iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Praying ‘in simplicity of heart and artlessness'” Saint Porphyrios the Kapsokalyvite of Milesi

Σεραφείμ προσεύχεται με τις αδελφές του Mill του μοναστηριού. sv.-prp.-Marfa-Diveevskaya-3

Saint Porphyrios the Kapsokalyvite of Milesi

Be mindful of the Lord in goodness and seek Him in simplicity of heart; for He is found with those who do not tempt Him, and appears to those who are not unfaithful to him. Wisdom 1:1 – 2

Elder Porphyrios tells a story about a converstion on prayer he had with a visiting Bishop.
He asked the Bishop, “What is meant by praying ‘in simplicity of heart and artlessness?'”
The Bishop replied, “Praying with simplicity.”
The elder then asked, “And do you understand what that means, your Emenince?”
He responded, “Yes I do.”
The Elder then said, “Well, I don’t. It is a mystery. It’s something that happens only with divine grace.
The Bishop replied, “You are quite right. I don’t understand either. An I’m grateful to you for reminding me that simplicity and artlessness can only be understood and achieved though divine grace.”
The lesson is that true prayer cannot be gained by any external set of rules or method. It only comes based on a humble loving relationship with God. Prayer is mystical and comes with grace.

The Elder tells us,
Simplicity and gentleness are a very saintly mode of spiritual life, but you cannot learn this in an external way. It must suffuse itself mystically within you so that your soul embraces this mode of life through the grace of God.

Elder Porphyrios says,

We shouldn’t continue relentlessly in order to acquire what we want; rather we should leave all things to the will of God. What happens when we peruse what we want? These always increase and we are never satisfied with what we have. The more we chase after these wants the more elusive they become. If we pray for good grades next we will ask for a good job. Then it will be for a better job and so forth.
What should we ask for in our prayer?
The Elder says,

In our prayer we should ask only for the salvation of our soul…. The secret is to ask for your union with Christ with utter selflessness, without saying “give me this” or “give me that.”… We should ask for the will of God to be done.
The enemy is our egoism.

Source: Wounded By Love, p 117, 118 


Η Κωνσταντινούπολη θα ελευθερωθεί, θα ξαναγίνει ελληνική, και η Αγία Σοφία πάλι θα λειτουργήσει. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

αγια σοφια_Κωνσταντινούπολη_Constantinople_Константино́поль-empress_zoe_mosaic_hagia_sophia001 - Copy

Προφητείες του αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου για την Πόλη
«Ελπίδα στον Θεό και πίστη. Έφτασε ο καιρός»
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Μου είπε : ‘Έχω την εντύπωση ότι έφτασε η ώρα. Πιστεύω ότι έφτασε η ώρα’.
Η ώρα να πάρουμε την Πόλη’..δεν θα έχουμε ούτε μια ντουφεκιά. Δεν πρόκειται να γίνει πόλεμος’.
Την Πόλη θα μας την δώσουν, την Πόλη θα μας την δώσουν οι Ρώσοι. Θα την πάρουν σε πόλεμο που θα κάνουν με την Τουρκία και θα την δώσουν σε μας… Οι Τούρκοι θα καταστραφούν. Πραγματικά θα σβήσουν από τον χάρτη, διότι είναι ένα έθνος, το οποίο δεν προέκυψε από την ευλογία του Θεού. Θα σβήσουν ως έθνος και η έκταση ολόκληρης της Τουρκίας θα καταντήσει αχανής έρημος. Επτά ώρες θα περπατάς γιά να συναντήσεις εκεί άνθρωπο…(Στέφ. Παπαβασιλείου – Κουβουκλιώτης, Θεσσαλονίκη)

«Πότε θα πάρουμε την Πόλη Γιώργο;»
«Δεν ξέρω πάτερ», απάντησε ο λοχαγός.
«Θα την πάρουμε την Πόλη, Γιώργο, αλλά θα γίνει μεγάλος πόλεμος!
Και δε θα πάρουμε μόνο την Πόλη, Γιώργο, αλλά και όλα τα μέρη της Μ. Ασίας που μας ανήκαν, και μάλιστα από τον Εύξεινο Πόντο μέχρι την Σμύρνη. Όλα τα χαμένα μέρη μας, τις χαμένες Πατρίδες …
Κι ο πόλεμος, Γιώργο, θα αρχίσει από τα εξαμίλια.»

«Όταν ο τουρκικός στόλος ξεκινήσει να κατευθύνεται κατά της Ελλάδος και φθάσει στα έξι μίλια, πράγματι θα καταστραφεί. Θα είναι η ώρα που θα έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους. Αλλά, αυτό δε θα γίνει από εμάς. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Το «Εξαμίλι» θα είναι η αρχή του τέλους…..Μετά θα αρχίσουν όλα τα γεγονότα, που θα καταλήξουν στο να πάρουμε την Πόλη…. Την Πόλη θα μας τη δώσουν….. Θα γίνει πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας. Στην αρχή, οι Τούρκοι θα νομίσουν ότι νικάνε, αλλά αυτό θα είναι η καταστροφή τους. Οι Ρώσοι, τελικά, θα νικήσουν και θα πέσει η Πόλη στα χέρια τους. Μετά θα την πάρουμε εμείς…… Θα αναγκασθούν να μας τη δώσουν…». σελ. 417 – 418

Οι Ρώσοι θα κτυπήσουν τους Τούρκους και θα τους διαλύσουν. Όπως ένα φύλλο χαρτί που το χτυπάς και διαλύεται, έτσι και οι Τούρκοι θα διαλυθούν. σελ. 439

Πρώτα θα γίνει ένας μεγάλος πόλεμος. Πολύ μεγάλος! Θα χυθεί πολύ αίμα. Θα πάρουμε και την Πόλη. Θα χυθεί, όμως, πολύ αίμα! Όπως λέει και η προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, τριών χρονών δαμάλι θα κολυμπάει στο αίμα.Αυτός ο πόλεμος θα είναι πολύ μεγάλος˙ θα είναι γενικός πόλεμος. Τέτοιος πόλεμος δε θα έχει ξαναγίνει….όποιος πάρει μέρος σ΄ αυτόν τον πόλεμο (εν. τον ευρωπαικό), χάθηκε… Πολύς κόσμος θα σκοτωθή, πολλά εκατομμύρια. Τότε, επειδή ο κόσμος στην Ελλάδα θα φοβηθή πολύ, πολλοί θα στραφούν προς την Εκκλησία, προς τον Θεό, και, απʼ τον φόβο τους, θα μετανοήσουν. Γι’ αυτό, λέει, επειδή θα υπάρξη μετάνοια, δεν θα πάθουμε κακό οι ῞Ελληνες. Ο Θεός θα λυπηθή την Ελλάδα..

αγια σοφια-Κωνσταντινούπολη_Constantinople_Константино́поль-_4526054146328828787_n

Οι Τούρκοι είναι βάρβαρος λαός …Πα,πα. Όταν σφάζαν τους Αρμένιους, για τρεις μέρες , μύριζε ολόκληρη η πόλη σαν σφαγείο…Οι Έλληνες ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους, δεν τολμούσε να βγει κανείς στον δρόμο, φωνάζανε, σκοτώνανε…, τρεις ολόκληρες μέρες.… Βάρβαρος λαός…έχουν κάνει πολλά …γι΄αυτό θα πληρώσουν, θα λειτουργήσουν οι πνευματικοί νόμοι, έχουν τα κόλλυβα τους στο ζωνάρι. Ο Πατήρ Παΐσιος μου είπε, Σελ: 164

Εύχομαι ο Θεός να δώση γρήγορα να έλθη η Χάση του τουρκικού φεγγαργιού. Αμήν… Πιστεύω δεν θα την αφήση την Αγία Σοφιά μας στα χέρια των βρώμικων τούρκων. Είναι ένας Λαός σαν τους γύφτους βρόμικος και φοβιτσιάρικος.τώρα δεν έχουν ιδανικά, διότι πριν πιστεύανε στον Μωάμεθ, αργότερα στον Κεμάλ. Τώρα ούτε στο Μωάμεθ πιστεύουν (γιατί μορφόθικαν κάπως , και ίδαν ότι ήτο ένας αγύρτης ο Μωάμεθ) ούτε και στον Κεμάλ πιστεύουν, αλλά στην σαρκολατρία. Ενώ εμείς πιστεύουμε Στον Χριστό. ο οποίος έχει συνέχια την Θεϊκή Του Αξία. και ο Ελληνικός Λαός έχει πάντα ιδανικά. Και τον Χριστό και την Παναγία μαζί του.
Με αγάπη Χριστού
Μοναχός Παΐσιος

Οι Τούρκοι έχουν να πληρώσουν πολλά, από αυτά που έχουν κάνει. Αυτό το Έθνος θα καταστραφεί, διότι δεν προήλθε με την ευλογία του Θεού. Τα κόλλυβα τους τα έχουν στο ζωνάρι τους (δηλαδή πλησίασε το τέλος τους). Ο Άγιος Αρσένιος έλεγε πριν την Ανταλλαγή: ¨Την πατρίδα μας θα την χάσουμε, αλλά πάλι θα την βρούμ娻

Η Τουρκία θα διαμελισθεί σε 3-4 κομμάτια. Ήδη έχει αρχίσει η αντίστροφή μέτρηση. Εμείς θα πάρουμε τα δικά μας εδάφη, οι Αρμένιοι τα δικά τους και οι Κούρδοι τα δικά τους..Πολύ σύντομα, οι προσευχές που γίνονται κάτω από την επιφάνεια της γης, θα γίνονται επάνω στην γη και τα κεράκια που ανάβονται κάτω, θα ανάβονται επάνω.(Ο Γέροντας αναφερόταν στους Έλληνες κρυπτοχριστιανούς της Τουρκίας). Θα τα δεις, παιδί μου. Πίστη και ελπίδα στο Θεό να υπάρχει και θα χαρούν πολλοί. Όλα αυτά θα γίνουν μέσα στα χρόνια αυτά. Έφτασε ο καιρός .(Λάμαρης Δημήτριος, Πάφος Κύπρου)

¨Πάτερ Ιωάννη, είμαστε στα πρόθυρα για να πάρουμε την Πόλη¨. ΙΕΡΕΥΣ π.ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΪΔΗΣ, Νεοχώρι Σιντικής Ν. Σερρών

Οι Τούρκοι δεν έχουν πολλές μέρες ακόμα.

αγια σοφια-Κωνσταντινούπολη_Constantinople_Константино́поль-agiasofia2

Θα κανονίσει ο Χριστός τις υποθέσεις του ῎Εθνους. Αν έμενε σ᾽ εμάς αυτή η δουλειά, το τινάζαμε στον αέρα το Έθνος…
Το Γένος μας θα μεγαλώσει, αν και οι υποτιθέμενοι φίλοι μας θα ήθελαν να το τσαλακώσουν και θα τους ήταν πολύ ευχάριστο. Αλλά ο Θεός δε θα επιτρέψει. Η Τουρκία θα καταστραφεί. Έρχεται μεγάλη μπόρα σύντομα. Θα μας αγγίξει, αλλά δε θα μας καταστρέψει.
Μετά απ’ αυτή την μπόρα, θα επέμβει η Χάρη του Χριστού.

Μη φοβάσθε. Περάσαμε σαν έθνος τόσες μπόρες και δεν χαθήκαμε, και θα φοβηθούμε την θύελλα που πάει να ξεσπάση; Ούτε και τώρα θα χαθούμε. Ο Θεός μας αγαπά. Ο άνθρωπος έχει μέσα του κρυμμένη δύναμη για ώρα ανάγκης. Θα είναι λίγα τα δύσκολα χρόνια. Μια μπόρα θα είναι.

Πολλές μπόρες πέρασε η Ελλάδα, αδικήθηκε πολύ. Αλλά όμως μπόρες θα΄ναι! Η Ελλάδα δεν θα πάθει τίποτε, γιατί την αγαπάει ο Θεός. Στην Μικρά Ασία έχουμε πολλά άγια λείψανα. Θα πάρουμε την Αγία Σοφία και θ΄ανοίξει και η πύλη. Αυτήν την πύλη δεν την ξέρει κανείς … Η Κωνσταντινούπολη θα ελευθερωθεί, θα ξαναγίνει ελληνική, και η Αγία Σοφία πάλι θα λειτουργήσει. Η Τουρκία θα διαλυθεί. Έτσι θα απελευθερωθούν τα χωριά μας και οι αλύτρωτες πατρίδες μας..

Την Κωνσταντινούπολη οι Έλληνες πρέπει να την φυλάξουν. Και, έτσι, ο Θεός θα την χαρίσει σε εμάς. Θα μας βοηθήσει ο Θεός, γιατί είμαστε ορθόδοξοι ’
‘Υπάρχει η μαγιά και αυτή η μαγιά κρατάει την Εκκλησία και την Ελλάδα. Γι αυτή τη μαγιά ο Κύριος θα κάμει ότι θα κάμει’.

Σημεία, σημεία των καιρών, δεν βλέπετε…Πρέπει να΄ναι βόιδι – να με συγχωρείτε – κανείς, για να μην καταλαβαίνει με όλα αυτά που γίνονται …Πολλοί από τους άγιους πατέρες θα ευχόντουσαν να ζήσουν στην εποχή μας, γιατί είναι εποχή ομολογίας. Οι καιροί είναι δύσκολοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. Κοιμόμαστε με τα τσαρούχια.

Τι να πούμε, βρε παιδιά, όλα τα λένε και τα γράφουν τα βιβλία μας (της Εκκλησίας), αλλά ποιος τα διαβάζει; Ο κόσμος χαμπάρι δεν παίρνει. Κοιμάται με τα τσαρούχια!

Ο Θεός μας είπε ότι θα μας δείχνει σημεία. Τα πράγματα, όμως προς τα εκεί βαδίζουν…’

¨Όπως ξέρεις, εγώ δεν διαβάζω εφημερίδες, αλλά αυτά τα μαθαίνω από αλλού…¨

Ο Γέροντας έλεγε: Σήμερα το να διαβάζει κανείς τους προφήτες είναι σαν να διαβάζει εφημερίδα.

Κωνσταντινούπολη_Constantinople_Константино́поль-agiasofia3


St. John the Russian, the New Confessor of Prokopion of Euboia, The Holy Spirit dwelled in his heart.

St. John the Russian, the New Confessor of Prokopion of Euboia

Commemorated on May 27

“God is wonderful in His Saints;” ( Psalm: 67,35)
Who shall separate us from the love of Christ? shall tribulation, or distress, or persecution, or famine, or nakedness, or peril, or sword? 36 As it is written, For thy sake we are killed all the day long; we are accounted as sheep for the slaughter. 37 Nay, in all these things we are more than conquerors through him that loved us. (Roman 8: 35-37).

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_ΑΓSt. John the Russian was about forty years old at the time of his repose.The date of his falling asleep was May 27, 1730. Because he was beloved by God, the Lord brought John quickly near his throne that he might suffer no more torment in this sinful world, and that he might rejoice in the tents of the righteous where there is neither pain, nor sorrow, nor sighing, but the untroubled sound of those that keep festival and cry unceasingly, “O Lord, glory to thee!”

We should recall the Prophet King Solomon’s words on the death of a righteous man, “He pleased God, and was beloved of him: so that living among sinners he was translated. Yea, speedily was he taken away, lest that wickedness should alter his understanding, or deceit beguile his soul. For the bewitching of wickedness doth obscure things that are honest; and the wandering of concupiscence doth undermine the simple mind. He, being made perfect in a short time, fulfilled a long time: for his soul pleased the Lord; therefore, hasted he to take him away from among the wicked. This the people saw, and understood not, neither laid they up this in their minds, that his grace and mercy is with his saints, and that he hath respect unto his chosen (Wisdom 4:10-15).”

Thrice-blessed therefore is the man who has treasured these words in the depths of his heart, hearkening to them until his last breath, conforming to them, and walking always according to them. Blessed and thrice-blessed therefore was the holy John, whose memory we celebrate today with great compunction and spiritual joy. He knew few letters and neither did he know the evils of the world. He lived far from complex systems of humanistic rationalism, remaining simple, poor in spirit, and therefore full of faith. The Holy Spirit dwelled in his heart. Within a disdained and tyrannized body, within a quiet and ragged slave, there burned the mystical spark of faith.

“The people saw, and understood not, neither laid they up this in their minds.” For the carnal men around him were inwardly dark like extinguished lanterns, beholding the saint, they understood nothing because they saw only with bodily eyes, not having-wretched as they were-spiritual eyes for seeing the holy mystery of his life. They, with earthly pride, considered him insane for preferring to sleep with animals, for avoiding men, for fasting, for dressing in rags, for silently en-during abuses and insults, and for not lifting his eyes to the face of a woman. Who of the clever of this world would have surmised that this “insane” person, this fool for Christ, was the wisest of the wise because he possessed that foolishness in Christ that makes manifest the revelation of great and terrible mysteries to him who possesses such foolishness and bestows upon him the great hope of immortality?

As we celebrate the feast of the righteous John the Russian with psalms and hymns, we are assured that the saint is at this moment among us living and crying out, “Rejoice” in the midst of glory and effulgence. Where are those who saddened and despised our holy John? Where are the mighty of the earth? Where is the Muslim master of this slave who was yet free? Where are the fearsome Jannisaries? Where are the Tartars who bound him and beat him and sold him like an animal? They are dispelled like morning mist and “their bones are scattered in hades,” according to David, the Prophet-King. The tombstone of oblivion has covered them.

In Jerusalem on high, the dwelling of the First-born where there are found the blessed souls of the saints who endured privation in this world as to pass through “the narrow and afflicted way that leadeth unto life,” there rejoices also the humble John whom we celebrate today, brother to animals, new Job, and second Lazarus.

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_d5163623lIn the other life, those who grieved the saint and those who indulged their passions are groaning. Behold what the Prophet King Solomon says concerning the righteous man and his persecutors, when they open their eyes after death, then shall the righteous man stand in great boldness before the face of such as have afflicted him, and made no account of his labors. When they see it, they shall be troubled with terrible fear, and shall be amazed at the strangeness of his salvation, so far beyond all that they looked for. And they repenting and groaning for anguish of spirit shall say within themselves, “This was he, who we held sometimes in derision, and a proverb of reproach; we fools accounted his life madness, and his end to be without honour. Now is he numbered among the children of God, and his lot is among the saints! Therefore have we erred from the way of truth, and the light of righteousness hath not shined unto us, and the sun of righteousness rose not upon us. We wearied ourselves in the way of wickedness and destruction: yea, we have gone through deserts, where there lay no way, but as for the way of the Lord, we have not known it. What hath pride profited us, or what good hath riches with our vaunting brought us? All those things are passed away like a shadow, and as a post hasted by, and as a ship that passes over the waves of the water, which when it gone by, the trace thereof cannot be found, neither the pathway of the keel in the waves! Even so we in like manner, as soon as we were born, began to draw to our end, and had our wickedness. For the hope of the ungodly is like dust that is blown away with the wind, like a thin froth that is driven away with the storm, like as the smoke which is dispersed here and there with a tem-pest, and passes away as the remembrance of a guest that tarries but a day (Wisdom 5:1-14).”

These things will the lawless say in the other world where the right-judging Lord shall judge man. They will receive no benefit from their change of heart after death for in hades there is no repentance. Saint John the Russian reposed in the Lord and received the recompense of the labors and toils that he endured for Christ, whom he loved more than all corrupt and fleeting things so that now, wearing a crown in heaven, he rejoices with the choirs of the saints and beholds in glory the Prize-bestower, our Lord Jesus Christ, to whom be glory and dominion and worship unto the ages of ages. Amen.

(Based on a Life of the Saint by Photios Kontoglou.)

Apolytikion of St. John the Russian. Tone 4

 He that hath called thee from earth unto the heavenly abodes doth even after thy death keep thy body unharmed, O righteous one; for thou wast carried off as a prisoner into Asia wherein also, O John, thou didst win Christ as thy friend. Wherefore do thou beseech him that our souls be saved.

Megalynaria of the Saint John the Russian

The bright star from Prokopion, that noetically shines on all, the boast of the righteous, and glory of Cappadocia , the divine John we honor in hymns.

Entreat for peace from God, calmness of spirits, patience until the end, salvation of souls, to us through your intercessions, to those who praise your wondrous deeds with longing.


Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς κι ο όσιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης

Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς Βόλου, «Μητέρα της Εκκλησίας»

Εκοιμήθη την Κυριακή των Αγίων Πατέρων, 4 Μαΐου 1995

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -πολυχρονιας7Η Γερόντισσα έτρεφε, επίσης, ιδιαίτερη ευλάβεια προς τον μακαριστό Γέροντα π. Ιάκωβο Τσαλίκη (1920-1991), τον οποίο επισκέφθηκε στην Ιερά Μονή του οσίου Δαυίδ στην Λίμνη Ευβοίας το 1988 και το 1990, συνοδευομένη από μοναχές και λαϊκούς. Κατά την πρώτη επίσκεψι ο μακαριστός Γέρων ήταν πολύ άρρωστος, καθώς εκτός των άλλων ασθενειών τον ταλαιπωρούσε και ίλιγγος, και δεν κατέβηκε εκείνη την ημέρα στην Θεία Λειτουργία. Οι πατέρες της Μονής μας διαβεβαίωναν ότι ήταν αδύνατο να μας ιδή.

Η Γερόντισσά μας με ακράδαντη πίστι και παρρησία μας έλεγε: «Κάντε κομποσχοινάκι, θα βγη ο Γέροντας να μας δώση την ευχή του». Όταν τελικώς ο μετέπειτα ηγούμενος της Μονής και νυν μακαριστός Γέρων π. Κύριλλος του είπε ότι τον ανέμενε η Γερόντισσα Μακρίνα με την συνοδία της, με κόπο αλλά και με μεγάλη χαρά, ο Γέρων Ιάκωβος κατέβηκε, μας καλωσώρισε και μας νουθετούσε επί πολλή ώρα όρθιος. Κάποια στιγμή απευθυνόμενος προς τους λαϊκούς ο Γέρων είπε χαρακτηριστικώς: «Εγώ, αν ήμουν στην θέσι σας, θα πήγαινα με τα πόδια κάθε πρωί στο Μοναστήρι να πάρω την ευχή της Γερόντισσας Μακρίνας και μετά θα πήγαινα στην δουλειά μου». Τέλος, κατευοδώνοντάς μας μέχρι την εξώπορτα, και ενώ εμείς ανεβήκαμε στο λεωφορείο για να φύγουμε, έψαλε: «Εκάθισεν Αδάμ απέναντι του Παραδείσου…»[2].

Κατά την δεύτερη επίσκεψί μας στην Ιερά Μονή του οσίου Δαυίδ το καλοκαίρι του 1990, ο Γέρων Ιάκωβος μας υποδέχθηκε με έκδηλο τον Η Αγία Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς Βόλου (1921-1995)σεβασμό του προς την Γερόντισσα λέγοντας: «Η Γερόντισσα Μακρίνα δεν είναι μόνο δική σας Μητέρα είναι και δική μας Μητέρα και Μητέρα όλης της Εκκλησίας. Αν ήμουν στον Βόλο θα πήγαινα κάθε πρωί και θα της φιλούσα το χέρι, τόσο σεβασμό και ευλάβεια έχω στην Γερόντισσα Μακρίνα. Και κάθε πρωί που λειτουργούμε βγάζουμε μερίδα διά την Γερόντισσα Μακρίνα και τις αδελφές. Και αυτήν την μερίδα την παίρνει Άγγελος Κυρίου -τα πιστεύουμε αυτά!- και την πάει στον θρόνο του Θεού. Και προσευχόμεθα για τις ψυχές των ανθρώπων, για την Γερόντισσα Μακρίνα, τις μοναχές, για όλους τους ανθρώπους, για υγιείς, για πονεμένους και για τους αμαρτωλούς. Και Εκείνος, λοιπόν, δίδει την ευλογία Του».

Στην Γερόντισσα ο π. Ιάκωβος ευχήθηκε ιδιαιτέρως: «Να σας δίνη υγεία, όσο θέλει ο Θεός, μέχρι να τελειώση η προθεσμία. Εύχομαι καλόν Παράδεισο. Να συγκαταριθμηθής, Γερόντισσά μου, με την ιερά αδελφότητά σας μετά των φρονίμων Παρθένων». Ο Γέρων Ιάκωβος συνωμίλησε για αρκετή ώρα μαζί της για θαυμαστές πνευματικές του εμπειρίες και καταστάσεις της Θείας Χάριτος και όταν οι αδελφές φεύγοντας ζήτησαν την ευλογία του, εκείνος τις ευλόγησε με ένα Σταυρό, που του είχε στείλει κάποτε η Γερόντισσα ως δώρο.

2. Δοξαστικόν των Στιχηρών του Εσπερινού της Κυριακής της Τυρινής, σε ήχο πλ. β’.
Πηγή: Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου (1921-1995), Λόγια Καρδιάς», Έκδοση Ιεράς Μονής Παναγίας Οδηγήτριας, Πορταριά Βόλου, 2012.

Απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ με τίτλο: «Echoes From the Heart».

https://www.youtube.com/watch?v=qmgmxi2SKOU
ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΟΤΑΝ ΕΙΔΕ ΤΗΝ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΡΙΑΣ ΒΟΛΟΥ

https://www.youtube.com/watch?v=-l7lc_kMU8M
Ο Γέροντας Εφραίμ από τα Κατουνάκια ομολογούσε ότι η ψυχή της Γερόντισσας Μακρίνας ήταν φωτιά!


St. John the Russian, firmly believed in the almighty power of God

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_1234

St. John the Russian, the New Confessor of Prokopion Evia

Commemorated on May 27

“God is wonderful in His Saints;” ( Psalm: 67,35)
“The just man is wise even in his youth. For honourable age is not that which standeth in length of time, nor that which is measured by number of years. But wisdom is the gray hair unto men, and an unspotted life is old age (Wisdom Solomon 4:8,9).”

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_αγιος Ιωαννης ο ΡωσσοςSt. John was born in the Southern part of Russia, in the Ukraine, to pious Orthodox parents. He was still a young man when he was conscripted by the Russian army to fight in a war against the Turks. Sharing the unhappy fate of many other Russian soldiers, the Saint was captured and sold as a slave to a Turkish cavalry commander from the village of Procopi (modern-day Urgup) near Caesarea in Asia Minor.

The blessed John was assigned to work in the stable where he was also told to sleep. Recalling the lowly Bethlehem cave and the manger where the Savior of the world first laid His head, the Saint rejoiced in his rude dwelling place. In his humility he regarded his dark corner of the stable as a little paradise where he could freely offer prayer and praise to the true God.

He ate very sparingly and spent long hours in prayer with the Psalms of David continually on his lips. Sometimes St John left the stable at night and went to the church of the Great Martyr George, where he kept vigil in the narthex. On Saturdays and Feast days, he received the Holy Mysteries of Christ.

St John brought a blessing to his master simply by living in his household. The cavalry officer became rich, and was soon one of the most powerful men in Prokopion. The Aga understood the cause of his new prosperity and did not shrink from telling it to his fellow citizens.

Once, the Aga made a pilgrimage to Mecca a city most sacred to the Muslims. While he was away, his wife invited friends and relatives for a meal and to pray for the Aga’s safe return from such an arduous journey. While they were getting ready to eat the mistress turned to John, who was serving the guests and said, “How much pleasure your master would have if he were here now and ate this pilaf with us!” The pilaf, a common grain dish of the Middle East, was a favorite of the Aga. Wishing the best for his master and firmly believing in the almighty power of God, John asked for a plate full of pilaf from his mistress, saying that he would send it to his master in Mecca. The guests laughed but the mistress asked the cook to comply with the youth’s request thinking that he would take it to some poor Christian family as was his custom.

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_σαχάνι (πιάτο) Αγίου Ιωάννη του Ρώσου-io-ru02Those who are familiar with the Gospel should not be astonished at what happened next for did not the Lord say that faith as small as a mustard seed is enough to move mountains? Strong in his faith, the blessed one returned with the plate of pilaf to the stable and he petitioned the Lord to help him fulfill his pledge to deliver the pilaf to his master in Mecca. In answer to his prayer the plate of pilaf disappeared. What amazed the entire household of Aga when he returned from Mecca was bringing with him the copper plate which had held the pilaf. The Aga had been equally astonished to discover the steaming plate of pilaf in his locked room when he returned from the Mosque in Mecca. Still greater was his confusion when he realized that the copper plate was engraved with his initials just as all the vessels in his house. “For the sake of Allah, I cannot understand how it was brought to Mecca and who brought it!” When his wife told him of John’s request, they both recognized the strange occurrence to be a miracle of God and henceforth all considered John as a righteous man who had found favor with God.*

Once again the Aga and his wife tried to persuade the blessed one to change his dwelling place but the Saint preferred to remain amongst the animals willingly fulfilling his duties and continuing steadfast in his ascetic struggles.

After a few years, he became ill. Foreseeing his end, he called for a priest and asked to receive Holy Communion. Fearing the fanaticism of the Turks, the priest did not want to bring Holy Communion to the stable. He received wisdom from above and did the following thing. He hollowed out an apple and lined the cavity with beeswax. He placed the Holy Communion inside it and was thus able to safely bring Holy Communion to the Saint. Upon receiving the Body and Blood of the Lord, the blessed one surrendered his holy soul into the hands of God whom he loved so much. He reposed on the 27th day of May, 1730 having spent some forty years in this temporal vale of sin and sorrow.

Three and a half years later the priest was miraculously informed in a dream that the relics of St John had remained incorrupt. Soon the relics of the saint were transferred to the church of the holy Great Martyr George and placed in a special reliquary. The new saint of God began to be glorified by countless miracles of grace, accounts of which spread to the remote cities and villages. Christian believers from various places came to Prokopion to venerate the holy relics of St John the Russian and they received healing through his prayers. The new saint came to be venerated not only by Orthodox Christians, but also by Armenians, and even Turks, who prayed to the Russian saint, “Servant of God, in your mercy, do not disdain us.” His relics were brought from the village of Prokopion to Euboea by refugees from Ürgüp in Cappadocia, after the Asia Minor Disaster of 1922-24. 

*(Compare the story of Habakkuk, who miraculously brought a dish of pottage to Daniel in the lions’ den [Dan. 14:33-39], in the Septuagint).

Troparion of St. John the Russian (Tone 4)

He that hath called thee from earth unto the heavenly abodes doth even after thy death keep thy body unharmed, O righteous one; for thou wast carried off as a prisoner into Asia wherein also, O John, thou didst win Christ as thy friend. Wherefore do thou beseech him that our souls be saved.

The place where the Saint John the Russian lived and prayed


«Εγώ διετάχθην από τον Θεό να σε θεραπεύσω, ήταν σήμερον να φύγεις αλλά εγώ σε άφησα για την αύριο.» Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος ο Ομολογητής

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_IeroSkinoma ΑΓ ΙΟΑΝΝΙ

Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος ο Ομολογητής

Εορτάζει στις 27 Μαΐου

«Εγώ διετάχθην να σε θεραπεύσω»
Η εμφάνιση και το θαύμα του οσίου Ιωάννου του Ρώσσου στον όσιο γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη 

Ένα από τα θαύματα του οσίου Ιωάννου του Ρώσσου διηγείται ο μακαριστός ηγούμενος της Μονής Οσίου Δαυίδ του Γέροντος, Ιάκωβος, όπως το βίωσε. Ο Γέροντας, το 1967 αρρώστησε και, εκανε πολύ δύσκολη πολλαπλή εγχείρηση βουβωνοκήλης και σκωληκοειδίτιδας με περιτοναϊκή αντίδραση και προβλήματα προστάτη. Υπέφερε πολύ. Μελάνιαζε, κουλουριαζόταν και σφάδαζε από τους πόνους. 

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_ag_ioannis_rossosΟ Γέροντας Ιάκωβος έλεγε: « Το ’67, 4 Οκτωβρίου, 4 η ώρα το απόγευμα ήμουν πολύ σοβαρά, είχα μια ασθένεια. Πέντε χρόνια υπέμεινα την ασθένεια, υπέφερα παντού.

Μια μέρα με έπιασε μια κρίση στην λειτουργία, .. αφού με έπιασε η κρίση παρακάλεσα την Παναγία, και λέω: Παναγία μου, εγώ τόσα χρόνια σε δουλεύω και σε υπηρετώ και λειτουργώ στην χάρη Του, στη δική σου και του Υιού σου, μην επιτρέψεις Παναγία μου, να πεθάνω στην θ.λειτουργία δεν υπάρχει παπάς εδώ στην περιφέρεια να τελέσει την λειτουργία. Βοήθησε με να τελειώσω την θ. Λειτουργία και μετά να πεθάνω.
Τελείωσα την θ.λειτουργία ανέβηκα στο μουλάρι κι ήρθα στο μοναστήρι. Πέντε χρόνια έκρυβα αυτή την αρρώστια. Ξαφνικά με έπιασε μια κρίση στο μοναστήρι , της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, της αγίας Θέκλης, 24 Σεπτεμβρίου… Το βράδυ είχε σπάσει ο σκωληκοειδίτις είχα και κάτι άλλα πιο σοβαρά… Είπα στον πατήρ Κύριλλο:

”Πάτερ μου, φέρτε μου την αγία κάρα και βάλτε την σ’ αυτό το σώμα μου που υποφέρει… Πικρό φαρμάκι δηλητήριο, έκανα εμετούς…Σε παρακαλώ, πάτερ μου φέρτε την αγία κάρα, να με σταυρώσετε πάνω σ’ αυτό το μέρος. ”
”Τι θα σου κάνει η αγία κάρα;”λέει ο π.Κύριλλος, ήταν νέος τότε.
”Ε, πάτερ μου, με ρωτάς τι θα μου κάνει η αγία κάρα, θα με βοηθήσει ο άγιος που τον υπηρετώ”.
Φεραν και λίγο αγιασμό… σταμάτησαν οι πόνοι και μετά από λίγες ημέρες, στις 2 Οκτωβρίου με πήγαν στην κλινική του Σούλα στην Χαλκίδα. Στις 4 θα γινόταν ένα χειρουργείο πολύ σοβαρό.
Προτού με βάλουν στο χειρουργείο έκανα προσευχή στον άγιο Δαυίδ:

”Άγιε μου Δαυίδ να ασφαλίσεις το μοναστήρι σου, και σε ένα τέταρτο να φτάσεις στην Χαλκίδα να με βοηθήσεις γιατί μπαίνω στο χειρουργείο, πολύ σοβαρά.
Να ‘ρθεις άγιε μου, θέλω να με βοηθήσεις, μην ξεχνάς όπως θα περνάς από το Προκόπι της Ευβοίας, …έτσι πίστευα στον άγιο, πέρασε κι από το σπίτι του αγίου Ιωάννου του Ρώσου. Να πεις και του αγίου Ιωάννου του Ρώσου να ρθει να με βοηθήσειΌσο καλός και να ναι ο κύριος Καλοχέρης είναι άνθρωπος, ενώ εσείς είστε άγιοι , εγώ πιστεύω στην χάρη σας, ότι θα με βοηθήσετε. Σας παρακαλώ άγιε μου Δαυίδ σε ένα τέταρτο να φτάσεις”.

Έκανα την προσευχή μου, δεν πέρασαν λίγα λεπτά, ανοίγει η πόρτα και βλέπω να μπαίνει μέσα ένας γέροντας ασπρογένειος, με πατερίτσα στο χέρι, συνοδευόμενος από έναν νεότερο, ένα παλληκάρι έως τριάντα χρόνων, με ράσο. Με πλησίασαν και με χαιρέτησαν. Μου λέει ο Γέροντας:

“Τι έχεις Ιάκωβε μου; ”.

“Τι να χω πάτερ μου, σοβαρά άρρωστος είμαι και πάω για χειρουργείο, είναι πολύ σοβαρά.”.

“Άκουσε, μου λέει, ποιους κάλεσες; Αυτούς που κάλεσες ήρθαν να σε βοηθήσουν. Μην ντρέπεσαι, μην φοβάσαι, εμείς ήρθαμε να σε βοηθήσουμε. Αυτούς που κάλεσες ήρθαν να σε βοηθήσουνε, επαναλαμβάνει. Από δω ο Γέροντας Δαυίδ, κι έδειχνε τον εαυτό του, από δω ο Ιωάννης ο Ρώσος κι Ομολογητής”, είπε δείχνοντας τον νεότερο, ο οποίος συγκατάνευσε και έκανε υπόκλιση στον Άγιο Δαυίδ. “Μας κάλεσες και ήρθαμε να βοηθήσουμε”.

Είδα το μέτωπο του Αγίου Δαυίδ ότι ήταν ιδρωμένο. Τόσο γρήγορα ήρθε ο άγιος να με βοηθήσει. Παρόντες ήταν ο γέροντας ο π.Νικόδημος, ο π. Χριστόδουλος, ο κ. Ιωάννου, οι αρχιμανδρίτες κληρικοί Πολύκαρπος, Βασίλειος και κάποιοι άλλοι. Γυρίζω τότε στον γέροντά μου, τον πατέρα Νικόδημο, που ήταν δίπλα μου, και του λέω:

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_1234aghios–Πατέρες, δεν σηκώνεστε; Δε χαιρετάτε;
Μου λέει ο γέροντας:
–Πάει, τα ’χασε ο Ιάκωβος…
“Πατέρες μου, δεν βλέπετε τους ρασοφόρους από δω ο όσιος Δαυίδ κι από δω ο Ιωάννης ο Ρώσος, ήρθαν να βοηθήσουν”.
Σκύβει ο γέροντάς μου στο αφτί και μου λέει: “Τι είναι αυτά που λες; Χάζεψες; Ποιος Άγιος Δαυίδ μου λες; Βλέπεις φαντασίες μπροστά σου παπάδες και καλογηρους ….μήπως ζαλίστηκες από τα φάρμακα που σου σου βαλαν για το χειρουργείο; Μη λες τέτοια πράγματα, να μην ακούσουν οι γύρω μας και πουν ότι ο πατήρ Ιάκωβος τα ’χασε”.
“Όχι, πάτερ μου, με συγχωρείτε λέω στον γέροντα, ούτε ζαλίστηκα, ούτε φαντασίες βλέπω. Δεν τους βλέπετε πάτερ μου, εγώ τους βλέπω, δεν τους βλέπετε εσείς;”

Ήταν 4 η ώρα το απόγευμα, 4 Οκτωβρίου το ‘ 67.
“Πάτερ μου, του λέω, προτού ‘ρθείτε εσείς έκανα προσευχή . Τους κάλεσα τους αγίους να ρθουν να με βοηθήσουν. Ήρθε ο όσιος Δαυίδ κι ο όσιος Ιωάννης ο Ρώσος …είναι μπροστά μου, εγώ τους βλέπω πάτερ μου.”
“Άντε, πάτερ Ιάκωβε άστα αυτά, μη λες τέτοιες ανοησίες. Πες μου που ναι οι παπάδες, μου λέει, και που ναι οι καλόγεροι; Τι σε έπιασε πάτερ μου και σε ακούει κι ο κόσμος εδώ πέρα.”

Εγώ δεν μίλησα έκανα τον σταυρό μου, κι ακούω και μου λέει ο Γέροντας, ο Δαυίδ: “Μη στενοχωρείσαι, πάτερ μου, εμείς ήρθαμε να σε βοηθήσουμε.”

Στη συνέχεια, καθώς με πήγαιναν στο χειρουργείο, είδα τον Άγιο Δαυίδ να ανοίγει την πόρτα του χειρουργείου με το ραβδί του και να μπαίνει μέσα, μαζί με τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο. Τους είδα να στέκονται κοντά μου. Ξαφνικά μου κάνουν την ένεση και κοιμήθηκα. Ακούω τον γιατρό που λέει, σύντομα, κίνδυνος, θάνατος. Με κόψανε τα ρούχα μου, γιατί πήγα με τα ρούχα μου στο χειρουργείο …
Με ανοίξανε και μου κάνανε 4 εγχειρήσεις είπε ο κ.Καλοχέρης…

Μου κάνανε προσευχή οι πατέρες και …μετά 15 μέρες βγήκα από το νοσοκομείο.

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_σαχάνι (πιάτο) Αγίου Ιωάννη του Ρώσου-io-ru02Πέρασα από τον άγιο Ιωάννη τον Ρώσο ευχαρίστησα και τον όσιο Δαυίδ. Ω του θαύματος, βλέπω τον άγιο Ιωάννη τον Ρώσο που μου λέγει:
“Σε ακούω να λες πάτερ μου τον κ.Καλοχέρη και τον κ.Καλοχέρη καλός γιατρός και καλός άνθρωπος . Άκουσε, καλός άνθρωπος και καλός γιατρός είναι, αλλά το λεπίδι του κ.Καλοχέρη δεν μπορούσε να σε θεραπεύσει. Εγώ διετάχθην από τον Θεό, ο Ιωάννης ο Ρώσος με τον όσιο Δαυίδ, να σε κάνω καλά. Όσο καλός να ‘ναι ο κ.Καλοχέρης δεν μπορούσε να σε θεραπεύσει εγώ σε βοήθησα, εγώ σε θεράπευσα, εγώ σε χειρούργησα, ο Ιωάννης ο Ρώσος ο Ομολογητής διετάχθην από τον Θεό επειδή με εκάλεσες ήλθα και σε βοήθησα. Αλλά άκουσε πάτερ μου ήταν σήμερον να φύγεις αλλά εγώ σε άφησα για την αύριο.

 Έπρεπε να είχα πεθάνει.
Και με άφησε ο άγιος Ιωάννης μέχρι σήμερα.
Έτσι με αυτήν την παράταση ζω ακόμη».

(Το απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα είναι από μια ομιλία του Γέροντα στην μονη του στις 20 Αυγούστου 1982)

Ο γιατρός Καλοχέρης, αφού περάσανε μερικές ημέρες, πήγε στο μοναστήρι να ιδεί τον π. Ιάκωβο, στον οποίο και ομολόγησε ότι κατά την πολλαπλή εγχείρηση:
–Ένιωθα ότι το χέρι μου κάποιος το κατευθύνει και τώρα έχω την αίσθηση ότι δεν έκανα εγώ την εγχείρηση…

Έλεγε χαρακτηριστικά ο μακαριστός Γέροντας «πήρε ο εωσφόρος την άδεια να πειράξει το σώμα μου». 
Κι ο Γέροντας συνέχιζε λέγοντας: «Εμένα πού ποτέ άνθρωπος δεν με είδε γυμνό, εκτός από τη μητέρα μου όταν ήμουν παιδάκι, παραχώρησε ο Θεός να με δουν οι γιατροί και οι νοσοκόμοι και να με χειρουργήσουν επανειλημμένως. Έγινα θέατρο αγγέλοις και ανθρώποις».

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_123459532735_DSC00328

Απολυτίκιον Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Εκ γης ο καλέσας σε προς ουρανίους μονάς, τηρεί και μετά θάνατον αδιαλώβητον το σκήνος σου όσιε. Συ γαρ εν τη Ασία ως αιχμάλωτος ήχθης, ένθα και ωκειώθης τω Χριστώ Ιωάννη. Αυτόν ουν ικέτευε, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Μεγαλυνάρια

Τον αστέρα πάντες τον φαεινόν, τον εκ Προκοπίου, απαστράψαντα νοητώς, οσίων το κλέος, και Καππαδόκων δόξαν, τον θείον Ιωάννην, ύμνοις τιμήσωμεν.

Αίτησαι ειρήνην παρά Θεού, πνευμάτων γαλήνην, μέχρι τέλους υπομονήν, ψυχών σωτηρίαν, ημίν τοις σοίς ικέταις, τοις ευφημούσι πόθω, τα σα θαυμάσια.

Προκόπι (Ürgüp) – Εκεί που αγίασε ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος, ο ναός του αγίου Γεωργίου όπου προσευχόταν και κοινωνούσε και το αρχοντικό και ο στάβλος που ζούσε.

ΠΡΟΚΟΠΙΟ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ [CAPPADOCIA URGUP] – ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΣΣΟΣ

https://vimeo.com/104951545


Saint John the Russian, friend of blessed Elder Jacob Tsalikis

‘Only saints can talk about the saints as they share common spiritual experiences and understand each other’

Saint John the Russian, friend of blessed Elder Jacob Tsalikis

Commemorated on May 27

Ιωάννης Ρώσος_ Saint John the Russian_Святой Иоанн русский_sf-ioan-rusul (1)In the beginning of 1989, the Elder Iakovos became very distressed by afflictions that befell persons he knew and loved. He received a phone call from the village of Prokopi. Father John, the priest in charge of the shrine of Saint John the Russian, had just come back from America where he had undergone heart surgery.
In spite of all odds, the difficult by-pass operation was successful. Saint John the Russian had also been present and directed the effort! The doctor in charge acknowledged, in fact, that some power was guiding his hand.

Despite his own bad health and the bad weather – it was winter – Father Elder Iakovos visited with Father John in his house. Not only that, but upon arrival, he also asked forgiveness: “Excuse me for troubling you, but I had to come and visit the servant of the divine John the Russian!” The people in the house thought that some bodiless, weightless angel had entered the home, for his figure emitted a serene light.
Seeing the incision in Father John’s leg where the veins had been removed for the by-pass, Elder Iakovos stooped – rather, fell down – and embraced Father John’s legs. Blessed Elder Iakovos, now in his latter years, had great respect for priests and thought that priests were somehow angelic.

From The Garden of the Holy Spirit: Elder Iakovos of Evia (1920-1991)

The Blessed Elder Iakovos lived in St. David’s for forty years. He imitated Saint David, and followed his path. His ascetic struggles were equivalent to the old saints.

“Elder Iakovos Tsalikis would regularly visit the Shrine of St. John the Russian in Evia. He much loved Saint John the Russian
He said: “Once, I saw the Saint alive inside of his reliquary. I asked him: “My Saint, how did you live in Asia Minor, what virtues and blessings did you have?
The Saint responded to me: “I slept in the cave in which was the stable and covered myself with straw to take cover in the winter so I wouldn’t freeze. I had humility and faith.”
In a short while he said to me: “Wait, Fr. Iakovos, because now two people have come to pray for a sick child. Wait until I go help him.”
Immediately the reliquary appeared empty, because the Saint left. In a short while, he returned, though I didn’t see how he did, but I saw him inside his reliquary like a [living] man!”