Iconography and Hand painted icons

St. George’s day, Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh)

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_2_500Icon_16th_c._(8384472164) (1)

St. George the Great-martyr,the Trophy-bearer and St. Martyr Polychronia mother of St. George the Trophy-bearer

Commemorated on 23 April

George, cutting down all his foes in battles,
Is gladly cut down of his foes by beheading.

On the twenty-third George’s neck was seized
by the brazen blade

O husbandman Glycerius, as is right fitting,
I see thy neck as soil, and the sword, as a plowshare.
By the intercessions of Thy saints, O God, have mercy on us.

Sermon for St. George’s day May 3, 1981
Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh)

We are keeping this week the feast of St. George, the patron saint of this country, and this is why I want to say a few words in English instead of preaching in Russian as I always do.

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_2_500.jpgWhen you look at an icon of St. George you see a man who had the courage, the daring, to confront evil not for his own sake, but for the sake of something greater than he, to confront it face to face at the cost, the possible cost, of his own life. The icons of St. George show us the great knight fighting the dragon, while at the gate of her palace the maiden whom he wishes to save, stands waiting either for his victory or her shame and death. Each of us has got within himself something of which this pure maiden could be a symbol: our integrity, our purity, our uprightness, our wholeness and so many other things that make us akin to the living God. And against all these things the powers of evil are unleashed like the dragon of the icon, ready to devour all this beauty so that nothing is left but death, destruction and defeat — not for us alone, but for God. And within each of us there is the greatness and the generosity, the noble spirit of knighthood that can be aroused to fight for all that is pure, all that is noble, all that is great, both for the sake of its own beauty and for the sake of the Lord to whom it belongs as a bride belongs to the beloved and pure bridegroom.

This image of St. George is a call to all of us: evil is rife, evil is not only rampant around us, it is within us, trying to conquer all beauty and wholeness, and we are called to enter into this fight, to fight that evil be defeated, not only for our own sake, not only for God’s sake, but also for the sake of all those whom evil may poison and destroy. Let us look at this icon, mentally at least if we have not got one actually, in the course of this week and ask ourselves: what is there in us which is standing at the door of the king’s palace, at the gates of the Kingdom of God, ready to enter it if only it be freed from the fetters to which evil has subjected it, if only it would be safe from the destruction which evil is attempting to cast upon it. Let us also look at the evil in us and take a stand like the good knight St. George did, and whether it costs us our life, or whether it costs the defeat of evil, let us enter into the arena, let us fight, and may all that is holy, all that is beautiful, great and noble in us be protected, saved, freed, and enter into the palace, into the Kingdom of the living God who is waiting for us with so much love, so much faith, with a hope unshaken. Amen.

Newsletter ¹ 131 1981 May

St. George Patriarchal Monastery, Al-Humayrah-Talkalakh, Syria.

Άγιε μου Γιώργη αφέντη μου κι αφέντη μ’ καβαλλάρη…

Apolytikion of St. George the Great Martyr Fourth Tone

LIBERATOR of captives, defender of the poor, physician of the sick, and
champion of kings, O trophy-bearer Great Martyr George, intercede with
Christ God that our souls be saved.

Fourth Tone. The Original Melody

WITH unflinching and steadfast mind, * thou didst go of thine own accord, *
fearless as a lion, to strive in martyrdom. *While disregarding the body as
a thing soon corruptible, * thou didst wisely turn thy care * to thy precious
immortal soul; * and by many kinds * of sore torments wast thou assayed like
pure gold sevenfold as in a furnace, * O great and glorious Martyr George.

Glory. Plagal of Second Tone

THOU hast lived worthily of thy name, O soldier George; for taking the Cross of Christ upon thy shoulders, thou hast cultivated the earth that had become barren because of diabolic deception; and uprooting the thorny religion of the idols, thou hast planted the vine of the Orthodox Faith. Wherefore thou gushest forth healings for the faithful throughout the world, and hast proved to be the Trinity’s righteous husbandman. Intercede, we pray, for the peace of the world and the salvation of our souls.

This chosen and holy day

COME, O Melodist, chief of the Prophets, speak: That righteous man, which flourisheth like a palm tree, who and what manner of man is he? He is the great conqueror George, a tree verily laden with sweet fruit that nourisheth the heart.


Ο άγιος Γεώργιος οδηγός και διδάσκαλος της προσευχής και εγγυητής της αιώνιας σωτηρίας μας

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_dionisiou265

Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος και η μήτηρ αυτού Αγία Πολυχρονία

Εορτάζουν στις 23 Απριλίου

Όλον έχων εν στέρνοις τον Χριστόν αθλοφόρε, τον όντα θαυμαστόν εν αγίοις…
Χαίρε, σ’αυτού εκδημών όλος όλως· χαίρε, Χριστώ ενδημών όλος όλω.
Χαίρε, γλυκύ των νόων αγλάισμα· χαίρε, ηδύ ψυχών εγκαλλώπισμα.
Χαίρε, Μάρτυς Γεώργιε.

«θες με ως σφραγίδα επί την καρδίαν σου, ως σφραγίδα επί τον βραχίονά σου· ότι κραταιά ως θάνατος αγάπη». Ασ. Ασμάτων 8,6

Ο άγιος Γεώργιος οδηγός και διδάσκαλος της προσευχής και εγγυητής της αιώνιας σωτηρίας μας

   Κατά το έτος 1854 ο μοναχός Ιωάσαφ,στο Άγιον Όρος, σε αγρυπνία του Αγίου Γεωργίου αξιώθηκε να δει σε οπτασία τα πανευφρόσυνα κάλλη του παραδείσου, χάρις στον προστάτη του Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο.

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_f7489aaa9535eee89b0   Του ήλθε κατάνυξις και θείος πόθος να λέγει την νοερά προσευχή ακατάπαυστα. Τότε ενόμισε ότι βρέθηκε η ψυχή του, σε μια όμορφη και απέραντη πεδιάδα. Στο βάθος αυτής είδε ένα άπειρο πλήθος λαμπροστολισμένων νέων, που έλαμπαν σαν τον ήλιο και κατόπιν βλέπει μια άλλη αναρίθμητη στρατιά νέων που φορούσαν στρατιωτικές στολές και ήταν όλοι ανδρειωμένοι και λαμπροί στην όψη. Ξεχώρισε τότε, ένας απ’ αυτούς και είπε: «Θα οδηγήσω εγώ μόνος μου τον αδελφό στον Βασιλέα, διότι μου έχει ιδιαίτερη αγάπη, ημέρα-νύκτα επικαλείται το όνομά μου και εγώ πολλές φορές στάθηκα εγγυητής στον Βασιλέα γι’ αυτόν».

   Πράγματι ο στρατιωτικός αυτός νέος επλησίασε το μοναχό Ιωάσαφ και του είπε: «Ακολούθησέ με και εγώ θα σε παρουσιάσω στον Βασιλέα»…

   -Ο οδηγός του βλέποντας τον Μοναχό να δειλιάζει, του λέγη: «Γιατί, αδελφέ, σε κυριεύει η αμέλεια και δεν προσέχεις με τον νου σου στην επίκλησι του ονόματος του Χριστού, στην ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό»; Ο Μοναχός όταν άκουσε αυτά, κατανύχθηκε και, όσο έλεγε την ευχή, θερμαινόταν η καρδιά του για τον πόθο του Θεού και αμέσως έλαβε θεία δύναμη, μη έχοντας πλέον δειλία και φόβο. Και πάλι ο οδηγός του του είπε: «Βλέπεις που τώρα είσαι καλλίτερα; Εάν θέλεις την σωτηρία της ψυχής σου, μην αφήνεις ποτέ την ευχή αυτή. Έτσι θα αποκτήσεις καθαρό νου και καρδιά και θα δείς μυστήρια Θεού. Πρόσεχε όμως να έχεις ακριβή και καθαρή εξομολόγηση στον Πνευματικό σου πατέρα για ο,τι κακό σου παρουσιασθεί.

       Προχωρώντας ακόμη μέσα στο στενωπό αυτό δρομάκι που στις γωνίες του είχε σταυρούς, άρχισε ο αγγελόμορφος Άγιος να κάνει το σημείο του σταυρού, παρακινώντας να κάνει το ίδιο και ο Μοναχός, και ψάλλοντας συγχρόνως: «Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν, Δέσποτα και την αγίαν σου Ανάστασιν δοξάζομεν».

       Μετά από αρκετή πορείας, έφθασαν στην άκρη μιας κρεμαστής τεραστίας γέφυρας, ενώ η άλλη της άκρη ακουμπούσε σ’ ένα πανύψηλο βουνό. Και πάλι φόβος και τρόμος κατέλαβε τον μοναχό Ιωάσαφ, σκεπτόμενον ότι θα διανύσει αυτή την γέφυρα που αιωρείτο σαν φύλλο του δένδρου. Ο οδηγός του Άγιος του είπε: «Αδελφέ, δώσε μου το χέρι σου και λέγε αδιάκοπα την ευχή, χωρίς να σκέπτεσαι τίποτε άλλο». Όταν έφθασαν στο μέσον αυτής της γέφυρας, κάτω από την οποία απλωνόταν βαθύτατη χαράδρα, είπε ο οδηγός του: «Εδώ κάνε το σταυρό σου και επικαλέσου το χαριτωμένο όνομα της Παναγίας και εκείνη θα σου δώση δύναμι!». Πράγματι εκείνος είπε: «Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθησέ με τον αμαρτωλό». Έλαβε θάρρος ώστε έφυγε όλη η δειλία που τον διακατείχε.

       Φθάνοντας στο άλλο άκρο της γέφυρας, ανέβηκαν με δυσκολία το βουνό. Εκεί υπήρχε μια πόρτα και αφού σταυροκοπήθηκαν τρείς φορές, εμπήκαν μέσα. Εκεί είδαν ν’ απλώνεται μπροστά τους μία άλλη ανώτερη στην ομορφιά και την χάρη πεδιάδα που έμοιαζε με το στερέωμα του ουρανού. Όσο προχωρούσαν, τόσο ο μοναχός Ιωάσαφ αιχμαλωτιζόταν από το αμήχανο και εξωγήινο κάλλος αυτού του τόπου. Εκεί είδε πολλούς να φορούν καλογερικά ρούχα χρώματος κοκκινωπού και έλαμπαν σαν το ήλιο. Υποδέχθηκαν τον άγιο οδηγό του με ασπασμούς και πολλή χαρά λέγοντάς του:

Χαίροις Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, αγαπημένε δούλε του Χριστού!

-Χαίρετε και εσείς, Όσιοι, αγαπημένοι του Χριστού!

       Όλοι αυτοί οι Όσιοι έστρεψαν τα μάτια τους προς τον μοναχό Ιωάσαφ και του είπαν: «Εάν, αδελφέ, κερδίσει κάποιος όλο τον κόσμο και ζημιωθεί την ψυχή του, ποιό θα είναι το όφελος; Εάν ζήσης, εκατό, διακόσια και χίλια ακόμη χρόνια σ’ αυτό τον κόσμο που ζεις και κερδίσεις χρήματα, δόξες και ηδονές, τι θα σε ωφελήσουν όλα αυτά στην φρικτή ώρα του θανάτου σου; Γι’ αυτό, αδελφέ, άφησε την αμέλεια και γύρισε στην πρώτη και ενάρετη ζωή σου που ήταν γεμάτη ευλάβεια, κατάνυξη και ταπείνωση για να έλθης σ’ αυτή την μακαρία ζωή που αξιώθηκες να δεις χάρις στον προστάτη σου Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο που τόσο αυτός σε αγαπά και σ’ έφερε εδώ ν’ απολαύσης για λίγο τα πανευφρόσυνα κάλλη του παραδείσου. Μη προτιμήσης τα πρόσκαιρα από τα ουράνια. Μη σε κυριεύει η αμέλεια, ο ύπνος, οι μάταιες φροντίδες και αφήνεις τον πνευματικό σου αγώνα, ο οποίος θα σου χαρίση την αιώνια αγάπη του Χριστού. Μη λυπήσης τον Χριστό και Δεσπότη μας που μας εξηγόρασε με το πανάγιό Του Αίμα χύνοντάς το επί του Σταυρού. Εάν θέλης, να παρακαλούμε τον Θεό για σένα και για όλο τον κόσμο, διόρθωσε την ζωή σου να χαροποιήσεις τον Θεό και εμάς που αγαπούμε όλο τον κόσμο και θέλουμε να έλθετε όλοι εδώ στην Βασιλεία του Θεού».

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_ΚΥΠΡΟς-0_1ae06f_c8c973a_orig       Τότε ο μοναχός Ιωάσαφ πλημμυρισμένος, από αγάπη και ευγνωμοσύνη για τον Άγιο, τον επλησίασε και επί πολλή ώρα τον ασπαζόταν με δάκρυα.

       Βαδίζοντας ακόμη στην πανέμορφη αυτή πεδιάδα είδε ο Μοναχός και άλλους μοναχούς, ενδοξότερους από τους προηγούμενους, αλλά ολιγωτέρους. Ερώτησε τον οδηγό του: «Άγιε του Θεού, ποιοί είναι αυτοί οι αγιώτεροι από τους άλλους μοναχοί και ποια τα κατορθώματά τους;». Ο Άγιος του είπε: «Αδελφέ, αυτοί είναι από τους μοναχούς αυτού του αιώνος, που αγωνίσθηκαν μόνοι τους χωρίς πνευματικό οδηγό, βαδίζοντας επάνω στα ίχνη των παλαιών Πατέρων και επειδή ευχαρίστησαν τον Θεό, τους αντάμειψε Εκείνος με αυτή την δόξα που βλέπεις».

«Μα σήμερα, του λέγει ο Μοναχός, χάθηκε κάθε ίχνος αρετής και πως είναι δυνατόν να ευρίσκωνται στον κόσμο τέτοιοι εκλεκτοί άνθρωποι;». Τότε ο Άγιος του είπε: «Αδελφέ, Ιωάσαφ λίγοι εκλεκτοί άνθρωποι ευρίσκονται σήμερα στον κόσμο, με την διαφορά ότι, όποιος κοπιάσει για λίγη αρετή, υπομείνει τον αδελφό του και δεν τον κατακρίνει, αυτός θα ευχαριστήσει τον Θεό και θα κληθεί «μέγας εν τη βασιλεία των ουρανών».

       Συνεχίζοντας την πορεία τους έφθασαν στο μεγαλόπρεπο παλάτι του ουρανίου Βασιλέως. Εκεί στη είσοδο τους εχαιρέτησαν με τον εν Χριστώ ασπασμόν βαθμοφόροι και ένδοξοι άνδρες που έλαμπαν τα πρόσωπά τους και τους ωδήγησαν μέσα σε μια ολόφωτη αίθουσα.

       Μετά αποσύρθηκαν όλοι και έμειναν ο άγιος Γεώργιος και ο Μοναχός. Τότε άνοιξε μία μεγάλη πόρτα και ακούσθηκε από εκεί μία γλυκειά φωνή που έλεγε: «Μεγάλη σου είναι η ευσπλαχνία Κύριε, για τους ανθρώπους». 

       Ο αδελφός Ιωάσαφ στάθηκε έξω στην πόρτα κυττάζοντας προς τα μέσα με θαυμασμό και αχόρταστα. Μπήκε μέσα ο άγιος Γεώργιος, έκανε το σημείο του σταυρού, τρεις μετάνοιες και προσεκύνησε τον Βασιλέα.

   Ο άγιος Γεώργιος έπεσε στα πόδια του Βασιλέως και του είπε: «Κύριε, θυμήσου το Αίμα που έχυσες επί του σταυρού για την σωτηρία των ανθρώπων, γι’ αυτό σε παρακαλώ συγχώρεσε την αμαρτωλή αυτή ψυχή και οδήγησέ την στον δρόμο της σωτηρίας. Γνωρίζω ότι πέλαγος και άβυσσος είναι η ευσπλαχνία Σου». Και τότε ο Βασιλεύς αποκρίθηκε:

       -Γεώργιε γνωρίζεις καλά την αγάπη που έδειξα σ’ αυτόν και την χάρη που του έκανα να γνωρίσει αυτά τα μυστήρια της αγάπης μου, για την οποία άλλοι μεγάλοι αγωνιστές τα εζήτησαν και δεν τα επέτυχαν. Αυτός δεν είχε στην ψυχή του την δική μου αγάπη, με κατεφρόνησε, έζησε μέχρι τώρα με αμέλεια, και για τα ψεύτικα πράγματα του κόσμου, παρέβλεψε εμένα και γι’ αυτό δεν είναι άξιος συγχωρήσεως».

       -Γνωρίζω, Κύριε, συνέχισε παρακλητικά ο Άγιος, ότι, εάν κρίνης με την δικαιοσύνη Σου, είναι άξιος τιμωρίας, αλλά, Σε παρακαλώ, ας περισσεύσει σ’ αυτόν η ευσπλαχνία Σου. Γνωρίζεις ότι ο κόσμος σήμερα ευρίσκεται στο πονηρό, επλεόνασε η κακία και δεν υπάρχουν πολλά παραδείγματα αρετής. Ας πλεονάσει η χάρις Σου, Κύριε, να σωθεί ο δούλος Σου, διότι έχει καλή προαίρεση και μόνο η συνήθεια του κακού τον νικά».

       -Αγαπητέ μου Γεώργιε, γνωρίζω την κατάσταση του κόσμου, τις παραβάσεις των εντολών μου, τις αδικίες, πορνείες, μοιχείες και όλα τα γνωστά και τα κρυπτά των ανθρώπων. Υπομένω όμως περιμένοντας έστω και την μετάνοια ενός αμαρτωλού. Επιθυμώ όλοι οι άνθρωποι να σωθούν, γι’ αυτό άλλωστε έχυσα το Αίμα μου στον σταυρό και κάθε ημέρα θυσιάζομαι. ..».

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს__333-70102-e1429771317620       -Τότε ο άγιος Γεώργιος ασπαζόμενος  τα πόδια Του με πολλή ταπείνωσι του είπε: «Θυμήσου, Κύριε το αίμα μου, που για την αγάπη Σου, έχυσα και χάρισέ μου αυτή την ψυχή. Συγχώρεσέ την, Κύριε και αξίωσέ την να πιεί το ποτήρι της αγάπης Σου και να κάνει το άγιο θέλημά Σου».

       -Τότε ο Κύριος με χαρούμενο πρόσωπο του είπε: «Γεώργιε, ας γίνει το θέλημά σου». Του έδωκε με την δεξιά Του ένα ποτήρι και του είπε: «Πάρε το ποτήρι μ’ αυτό το ποτό και δώσε του να το πιεί, αυτό είναι το ποτήρι της αγάπης μου. Όλοι οι άγιοι απ’ αυτό το ποτήρι ήπιαν, διότι αυτό στην ψεύτικη ζωή είναι γεμάτο, βάσανα, δοκιμασίες, στεναγμούς, μαρτύρια και θάνατο του σώματος για να καθαρισθεί η ψυχή, και να χαίρεται εδώ στον παράδεισο αιώνια».

       Ο άγιος Γεώργιος το επήρε και το έδωσε στον μοναχό Ιωάσαφ, ο οποίος, αφού το ήπιε, εμέθυσε από την αγάπη του Ουρανίου Νυμφίου Χριστού και μπαίνοντας στην εκκλησία εκείνη, σωριάσθηκε στα πόδια του Χριστού και τα καταφιλούσε με λαχτάρα και πολλή χαρά.

       Ο Χριστός στρέφοντας την μορφή του στο Άγιο, του είπε: «Πάρε τον αδελφό Ιωάσαφ και πήγαινέ τον κάτω στο κόσμο ν’ αγωνισθεί για ν’ αποκτήσει την πρώτη μου αγάπη που έχασε με την αμέλεια. Όταν ετοιμασθεί θα τον αξιώσω να πιή το ποτήρι που ήπια και εγώ στον κατάλληλο καιρό».

       Αφού ασπάσθηκαν τους πόδες του Κυρίου και εχαιρέτησαν όλους τους αυλικούς άρχοντες του ουρανίου παλατίου, κατέβαιναν για τον γυρισμό.

       Επιστρέφοντας από τον ίδιο δρόμο, έφθασαν στην μέση εκείνου του γεφυριού, οπότε ο Άγιος είπε στον Μοναχό: «Η Βασιλεία του Θεού βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν». Λοιπόν, την ευσπλαχνία του Θεού την γνωρίζεις, αγωνίσου ν’ αποκτήσης την πρώτη αγάπη και εγώ δεν θα σε αφήσω αβοήθητο». Λέγοντάς του αυτά, τον εσφράγισε τρεις φορές με το σημείο του σταυρού και έγινε άφαντος.

       Την ίδια στιγμή ακούσθηκαν ανατριχιαστικές φωνές και απειλές των δαιμόνων που ανέβαιναν από την χαράδρα λέγοντες: «Τώρα που έμεινε μόνος του ο καλόγερος ελάτε να τον γκρεμίσουμε κάτω, πριν έλθη ο Γεώργιος». Τότε εκείνος εσήκωσε τα χέρια του ψηλά και είπε: «Κύριε, βοήθησέ με αυτή την στιγμή διότι κινδυνεύω να καταποντισθώ από τους φοβερούς δαίμονες». Του ήλθε τότε φωνή από τον ουρανό που του έλεγε: «Αδελφέ, μη αμελείς, λέγε την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό», και με τις ευχές της Κυρίας Θεοτόκου δεν θα πάθεις τίποτε».

       Αμέσως ο αδελφός άρχισε να λέγει συνεχώς την ευχή και χωρίς να το καταλάβει ευρέθηκε στον εαυτό του, όπως ήταν στο στασίδι καθισμένος.

Απόσπασμα από την: Οπτασία του μοναχού Ιωάσαφ Γέροντος των Ιωσαφαίων εν Καρυαίς Αγίου Όρους για τον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο. Εκ του βιβλίου: “Ψυχωφελείς οπτασίες και διηγήσεις για την άλλη ζωή”, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”


    Από το συναξάρι της αγίας Πολυχρονίας, μητρός του αγίου Γεωργίου :
”Η δε… Πολυχρονία Χριστιανή τυγχάνουσα ουκ επαύετο νυκτός και ημέρας αδιαλείπτως προσευχομένη, και τας θείας γραφάς αναγινώσκουσα, και θυσίαν αινέσεως αναπέμπουσα τω δεσπότη ημών Ιησού Χριστώ εν τω κρυπτώ και μη φανερούσα, οτι Χριστιανή έστιν, διά την επικρατούσαν μανίαν των ειδωλολατρών….”


Ο άγιος Ιάκωβος της Ευβοίας έλεγε συχνά από το Γεροντικό:

Πολυχρονία,μητρὸς Ἁγ. Γεωργίου-Мученица Полихронии мать св вмч Георгий Победоносец- St. Polychronia mother of St. George the Trophy-bearer24._2_– Οι παλαιότεροι Πατέρες, παιδί μου, είχαν σαν κύριό τους έργο την προσευχή, κι όλα τ’ άλλα τα θεωρούσαν πάρεργα. Σήμερα θεωρούν έργο τα σωματικά και πάρεργο την προσευχή, γι’ αυτό κοπιάζουν, δίχως ψυχική ωφέλεια.
Λησμονούν τα λόγια του Χριστού μας, «ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν». (Ματθ. στ’ 33). «… Μαρία δε την αγαθήν μερίδα εξελέξατο» (Λουκ. Ι΄: 42)

   Ο άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα έλεγε για το ανεκτίμητο έργο της καρδιακής προσευχής στην απόκτηση της εσωτερικής ειρήνης και τη σωτηρία:
• «Και στους πιο δύσκολους καιρούς θα μπορέσει εύκολα να σωθεί αυτός που θα ασχοληθεί με επιμέλεια με την προσευχή του Ιησού, ανεβαίνοντας με την συχνή επίκληση του ονόματος του Υιού του Θεού στην αδιάλειπτη προσευχή».

Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

   «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς». Όταν λέμε την προσευχή αυτή, συνάπτουμε με τον Χριστό μια προσωπική σχέση, που ξεπερνά τη λογική. Η ζωή του Χριστού εισχωρεί σιγά-σιγά μέσα μας.
Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό.

Η προσευχή ή η ευχή του Ιησού, όπως λέγεται, είναι η μεγάλη άσκηση του νοός και της καρδιάς, η κατ’ εξοχήν πνευματική εργασία και το μέσο αγιασμού των μοναχών, αλλά και όλων των ορθοδόξων Χριστιανών. Το όνομα Ιησούς δόθηκε με άνωθεν αποκάλυψη.. Όταν προφέρουμε το όνομα αυτό του Χριστού, όταν Τον καλούμε να έρθει σε κοινωνία με μας τότε αυτός, ο τα πάντα πληρών, μας προσέχει κι εμείς εισερχόμαστε σε ζωντανή επαφή μαζί Του. . Μια σωστή επίκληση αυτού του Ονόματος γεμίζει ολόκληρη την ύπαρξη με την παρουσία του Θεού. Μεταφέρει το νου σ’ άλλα βασίλεια. Δίνει εξαιρετική δύναμη και ζωή. Αποτελεί ανεκτίμητο δώρο για μας από ψηλά, δωρεά υπερκόσμια…
Όταν επικαλούμαστε αυτό το όνομα, ο Θεός είναι παρών…

Η προσευχή στο όνομα του Ιησού σιγά-σιγά μας ενώνει μαζί Του. Επιθυμούμε να κάνουμε τη ζωή Του ζωή μας και να λάβουμε το Χριστό να κατοικήσει μέσα μας. Σ’ αυτό το σημείο βρίσκεται η έννοια της θεώσεως.

Αλήθεια, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να ζει ο νους και η καρδιά μας με τον Θεό• να γίνει ο Θεός η ζωή μας. Αυτό και μόνο ο ίδιος ζητά. Γι’ αυτό και δημιουργηθήκαμε, για να ζήσουμε τη ζωή Του, και μάλιστα σε όλη την απειρότητά της…δεν πρέπει να χάσουμε την πίστη αυτή. Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους είναι να υποβιβάσουμε και να μειώσουμε την ιδέα του Θεού για τον άνθρωπο. Το κάθε πάθημά μας, ακόμη και το άδικο, το γνωρίζει ο Θεός. Γνωρίζει και συμπάσχει μαζί μας. Είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε “προσωπικές” σχέσεις μαζί Του, σχεδόν “ανθρώπινες”…”Ο δε κολλώμενος τω Κυρίω εν πνεύμα εστίν”. (Α΄Κορινθ. 6,17).

Όταν η αγάπη του Χριστού μας εγγίζει, αισθανόμαστε την αιωνιότητα. Η απόκτησις της προσευχής δια του Ονόματος του Ιησού σημαίνει απόκτησιν της αιωνιότητος. 

Η αποστολή των εκλεκτών του Κυρίου συνίσταται στο να βαστάζουν το όνομα αυτό, να πάσχουν υπέρ αυτού, να θεωρούν προνόμιο τον ονειδισμό, γι’ αυτό και να είναι έτοιμοι να πεθάνουν για το όνομα του Κυρίου Ιησού. Το όνομα του Κυρίου Ιησού σφραγίζει τον πιστό και τον απεργάζεται ναό της θεότητος, τόπο της χαρισματικής παρουσίας του Αγίου Πνεύματος. Βαστάζοντας το ο πιστός φέρει μέσα του τον Ίδιο τον Θεό..

Εάν παρασυρθούμε στην υπερηφάνεια ή βρίσκουμε τα σφάλματα των άλλων ή ακόμα έχουμε εχθρότητα, τότε όλη η άσκησή μας στην ευχή του Χριστού καταντά βεβήλωση του ονόματός Του.Όσο περισσότερο ταπεινή γνώμη έχουμε για τον εαυτό μας, τόσο γρηγορότερα ανεβαίνει η προσευχή μας στο Θεό.


Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_73bbe627e7b7ce75   « Μάρθα Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά… Μαρία δε την αγαθήν μερίδα εξελέξατο» (Λουκ. Ι΄: 42), Μαρία είναι, συμβολικά, η καρδιά που ολόψυχα παραδίδεται με θεϊκή γλυκύτητα στην ακρόασι του Ονόματος του Ιησού Χριστού, στην Ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Επίσης, Μαρία, ως καρδιά, είναι εκείνη που «πίπτει παρά τους πόδας του Ιησού» και δέχεται τον λόγο των θεϊκών αποκαλύψεων και αρρήτων δωρεών Αυτού. 

Δια της ευχής “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με” θα κερδίσεις το παν. Δια της ευχής καθαρίζεται ο άνθρωπος, λαμπρύνεται, αγιάζεται. Η ευχή είναι η βάση της τελειότητας. Θα λεπτυνθείτε και θα πετάτε με την ευχή. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος σωτηρίας, καθαρισμού και αγιασμού από την νοερά προσευχή. Αυτή γέμισε τον παράδεισο από αγίους ανθρώπους. (Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής)

   Ο όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ ήταν πραγματικά ένα κάρβουνο αναμμένο! Αυτό βέβαια τώρα δεν μπορείτε ούτε να το φανταστείτε. Στεκόταν με γυμνά τα πόδια στο χιόνι. Και γύρω του το χιόνι έλιωνε! Επειδή προσευχόταν. Γιατί ήταν μια φωτιά, πού κυριολεκτικά τα έκαιγε όλα! Αυτό είναι προσευχή.
Η προσευχή είναι φλόγα. Μια φλόγα πού καθαρίζει. Ανακαινίζει. Ζωοποιεί. Μάθε να προσεύχεσαι. Μόνο αυτή η προσευχή πού βγαίνει από καρδιά συντετριμμένη και τεταπεινωμένην είναι αληθινή. Εδώ έγκειται το μυστικό της προσευχής.
Έχομε χρέος να λέμε: «Γενηθήτω το θέλημα Σου»! Σε όλα. Σε όλα. Σε όλα «γενηθήτω το θέλημα Σου»! Να την επαναλαμβάνεις, όσο πιο πολλές φορές μπορείς:Γενηθήτω το θέλημα σου. Σε όλα. Σε όλα. Σε όλα. Ναι, όπως και νάχουν τα πράγματα. (στάρετς Σαμψών Σίβερς)

   Ο Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης λέγει για τη συνεχή επίκληση του ονόματος του Ιησού:
«Ο Ιησούς ας είναι το γλυκύ μελέτημα της καρδιάς σου.
Ο Ιησούς ας είναι το εντρύφημα της γλώσσας σου.
Ο Ιησούς ας είναι το συνεχές αδολέσχημα και η ιδέα του νού σου.
Ο Ιησούς ας είναι η αναπνοή σου και ποτέ να μη χορταίνεις επικαλούμενος τον Ιησούν».

ΑΓΙΟΙ ΙΔΡΥΤΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ19703062_1516319671772151_4641690507044902961_o

Απολυτίκιο Αγίου Γεωργίου
Απολυτίκιο Αγ. Γεωργίου طروبارية قديس جيورجيوس
Παράκληση αγίου Γεωργίου-Αραβικα- Paraklisis St. George
Ύμνοι του Αγίου Γεωργίου, Χαίροις…
St. George Patriarchal Monastery, Al-Humayrah-Talkalakh, Syria.
Άγιε μου Γιώργη αφέντη μου κι αφέντη μ’ καβαλλάρη…

Απολυτίκιον Αγίου Γεωργίου Τροπαιοφόρου Ήχος δ’

Αγίος Γεωργίος του Ομήρου στη Μεστάγιε Συρία_Monastery of Saint George Al-Humayrah in Syria-10eΩς των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον Αγίας Πολυχρονίας, μητρός Αγ. Γεωργίου.
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ζωήν την αιώνιον επιποθούσα σεμνή, φθαρτών κατεφρόνησας και ηδονών κοσμικών, Χριστόν αγαπήσασα· όθεν Πολυχρονία, συν υιώ Γεωργίω, θείω τροπαιοφόρω, μαρτυρίω μετέσχες, διό σε μακαρία, πίστει γεραίρομεν.

Ωδή α´ . Ήχος β´ . Εν βυθώ κατέστρωσε.

Θερμοτάτη πίστει και στοργή, τους προσκαλουμένους σε, Μάρτυς Χριστού  στεφηφόρε Γεώργιε, παρεστώς ολόφωτος, σεπτώ βήματι, του των όλων  δεσπόζοντος, σου ταις ικεσίαις, και ταις προστασίαις διαφύλαξον.

Ήχος δ´

Τω της πίστεως θώρακι, και ασπίδι της χάριτος, και Σταυρού τω δόρατι, συμφραξάμενος, τοις εναντίοις ανάλωτος, εγένου Γεώργιε, και ως θείος αριστεύς, των δαιμόνων τας φάλαγγας, τροπωσάμενος, συν Αγγέλοις χορεύεις, τους πιστούς δε, περιέπων αγιάζεις, και διασώζεις καλούμενος.


SUNDAY OF THE MYRRH -BEARING WOMEN, Metropolitan Anthony of Sourozh

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_5

Metropolitan Anthony of Sourozh
April 21, 1991

In the Name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

We remember today the Myrrh-bearing women, Joseph of Arimathea and Nicodemus, people who in the course of the Gospel are hardly mentioned, yet who, when Christ was seemingly defeated, when death, rejection, betrayal and hatred had conquered, proved to be people of faithfulness and courage, the faithfulness of the heart and the courage that can be born only of love. At the moment of the Crucifixion all the Apostles had fled save one, John, who stood at the foot of the Cross with the Mother of God. Everyone else had abandoned Christ, only a small group of women stood at a short distance from the Cross, and when He had died, they came to anoint His Body which Joseph of Arimathea had sought from Pilate, unafraid of being recognised as a disciple, because in life and in death love and faithfulness had conquered.

Let us reflect on this. It is easy to be Christ’s disciples when we are on the crest of the wave, in the security of countries where no persecution, no rejection is endured, no betrayal can lead us to martyrdom, or simply to becoming the victims of mockery and rejection.

Let us think of ourselves not in regard to Christ alone but with regard to one another, because Christ has said that what we have done to any one of us, to the smallest, to the most insignificant, we have done to Him.

Let us ask ourselves how we behave when someone is rejected, mocked, ostracised, condemned by public opinion or by the opinion of those who mean something to us, whether at that moment our heart remains faithful, whether at that moment we find courage to say, ‘He was, and he remains my friend whether you accept or reject him’. There is no greater measure of faithfulness than that faithfulness which is made manifest in defeat. Let us consider this, because we all are defeated, we are defeated in so many ways. We all strive, with whatever energy we have – a little or much, to be what we should be, and we are defeated at every moment. Should we not look at one another not only with compassion, but with the faithfulness of friends who are prepared to stand by a person who falls, falls away from grace, falls away from his own ideal, frustrates all hopes and expectations which we have set on him or her. At that time let us stand by, at that time let us be faithful and prove that our love was not conditioned by the hope of victory but was a wholehearted gift, gratuitous, joyful, wonderful. Amen.


The Myrrhbearing women and the Christian women of today, Elder Sofian (Boaghiu)

Pasha: In the Beginning was the Word.
Saint John (Maximovitch) of San Francisco

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы__thumb13

Tone II:

Thy Resurrection, O Christ our Savior, * hath enlightened the whole universe; * and Thou hast called back Thine own creation. ** O All-powerful Lord, glory be to Thee!

Tone II:

When Thou didst descend unto death, O Life Immortal, * then didst Thou slay Hades with the lightning of Thy Godhead. * And when Thou didst also raise the dead out of the nethermost depths, * all the Hosts of the heavens cried out: ** ‘O Life-giver, Christ our God, glory be to Thee’.

Come from that scene, O women, bearers of good tidings, and say to Zion: Receive from us the tidings of joy, of the Resurrection of Christ. Exalt, rejoice, and be glad, O Jerusalem, for thou dost see Christ the King as a Bridegroom come forth from the tomb.

Doxastikon of the Praises (Plagal of the First Tone)

It is the day of Resurrection; let us be radiant for the festival, and let us embrace one another. Let us say, O brethren, even to those that hate us: Let us forgive all things on the Resurrection; and thus let us cry: Christ is risen from the dead, by death He has trampled down death, and on those in the tombs He has bestowed life.

Μυροφόρος είναι εκείνος που φέρει μέσα στην καρδιά του το «Μύρον το ακένωτον», τον Χριστό

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_5

Όσιος Θεόδωρος ο Συκεώτης επίσκοπος Αναστασιουπόλεως

Εορτάζει στις 22 Απριλίου

Ας αναλογιστούμε την Ανάσταση, του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Οι μυροφόρες, μύρα φέρουσαι και αρώματα, προσεγγίζουν το μνήμα για να χρίσουν τον Κύριο, ο οποίος είναι το ευώδες άρωμα του ουρανού και της γης!
Ο άγγελος αναγγέλλει σ’ αυτές την Ανάσταση του Κυρίου λέγοντας: Τί ζητείτε τον ‘ζώντα μετά των νεκρών; (Λουκ. 24,5) – Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς)

Στο Άσμα Ασμάτων λέγεται: «Μύρον ακένωτον όνομά σου» (α’ 3).

«Μύρον ακένωτον» το Όνομα “ ΙΗΣΟΥΣ ”, δόξα και χαρά ανερμήνευτος, κάλλος αμήχανον, τιμή ακατανόητος, θεία αγάπη ανέκφραστος. Να, λοιπόν, το έαρ το μυροβόλον και άκτιστον της Νοεράς Καρδιακής προσευχής. Και πάντα ταύτα από το «εκκενωθέν μύρον» του Παναγίου Πνεύματος, του Ονόματος του Ιησού, του λαλουμένου εντός ημών εκ της καθαράς καρδίας, της τετρωμένης εκ του θείου έρωτος…»

Έτσι μυροφόροι δεν είναι μόνο οι γυναίκες εκείνες, που πήγαν στον Τάφο του Χριστού με μύρα, αλλά είναι όλη η ανθρώπινη φύση και ιδιαιτέρως όσοι ζουν μυστηριακά μέσα στην Εκκλησία. Αυτοί δεν κρατούν απλώς στα χέρια τους τα μύρα, αλλά έχουν μέσα στην καρδιά τους το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό. Δεν έχουν απλώς τις αρετές της καλωσύνης, της αγάπης, της αληθείας, αλλά τον Ίδιο τον Χριστό, που είναι η Καλωσύνη, η Αγάπη και η Αλήθεια. Η Χάρη του Χριστού που υπάρχει στην καρδιά τους ξεχύνεται και στο σώμα, ώστε δεν είναι απλά μυροδοχεία, αλλά και αυτά τα σώματά τους μεταμορφώνονται σε μύρα. Μυροφόρος είναι εκείνος που έχει εσωτερική αδιάλειπτη προσευχή, που φέρει μέσα στην καρδιά του το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό και τέτοιοι ήταν και είναι όλοι οι άγιοι.

Κύριε, είσαι το μόνο άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης … Πόσο πλούσια και θαυμαστά αποζημιώνεις τις αφοσιωμένες ψυχές που δεν σε ξέχασαν νεκρό μέσα στο μνήμα Σου!
Έκανες τις Μυροφόρες γυναίκες φορείς του αγγέλματος της Ανάστασης και της δόξας Σου. .. Εσύ έχρισες τις ζωντανές ψυχές τους με το μύρο της χαράς. Εκείνες που θρηνούσαν το νεκρό Κύριο, έγιναν χελιδόνια της καινούργιας άνοιξης, άγιοι στην ουράνια βασιλεία Σου.
Αναστημένε Κύριε, με τις προσευχές τους ελέησέ μας, σώσε μας, ώστε να σε δοξάζουμε μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα τώρα και πάντα και τους αιώνες των αιώνων. Αμήν. – Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς)

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы__thumb13

Ομιλία για την αναζήτηση των ζώντων μετά των νεκρών.
Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς) Επίσκοπος Αχρίδος.

Τί ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών; (Λουκ. 24,5)

Έκπληκτος ο άγγελος του Κυρίου ρωτά τις μυροφόρες γυναίκες: Τί ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών; Σαν να ήθελε ο αγγελιαφόρος του μυστηρίου και της δυνάμεως του Θεού να πει: «Πώς μπορέσατε, έστω για μια στιγμή, να σκεφτείτε ότι Αυτός είναι δέσμιος του θανάτου; Δεν γνωρίζετε ότι Αυτός είναι η πρωταρχική Πηγή της ζωής; Δεν γνωρίζετε ότι κάθε μορφή ζωής δι’ Αυτού υπάρχει; και ότι κανένα έμβιο ον δεν μπορεί να δανειστεί ούτε μια στάλα ζωής από καμία άλλη πηγή; Αυτός δεν σας αποκάλυψε πλήρως, εδώ στη γη, ότι δεσπόζει επί της ζωής και του θανάτου; Ποιος έδωσε ζωή στον νεκρό Λάζαρο; Ποιος ήρε τη ζωή από την άκαρπη συκή;

 Ω αδελφοί μου, ας πάψουμε και εμείς να αναζητούμε τους ζώντες μεταξύ των νεκρών. Αν υπάρχουν ανάμεσα μας κάποιοι πού ακόμη αναζητούν τον Χριστό μεταξύ των νεκρών, ας σταματήσουν την ψυχοφθόρα αυτή προσπάθεια. Αυτή είναι η μάταιη, προσπάθεια των Εβραίων, των ειδωλολατρών και των μη, χριστιανών.

Εμείς γνωρίζουμε ότι ο Ζωοδότης Κύριος Ιησούς Χριστός δεν βρίσκεται μέσα στο μνημείο του τάφου, αλλά επάνω στον Θρόνο της ουρανίου Δόξης.
Το πνεύμα πού δεν σκοτίστηκε από την αμαρτία αναβλέπει ψηλά, προς τον ουρανό, δεν βλέπει το μνήμα• ενώ το πνεύμα πού έχει σκοτισθεί από την αμαρτία κοιτάζει μέσα στον τάφο και δεν βλέπει τον ουρανό.

Η αμαρτία και η αρετή κυβερνούν την πνευματική όραση τού ανθρώπου, ανάλογα με τούς αντίθετους σκοπούς τους – αποκαλύπτοντας η καθεμία στον άνθρωπο τον δικό της κόσμο. Η αμαρτία υποβιβάζει την όραση τού πνεύματος προς τη γη, αποκαλύπτοντας του τη φθορά τού κόσμου. Η αρετή ανυψώνει το πνεύμα προς τον ουρανό, αποκαλύπτοντας του τον αιώνιο κόσμο και τον αναστημένο Χριστό ως τον Βασιλέα εκείνου τού κόσμου.

Ω αδελφοί μου, ας μην ζητάμε ζωή, από την κτίση, αλλά από τον Κτίστη! Ας μην διαπράττουμε ακόμη μεγαλύτερη αμαρτία: ας μην ζητάμε τον Κτίστη και Δημιουργό στο μνήμα της κτίσεως, ή τον Αθάνατο Πλάστη πού φωτίζει τα σύμπαντα, στο σκότος του θανάτου. 

Ω Κύριε Ιησού Χριστέ, Νικητά τού θανάτου, Σοι βοώμεν: ανάγαγε μας στην αιώνια ζωή και εξάγαγε μας εκ σκότους και φθοράς θανάτου.
Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή, και προσκύνησις εις τούς αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος» (Απρίλιος). Εκδ. Αθως

Το πανάγιο μύρο του Ονόματος του Ιησού σαν οσμή ευωδίας στην ζωη της Οσίας Φωτεινής της Νεαπολίτιδος

Απολυτίκιον Οσίου Θεοδώρου του Συκεώτου
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Εκ σπάργανων επλήσθης της θείας χάριτος, και τω Θεώ ανετέθης ως Σαμουήλ ο κλεινός, την υπέρτιμον στολήν Πάτερ κληρούμενος, όθεν θαυμάτων αυτουργός, και Χριστού μυσταγωγός, Θεόδωρε ανεδείχθης, θεοδωρήτως εκλάμπων, τας ψυχοτρόφους δωρεάς τοις πιστοίς.

Κανών α’, Ωδή ε’, του Οσίου
Ήχος δ’ , Ο Ειρμός «Ανάτειλόν μοι Κύριε, το φως των προσταγμάτων σου..».

Καλώς παιδοτριβούντά σε, τον Μάρτυρα Γεώργιον, εξ απαλών ονύχων έσχηκας, και τούτου εμιμήσω, το εν πάσι πρόθυμον, και την προς τον Κύριον, Πάτερ Όσιε στοργήν.

Христос Воскресе, Радост донесе!
Људи ликујте народи чујте: ХРИСТОС ВАСКРСЕ!!!
Св. Николай Велимирович

‘Blessed is he who has kin in Zion and relatives in Jerusalem’, we boast that St George the Trophy-bearer is our kin and our relative.

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

The winner of the trophy of love 
(In memory of the great Martyr, St George, the Trophy bearer)

Commemorated on 23 April

   Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_ (82)--byzantine-icons-Our Church today celebrates the feast of a martyr. If we try to pay any tribute to the celebrated martyr, we will demean him. This particular Saint is the glory of all martyrs, the boast of the Saints and the prestige of the Heavens and the Church Triumphant. He is the all- mighty George. No Christian exists who has not called upon George’s sweet name, be it a baby or a man on his deathbed. There is no Christian country which does not boast of a church dedicated to his name, even if it is now in ruins. This guiding light of a Saint hides a great mystery not properly deciphered yet. Why do people love him so much? His love for people is so great that he prevents us forgetting him. Instead we are constantly calling his name. There’s always someone called George amongst any given three or four families. There is no family which has not received the assistance of the love of this Saint.

   This particular hero has managed to perfect his Christian capacity not only through his confession of faith but also through martyrdom. And he continues in the same vein after his martyrdom. He has embraced the Church and the faithful of all ages throughout the universe. Even in places where Orthodoxy is unheard of and the mist of idolatry still covers everything, he descends uninvited and offers the presence of his love. He was aptly named by the Church as ‘Athloforos’(Accomplisher) , Tropaioforos’ (Trophy-bearer) and ‘Great Martyr’. All martyrs are described as ‘great’ because they have sacrificed their lives and have demonstrated their perfect love for our Jesus. However in my opinion the descriptions ‘Athloforos’ and ‘Tropaioforos’ do not refer so much to the courage he had shown during his torment as to the fullness of his love, verified not only in his lifetime but also unto to the end of ages. This love has enabled him to intervene and prevent even the slightest form of suffering and offer his support to anyone calling his name.

   For us, being monks, St George is our nurse and protector. The 9nth Ode of the Saint’s canon says: ‘You, the Holy Mountain, take special delight. Dance now and be joyful because you have found George the Great as your best guardian’. He stands second only to the Lady Mother of God as a protector of this place and of the monks. Four monasteries and several Sketes and huts are dedicated to his holy name.

   In his biography it is said that his father, Gerontios was also a martyr. George espoused Christianity from a young age. At the age of 22, he bought the title and became an Earl. When he was about to be awarded the title, he noticed that his superiors were preparing the persecution order against the Christians. He was astonished that the decree was blatantly ordering the extermination of the Christians without any reason. He took off his belt and threw it at the officers and declared: ‘I am a Christian. I will not obey your decree’. His ordeal began right from that very moment. This great martyr, despite being so young, patiently put up with all the insults and humiliation without losing his temper. He persevered during the horrid torture, showing fatherly forgiveness and affection. He performed miracles to convince them so as not to demean the power of grace – even though he knew that they wouldn’t believe in the Lord. While performing the miracle he declared: ‘I will do it, but you will not believe’. He even raised from the dead someone who had been buried for three hundred years.

   We are considerably moved by his forgiveness. He could have reprimanded them but didn’t. He could have been reproachful but instead he was very kind.

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_5fa031897996e376 (2)   As monks, we make him an example, especially his bravery and his selflessness because he toughens us during our own martyrdom of conscience (μαρτύριο συνειδήσεως). The executioners were asking the martyrs: ‘You either deny Christ or you die’. And they did not deny Him and died. We do not have to go through this questioning. However, we do face the secret struggle against the spiritual tyrant who is constantly testing us. It is as if he is warning us: ‘You will either worship the multifaceted idol of sin or I am going to launch temptations, sickness and tribulation against you’. And we vehemently reply:“‘you shall worship the Lord your God and him only shall you serve’ (Matthew 4, 11).We derive great courage from this mighty man, indeed! We are kindred spirits. He did not spare fortune, values, titles, opulence, all lying in front of him; he even gave up his very own life for the love of Jesus.

          In our present difficult hour, we believe that the Lord, who is the same now as He was then, will demonstrate the same Fatherly affection and sympathy to us, strengthening us in our wretchedness. On our part, we persist with the same frame of mind to believe in Jesus, to obey Him and prefer His love against all others. It is for His sake that despite our weaknesses we have walked away from the stream of secular confusion and vanity. We have denied our family, even our very own nature and found ourselves in self inflicted exile, holding on to the same hope. By freely extricating ourselves with the assistance of the grace of our Jesus from the causes of sin and temptations, we wish to practically prove that we genuinely love Him while abhorring the devil and sinfulness.

          Occasionally we fail in our goal out of inexperience, ignorance or weakness but we never change our intention. We constantly declare that we worship the Lord God and serve only Him. We also declare that ‘we believe everything to be rubbish’ in the face of His love, deriving courage from the innumerable martyrs who have walked the same path and left it to us as a legacy. We wholeheartedly believe that divine Grace will abide by us and that we will also attain to our goal. In this way we manage to accomplish two feats: Firstly, our own salvation and secondly, we offer support to our brothers who remain in the society and carry a tough and heavy burden, fighting against all odds, facing so many hardships and trying to confess their faith without denying Him to the best of their ability. Angels are the beacons for the monks and the monks are the beacons for the Christians in the world. For, they are not able to meet people like St Antony the Great, St Paisios or St Pahomios these days. These holy people are gone. We, the humble monks, are stepping in their shoes, holding on to the same insignia, following the same path and tradition and walking the same route.

          Let us all seek St George’s love, with the proper frame of mind, since he is looking for such excuses to employ his all powerful mediation and fortify us in our struggle. For it is said: ‘Blessed is he who has kin in Zion and relatives in Jerusalem’. Behold, we boast that St George is our kin and our relative. We have praised him with meager words, in order to offer him the excuse to fulfill his divine-like love and grant us the heavens. Amen.

Elder Joseph of Vatopedi

Source: Translated by Olga Konari Kokkinou from the Greek edition: Γέροντος ΙωσήφΒατοπαιδινού, Διδαχές από τον Άθωνα, Εκδόσεις ‘Το Αγιον Όρος’, Θεσσαλονίκη, 1989.

Kontakion. Fourth Tone
Thou Who wast raised up

HAVING been cultivated well by the Lord God, * as the most honored
cultivator of piety * thou hast now gathered sheaves of virtues for thyself; * for, as thou didst sow with tears, * thou dost reap with rejoicing; * with thy blood thou didst contest * and thou now hast received Christ. * And by thine intercessions, O Saint George, * thou grantest all the forgiveness of trespasses.

Fourth Tone. The Original Melody

WE know thee as a brilliant star * and a sun in the firmament * pouring forth the beams of its far-resplendent light; * and as a son of the day; a goodly pearl of the greatest price; and a brightly shining gem; * as one valiant in martyrdom, * and the champion * of the faithful in perils; thus we praise and glorify thee while observing * thy hallowed feast, O prizewinner George.

AS I voyage upon the sea, * as I journey o’er hill and plain, * as I sleep throughout the night, do thou keep me safe! *As I wake do thou rescue me, all-blessed Great Martyr George; deem me worthy to perform * every day the Lord’s holy will, * so that I may find * in the day of dread judgment the remission of all sins that in my lifetime * I have wrought, who now flee unto thee. (HYMNS FROM THE GREAT VESPERS)

Άγιος Αλέξιος του Μπορτσουμάνι, ”ένα αναμμένο κερί μπροστά στο θρόνο του Θεού.”

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
Христос Воскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Άγιος Αλέξιος του Μπορτσουμάνι

Εκοιμήθη στις 21 Απριλίου 1848

Αλέξιος Μπορτσουμάνι _Святой Алексий (Гневушев) Бортсурманский-image (2)Ολόκληρη τη ζωή του την αφιέρωσε στο Θεό και στη βοήθεια του πλησίον. Αδιαλείπτως προσευχόνταν, δεν είχε κακία, έκανε πολλές καλές πράξεις. Προσευχόνταν μέρα-νύχτα μη επιτρέποντας στον εαυτό του σωματική ξεκούραση μέχρι τη στιγμή του θανάτου του. Για τις πολλές του αρετές ο Θεός του έδωσε το χάρισμα της θαυματουργίας και της προόρασης.

 Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ τον σεβόνταν βαθιά σαν έναν μεγάλο ασκητή, ευάρεστο στο Θεό. Ο Άγιος Σεραφείμ δεν είχε συναντήσει ποτέ τον Άγιο Αλέξιο αλλά χάρη στο δώρο της διόρασης είχε πει γι’αυτόν: «Αυτός ο άνθρωπος με τις προσευχές του είναι σαν ένα αναμμένο κερί μπροστά στο θρόνο του Θεού. Να ένας ασκητής ο οποίος αν και δεν έχει δώσει μοναχικές υποσχέσεις βρίσκεται πιο πάνω από πολλούς μοναχούς. Είναι σαν ένα αστέρι που λάμπει στον ουρανό της χριστιανοσύνης»

Όταν ερχόνταν στον Άγιο Σεραφείμ πιστοί από τα μέρη του αυτός τους έστελνε πίσω λέγοντας τους ότι έχουν έναν φλογερό μεσίτη προς τον Θεό, τον ιερέα του χωριού Μπορτσουμάνι.

Ο πατήρ Αλέξιος Gneusev γεννήθηκε στις 13 Μαίου 1762. Ο πατέρας του ήταν ιερέας. Απεφοίτησε την εκκλησιαστική σχολή του Νίζνι Νόβγκοροντ το 1762. Ο μητροπολίτης του Νίζνι Νόβγκοροντ Δαμασκηνός τον χειροτόνησε διάκονο για τον Ναό της Κομήσεως της Θεοτόκου του χωριού Μπορτσουμάνι στο Σιμπίρσκ και δεκατρία χρόνια αργότερα ο μητροπολίτης Παύλος τον χειροτόνησε σε ιερέα στον ίδιο ναό.

Ο π.Αλέξιος ήταν παντρεμένος με την Μαρία Μπορίσνοβα ενώ είχε έναν γιό, τον Λεβ και δύο κόρες την Ναντέζντα (Ελπίδα) και την Τατιάνα. Στα πρώτα χρόνια της διακονίας του είχε πρόβλημα αλκοολισμού. Αλλά ένα γεγονός άλλαξε την ζωή του δραματικά. Μία νύχτα ήρθε κάποιος να τον φωνάξει για να επισκεφτεί το σπίτι ενός ετοιμοθάνατου στο γειτονικό χωριό. Ο π.Αλέξιος θύμωσε και του είπε να περιμένει μέχρι το πρωί. Τον έδιωξε και πήγε για ύπνο. Όμως δεν μπορούσε να κοιμηθεί σκεφτόμενος συνεχώς τον ετοιμοθάνατο. Τελικά αποφάσισε να πάει. Όταν όμως έφτασε είχε ήδη πεθάνει. Δίπλα του είδε να στέκεται ένας άγγελος κρατώντας ένα Άγιο Ποτήριο. Έπεσε στα γόνατα μπροστά στον αποθανόντα και πέρασε ολόκληρη τη νύχτα στην προσευχή. Αυτό το όραμα τον σημάδεψε βαθιά. Από εκείνη την ημέρα έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του Θεού και του συνανθρώπου. Λειτουργούσε κάθε μέρα και προσευχόταν μέρα νύχτα. Έζησε μια άγια ζωή.

Με τις προσευχές του θεράπευε τους ασθενείς και παρηγορούσε τους εμπερίστατους αδελφούς με τις νουθεσίες του. Μιλούσε με τόσην πραότητα και αγάπη που έλκυε αμέσως όσους συνομιλούσαν μαζί του.
Ο Άγιος Αλέξιος είχε πολλά θεία οράματα.’Ενα απ’αυτά το διηγήθηκε στην ηγουμένη της Μονής Αρζαμάς την οποία σεβόνταν πολύ και της εκμυστερευόνταν πράγματα που δεν έλεγε σε άλλους.
Διηγείται: «Μια φορά ενώ ήταν πολύ άρρωστος και υπέμενε μεγάλους πόνους αξιώθηκε ν’ακούσει μια ουρανία μελωδία που δεν περιγράφεται με λόγια. Η ίδια η Παναγία μαζί με την Αγία Βαρβάρα ντυμένες στα άσπρα, έκαναν καλά τον δούλο του Θεού χωρίς τη βοήθεια των γιατρών»
Το 1812, όταν οι Ρώσοι πολεμούσαν με τους Γάλλους του Ναπολέοντα ο π.Αλέξιος προσευχήθηκε για την νίκη των Ρώσων και άγγελος Κυρίου τον πληροφόρησε ότι τα ουράνια σώματα έχουν ήδη πάει για ενίσχυση και οι εχθροί των Ρώσων θα νικηθούν.

Αλέξιος Μπορτσουμάνι _Святой Алексий (Гневушев) Бортсурманский-image (28)Κάποτε πέθανε ένα παιδί 13 ετών στην ενορία του. Οι γονείς και όλο το χωριό τον λάτρευαν. Η κηδεία έγινε μετά από μία εβδομάδα. Είχαν εμφανιστεί τα πρώτα σημάδια αποσύνθεσης. Ο π.Αλέξιος ίσα που μπορούσε να διαβάσει την ακολουθία εξαιτίας των δακρύων και του πόνου.. Στάθηκε με τα χέρια υψωμένα μπροστά στην Αγία Τράπεζα και άρχισε με δυνατή φωνή να προσεύχεται. Απόλυτη ησυχία είχε απλωθεί σε ολόκληρη την εκκλησία. Στο τέλος της πρσευχής φώναξε: «Κύριε, επειδή Εσύ είσαι Παντοδύναμος και μπορείς να κάνεις τα πάντα ανάστησε αυτό το παιδί. Τολμώ ταπεινά χωρίς υπερηφάνεια να στο ζητήσω… για να δοξαστεί το Πανάγιο όνομα Σου ..Ελεήμων, Εσύ μας είπες: ότι θα μας δώσεις όλα όσα Σου ζητήσουμε με πίστη. Και πάλι μας είπε: Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν»
Αμέσως ακούστηκε μία διαπεραστική φωνή. Γυρίζοντας ο Αλέξιος είδε το παιδί ανασηκωμένο να κοιτάζει γύρω του. Μετά από αυτό το θαύμα ο Άγ.Αλέξιος έζησε τρία χρόνια, ενώ το παιδί έξι χρόνια.

Σύμφωνα με την αποστολική εντολή, ο πατέρας Αλέξης προσευχόταν αδιάκοπα (βλ. 1 Θεσσαλονικείς 5: 17). Τόσο μεγάλη ήταν η πίστη και η αγάπη του δίκαιου Αλέξιου προς τον Θεό, τόσο βαθιές και ένθερμες ήταν οι προσευχές του που ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους τον υπέβαλε σε πολλές δοκιμασίες. Κάποτε, εξαντλημένος από τους πειρασμούς του διαβόλου, ο π. Αλεξέι προσευχήθηκε μπροστά στην εικόνα του Σωτήρος, τόσο που νόμιζε ότι ο Κύριος θα χώριζε την ψυχή του από το σώμα. Σε απάντηση σε αυτή την προσευχή του ο π. Αλεξέι είδε την εικόνα του Σωτήρος να δακρύζει, και άκουσε μια φωνή που του υποσχέθηκε το στέφανο της δικαιοσύνης. Έτσι ο ίδιος ο άγιος Αλέξιος θα μπορούσε να παρηγορήσει τους βασανισμενους, προτρέποντας τους να υπομείνουν και να πιστεύουν ακράδαντα στη βοήθεια του Θεού. Έγραψε σε μια πνευματική κόρη του, την ηγουμένη Μαρία: “Να είστε υπομονετικοί και να έχετε ελπίδα στη βοήθεια του Θεού, χάρη στην οποία μπορείτε να αποκρούσετε όλες τις επιθέσεις του εχθρού των ψυχών. Εάν δεν υπήρχαν πειρασμοί, δοκιμασίες, δεν θα υπήρχαν στεφάνια! “
Τον Ιανουάριο του 1848 άρχισαν να γίνονται φανερά τα πρώτα σημάδια της ασθένειάς του. Δε μπορούσε να λειτουργήσει και πήγαινε στην εκκλησία με τη βοήθεια των συγγενών του. Ακόμη και σε αυτήν την κατάσταση θεωρούσε αμαρτία να διώξει κάποιον από την εκκλησία χωρίς να τον συμβουλεύσει ή να του διαβάσει κάποια προσευχή.
Εκοιμήθη στις 21 Απριλίου 1848. Το λείψανό του παραμένει άφθαρτο.

Στον τάφο του, μέχρι στις μέρες μας, πηγαίνουν πολλοί άνθρωποι προσευχομενοι και γίνονται άφθονα θαύματα. Στη σοβιετική εποχή, οι αρχές προσπάθησαν να καταστρέψουν τον τάφο του δικαίου, αλλά η λατρεία του λαού, και τα πολλά θαύματα δεν τους επέτρεψαν να πραγματοποιήσουν το σχέδιό τους.

Αλέξιος Μπορτσουμάνι _Святой Алексий (Гневушев) Бортсурманский-bortsurmany2Αλέξιος Μπορτσουμάνι _Святой Алексий (Гневушев) Бортсурманский-0_76c27_f6d091bd_L8

About the fulfillment of the prophecy, Saint Nikolai Velimirovič

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_010 2

About the fulfillment of the prophecy

“Because You will not abandon My Soul to the nether world, nor will you suffer your faithful One to undergo corruption” (Psalm 16:10).

These are the words, the glowing prophetic words of the inspired discerner of mystery. This, David speaks about Christ the Lord, about His soul and about His body, i.e. about that which is human in Him. That these words of David pertain to the resurrected Christ was witnessed by the Apostle Peter in his first sermon immediately after the descent of the Holy Spirit: “Because you will not abandon my soul to the nether world nor will you suffer your holy one to see corruption” (Acts of the Apostles 2:27). For the apostle says, “about the patriarch David that he died and was buried and his tomb is in our midst to this day” (Acts of the Apostles 2:29). It is not possible that those words refer to David, although David speaks as though they are from him and refer to him, but rather those words refer to a descendant of David according to the flesh. The body of David is decomposed as are the bodies of his other descendants. Christ, therefore, is David’s descendant in the flesh, Who, neither remained in Hades nor did His body see corruption. “He [David] foresaw and spoke of the resurrection of the Messiah” (Acts of the Apostles 2:31). Truly, a glowing prophecy! Truly, a wondrous foresight! Before the resurrection of the Lord, these words must have sounded unintelligible and irrational for all the Jewish interpreters of the Psalms! When the seal on the tomb is removed, then the seal of the many, totally obscure and unclear prophecies, is also removed. Christ resurrects and the mysteries become known. The seal of the tomb is removed not only from His body but also from the countless words and visions of the prophets. Christ resurrects and the prophetic words are also resurrected. Descending into Hades the Lord brought the heavenly light to the souls of the righteous fathers and prophets. By His resurrection, He brought their words and visions to the light of understanding and truth. Christ resurrects and all that is good, righteous and truthful, before and after the resurrection morning, resurrected also.

O, resurrected Lord, place us among the resurrected citizens of Your eternal kingdom.

To You be glory and thanks always. Amen.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date April 5, and New Calendar date April 18.


Saint John (Maximovitch) of San Francisco

Ιωάννης Μαξίμοβιτς_Saint John (Maximovitch) of San Francisco the Wonderworker_св. Иоанн Максимо́вич - Сан Францисский_(ΜΕ ΜΑΝΔΥΑ)Fear not nor be saddened, O people, but be jubilant and rejoice! The power of God is stronger than that of men (I Cor. 1:25).

Christ suffers as mortal, but by His sufferings, mortality is clothed in a splendid garment of incorruption and immortality! The Lord descends to the nether regions of the earth in order to shatter the eternal bars.

The Immortal One goes down to the grave, but by this He destroys the power of hell.

The Light was hidden only for a short time, in order to shine brighter. The Mighty One went down into the depths of the earth in order to strike a blow to evil, at its root. Moreover, in three days, as Jonah from the whale, Christ rises now from the grave!

Lift your heads, ye downcast, rejoice, ye sorrowful! Come together, ye who are scattered! Arise, ye fallen! Although your soul may be filled with evils and your life have drawn near to hell, may the storm of the sea of life not engulf you who are in sorrows.

Death, where is thy sting? Hell, where is thy victory? Where is the darkness that thought to hide the Sun of justice?

Leap in spirit, all ye faithful, and joyfully cry out: “Thou didst rise as Conqueror, O Christ our God, announcing to the myrrh-bearing women, Rejoice…to Thy Apostles granting peace, and to the fallen giving resurrection!

From the Sermons of Saint John of Shanghai and San Francisco

Though Thou didst descend into the grave ,O Immortal One, yet didst Thou destroy the power of hell (Kontakion of Pascha)