iconandlight

Iconography and Hand painted icons


The grace of the Holy Spirit in spite of man’s fall into sin, nevertheless shines in our hearts with the divine light. Saint Seraphim of Sarov

Saint Seraphim of Sarov

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_324541“And if we were never to sin after our baptism, we should remain for ever saints of God, holy, blameless, and free from all impurity of body and spirit. But the trouble is that we increase in stature, but do not increase in grace and in the knowledge of God as our Lord Jesus Christ increased; but on the contrary, we gradually become more and more depraved and lose the grace of the All-Holy Spirit of God and become sinful in various degrees, and very sinful people. But if a man is stirred by the wisdom of God, which seeks our salvation and embraces everything, and if he is resolved for its sake to devote the early hours of the day to God and to watch in order to find His eternal salvation, then, in obedience to its voice, he must hasten to offer true repentance for all his sins and must practice the virtues which are opposite to the sins committed. Then through the virtues practiced for Christ’s sake, he will acquire the Holy Spirit Who acts within us and establishes in us the Kingdom of God. The word of God does not say in vain: The Kingdom of God is within you (Luke 17:21), and it suffers violence, and the violent take it by force (Matt. 11:12). That means that people who, in spite of the bonds of sin which fetter them and (by their violence and by inciting them to new sins) prevent them from coming to Him, our Savior, with perfect repentance for reckoning with Him. They force themselves to break their bonds, despising all the strength of the fetters of sin—such people at last actually appear before the face of God made whiter than snow by His grace. Come, says the Lord: Though your sins be as purple, I will make you white as snow (Is. 1:18).

“Such people were once seen by the holy Seer John the Divine clothed in white robes (that is, in robes of justification) and with palms in their hands (as a sign of victory), and they were singing to God a wonderful song: Alleluia. And no one could imitate the beauty of their song. Of them an Angel of God said: These are they who have come out of the great tribulation and have washed their robes, and have made them white in the blood of the Lamb (Rev. 7:9-14). They were washed with their sufferings and made white in the communion of the immaculate and life-giving Mysteries of the Body and Blood of the most pure and spotless Lamb—Christ—Who was slain before all ages by His own will for the salvation of the world, and Who is continually being slain and divided until now, but is never exhausted (in the Sacrament of Communion). Through the Holy Mysteries we are granted our eternal and unfailing salvation as a viaticum to eternal life, as an acceptable answer at His dread judgment and a precious substitute beyond our comprehension for that fruit of the tree of life of which the enemy of mankind, Lucifer, who fell from heaven, would have liked to deprive the human race. Though the enemy and devil seduced Eve, and Adam fell with her, yet the Lord not only granted them a Redeemer in the fruit of the seed of the woman Who trampled down death by death, but also granted us all in the woman, the Ever-Virgin Mary Mother of God, who crushes the head of the serpent in herself and in all the human race, a constant mediatress with her Son and our God, and an invincible and persistent intercessor even for the most desperate sinners. That is why the Mother of God is called the “Plague of Demons,” for it is not possible for a devil to destroy a man so long as man himself has recourse to the help of the Mother of God.

How great is God’s compassion on our misery, that is to say, our inattention to His care for us, when God says: Behold, I stand at the door and knock (Rev. 3:20), meaning by “door” the course of our life which has not yet been closed by death! Oh, how I wish, your Godliness, that in this life you may always be in the Spirit of God! ‘In whatsoever I find you, in that will I judge you,’ says the Lord.

Woe betide us if He finds us overcharged with the cares and sorrows of this life! For who will be able to bear His anger, who will bear the wrath of His countenance? That is why it has been said: Watch and pray, lest you enter into temptation (Mk. 14:38), that is, lest you be deprived of the Spirit of God, for watching and prayer brings us His grace.

And whoever lives and believes in Me will never die (John 11:26). He who has the grace of the Holy Spirit in reward for right faith in Christ, even if on account of human frailty his soul were to die for some sin or other, yet he will not die for ever, but he will be raised by the grace of our Lord Jesus Christ Who takes away the sin of the world (John 1:29), and freely gives grace upon grace. Of this grace, which was manifested to the whole world and to our human race by the God-man, it is said in the Gospel: In Him was life, and the life was the light of men (John 1:4); and further: And the light shines in the darkness; and the darkness has never swallowed it (John 1:5). This means that the grace of the Holy Spirit which is granted at baptism in the name of the Father and the Son and the Holy Spirit, in spite of man’s fall into sin, in spite of the darkness surrounding our soul, nevertheless shines in our hearts with the divine light (which has existed from time immemorial) of the inestimable merits of Christ. In the event of a sinner’s impenitence this light of Christ cries to the Father: ‘Abba, Father! Be not angry with this impenitence to the end (of his life).’ Then, at the sinners conversion to the way of repentance, it effaces completely all trace of past sin and clothes the former sinner once more in a robe of incorruption spun from the grace of the Holy Spirit. The acquisition of this is the aim of the Christian life, which I have been explaining to your Godliness.

St. Seraphim’s Transfiguration in the Holy Spirit.
Conversation with MotovilovΆγιος Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_Sf.-Serafim-de-Sarov_117012_galery2

Ikos 5
We wish emulate you, Saint Seraphim, as we abide in the will of God for our lives, because His will is holier than anything to which we ourselves could have aspired. May we vanquish all ambition and conceit, so that our words and deeds are acceptable to God and beneficial to one another. In this manner, Father Seraphim, we are released and we pour forth our praises to you:
Rejoice, total contentment in the will of God.
Rejoice, complete obedience to the Kingdom of Heaven.
Rejoice, generous counsel to pilgrims in want.
Rejoice, holy laborer for the hungry and thirsty.
Rejoice, proven wisdom of the ages.
Rejoice, worthy guardian of everlasting truth.
Rejoice, unmercenary helper of the afflicted.
Rejoice, dedicated intercessor for the troubled.
Rejoice, insightful father who blesses his spiritual children.
Rejoice, paternal director who prospers everyone in need.
Rejoice, hardworking priest who gathers up the remnants.
Rejoice, sacred caregiver who attends to these cruel times.
Rejoice, Saint Seraphim, spiritual father of all the faithful.

Advertisements


Πώς να περάσουμε μια μέρα χωρίς αμαρτία, δηλαδή άγια; Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Ἰωάννης Χρυσόστομος -St. John Chrysostom_Святой Иоанн Златоуст_წმიდა იოანე ოქროპირი_1

Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

Πώς να περάσουμε μια μέρα χωρίς αμαρτία, δηλαδή άγια; Να το καθημερινό πρόβλημα μας. Πώς να μεταμορφώσουμε το είναι μας, το φρόνημα, τα αισθήματα, τις ίδιες τις φυσικές αντιδράσεις μας, ώστε να μην αμαρτήσουμε ενάντια στον Ουράνιο Πατέρα μας, στον Χριστό, στο Άγιο Πνεύμα, στην ανθρώπινη υπόσταση, στον αδελφό μας και σε κάθε πράγμα σ’ αυτή τη ζωή;

Οι άνθρωποι μόνοι τους δεν μπορούν να καταλάβουν αν αμαρτάνουν ή όχι. Μόνο ο Κύριος και το Άγιο Πνεύμα το αποκαλύπτουν. Στον παράδεισο, όταν ο Ιησούς Χριστός μίλησε με τον Αδάμ, αυτός αρνήθηκε να κατηγορήσει τον εαυτό του: «Εσύ μου έδωσες αυτή τη γυναίκα, και αυτή μου έδωσε να φάω αυτόν τον καρπό». Ας προσπαθήσουμε να μη κατηγορούμε τον Θεό.

Πώς να εργαστούμε τη σωτηρία μας; Πώς να αφθαρτοποιήσουμε το σώμα μας, να ελευθερωθούμε από το κράτος της αμαρτίας και την εξουσία του θανάτου; Αυτή πρέπει να είναι η μέριμνα μας κάθε στιγμή· διαρκώς πιο δυνατή, πιο έντονη. Η ζωή είναι τόσο σύντομη και ο σκοπός τόσο υψηλός, αλλά και τόσο απομακρυσμένος.

Οι εξωτερικές εκδηλώσεις της ασκήσεως όπως είναι η τήρηση των νηστειών δεν αρκούν. Οφείλουμε να αναγεννηθούμε εκ θεμελίων.

Πώς να μη φοβούμαστε τη Μεγάλη Τεσσαροκοστή; Στην αρχή της διαμονής μου στο Άγιον Όρος η Μεγάλη Τεσσαρακοστή ήταν για μένα μια μεγάλη γιορτή: Να ετοιμασθώ, για να δεχθώ την αποκάλυψη της αναστάσεώς μας. Αν δεχθούμε αυτήν την αποχή από την τροφή με εμπνευσμένη προσευχή, όχι μόνο ο οργανισμός μας θα την αντέξει εύκολα, αλλά και πολλές αρρώστιες θα θεραπευθούν.

Όσοι έχουν την ευλογία να έχουν καλή υγεία και μπορούν να απέχουν από την τροφή για μερικές εβδομάδες, φθάνουν σε κατάσταση μακαριότητος. Τα πάθη γαληνεύουν. Ζωντανό αίσθημα ειρήνης και παρουσίας του Θεού συνοδεύει την προσευχή. Είναι κρίμα που σήμερα δεν έχουμε συχνά αύτη την αντοχή.

Σήμερα είναι αδύνατο να επιβάλλουμε πλήρως τους κανόνες της Εκκλησίας. Εφόσον είστε όλοι διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο, καθορίστε μόνοι τη νηστεία σας. 1].

Το μειονέκτημα των σαφώς καθορισμένων κανόνων είναι ότι καθησυχάζουν τη συνείδηση εκείνων που μπορούν να τους τηρούν, και τους δίνουν την αίσθηση ότι είναι σωσμένοι. Αυτό είναι πολύ αφελές. Οι Φαρισαίοι, οι ασκητές και θεολόγοι της Παλαιάς Διαθήκης εγκρατεύονταν επίσης, αλλ’ αυτό δεν ήταν αρκετό. Ο Χριστός είπε: «Εάν μη περισσεύση η δικαιοσύνη υμών πλείον (των αρετών) των Γραμματέων και των Φαρισαίων, ου μη εισέλθητε εις την Βασιλείαν των Ουρανών» (Ματθ. 5,20).

Ο Απόστολος Παύλος, το μεγάλο αυτό πνεύμα που μας έδωσε η Πρόνοια του Θεού, βεβαιώνει ότι ο νόμος δεν οδήγησε ποτέ κανένα στην τελειότητα. Αυτό σημαίνει ότι οι κανόνες της Εκκλησίας μπορούν να μας βοηθήσουν στην αρχή. Πράγματι, αν από την αρχή αφεθούμε στον εαυτό μας, στο αυτεξούσιο μας, μπορεί να αισθανθούμε λίγο χαμένοι.

Ο άνθρωπος που κατόρθωσε να υψωθεί πάνω από κάθε νόμο, έφθασε στην κατάσταση της θεώσεως, δηλαδή στη σωτηρία. Σημαντικότερο είναι να έχουμε συνείδηση και υπευθυνότητα για την κάθε κίνηση της καρδιάς και του νου μας, παρά να έχουμε κάποιον κανόνα.

Είναι δυσκολότερο να αναπτύσσουμε κάποια ικανότητα διακρίσεως, παρά να ορίζουμε στον εαυτό μας κανόνες.

Δεν μπορούμε να θεωθούμε με την άσκησή μας. Η θέωση ενεργείται με την ενοίκηση του Θεού μέσα μας και όχι με τις δικές μας ικανότητες.

Η σκέψη μας ας είναι εκεί όπου είναι ο Χριστός. Τότε η προσευχή μας θα είναι μαζί Του και δε θα μένει πολύς χώρος για τα πάθη. Θα συνηθίσουμε να ζούμε με αυτόν τον τρόπο, και με αυτή την ειρηνική ζωή θα ανοικοδομήσουμε όλο το είναι μας.

Φυλάξτε όλα αυτά στη συνείδησή σας, και η ζωή σας θα είναι γεμάτη έμπνευση, όχι μόνο κάθε μέρα αλλά κάθε στιγμή.

1] Εδώ ο Γέροντας αναφέρεται κυρίως στην πλήρη αποχή τροφής των τριών πρώτων ημερών της Μ. Τεσσαρακοστής

Πηγή: Αρχιμανδρίτου Σοφρωνίου: «Περί Πνεύματος και ζωής πνευματικά κεφάλαια»έκδ. Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 1992.

ΔΑΥΙΔ ΜΕΤΑΝΟΩΝ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ_David King prophet_ Давид Пророк-8_1

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού του Ζώντος, ο διανοίξας τους οφθαλμούς του εκ γενετής τυφλού, Αυτός διάνοιξον και των καρδιών ημών τους νοερούς οφθαλμούς, ίνα αναβλέψωμεν και ίδωμεν Σε, τον Κτίστην και Θεόν ημών. Παρακαλούμεν και δεόμεθα Σου: Μή απορρίψης ημάς από του Προσώπου Σου, και παριδών πάσαν την αθλιότητα και βδελυρότητα ημών, επίφανον ημίν το Φως Σου, ώ Φως του Κόσμου, ίνα γενώμεθα υιοί και θυγατέρες του Σου αθανάτου Φωτός. Ναι, ο αγαπών ημάς Χριστός, ο εκ του Πατρός καταπέμψας τον Άγιον Παράκλητον επί τους αγίους Σου μαθητάς και Αποστόλους, δώρησαι και ημίν τοις αναξίοις την δωρεάν του Πνεύματος Σου του Αγίου, ίνα διδάξη ημάς την Σην γνώσιν και αποκαλύψη ημίν τας μυστικάς οδούς της σωτηρίας Σου.
Όπως, υπό του κράτους Σου πάντοτε φυλαττόμενοι, Σοι δόξαν αναπέμπωμεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.


“Though your sins be like scarlet, they may be as white as snow; though they be red like crimson, they shall be as wool” (Isaiah 1:18). St. Nikolai Velimirovich

St. Nikolai Velimirovich: Homily
About how God whitens the repentant sinners

“Though your sins be like scarlet, they may be as white as snow; though they be red like crimson, they shall be as wool” (Isaiah 1:18).

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_mini72O, the boundless mercy of God! In His greatest wrath upon the faithless and ungrateful people, upon the people “laden with iniquity, a seed of evildoers, children that are corrupters” (Isaiah 1:4), as “princes [rulers] of Sodom” (Isaiah 1:10) and upon the people who have become as the “people of Gomorrah” (Isaiah 1:10) – in such wrath, the Lord does not abandon mercy but rather calls them to repentance. Just as after terrible lightnings, a gentle rain falls. Such is the Lord long-suffering [patient] and full of mercy and “neither will He keep His anger forever” [Psalm 102:9 (103:9)]. Only if sinners cease to commit evil and learn to do good and turn to God with humility and repentance they will become “white as snow.” The Lord is mighty and willing. No one, except Him, is able to cleanse the sinful soul of man from sin and, by cleansing, to whiten it. No matter how often linen is washed in water with ashes and soap, no matter how often it is washed and rewashed, it cannot receive whiteness until it is spread under the light of the sun. Thus, our soul cannot become white, no matter how often we cleanse it by our own effort and labor even with the help of all legal means of the law until we, at last, bring it beneath the feet of God, spread out and opened wide so that the light of God illumines it and whitens it. The Lord condones and even commends all of our labor and effort, i.e., He wants us to bathe our soul in tears, by repentance to constrain it by the pangs of the conscience to press it, to clothe it with good deeds and in the end of ends, He calls us to Him: “Come now,” says the Lord, “and let us reason together” (Isaiah 1:18). That is, I will look at you and I will see if there is Me in you and you will look upon Me as in a mirror and you will see what kind of person you are.

O Lord, slow to anger, have mercy on us before the last wrath of that Dreadful Day.
To You be glory and thanks always. Amen.

St. Nikolai Velimirovich, Homily for August 5 in The Prologue of Ohrid Volume II
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-august-5-august-18.html

***

ODE IX: Second Canon; Irmos: In a manner surpassing nature

Refrain: Have mercy on me, O God, have mercy on me.
Cleansed by fasting on mount Horeb, Elijah saw God, let us also cleanse our hearts with fasting, and we shall see Christ.
(First Week of Lent: Clean Monday Matins)

First Week of the Holy and Great Lent: Clean Monday, Sixth Hour
Troparion of the prophecy, (Tone V):

O Lord, all things fear and tremble * at the presence of Thy power! * We fall down before Thee, O Immortal one, * and we pray to Thee, * “O Holy one by the intercessions of Thy saints, * * save Thou our souls.”

Prokeimenon of the prophecy, (Tone IV):
Prokeimenon: The Lord knows the way of the righteous, * but the way of the ungodly shall perish.
Verse: Blessed is the man who hath not walked in the counsel of the wicked, nor stood in the way of sinners!

The reading is from the Prophecy of Isaiah 1:1-20

The Lord said: I have nourished and brought up children, and they have rebelled against me. The ox knoweth his owner, and the ass his master’s crib: but Israel doth not know, my people doth not consider. Ah sinful nation, a people laden with iniquity, a seed of evildoers, children that are corrupters: they have forsaken the LORD, they have provoked the Holy One of Israel unto anger, they are gone away backward. Why should ye be stricken any more? ye will revolt more and more: the whole head is sick, and the whole heart faint. From the sole of the foot even unto the head there is no soundness in it; but wounds, and bruises, and putrifying sores: they have not been closed, neither bound up, neither mollified with ointment. Your country is desolate, your cities are burned with fire: your land, strangers devour it in your presence, and it is desolate, as overthrown by strangers. And the daughter of Zion is left as a cottage in a vineyard, as a lodge in a garden of cucumbers, as a besieged city. Except the LORD of hosts had left unto us a very small remnant, we should have been as Sodom, and we should have been like unto Gomorrah. Hear the word of the LORD, ye rulers of Sodom; give ear unto the law of our God, ye people of Gomorrah. To what purpose is the multitude of your sacrifices unto me? saith the LORD: I am full of the burnt offerings of rams, and the fat of fed beasts; and I delight not in the blood of bullocks, or of lambs, or of he goats. When ye come to appear before me, who hath required this at your hand, to tread my courts? Bring no more vain oblations; incense is an abomination unto me; the new moons and Sabbaths, the calling of assemblies, I cannot away with; it is iniquity, even the solemn meeting. Your new moons and your appointed feasts my soul hateth: they are a trouble unto me; I am weary to bear them. And when ye spread forth your hands, I will hide mine eyes from you: yea, when ye make many prayers, I will not hear: your hands are full of blood. Wash you, make you clean; put away the evil of your doings from before mine eyes; cease to do evil; Learn to do well; seek judgment, relieve the oppressed, judge the fatherless, plead for the widow. Come now, and let us reason together, saith the LORD: though your sins be as scarlet, they shall be as white as snow; though they be red like crimson, they shall be as wool. If ye be willing and obedient, ye shall eat the good of the land: But if ye refuse and rebel, ye shall be devoured with the sword: for the mouth of the LORD hath spoken it.

Prokeimenon, (Tone VII):
Prokeimenon: Serve ye the Lord with fear * and rejoice in him with trembling.
Verse: Why do the nations conspire, and the peoples plot in vain?


Είναι αδύνατο στο σατανά να καταστρέψη έναν άνθρωπο που κατέφυγε στην βοήθεια της Μητέρας του Θεού. Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Σεραφείμ του Σάρωφ μεσ’ το Αγιο Πνευμα_Беседа преп. Серафима с Николаем А. Мотовиловым_ St. Seraphim of Sarov with Nicholas Motovilov_x_1276869aΑυτή η χάρη, που την δεχόμαστε με το Βάπτισμα, είναι τόσο μεγάλη, τόσο σημαντική για τον άνθρωπο, που δεν του αφαιρείται ακόμη και αν γίνη αιρετικός. Αν δεν αμαρτάναμε ποτέ μετά το βάπτισμα μας, θα είμαστε υπηρέται του Θεού άγιοι και άσπιλοι. Τα δυστύχημα είναι, ότι εμείς προχωρώντας στην ηλικία δεν αυξάνουμε «σοφία και ηλικία» ( Λουκ . 2, 52), όπως έκανε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, αλλά αντίθετα φθειρόμαστε όλο και περισσότερο και γινόμαστε αμαρτωλοί, απεχθώς μάλιστα αμαρτωλοί, αφού χάσαμε τη χάρη που είχαμε δεχθή στην αρχή. Αν παρ ‘ όλα αυτά ο αμαρτωλός άνθρωπος αποφασίση να ξαναγυρίση στον Θεό ακολουθώντας την οδό της μετανοίας, πρέπει να εξάσκηση τις αρετές, τις αντίθετες προς τα αμαρτήματα που είχε διαπράξει. Θα ξαναβρή τότε μέσα του το Άγιο Πνεύμα να ενεργή και να θεμελιώνη τη Βασιλεία του Θεού. Γιατί δεν ελέχθη μάταια: «Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστί» ( Λουκ . 17, 21). Και «η βασιλεία των ουρανών βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» ( Ματθ . 11, 12).

Η χάρις του Αγίου Πνεύματος, που δίδεται κατά το άγιο βάπτισμα εις το όνομα της Αγίας Τριάδος, λάμπει στην καρδιά μας σαν ανέσπερο φως του Χριστού. Λάμπει παρ̉ όλες τις αμαρτωλές μας πτώσεις, παρ̉ όλο το σκοτάδι που περιβάλλει την ψυχή μας. Το Άγιον Πνεύμα, όταν ο αμαρτωλός ακολουθήση τον δρόμο της μετανοίας, εξαλείφει εντελώς και τα ίχνη ακόμη των αμαρτιών του και ενδύει τον πρώην ένοχο πάλι με την άφθαρτη στολή, την υφασμένη με τη χάρι Του, για την απόκτηση της οποίας—σαν σκοπό της χριστιανικής ζωής—σού μιλώ τόση ώρα. «Δεύτε, λέει ο Κύριος, και εάν ώσιν αι αμαρτίαι υμών ως φοινικούν, ως χιόνα λευκανώ» ( Ησ . 1, 18) .

Εισχωρώντας μέσα στο μυστήριο ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής είδε τέτοιους ανθρώπους μπροστά στο θρόνο του Θεού, ντυμένους με λευκά ενδύματα, με φοίνικες στα χέρια τους σαν σημάδι της νίκης και να ψάλλουν «Αλληλούια». Η ομορφιά των ύμνων των δεν είχε το όμοιό της.

«Μιλώντας γι αυτούς τους ανθρώπους ο Άγγελος του Θεού είπε: «Ούτοι εισιν οι ερχόμενοι εκ της θλίψεως της μεγάλης, και έπλυναν τας στολάς αυτών, και ελεύκαναν αυτάς εν τω αίματι του αρνίου» ( Αποκ. 7, 14). «Eπλυναν» μέσα στον πόνο· «ελεύκαναν» κοινωνώντας τα άχραντα μυστήρια του Σώματος και του Αίματος του Αρνίου, που προαιώνια θέλησε να θυσιασθή και ακόμη και σήμερα θυσιάζεται και μελίζεται, ουδέποτε όμως δαπανάται, για να μας κάνη κοινωνούς στην αιώνια ζωή.

Η ευχαριστία μας έχει δοθή σαν αντάλλαγμα αυτού του καρπού του δένδρου της ζωής, από το οποίον ο εχθρός, ο Εωσφόρος, θέλησε να αποστέρηση την ανθρωπότητα.

Παναγία του ΚύκκουPanagia_Kykkotisa_by_teopa1Παρ ‘ όλο που αποπλάνησε την Εύα και μαζί μ’ αυτήν έπεσε κι’ ο Αδάμ, ο Θεός όχι μόνο έστειλε στους απογόνους τους ένα Λυτρωτή που με τον θάνατο του ενίκησε τον Θάνατο, αλλά και στο πρόσωπο της Μαρίας της Μητέρας του Θεού, της Αειπαρθένου, μας έδωσε μια συνήγορο που τίποτε δεν μπορεί να την αποθαρρύνη. Αφού συνέτριψε την κεφαλή του όφεως, μεσιτεύει για μας αδιάκοπα προς τον θείο Υιό της και κερδίζει πάντοτε, ακόμα και αν πρόκειται για τους πιο βδελυρούς αμαρτωλούς. Ονομάζεται «η Μάστιξ των δαιμόνων», γιατί είναι αδύνατο στο σατανά να καταστρέψη έναν άνθρωπο που κατέφυγε στην βοήθεια της Μητέρας του Θεού».

Πάνω απ’ όλα ο Θεός ζήτα μια καρδιά γεμάτη πίστη και αγάπη – εκεί είναι ο θρόνος στον οποίο αρέσκεται να κάθεται και όπου εμφανίζεται μέσα στην πληρότητα της δόξης του.
«Υιέ μου, δός μοι σην καρδίαν» (Παροιμ. 23, 26) και τα υπόλοιπα θα σου τα δώσω εγώ πολλαπλάσια. Η καρδιά του ανθρώπου μπορεί να χωρέση τη Βασιλεία των Ουρανών. «Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού», λέγει ο Κύριος εις τους μαθητάς του «και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμιν» ( Ματθ . 6, 33). «Οίδε γαρ ο Πατήρ ημών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων».

Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ
Συνομιλια με τον Νικόλαο Μοτοβίλωφ για τον σκοπό της χριστιανικής ζωής

***

Κανών β’, Ωδή α’, Τριωδίου Ήχος β’ Δεύτε λαοί
Δόξα σοι, ο Θεός ημών, δόξα σοι
Άρμα πυρός, έλαβεν Ηλίαν τον θαυμαστόν νηστεία οπλισάμενον. Μωσήν ανέδειξε θεατήν των αρρήτων, και ημείς ταύτην ελόντες, οψόμεθα τον Χριστόν.

Κανών β’, Ωδή η’, Τριωδίου
Ήχος β’ Τον πάλαι δροσίσαντα
Ελαίω αλείψαντες, συμπαθείας ψυχής την κεφαλήν, μη βαττολογήσωμεν, τω Πατρί ημών τω εν τοις ουρανοίς, προσευχάς αναπέμποντες, ευλογούντες, και υπερυψούντες, αυτόν εις τους αιώνας.

Κανών β’, Ωδή θ’, Τριωδίου
Ήχος β’ Την υπερφυώς σαρκί
Εν τω όρει τω Χωρήβ, τη νηστεία καθαρθείς, είδε Θεόν Ηλίας, καθαρθώμεν και ημείς, νηστεία την καρδίαν, και οψόμεθα Χριστόν.

Προκείμενον Ήχος δ’ Ψαλμός α’
Γινώσκει Κύριος οδόν δικαίων, και οδός ασεβών απολείται.
Στιχ. Μακάριος ανήρ, ος ουκ επορεύθη εν βουλή ασεβών.

Προφητείας Ησαΐου το Ανάγνωσμα
(Κεφ. Α’, 1-20)

Όρασις, ην είδεν Ησαΐας, υιός Αμώς, ην είδε κατά της Ιουδαίας, και κατά Ιερουσαλήμ, εν βασιλεία Οζίου, και Ιωάθαμ, και Άχαζ, και Εζεκίου, οι εβασίλευσαν της Ιουδαίας. Άκουε ουρανέ, και ενωτίζου γη, ότι Κύριος ελάλησεν. Υιούς εγέννησα και ύψωσα, αυτοί δε με ηθέτησαν. Έγνω βούς τον κτησάμενον, και όνος την φάτνην του κυρίου αυτού. Ισραήλ δε με ουκ έγνω, και ο λαός μου ου συνήκεν. Ουαί, έθνος αμαρτωλόν, λαός πλήρης αμαρτιών, σπέρμα πονηρόν, υιοί άνομοι! εγκατελίπατε τον Κύριον, και παρωργίσατε τον Άγιον του Ισραήλ. τι έτι πληγείτε, προστιθέντες ανομίαν, πάσα κεφαλή εις πόνον, και πάσα καρδία εις λύπην, από ποδών έως κεφαλής, ουκ έστιν εν αυτώ ολοκληρία, ούτε τραύμα, ούτε μώλωψ, ούτε πληγή φλεγμαίνουσα, ουκ έστι μάλαγμα επιθείναι, ούτε έλαιον, ούτε καταδέσμους. Η γη υμών έρημος, αι πόλεις υμών πυρίκαυστοι, την χώραν υμών, ενώπιον υμών αλλότριοι κατεσθίουσιν αυτήν, και ηρήμωται, κατεστραμμένη υπό λαών αλλοτρίων. Εγκαταλειφθήσεται η θυγάτηρ Σιών, ως σκηνή εν αμπελώνι, και ως οπωροφυλάκιον εν σικυηράτω, ως πόλις πολιορκουμένη. Και ει μη Κύριος Σαβαώθ εγκατέλιπεν ημίν σπέρμα, ως Σόδομα αν εγεννήθημεν, και ως Γόμορρα αν ωμοιώθημεν. Ακούσατε λόγον Κυρίου, άρχοντες Σοδόμων, προσέχετε νόμον Θεού, λαός Γομόρρας. Τι μοι πλήθος των θυσιών υμών, λέγει Κύριος, πλήρης ειμί ολοκαυτωμάτων κριών, και στέαρ αρνών, και αίμα ταύρων, και τράγων ου βούλομαι, ουδ’ αν έρχησθε οφθήναί μοι· τις γαρ εξεζήτησε ταύτα εκ των χειρών υμών, πατείν την αυλήν μου, ου προσθήσεσθε, εάν φέρητέ μοι σεμίδαλιν, μάταιον, θυμίαμα, βδέλυγμά μοι εστί. Τας νουμηνίας υμών, και τα σάββατα, και ημέραν μεγάλην, ουκ ανέχομαι, νηστείαν και αργίαν, και τας εορτάς υμών μισεί η ψυχή μου, εγεννήθητέ μοι εις πλησμονήν, ουκέτι ανοίσω τας αμαρτίας υμών. Όταν εκτείνητε τας χείρας υμών προς με, αποστρέψω τους οφθαλμούς μου αφ’ υμών, και εάν πληθύνητε την δέησιν, ουκ εισακούσομαι υμών· αι γαρ χείρες υμών, αίματος πλήρεις. Λούσασθε, και καθαροί γίνεσθε, αφέλετε τας πονηρίας από των ψυχών υμών, απέναντι των οφθαλμών μου, παύσασθε από των πονηριών υμών, μάθετε καλόν ποιείν, εκζητήσατε κρίσιν, ρύσασθε αδικούμενον, κρίνατε ορφανώ, και δικαιώσατε χήραν. Και δεύτε, και διαλεχθώμεν, λέγει Κύριος, εάν ώσιν αι αμαρτίαι ημών ως φοινικούν, ως χιόνα λευκανώ· εάν δε ώσιν ως κόκκινον, ως έριον λευκανώ. Και εάν θέλητε, και εισακούσητέ μου, τα αγαθά της γης φάγεσθε, εάν δε μη θέλητε, μηδέ εισακούσητέ μου, μάχαιρα υμάς κατέδεται· το γαρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα.

Προκείμενον Ήχος βαρύς Ψαλμός β’
Δουλεύσατε τω Κυρίω εν φόβω, και αγαλλιάσθε αυτώ εν τρόμω.
Στιχ. Ίνα τι εφρύαξαν έθνη, και λαοί εμελέτησαν κενά;

Ωδή δ’. Συ μου ισχύς, Κύριε

Νέας ζωής, συ αναπνέων μακάριε, τον αέρα γέγονας ισάγγελος, όθεν εισδύς, ένδον ουρανού, έσχες κατά φύσιν, τα υπέρ φύσιν θεάματα, διο και ημάς Πάτερ, αξιώσαις ευχαίς σου, θεωρείν  κατ’ ενώπιον Κύριον.

Αναδιφών, των ουρανίων την έννοιαν, και στοχεύων μόνον εις αγάπησιν, τού Ιησού, έρημον ποθείς, και καταλαμβάνεις, τους παλαιούς εκμιμούμενος, Πατέρας θεοφόρε, ων τον ζήλον τον θείον, και ημίν εγκαινίσαις πρεσβείαις σου.

Ψυχής τρυφήν, ο ευχομένω δωρούμενος, παμπλουσίως Πάτερ σοι δεδώρηται,ευχήν Χριστός, ως υπέρ παντός, κόσμου ευχομένω, τη φλογοφόρω αγάπη σου, διο των αιτουμένων, τας δεήσεις εκπλήρου, ως εκάστω συμφέρει μακάριε.

Θεοτοκίον

Όλην ζωήν, ο αθλητής σοι ανέθετο, ότε Κόρη πόθω ανεχώρησεν, εν τη ερήμω καίτόν σταυρόν, ησυχίας ήρε, τον σον Υιόν εκθηρώμενος, όθεν ως συμπαρέστης, τούτω Μήτερ εν πάσι, και ημίν συμπαρίστασο πάντοτε.


Forgiveness, St Nikolaj (Velimirović), Bishop of Ochrid

Παναγία Πλατυτερα_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение0_180ec4_b5291e7c_orig

St Ambrose of Optina: “No better rule of prayer than that given us by the Publican — ‘Lord have mercy on me a sinner.‘”

Hymn of Praise
Forgiveness
St Nikolaj (Velimirović), Bishop of Ochrid and Zhicha

That God forgives us, let us forgive men,
As temporary guests, we are on this earth.
Prolonged fasting and prayer, in vain is
Without forgiveness and without true mercy.
God is the true Physician; sins are leprosy,
Whoever God cleanses, God also glorifies.
God rewards with mercy, every mercy of men,
That one perishes without mercy, who returns sin with sin,
With pus from pus – infected wounds, pus is not cleansed,
Neither is darkness from the dungeon dispelled by darkness,
But pure balm heals the wound of pus,
And the darkness of the dungeon, a light disperses.
To the seriously wounded, mercy is like a balm,
As a torch, in her [mercy] everyone rejoices.
This the ignorant says: I have no need of mercy!
But, when he is overcome by misery, he cries out for mercy!
Men bathe upon the mercy of God,
That mercy of God awakes us to life!
That God forgives us, let us forgive men,
As temporary guests, we are all on this earth.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://prologue.orthodox.cn/February27.htm

The gateway to divine repentance has been opened: let us enter eagerly, purified in our bodies and observing abstinence from food and passions, as obedient servants of Christ who has called the world into the heavenly Kingdom. Let us offer to the King of all a tenth part of the whole year, that we may look with love upon His Resurrection.

Sessional hymn, Matins, Cheesefare Monday

May the Lord grant us a Blessed Great and Holy Lent
and celebrate His Glorious Resurrection!


Πως να διάγωμεν εις την σύγχρονον αποστασίαν; Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ-St. John The Baptist Monastery-Essex-England-Монастырь святого Иоанна Крестителя (Эссекс-Rastignirea-si-Invierea-Trapeza-veche-Essex

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Κατά την σημερινήν εποχήν ο κόσμος αποστρέφεται τον Χριστόν. Και τούτο είναι το θλιβερώτερον το τραγικώτερον, το φοβερώτερον γεγονός της εποχής μας. Να χάσωμεν, δηλαδή, τον Χριστόν δια δευτέραν φοράν, όπως τον έχασε και ο Αδάμ εις τον Παράδεισον. Πώς είναι δυνατόν;

Πρέπει να υποφέρωμεν τας μικράς θλίψεις της καθημερινής μας ζωής και να μη πέσωμεν εις την οργήν, εις το μίσος ή ο,τιδήποτε παρόμοιον, και έτσι θα ημπορούμεν να βλέπωμεν τον πόνο του ανθρώπου και όχι την κακήν αυτού πλευρά. Μια τέτοια στάσις χαρακτηρίζει τη ζωή ενός αληθώς μεγάλου ανθρώπου, η οποία μας υπερβαίνει και περί της οποίας δεν δυνάμεθα ακόμη να ομιλήσωμεν. Αλλ΄ όμως τούτο αρχίζει από εκεί όπου καταλήγω, σχεδόν, εις την κάθε σύναξίν μας. Ακόμη και εις τας μικροτέρας λεπτομερείας της ζωής, να παραμένετε εν πνεύματι εκεί, όπου ευρίσκεται ο Κύριος, πέραν του “καταπετάσματος” της ογδόης ημέρας. Παραμένετε εκεί εν πνεύματι, αλλά σωματικώς να συνηθίζεται να ζείτε εις τας συγκεκριμένας περιστάσεις της ζωής σας. Το πνεύμα του ανθρώπου ευρίσκεται εις τας περιστάσεις αυτάς δια να μάθει να διακρίνει μέσα εις αυτά το Ον. Συχνά ο Κύριος συμπεριφέρεται μαζί μας, ωσάν να μην αντιλαμβάνεται την αδυναμίαν μας. Δεν θα ήτο υποφερτός ο κόσμος αυτός αν ο Χριστός δεν ήτο Θεός. Αλλ΄ εφ΄ όσον είναι Θεός, τα πάντα είναι κατορθωτά. Και ας είπωμεν εις τον Πατέραν αυτόν – διότι είναι Πατήρ ημών – εις όλας τα θλίψεις μας. “Δόξα σοι, Ύψιστε Θεέ, δόξα σοι εις τους αιώνας των αιώνων”.

(Απόσπασμα μετάφρασης απομαγνητοφωνημένης ομιλίας, που έγινε στα Ρωσικά στον Ιερό ναό του Αγίου Σιλουανού της Ι.Μ. του Τ. Προδρόμου Έσσεξ την 1/2/1993).

Πηγή: “ΠΡΩΤΑΤΟΝ”, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1994, αριθ. 45, σελ. 215 κ.ε.

Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό.

Όταν επικαλούμαστε αυτό το όνομα, ο Θεός είναι παρών, όπως σ’ ένα δοχείο γεμάτο άρωμα η γλυκύτητα της οσμής. Με αυτή την οσμή γίνεται κατανοητή η παρουσία του Θεού στον κόσμο.
Για να φυλάξουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, οφείλουμε ν’ απέχουμε από κάθε λογισμό που δεν αρέσει στον Θεό, μας λέει ο Γέροντας Σιλουανός. Ιδού το έργο μας. Ιδού η πνευματική μας καλλιέργεια. Εφόσον πρόκειται για την αιώνια σωτηρία, αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Αρχίζουμε και ξαναρχίζουμε χωρίς τέλος.

Στιχηρά Ιδιόμελα του Τριωδίου Ήχος πλ. α’

Το στάδιον των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε, αναζωσάμενοι τον καλόν της Νηστείας αγώνα· οι γαρ νομίμως αθλούντες, δικαίως στεφανούνται, και αναλαβόντες την πανοπλίαν του Σταυρού, τω εχθρώ αντιμαχησώμεθα, ως τείχος άρρηκτον κατέχοντες την Πίστιν, και ως θώρακα την προσευχήν, και περικεφαλαίαν την ελεημοσύνην, αντί μαχαίρας την νηστείαν, ήτις εκτέμνει από καρδίας πάσαν κακίαν. Ο ποιων ταύτα, τον αληθινόν κομίζεται στέφανον, παρά του Παμβασιλέως Χριστού, εν τη ημέρα της Κρίσεως.

Ταις πρεσβείαις πάντων των Οσίων Πατέρων και Μητέρων των εν ασκήσει λαμψάντων εν πάση τη οικουμένη, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς.

Καλή Σαρακοστή
και καλή Ανάσταση!


Αγώνας για τον αγιασμό της ψυχής, Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Παναγία Πλατυτερα_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение19big

Παραµονές του Τριωδίου είπε ο άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης σε κάποιον προσκυνητή: «Έχεις περάσει από τα διόδια; Εκεί όταν περνάνε πληρώνουν. Εµείς όταν περνάµε στο Τριώδιο πληρώνουµε;», εννοώντας: κάνουµε καµµιά θυσία;
*
«Στην πνευµατική ζωή να µη χωλαίνουµε, να µη µένουµε στο χωλ (προθάλαµο). Όσοι χωλαίνουν δεν µπαίνουν στο σαλόνι του Θεού», εννοώντας τον παράδεισο.

Αγώνας για τον αγιασμό της ψυχής
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

ΣΥΜΕΩΝ ΣΤΥΛΙΤΗς_440a0ac90e623f1bf205d9cb09b64525Πολύ χαίρομαι, όταν βλέπω ψυχές που προσέχουν και αγωνίζονται μέσα στον κόσμο που γέμισε από ταγκαλάκια. Ο Θεός, σαν καλός και δίκαιος που είναι, έδωσε σε όλους μας και ανάλογα χαρίσματα – π.χ. στους άνδρες τον ανδρισμό και στις γυναίκες την αγάπη-, για να αγωνιζώμαστε και να ανεβαίνουμε την πνευματική κλίμακα με την βοήθεια της θείας Χάριτος και να πλησιάζουμε όλο και περισσότερο σ’ Εκείνον που είναι ο Δημιουργός μας. Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι έχουμε δίπλα μας, εκτός από ανθρώπους που μπορούν να μας βοηθήσουν πνευματικά, και τον ίδιο τον Χριστό που μας βοηθάει, την Παναγία, τα Χερουβείμ, τα Σεραφείμ και τους Αγίους Πάντες. Θάρρος λοιπόν! Ο Χριστός είναι πολύ δυνατός, είναι παντοδύναμος, και θα δώση την θεϊκή Του δύναμη, να συντρίψουμε τα κέρατα του πονηρού. Μας παρακολουθεί συνέχεια αοράτως και θα μας ενισχύη, όταν εμείς έχουμε την αγαθή προαίρεση και κάνουμε τον κατά δύναμιν αγώνα μας.

Όσο μπορούμε, να αποφεύγουμε τις αφορμές της αμαρτίας. Να προσέχουμε τις αισθήσεις μας, γιατί όλα από εκεί ξεκινούν. Και όταν αυτό καμμιά φορά, ή και πολλές φορές, είναι δύσκολο, να αποφεύγουμε τουλάχιστον την περιέργεια, για να μην παίρνουν τα μάτια μας εικόνες αμαρτωλές, και μας παίζουν μετά οι δαίμονες σινεμάδες. Εάν πιάσουμε ένα καρβουνάκι αναμμένο και το κρατήσουμε στην χούφτα μας, επόμενο είναι να μας κάψη. Εάν όμως το κουνάμε στο χέρι – εννοείται για λίγη ώρα-, δεν θα μας κάψη. Έτσι και οι άσχημες εικόνες, όταν κινούνται σύντομα, τα μάτια δεν τις κρατούν, αλλά απλώς τις πιάνουν και δεν καίνε την ψυχή.

Όσοι δεν πρόσεξαν και απέκτησαν κακές συνήθειες, όταν ζούσαν κοσμική ζωή, ας δέχωνται αγόγγυστα μετά την μεταστροφή τους τον πόλεμο του εχθρού, χωρίς όμως να καλλιεργούν επιθυμίες κακές. Αν αγωνισθούν έτσι, θα εξαγνισθούν και θα φθάσουν στην κατάσταση των αγνών ανθρώπων, οι οποίοι ούτε αμαρτίες μεγάλες γνώρισαν ούτε κακές συνήθειες απέκτησαν ούτε και μεγάλο πόλεμο δέχονται. Και αν αξιοποιήσουν ως πείρα τις προηγούμενες πτώσεις τους, θα προχωρήσουν πολύ. Αν κάποιος προχωράη μέσα σε ένα ναρκοπέδιο και δεν γνωρίζη την περιοχή, θα είναι αναγκασμένος να προχωράη πολύ αργά και προσεκτικά, αλλιώς θα τιναχθή στον αέρα. Ενώ, αν γνωρίζη λίγο-πολύ την περιοχή, μπορεί να έχη και τραύματα, αλλά, με την πείρα που έχει, προχωράει σταθερά και γρήγορα. Αν ασχοληθή κανείς με το ακαλλιέργητο χωράφι της ψυχής του, θα ξερριζώση όλα τα αγκάθια των παθών της και θα φυτέψη στην θέση τους αρετές. Αυτή η εργασία όμως είναι επίπονη και χρειάζεται θέληση πολλή και υπομονή.

– Γέροντα, να μας λέγατε πρακτικά πώς γίνεται η εργασία αυτή;

Να προσπαθή κανείς κάθε μέρα να τοποθετή μέσα του κάτι το πνευματικό, το οποίο θα απωθή κάτι το κοσμικό και αμαρτωλό, και έτσι σιγά-σιγά θα απεκδυθή τον παλαιό άνθρωπο και στην συνέχεια θα κινήται ελεύθερα στον πνευματικό χώρο. Να τοποθετήση κανείς άγιες εικόνες στην μνήμη του αντί αμαρτωλές. Να αντικαταστήση τα τραγούδια με ψαλμωδίες, και τα κοσμικά περιοδικά με πνευματικά βιβλία. Αν ο άνθρωπος δεν ξεκόψη από οτιδήποτε κοσμικό και αμαρτωλό και δεν έχη επικοινωνία με τον Χριστό, με την Παναγία, με τους Αγίους, με την θριαμβεύουσα Εκκλησία, και δεν αφεθή τελείως στα χέρια του Θεού, δεν μπορεί να αποκτήση την πνευματική υγεία.

– Γέροντα, ποιά είναι η πνευματική υγεία;

Υγεία πνευματική ίσον αγνοί λογισμοί, φωτισμένος νους και εξαγνισμένη καρδιά που φιλοξενεί συνέχεια τον Χριστό και την Παναγία. Η πολλή προσοχή με την παρακολούθηση του εαυτού μας και την προσευχή βοηθούν πολύ θετικά να αποκτήσουμε την υγεία της ψυχής. Η προσευχή είναι απαραίτητη για τον εξαγνισμό της ψυχής και η σύνεση για την διατήρηση της καλής πνευματικής καταστάσεως.

Η ζωή βέβαια δεν είναι κατασκήνωση∙ έχει χαρές , έχει όμως και λύπες. Πριν από την Ανάσταση προηγείται η Σταύρωση. Τα χτυπήματα των δοκιμασιών είναι απαραίτητα για την σωτηρία της ψυχής μας, γιατί αυτά λαμπικάρουν την ψυχή. Όπως συμβαίνει και με τα ρούχα∙ όσο τα τρίβουμε,  όταν τα πλένουμε, τόσο καλύτερα καθαρίζουν. Το ίδιο και με το χταπόδι∙ όσο το χτυπάμε, τόσο περισσότερο αυτό καθαρίζει και μεγαλώνει. Και το ψάρι φαίνεται ωραίο, όταν πλέη στη θάλασσα και είναι ζωντανό, ακόμη και όταν είναι στη αγορά με τα λέπια και τα εντόσθιά του, αλλά γίνεται χρήσιμο, μόνο όταν καθαρισθή – ασχημήνη εξωτερικά- και μετά ψηθή. Έτσι και ο άνθρωπος, όταν αποβάλη καθετί κοσμικό, ενώ εξωτερικά φαίνεται ότι χάνει την ζωή, την κοσμική ζωντάνια- τα λέπια-, αδειάζει ό,τι άχρηστο έχει μέσα του, «ψήνεται» και τότε γίνεται χρήσιμος.

Από το βιβλίο Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – «Πνευματική αφύπνιση», Λόγοι Β’, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Όπου δεν φθάνει ο άνθρωπος, βοηθάει ο Θεός
«Οι θείες δυνάμεις είναι παντοδύναμες »

Άγγελοι_Angels_Ангелы_i10Η βοήθεια του Θεού δεν εμποδίζεται ούτε από ανθρώπους ούτε από δαίμονες.
Δεν είναι τίποτε δύσκολο για τον Θεό ούτε για έναν Άγιο. Το εμπόδιο σ’ εμάς τους ανθρώπους είναι η ολιγοπιστία, με την οποία εμποδίζουμε τις μεγάλες θείες δυνάμεις να μας πλησιάσουν.
Και ενώ υπάρχει τόσο μεγάλη δύναμη δίπλα μας, εμείς, επειδή υπάρχει μέσα μας σε μεγάλο βαθμό το ανθρώπινο στοιχείο, δεν μπορούμε να καταλάβουμε το θείο, που ξεπερνάει όλου του κόσμου τις ανθρώπινες δυνάμεις, γιατί οι θείες δυνάμεις είναι παντοδύναμες.
Καθόμαστε πολλές φορές άδικα, ώρες ολόκληρες, για να βρούμε μόνοι μας λύση σε ένα θέμα, χρησιμοποιώντας όλη την απειρία μας.
Το κεφάλι μας γίνεται κουδούνι, τα μάτια μας τσούζουν, ο ύπνος δεν μας πιάνει, γιατί μας έχει πιάσει το ταγκαλάκι με επίμονες σκέψεις.
Τελικά βρίσκουμε μία λύση, αλλά μετά ο Θεός μας βρίσκει άλλη, καλύτερη λύση, που δεν την είχαμε σκεφθή εμείς, και μας μένουν ο πονοκέφαλος και τα ξενύχτια. Όσο και αν είναι σωστή η δική μας σκέψη, όταν δεν είναι ο Θεός μπροστά, το κεφάλι κουράζεται και έρχεται πονοκέφαλος, ενώ η προσευχή με την εμπιστοσύνη στον Θεό ξεκουράζει.
Γι’ αυτό ας αφήνουμε με εμπιστοσύνη στον Θεό τα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως και να μη στηριζώμαστε στις δικές μας ανθρώπινες προσπάθειες, και Εκείνος θα κάνη ο,τι είναι καλύτερο.

Δόξα…Ήχος πλ. β’

Έφθασε καιρός, η των πνευματικών αγώνων αρχή, η κατά των δαιμόνων νίκη, η πάνοπλος εγκράτεια, η των Αγγέλων ευπρέπεια, η προς Θεόν παρρησία· δι’ αυτής γαρ Μωϋσής, γέγονε τω Κτίστη συνόμιλος, και φωνήν αοράτως, εν ταις ακοαίς υπεδέξατο· Κύριε, δι’ αυτής αξίωσον και ημάς, προσκυνήσαί σου τα Πάθη και την αγίαν Ανάστασιν, ως φιλάνθρωπος.

Καλή και Αγία Σαρακοστή
και καλή Ανάσταση!