Iconography and Hand painted icons

St Alexander Nevsky, “God is not in might but in Truth”.

St Alexander Nevsky

Commemorated on November 23

Αλέξανδρος Νιέφσκι св Александр Невский St. Alexander Nevsky3-ikona-801136_originalSt. Alexander Nevsky was Russia’s “knight in shining armor.” His reputation as a man of exceptional valor and surpassing virtue inspired a visit by a German commander who told his people when he returned: “I went through many countries and saw many people, but I have never met such a king among kings, nor such a prince among princes.” The Russians called him their “prince without sin.” In 1210, well armed Swedish troops moved onto Novgorod territory. Saint Alexander, then not yet twenty years old, prayed a long time in the church of Saint Sophia, the Wisdom of God. He recited the Psalm of David, saying: “Judge, O Lord, those who injure me, fight against those who fight against me. Take hold of shield and buckler, and rise up to help me” (Ps. 34/35). Archbishop Spyridon blessed the holy prince and his army for the battle. Preparing his men to repel the invaders, St. Alexander encouraged them with his now famous affirmation: “God is not in might but in Truth. ‘Some trust in princes and some in horses, but we will call upon the Lord our God.’ “

With a smaller force, trusting in the Holy Trinity, the prince hastened towards the enemy to await help from his father, not knowing whether the enemy would attack, nor when.

But there was a miraculous omen: at dawn on July 15 the warrior Pelgui, in Baptism Philip, saw a boat, and on it were the Holy Martyrs Boris and Gleb, in royal purple attire. Boris said: “Brother Gleb, let us help our kinsman Alexander.” When Pelgui reported the vision to the prince, Saint Alexander commanded that no one should speak about the miracle. Emboldened by this, he urged the army to fight valiantly against the Swedes.

The Russian forces, their Prince in the lead, were crowned with success after a fierce battle on the shores of the Neva.Because of this victory at the River Neva on July 15, 1240, the nation called the saint Alexander Nevsky.

The Jesus Prayer
by Metropolitan Anthony Bloom

Αλέξανδρος Νιέφσκι св Александр Невский St. Alexander Nevsky3-ikona-801136_original333THOSE WHO HAVE read The way of a Pilgrim are familiar with the expression ‘The Jesus Prayer’. It refers to a short prayer the words of which are: ‘Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me, a sinner,’ constantly repeated. The Way of a Pilgrim is the story of a man who wanted to learn to pray constantly (1Thes 5:I7). As the man whose experience is being related is a pilgrim, a great many of his psychological characteristics, and the way in which he learned and applied the prayer, were conditioned by the fact that he lived in a certain way, which makes the book less universally applicable than it could be; and yet it is the best possible introduction to this prayer, which is one of the greatest treasures of the Orthodox Church.

The prayer is profoundly rooted in the spirit of the gospel, and it is not in vain that the great teachers of Orthodoxy have always insisted on the fact that the Jesus Prayer sums up the whole of the gospel. This is why the Jesus Prayer can only be used in its fullest sense if the person who uses it belongs to the gospel, is a member of the Church of Christ.

All the messages of the gospel, and more than the messages, the reality of the gospel, is contained in the name, in the Person of Jesus. If you take the first half of the prayer you will see how it expresses our faith in the Lord: ‘Lord Jesus Christ, Son of God.’ At the heart we find the name of Jesus; it is the name before whom every knee shall bow (Is 45:3), and when we pronounce it we affirm the historical event of the incarnation. We affirm that God, the Word of God, co-eternal with the father, became man, and that the fullness of the Godhead dwelt in our midst (Col 2:9) bodily in his Person.

To see in the man of Galilee, in the prophet of Israel, the incarnate Word of God, God become man, we must be guided by the spirit, because it is the spirit of God who reveals to us both the incarnation and the lordship of Christ. We call him Christ, and we affirm thereby that in him were fulfilled the prophecies of the Old Testament. To affirm that Jesus is the Christ implies that the whole history of the Old Testament is ours, that we accept it as the truth of God. We call him Son of God, because we know that the Messiah expected by the Jews, the man who was called ‘Son of David’ by Bartimaeus, is the incarnate Son of God. These words sum up all we know, all we believe about Jesus Christ, from the Old Testament to the New, and from the experience of the Church through the ages. In these few words we make a complete and perfect profession of faith.

But it is not enough to make this profession of faith; it is not enough to believe. The devils also believe and tremble (James 2:I9). Faith is not sufficient to work salvation, it must lead to the right relationship with God; and so, having professed, in its integrity, sharply and clearly, our faith in the Lordship and in the Person, in the historicity and in the divinity of Christ, we put ourselves face to face with Him, in the right state of mind: ‘Have mercy on me, a sinner’.

These words ‘have mercy’ are used in all the Christian Churches and, in Orthodoxy, they are the response of the people to all the petitions suggested by the priest. Our modern translation ‘have mercy’ is a limited and insufficient one. The Greek word which we find in the gospel and in the early liturgies is eleison. Eleison is of the same root as elaion, which means olive tree and the oil from it. If we look up the Old and New Testament in search of the passages connected with this basic idea, we will find it described in a variety of parables and events which allow us to form a complete idea of the meaning of the word. We find the image of the olive tree in Genesis. After the flood Noah sends birds, one after the other, to find out whether there is any dry land or not, and one of them, a dove – and it is significant that it is a dove – brings back a small twig of olive. This twig conveys to Noah and to all with him in the ark the news that the wrath of God has ceased, that God is now offering man a fresh opportunity. All those who are in the ark will be able to settle again on firm ground and make an attempt to live, and never more perhaps, if they can help it, undergo the wrath of God.

In the New Testament, in the parable of the good Samaritan, olive oil is poured to soothe and to heal. In the anointing of kings and priests in the Old Testament, it is again oil that is poured on the head as an image of the grace of God that comes down and flows on them (Ps I33:2) giving them new power to fulfil what is beyond human capabilities. The king is to stand on the threshold, between the will of men and the will of God, and he is called to lead his people to the fulfilment of God’s will; the priest also stands on that threshold, to proclaim the will of God and to do even more: to act for God, to pronounce God’s decrees and to apply God’s decision.

The oil speaks first of all of the end of the wrath of God, of the peace which God offers to the people who have offended against him; further it speaks of God healing us in order that we should be able to live and become what we are called to be; and as he knows that we are not capable with our own strength of fulfilling either his will or the laws of our own created nature, he pours his grace abundantly on us (Rom 5:20). He gives us power to do what we could not otherwise do.

The words milost and pomiluy in Slavonic have the same root as those which express tenderness, endearing, and when we use the words eleison, ‘have mercy on us’, pomiluy, we are not just asking God to save us from His wrath – we are asking for love.

If we turn back to the words of the Jesus Prayer, ‘Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me, a sinner’, we see that the first words express with exactness and integrity the gospel faith in Christ, the historical incarnation of the Word of God; and the end of the prayer expresses all the complex rich relationships of love that exist between God and his creatures.

Αλέξανδρος Νιέφσκι св Александр Невский St. Alexander Nevsky3-ikona-AlexandrNevskiy_bigThe Jesus Prayer is known to innumerable Orthodox, either as a rule of prayer or in addition to it, as a form of devotion, a short focal point that can be used at any moment, whatever the situation.

Numerous writers have mentioned the physical aspects of the prayer, the breathing exercises, the attention which is paid to the beating of the heart and a number of other minor features. The Philokalia is full of detailed instructions about the prayer of the heart, even with references to the Sufi technique. Ancient and modern Fathers have dealt with the subject, always coming to the same conclusion: never to attempt the physical exercises without strict guidance by a spiritual father.

What is of general use, and God given, is the actual praying, the repetition of the words, without any physical endeavour – not even movements of the tongue – and which can be used systematically to achieve an inner transformation. More than any other prayer, the Jesus Prayer aims at bringing us to stand in God’s presence with no other thought but the miracle of our standing there and God with us, because in the use of the Jesus Prayer there is nothing and no one except God and us.

The use of the prayer is dual, it is an act of worship as is every prayer, and on the ascetical level, it is a focus that allows us to keep our attention still in the presence of God.

It is a very companionable prayer, a friendly one, always at hand and very individual in spite of its monotonous repetitions. Whether in joy or in sorrow, it is, when it has become habitual, a quickening of the soul, a response to any call of God. The words of St Symeon, the New Theologian, apply to all its possible effects on us: ‘Do not worry about what will come next, you will discover it when it comes’.

from Living Prayer
Templegate Publishers Springfield, IL, 1966, p. 84 – 88

Άγιος Αλέξανδρος «Νιέφσκι», Ο Θεός δεν βρίσκεται στη δύναμη αλλά στην αλήθεια.

Αλέξανδρος Νιέφσκι св Александр Невский St. Alexander Nevsky3-ikona-22884

Άγιος Αλέξανδρος «Νιέφσκι»
Εορτάζει στις 23 Νοεμβρίου

Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Αλεξάνδρου «Νιέφσκι»
Εορτάζει στις 30 Αυγούστου

Το 1240 ο σουηδικός στρατός έκανε επιδρομή στη ρωσική γη, με στόχο να αποκτήσει τον έλεγχο του Νέβα και της Λάντογκα, ενώ ο ευσεβής κνέζης Αλέξανδρος Νιέφσκι, περιτριγυρισμένος από μια μικρή ομάδα στρατιωτών, δεν είχε χρόνο να συγκροτήσει τον στρατό του.  Προσευχήθηκε στον ναό της Αγίας Σοφίας λέγοντας τον ψαλμό του Δαβίδ: « Δίκασον, Κύριε, τους αδικούντας με• πολέμησον τους πολεμούντας με. Επιλαβού όπλου και θυρεού και ανάστηθι εις την βοήθειαν μου. ΄Εκχεον ρομφαίαν και σύγκλεισον εξ εναντίας των καταδιωκόντων με• είπον τη ψυχή μου Σωτηρία σου εγώ είμι. Αισχυνθήτωσαν και εντραπήτωσαν οι ζητούντες την ψυχήν μου• αποστραφήτωσαν εις τα οπίσω και καταισχυνθήτωσαν οι λογιζόμενοι μοι κακά. Γενηθήτωσαν ωσεί χνούς κατά πρόσωπον ανέμου και άγγελος Κυρίου εκθλίβων αυτούς. Γενηθήτω η οδός αυτών σκότος και ολίσθημα και άγγελος Κυρίου καταδιώκων αυτούς Ότι δωρεάν έκρυψαν μοι διαφθοράν παγίδος αυτών, μάτην ωνείδισαν την ψυχήν μου. Ελθέτω αυτώ παγίς, ήν ού γινώσκει και η θήρα, ήν έκρυψε, συλλαβέτω αυτόν και εν τη παγίδι πεσείται εν αυτή. Η δε ψυχή μου αγαλλιάσεται επί τω Κυρίω, τερφθήσεται επί τω σωτηρίω αυτού. Πάντα τα οστά μου ερούσι• Κύριε, Κύριε, τίς όμοιος σοι;» (Ψαλμ. 34). Έχοντας εμπιστοσύνη στην Αγία Τριάδα ο κνέζης είπε στον ολιγάριθμο στρατό του πριν από τη μάχη, «Ο Θεός δεν βρίσκεται στην δύναμη αλλά στην αλήθεια». «Ούτοι εν άρμασι, και ούτοι εν ίπποις` ημείς δε εν ονόματι Κυρίου Θεού ημών επικαλεσόμεθα». (Ψαλμός ιθ΄8).

Αλέξανδρος Νιέφσκι св Александр Невский St. Alexander Nevsky3-ikona-801136_originalΤα ξημερώματα στις 15 Ιουλίου, πριν από την έναρξη της μάχης, η φρουρά είδε στο ποτάμι ένα καράβι με στρατιώτες των περασμένων αιώνων με επικεφαλείς τους αγίους Μπόρις και Γκλέμπ, οι οποίοι κατέφθαναν για να βοηθήσουν τον Αλέξανδρο Νιέφσκι. Οι Σουηδοί δεν πρόλαβαν καλά-καλά να βγουν από τα πλοία τους (ο Νέβας είναι πλωτός ποταμός) συνετρίβησαν, έπαθαν καταστροφή ακόμη και από την άλλη μεριά του ποταμού, όπου δεν βρισκόταν ούτε ένας Ρώσος στρατιώτης.

Αυτήν ήταν η μάχη του ποταμού Νέβα που έγινε στις 15 Ιουλίου 1240 μ. Χ. Από την ημέρα εκείνη ο Αλέξανδρος πήρε το προσωνύμιο Νιέφσκι που σημαίνει «από τον Νέβα». Οι σουηδικές επεκτατικές βλέψεις σταμάτησαν για πολλά χρόνια, μέχρι την εποχή του Μεγάλου Πέτρου.

Δύο χρόνια αργότερα οι Τεύτονες Ιππότες αφού είχαν καταλάβει τη Λιβονία, δηλαδή τη σημερινή Λετονία και Εσθονία, πήραν την ευλογία του πάπα και επιτέθηκαν στο Πσκόβ, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ, όταν το κατέλαβαν, εξόντωσαν όλο τον πληθυσμό της, χωρίς να λυπηθούν παιδιά, γυναίκες και γέρους. Έπειτα κινήθηκαν απειλητικά προς την πρωτεύουσα. Ο ρωσικός λαός ξεσηκώθηκε και θορυβημένος από τη χειρότερη εισβολή που είχε γνωρίσει ανάγκασε τους βογιάρους να επαναφέρουν στη διοίκηση του πριγκιπάτου τον Αλέξανδρο Νιέφσκι. Οι βογιάροι φοβούμενοι τη λαϊκή αποδοχή του Νιέφσκι, μετά τη μάχη του Νέβα, τον είχαν αναγκάσει σε παραίτηση. Ο Αλέξανδρος Νιέφσκι κήρυξε παλλαϊκή επιστράτευση εναντίον των καθολικών Γερμανών που έρχονταν ως καταστροφείς της ορθόδοξης πίστης και της ρωσικής ψυχής. Αρχηγός των Τευτόνων ιπποτών ήταν ο Χέρμαν Φον Μπουξχέβντεν, θεωρούμενος ως αήττητος. Αυτός είχε υποσχεθεί στους καθολικούς ιερωμένους που τον ακολουθούσαν ότι θα παρέδιδε τη ρωσική γη στην καθολική εκκλησία. Ο Νιέφσκι γνώριζε ότι δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο τους σιδερόφρακτους γερμανούς ιππότες, γι’ αυτό τους παρέσυρε στην παγωμένη λίμνη Πέιπους, όπου δόθηκε ”η Μάχη των Πάγων”, στις 5 Απριλίου του 1242 μ. Χ., μια μάχη-τέχνασμα, αφού τα άλογα των σιδερόφρακτων ιπποτών ακινητοποιήθηκαν και αχρηστεύτηκαν.Όσοι προσπάθησαν να σωθούν πνίγηκαν από το βάρος των όπλων τους.

Η νίκη στη Μάχη των Πάγων εδραίωσε την ελευθερία των Ρώσων, ανέκοψε κάθε επέκταση των Λατίνων και του παπισμού προς την ανατολική Ευρώπη και διέσωσε ολόκληρο τον Ορθόδοξο Ρωσικό αλλά και σλαβικό κόσμο από τον εκλατινισμό και την επέκταση αυτής της έννοιας του «μεσαίωνα». Το έτος 1242 θεωρείται από πολλούς, ως το έτος εκκίνησης για να γίνει η Ρωσία το μεγάλο έθνος που ξέρουμε σήμερα. Ο Αλέξανδρος Νιέφσκι και ο αδελφός του Αντρέι έγιναν κύριοι ολόκληρης της Ρωσίας το 1248 μ.Χ. Δίκαια θεωρείται ως ο σπουδαιότερος Ρώσος όλων των εποχών. Λέγεται πως ο Αλέξανδρος κατάφερε τον Σαρτάκ (γιο και διάδοχο του Μεγάλου Μπατού Χαν) να βαπτισθεί χριστιανός, αλλά δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις. Η ρωσική ορθόδοξη εκκλησία ανακήρυξε τον Αλέξανδρο Νιέφσκι άγιο, το 1547. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 23 Νοεμβρίου.

Χαρακτηριστικό της μεγάλης τιμής που απολάμβανε ο Νιέφσκι επί Σοβιετικής Ένωσης, ήταν και το γεγονός πως η καλύτερη ταινία της σοβιετικής περιόδου θεωρείται ο «Αλέξανδρος Νιέφσκι » του διάσημου Ρώσου σκηνοθέτη Σεργκέι Αϊζενστάιν, (1938 ) δημιουργού των κλασικών ταινιών, όπως το Θωρηκτό Ποτέμκιν, Οκτώβρης, Απεργία, Ιβάν ο Τρομερός κ.ά.. Την ταινία είχε παραγγείλει ο ίδιος ο Στάλιν, για να τονώσει το ρωσικό φρόνημα, εν αναμονή της χιτλερικής εισβολής (1941). Σε μουσική επένδυση Σεργκέι Προκόφιεφ, που αναγνωρίστηκε από τους κριτικούς, ως ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Αλέξανδρος Νιέφσκι св Александр Невский St. Alexander Nevsky3-ikona-file

Ψαλμός ΛΔ΄. 34

Αλέξανδρος Νιέφσκι св Александр Невский St. Alexander NevskyAlexander nev.4444jpgΔίκασον, Κύριε, τους αδικούντας με· πολέμησον τους πολεμούντας με. Επιλαβού όπλου και θυρεού και ανάστηθι εις την βοήθειαν μου. ΄Εκχεον ρομφαίαν και σύγκλεισον εξ εναντίας των καταδιωκόντων με· είπον τη ψυχή μου Σωτηρία σου εγώ είμι. Αισχυνθήτωσαν και εντραπήτωσαν οι ζητούντες την ψυχήν μου· αποστραφήτωσαν εις τα οπίσω και καταισχυνθήτωσαν οι λογιζόμενοι μοι κακά. Γενηθήτωσαν ωσεί χνούς κατά πρόσωπον ανέμου και άγγελος Κυρίου εκθλίβων αυτούς. Γενηθήτω η οδός αυτών σκότος και ολίσθημα και άγγελος Κυρίου καταδιώκων αυτούς Ότι δωρεάν έκρυψαν μοι διαφθοράν παγίδος αυτών, μάτην ωνείδισαν την ψυχήν μου. Ελθέτω αυτώ παγίς, ήν ού γινώσκει και η θήρα, ήν έκρυψε, συλλαβέτω αυτόν και εν τη παγίδι πεσείται εν αυτή. Η δε ψυχή μου αγαλλιάσεται επί τω Κυρίω, τερφθήσεται επί τω σωτηρίω αυτού. Πάντα τα οστά μου ερούσι· Κύριε, Κύριε, τίς όμοιος σοι; Ρυόμενος πτωχόν εκ χειρός στερεωτέρων αυτού και πτωχόν και πένητα από των διαρπαζόντων αυτόν. Αναστάντες μοι μάρτυρες άδικοι, ά ουκ εγίνωσκον ηρώτων με. Ανταπεδίδοσαν μοι πονηρά αντί αγαθών και ατεκνίαν τη ψυχή μου. Εγώ δε, εν τω αυτούς παρενοχλείν μοι, ενεδυόμην σάκκον και εταπείνουν εν νηστεία την ψυχήν μου και η προσευχή μου εις κόλπον μου αποστραφήσεται. Ως πλησίον, ως αδελφώ ημετέρω, ούτως ευηρέστουν· ως πενθών και σκυθρωπάζων, ούτως εταπεινούμην. Και κατ΄εμού ευφράνθησαν και συνήχθησαν· συνήχθησαν επ΄εμέ μάστιγες και ουκ έγνων. Διεσχίσθησαν και ού κατενύγησαν. Επείρασαν με, εξεμυκτήρισαν με μυκτηρισμώ, έβρυξαν επ΄ εμέ τους οδόντας αυτών. Κύριε, πότε επόψει; αποκατάστησον την ψυχήν μου από της κακουργίας αυτών, από λεόντων την μονογενή μου. Εξομολογήσομαι σοι εν εκκλησία πολλή, εν λαώ βαρεί αινέσω σε. Μη επιχαρείησαν μοι οι εχθραίνοντες μοι αδίκως, οι μισούντες με δωρεάν και διανεύοντες οφθαλμοίς. Ότι εμοί μεν ειρηνικά ελάλουν και επ΄οργήν δόλους διελογίζοντο. Και επλάτυναν επ΄εμέ το στόμα αυτών· είπον· Εύγε, εύγε, είδον οι οφθαλμοί ημών! Είδες, Κύριε, μη παρασιωπήσης· Κύριε, μη αποστής απ΄εμού. Εξεγέρθητι, Κύριε και πρόσχες τη κρίσει μου, ο Θεός μου και ο Κύριος μου, εις την δίκην μου. Κρίνον με, Κύριε, κατά την δικαιοσύνην σου, Κύριε, ο Θεός μου και μη επιχαρείησαν μοι. Μη είποισαν εν καρδίαις αυτών· Εύγε, εύγε τη ψυχή ημών· μη δε είποιεν· Κατεπίομεν αυτόν. Αισχυνθείησαν και εντραπείησαν άμα οι επιχαίροντες τοις κακοίς μου· Ενδυσάσθωσαν αισχύνην και εντροπήν οι μεγαλορρημονούντες επ΄εμέ. Αγαλλιάσθωσαν και ευφρανθήτωσαν οι θέλοντες την δικαιοσύνην μου και ειπάτωσαν διαπαντός. Μεγαλυνθήτω ο Κύριος, οι θέλοντες την ειρήνην του δούλου αυτού. Και η γλώσσα μου μελετήσει την δικαιοσύνην σου, όλην την ημέρα τον έπαινον σου.

Elder Iakovos Tsalikis of Evia, He was a living incarnation of the Gospel

Elder Iakovos Tsalikis of Evia

Holy Elder Iakovos Tsalikis of Evia reposed in the Lord on November 21 on the Feast of Hesychasm in the Entrance of the Theotokos

Come unto me, all ye that labour and are heavy laden, and I will give you rest. 29 Take my yoke upon you, and learn of me; for I am meek and lowly in heart: and ye shall find rest unto your souls. 30 For my yoke is easy, and my burden is light. Matthew 11:28-30.

Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -Γ.ΙΑΚΩΒΟΣ-ΤΡΑΠΕΖΑ Ι.Μ.ΟΣ.ΔΑΥΙΔ.2.…Such a vessel of grace and dwelling-place of the Holy Spirit, was Elder Iakovos Tsalikis, one of the most important and saintly personalities of our day, a great and holy Elder, a true friend of God.
He was a living incarnation of the Gospel, and his aim was sanctification. From early childhood he enjoyed praying and would go to different chapels, light the icon-lamps and pray to the saints. In one chapel in his village, he was repeatedly able to speak to Saint Paraskevi. He submitted to God’s call, which came to him when he was still a small child, denied himself and took up the Cross of Christ until his last breath.

In 1951, he went to the Monastery of Saint David the Elder, where he was received in a miraculous manner by the saint himself…

His asceticism was astonishing. He ate like a bird, according to his biographer. He slept on the ground, for two hours in twenty-four. The whole night was devoted to prayer. Regarding his struggle, he used to say: ‘I do nothing. Whatever I do, it’s God doing it. Saint David brings me up to the mark for it’.

His humility, which was legendary and inspiring, was his main characteristic. The demons which were in the possessed people who went to the monastery cursed him and said: ‘We want to destroy you, to neutralize you, to exterminate you, but we can’t because of your humility’. He always highlighted his lack of education, his inadequacies and his humbleness. It was typical of him that, when he spoke, every now and again he’d say: ‘Forgive me’. He was forever asking people’s forgiveness, which was a sign of his humble outlook..

And when he became abbot he always said that he wasn’t responsible for what happened in the monastery: ‘Saint David’s the abbot here’, he maintained. When he served with other priests, he went to the corner of the altar, leaving them to lead the service. When they told him: ‘This isn’t right, you’re the abbot of the monastery’, he’d reply: ‘Son, Saint David’s the abbot here’.

As abbot he behaved towards the fathers and the visitors to the monastery with a surfeit of love and understanding and great discernment. His hospitality was proverbial. Typical of him was the discernment with which he approached people. He saw each person as an image of Christ and always had a good word to say to them. His comforting words, which went straight to the hearts of his listeners, became the starting-point of their repentance and spiritual life in the Church. The Elder had the gift, which he concealed, of insight and far-sight. He recognized the problem or the sin of each person and corrected them with discretion. Illumined by the Holy Spirit he would tell each person, in a few words, exactly what they needed. Saint Porfyrios said of the late Elder Iakovos: ‘Mark my words. He’s one of the most far-sighted people of our time, but he hides it to avoid being praised’…

He lived for the Divine Liturgy, which he celebrated every day, with fear and trembling, dedicated and, literally, elevated. Young children and those with pure hearts saw him walking above the floor, or being served by holy angels. As he himself told a few people, he served together with Cherubim, Seraphim and the Saints. During the Preparation, he saw Angels of the Lord taking the portions of those being remembered and placing them before the throne of Christ, as prayers. When, because of health problems he felt weak, he would pray before the start of the Divine Liturgy and say: ‘Lord, as a man I can’t, but help me to celebrate’. After that, he said, he celebrated ‘as if he had wings’.
One of the characteristic aspects of his life was his relationship with the saints. He lived with them, talked to them and saw them. He had an impressive confidence towards them, particularly Saint David and Saint John the Russian, whom he literally considered his friends. ‘I whisper something in the ear of the Saint and he gets me a direct line to the Lord’.

One of his best known virtues was charity. Time and again he gave to everybody, depending on their needs. He could tell which of the visitors to the monastery were in financial difficulties. He’d ask to speak to them in private, give them money and ask them not to tell anyone. He never wanted his charitable acts to become known.

Another gift he had was that, through the prayers of Saint David, he was able to expel demons. He would read the prayers of the Church, make the sign of the Cross with the precious skull of the saint over the people who were suffering and the latter were often cleansed.

He was a wonderful spiritual guide, and through his counsel thousands of people returned to the path of Christ. He loved his children more than himself. It was during confession that you really appreciated his sanctity. He never offended or saddened anyone. He was justly known as ‘Elder Iakovos the sweet’.

He suffered a number of painful illnesses. One of his sayings was, ‘Lucifer’s been given permission to torment my body’. And ‘God’s given His consent for my flesh, which I’ve worn for seventy-odd years, to be tormented for one reason alone: that I may be humbled’. The last of the trials of his health was a heart condition which was the result of some temptation he’d undergone.

He always had the remembrance of death and of the coming judgement. Indeed, he foresaw his death. He asked an Athonite hierodeacon whom he had confessed on the morning of November 21, the last day of his earthly life, to remain at the monastery until the afternoon, in order to dress him. While he was confessing, he stood up and said: ‘Get up, son. The Mother of God, Saint David, Saint John the Russian and Saint Iakovos have just come into the cell’. ‘What are they here for, Elder?’ ‘To take me, son’. At that very moment, his knees gave way and he collapsed. As he’d foretold, he departed ‘like a little bird’. With a breath like that of a bird, he departed this world on the day of the Entry of the Mother of God. He made his own entry into the kingdom of God. It was 4:17 in the afternoon.
His body remained supple and warm, and the shout which escaped the lips of thousands of people: ‘Saint! You’re a saint’, bore witness to the feelings of the faithful concerning the late Elder Iakovos. Now, after his blessed demise, he intercedes for everyone at the throne of God, with special and exceptional confidence. Hundreds of the faithful can confirm that he’s been a benefactor to them.

Modified from ” “The Elder of love, forgiveness and discernment”, by Alexandros Christodoulou.

Άγιος Αμφιλόχιος Ικονίου, Ένας που επιδιώκει την σωτηρία της ψυχής του όλα τα βλέπει «σκύβαλα» και δεν επιδιώκει αξιώματα.

Άγιος Αμφιλόχιος Ικονίου ήταν εξάδελφος του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, θείος της αγίας Διακοννίσης Ολυμπιάδος, και φίλος του Μεγάλου Βασιλείου (403)

Εορτάζει στις 23 Νοεμβρίου

Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου_Saint Amphilochius of Iconium_Св Амфилохий Иконийский_წმინდა ამფილოქე იკონიელი_0_96184_b61881af_LΟ Ιερός Αμφιλόχιος γεννήθηκε στην Καισάρεια το 340. Όταν ήλθε σε ηλικία, μίσησε όλα τα εγκόσμια και προτίμησε τον Χριστό. Πήγε στη Μονή της Αγίας Θέκλης στη Σελεύκεια, και στη συνέχεια πήγε στην Καππαδοκία κοντά στο χωριό Οζίζαλα. Εκεί στον έρημο αυτόν τόπο άρχισε την ασκητική του ζωή. Νήστευε, αγρυπνούσε, προσευχόταν διαρκώς με δάκρυα, κοιμόταν χάμω και έκανε κάθε σκληραγωγία και άσκηση. Με αυτήν την άσκηση άρχισε να κτίζει Εκκλησία στο όνομα της Αειπαρθένου Μαρίας. Εκεί έζησε τρία χρόνια από το 370 – 373.

Κατά το διάστημα, που αγωνιζόταν στην άσκηση, απέθανε ο Επίσκοπος του Ικονίου, ονόματι Ιωάννης. Τότε ο προνοητής των απάντων, ο Θεός, έστειλε Άγγελο και λέγει προς τον Άγιο:

-Αμφιλόχιε, πήγαινε στην Μητρόπολι του Ικονίου να γίνεις, βοσκός των λογικών μου προβάτων.

Ο Άγιος άκουσε μεν την θεία φωνή, αλλά ως ταπεινός, δεν είχε προθυμία να υπάγει, γιατί νόμιζε, ότι δεν ήταν άξιος για ένα τόσο μεγάλο αξίωμα. Και τη δεύτερη νύχτα ακούει πάλι την ίδια φωνή του Αγγέλου. Και πάλιν, όμως είχε αμφιβολία μήπως ήταν απάτη του δαίμονος. Αλλά ήλθε και την τρίτη νύχτα και του λέγει:

-Μην εναντιώνεσαι στο Θείο πρόσταγμα, Αμφιλόχιε, διότι η χάρις του Αγίου Πνεύματος σε ψήφισε Επίσκοπο.

– Εάν είσαι, λέγει ο Αμφιλόχιος, Άγγελος του Θεού, μείνε να κάνουμε μαζί προσευχή. Ο Άγγελος δέχθηκε. Τότε σηκώθηκε ο Αμφιλόχιος, έσκυψε το κεφάλι και είπε: «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης Αυτού». Ο Άγγελος πιάνει από το χέρι τον Αμφιλόχιο και πήγαν στο ναό, όπου οι πόρτες άνοιξαν μόνες τους.Φως πλούσιο περιέλουσε το ναό, που γέμισε από ένα πλήθος άνδρες με άσπρους χιτώνες. Στη συνέχεια όλοι αυτοί τον οδήγησαν στο θυσιαστήριο, του έδωσαν στα χέρια του αυτό που κρατούσαν, που έμοιαζε να είναι το Ευαγγέλιο, ενώ του είπαν την ευχή ο Κύριος «είη μετά σου». Ένας από το χορό των ανδρών που προΐστατο έκανε τη σύσταση να προσευχηθούν, ώστε να φοιτήσει το Άγιο Πνεύμα στον υποψήφιο. Τότε όλοι προσευχήθηκαν και αφού απάντησαν το «Ειρήνη σοι» έφυγαν στη μέση της νύχτας. Την υπόλοιπη νύχτα ο Αμφιλόχιος σκεφτόταν το συμβάν, ώσπου χτύπησε το τάλαντο «τους αδελφούς αφυπνίζον». Πήγε στο ναό και σε όλη τη Λειτουργία έμεινε άφωνος, πεσμένος καταγής. Μετά από αρκετή ώρα συνήλθε, ενώ το πρόσωπο του φωτιζόταν «απορρήτω αίγλη».

Η χειροτονία του

Όταν επέστρεψε στο κελί του από το ναό βρήκε επτά επισκόπους που τον περίμεναν με σκοπό να τον χειροτονήσουν επίσκοπο Ικονίου. Οι επτά Επίσκοποι είδαν την θεία οπτασία και αμέσως τον πήραν και τον πήγαν στην Εκκλησία, για να εκτελέσουν εκείνο, που τους πρόσταξε το Πνεύμα το Άγιο. Όταν λοιπόν φόρεσαν τις αρχιερατικές τους στολές, κατάλαβε ο Άγιος τι ήθελαν να κάμουν και τότε τους ομολόγησε ότι Άγγελοι τον χειροτόνησαν την νύχτα. «Εν γαρ τη νυκτί ταύτη Άγγελοι Θεού εχειροτόνησάν με Επίσκοπον Ικονίου». Όταν άκουσαν αυτά οι Επίσκοποι, έμειναν εκστατικοί, θαύμασαν για το παράξενο αυτό συμβάν και κατάλαβαν ότι ήταν θέλημα Θεού η Χειροτονία του. Τότε κάλεσαν όλους τους Επισκόπους και τους κληρικούς της επαρχίας και γνώρισαν την υπόθεση σε όλους. Αμέσως όλοι με μια γνώμη και την ψήφο όλων τον ανέβασαν στον θρόνο ως άξιο. Ήταν το έτος 373 κατά τους χρόνους των βασιλέων Ουαλεντιανού και Ουάλεντος. Έφθασε δε μέχρι των χρόνων του Θεοδοσίου του Μεγάλου και των υιών αυτού.

Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης
Αξιώματα και ανθρώπινη δόξα

Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου_Saint Amphilochius of Iconium_Св Амфилохий Иконийский_წმინდა ამფილოქე იკონიელი_23_nov_amphilochius_bishop_of_iconium2Απορώ, πώς μερικοί δίνουν τόση σημασία στην ανθρώπινη δόξα και όχι στην δόξα του Θεού που μας περιμένει, όταν «των ανθρώπων την δόξαν φύγωμεν». Σε τί θα μας ωφελήση, αν αποκτήσουμε και το πιο μεγάλο αξίωμα που υπάρχει και μας εγκωμιάζη όλος ο κόσμος; Θα μας οδηγήσουν στον Παράδεισο τα εγκώμια του κόσμου ή θα μας ωθήσουν στην κόλαση; Τί είπε ο Χριστός; «Δόξαν παρά ανθρώπων ου λαμβάνω»[1]. Σε τί θα με ωφελούσε αν μπορούσα να γίνω από μοναχός ιερομόναχος, δεσπότης, πατριάρχης; Θα με βοηθούσαν τα αξιώματα να σωθώ ή θα ήταν μεγάλο βάρος σε έναν αδύνατο Παΐσιο και θα με γκρέμιζαν στην κόλαση; Εάν δεν υπήρχε άλλη ζωή, μπορούσε να δικαιολογηθή μία τέτοια ανοησία. Ένας όμως που επιδιώκει την σωτηρία της ψυχής του όλα τα βλέπει «σκύβαλα»[2] και δεν επιδιώκει αξιώματα.

Ο Μωυσής, πάρ΄ όλο που ήταν απεσταλμένος από τον Θεό να ελευθερώση τον λαό του Ισραήλ, δεν αξιώθηκε να πάη στην Γη της Επαγγελίας, γιατί έφθασε σε σημείο να αγανακτήση κατά του Θεού εξ αιτίας του λαού. Ζούσε συνέχεια μέσα στην γκρίνια του λαού και μία φορά αγανάκτησε. «Μου ζητούν νερό, είπε. Που να τους βρώ νερό;»[3]. Μά πριν από λίγο χτύπησες την πέτρα και έβγαλες νερό και τους έδωσες! Δύσκολο ήταν; Αλλά είχε μπλέξει με τα θέματα, με τις υποθέσεις του λαού και ξέχασε πόσο νερό είχε βγάλει νωρίτερα, και από τις πολλές σκοτούρες που είχε, δεν το κατάλαβε, για να ζητήση συγχώρεση από τον Θεό. Αν ζητούσε συγχώρεση, θα τον συγχωρούσε ο Θεός. Το να μην πάη στην Γη της Επαγγελίας ήταν ένας μικρός κανόνας από τον Θεό, ένα επιτίμιο για την αγανάκτησή του. Φυσικά ο Θεός τον πήρε στον Παράδεισο και τον τίμησε με το να τον στείλη μαζί με τον Προφήτη Ηλία στο Όρος Θαβώρ, στην Μεταμόρφωση του Κυρίου. Όλα αυτά  βοηθούν να καταλάβουμε πόσο μεγάλο εμπόδιο γίνεται το αξίωμα με τις ευθύνες για την πορεία ενός Χριστιανού προς τον Παράδεισο.

Μερικοί, ενώ εσωτερικά και εξωτερικά θα έπρεπε να είναι όλο χαρά, γιατί οικονόμησε ο Θεός να είναι απαλλαγμένοι από κάθε ευθύνη, αντιθέτως επιδιώκουν ευθύνες και αξιώματα, και όταν δεν τους δίνωνται, τσιγαρίζονται και φθείρουν και την ψυχή τους και το σώμα τους, τον ναό του Θεού[4] κατά τον Απόστολο Παύλο. Ενώ ο Χριστός τους ετοιμάζει την ουράνια δόξα, αυτοί θέλουν να περάσουν στον Παράδεισο δια μέσο της δόξης των ανθρώπων.

Ίσως όμως μου πούν μερικοί: «Γιατί άλλοι δοξάζονται και από ανθρώπους, δοξάζονται μετά και από τον Θεό;»Στην ουσία κανείς δεν θα δοξασθή από τον Θεό, όταν θέλη την ανθρώπινη δόξα. Να μην επιδιώκη ποτέ κανείς μόνος του ευθύνες. Όταν τον απαλλάσσουν από ευθύνες, θα πρέπη να χαίρεται, γιατί κανονικά θα έπρεπε να στενοχωριέται για τις ευθύνες που είχε. Αν δεν χαίρεται, σημαίνει ότι υπάρχει μέσα του ύπουλα η υπερηφάνεια. Να μην επιδιώκουμε ποτέ αξιώματα, για να δοξασθούμε από αυτά, γιατί αυτό φανερώνει αρρώστια προχωρημένη. Δείχνει ότι βαδίζουμε αρρωστημένα άλλο δρόμο από τον δρόμο της ταπεινοφροσύνης που βάδισαν οι Άγιοι Πατέρες και έφθασαν στον Παράδεισο.

Έχουμε πλήθος Αγίων Πατέρων που απέφευγαν τις ευθύνες· ηγουμενίες, ιερωσύνη και αρχιερωσύνη. Άλλοι έκοβαν τα χέρια, άλλοι τις μύτες, άλλοι τα αυτιά και άλλοι τις γλώσσες, για να μην είναι αρτιμελείς και τους χειροτονήσουν. Άλλους τους ξεσκέπαζαν τις καλύβες και τους χειροτονούσαν από πάνω, άλλους τους χειροτονούσαν από μακριά, όπως τον Άγιο Αμφιλόχιο.
Ενώ είχαν μόρφωση και αγιότητα, επειδή όμως είχαν νιώσει την μεγάλη αξία της ψυχής, καθώς και το μεγάλο βάρος των ευθυνών, που γίνεται μεγάλο εμπόδιο για να σωθή ο άνθρωπος, Γι’ αυτό τις απέφευγαν. Αυτοί βρήκαν τον κανονικό δρόμο.

Και στο Άγιον Όρος μερικοί θεωρούν την ιερωσύνη εμπόδιο στην πνευματική ζωή, γιατί εκτός των άλλων υποχρεώσεων είναι υποχρεωμένοι να πάνε, όταν έρθη ένας δεσπότης, ή να πάνε στα πανηγύρια –πνευματικά βέβαια πανηγύρια, αλλά και αυτά  δεν αναπαύουν.

– Τί φταίει, Γέροντα, όταν πνευματικοί άνθρωποι, ενώ δεν αγαπούν τα χρήματα, επιδιώκουν όμως την δόξα; Ισχύει αυτό που έλεγαν οι Αρχαίοι Έλληνες: «Πολλοί εμίσησαν τον πλούτον, την δόξαν ουδείς»[5];

– Το κεφάλι το άδειο φταίει! Αυτή είναι κενή δόξα. Το «πολλοί εμίσησαν τον πλούτον…» είναι κοσμική νοοτροπία· δεν χωράει στην πνευματική ζωή. Αυτά  τα έλεγαν οι Αρχαίοι Έλληνες που δεν γνώριζαν τον αληθινό Θεό. Στην πνευματική ζωή η δόξα πρέπει να εξαφανισθή. Μεγαλύτερη ατιμία από αυτή που υπέφερε ο Χριστός υπέφερε κανείς; Οι Πατέρες την ατιμία ζητούσαν και τους τιμούσε ο Θεός. Αυτοί ακόμη στο κοσμικό στάδιο βρίσκονται. Ποδόσφαιρο παίζουν. ΠΑΟΚ-ΑΕΚ-ΔΟΞΑ! Η δόξα που αναφέρει στο Ευαγγέλιο έχει αγάπη και ταπείνωση. «Δόξασόν σου τον υιόν, λέει, ίνα και ο υιός σου δοξάση σέ… αυτή δε εστίν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσι σε τον μόνον αληθινόν Θεόν»[6]. Ζητούσε δηλαδή ο Χριστός από τον Θεό να γνωρίσουν οι άνθρωποι τον Λυτρωτή τους, για να σωθούν. Σήμερα οι περισσότεροι ενδιαφέρονται πώς να αποκτήσουν από παντού δόξα. Δόξα από ΄δώ, δόξα από ΄κεί, και τελικά καταλήγουν σέ… λόξα από ΄δώ, λόξα από ΄κεί. Αυτό είναι που είπε ο Χριστός: «Δόξαν παρά αλλήλων λαμβάνοντες»[7], «πλανώντες και πλανώμενοι»[8]. Με κάτι τέτοια μου έρχεται να κάνω εμετό. Σε τέτοια ατμόσφαιρα δεν μπορώ να ζήσω ούτε είκοσι τέσσερις ώρες.

[1]. Ιω. 5, 41.
[2]. Φιλιπ. 3, 8.
[3]. Βλ. Αριθμ. 20, 10.
[4]. Βλ. Ά΄ Κορ. 3, 16.
[5]. Γνωμικό του Κλεοβούλου, τυράννου της αρχαίας πόλεως Λίνδου της Ρόδου, ενός από τους επτά σοφούς (6ος αι. π.Χ.).
[6]. Ιω. 17, 1 κ.ε.
[7]. Ιω. 5, 44.
[8]. Β΄ Τίμ. 3, 13.

(Όσιος Παΐσιος: Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο. ΛΟΓΟΙ Α’ – Ι.Ησυχαστήριον – Σουρωτή Θεσσαλονίκης).

Απολυτίκιο Αγίου Αμφιλοχίου Ικονίου:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Σοφίας την έλλαψιν ως καθαρός μυηθείς, δογμάτων ορθότητος φωτοειδείς αστραπάς εκλάμπεις τοις πέρασι• συ γαρ την εν Τριάδι ομοούσιον φύσιν εκήρυξας, ασυγχύτως καθελών τας αιρέσεις. Διό σε, ιεράρχα Αμφιλόχιε, Χριστός εδόξασε.

Elder Iakovos Tsalikis, the Long-Range Star of Evia, By Dr. Haralambos M. Bousias

The Entrance of St. Elder Iakovos of Evia lover of hesychia and ascese, into the Holy of Holies

Holy Elder Iakovos Tsalikis of Evia reposed in the Lord on November 21 on the Feast of Hesychasm in the Entrance of the Theotokos

“Learn from me, for I am gentle and humble in heart, and you will find rest for your souls.” Matthew 11:29

Elder Iakovos Tsalikis, the Long-Range Star of Evia

By Dr. Haralambos M. Bousias,
Great Hymnographer of the Church of Alexandria

Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -gerondas_Iakovos4The venerable Elder Iakovos Tsalikis, the admirable Abbot of the Monastery of the Venerable David in Evia, was a long-range star who shined in our days with the rays of his simplicity, his goodness, his equal-to-the-angels state and his numerous wonders.

Elder Iakavos was the personification of love, a living embodiment of “the new life in Christ”, a projector of virtue and a mirror of humility and temperance.

He embodied and experienced the testament of grace and delighted all those who approached him, since he was entirely the “fragrance of Christ” (2 Cor. 2:15). With his sweet words he gave them rest and conveyed to them the good things of the Holy Spirit, “joy, peace and gentleness” (Gal. 5:22), with which he was gifted, affirming the Gospel phrase: “Out of the abundance of the heart the tongue speaks” (Matt. 12:34).

Elder Iakovos was a spiritual figure of the Monastery of the Venerable David, sent by the philanthropic Lord to the modern lawless Israel and admonished them with the example of his simple yet venerable life and the grace of his words which were always “seasoned with salt” (Gal. 4:6). The Elder was not very educated, but he was overshadowed, like the fishermen of Galilee, with the grace of the All-Holy Spirit, making wise the unwise and moving the lips of those chosen by God to spiritually guide the people to salvation.

Elder Iakovos was born on November 5, 1920 to pious parents, his mother Theodora being from Livisi in Asia Minor and his father Stavros from Rhodes. In early 1922 Turkish cetes captured his father and led him deep into Anatolia.
After the catastrophe of our blessed Asia Minor, which was allowed by God for our sins and apostasy, the family of the Elder followed the hard road of exile. Their ship transferred them over to Itea and from there they settled in Amfissa.

There it pleased the Lord, in 1925, for his father to find them and together as a family they moved to Farakla in Evia.

At the age of seven the young divinely-illumined Iakovos memorized the Divine Liturgy even though he was illiterate. In 1927 he attended elementary school and was distinguished for his performance and his obvious love for the Church and sacred writings.

The appearance of Saint Paraskevi to the young Iakovos and the revelation of his brilliant ecclesiastical future stimulated the faith and piety of the young student.

Often the purity of his life led him to pray for his suffering countrymen, whom he would heal by reading prayers that were irrelevant to their situation, but he did it with much devotion showing to all that the “grace of God was on him” (Lk. 2:40).

In 1933 he completed elementary school, but the financial difficulties of his family did not allow him to continue his studies. So he followed his father in his manual work.

Impressed by his melodious chanting the Metropolitan of Halkidos consecrated him a Reader.

What impressed everyone was his ascetic life, his prayerful disposition, his love for work, his lack of sleep, and his strict observance of the fasts.

In this voluntary personal deprivation he came to add the involuntary suffering of the whole family and that of all the hapless refugees from the dispossession.

In July of 1942 the mother of the Elder died, foretelling his future as a priest. He joined the army in 1947, where he remained undaunted by the derision of his colleagues, who jokingly called him “Father Iakovos”.

However, he received admiration from his commander, who was among the few that sensed the future bright spiritual path of the young refugee.

After being released from the army in 1949, Iakovos, at the age of 29, was orphaned also of a father. His focus was on his sister, without, however, neglecting the thoughts of his childhood desire to enter the monastic state.

After his sister married, in November of 1952 he went to the Monastery of the Venerable David near Rovies, fulfilling his desire of completely dedicating his life to God. At the age of 32 Iakovos was tonsured a Monk, and on December 19, 1952 he was ordained a Priest in Halkida by Metropolitan Gregory.

He then continued his ascetic life in the Monastery, with concerted prayer in the cave of the Venerable David, with divine visions and miracles, which increased over time.

He achieved high measures in virtue and suffered many attacks from good-hating demons, who hated his equal-to-the-angels life.

He often saw and spoke with Venerable David and Saint John the Russian, while he was also made worthy of the gifts of foresight and insight.

Often during the Divine Liturgy he would see Angels serving him in the Sacred Altar, Cherubim and Seraphim encircling him covering their faces with their six wings, revering the slain Lamb, the God-man Jesus, on the Holy Paten, broken but not divided, forever eaten yet never consumed.

In August of 1963 in a wondrous way he satiated with three kilos of noodles 75 laborers with generous servings with half a pot of leftovers.

On the 25th of June in 1975 he became the Abbot of the Monastery and held this rudder firmly until his venerable repose on the 21st of November in 1991.

Due to his hermit and ascetic life, however, the health of the Elder was shaken, the veins of his legs rotted, and he had to undergo surgeries for his hernia, his appendix, his prostrate and his heart, even being placed within him a pacemaker.

Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -Elder Iakovos (1)From 1990 onwards his strength began to leave him. In September of 1991 he was hospitalized at the General State Hospital of Athens for a small infarction.

When he returned to the Monastery he suffered from inflammation, which, unfortunately, turned into pneumonia. He sensed his end.

The morning of November 21, 1991 he followed the Service for the Entrance of our Theotokos, he chanted and he communed of the Immaculate Mysteries.

After confessing some of the faithful he took a walk around the Monastery. In the afternoon he confessed a spiritual daughter of his and waited for the return of his novice Iakovos from Limni, who that day was ordained a Deacon by the Metropolitan of Halkidos.

As soon as the fathers arrived the Elder tried to get up, but became dizzy. His breathing became heavy, his pulse weakened and from his lips came a soft blow.

The Elder took the road to enter the Kingdom of Heaven. The people who were informed of his funeral were few.

The phones, however, took fire and from one person to another the sad news spread.

The next day thousands of people flocked to the Monastery, clergy of all ranks and spiritual children of the Elder from all over Greece, who came to give their last embrace.

The courtyard of the Monastery was crowded. The funeral service was chanted outdoors and after his sacred body was processed around the Katholikon. During the procession many of the faithful saw the Elder get up from his coffin to bless the crowd.

Once the sacred body descended into the grave, with one voice the thousands of faithful with resurrection hymns and resurrection bells joyfully cried out: “Saint! Saint!”

Since then Elder Iakovos, with his dozens of posthumous miracles, has been classified in the souls of the faithful as a Saint, by those who await with longing his formal canonization by the Mother Church.

Source: Translated by John Sanidopoulos.

Apolytikion St.Elder Iakovos of Evia in the Plagal of the Fourth Tone

In thee the image was preserved with exactness, O Father; for taking up thy cross, thou didst follow Christ, and by thy deeds thou didst teach us to overlook the flesh, for it passeth away, but to attend to the soul since it is immortal. Wherefore, O righteous Iakovus, thy spirit rejoiceth with the Angels.


Ο Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας ένας ήλιος αγάπης, ένα ζωντανό ”ευαγγέλιο” του Χριστού

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы_

Η Είσοδος του Οσίου Πατρός ημών Ιακώβου της Ευβοίας, εραστή της ησυχίας και της προσευχής στα Άγια των Αγίων, στην Βασιλεία των Ουρανών

Εκοιμήθη στις 21 Νοεμβρίου και εορτάζει στις 22 Νοεμβρίου

Αχ, πάτερ μου, να βλέπατε τι γίνεται την ώρα του Χερουβικού, θα φεύγατε όλοι… Αοράτως ανεβοκατεβαίνουν άγγελοι και πολλές φορές αισθάνομαι τις φτερούγες τους να χτυπούν στους ώμους μου!”

Έλεγε ο γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης της Ευβοίας (1920-1991): «Πίστη και προσευχή!
Έχετε πίστιν Θεού. Αιτείτε και δοθήσεται υμίν. Αυτή η πίστη με βοηθάει και με σώζει 70 χρόνια. Δεν πρέπει παιδιά μου να έχει κανείς αμφιβολίες ούτε δυσπιστίες. Να έχετε πίστη Θεού ως κόκκον σινάπεως και ότι ζητήσετε ο Θεός θα σας το δώσει. Πάντα η προσευχή στηρίζει. Να μη δειλιώμε, να μη φοβόμαστε. Ει ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ημών.
Καμμιά προσευχή, παιδιά μου, δεν πάει χαμένη. Κι εμένα αυτή η προσευχή με κράτησε τόσα χρόνια.
Εκεί που προσευχόμουν, λέγω «να μου δώση πίστη». Πιστεύω από παιδί, αλλά θέλω να με δώση πίστη. Εκεί μέσα που προσευχόμουν, τι έπαθα και μου ήρθε! (στο νου εκείνο που λέγει στο Ευαγγέλιο): «Όταν προσεύχεσαι να λες, Κύριε, πρόσθεσε πίστη». Με συγχωρείτε, παιδιά μου, εγώ δεν το ‘χα διαβάση στα χαρτιά μας, εκείνα τα χρόνια δεν είχαμε τίποτε, μια Σύνοψη είχα μόνο, ό,τι είχαμε τα αφήσαμε στην πατρίδα μου στην Μικρά Ασία και εδώ δεν είχαμε τίποτε… Πίστη και προσευχή, τέκνον μου, πίστη και προσευχή! Πάντοτε λέω δόξα σοι ο Θέος. Πάντοτε με την υπομονή μου, με την πίστη μου στον Θέο, ”είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον”! Εκείνος ξέρει τι θα περάσω… έχω πολλές παθήσεις αλλά δεν τα λογαριάζω τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν. Δεν τα υπολόγιζω καθόλου… »

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -πολυχρονιας7Μην απελπίζεσαι, ο Θεός βλέπει την ψυχή σου και θα σε βοηθήσει. «Τις ήλπισεν εις τον Κύριον και κατησχύνθη!… έχετε την ελπίδα σας εις τον επί ξύλου τανυθέντα Ιησού Χριστό» και όλα θα έλθουν κατ’ ευχήν.

«Δεν ξέρομε την ημέρα, ουδέ και την ώρα. Γι’ αυτό, επειδή είμαστε προσωρινοί άνθρωποι, ας φροντίζωμε για την ψυχή μας, που είναι πράγμα αθάνατο. Πεθαίνουν οι άνθρωποι, αλλά πώς πεθαίνουν; Πεθαίνομε, αλλά να είμαστε κοντά στον Χριστό. Να αγωνιζώμαστε με προσευχή, με αγάπη».

«Παιδιά μου, σήμερα οι καιροί είναι δύσκολοι, οι ημέρες πονηρές. Γι’ αυτό, ν’ αγωνιζώμαστε. Αν δεν αγωνιζώμαστε, πώς θα σωθούμε;».

«Να κάνετε πάντοτε προσευχή και να ‘χετε πάντα την ελπίδα στον Θεό. Θα σας βοηθήση η Χάρις της Παναγίας, του οσίου Δαυΐδ και του αγίου Ιωάννου του Ρώσσου. Για όλο τον κόσμο κάνομε προσευχές και οι προσευχές στηρίζουν».

Πηγή: (Από το βιβλίο: Ο Γέρων Ιάκωβος. Διηγήσεις-Νουθεσίες-Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» Ορθόδοξο βίωμα 4, 2016.)

Διήγηση π. Γεωργίου Ευθυμίου

Ο πρεσβ. Γεώργιος Ευθυμίου μας λέει για τον άγιο γέροντα Ιάκωβο:

Ο μακαριστός Γέρων, ήταν κυριολεκτικώς ένα ζωντανό ”ευαγγέλιο”, στη ζωή του ενεσάρκωσε το λόγο της αληθείας. Ενθυμούμαι αυτό, που μου έλεγε τους τελευταίους μήνες προ της τελευτής του και που μου το άφησε ως υποθήκη, γι’ αυτό δε κι εγώ το αναφέρω χάριν των ευσεβών αδελφών Κυπρίων:
Πάτερ Γεώργιε, οσάκις αντιμετωπίζεις δοκιμασίες, πειρασμούς και θλίψεις, να προσεύχεσαι υπέρ των πειραζόντων, υπέρ των διωκτών, να τους συγχωρείς και να υπομένεις τον πειρασμό.
Και, πραγματικά, αυτό το τρίπτυχο, δηλαδή η προσευχή, η συγγνώμη και η υπομονή, είναι ο θεοφιλής τρόπος αντιμετώπισης των καταστάσεων αυτών. Ο τρόπος αυτός και τον υφιστάμενο τον πειρασμό βοηθεί, αλλά και τον πειράζοντα οδηγεί τελικά στη μετάνοια.
Μιλώντας μας για την αντιμετώπιση των πειρασμών ο Γέρων Ιάκωβος πάντοτε μας ανέφερε τους λόγους του αδελφοθέου Ιακώβου στην Καθολική επιστολή του: «Πάσαν χαράν ήγήσασθε, αδελφοί μου, οταν πειρασμοίς περιπέσητε ποικίλοις, γινώσκοντες οτι τό δοκίμιον υμών της πίστεως κατεργάζεται ύπομονήν».

Όταν ήσουν μαζί του, αισθανόσουν ότι είχες μπροστά σου μια ανοικτή αγκαλιά, ένα άνθρωπο που πραγματικά σ’ έβλεπε ως εικόνα Θεού κι είχε πάντοτε να σου απευθύνει λόγο καλό, λόγο παρηγοριάς, λόγο τρυφερότητας, λόγο αγάπης. Πραγματικά αφοσιωνόταν στον κάθε ένα, που πήγαινε κοντά του κι αποκαλούσε τον κάθε ένα με το μικρό του όνομα.

Συνέντευξη του κ Κλείτου Ιωαννίδη με τον πρεσβ. Γεώργιος Ευθυμίου, Επιστημονικός βοηθός της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (πτυχ. θ. και φ.) για τον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη

Διηγήσεις π. Χριστοδούλου Δημητρίου

Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -DSC_9184Οι ιστορίες του ήταν όλες πολύ χαριτωμένες, στα δε λόγια του συνεχώς πρόσθετε τη φράση «με συγχωρείτε», την οποία έλεγε με τέτοια ευγένεια και τέτοια γλυκύτητα, που πραγματικά έρρεε μέλι από το στόμα του.
Ο Γέρων Ιάκωβος έκρυβε επιμελώς το διορατικό του χάρισμα, γι’ αυτό και μιλούσε παραβολικώς. Θα σας αφηγηθώ ένα χαρακτηριστικό περιστατικό.
Πήγα μια φορά στο Γέροντα Ιάκωβο μαζί μ’ ένα φοιτητή. Στο δρόμο ο νέος αυτός έκανε κάποιες απροσεξίες και κοιτούσε πονηρά. Αυτό, φυσικά, δεν το γνώριζα εγώ’ μόνο ο ίδιος το ήξερε. Αργότερα, ενώ μιλούσαμε με το Γέροντα Ιάκωβο, ο μακαριστός Γέρων στράφηκε προς το φοιτητή και του είπε:
-Παιδί μου, αυτό το μάτι μου είναι πολύ πονηρό. Αρέσκεται να βλέπει σκηνές άπρεπες. Πολλές φορές προσεύχομαι στον Όσιο Δαβίδ ν’ απομακρύνει αυτή τη πονηρία από τον οφθαλμό μου και να μου δώσει ταπεινό φρόνημα.
Οπότε βλέπω το φοιτητή να σηκώνεται, ενώ εμείς δεν είχαμε καταλάβει τίποτε, να πηγαίνει προς το Γέροντα Ιάκωβο -είμαστε στην τραπεζαρία όταν μας μιλούσε- να παίρνει το χέρι του, να το ασπάζεται και να του λέει: «Συγχώρησέ με, πατέρα Ιάκωβε, γι’ αυτό που έκανα, συγχώρησε με». Του είπε τότε ο Γέρων Ιάκωβος: «Παιδί μου, ο Θεός, με τις ευλογίες του Οσίου Δαβίδ, συγχωρεί. Να είσαι πιο προσεκτικός». Κι άρχισε να τον νουθετεί περί της προσοχής των οφθαλμών.

Το επόμενο, που θα σας αφηγηθώ, αφορά εμένα τον ίδιο προσωπικά. Για μένα ο Γέρων Ιάκωβος ήταν πατέρας. Έτσι, δυο φορές του είχα ζητήσει να βγάλουμε μια φωτογραφία μαζί, ως ενθύμιο. Αλλά κάθε φορά μου έλεγε, λόγω της μεγάλης ταπείνωσης του: «Τι να την κάνεις τη φωτογραφία; Ποιος είμαι εγώ, για να βγάλεις φωτογραφία μαζί μου»; Την τρίτη φορά, που του διατύπωσα ξανά την ίδια επιθυμία -είμαστε έξω στον κήπο της Μονής, τον οποίο υπεραγαπούσε- μου είπε πάλι: «Παιδί μου, ποιος είμαι εγώ ο ανάξιος, που θέλεις να μ’ έχεις στη φωτογραφία; Είμαι και κουρασμένος τώρα. Θα βγάλουμε κάποτε μια φωτογραφία».
Εγώ, κύριε Ιωαννίδη, πικράθηκα. Κι έκανα τις εξής σκέψεις: «Ποιος είσαι εσύ, που θα βγάλεις φωτογραφία μ’ ένα άγιο; Ποιος είσαι εσύ, που θα καυχάσαι ίσως κάποτε ότι φωτογραφήθηκες μαζί μ’ ένα άγιο»; Αυτές κι άλλες σκέψεις έκαμνα κι ήμουν πράγματι πολύ πικραμένος, τόσο πικραμένος, που δάκρυσα.
Ο Γέρων Ιάκωβος ο οποίος είχε ήδη αρχίσει ν’ ανεβαίνει τη σκάλα προς το κελί του, σταμάτησε, γύρισε πίσω και μου είπε:
-Πάτερ Χριστόδουλε, αυτά που σκέφτεσαι είναι λάθος. Έλα να βγάλουμε φωτογραφία, να μην επιστρέψεις πικραμένος στην Κύπρο και να λες ότι ο πατήρ Ιάκωβος δεν σ’ αγαπά. Κι όχι μια φωτογραφία να βγάλουμε, αλλά και δυο και τρεις.
Έτσι βγάλαμε μαζί φωτογραφίες, οι οποίες τώρα είναι για μένα μια ευλογία.

πρ.Χρ.Δ.: Όταν κάποτε μας περιέγραφε διάφορες ταλαιπωρίες, που είχε από τις ασθένειες του, κάποιος απ’ αυτούς που είμαστε εκεί, ένας νεαρός, έκανε την εξής σκέψη: «Αυτός που έχει τόση παρρησία στον Όσιο Δαβίδ, ο οποίος κάμνει τόσα θαύματα, πώς γίνεται να υποφέρει από τόσες ασθένειες; Γιατί δεν τον θεραπεύει ο Όσιος»;
Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -DSC_9184ee1c960335a116795e4fed3a3ff3a250Ο Γέρων Ιάκωβος, διορατικός, διάβασε αμέσως τη σκέψη εκείνου του νέου και του είπε: «Παιδί μου, ο Θεός επιτρέπει να ταλαιπωρηθεί το σαρκίον μου, το οποίο επί εβδομήντα τόσα χρόνια φέρω, για ένα και μόνο λόγο’ για να ταπεινωθώ».
Ποιος μιλούσε για ταπείνωση! Ο ταπεινός. Σημειώστε δε ότι στις ασθένειες του πάντοτε έλεγε: «Ζη Κύριος ο Θεός μου».
Όπως ο κάθε άγιος βλέπει πολύ πιο μπροστά απ’ ό,τι μπορούμε να φανταστούμε, έτσι και ο Γέρων Ιάκωβος προείδε την κοίμηση του.
Ήταν η 21η Νοεμβρίου 1991, η ημέρα που τιμούμε τα Εισόδια της Θεοτόκου. Ο Γέρων Ιάκωβος, αδιάθετος ων, δεν τέλεσε τη Θεία Λειτουργία. Έψαλλε, όμως, και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων. Μετά τη Θεία Λειτουργία άρχισε να εξομολογεί.

Την ημέρα εκείνη γινόταν η χειροτονία ενός αδελφού της Μονής και ο Γέρων Ιάκωβος με χαρά περίμενε να μάθει νέα από τη χειροτονία.
Προϊούσης της ημέρας, αφού εξομολογούσε συνεχώς, αισθάνθηκε την ανάγκη να πάει να ξεκουραστεί. Ο τελευταίος, που εξομολόγησε, ήταν ένας αγιορείτης μοναχός, ο οποίος μετά την Εξομολόγηση θα έφευγε από τη Μονή. Ο Γέρων Ιάκωβος, όμως, του είπε:
-Σε παρακαλώ, μείνε, διότι θα σε χρειαστώ το απόγευμα. Πρέπει να μ’ αλλάξεις, να μ’ ετοιμάσεις.
Στις τέσσερις το απόγευμα, την ώρα ακριβώς που περνούσαν την πύλη της Μονής οι μοναχοί, που είχαν πάει για τη χειροτονία, ο Γέρων Ιάκωβος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Μετέβη εις κόλπους Αβραάμ, απ’ όπου με παρρησία -είμαστε σίγουροι γι’ αυτό όλοι όσοι τον γνωρίσαμε- πρεσβεύει στο Θεό για τα πνευματικά παιδιά του και για τον κόσμο όλο.
Είναι γεγονός και ευρέως γνωστό ότι ο Γέρων Ιάκωβος, ενόσω ακόμη ήταν εδώ στη γη μαζί μας, θαυματουργούσε με τη δύναμη και την καθαρότητα της προσευχής του. Αλλά και αμέσως μετά την κοίμηση του άρχισε να πραγματοποιεί νέα θαύματα.
Ο Γέρων Πορφύριος, ο άλλος πνευματικός γίγας της Ορθοδοξίας του εικοστού αιώνα, είπε την ημέρα της κοίμησης του Γέροντος Ιακώβου: «Εκοιμήθη ο Γέρων Ιάκωβος, ένας από τους μεγαλύτερους αγίους του αιώνα μας. Είχε το διορατικό και το προορατικό χάρισμα, τα οποία έκρυβε επιμελώς, για να μη δοξάζεται ο ίδιος».

Συνέντευξη του κ Κλείτου Ιωαννίδη με τον πρεσβ. Χριστόδουλο Δημητρίου για τον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη
πατήρ Χριστόδουλος Δημητρίου, από την κατεχόμενη υπό του Τούρκου εισβολέως πόλη της Αμμοχώστου, πρόσφυγας σήμερα στο χωριό Αυγόρου.

Απολυτίκιον Αγίου Γέροντος Ιακώβου του νέου Ασκητού της Μονής του Οσ. Δαυίδ. Ηχος πλ. δ’

Εν σοί Πάτερ, ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα· λαβών γαρ τον σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ και πράττων εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ’ επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, όσιε Ιάκωβε το πνεύμα σου.


Χαίροις Λιβισίου θείος βλαστός, χαίροις της Ευβοίας θεοφόρητος θησαυρός, χαίροις μοναζόντων επίσκεψις και σκέπη, πατέρων μέγα κλέος, θείε Ιάκωβε.

Δόξα .. Ήχος β’

Τις αξίως υμνήσει σου της ενάρετου πολιτείας τας αναβάσεις, Ιάκωβε, πάτερ αγγελόμορφε; Των γεηρών γαρ παριδών πάσαν σχέσιν την ψυχήν επτέρωσας προς Κύριον και ως ασώματος επολιτεύσω ΄ σταυρώσας ουν την σάρκα συν ταις επιθυμίαις σύμφυτος γέγονας, θεόφρον, τη παναρρήτω του Κυρίου δόξη’ αυτής και ημάς αξίωσον , όσιε, ταις ευπροσδέκτοις σου πρεσβείαις, προς ον εκ μυχίων καρδίας ηγάπησας.

Ήχος πλ. δ’, Τι υμάς καλεσωμεν

Τι σε ονομάσω Ιάκωβε, προσευχής σημειοφόρον, ασιτείας τιμητήν, της απλότητος πυξίον, ησυχίας εραστήν, σοφίαν Παρακλήτου τον δεξάμενον, πτωχείαν αρετών τον βδελυξάμενον, συ γαρ ως μύστης της χάριτος και χαρμονής θείας έμπλεως, ικέτευε του σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας «Ήθελα να πάω στους Αγίους Τόπους, να εύρω μία σπηλιά…»
«Εγώ διετάχθην από τον Θεό να σε θεραπεύσω, ήταν σήμερον να φύγεις αλλά εγώ σε άφησα για την αύριο.» Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος ο Ομολογητής
Ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης μιλάει για θαύματα του οσίου Δαυΐδ
Συλλειτουργούσε κάθε νύχτα και ζούσε με την Αγία Τριάδα…Άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης της Εύβοιας
Έχετε πίστιν Θεού.Ει ο Θεός μεθ’ ημών ουδείς καθ’ ημών.Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης

Γιαυτό κλαίω κι εγώ…

Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -ΓΕΡΟΝ - ΙΑΚΩΒΟΣ

Η Είσοδος του Οσίου Πατρός ημών Ιακώβου της Ευβοίας, εραστού της ησυχίας και της προσευχής στα Άγια των Αγίων, στην Βασιλεία των Ουρανών

Εκοιμήθη στις 21 Νοεμβρίου, Εορτάζει στις 22 Νοεμβρίου

Επισκέφθηκε κάποιος από τους αδελφούς τον αββά Σισώη στο όρος του αββά Αντωνίου. Και ενώ συνομιλούσαν, είπε στον αββά Σισώη:
– Δεν έφθασες ακόμα στά μέτρα του αββά Αντωνίου, πάτερ; Και του λέγει ο γέρων:
– Εάν είχα έναν από τους λογισμούς του αββά Αντωνίου, θα γινόμουν όλος φωτιά άλλ’ όμως γνωρίζω άνθρωπο πού με δυσκολία μπορεί να βαστάξει το λογισμό του.
(Άραγε, ποιος μπορεί να βαστάξει έναν από τους λογισμούς του αγίου Γέροντός μας Ιακώβου της Ευβοίας;)

Ο αββάς Ισαάκ και ο αββάς Αβραάμ ήσαν ομού οικούντες. Και εισελθών ο αββάς Αβραάμ, εύρε τον αββάν Ισαάκ κλαίοντα και λέγει αυτώ• Τι κλαίεις; Και είπεν ο γέρων• Και διατί μη κλαύσωμεν; Εκοιμήθησαν οι πατέρες ημών… Νυν ουν απωρφανίσθημεν. Τούτο καγώ κλαίω…

γιαυτό κλαίω κι εγώ…


Η Ουράνια δόξα των οσίων γερόντων Ιακώβου και Ευμενίου
Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας, Φροντίζω για την ψυχή μου που ‘ναι ”πράγμα αθάνατον”.
Να πας στον πιο ευγενικό άνθρωπο, στον πιο ταπεινό, να πας στον Γέροντα Ιάκωβο. Μητροπολίτου Μόρφου Νεόφυτου