πήγε λοιπόν το φαγητό και όλοι στην οικογένεια έφαγαν χωρίς να πουν τίποτε. Ήταν καλοκαίρι..
Τα Χριστούγεννα ο πατέρας του Συμεών αυτό ήταν το όνομα του γέροντος Σιλουανού του λέει: «Θυμάσαι παιδί μου που μας έφερες μιά μέρα φαγητό στα χωράφια; Μας έφερες κρέας, ενώ ήταν μέρα νηστείας. Το έφαγα σαν να ήταν πτώμα.» Δεν του είπε όμως τίποτε τότε για να μην του προκαλέσει ταραχή. Αυτή η αντίδραση του πατέρα του δείχνει πώς πρέπει να συπεριφερόμαστε όταν θέλουμε να διορθώσουμε κάποιον. Τι υπομονή, τι αγάπη, τι λεπτότητα! Οι περισσότεροι από εμάς δεν διαθέτουμε αυτή την ποιότητα. Περιγράφονται πολλά τέτοια περιστατικά στο βιβλίο αυτό, τα οποία είναι πολύ διδακτικά.

Μια μοναχή: Θα ήθελα να μάθω πως ο γέροντας Σωφρόνιος σας δίδασκε να λέτε την προσευχή του Ιησού. Είναι μια ομαδική προσευχή ή ατομική;

Πατήρ Συμεών: Η προσευχή του Ιησού είναι λειτουργική προσευχή για όλη την κοινότητα. Διαρκεί περίπου δυο ώρες το πρωί και δύο ώρες το απόγευμα. Όσον αφορά την ατομική προσευχή γίνετε με ένα τρόπο πολύ ατομικό και όπως εξήγησα χθες, ο γέροντας Σωφρόνιος δεν ήταν ένας άνθρωπος προσκολλημένος στον κανόνα, αλλά στραμμένος προς την ελευθερία. Ενθάρρυνε αυτή την ελευθερία τόσο για την προσωπική ζωή όσο και για την κοινοβιακή.

Ο π. Συμεών του Έσσεξ σε διάλογο με τις Μοναχές της Ι.Μ.Γκαλατά Ρουμανίας.Συμεών Bruschweiler του Essex_Symeon Bruschweiler of Essex_23visit07_01Ο π. Συμεών Bruschweiler του Essex, γεννήθηκε το 1928 στο καντόνι του Vaux στην Ελβετία, σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου, μέχρι να συναντήσει τον π. Σωφρόνιο. Βαπτίστηκε Ορθόδοξος στα 30 του χρόνια. Ο π.Συμεών ακολούθησε τον πνευματικό του πατέρα το 1959, με άλλους πέντε μοναχούς στη νοτιοανατολική Αγγλία, όπου ίδρυσαν την μονή του Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ.

Ο πατέρας Συμεών μετέφρασε τα έργα του πατρός Σωφρονίου από τα ρωσικά στα γαλλικά, καθώς και πολλά έργα του Αγίου Ιγνάτιου Μπριαντσανινόφ.
Προσέλκυσε μεγάλο αριθμό πνευματικών παιδιών, μοναχών και λαϊκών, μετά την κοίμηση του πατρός Σωφρονίου. Ως άνθρωπος και πνευματικός πατέρας ήταν ήσυχος, ταπεινός, ευγενικός, ζεστός, γεμάτος αγάπη, προσπάθησε να φέρει τον άνθρωπο της ειδωλολατρικής Νέας Εποχής στην Ορθοδοξία κοινωνώντας το πνεύμα και τις διδαχές του Αγίου Σιλουανου του Αθωνίτου. Κοιμήθηκε τη νύχτα της 21ης προς 22α Αυγούστου το 2009, μετά από σύντομη ασθένεια.

***

Πνευματική καθοδήγηση και υπακοή. π.Νικόλαος Σαχάρωφ, ανεψιός του π. Σωφρονίου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2014/03/28/%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%AE%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%85%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AE-%CF%80-%CE%BD%CE%B9/

Να έχεις την πρόνοια του Θεού ως μία ομπρέλα και να είσαι από κάτω. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/21/%CE%BD%CE%B1-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CF%8D-%CF%89%CF%82-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%BF%CE%BC%CF%80/

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ, Αφομοιώστε το πνεύμα του πατέρα μας Σιλουανού! Η διδασκαλία του Γέροντα αποτελεί θεμέλιο της Μονής μας.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/23/25276/