iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Έχε τον νου σου στην Βασιλεία των ουρανών και θα την κερδίσεις. Αββάς Υπερέχιος. Να ετοιμασθούμε για την Πατρίδα μας, τον Ουρανό, τον Παράδεισο. Το πάν είναι να συλλάβη ο άνθρωπος αυτό το βαθύτερο νόημα της ζωής, που είναι η σωτηρία της ψυχής.

Ασκητες_asketesaΕρημίτης_Hermit_отшельник- еремит_i_058d7b0ad0e7851492Συναξάριον.
Τῇ Ζʹ(7ῃ) τοῦ μηνὸς Αὐγούστου μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν ἀββᾶ Ὑπερεχίου, ἐν εἰρήνη τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ὅσιος ἀββᾶς Ὢρ ἐν εἰρήνη τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ ὅσιοι Ἀσκηταί, οἱ Θηβαῖοι, ἐν εἰρήνη τελειοῦνται.

Τῇ Ηʹ(8ῃ) τοῦ μηνός Αὐγούστου μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Αἰμιλιανοῦ, Ἐπισκόπου Κυζίκου, τοῦ Ὁμολογητοῦ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἁγίου Μύρωνος, Ἐπισκόπου Κρήτης, τοῦ Θαυματουργοῦ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ ἅγιοι δέκα Ἀσκηταί, οἱ ἐξ Αἰγύπτου, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦνται.

Έλεγε η αμμάς Συγκλητική: Ας θελήσουμε ν’ αντικρίσουμε την άνω ‘Ιερουσαλήμ, σαν πατρίδα και μητέρα μας. Τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας ας τον ζήσουμε με την προσδοκία του ουρανού, για ν’ απολαύσουμε και τα αιώνια αγαθά.

Ο υπέροχος Αββάς Υπερέχιος
ζ. Είπε πάλιν: «Έχε τον νου σου στην Βασιλεία των ουρανών και θα την κερδίσεις».

δ’. Είπε πάλι: « Προτιμότερο είναι να τρώγη τινάς κρέας και να πίνη κρασί, παρά να τρώγη, με την καταλαλιά, τις σάρκες των αδελφών.

ε’ . Είπε πάλι: « Ψιθύρισε το φίδι και την Εύα την έβγαλε από τον Παράδεισο. Μ’ εκείνο μοιάζει και όποιος κατακρίνει τον πλησίον του. Γιατί τη ζωή αυτού οπού ακούει τη σπρώχνει στην απώλεια και τη δική του τη φυλάει ».

στ’. Είπε πάλι: « Ο θησαυρός του μοναχού είναι να μη θέλη τίποτε το υλικό δικό του. Θησαύρισε, αδελφέ, στον ουρανό. Γιατί οι αιώνες της αναπαύσεως δεν έχουν τέλος ».

Είπε ο αββᾶς Υπερέχιος: «Αληθινά σοφός είναι όχι αυτός που διδάσκει με τα λόγια, αλλά εκείνος που παιδαγωγεί με το παράδειγμα».

***

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon802330__MG_0412 (1)– Γέροντα, δηλαδή ποιό είναι ακριβώς το νόημα αυτής της ζωής;
– Ποιό είναι; Να ετοιμασθούμε για την Πατρίδα μας, τον Ουρανό, τον Παράδεισο. Το πάν είναι να συλλάβη ο άνθρωπος αυτό το βαθύτερο νόημα της ζωής, που είναι η σωτηρία της ψυχής. Όταν ο άνθρωπος πιστεύη στον Θεό και στην μέλλουσα ζωή, τότε καταλαβαίνει ότι αυτή η ζωή είναι μάταιη και ετοιμάζει το διαβατήριό του για την άλλη ζωή. Ξεχνούμε ότι όλοι θα φύγουμε. Δεν θα βγάλουμε ρίζες εδώ. Αυτή η ζωή δεν είναι για να καλοπεράσουμε. Είναι να δίνουμε εξετάσεις, για να περάσουμε στην άλλη ζωή. Γι’ αυτό ο σκοπός μας πρέπει να είναι να ετοιμασθούμε, ώστε να φύγουμε με αναπαυμένη συνείδηση, όταν μας καλέση ο Θεός, και να πετάξουμε κοντά Του. Όταν ο Χριστός ευλόγησε τους πέντε άρτους και χόρτασε τόσες χιλιάδες ανθρώπους, ο κόσμος ένα κι ένα είπε: «Είναι ό,τι πρέπει για βασιλιάς!». Έφαγαν τους πέντε άρτους και τα δυο ψάρια και ενθουσιάσθηκαν. Ο Χριστός όμως τους είπε να μην ενδιαφέρωνται γι᾿ αυτήν την τροφή, γιατί δεν θα μείνουμε εδώ. Σ᾿ αυτήν την ζωή δοκιμάζεται ο καθένας, αν ανταποκρίνεται σε όσα ζητάει ο Θεός.

– Γέροντα, τί πρέπει να έχη κανείς πάντα στον νού του, για να κάνη το θέλημα του Θεού;
Να έχη τον νού του στον Θεό. Να σκέφτεται γιατί ήρθαμε σ᾿ αυτήν την ζωή. Εδώ δεν ήρθαμε για να κάνουμε τα πάντα και να βολευτούμε. Ήρθαμε για να ετοιμασθούμε για την άλλη ζωή. Ο νούς μας λοιπόν πρέπει να είναι διαρκώς εκεί και σε ό,τι θα μας βοηθήση να πάμε εκεί. Με την φιλότιμη αντιμετώπιση, με τον ταπεινό και φιλότιμο αγώνα καταλαβαίνει κανείς το νόημα της πνευματικής ζωής. Η πνευματική ζωή είναι λεβεντιά, γλέντι πνευματικό. Ξέρετε τί θα πη γλέντι! Να πιάσετε το βαθύτερο νόημα του Μοναχισμού, την πνευματική αρχοντιά, την ευαισθησία την πατερική. Το βαθύτερο νόημα της ζωής – όχι του Μοναχισμού αλλά της ζωής – έχουν υποχρέωση όλοι οι άνθρωποι να το συλλάβουν. Αν το έκαναν αυτό, δεν θα είχαν καθόλου μικροπρέπειες, γκρίνιες κ.λπ. Αφού υπάρχει θεία ανταπόδοση, να κοιτάξουμε πώς θα βγάλουμε κανένα φράγκο για ᾿κεί, και όχι πώς θα έχουμε εδώ την αξιοπρέπειά μας και πώς θα απολαμβάνουμε ανθρώπινες τιμές.
Όταν ο άνθρωπος τοποθετή τον εαυτό του στην πραγματική ζωή, όλα τα χαίρεται. Χαίρεται που ζή, χαίρεται που θα πεθάνη. Όχι γιατί βαρέθηκε την ζωή του, αλλά χαίρεται που θα πεθάνη και θα πάη κοντά στον Χριστό.

– Χαίρεται, Γέροντα, γιατί δεν αντιδρά σ᾿ αυτό που ο Θεός επιτρέπει;
Χαίρεται, γιατί βλέπει ότι αυτή η ζωή είναι πρόσκαιρη, ενώ η άλλη αιώνια. Δεν βαρέθηκε την ζωή, αλλά σκέφτεται «τί θα κάνουμε, δεν θα φύγουμε;» και ετοιμάζεται για ᾿κεί, γιατί καταλαβαίνει ότι αυτός είναι ο προορισμός του, το νόημα της ζωής.
Νά, οι κοινωνικοί λειτουργοί έχουν καλωσύνη, οι καημένες, τρέχουν, σκοτώνονται για τους άλλους. Σπουδάζουν ψυχολογία, αλλά με τον τρόπο που πηγαίνουν να βοηθήσουν, σε κάποιες περιπτώσεις σταματούν. Πάει λ.χ. μία να παρηγορήση έναν που έχει ένα πόδι και αυτός της λέει: «Εσύ μου λές “καλημέρα” με δυο πόδια, αλλά εγώ με ένα». Τί να του απαντήση; Πώς να τον βοηθήση με την ψυχολογία; Αν δεν βοηθηθή αυτός ο άνθρωπος να συλλάβη το βαθύτερο νόημα της ζωής, δεν μπορεί να βοηθηθή με τίποτε. Να καταλάβη ότι γι’ αυτήν την αναπηρία που επέτρεψε ο Θεός, αν δεν γογγύζη, θα έχη να λάβη στην άλλη ζωή αποταμιευμένο ουράνιο μισθό και να χαίρεται. Και αν ακόμη οι άλλοι περπατούσαν με τέσσερα πόδια, να έλεγε: «Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, που περπατώ με ένα πόδι». Αλλά όσες δεν έχουν την πνευματική αντιμετώπιση, πάνε να παρηγορήσουν τους αρρώστους και δεν ξέρουν τί να τους πούν. Πάει η κοινωνική λειτουργός να παρηγορήση λ.χ. μια γυναίκα τριάντα πέντε χρονών με καρκίνο, που έχει και τρία παιδάκια. Τί να της πή; Αν δεν βοηθηθή αυτή η μητέρα να συλλάβη το βαθύτερο νόημα της ζωής, απελπίζεται, γιατί σκέφτεται τί θα γίνουν τα παιδιά. Την ίδια απελπισία που έχει η μητέρα έχει και η κοινωνική λειτουργός, αν δεν έχη καταλάβει κάτι το ανώτερο, το βαθύτερα πνευματικό. Αν δεν υπάρχη κατ’ αρχάς βαθύτερη τοποθέτηση στον ίδιο τον εαυτό της, δεν μπορεί να βοηθήση σωστά, για να έρθη η θεία παρηγοριά στον άλλον. Έτσι οι καημένες κουράζονται και σωματικά, αλλά και στενοχωρούνται, γιατί δεν μπορούν να βοηθήσουν θετικά. Κουράζονται δηλαδή διπλά.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-Οικογενειακή Ζωή. Λόγοι Δ’ Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης

***

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox IconSAG2iyKGWqIΤονίζοντας τήν μεγάλη ἀξία τῆς ἡσυχίας, ὁ Ὅσιος Θαλάσσιος λέγει: «Ἡ ἡσυχία καί ἡ προσευχή εἶναι μέγιστα ὅπλα γιά τήν ἀρετή. Αὐτές ἐπειδή καθαρίζουν τό νοῦ τόν καθιστοῦν διορατικό»
Ὦ ἡσυχία,
προκοπὴ μοναζόντων·
Ὦ ἡσυχία,
κλίμακα οὐράνιος, ὁδὸς βασιλείας οὐρανῶν, μητέρα τῆς κατάνυξης,πρόξενος τῆς μετανοίας, καθρέπτης ὅπου βλέπουμε τὶς ἁμαρτίες μας, ἐσὺ ποὺ δείχνεις στὸν ἄνθρωπο τὰ πλημμελήματά του,
ποὺ δὲν ἐμποδίζεις τὰ δάκρυα καὶ τοὺς στεναγμούς,
ποὺ λαμπρύνεις τὴν ψυχὴ καὶ φέρνεις σὲ εἰρηνικὴ κατάσταση τὸν ἄνθρωπο!
Ὦ ἡσυχία,
σὺ ποὺ γεννᾶς τὴν πραότητα, μένεις μαζὶ μὲ τὴν ταπείνωση,συνομιλεῖς μὲ τοὺς Ἀγγέλους, φωτίζεις τὴν διάνοια,καὶ εἶσαι συζευγμένη μὲ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ!
Ὦ ἡσυχία,
εἶσαι ἀνιχνευτής τῶν λογισμῶν καὶ λύχνος τῆς διακρίσεως,γεννᾶς ὅλα τὰ ἀγαθὰ καὶ ἑδραιώνεις τὴν νηστεία, ἀντιθέτως δὲ,ἐμποδίζεις τὴν γαστριμαργία καὶ βάζεις χαλινάρι στὴν γλῶσσα!
Ὦ ἡσυχία,
σχολὴ προσευχῆς καὶ ἀναγνώσεως,
γαλήνη λογισμῶν καὶ εὔδιο (γαλήνιο) λιμάνι!
Ὦ ἡσυχία,
νεωτέρων ὅπλο, ποὺ δὲν ἀλλάζουν τὸ φρόνημά τους καὶ θέλουν νὰ κάθονται στὰ κελλιά τους καὶ νὰ σὲ διαφυλάττουν ἀτάραχα!..
Ὦ ἡσυχία,
ὀφθαλμῶν καὶ ἀκοῆς καὶ γλώσσας χαλινάρι!
Ὦ ἡσυχία,
ὅπου κάθε μέρα καὶ νύχτα περιμένεις τὸν Χριστὸ
καὶ διατηρεῖς τὴν λαμπάδα ἄσβεστη καὶ συνεχῶς ψάλλεις: «ἑτοίμη ἡ καρδία μου ὁ Θεός, ἑτοίμη ἡ καρδία μου!»

Για την μεγάλη ταπεινοφροσύνη του αββά Ωρ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/08/21/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%86%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B2%CE%B2/

Ο σωστός μοναχός είναι το φως του κόσμου. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/05/15/%ce%bf-%cf%83%cf%89%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b1%cf%87%cf%8c%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%cf%86%cf%89%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%bf/

Η ησυχία είναι μεγάλη υπόθεση. Ακόμη και να μην προσεύχεται κανείς, και μόνο με την ησυχία προσεύχεται. Είναι μυστική προσευχή και πολύ βοηθάει στην προσευχή σαν την άδηλη αναπνοή στον άνθρωπο. Αν χαθής με τα επίγεια, χάνεις τον δρόμο σου για τον Ουρανό. Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη
https://iconandlight.wordpress.com/2022/03/20/%ce%b7-%ce%b7%cf%83%cf%85%cf%87%ce%af%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%b7-%cf%85%cf%80%cf%8c%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7-%ce%b1%ce%ba%cf%8c%ce%bc%ce%b7-%ce%ba%ce%b1/

Ο μοναχός, ζει το Ευαγγέλιο και η Χάρις του Θεού τον προδίδει. Όσο μπορείτε, να κινήσθε στην αφάνεια. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/08/20/24887/

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon_Preobrazhenie_St. Panteleimon Church-Skopje1304066549Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς.
Ἦχος βαρύς.

Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδυναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι.

Κοντάκιον τῆς Ἑορτῆς.
Ἦχος βαρύς.

πὶ τοῦ ὄρους μετεμορφώθης, καὶ ὡς ἐχώρουν οἱ Μαθηταί σου τὴν δόξαν σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐθεάσαντο, ἵνα ὅταν σε ἴδωσι σταυρούμενον, τὸ μὲν πάθος νοήσωσιν ἑκούσιον, τῷ δὲ κόσμῳ κηρύξωσιν, ὅτι σὺ ὑπάρχεις ἀληθῶς, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα.

Ἀπολυτίκιον. Ἅγιος Ὑπερέχιος
 Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος

Τῆς ἐρήμου πολίτης, καὶ ἐν σώματι ἄγγελος, καὶ θαυματουργὸς ἀνεδείχθης, θεφόρε πατὴρ ἡμῶν Ὑπερέχιε, νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχή, οὐράνια χαρίσματα λαβῶν θεραπεύεις τοὺς νοσοῦντας, καὶ τᾶς ψυχᾶς τῶν πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχὺν δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.


Ο Ιωάννης ήταν σε κατάσταση να χωρέσει το μυστήριο της Μεταμορφώσεως, γιατί αγαπούσε περισσότερο από τους άλλους μαθητές τον Χριστό. Είχε πολλή χωρητικότητα η μπαταρία του ήταν μεγάλη. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ_kurbinovo0048«Εν τω φωτί της δόξης του προσώπου σου, Κύριε, πορευσόμεθα εις τον αιώνα.» (ψ. 88, 16β΄ – 17α΄)
«Εσημειώθη εφ’ ημάς το φως του προσώπου σου, Κύριε» (ψ. 4, 7)

Συναξάριον.
Τῇ Ζʹ τοῦ μηνὸς Αὐγούστου μνήμη τοῦ ἅγίου Ὁσιομάρτυρος Δομετίου τοῦ Πέρσου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ὅσιος ἀββᾶς Ὢρ ἐν εἰρήνη τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ἅγιος ἀββᾶς Ὑπερέχιος, ἐν εἰρήνη τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ ὅσιοι Ἀσκηταί, οἱ Θηβαῖοι, ἐν εἰρήνη τελειοῦνται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ἅγιος Νάρκισσος, Ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων, ἐν εἰρήνη τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ὅσιος Ἀστέριος, ὁ θαυματουργός, ξίφει τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ἅγιος Σῴζων, ὁ ἐκ Νικομηδείας, εἰς πῦρ βληθεὶς καὶ ἀβλαβὴς ἐξελθών, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη ἐπιτελοῦμεν τῆς ὑπὲρ λόγον καὶ πᾶσαν ἐλπίδα δωρηθείσης ἡμῖν τελείας βοηθείας παρὰ Χριστοῦ, τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡμῶν, κατὰ τῶν πανταχόθεν διά τε γῆς καὶ θαλάσσης κυκλωσάντων ἡμᾶς ἀθέων ἐχθρῶν, μεσιτευσάσης τὴν σωτηρίαν τῆς θεοφυλάκτου ταύτης καὶ βασιλίδος πόλεως, τῆς ἀσπόρως αὐτὸν τεκούσης Παναγίας ἀχράντου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ὅσιος καὶ ἰαματικὸς Θεοδόσιος, ὁ νέος, ἐν εἰρήνη τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ὅσιος Δομέτιος, ὁ σημειοφόρος, ὁ ἐν τοῖς ὁριοις τῆς τοῦ Φιλοθέου Μονῆς ἀσκήσας, ἐν εἰρήνη τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ὅσιος Νικάνωρ, ὁ ἐν τῷ ὄρει τοῦ Καλλιστράτου διαλάμψας, ἐν εἰρήνη τελειοῦται.

Ὁ ὑπέροχος Ἀββᾶς Ὑπερέχιος
ζ. Εἶπε πάλιν· Ἡ ἐνθύμησίς σου διαπαντὸς ἔστω ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· καὶ ἐν τάχει κληρονο μήσεις αὐτήν».

Γέμισε ξαφνικά το κελλί με ένα φως γλυκό, ουράνιο.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Γέροντα, το άκτιστο φως το βλέπει κανείς με τα αισθητά μάτια;

– Αν αφήσετε τις μικρότητες, θα σας πω.
Γέροντα, μέχρι να απαλλαγούμε από τις μικρότητες, εσείς θα φύγετε… Κάντε το σαν πνευματική ελεημοσύνη!
– Όταν ήμουν στα Κατουνάκια, στο Κελλί του Υπατίου, ένα απόγευμα, αφού έκανα τον Εσπερινό με κομποσχοίνι, ήπια ένα τσάι και συνέχισα.Έκανα το Απόδειπνο και τους Χαιρετισμούς με κομποσχοίνι, και ύστερα έλεγα την ευχή. Όσο την έλεγα, τόσο έφευγε η κούραση και αισθανόμουν ξεκούραστος. Ένιωθα μέσα μου μια χαρά, που δεν μου έκανε καρδιά να κοιμηθώ· έλεγα συνέχεια την ευχή. Γύρω στις έντεκα την νύχτα γέμισε ξαφνικά το κελλί με ένα φως γλυκό, ουράνιο. Ήταν πολύ δυνατό, αλλά δεν σε θάμπωνε. Κατάλαβα όμως ότι και τα μάτια μου «δυνάμωσαν», για να μπορώ να αντέξω αυτήν την λάμψη. Όσο ήμουν σε αυτήν την κατάσταση, μέσα στο θείο εκείνο φώς, ήμουν σ’ έναν άλλον κόσμο, πνευματικό. Αισθανόμουν μια ανέκφραστη αγαλλίαση, και το σώμα μου ανάλαφρο· είχε χαθή το βάρος του σώματος. Ένιωθα την Χάρη του Θεού, τον θείο φωτισμό. Θεία νοήματα περνούσαν γρήγορα από τον νού μου σαν ερωταποκρίσεις. Δεν είχα προβλήματα, ούτε θέματα να ρωτήσω, όμως ρωτούσα και είχα συγχρόνως και την απάντηση. Ήταν ανθρώπινα λόγια οι απαντήσεις, είχαν όμως και θεολογία, αφού ήταν θείες απαντήσεις. Και ήταν τόσο πολλά όλα αυτά, ώστε, αν τα έγραφε κανείς, θα γραφόταν άλλος ένας Ευεργετινός. Αυτό κράτησε όλη την νύχτα, μέχρι τις εννιά το πρωί. Όταν πια χάθηκε εκείνο το φώς, όλα μου φαίνονταν σκοτεινά. Βγήκα έξω και ήταν σαν νύχτα. «Τί ώρα είναι; Δεν έφεξε ακόμη;», ρώτησα έναν μοναχό που περνούσε από εκεί. Εκείνος με κοίταξε και μου απάντησε με απορία: «Τί είπες, πάτερ Παΐσιε;». «Τί είπα;», αναρωτήθηκα και μπήκα μέσα. Κοιτάζω το ρολόι και τότε συνειδητοποίησα τί είχε συμβή. Η ώρα ήταν εννιά το πρωί, ο ήλιος ήταν ψηλά, κι εμένα η ημέρα μου φαινόταν σαν νύχτα! Ο ήλιος δηλαδή μου φαινόταν ότι ίσα-ίσα φώτιζε· σαν να είχε γίνει έκλειψη ηλίου. Ήμουν σαν έναν που πετιέται απότομα από το δυνατό φως στο σκοτάδι· τόσο μεγάλη ήταν η διαφορά! Μετά από εκείνη την θεϊκή κατάσταση βρέθηκα στην άλλη, την φυσική, την ανθρώπινη, και ξεκίνησα να κάνω όπως κάθε μέρα το πρόγραμμά μου. Έκανα λίγο εργόχειρο, έκανα την Ακολουθία των Ωρών με κομποσχοίνι, μετά την Ενάτη Ώρα έβρεξα λίγο παξιμάδι για να φάω, αλλά ένιωθα σαν ζώο που πότε ξύνεται, πότε βόσκει, πότε χαζεύει, και έλεγα μέσα μου: «Για δές με τί ασχολούμαι! Τόσα χρόνια έτσι τα πέρασα;». Μέχρι το απόγευμα είχα τέτοια αγαλλίαση, που δεν ένιωθα την ανάγκη να ξεκουραστώ. Τόσο δυνατή ήταν η κατάσταση αυτή. Όλη εκείνη την ημέρα έβλεπα θαμπά· ίσα-ίσα που μπορούσα να κάνω την δουλειά μου. Και ήταν καλοκαίρι· ο ήλιος έλαμπε. Την άλλη μέρα άρχισα να βλέπω τα πράγματα φυσιολογικά. Έκανα το ίδιο τυπικό, αλλά δεν ένιωθα πια έτσι, σαν ζώο.
Με τί χαζά πράγματα περνούμε τον καιρό μας και τί χάνουμε! Γι’ αυτό, όταν βλέπω μικρότητες, κακομοιριές, χαμένα πράγματα, πολύ στενοχωριέμαι.
Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ «Περί Προσευχής»

***

Ο Ιωάννης ήταν σε κατάσταση να χωρέσει το μυστήριο της Μεταμορφώσεως, γιατί αγαπούσε περισσότερο τον Χριστό. 
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon.p0210130041.bΓέροντα, αισθάνομαι πολύ φτωχή πνευματικά και αδύναμη.

Εσύ έχεις πολλές δυνάμεις, αλλά τις χαραμίζεις με την χαζή ζήλεια και, ενώ είσαι ένα αρχοντόπουλο, βασανίζεσαι σαν κακόμοιρο γυφτάκι. Θα είχες προχωρήσει πολύ στην πνευματική ζωή, αν δεν σκάλωνες στην ζήλεια. Πρόσεξε, γιατί η ζήλεια σου ρουφάει όλες τις ψυχικές και σωματικές σου δυνάμεις, που θα μπορούσες να τις προσφέρης θυσία στον Θεό. Εάν έδιωχνες την ζήλεια, και η προσευχή σου θα είχε δύναμη.
Με την ζήλεια αποδυναμώνεται κανείς πνευματικά. Γιατί, νομίζετε, οι Απόστολοι δεν μπόρεσαν να βγάλουν το δαιμόνιο από το δαιμονισμένο παιδί, ενώ είχαν λάβει αυτήν την εξουσία από τον Χριστό και είχαν βγάλει άλλα δαιμόνια; Επειδή ζήλεψαν, που ο Χριστός πήρε στην Μεταμόρφωση μόνον τους τρεις Μαθητές, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Μπορούσε ο Χριστός να πάρη όλους τους Μαθητές, αλλά δεν ήταν όλοι σε κατάσταση να χωρέσουν αυτό το μυστήριο, γι’ αυτό πήρε αυτούς που μπορούσαν να το χωρέσουν.
Λέτε να μην αγαπούσε τους άλλους Μαθητές; Ή μήπως αγαπούσε τον Ιωάννη περισσότερο από τους άλλους; Όχι, αλλά ο Ιωάννης αγαπούσε περισσότερο από τους άλλους μαθητές τον Χριστό και γι’ αυτό καταλάβαινε την αγάπη του Χριστού καλύτερα. Είχε πολλή χωρητικότητα η μπαταρία του ήταν μεγάλη.
Βλέπετε πώς η ζήλεια απομάκρυνε την Χάρη του Θεού από τους άλλους Αποστόλους και δεν μπόρεσαν να γιατρέψουν το δαιμονισμένο παιδάκι; Γι’ αυτό ο Χριστός είπε: «Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη! έως πότε έσομαι μεθ’ υμών; έως πότε ανέξομαι υμών;»!
Από το βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ» ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄

***

Ελληνοαμερικανός οικογενειάρχης είδε
το Άκτιστο Φως!!! Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 

Μεταμόρφωση_Preobrazhenie_Gospodne_Gretciya_16v._145h130_BenakiMuzejΟ γέροντας μου διηγήθηκε την έξης ιστορία: «Μία φορά είχε έρθει εδώ ένας Ελληνοαμερικάνος γιατρός. Ορθόδοξος ήταν, αλλά δεν είχε πολλά με τη θρησκεία… Ούτε τη νηστεία της Παρασκευής δεν κρατούσε… ούτε πολύ πήγαινε στην Εκκλησία. “Έζησε μία εμπειρία και ήθελε να τη συζητήσει. “Ένα βράδυ, ενώ προσευχόταν στο διαμέρισμά του «άνοιξε ο ουρανός». “Ένα φως τον έλουσε, και χάθηκε το ταβάνι και οι σαράντα όροφοι από πάνω του. Βρισκόταν λουσμένος μέσα στο φως για πολλή ώρα, δεν μπορούσε να υπολογίσει πόσο!
Θαύμασα! Γιατί ένοιωσα και κατάλαβα ότι ήταν «εκ Θεού». Ήταν πραγματικό… Είδε το «άκτιστο φως»[*]. Τι έκανε στη ζωή του; Πώς ζούσε και αξιώθηκε τέτοια θεία πράγματα;

Ήταν παντρεμένος, είχε γυναίκα και παιδιά. Του λέει η γυναίκα του:
«Βαρέθηκα να ασχολούμαι με το σπίτι, θέλω να πηγαίνω καμιά βόλτα». Ε! δεν δούλευε κιόλας, άρχισε να γυρίζει με τις φίλες της και να τον τραβάει κάθε βράδυ έξω. Μετά από λίγο διάστημα, του λέει: «θέλω να βγαίνω μόνη μου με τις φίλες μου». Το δέχτηκε και αυτό για χάρη των παιδιών του. Μετά, «θέλω να πάω μόνη μου διακοπές…» Τι να κάνει; της έδινε και λεφτά και το αυτοκίνητο.
Μετά ζήτησε να της νοικιάσει ένα διαμέρισμα να ζει μόνη της, κουβαλούσε και τους φίλους της εκεί. Της μιλούσε, τη συμβούλευε, «βρε τι θα νοιώθουν τα παιδιά μας;» Τίποτα αυτή. Στο τέλος του πήρε πολλά λεφτά και έφυγε. Στεναχωριόταν!
Μετά από λίγα χρόνια έμαθε ότι είχε καταντήσει πόρνη στα μαγαζιά του Πειραιά!
Στενοχωρήθηκε! Έκλαιγε! Σκεφτόταν να πάει να τη βρει. Τι να της πει όμως;…
Γονάτισε να προσευχηθεί: «Θεέ μου… φώτισε με, τι να πω… τι να κάνω… για να σωθεί αυτή η ψυχή…». Βλέπεις την πονούσε. Ήθελε «να σωθεί αυτή η ψυχή». Ούτε αντρικός εγωισμός, ούτε μνησικακία, ούτε περιφρόνηση… πονούσε για την κατάντια της. Ποθούσε τη σωτηρία της. Τότε άνοιξε ο Θεός τον ουρανό… τον έλουσε με το φως Του.
Βλέπεις;… Βλέπεις;… Αυτός στην Αμερική… σε τι περιβάλλον ζούσε;… Ενώ πόσοι ζούμε μέσα στο Άγιον Όρος, μέσα στους Αγίους, μέσα στη χάρη της Παναγίας και προκοπή δεν κάνουμε!
Δόξα τω Θεώ! Δόξα τω Θεώ!»
[*] «ακτιστο φώς»: Λέγεται άκτιστο, δηλαδή αδημιούργητο, χωρίς αρχή, δηλαδή θεϊκή ενέργεια, Θεός. Υψηλότατοι πνευματικοί ασκητές το ζουν. Ποθητός στόχος της ασκητικής ζωής. Θεωρείται εμπειρία θέωσης. Μετέχει η ανθρώπινη στη Θεία ενέργεια, «…θείας φύσεως κοινωνοί…».
Απόσπασμα από το βιβλίο: “Ο πατήρ Παϊσιος μου είπε”, του Αθ. Ρακοβαλή, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, σελ. 27-29 –

***

Όλη η οικογένεια είδε το Θαβώριο Φως της Μεταμορφώσεως
π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon.p0210130039.by_e184af91Κάποια κυρία, τη στιγμή που έπαιρνε το αντίδωρο από το χέρι μου, είπε:
-Πάτερ θέλω να σας δω στο τέλος, θα σας περιμένω.
Πράγματι στο τέλος την συνήντησα. ..

Η κυρία λοιπόν αυτή … Είχε πολύτεκνη οικογένεια. Ο σύζυγός της, αυτή και έξι παιδιά. Σύνολον οκτώ. Ο μικρότερός της γιός, ο Γιωργάκης, που ήτο τότε ετών δώδεκα, προσεβλήθηκε από καλπάζουσα λευχαιμία. Ξέχασα να σας πω ότι κατήγοντο από μια κωμόπολη που ευρίσκετο στα σύνορα μεταξύ Αρκαδίας και Μεσσηνίας.
Μόλις αρρώστησε το παιδί οι γιατροί από την Καλαμάτα, συνέστησαν αμέσως να έλθει στο αντικαρκινικό νοσοκομείο του Μεταξά. Ήταν τότε το έτος 1970. Έτσι το έφεραν στο νοσοκομείο.
Ύστερα από λίγες μέρες είπαν οι γιατροί στους γονείς ότι το παιδί σε δυο τρείς μέρες θα πεθάνει. Είχε ήδη πέσει σε κώμα. Αμέσως εκείνη η ευλογημένη μάνα, σε συνεννόηση με τον άντρα της και τα δυό της τα παιδιά τα πιο μεγάλα, που ήταν εικοσιτριών και εικοσιπέντε ετών, πήραν την απόφαση να πάρουν το παιδί τους. Υπέγραψαν, πήραν εξιτήριο, και με πολλή προσευχή μετέφεραν το παιδί τους που εξακολουθούσε να ήταν σε κώμα, στο χωριό τους.

Έκαναν μια σύσκεψη όλοι μαζί, και πήραν μια καταπληκτική απόφαση που φανέρωνε και την μεγάλη τους πίστη. Σ’ ένα μικρό βουνό, απέναντι από την κωμόπολη, στην κορφή του ήταν κτισμένο ένα ερημοκκλήσι της Θείας Μεταμορφώσεως. Εκεί λοιπόν μετέφεραν το παιδί τους. Το ξάπλωσαν μπροστά στο τέμπλο και κάτω από τις εικόνες της Μεταμορφώσεως και της Παναγίας. Η εικόνα πάντοτε του Αγίου που γιορτάζει ένας ναός, ή είναι αφιερωμένο σε μια εορτή Θεομητορική ή Δεσποτική, είναι πάντοτε όπως βλέπω εγώ, όπως είμαι εγώ δεξιά μου, και όπως βλέπετε εσείς αριστερά, δίπλα στην Παναγία δηλαδή, ήταν η εικόνα της Μεταμορφώσεως και εδώ μπροστά που βρίσκονται τα παιδιά, ξάπλωσαν το δικό τους το παιδάκι. Έβαλαν λοιπόν ένα στρωματάκι και το σκέπασαν με δυο τρείς κουβέρτες. Και άρχισαν και οι οκτώ νηστεία, αγρυπνία και προσευχή με πίστη. Νηστεία με τελεία ασιτία. Χωρίς ψωμί, χωρίς φαΐ, χωρίς νερό.
Υπήρχε στο Αναλόγιο ένα παλιό Ωρολόγιο. – μου φέρνετε παρακαλώ ένα Ωρολόγιο- και το Μηναίο του Αυγούστου, διότι μόνον αυτό χρειάζετο, αφού και το παρεκκλήσι ήταν αφιερωμένο στην εορτή τη μεγάλη, τη Δεσποτική, της Θείας Μεταμορφώσεως του Κυρίου.

Προσευχή λοιπόν όλο το εικοσιτετράωρο, την ημέρα όλοι μαζί και το βράδυ με βάρδιες, δύο δύο ή ένας ένας. Διάβαζαν τα γράμματα της έκτης Αυγούστου, δηλαδή της εορτής της Μεταμορφώσεως, του Εσπερινού και του Όρθρου, και το Ωρολόγιον ολόκληρο από την αρχή μέχρι το τέλος, αυτό το βιβλίο δηλαδή, το χοντρό που βλέπετε. Το άρχιζαν απ’ την αρχή και το τελείωναν. Και όταν το τελείωναν πάλι από την αρχή. Μέχρι το τέλος και πάλι από την αρχή μέχρι το τέλος και ούτω κάθε εξής.
Τις πρώτες μέρες άντεξαν τα τρία τους παιδιά, ετών δεκατεσσάρων, δεκαεπτά και δεκαεννιά, και από την τετάρτη ημέρα άρχισαν να πίνουν μόνο νερό από μια παρακείμενη πηγή. Οι γονείς και τα δυό μεγάλα αδέλφια κράτησαν την τελεία αποχή. Στο τέλος κάθε προσευχής ζητούσαν από τον φιλάνθρωπο Κύριο και από τα μητρικά σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου να κάμουν το θαύμα τους.
Η νηστεία, η προσευχή, η αγρυπνία, τα δάκρυα της μετανοίας, – προσέξτε τι μου είπε, δάκρυα μετανοίας έριχναν – ομολογούσαν εις τον Θεόν και εις την Παναγία ότι ήσαν αμαρτωλοί και ότι εξαιτίας της αμαρτίας των αρρώστησε το παιδί τους, και η ζωντανή πίστις, ήσαν συνεχείς και ακλόνητες καταστάσεις μέσα στην καρδιά τους.

Την εβδόμη νύχτα, την ώρα που διάβαζαν τον Όρθρο, της έκτης Αυγούστου, της εορτής δηλαδή της Μεταμορφώσεως, και ήσαν όλοι ξυπνητοί εκτός από το δωδεκάχρονο αγόρι, που εξακολουθούσε να ευρίσκετο σε κώμα, ξαφνικά φωτίστηκε όλο το εκκλησάκι με ένα φως υπερκόσμιο. Πιο φωτεινό και πιο λαμπερό και από αυτόν τον ήλιο. Βουβάθηκαν όλοι τους από την έκπληξη και τον θαυμασμό, ενώ συγχρόνως τα μάτια τους ήσαν στραμμένα στην εικόνα της Θείας Μεταμορφώσεως. Και τότε εντελώς απροσδόκητα, βγήκε μια ολόλαμπρη ακτίνα, μια φοβερή αστραπή, η οποία έπεσε πάνω στο ξαπλωμένο παιδί.
Αυτό το γεγονός, ζήτημα μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα αν κράτησε δέκα δευτερόλεπτα. Ξανάγινε σκοτάδι με μοναδικό φως το φως απ’ τα καντήλια, και τα κεριά που κρατούσαν για το διάβασμα.
Και τότε ακούστηκε η φωνή του αρρώστου παιδιού να φωνάζει «Μαμά, μπαμπά, που είστε;»
Έτρεξαν αμέσως κοντά του και κλαίγοντας το αγκάλιασαν.
«Διψώ», ψιθύρισε, «διψώ». «Πεινάω».
Το παιδί συνήλθε. Έγινε τελείως καλά. Ο Θεός έκαμε το θαύμα του.

Ευλογημένοι τέτοιοι γονείς που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις ηρωικές.
Ευλογημένα και τέτοια αδέλφια που συνακολουθούν τέτοιους γονείς.
Ευλογημένη οικογένεια.

Προσευχή_PRAYER- Моление-christians-praying-iconΉπιαν όλοι τους λίγο νερό, λίγο ψωμάκι πολύ λίγο, ένα τέταρτο της φετούλας για να συνέλθουν λίγο.
Το πρωί κατέβηκαν στο χωριό δοξάζοντας το Θεό, φροντίζοντας πλέον για την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του παιδιού.
Την άλλη μέρα όμως οι γονείς, είπαν στα παιδιά τους το εξής:
«Φροντίστε σεις το Γιωργάκη, και μείς θα επιστρέψουμε στο εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως, για να ευχαριστήσουμε το Θεό, με ένα ακόμα τριήμερο με τελεία και πάλι ασιτία.
Και έτσι έγινε. Θυμάστε τους δέκα λεπρούς; Ο ένας επέστρεψε από τους θεραπευμένους για να ευχαριστήσει τον Κύριο. Ο ένας.

Στα δύο χρόνια που είχαν περάσει από τότε, το παιδί τους , έγινε τελείως καλά, υγιέστατο, χωρίς ίχνος της φοβερής εκείνης αρρώστιας του καρκίνου του αίματος, που λέγεται λευχαιμία.
Στον Άγιο Βασίλειο ξαναήλθε η μητέρα αυτή, επειδή εν τω μεταξύ είχε παντρέψει το γιό της, εκεί που έμεινε, στην ενορία του Αγίου Βασιλείου, και έτσι έμαθα την ιστορία.

Κράτησα κάποιες σημειώσεις και σήμερα σας είπα την αληθινή ιστορία τους.
Στο τέλος όμως έκαμα και την εξής ερώτηση:
– Πώς αποφασίσατε να προβείτε σε μια τέτοια ενέργεια, ποιος σας το πρότεινε αυτό, πώς σας ήλθε; Κάπου το διαβάσατε; Σας φώτισε μήπως ο Θεός;
Και μου απάντησε :
– Πριν από χρόνια πέρασε από το χωριό μας ένας μοναχός Αγιορείτης που ήτανε από την Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους. Αυτός μας μίλησε πολύ για την αξία της νηστείας, όταν αυτή η νηστεία, μας είπε, συνοδεύεται από καθαρή προσευχή, από εγκράτεια, από δάκρυα μετανοίας, από υπομονή και πίστη. Μας είπε ακόμα αυτός ο μοναχός, για κάποιον Άγιο γέροντα, τον πατέρα Ιερώνυμο τον Σιμωνοπετρίτη, – ίσως κάποιοι από σας έχετε διαβάσει την βιογραφία του. Όταν λοιπόν αυτός ήταν πολύ μικρός είχε αρρωστήσει βαριά. Τότε οι γονείς του τον πήγαν στην εκκλησία του χωριού, και κει παρέμειναν μαζί με το παιδί τους νηστεύοντας και προσευχόμενοι σαράντα ημέρες. – οι γονείς του πατρός Ιερωνύμου, γι’ αυτό και έγινε ο γιος αυτός Άγιος. – Το παιδί τους έγινε καλά, μεγάλωσε και αργότερα κατέστη ο φημισμένος αυτός γέροντας, – είναι αυτός που ανακάλυψε και συνέγραψε την βιογραφία της ερημίτιδος Φωτεινής του Ιορδάνου ποταμού. Οι δε γονείς του μικρού Ιερωνύμου, μετά την θεραπείαν του γιού τους, παρέμειναν για άλλες δέκα μέρες στο ναό, ευχαριστώντας τον Θεόν, πάλι με νηστεία και προσευχή, σύνολον πενήντα ημέρες. Κάθε δε φορά που ετελείτο Θεία Λειτουργία, κοινωνούσαν το άρρωστο παιδί, μαζί και οι γονείς.
Αυτά θυμήθηκα, – μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα – και αυτά περίπου κάναμε με όσες δυνάμεις είχαμε ο άντρας μου, εγώ και τα παιδιά μου. Πίστεψα πάτερ μου, ότι η απόλυτη καθαρή νηστεία, μαζί με την προσευχή, την ταπείνωση και την μετάνοια, ο Θεός θα σώσει το παιδί μου – και το έσωσε.
Δόξα νάχει το όνομά Του.
Αυτά μου είπε η μακαρία αυτή μάνα και τελείωσε. (Κυριακη Β’ Νηστειών 2001)

***

Ο θαυματουργικός χορτασμός, Τίποτα δεν είναι αδύνατο για το Θεό. Αντώνιος Bloom του Σουρόζ – Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/08/01/%ce%bf-%ce%b8%ce%b1%cf%85%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%87%ce%bf%cf%81%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82-%cf%84%ce%af%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b1-%ce%b4%ce%b5/

Πολλαπλασιασμός της μανέστρας και των κερασμάτων! Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης – Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/22/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CF%89/

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ_city-nonresonant0140

Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς. 
Ἦχος βαρύς.

Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδυναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι. (ἐκ γʹ)

Κοντάκιον τῆς Ἑορτῆς
Αὐτόμελον Ἦχος βαρὺς

πὶ τοῦ ὄρους μετεμορφώθης, καὶ ὡς ἐχώρουν οἱ Μαθηταί σου τὴν δόξαν σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐθεάσαντο, ἵνα ὅταν σε ἴδωσι σταυρούμενον, τὸ μὲν πάθος νοήσωσιν ἑκούσιον, τῷ δὲ κόσμῳ κηρύξωσιν, ὅτι σὺ ὑπάρχεις ἀληθῶς, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα.

Ὁ Οἶκος
γέρθητε οἱ νωθεῖς, μὴ πάντοτε χαμερπεῖς, οἱ συγκάμπτοντες εἰς γῆν τὴν ψυχήν μου λογισμοί, ἐπάρθητε καὶ ἄρθητε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως, προσδράμωμεν Πέτρῳ καὶ τοῖς Ζεβεδαίου, καὶ ἅμα ἐκείνοις τὸ Θαβώριον ὄρος προφθάσωμεν, ἵνα ἴδωμεν σὺν αὐτοῖς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, φωνῆς δὲ ἀκούσωμεν, ἧς περ ἄνωθεν ἤκουσαν, καὶ ἐκήρυξαν, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα.


Wonderful Lord, we give You unceasing thanks that You have made us worthy to be the children of Your Holy and True Church that is exalted above all the worldly heights. Saint Nikolai Velimirovič

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icontransfiguration-fresco-visoki-decani-monastery-serbia«O Lord, in the light of Thy countenance shall they walk, and in Thy, Name shall they rejoice all the day long. »
«the light of thy countenance, O Lord, has been manifested towards us. »

Synaxarion.
On August 7, we commemorate the devout Martyr Dometius the Persian.
On this day, devout St. Or died in peace.
On this day Saint Hyperechius died in peace.
On this day the devout Theban ascetics died in peace.
On this day the devout woman Potamia the Wonderworker died by the sword.
On this day St. Narcissus, Archbishop of Jerusalem, reposed in peace.
On this day devout St. Asterius the Wonderworker died by the sword.
On this day Saint Sozon of Nicomedia died in peace after he was thrown into fire and came out uninjured.
On this day we commemorate the perfect help which Christ our true God granted us, beyond all hope and reason, against our godless enemies who had surrounded us on every side by land and sea, which help came when our all-holy and immaculate Lady Theotokos and ever-virgin Mary, who without seed gave birth to Him, interceded for the salvation of the God-protected imperial City [of Constantinople].
On this day the devout healer Theodosius the New died in peace.
On this day devout St. Dometius, the worker of signs, who lived as an ascetic in the area of Philotheou Monastery [on Mt. Athos] died in peace.
On this day devout St. Nicanor, who was illustrious on Mt. Callistratus, died in peace.

7. Abba Hyperechius said, ‘Let your thoughts be ever in the kingdom of heaven and soon you will possess it as an heritage.’

HOMILY
About the exaltation of the Church of God
by Saint Nikolai Velimirovič

“And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow into it” (Isaiah 2:2).

This prophecy pertains to the Church of Christ. However much of this prophecy could seem to be mysterious to the Jews before Christ, so much more is it completely clear for us today. Mountain or height: the house of the Lord is truly established “in the top of the mountains”, i.e., in the heights of the heavens, for the Church of Christ, first, is not sustained by the earth but rather by the heavens and finally, one part of the members of the Church (and now, a greater part) is to be found in heaven, while the other part is still on earth.

Further, the Church of Christ is “exalted above the hills”, i.e., above all earthly and human greatness. Human philosophy and art and all the cultures of people as well as all earthly values represent only the low hills in comparison to the infinite heights of Christ’s Church. For it was not difficult for the Church to create all of those hills, while neither one of them, nor all of them together, in the course of many thousands of years, was able to create the Church.

Finally, the prophet says: “all nations shall flow into it.” To what, truly, up to now, have all the nations flowed if not into the Church of Christ? The Temple of Jerusalem was inexcessible to the Gentiles under the penalty of death. The Church, however, from the beginning called all nations on earth, obedient to the command of the Lord: “Go ye therefore and teach all nations” (St. Matthew 28:19).
This is the vision of Isaiah, the son of Amos, a vision from afar, a vision truthful and wonderful.

O Wonderful Lord, we give You unceasing thanks that You have made us worthy to be the children of Your Holy and True Church that is exalted above all the worldly heights.

To You be glory and thanks always. Amen.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-august-6-august-19.html

Apolytikion of the Feast. 
Grave Mode.

You were transfigured upon the mountain, O Christ our God, showing to Your disciples Your glory as much as they could bear. Do also in us, sinners though we may be, shine Your everlasting light, by the intercessions of the Theotokos, O Giver of light. Glory to You. (3)


Όλοι οι φωτεινοί άνθρωποι του Θεού μετέχουν χαρισματικά στο άκτιστο φως του Κυρίου, στο φως που αξιώθηκαν να δουν οι άγιοι απόστολοι Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης στο όρος Θαβώρ

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon025Συναξάριον.
Τῇ Ϛʹ (6ῃ) τοῦ μηνός Αὐγούστου ἀνάμνησις τῆς θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἁγίου Νεομάρτυρος Ἀββακοὺμ τοῦ ἐν Θεσσαλονίκῃ μαρτυρήσαντος ἐν ἔτει 1628ῳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς Κοιμήσεως τῆς ὁσίας μητρὸς ἡμῶν Μαρίας Οὐσάκοβα τῆς Μονῆς τοῦ Ντιβέγιεβο Ρωσίας (1904)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς Κοιμήσεως τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Τρύφωνος τῆς Καψάλας τοῦ Ρουμάνου (1978)

Στίχοι
Θαβὼρ ὑπὲρ πᾶν γῆς ἐδοξάσθη μέρος,
Ἰδὸν Θεοῦ λάμψασαν ἐν δόξῃ φύσιν
Μορφὴν ἀνδρουμένην κατὰ ἕκτην Χριστὸς ἀμεῖψε.

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox IconTransfiguration-FullΟ άνθρωπος της χάριτος λάμπει εσωτερικά σαν αστέρι. Συχνά, μάλιστα, η εσωτερική αυτή λαμπρότητα περνά από την ψυχή στο σώμα και γίνεται ορατή στους άλλους.

Όταν έμενα στην Πετρούπολη, στη δεκαετία του 1840, ακούγοντας γι’ αυτό από κάποιους, θέλησα να το διαπιστώσω με τα ίδια μου τα μάτια. Ήμουνα, βλέπεις, νεαρός τότε και δύσπιστος. Έτυχε, λοιπόν, να με επισκεφθεί ένας μοναχός, στον οποίο οι ενέργειες της χάριτος ήταν ήδη έκδηλες. Αρχίσαμε να μιλάμε για πνευματικά ζητήματα. Όσο πιο πολύ αυτοσυγκεντρωνόταν, όσο πιο πολύ η σκέψη του βάθαινε, τόσο πιο φωτεινό γινόταν το πρόσωπό του• ώσπου, τελικά, έγινε λευκό σαν το χιόνι, με τα μάτια του ν’ αστράφτουν. Λένε ότι και ο γέροντας Σεραφείμ του Σαρώφ πολύ συχνά έλαμπε, ιδιαίτερα την ώρα της προσευχής, και όλοι τον έβλεπαν φωτόλουστο.
Πολλές τέτοιες περιπτώσεις συναντάμε στις διηγήσεις των αγίων πατέρων. Αναφέρεται, για παράδειγμα, στο Γεροντικό ότι ο αββάς Ιωσήφ της Πανεφώ, όταν προσευχόταν με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό, τα δάχτυλά του γίνονταν σαν δέκα λαμπάδες αναμμένες. Το αποκάλυψε ο αββάς Λωτ, που το είδε.

Σε κάθε εποχή υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, άνθρωποι της χάριτος… Όλοι οι φωτεινοί άνθρωποι του Θεού μετέχουν χαρισματικά στο άκτιστο φως –δηλαδή στην άκτιστη ενέργεια– του Κυρίου, στο φως που αξιώθηκαν να δουν οι άγιοι απόστολοι Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης στο όρος Θαβώρ, όταν Εκείνος μεταμορφώθηκε, όταν «το πρόσωπό Του έλαμψε σαν τον ήλιο» (Ματθ. 7:2) και «τα ρούχα Του έγιναν αστραφτερά, κατάλευκα σαν το χιόνι» (Μαρκ. 9:3).
(Από το βιβλίο: “Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας” . Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 99, 102, 105.)

***

Η επίσκεψη της θείας Χάριτος
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Γέροντα, πώς είναι το άκτιστο φώς;

Συμεών ο Νέος Θεολόγος_ο Άγιος του φωτός_855dae417f2c5aad13b83c0dc99f480d_agios-symeon_ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ_23 1Που να ξέρω; Εγώ στο Καλύβι έχω μια κτιστή σόμπα που την ανάβω, για να ζεσταθώ. Αν θέλω φώς, ανάβω ένα κερί και βλέπω!
Ποτέ να μη ζητάη κανείς φώτα ή χαρίσματα του Θεού, αλλά μόνο μετάνοια, η οποία θα φέρη την ταπείνωση, και μετά ο Καλός Θεός θα του δώση ό,τι έχει ανάγκη. Πήγα μια φορά να δώ τον πατέρα Δαβίδ τον Διονυσιάτη. Έμενε σε ένα κελλί, μέσα στα κουρέλια, μέσα στο σκοτάδι. Αλλά μέσα σ’ αυτό το σκοτεινό κελλί, εκείνος ζούσε μέσα στο φώς. Ήταν πολύ προχωρημένος στην ευχή, είχε φθάσει σε μεγάλη πνευματική κατάσταση. Τρόμαξα να του βγάλω κάτι! «Αυτά δεν λέγονται, δεν λέγονται», έλεγε. Ξέρεις τί θα πη μέσα στο σκοτάδι να βλέπης φώς, χωρίς να έχης φώς; Να είσαι μέσα στα κουρέλια, και να βρίσκεσαι μέσα στα παλάτια του Θεού!
«Για να λάβης πνεύμα, πρέπει να δώσης αίμα»* . Όταν ήμουν στο Κοινόβιο, μια Μεγάλη Σαρακοστή προσπάθησα να το εφαρμόσω. Δεν υπολόγισα καθόλου τον εαυτό μου, τράβηξα το σχοινί μέχρι που τεντώθηκε τελείως. Ένιωθα τόση κούραση, που έπεφτα στον δρόμο και παρακαλούσα τον Θεό να με βοηθήση να σηκωθώ λιγάκι, για να μη με δούν οι άνθρωποι και πούν: «Νά, οι καλόγεροι πέφτουν από την άσκηση». Το ένιωθα κάθε μέρα σαν μαρτύριο. Την Πέμπτη προ του Λαζάρου, το βράδυ, ενώ προσευχόμουν στο κελλί, ένιωσα μια γλυκύτητα, μια αγαλλίαση, κι ένα φως με έλουσε· από τα μάτια μου έτρεχαν δάκρυα, ένα γλυκό κλάμα. Αυτό κράτησε είκοσι με τριάντα λεπτά και με τόνωσε πολύ, με έτρεφε πνευματικά για δέκα χρόνια.

Όταν ρώτησα τον Γερο-Πέτρο** γι’ αυτό, μου είπε: «Εγώ συνέχεια ζώ τέτοιες θείες καταστάσεις. Εκείνη την ώρα που με επισκέπτεται η θεία Χάρις, η καρδιά μου θερμαίνεται γλυκά από την αγάπη του Θεού, και ένα φως παράξενο με φωτίζει εσωτερικά και εξωτερικά· νιώθω το πρόσωπό μου να φωτίζη. Φωτίζεται ακόμη και το κελλί μου. Βγάζω τότε το σκουφί μου, σκύβω ταπεινά το κεφάλι μου και λέω στον Χριστό: “Χριστέ μου, χτύπησέ με με το κοντάρι της ευσπλαγχνίας Σου στην καρδιά μου”. Από την πολλή ευγνωμοσύνη τα μάτια μου τρέχουν συνέχεια γλυκά δάκρυα και δοξολογώ τον Θεό. Τότε όλα σταματάνε, γιατί νιώθω πολύ κοντά μου τον Χριστό και δεν μπορώ πια να ζητήσω τίποτε· σταματάει και η προσευχή, το κομποσχοίνι δεν μπορεί να γυρίση».

*Βλ. Το Γεροντικόν, εκδ. «Αστήρ», Αθήναι 1981, Αββάς Λογγίνος ε΄, σ. 63.
**Βλ. Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα, σ. 64-73.
Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ «Περί Προσευχής», Περι προσευχης 7 μερος

***

Ο δίκαιος Θεόδωρος της Βύριτσα,
ο ταπεινός βοσκός που έζησε την Μεταμόρφωση

Κοντά στο Γιαροσλάβ [της Ρωσίας] ζούσε ένα αγόρι που ωνομαζόταν Θεόδωρος. Όταν ήταν έξι ετών επισκέφθηκε μία προορατική Γερόντισσα που ωνομαζόταν Ξένη και αυτή του είπε: «Ποιός ήλθε να με ιδή! Θεόδωρε, τι χαρά! Σαράντα πέντε χρόνια θα βόσκης αγελάδες και κατσίκες. Να μη χρησιμοποιήσης ποτέ ξύλο ή ράβδο σ᾿ αυτά και ποτέ να μη πης άσχημη ή θυμωμένη κουβέντα, και τα ζώα θα σε υπακούουν. Μετά θα πας στην Πετρούπολι, στην Μακαρία Ξένη, την προστάτισσά μου και μετά θα πας στην αγία μας γη, στην Βυρίτσα, στον Γέροντα»!
Ο Θεόδωρος ζούσε με τους γονείς του και τέτοιες σκέψεις ποτέ δεν πέρασαν από το μυαλό του. Όμως, σύντομα έμεινε ορφανός και πράγματι από την ηλικία των έξι ετών έβοσκε αγελάδες. Εργάσθηκε ως βοσκός ακριβώς για 47 χρόνια, όπως του είχε προείπει η Γερόντισσα. Ποτέ δεν κτύπησε κάποιο ζώο και ποτέ δεν είπε μια άσχημη κουβέντα· ποτέ δεν έχασε ούτε μία αγελάδα. Είχε κατασκευάσει ένα κέρας (βούκινο), το οποίο φυσούσε και με αυτό καλούσε τις αγελάδες. Μέχρι που πέρασε την ηλικία των πενήντα έβοσκε αγελάδες· ποτέ δεν έπαιρνε χρήματα, αλλά έτρωγε στα σπίτια των ιδιοκτητών των αγελάδων, οι οποίοι επίσης τον έντυναν. Όλοι τον συμπαθούσαν για την ευγένεια και την αθωότητά του.

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon802330_icon_transfiguration7Συχνά ήταν πολύ λυπημένος που δεν μπορούσε να εκκλησιασθή στις μεγάλες Εορτές, διότι έπρεπε να βγάζη στην βοσκή τις αγελάδες καθημερινώς. Κάποτε, στην Εορτή της Μεταμορφώσεως, ήταν εξαιρετικά λυπημένος και προσευχήθηκε στον Θεό: «Όλοι οι πιστοί προσεύχονται στην Εκκλησία σήμερα και εγώ δεν μπορώ να είμαι μαζί τους· είμαι πάντοτε με τις αγελάδες και τις κατσίκες»… Όταν ο Θεόδωρος πήγε τις αγελάδες στην βοσκή, τοποθέτησε μία Εικόνα σε ένα δένδρο και προσευχόταν για ώρες εκεί ενώπιόν της. Εκείνη την ημέρα προσευχήθηκε με ιδιαίτερη θέρμη. Ξαφνικά είδε μία λάμψι ενός εξαιρετικού φωτός επάνω από την Εικόνα· το φως ήταν πιο λαμπρό από τον ήλιο. Μετά εμφανίσθηκε ο Σωτήρας μας με τον Μωϋσή και τον Ηλία και τους Αποστόλους Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη! Ο Θεόδωρος δεν κατάλαβε πόσο κράτησε η όρασις…῞
… Όταν ήλθε στις αισθήσεις του ήταν πιά απόγευμα· κατάλαβε ότι θα έπρεπε να γυρίση τα ζώα στο σπίτι, ότι ήταν ώρα για άρμεγμα και την στιγμή εκείνη η όρασις εξαφανίσθηκε. Ο Θεόδωρος σηκώθηκε και έκλαυσε και παρεκάλεσε τον Κύριο να του αποκαλύψη αν αυτό που συνέβη ήταν μία πραγματική όρασις ή μόνον η φαντασία του. Πήρε το κέρας του και κάλεσε τις αγελάδες και στράφηκε προς το κοπάδι. Συγκλονίσθηκε από αυτό που είδε: όλες οι αγελάδες ήσαν γονατισμένες και δάκρυα έρρεαν από τα μάτια τους!…

Σαράντα επτά χρόνια ο Θεόδωρος εργάσθηκε ως βοσκός και μετά αποσύρθηκε. Δεν είχε συγγενείς ούτε είχε παντρευθή. Θυμήθηκε την καθοδήγησι που του δόθηκε στην παιδική του ηλικία και ταξίδευσε στην Αγία Πετρούπολι. Ήταν τότε το έτος 1949…
* Περιοδικό «Άγιος Κυπριανός», αριθ. 297/Ιούλιος-Αύγουστος 2000, σελ. 323. Μετάφρασις από τα ρωσικά από το έργο του Βασιλείου Νικολάγιεβιτς Μουράβιεφ, Ο Στάρετς Μεγαλόσχημος Ιερομόναχος Σεραφείμ της Βυρίτσας 1865-1949, κατά την διασκευασμένη έκδοσι του Αλεξάνδρου Τροφίμωφ, σελ. 131-132, Μόσχα, Αδελφότης Αγίου Αλεξίου, 1996.

***

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

«Ιδού νεφέλη φωτεινή επεσκίασεν αυτούς, και ιδού φωνή εκ της νεφέλης λέγουσα· ούτός εστιν ο υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα· αυτού ακούετε» (Ματθ. ιζ’ 5, Μαρκ. θ’ 7, Λουκ. θ’ 35).

…Η Μεταμόρφωση του Κυρίου αποτελεί στερεό θεμέλιο της ελπίδας για τη μεταμόρφωση όλης της ζωής μας —η οποία τώρα είναι γεμάτη από κόπο, ασθένειες, φόβο— σε ζωή άφθαρτη και θεοειδή. Εν τούτοις, η ανάβαση αυτή στο υψηλό όρος της Μεταμορφώσεως συνδέεται με μεγάλο αγώνα. Όχι σπάνια εμείς εξασθενούμε από την αρχή αυτού του αγώνα και απελπισία φαίνεται να κυριεύει την ψυχή. Σε τέτοιες ώρες μαρτυρικής παραμονής στα όρια μεταξύ του Απροσίτου Φωτός της Θεότητας που έλκει προς τον εαυτό Του και της απειλητικής αβύσσου του σκότους, να ενθυμούμαστε τα διδάγματα των Πατέρων μας, οι οποίοι διήνυσαν την οδό αυτή ακολουθώντας τον Χριστό, και «εζωσμένοι τας οσφύας ημών» να παίρνουμε δύναμη με την κραταιά ελπίδα σε Εκείνον, ο Οποίος με την παλάμη Του βαστάζει ακόπως όλη την κτίση. Να θυμόμαστε ότι στη ζωή μας πρέπει να επαναληφθεί κατά τον ίδιο τρόπο ο,τι έγινε στη ζωή του Υιού του Ανθρώπου, για να ελευθερωθούμε από κάθε φόβο και ολιγοψυχία. Η οδός είναι κοινή σε όλους μας κατά τον λόγο Αυτού του Χριστού: «Εγώ ειμι η οδός»• και γι’ αυτό είναι και μοναδική, διότι «ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ει μη δι’ Εμού».

Αν ο Κύριος «επειράσθη», και εμείς πρέπει να περάσουμε διά του πυρός των πειρασμών. Αν ο Κύριος καταδιώχθηκε, και εμείς επίσης θα διωχθούμε από τις ίδιες εκείνες δυνάμεις, οι οποίες δίωκαν τον Χριστό. Αν ο Κύριος έπαθε και σταυρώθηκε, και εμείς αναπόφευκτα οφείλουμε να πάσχουμε και να σταυρωνόμαστε έστω, ίσως, και πάνω σε αόρατους σταυρούς, εφόσον πράγματι Τον ακολουθούμε στις οδούς της καρδίας μας. Αν ο Κύριος μεταμορφώθηκε, και εμείς θα μεταμορφωθούμε και ενώ ακόμη βρισκόμαστε πάνω στη γη, αν ομοιωθούμε προς Αυτόν στις εσωτερικές επιθυμίες μας. Αν ο Κύριος πέθανε και αναστήθηκε, τότε και όλοι όσοι πιστεύουν σε Αυτόν θα διέλθουν διά του θανάτου, θα τοποθετηθούν σε τάφους και έπειτα θα αναστηθούν όμοια προς Αυτόν, εφόσον πέθαναν όμοια προς Αυτόν….

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon.p0210voznesenieΣας παρακαλώ, να μην ολιγοψυχήσουμε ακούοντας τα λόγια της διδασκαλίας αυτής, αλλά να λάβουμε θάρρος και να ανοίξουμε τις καρδιές μας για να δεχθούμε με απλότητα το Ευαγγέλιο του Χριστού. Ο Κύριος με το στόμα Του είπε: «Θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιωάν. ις’ 33). Και εμείς, με τη δύναμη του Χριστού, θα κατορθώσουμε αναμφίβολα τη νίκη αυτή επί του κόσμου, ώστε μαζί με Αυτόν να μετάσχουμε στην αιώνια Βασιλεία των ουρανών.

Καθημερινά η πείρα της ανθρωπότητος μας αποδεικνύει σταθερά ότι οι «σοφοί και συνετοί» του αιώνος τούτου δεν μπορούν να ακολουθήσουν τον Χριστό ούτε στο Θαβώρ, ούτε στον Γολγοθά, ούτε στο όρος των Ελαιών.

Έτσι, αγαπητοί, προσέλθετε, και με τη δύναμη της πίστεως ας ανεβούμε στο «όρος Κυρίου» (Ησ. β’ 3), ας σταθούμε αοράτως στην πόλη του Ζώντος Θεού, και μετάρσιοι τω πνεύματι ας δούμε την άυλη Θεότητα του Πατρός και του Πνεύματος στον Μονογενή Υιό απαστράπτουσα. Ας ανέβουμε όχι με υπερήφανη παρρησία, αλλά με φόβο και τρόμο, ως ανάξιοί της αναβάσεως και οράσεως αυτής, εντούτοις όμως, με ελπίδα ότι και σε μας τους αμαρτωλούς, κατά την άμετρη αγαθότητα του Ουρανίου Πατρός, θα λάμψει «το αΐδιο Φως» της Θεότητος, η άστεκτη λάμψη του οποίου έρριξε πρηνείς στο Θαβώρ τους εκλεκτούς Αποστόλους.

Αφού ανυψώσαμε για λίγο τον νού μας στη θεωρία των θεμελιωδών αρχών της πίστεώς μας, οι οποίες πρέπει να αποτελούν το μόνιμο πολίτευμα της ζωής του πνεύματός μας, ας επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να προχωρήσουμε στο θέμα που επιλέξαμε… Η γνώση για όλα αυτά θα βοηθήσει και εμάς τους ιδίους να διέλθουμε συνετά τη δική μας πορεία ακολουθώντας «τοις ίχνεσι του Χριστού».

Απορρίψτε τον άδικο λογισμό, ότι αυτό είναι κλήρος μόνο των εκλεκτών, λογισμό που μπορεί να φονεύσει μέσα μας την άγια ελπίδα. Η αλήθεια, στην οποία είναι αναγκαίο να στερεωθεί η καρδιά μας, είναι ότι ο Κύριος κανέναν δεν “εκβάλλει έξω” και δεν απορρίπτει από εκείνους που έρχονται προς Αυτόν (πρβλ. Ιωάν. ς’ 37). Όλοι εμείς, χωρίς εξαίρεση, μεγάλοι και μικροί, σημαντικοί και ασήμαντοι, κληθήκαμε στην ίδια τελειότητα, στην οποία κάλεσε ο Κύριος τους Αποστόλους Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη που τους οδήγησε στο όρος του Θαβώρ, διότι και εμείς, όπως και αυτοί, λάβαμε τις ίδιες εντολές και όχι άλλες, και, επομένως, την ίδια, ίση προς αυτούς, τιμή κλήσεως και όχι άλλη κατώτερη. Ερευνήστε με προσοχή όλη την ακολουθία της Εορτής και θα δείτε με ποια δύναμη η Εκκλησία προσκαλεί και πείθει όλους για ανάβαση στο αψηλάφητο Όρος της νοεράς Θεοπτίας, δείχνοντας έτσι σαφώς ότι όχι μόνο κατά την αρχαιότητα, όχι μόνο στους Αποστόλους ευδόκησε ο Κύριος να φανερώσει την “αυγή” της Θεότητάς Του, αλλά και κατά τη διάρκεια όλων των αιώνων, και ως τις ημέρες μας ακόμη, δεν έπαυσε και ουδέποτε θα παύσει, σύμφωνα με την επαγγελία Του, να εκχέει την ίδια εκείνη δωρεά σε όσους Τον ακολουθούν με όλη την καρδιά τους…

Δεν έβλεπα την οδό μπροστά μου• δεν γνώριζα πως να εισέλθω σε αυτή τη ζωή, από που να αρχίσω• αισθανόμουν τον εαυτό μου μέσα σε γνόφο και ρώτησα:

«Τί να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή»;

Και μου δόθηκε η απάντηση:

«Να προσεύχεσαι, όπως ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο οποίος για χρόνια έκραζε, “Κύριε, φώτισόν μου το σκότος”, και εισακούσθηκε.

»Να προσεύχεσαι με τα λόγια της εκκλησιαστικής Ωδής, “Λαμψάτω, ω Φωτοδότα, και εμοί τω αμαρτωλώ το φως Σου το απρόσιτον”, και να ενδυναμώνεις στην πίστη, ενθυμούμενος ότι η Εκκλησία δεν προσεύχεται για πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν».

Στη συνέχεια ο άνδρας εκείνος, σαν να απέκλειε τη δυνατότητα ότι μια τέτοια προσευχή θα παραμείνει χωρίς την άνωθεν απάντηση, κατέκλεισε τον λόγο του ως εξής:

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon5SSPWPzfIm 8«Όταν η ψυχή σου γνωρίσει αυτό το φως, τότε, όταν συμβεί να το στερείται, θα φλέγεσαι γι’ αυτό και μιμούμενος τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο θα το ζητάς και θα κράζεις προς αυτό:
Ελθέ, το φως το αληθινόν.
Ελθέ, η Ζωή η αιώνιος.
Ελθέ, των πεπτωκότων η έγερσις.
Ελθέ, των κειμένων η ανόρθωσις,
Ελθέ, των νεκρών η ανάστασις.
Ελθέ, Πανάγιε Βασιλεύ.
Ελθέ και σκήνωσον εν ημίν,
και μείνον αδιαστάτως εν ημίν,
και αδιαιρέτως Συ μόνος βασίλευε εν ημίν
εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».
(Πηγή: Αρχιμ. Σωφρονίου, Λόγος στην Μεταμόρφωση του Κυρίου (απόσπασμα), Άσκησις και θεωρία, Έσσεξ Αγγλίας 1996, σ. 172-188.)

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon1304066549_city-nonresonant0142Η Νεφέλη είναι η Παρουσία και η δύναμη του Θεού, το Φως και η Πνοή του Αγίου Πνεύματος, το ένδυμα «της μεγαλοπρεπούς δόξης» του Θεού, ο παράδεισος του Θεού, η υπέρτατη στιγμή της Θαβώρειας Θεοφάνειας… π. Ζαχαρία (Ζάχαρου)
https://iconandlight.wordpress.com/2021/08/06/%ce%b7-%ce%bd%ce%b5%cf%86%ce%ad%ce%bb%ce%b7-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%b4%cf%8d%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%b7-2/

Η λάμψη του Θαβωρίου Φωτός σκόρπισε το σκοτάδι των ειδώλων δια των προσευχών της αγίας Νίνας. Ας μη μείνει κανένας μακριά από το Θεό, για να μη χάσει το φως του από την επέλαση του τρομακτικού σκοταδιού των αλλοεθνών … Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2020/08/06/%ce%b7-%ce%bb%ce%ac%ce%bc%cf%88%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b1%ce%b2%cf%89%cf%81%ce%af%ce%bf%cf%85-%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c%cf%82-%cf%83%ce%ba%cf%8c%cf%81%cf%80%ce%b9%cf%83%ce%b5-%cf%84%ce%bf-2/

Εσπερινός: Αναγνώσματα Εξόδου (Κεφ. 24, 12-18), Εξόδου (Κεφ. 33, 11-23 & 34, 46, 8), Βασιλειών Γ’ (Κεφ. 19, 39, 11-13, 15-16)
Όρθρος: Ευαγγέλιον Λουκά 9:28-36.
Θεία Λειτουργία: Απόστολος Πέτρου Β’ 1:10-19, Ευαγγέλιον Ματθ. 17:1-9.
Το γεγονός της Θείας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος αναφέρεται στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον 17:1-9, στο κατά Μάρκον 9:2-8, και στο κατά Λουκάν 9:28-36.

Σεραφείμ του Σάρωφ μεσ’ το Αγιο Πνευμα_Беседа преп. Серафима с Николаем А. Мотовиловым_ St. Seraphim of Sarov with Nicholas Motovilov_171Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς.
Ἦχος βαρύς.

Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδυναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι. (ἐκ γʹ)

Δόξα… Ἦχος πλ. α’

Δεῦτε ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος Κυρίου, καὶ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, καὶ θεασώμεθα τὴν δόξαν τῆς Μεταμορφώσεως αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ Πατρός, φωτὶ προσλάβωμεν φῶς, καὶ μετάρσιοι γενόμενοι τῷ πνεύματι, Τριάδα ὁμοούσιον ὑμνήσωμεν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Καὶ νῦν… Ἦχος πλ. αʹ.

Νόμου καὶ Προφητῶν σε Χριστέ, ποιητὴν καὶ πληρωτὴν ἐμαρτύρησαν, ὁρῶντες ἐν τῇ νεφέλῃ, Μωϋσῆς ὁ θεόπτης καὶ Ἠλίας ὁ ἔμπυρος ἁρματηλάτης, καὶ ἄφλεκτος οὐρανοδρόμος, ἐπὶ τῆς Μεταμορφώσεώς σου, μεθ’ ὧν καὶ ἡμᾶς, τοῦ σοῦ φωτισμοῦ ἀξίωσον Δέσποτα, ὑμνεῖν σε εἰς τοὺς αἰῶνας. 

Μετὰ τὴν β’ Στιχολογίαν, Κάθισμα 
Ἦχος δ’  Κατεπλάγη, Ἰωσὴφ

πὶ τὸ ὄρος τὸ Θαβώρ, μετεμορφώθης, Ἰησοῦ, καὶ νεφέλη φωτεινή, ἐφηπλωμένη ὡς σκηνή, τοὺς Ἀποστόλους τῆς δόξης σου κατεκάλυψεν· ὅθεν καὶ εἰς γῆν ἐναπέβλεπον, μὴ φέροντες ὁρᾶν τὴν λαμπρότητα, τῆς ἀπροσίτου δόξης τοῦ προσώπου σου, ἄναρχε Σῶτερ Χριστὲ ὁ Θεός, ὁ τότε τούτοις, τὸ φῶς σου λάμψας, φώτισον τὰς ψυχάς ἡμῶν.

Ὁ Οἶκος
γέρθητε οἱ νωθεῖς, μὴ πάντοτε χαμερπεῖς, οἱ συγκάμπτοντες εἰς γῆν τὴν ψυχήν μου λογισμοί, ἐπάρθητε καὶ ἄρθητε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως, προσδράμωμεν Πέτρῳ καὶ τοῖς Ζεβεδαίου, καὶ ἅμα ἐκείνοις τὸ Θαβώριον ὄρος προφθάσωμεν, ἵνα ἴδωμεν σὺν αὐτοῖς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, φωνῆς δὲ ἀκούσωμεν, ἧς περ ἄνωθεν ἤκουσαν, καὶ ἐκήρυξαν, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα.

Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ δική μας παραμόρφωση (6.8.2017)
https://www.youtube.com/watch?v=Ad8N1a-pE28&ab_channel=%CE%9F%CE%9C%CE%99%CE%9B%CE%99%CE%95%CE%A3%CE%9C%CE%97%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%9C%CE%9F%CE%A1%CE%A6%CE%9F%CE%A5

Ο Μόρφου Νεόφυτος στην αγρυπνία της Μεταμορφώσεως : Ένα έχω να πω!! Ο Χριστός εν τω μέσω ημών!!! 


Come, let us go up to the mountain of the Lord, and to the house of our God, and we shall behold the glory of His Transfiguration…

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon.p0210130036.bSynaxarion.
On August 6 is the commemoration of the divine Transfiguration of our Lord, God and Savior Jesus Christ.
New Martyr Abbacum of Thessalonica (1628)
Repose of Abbess Maria (Ushakova) of Diveyevo (1904)
Repose of Elder Tryphon of Kapsala, Mount Athos (1978)

”O Lord, in the light of Thy countenance shall they walk, and in Thy, Name shall they rejoice all the day long.”

Hymn of Praise
The Transfiguration of Our Lord God and Savior Jesus Christ
by Saint Nikolai Velimirovic

There, where Israel defeated Sisar
There also condescended, the Heavenly King
Prayer, to go and to nightly vigils,
The glory of His Transfiguration, to manifest,
And the faith of His followers, to confirm
In the eternal victory of Him the Victor.
There, divine light from Himself, He released
Dispels the thick darkness, and illuminated Tabor;
The Light, for a long time, which in Himself contained
From which, to the world, a little at a time dispensed
Abundant rays, now released,
Jubilant rays, sweet rays.
The glow of humanity, to reveal to heaven,
To earth and to men, the Divine Truth.
Let the firmament, its Representative see,
Let the earth recognize God, the Savior.
From the Prolog by Saint Nikolai Velimirovic
http://prologue.orthodox.cn/August6.htm

***

Saint Sophrony (Sakharov) of Essex

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox IconTransfiguration-FullWhat can I do to inherit eternal life”?

And I was given the answer:

“Pray, as Saint Gregory Palamas, who cried for many years, “Lord, Enlighten my darkness,” and he was heard.

“Pray in the words of the Ecclesiastical Ode “Enlighten, O Giver of Light, and me the sinner with Your light inaccessible”, and strengthen your faith, remembering that the Church does not pray for things that cannot be done.”

Then, that Man, in excluding the possibility that such a prayer would remain without the above answer, closed his argument as follows:

” When your soul knew this light, then, when it happened to lose it, you will burn for it, and mimicking the Saint Simeon the New Theologian will seek and will I cry unto them:

Come, O true light!
Come, O eternal life!
Come, O raising of the fallen!
Come, O rising of those who lie down!
Come, O resurrection of the dead!
Come, All-Holy King.
Come, and dwell in us
and live continually, inseparably within me,
and you reign in us
ever and unto the ages of ages.

***

The spiritual homeland of the person whose soul has been purified is within. The sun that shines there is the light of the Trinity. The air breathed by the entering thoughts is the Holy Spirit the Comforter. With the person dwell the angels. Their life, their joy, their cause for celebration is Christ the light of the Father’s light. Such a person rejoices every hour in the contemplation of his soul, and marvels at the beauty that appears, a hundred times brighter than the brightness of the sun … That is the kingdom of God hidden within us, according tο the words of the Lord.» Ιsaac οf Nineveh Ascetic Treatises, 43 (p. 176-7)

***

A Greek-American family man who saw the Uncreated Light
St.Paisios the Athonite

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon.p0210130039.by_e184af91The Geron (=elder) once told me the following story:
“A Greek-American doctor had once visited me. He was Orthodox, but didn’t have too much to do with religion… He didn’t even keep the fast on Fridays…nor did he go to Church very often. He recently had an experience, and wanted to discuss it with someone. One evening, while he was praying in his apartment, the “heavens opened up”. He was flooded by light, and the ceiling disappeared, as did the other forty floors above his apartment. He remained in that flood of light for a very long time – he couldn’t even tell for how long!

I stood amazed! Because I could feel and understand that this incident was “from God”. It was real… He had actually seen the “uncreated light” [*].

What had he done in his lifetime? How did he live, to deserve such divine things?

He was married; he had a wife and children. His wife had said to him: “I’m sick and tired of housework; I want to be able to go out for a walk every now and then.” Well, she wasn’t exactly employed, so she started to go out with her girlfriends and pressured him into accompanying her every night on her outings. After a while, she said: “I want to be able to go out with my girlfriends, alone.” He accepted this, for his children’s sake. Later, she “wanted to go on vacation by herself….”. What could he do? He gave her money and the car.

She then asked him to rent out an apartment, so that she could live on her own; she would also invite her friends over. He would speak to her, he would counsel her, ‘how do our children feel about all this?’. She was adamant. In the end, she extracted a large sum of money from him and deserted him. She felt too confined!

A few years later, he learnt that she had ended up a prostitute in the clubs of Piraeus!

He was distraught! He lamented over her fate! He thought of looking for her. But what would he tell her?..

He knelt down to pray: “My God…help me, tell me what to say… what to do… to save this soul…”. You see, he was hurting for her. He wanted “that soul to be saved”. No male ego, no vindictiveness, no contempt… he truly hurt inside, seeing her wretched state. He ached for her salvation…

That was the moment when God opened up the heavens… and flooded him with His light.

You see?… You see?….. He was in America….. and in what kind of an environment was he living?….. And yet, how many of us live on this Holy Mountain, inside the grace of the Holy Mother, without any sort of progress!

Glory be to God ! Glory be to God! »

* «uncreated light»: It is called uncreated, in other words, it has not been created, it is without a beginning; it is a divine energy, God; it has been experienced, by major spiritual ascetics; it is the desired achievement of ascetic living; it is considered an experience of theosis.
It is a participation of the human in the Divine energy… “…communicants of divine nature…”
Translation by A. N., An excerpt from the book:  “Father Paisios told me”, by Athan. Rakovalis, “Orthodox Hive” Publications, pages 27-29
http://oodegr.co/english/asynithista/empeiries/oikogen1.htm

***

Experiences of Taborite Light of St. Ambrose of Optina

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon.p0210voznesenieIn his youth, the nineteenth-century Russian elder, St. Ambrose of Optina, had a glimpse of this eternal progress of love in heaven, which he recorded in a manuscript published after bin death:

«I am outside the forest, somewhere far away, in another world, quite unknown to me, never seen by me, never imagined by me…. Around me there is bright white Light! Its transcendence u so pure and enticing that I am submerged, along with my perception, into limitless depths and cannot satisfy myself with my admiration for this realm, cannot completely fill myself with its lofty spirituality. Everything is so full of beauty all around. So endearing this life … so endless the way. I am being swept across this limitless, clear space. My sight is directed upwards, does not descend anymore, does not see anything earthly. The whole of the heavenly firmament has transformed itself before me into mu general bright Light, pleasing to the sight…. But I do not see the sun. I can see only its endless shining and bright Light. The whole space in which I glide without hindrance, without end, without fatigue, is filled with white, just as are its light and beautiful benign, transparent as a ray of sun. And through them I am admiring this limitless world. The images of all these beings unknown to me are infinitely diverse and full of beauty…. I also am white and bright as they are. Over me, as over them, there reigns eternal rest. Not a single thought of mine is any longer enticed by anything earthly; not a single beat of my heart is any longer moving with human cares or earthly passion. I am all peace and rapture. But I am still moving in this infinite Light, which surrounds me without change. There is nothing else in the world except for the white, bright Light and these equally radiant numberless beings. But all these beings do not resemble me, nor are similar to each other; they are all endlessly varied, and compellingly attractive. Amidst them, I feel incredibly peaceful. They evoke in me neither fear, nor amazement, nor trepidation. All that we see here does not agitate us, does not amaze us. All of us here are as if we have belonged to each other for a long time, are used to each other and are not strangers at all. We do not ask questions, we do not speak to each other about anything. We all feel and understand that there is nothing novel for us here. All our questions are solved with one glance, which sees everything and everyone. There is no trace of the wars of passions in anyone. All move in different directions, opposite to each other, not feeling any limitation, any inequality, or envy, or sorrow, or sadness. One peace reigns in all the images of entities. One Light is endless for all. Oneness of life is comprehensible to all….»772

In this vision is contained a clear image of the goal of our life…; here is what Christ opened to us.

In his last talk with His disciples before His crucifixion, Christ told them: «In my Father’s house are many dwelling places; if it were not so, I would have told you. I go to prepare a place for you. And if I go to prepare a place for you, I will come again and receive you to myself; that where I am, there you мая be also. And whore I go you know, and the way you know».

When Christ said this, His disciple Thomas asked Him, «Lord, we do not know where You are going. And how can we know the way?»

Christ replied, «I am the Way».773He became man so that we could forever dwell in Him, and He in us; so that we could experience throughout eternity the total infusion of His Light, His Uncreated Energy, sharing in His Being.

772 Chetverikov, Elder Ambrose of Opt- ina, pp. 27–28.
hieromonk Damascene (Christensen), Christ the Eternal Tao, 72. The Progression of Eternity
https://azbyka.ru/otechnik/world/christ-the-eternal-tao/4_101#note772_return

***

Blessed elder Theodore of Vyritsa*
A Wondrous Narrative on the Feast of the Transfiguration of the Savior

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon.p0210130041.bNear Yaroslavl [in Russia] there lived a boy by the name of Theodore. When he was six years old, he visited an Eldress named Xenia, who had the gift of foresight; and she said to him:
“Who has come to see me? Theodore,what joy! For forty-five years you will pasture cows and goats. Never use a stick or a staff on them and never speak nasty or angry words, and the animals will obey you. Then you will go to St. Petersburg, to Blessed Xenia, my patron Saint; after which you will go to our holy land, to Vyritsa, to the Elder there.”

Theodore lived with his parents, and such thoughts as these never crossed his mind. However, soon he was left an orphan, and from the age of six he did indeed pasture cattle. He worked as a herdsman for exactly forty-seven years, as the Eldress had foretold to him. He never beat any animal and he never uttered a nasty word; nor did he ever lose a single cow. He had fashioned a horn, which he would blow, and with it he would call the cows. He herded cattle until he was fifty years old. He never received any wages, but ate in the homes of the cattle-owners, who also provided him with clothing. Everyone was fond of him on account of his affability and guilelessness.

He was often very distressed at not being able to go to Church on the great Feasts, because he had to take the cows out to pasture every day. On one occasion, on the Feast of the Transfiguration, he was especially sorrowful and prayed to God: “All the Faithful are praying in Church today, and I am unable to be with them. I am always with the cows and the goats.”

When Theodore had taken the cows out to pasture, he placed an Icon on a tree and prayed there for hours before it. On that day, he prayed with particular ardor.
Suddenly, he saw a flash of extraordinary light above the Icon; the light was brighter than the sun. Then our Savior appeared with Moses, Elias, and the Holy Apostles Peter, James, and John. Theodore had no idea how long the vision lasted.

By the time he came to his senses, it was already afternoon. He realized that he would have to return the animals to their ownerʼs house, because it was milking time, and at that moment the vision disappeared. Theodore got up and wept, beseeching the Lord to reveal to him whether what had happened was a genuine vision or just his imagination. He took his horn, called the cows, and turned towards the herd. He was astounded by what he saw: all the cows were kneeling, and tears flowed from their eyes!

For forty-seven years Theodore worked as a herdsman, and then he retired. He did not have any relatives, nor was he married. He remembered the guidance that he had been given in his childhood and travelled to St. Petersburg. It was then 1949….
* Source: Agios Kuprianos, No. 297 (July-August 2000), p. 323. Translated from the work of Vasily Nikolaevich Mouraviev, Elder Hieroschemamonk Seraphim of Vyritsa, 1865–1949, adapted by Alexander Trofimov [in Russian] (Moscow: St. Alexey Brotherhood, 1996), pp. 131– 132.

At Vespers: Exodus 24:12-18, 33:11-23, 34:4-6, 8; I Kings 19:3-9, 11-13, 15-16.
At the Orthros (Matins): Luke 9:28-36.
At the Divine Liturgy: II Peter 1:10-19; Matthew 17:1-9.
The event of the Transfiguration is recorded in three of the four Gospels: Matthew 17:1-9, Mark 9:2-8, and Luke 9:28-36.

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon1304066549_city-nonresonant0142Apolytikion of the Feast. 
Grave Mode.

You were transfigured upon the mountain, O Christ our God, showing to Your disciples Your glory as much as they could bear. Do also in us, sinners though we may be, shine Your everlasting light, by the intercessions of the Theotokos, O Giver of light. Glory to You. (3)

Idiomelon 2.
Mode 2.

On Mount Tabor, You were transfigured in glory, O Christ our God, and to Your Apostles You revealed the glory of Your divinity. We pray You, shine on us also, with the light of true knowledge of You, and guide us on the path of Your commandments, for only You are good and love humanity.

Glory
Mode pl. 1.

Come, let us go up to the mountain of the Lord, and to the house of our God, and we shall behold the glory of His Transfiguration, glory as of the only Son from the Father. By light let us receive light, and when we are uplifted by the Spirit, let us sing hymns to the consubstantial Trinity to the ages.

Both now
Mode pl. 1.

Moses, the seer of God, and Elias, the fiery charioteer who races unburnt across the heavens, saw You in the cloud at Your Transfiguration, O Christ; and they bore witness that You are the Author and Fulfiller of the Law and the Prophets. We pray You, O Master, count us worthy, like them, to receive Your illumination, and to sing Your praises to the ages.


Κύριε Πολυέλεε, κατεύνασε το κακό … Ανακούφισε τον πόνο που σήμερα δυνάμωσε, και δώσε σε όλους μας μετάνοια για όσα Σου εφταίξαμε! Αγίου Ιωάννου του Χοζεβίτου του Ρουμάνου ησυχαστού

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon.p0210130036.bΣυναξάριον.
Τῇ Εʹ (5ῃ) τοῦ μηνός Αὐγούστου προεόρτια τῆς ἁγίας Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου Μάρτυρος Εὐσιγνίου (362).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ ἅγιοι δύο Μάρτυρες καὶ αὐτάδελφοι, Καττίδιος καὶ Καττιδιανός, λιθοβοληθέντες τελειοῦνται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἡ ἁγία Νόννα (374), ἡ μήτηρ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἐν εἰρήνη τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ἅγιος Μάρτυς Σόλεβ ὁ Αἰγύπτιος, βέλει τοξευθείς, τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυς Φάβιος (ἢ Φαβιανός), Ἐπίσκοπος Ῥώμης, ξίφει τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τοῦ Ὁσίου Εὐγενίου τοῦ Αἰτωλοῦ (1682) ἐν εἰρήνη τελειοῦται ἐν ἔτει ,αχπβ – (1672)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Χρήστος ἐκ Πρεβέζης ὁ Ναύκληρος καὶ ἐν Κῷ μαρτυρήσαντος ἐν ἔτει 1668ῳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμῃ τοῦ νέου Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Χοζεβίτου τοῦ Ρουμάνου, ἡσυχαστοῦ στήν κοιλάδα τοῦ Ἰορδάνου, οὗ τό ἄφθορον Σκῆνος ἀποθησαύρισται ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Χοζεβᾶ (1960).

Η ουράνια οργή
Οσίου Ιωάννου του Χοζεβίτου, Ρουμάνου ησυχαστού

Ιωάννη Χοζεβίτου Ρουμανου_St John Jacob the Chozebite___cebcceb1cebdcebfcf83sf-ioan-iacob-hozevitulΠάλι μάχες, πάλι αίμα,
πάλι θόρυβος πολέμου,
πάλι δάκρυα αδιάκοπα, πάλι θλίψεις και ανάγκες!

Όταν για λίγο έπαυσαν τα δάκρυα
να τρέχουν στα μάγουλά τους,
ήλθαν πάλι ξαφνικά
άλλες φουρτούνες με βάσανα.

Οι χήρες πάλι θα κλαυσουν
με τους φουκαράδες τους γέροντες
και τα παιδιά θα παραμείνουν
κατά χιλιάδες ορφανά.

Θα ερημώσουν οι πόλεις
και πολλοί θα αιχμαλωτισθουν
κι όπου έπαιζαν με τραγούδια
βλήματα τώρα θα χορεύουν.

Στους τόπους της διαφθοράς
και της τρελλής χλιδής
θα κυριαρχήση γρήγορα
ο φόβος από το κανόνι.

Αυτοί που σήμερα γυμνοί γυρίζουν
από ματαιοδοξία αδιάντροπα,
θα ‘ρθη η ώρα να γυρίζουν
από ανάγκη γυμνοί.

Όταν αυξάνει η αμαρτία
την σιχαίνεται ο Θεός,
γι’ αυτό στον κόσμο πάντοτε
οι πόλεμοι έρχονται.

(Το παρόν ποίημα είναι το τελευταίο που έγραψε ο άγιος Ιωάννης, τη 15η Ιουλίου 1960)

***

Ιωάννης ο Χοζεβίτης- Sfântul Ioan Iacob cel Nou (Hozevitul)_67105_ioan-iacob-hozevitul….. Κύριε Πολυέλεε,
κατεύνασε το κακό
δίνοντας σημεία να γνωρίσουν
ότι είμεθα λαός Σου.

Ανακούφισε τον πόνο
που σήμερα δυνάμωσε,
και δώσε σε όλους μας μετάνοια
για όσα Σου εφταίξαμε!
(από το ποίημα: Η εξέγερσις στο Βυζάντιο)

***

Άλλοτε και τώρα
Οσίου Ιωάννου του Χοζεβίτου, Ρουμάνου ησυχαστού

Ιωάννης ο Χοζεβίτης- Sfântul Ioan Iacob cel Nou (Hozevitul)_DSCN9370Ας ρίξουμε στ’ αχνάρια
των παλιών μας χρόνων
με την χριστιανική πνοή
τα νοητά μας μάτια.

Ο νους μας εξίσταται
από την τότε αγιωσύνη,
η γλώσσα μας μένει άφωνη
και νοιώθουμε σαν τα βρέφη.

Τώρα βλέπουμε την απιστία
να πολεμά συνεχώς
τις χριστιανικές ομολογίες
Ανατολής και Δύσης.

Σαν μια φλόγα την άγια πίστη
την εμάθαμε τότε να καίη
και η Εκκλησία στην κορυφή
των θριάμβων να στέκη.

Βυθισμένη η σκέψις μας
στο παλαιό παρελθόν
της χριστιανικής Εκκλησίας
μένει εκστατική.

Γιγάντιους βλέπουμε μπροστά μας
τους αρχαίους χριστιανούς
κι είμεθα δίπλα ς’ αυτούς
όλοι νάνοι κι αδύνατοι.

Στα μέτωπά των έχουν
στεφάνι μ’ ακτίνες θεϊκές
κι εμείς από ντροπή δεν θέλουμε
με τα μάτια να τους δούμε.

Μικροί στην ψυχή και μεγάλοι στα πάθη
δεν τολμούμε να πλησιάσουμε
κι ακόμη να σκεφθούμε την δόξα
της ‘’Νέας Ιερουσαλήμ’’.
*Από τη συλλογή ποιημάτων του Οσίου Ιωάννου του Χοζεβίτου (1913-1960) – από το βιβλίο: Ο Βίος και τα Ποιήματα του Οσίου Ιωάννου του Χοζεβίτου, 1913-1960, Ρουμάνου ησυχαστού στην κοιλάδα του Ιορδάνου, (Μετάφρασις: Μον. Δαμασκηνος Γρηγοριάτης ), εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη, α.χ. (1984).

***

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός ο εκ Γεωργίας:
Για την ασέβεια

Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής της Γεωργίας-წმ. ღირსი მამა გაბრიელი აღმსარეΜε πίκρα θυμούνται οι πιστοί την περίοδο που οι κομουνιστές είχαν μετατρέψει το Ιερό του ναού της Παναγίας Ιβήρων σε λουτρό. Μια φορά, ντυμένος με το ράσο του, ο π. Γαβριήλ άνοιξε την πόρτα του λουτρού, μπήκε μέσα και βροντοφώναξε σε όσους στέκονταν γυμνοί κάτω από τα ντους, εκεί που πριν ήταν η Αγία Τράπεζα:
— Χριστός ανέστη!
Εκείνοι φοβήθηκαν τόσο, που άρχισαν να τρέχουν αμήχανοι από εδώ κι από κει. Όμως εκείνος έμενε σταθερός και αγέρωχος και κήρυττε το λόγο του Χριστού. Οι άνθρωποι αισθάνθηκαν φρικτά για τη σωματική και την πνευματική τους γύμνια.
Και συμπλήρωνε στη διήγηση του με πίκρα και πόνο ο άγιος:
Περιμένει τον γεωργιανό λαό μεγάλη δοκιμασία. Εγώ βλέπω φοβερή αιματοχυσία.

Η Ταμάρα Μποτσοράτζε παρακάλεσε τον π. Γαβριήλ να προσευχηθεί για ένα νεαρό παιδί που είχε πεθάνει λίγες μέρες νωρίτερα.
Μόλις που πρόλαβες. Δεν ξέρεις τι μεγάλο καλό έκανες. Γλίτωσες την ψυχή του αγοριού! Ο Θεός να σε ελεήσει, της είπε ο π. Γαβριήλ.
Αργότερα, πληροφορηθήκαμε από τη μητέρα ότι ο γιος της είχε φέρει ένα ποτήρι στολισμένο με πολύτιμους λίθους, το οποίο κράτησαν στο σπίτι τους. Σκέφτονταν μάλιστα να το δώσουν για να φτιάξουν απ’ αυτό δαχτυλίδια και σκουλαρίκια, αλλά δεν το έκαναν. Όταν το παιδί πέθανε, πήγαν το ποτήρι σε έναν ιερέα, ο οποίος τους φανέρωσε ότι αυτό ήταν Άγιο Δισκοπότηρο! Η μητέρα του παιδιού είχε έρθει σε συναίσθηση και μετάνοια:
Άργησα και τιμωρήθηκα. Καλά που δεν το έλιωσα να το κάνω κοσμήματα. Κάποιος με φώτισε και το έφερα στην εκκλησία. Αλλιώτικα, ποιος ξέρει τι θα γινόταν με την ψυχή του παιδιού μου…
Από το βιβλίο: «Μαλχάζι Τζινόρια, «Ο Αγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός και ομολογητής (1929 – 1995), Μετάφραση Νανά Μερκβιλάτζε, Γλωσσική επιμέλεια Φανή Ροπόκη, Αθήνα 2013.

***

Ο Άγιος επίσκοπος π. Αυγουστίνος Καντιώτης έβλεπε την αθλιότητα της κοινωνίας και έλεγε:
«Κοιτώ δεξιά απελπισία, κοιτώ αριστερά, απελπισία.
Κοιτώ μπροστά απελπισία. Κοιτώ πίσω απελπισία.
Κοιτώ κάτω απελπισία. Σηκώνω τα μάτια μου στον ουρανό και βρίσκω την ελπίδα…..
Μόνο ο Θεός μας μένει. Ας το καταλάβουμε καλά αυτό,
Ο Θεός που έσωσε την μικρή ιστορική βαρκούλα της Ελλάδος τόσες φορές, από τα αφρισμένα κύματα, θα την σώσει εκ νέου, αρκεί να καταφύγουμε με πίστη και με μετάνοια κοντά του.

Έκανα νηστεία και προσευχή για τον κόσμο, και για τα επερχόμενα δεινά… άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/03/12/%CE%AD%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B1-%CE%BD%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%AE-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CF%83/

Ανακομιδή του αφθάρτου λειψάνου του Αγίου Ιωάννου του Χοζεβίτου, Ρουμάνου ησυχαστού
https://iconandlight.wordpress.com/2017/08/07/%CE%B1%CE%BD-%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%81%CF%89%CE%B8%CE%B5%CE%AF-%CE%B5%CE%B4%CF%8E-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B1-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%82/

Κύριε, δώσε την χαρά της Αναστάσεως στον δυστυχισμένο λαό Σου, ο οποίος δεν ακολουθεί τον «Νόμο» του απατηλού πνεύματος. Στους σημερινούς φαρισαίους και σ’ όλους του ιδίου γένους δώσε, Κύριε, να καταλάβουν την φωνή της «εσχάτης σάλπιγγος». Από τα ποιήματα του Οσίου Ιωάννη του Χοζεβίτη, Ρουμάνου ησυχαστού
https://iconandlight.wordpress.com/2021/08/04/%ce%ba%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%b5-%ce%b4%cf%8e%cf%83%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%ac-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ac%cf%83%ce%b5%cf%89%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf/

Μια ευτυχία χωρίς Θεό, Οσίου Ιωάννου του Χοζεβίτη, Ρουμάνου ησυχαστού
https://iconandlight.wordpress.com/2018/06/27/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%85%CF%84%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CE%B8%CE%B5%CF%8C-%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85/

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, με θαυμάσιο ποιητικό λόγο, υμνεί την αγία μητέρα του Νόννα
https://iconandlight.wordpress.com/2019/08/04/%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%BD%CF%8C%CE%BD%CE%BD%CE%B1/

Η προσευχή της μάνας δεν συγκρίνεται με τίποτα σε αυτό τον κόσμο. Μας λείπουν οι άγιες μητέρες.. π. Ιουστίνος Parvu
https://iconandlight.wordpress.com/2019/06/24/29251/

Η Μάνα, Το μεγαλύτερο κήρυγμα είναι η ζωή μας.
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/25/%ce%b7-%ce%bc%ce%ac%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf-%ce%ba%ce%ae%cf%81%cf%85%ce%b3%ce%bc%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%b6%cf%89/

Ἡ Εὐχή τῆς Μάνας εἶναι μεγάλο πράγμα! Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2014/05/16/%e1%bc%a1-%ce%b5%e1%bd%90%cf%87%ce%ae-%cf%84%e1%bf%86%cf%82-%ce%bc%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%b5%e1%bc%b6%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%bf-%cf%80%cf%81%ce%ac%ce%b3%ce%bc%ce%b1/

Ό,τι σπέρνουμε στις παιδικές ψυχούλες των παιδιών μας, αλλά και σε κάθε ψυχή, αυτό και θα θερίσουμε.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/13/25630/

Ιωάννης ο Χοζεβίτης- Sfântul Ioan Iacob cel Nou (Hozevitul)_pictura_interioara_biserica_sfantul_ioan_iacobἈπολυτίκιον. Προεόρτια τῆς Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Χριστοῦ
 Ἦχος δ´

Χριστοῦ τὴν Μεταμόρφωσιν προϋπαντήσωμεν, φαιδρῶς πανηγυρίζοντες τὰ προεόρτια, πιστοὶ καὶ βοήσωμεν. Ἔφθασεν ἡ ἡμέρα τῆς ἐνθέου εὐφροσύνης· ἄνεισιν εἰς τὸ ὄρος τὸ Θαβὼρ ὁ Δεσπότης, τῆς θεότητος αὐτοῦ ἀπαστράψαι τὴν ὡραιότητα.

Ἀπολυτικίον τῆς ἁγίας Νόννας, μητρὸς τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

ς ἀλάβαστρον μύρον τῆς θείας χάριτος, τρισσοκλεῶς σου τοῖς τέκνοις, τὴν Ἐκκλησίαν Χριστοῦ, εὐωδίασας Ἁγία Νόννα ἔνδοξε, καὶ συζυγίας τῆς σεπτῆς, ὁ πολύτιμος κανὼν ἐδείχθης· διὸ πρεσβεύεις, τῷ Κυρίῳ ἐν παῤῥησίᾳ, ὑπὲρ τῶν πίστει ἀνυμνούντων σε.

Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Χοζεβίτου τοῦ Ρουμάνου,
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

σκητὴν τῶν σπηλαίων Χοῤῥὰθ τιμήσωμεν θαυματουργὸν Ἰωάννην, νεολαμπῆ Χοζεβᾶ, τῆς Μονῆς φωστῆρα ἂρτι ἀνατείλαντα σκληραγωγίας ἀστραπαῖς ταπεινώσεως εὐχῆς, νηστείας καὶ ἀπαθείας πᾶσαν τὴν κτῖσιν πρεσβείας αὐτοῦ θερμὰς ἀπεκδεχόμενοι.

Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Εὐγενίου τοῦ Αἰτωλοῦ .
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε

Διδάσκαλος ἔνθεος καὶ ὁδηγὸς τῶν πιστῶν ἐδείχθης ἐν Πνεύματι, οἴα θεράπων Χριστοῦ, Εὐγένιε Ὅσιε, λόγῳ γὰρ διαπρεπῶν καὶ λαμπρότητι βίου, ὤφθης τῆς εὐσέβειας πρακτικὸς ὑποφήτης, διὸ ἡ Ἐκκλησία μακαρίζει σε.

Ἀπολυτίκιον τοῦ ἁγίου Μάρτυρος Εὐσιγνίου
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε

ς ἔμπλεως πίστεως, τῆς πρὸς Χριστὸν εὐσεβῶς, νεάζον τὸ φρόνημα, ἔσχες ἐν γήρᾳ καλῶς, Εὐσίγνιε ἔνδοξε· ὅθεν ὁμολογήσας, τὸν Ὑπέρθεον Λόγον, ἤλεγξας θαρσαλέως, Παραβάτου τὸ θράσος· ἐντεῦθεν μετὰ Μαρτύρων, ὡς Μάρτυς δεδόξασαι.

Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Χρήστου
Ἦχος πλ. α΄. Τόν συνάναρχον Λόγον.

Τῆς Πρεβέζης τόν γόνον Χρῆστον τόν ἔνδοξον, ὡς τοῦ Χριστοῦ Ἀθλοφόρον νέον τιμήσωμεν· ἐν τῇ Κῷ γάρ τόν καλόν ἀγῶνα ἤνυσε, καί ὥσπερ θῦμα τῷ Χριστῷ, προσαχθείς διά πυρός, ἀξίως ἐθαυμαστώθη. Καί νῦν ἀπαύστως πρεσβεύει, ἐλεηθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

Μεγαλυνάριον. Προεόρτια τῆς Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Χριστοῦ

Δεῦτε ἐν τῷ ὄρει τῶν ἀρετῶν, ἀνέλθωμεν πάντες, καὶ ὀψώμεθα μυστικῶς, τὸν ἐν Θαβωρίῳ, ἀστράψοντα ἀρρήτως, Δεσπότην Ζωοδότην, ὃν μεγαλύνομεν.

Ἦχος δ’ Ἔδωκας σημείωσιν

Δεῦτε νῦν τὴν κρείττονα, ἀλλοιωθέντες ἀλλοίωσιν ἐαυτούς εἰς τὴν αὔριον, καλῶς εὐτρεπίσωμεν, ἐν ὄρει προσβῆναι, Θεοῦ τῷ ἁγίῳ, τὴν ἀναλλοίωτον Χριστοῦ, δόξαν ἀστράπτουσαν κατοπτεύσοντες, λαμπρῶς ὑπὲρ τὸν ἥλιον, καὶ τὸ τρισσὸν αὐγαζόμενοι, φῶς ἐν τούτῳ δοξάσωμεν, τὴν αὐτοῦ συγκατάβασιν.

Εἰς τὸν Στίχον. Προσόμοια. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν

Χαίροις, παιδοτροφίας κανών, καὶ τὸ ὑπόδειγμα μητέρων τὸ τίμιον, καὶ ἄρουρα εὐλογίας, τῆς μητρικῆς νοητόν, μέλι τε καὶ γάλα ἀποῤῥεύσασα· δι’ ὧν ἐξανέθρεψας, ὡς τροφὸς παντευλόγητος, τὸν θεολόγον, καὶ πυρίπνουν Γρηγόριον, Γοργονίαν τε, καὶ τὸν θεῖον Καισάριον, τέκνα σου τρία ἔνδοξα, καὶ ἄνθη τὰ εὔοσμα, συγκοινωνοὺς τῶν χαρίτων, καὶ ποθεινῆς ἁγιότητος· διό σου τὴν μνήμην, ἐκτελοῦμεν εὐφροσύνως, καὶ σὲ γεραίρομεν.

Κρήνη, ὡς νοητὴ τῆς τρυφῆς, καὶ πολυστάλακτος τῆς θείας τερπνότητος, ποτίζουσα διανοίας, τὰς ξηρανθείσας ἡμῶν, δαψιλῶς ἐδέιχθης Νόννα ἔνδοξε· τὴν ἔρημον θάλλουσαν, καὶ τὴν ἄνυδρον βρίθουσαν, ἀναδεικνύεις, ταῖς θερμαῖς ἱκεσίαις σου, πρὸς τὸν Κύριον, καὶ τροφὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν, πᾶσαν τὴν προσιοῦσάν σοι, ψυχὴν καὶ κραυγάζουσα· χαῖρε πιστῶν εὐφροσύνη, καὶ κουροτρόφε τῆς χάριτος, μητέρων τὸ κλέος, καὶ τρυφὴ Καππαδοκίας, ἡ πολυένδοξος.

Δόξα… Ἦχος πλ. α’

Δεῦτε ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος Κυρίου, καὶ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, καὶ θεασώμεθα τὴν δόξαν τῆς Μεταμορφώσεως αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ Πατρός, φωτὶ προσλάβωμεν φῶς, καὶ μετάρσιοι γενόμενοι τῷ πνεύματι, Τριάδα ὁμοούσιον ὑμνήσωμεν εἰς τοὺς αἰῶνας.Ιωάννης ο Χοζεβίτης- Sfântul Ioan Iacob cel Nou (Hozevitul)_moaste_sf_ioan_iacob100_3357Ιωάννης ο Χοζεβίτης- Sfântul Ioan Iacob cel Nou (Hozevitul)_manastirea_gheorghe_hozevitul25


Τhe finding the “Taborite light” within ourselves.

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon1302625307_protata-in-kars-121Synaxarion.
On August 5 is the Forefeast of the holy Transfiguration of our Lord, God and Savior Jesus Christ.
We also commemorate the holy Martyr Eusignius of Antioch (362).
On this day, the two holy Martyrs and brothers Cattidius and Cattidianus were stoned to death(4th century) .
On this day, Saint Nonna, the mother of Saint Gregory the Theologian, died in peace (4th century).
On this day, the holy Martyr Sibelius (Sobel) the Egyptian died when he was shot with arrows.
On this day the holy Hieromartyr Fabian, Bishop of Rome, died by the sword.
On this day, New Martyr Christos of Preveza, at Kos (1668)
On this day, Saint Eugenius of Aetolia (1682)
On this day, Saint John Jacob the Chozebite, of Neamț (1960)
On this day, Uncovering of the relics (1967) of St. Arsenius the New of Paros (1877)

Ιωάννης ο Χοζεβίτης- Sfântul Ioan Iacob cel Nou (Hozevitul)_sf-ioan-iacob-de-la-neamt_f_869ioan-iacobThe one who has purified himself of the passions and has reached a burning love for God on the steps of the virtues can attain the vision of the divine light…

As Jesus was praying on the mountain, according to the evangelist Luke, “the appearance of his contenance was altered and his raiment became dazzling white” (9:28-29); so also the transfiguring effect of this prayer has been attested in the life of the saints. The experience of the divine light of the Transfiguration has been made possible through the Jesus prayer for others. Father John of Kronstadt, who constantly used the Jesus prayer, wrote that “as long as we are praying diligently we are at peace and there is light in our souls, because then we are with God.” The mystics of the Orthodox tradition spoke of finding the “Taborite light” within themselves.

“His face shone like the sun, and his garments became white as light” (Matt. 17:2). The transfiguration of Christ on Mount Tabor has been extended in the life of his saints.

Yet the glory and the light of the Transfiguration is already present and is extended to the world. In the light of the feast the entire cosmos is potentially Christified.

Prayer attracts God’s Grace, the Divine Light.A meek and humble person is always very pleasant to be with, for he emanates peace and warmth. That person may not say a single word, yet we rejoice to be in his presence.

“We cannot achieve salvation unless we change our thoughts and make them different…A man who has within him the Kingdom of Heaven radiates holy thoughts, Divine thoughts. The Kingdom of God creates within us an atmosphere of heaven. This is achieved by the the work of Divine power in us. Our minds thus become deified, free of passions, and holy. Only a mind which has God within it and a constant remembrance of the Lord can be deified. By knowing that He is in us and we are in Him, we can move around like fish in the water. He is everywhere, and we, like the fish, swim in Him. As soon as we leave Him, we die spiritually…

Today all civilisation is directed towards distracting the attention of people, especially of the young, from themselves, from the self, from looking inside, into the heart.” Fr Thaddeus of Vintovitsa

***

Archimandrite Zacharias (Zacharou)

The heart is the true ‘temple’ of man’s meeting with the Lord. Man’s heart ‘seeketh knowledge’[4] both intellectual and divine, and knows no rest until the Lord of glory comes and abides therein. On His part God, Who is ‘a jealous God’,[5] will not settle for a mere portion of the heart. In the Old Testament we hear His voice crying out, ‘My son, give Me thy heart’;[6] and in the New Testament He commands: ‘Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy mind, and with all thy strength.’[7] He is the one Who has fashioned the heart of every man in a unique and unrepeatable way, though no heart can contain Him fully because ‘God is greater than our heart’.[8] Nevertheless, when man succeeds in turning his whole heart to God, then God Himself begets it by the incorruptible seed of His word, seals it with His wondrous Name and makes it shine with His perpetual and charis­matic presence. He makes it a temple of His Divinity, a temple not made by hands, able to reflect His ‘shape’ and to hearken unto His ‘voice’ and ‘bear’ His Name.[9] In a word, man then fulfils the purpose of his life, the reason for his coming into the transient existence of this world.

4. Prov. 15:14.
5. Exod. 34:14.
6. Prov. 23:26.
7. Matt. 12:30.
8. 1 John 3:20.
9. Cf. John 5:37; Acts 9:15.
Source: Archimandrite Zacharias (Zacharou), The hidden man of the heart, edition Stavropegic Monastery of St John the Baptist, Essex 2007, pp. 11-26.

Come, let us ascend the mountain of the Lord, even unto the house of our God, Let us behold the glory of His Transfiguration, glory as of the only-begotten of the Father. Let us receive light from His Light, and with uplifted spirits, Let us forever sing the praises of the consubstantial Trinity.

May the Lord give us the spiritual strength to transform ourselves.

Ιωάννης ο Χοζεβίτης- Sfântul Ioan Iacob cel Nou (Hozevitul)_67105_ioan-iacob-hozevitulThe Sign of the Holy Cross, Saint John Jacob the Chozebite, the Romanian
https://iconandlight.wordpress.com/2016/09/15/the-sign-of-the-holy-cross-saint-john-jacob-the-chozebite-the-romanian/

The Lucifers of Science, Saint John Jacob the Chozebite, the Romanian
https://iconandlight.wordpress.com/2021/08/04/the-lucifers-of-science-saint-john-jacob-the-chozebite-the-romanian/

Saint John Jacob the Chozebite, the Romanian – a Poem, The Apocalyptic Beast
https://iconandlight.wordpress.com/2017/08/04/saint-john-jacob-the-chozebite-the-romanian-a-poem-the-apocalyptic-beast/

Troparion of the Forefeast ― Tone 4

Come, you faithful, let us welcome the Transfiguration of Christ/ and let us joyfully cry as we celebrate the forefeast:/ The day of holy gladness has come./ The Lord has ascended Mount Tabor/ to radiate the beauty of His Divinity.

Apolytikion in the Fourth Tone

With the rivers of your tears, you have made the barren desert fertile. Through sighs of sorrow from deep within you, your labors have borne fruit a hundred-fold. By your miracles you have become a light, shining upon the world. O John, our Holy Father, pray to Christ our God, to save our souls.

Troparion of St Efsignios ― Tone 4

Thou wast filled with the faith of Christ,/ and in old age possessed a godly, youthful firmness./ Thou didst confess God the Word as transcendent in Essence/ and didst boldly rebuke the apostate’s audacity./ Wherefore thou art glorified with the martyrs, O Evsignios, soldier of Christ.

Apolytikion of St Eugenios of Aetolia — Tone 4

In the Spirit you were shown to be a divinely-inspired teacher and guide of the faithful, servant of Christ, Venerable Eugenios, you were distinguished in speech and luminous in life, and seen as a practical interpreter of piety, for which the Church blesses you.

Kontakion of the Forefeast ― Tone 4

All mortal nature is shining today with the divine Transfiguration/ and is crying with exultation:/ Christ the Savior of all is transfigured.


Ο Γερο-Τρύφων της Καψάλας είχε παραδώσει τελείως την ζωήν του στα χέρια του Θεού στην ερημιά που έμενε κι εκεί που δεν υπάρχει ανθρώπινη παρηγοριά, πλησιάζει η θεία! Ο παραδεισένιος αυτός άνθρωπος ζούσε με τους Αγγέλους και τους Αγίους. Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_3673665551%81Συναξάριον.
Τῇ Δʹ(4ῃ) τοῦ μηνός Αὐγούστου μνήμη τῶν Ἁγίων ἑπτὰ Παίδων τῶν ἐν Ἐφέσῳ, Μαξιμιλιανοῦ, Ἑξακουστωδιανοῦ, Ἰαμβλίχου, Μαρτινιανοῦ, Διονυσίου, Ἰωάννου, καὶ Κωνσταντίνου, ὅτε ἐκ τοῦ ὕπνου ἐξανέστησαν.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς Ἀνακομιδῆς τῶν Λειψάνων τῆς Ὁσίας Μητρὸς ἡμῶν καὶ Μάρτυρος Εὐδοκίας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ἅγιος Μάρτυς Θαθουήλ, ἐν μελέᾳ κρεμασθείς, τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς ἁγίας Μάρτυρος Ἴας καὶ τῶν σὺν αὑτῇ.
Κοίμησις τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀντωνίου Μπλούμ τοῦ Σουρόζ (2003)

Τῇ Ϛʹ (6ῃ) τοῦ μηνός Αὐγούστου μνήμη τῆς Κοιμήσεως τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Τρύφωνος τῆς Καψάλας τοῦ Ρουμάνου (1978)

Ο Γερο-Τρύφων Καψαλιώτης ο Ρουμάνος (1892 – 6 Αυγούστου 1978)
Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου

Παναγία_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon__MGod9Πριν από δύο χρόνια, το 1978, τελείωσε την πνευματική του πάλη στον Άθωνα ο Αθλητής του Χριστού Γερο-Τρύφων, ο οποίος νίκησε την ματαιότητα, και έφυγε η αγιασμένη του ψυχή για την αιωνιότητα, στον Ουρανό!
Ο Γερο-Τρύφων λοιπόν είχε έρθει από την πατρίδα του Ρουμανία το 1910, σε ηλικία είκοσι πέντε χρονών, και φυτεύτηκε στο Περιβόλι της Παναγίας, ψηλά στην κορυφή της Καψάλας, κοντά στον Γερο-Μιχαήλ. Ο Γέροντας του, Γερο-Μιχαήλ, ήταν πολύ ευλαβής και παραδοσιακός. Έμοιαζε, μπορούμε να πούμε, τους παλαιούς Αββάδες. Ζούσε πολύ ασκητικά και τα ελάχιστα πράγματα για την συντήρηση του τα οικονομούσε από το απλό εργόχειρο του· έκανε κουτάλες. Όταν κανείς του έδινε μια ευλογία την δεχόταν μεν, αλλά έδινε και αυτός μια ανάλογη ευλογία, εκτός από την προσευχή που θα έκανε συνέχεια για τον άλλο.
 Κάποτε, είχε στείλει τον αρχάριο τότε υποτακτικό του Πατέρα Τρύφωνα σε μια Μονή, για να δώση το εργόχειρο τους και να περάση και από τον κηπουρό της Μονής να του δώση μια κουτάλα και να του ζητήση ένα λάχανο. Ο κηπουρός όμως, επειδή ήταν πολύ θυμωμένος, – κάτι είχε – του πέταξε ένα κοτσάνι από λάχανο με δύο φύλλα άχρηστα και συνέχισε την δουλειά του.
Ο Πατήρ Τρύφων το πήρε, χωρίς να πη τίποτε, και ξεκίνησε για την Καψάλα, αλλά σε όλη την διαδρομή σκεφτόταν τον Γέροντα του, που ήταν γεροντάκι, και τί λάχανο θα έτρωγε! Ο Γέροντας του πάλι, όταν είδε το κοτσάνι με τα δύο φύλλα, σκέφτηκε τον υποτακτικό του τί θα φάη. Του λέει λοιπόν να ανάψη φωτιά και να βάλη νερό στο μπακίρι (στην κατσαρόλα). Παίρνει μετά ο Γέροντας το κοτσάνι, το βάζει μέσα και το σταυρώνει. Μετά από λίγη ώρα στέλνει τον Πατέρα Τρύφωνα να σηκώση την κατσαρόλα από την φωτιά.
– Μπρε, τι να δω! Μου έλεγε, ένα άσπρο κεφάλι λάχανο μέσα στο μπακίρι!
Όπως φαίνεται, και ο Γέροντας του είχε αγιότητα, γιατί αλλιώς δεν εξηγείται!
Το 1917, όταν είχε γίνει η μεγάλη πείνα, ο Πατήρ Τρύφων είχε βγει στην Χαλκιδική με την ευλογία του Γέροντα του και θέριζε σε Αγιορείτικα Μετόχια και έτσι οικονόμησε λίγο σιτάρι για τον εαυτό τους και για τους γύρω τους Ασκητάς. Από το 1917 δεν ξαναβγήκε στον κόσμο και το 1978 έφυγε από το Άγιον Όρος για τον ουράνιο αληθινό κόσμο.

Όλα του τα χρόνια τα έζησε ψηλά στην Καψάλα σαν πετεινό του Ουρανού. Το πρόσωπο του ήταν κατά κάποιο τρόπο εξαϋλωμένο και φωτεινό, και μόνο που τον έβλεπες, έπαιρνες πνευματική δύναμη. Δύσκολα, φυσικά, τον έβρισκε κανείς εκεί στην ερημιά που έμενε, γι’ αυτό και δεν είχε καθόλου ανθρώπινη παρηγοριά. Αλλά εκεί που δεν υπάρχει ανθρώπινη παρηγοριά, πλησιάζει η θεία! Ο Θεός στέλνει την ουράνια χαρά με τους Αγγέλους και τους Αγίους. Οι παραδεισένιοι αυτοί άνθρωποι, που έχουν επαφή με Αγγέλους και Αγίους, έχουν φιλία και με τα άγρια ζώα και με τα πουλιά του ουρανού, όπως και ο Γερο-Τρύφων.

Κάποτε, λοιπόν, ο ευλαβέστατος Γερο-Ιωάσαφ από τον Αγιογραφικό Οίκο των Ιωασαφαίων, ο Παππούς, είχε φιλοξενήσει μερικούς λαϊκούς με την Αβραμιαία του φιλοξενία, αλλά εκείνοι, δυστυχώς, ενώ καλοπέρασαν, σκανδαλίστηκαν μετά, γιατί νόμιζαν ότι καλοπερνούν οι Καλόγεροι – ενώ εκείνος ζούσε καλογερικά. Επειδή όμως ήταν δύσκολο να το καταλάβουν αυτό οι κοσμικοί, θεώρησε καλό ο Γερο-Ιωάσαφ να τους γυρίση στα Καλύβια της Καψάλας, για να ωφεληθούν με άλλον τρόπο, μια που δεν είχαν καλούς λογισμούς.
Αφού επισκέφθηκαν μερικούς Ασκητάς και έμειναν έκπληκτοι οι λαϊκοί, τους πέρασε και από το Ασκητήριο του Γερο-Τρύφωνα. Όταν είδαν το Γεροντάκι μέσα σ’ εκείνη την εγκατάλειψη, τάχασαν! Λέει ο ταπεινόφρων Γερο-Ιωάσαφ στους επισκέπτες:
Εγώ που έχω γνωριμίες με ανθρώπους, δεν έχω ούτε αυτή την χαρά που έχει ο Γερο-Τρύφων, αλλά ούτε και τη γνωριμία που έχει ο Γέροντας με τα άγρια ζώα και τα πουλιά του ουρανού, που του κάνουν συντροφιά. Για να βεβαιωθήτε γι’ αυτό, θα φωνάξω πρώτα εγώ.
Και φωνάζει για να μαζευτούν τα πουλιά, αλλά τίποτα. Μετά από λίγο νάτος και ο Γερο-Τρύφων με το σταμνί, για να τους προσφέρη λίγο νερό. Του λέει ο Γερο-Ιωάσαφ:
– Τί τόπος είναι αυτός, Γερο-Τρύφωνα; Δεν έχει ούτε ένα πουλί!
Απαντάει ο Γέροντας με όλη την απλότητα του:
– Μπρε, πώς δεν έχει πουλιά;
 Φωνάζει λοιπόν και γέμισε ο τόπος από διάφορα πουλιά, που τον τριγύριζαν. Άλλα κάθονταν στους ώμους του και άλλα επάνω στη σκούφια του! Θαύμασαν οι επισκέπτες και έφυγαν ωφελημένοι πνευματικά, δοξάζοντας τον Θεό.

Κάποτε, είχα χάσει τον δρόμο στην Καψάλα και από ένα κλειστό μονοπάτι βγήκα μπροστά στην Καλύβα του Γερο-Τρύφωνα, η οποία ήταν μια παράγκα με παλιούς τενεκέδες ολόγυρα καρφωμένους, και επάνω στη στέγη πάλι το ίδιο παλιολαμαρίνες και τενεκέδες με κανά-δυο πλάκες, για να μην τους σηκώνη ο αέρας.
Βλέπω λοιπόν ξαφνικά τον Γέροντα σε μια άκρη να κάθεται σ’ ένα κούτσουρο και να λέη την ευχή. Το πρόσωπο του ήταν φωτεινό και χαρούμενο. Είχε τα μάτια του κλειστά και ακίνητος προσευχόταν. Αφού πλησίασα κοντά του μίλησα:
– Ευλογείτε, Γέροντα, τι κάνεις εδώ; Πως ζης; Τί τρως;
Κι εκείνος χαμογελαστός με χαιρέτησε και μου είπε:
– Μπρε, εγώ έγινα πρόβατο και τρώγω χορτάρι.
– Πόσο χρονών είσαι, Γέροντα;
– Ενενήντα τρία, μου είπε.
Τάχασα! Εν τω μεταξύ σηκώθηκε, για να μου φέρη λίγο νερό, και είδα να σβαρνίζη το αριστερό του πόδι, το οποίο είχε τυλιγμένο με κάτι κουρέλια.
– Τί έχει το πόδι σου, Γέροντα; τον ρώτησα.
– Έπεσε μια πέτρα από τη σκεπή και με χτύπησε, μου είπε.
Είπα με τον λογισμό μου: «Ας τον ρωτήσω, εάν έχη κανένα δωμάτιο, μήπως παρουσιασθή ανάγκη να του συμπαρασταθώ».
– Γέροντα, έχεις κανένα άλλο δωμάτιο;
Εκείνος γέλασε και είπε:
– Μπρε, δωμάτιο; Όλο σαβούρα έχει το Καλύβι.
 Όταν μπήκα μετά μέσα, τι να ιδώ! Γκρεμισμένο απ’ όλες τις μεριές, και έμπαιναν νερά απ’ όλες τις μεριές και από την στέγη. Μόνο μια άκρη ήταν λίγο στεγνή. Εκεί είχε κάτι κουρελιασμένες κουβέρτες, όπου έμενε, κι έμοιαζε περισσότερο με φωλιά αετού παρά με κελλί Ασκητού.
Ρωτάω τον Γέροντα:
– Πώς μένεις εδώ; Όλο το Καλύβι είναι ανοικτό, και όλες οι βροχές και οι άνεμοι μπαίνουν μέσα.
Εκείνος μου απήντησε:
– Μπρε, εγώ μένω στο άλλο γωνία, εκεί! Και μου έδειξε την φωλιά του.

Επειδή όμως έτρωγε ό,τι χόρτα έβρισκε γύρω του το καημένο Γεροντάκι, και από την πολλή υγρασία του κελλιού και από την περασμένη ηλικία, επόμενο ήταν να έχη και προβλήματα υγείας. Ο Αθλητής όμως του Χριστού, Τρύφων, όλα τα πανηγύριζε και έτσι ένιωθε την χαρά που ένιωθαν οι Άγιοι Μάρτυρες. Η κοιλιά του, τα έντερα του, όλα ήταν κατεστραμμένα, εκτός από την ψυχή του την υγιέστατη, την λαμπικαρισμένη.
Είχε δε και κάτι κουρέλια απλωμένα, τα οποία στέγνωναν και πάλι τα φορούσε, γιατί συνέχεια έβγαζε αφρούς από τα έντερα του. Φυσικά, δεν μπορούσε να τα πλένη, γιατί και τα χεράκια του έτρεμαν, αλλά και το νερό ήταν μακριά, περίπου τριακόσια μέτρα, και εκεί έσταζε λίγο-λίγο σ’ ένα παλιό βαρελάκι, που ήταν ίσα-ίσα για να πίνη αυτός και τα άγρια ζώα, τα φρόνιμα γειτονόπουλα του.
Παρόλο που ζούσε ένα συνεχές Μαρτύριο με αυτού του είδους την φιλότιμη ασκητική ζωή του, εν τούτοις όμως δεν είχε καθόλου ιδέα για τον εαυτό του. Συνέχεια μεμφόταν τον εαυτό του ότι δεν κάνει τίποτε εν συγκρίσει με αυτά που έκαναν οι Άγιοι Πατέρες, και έτρεχαν ταπεινά δάκρυα από τα μάτια του, όταν τα έλεγε.
 Είχε περάσει πολύ η ώρα και έπρεπε να φύγω. Ρώτησα τον Γέροντα:
– Μήπως θέλης να φροντίσω να σε πάρουν σε κανένα Μοναστήρι, για να σε οικονομήσουν τώρα στα γεράματα σου;
Εκείνος χαμογέλασε, όταν άκουσε τη λέξη «οικονομήσουν», και μου είπε:
Μπρε, «οικονομήσουν»! Ο Θεός οικονομάει και τα σκουλήκια μέσα στο χώμα και τα ταΐζει και τα ζεσταίνει και εμένα το μεγάλο σκουλήκι δεν μπορεί να οικονομήση; Εμένα είπε και Παπα-Ξενοφών: «Έλα να σε οικονομήσω» και εγώ του είπα: «Μπρε, τούβλο 1 είμαι να με πάρης από εδώ και να με βάλης στο δικό σου Καλύβι; Εδώ είναι ο Γέροντάς μου Μιχαήλ, που έκανε με την ευχή του το κοτσάνι ολόκληρο κεφάλι λάχανο! Και ο Παπα-Ξενοφών θέλει να με οικονομήση!»
Είναι αλήθεια ότι δεν έχω ιδεί άλλον Ασκητή σε τέτοια ηλικία, ενενήντα τριών χρονών, να έχη τέτοια μεγάλη αυταπάρνηση και να ζη σε τέτοια εγκατάλειψη με πνευματική λεβεντιά.
Ξαφνικά όμως έμαθα ότι αναπαύθηκε ο Γερο-Τρύφων. Πήγα αμέσως στο Καλύβι του και τον βρήκα σκεπασμένο πια εκεί στη γωνία, την φωλιά του, όχι με τις κουρελιασμένες του κουβέρτες αλλά με δυο-τρία δοχεία χώμα, με το οποίο σκεπάζονται και οι άρχοντες του κόσμου, που σκεπάζονταν με μεταξωτές και βελουδένιες κουβέρτες.
Έφυγε για την άλλη ζωή ο Γερο-Τρύφων, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, το 1978, ετών ενενήντα τεσσάρων. Αγωνίστηκε λίγα χρόνια πολύ φιλότιμα και τώρα θα αναπαύεται αιώνια. Την ευχή του να έχουμε. Αμήν.

1 Εννοούσε ότι δεν είναι αναίσθητος.
Πηγή: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα, Ο Γερο-Τρύφων 112, Ιερόν Ησυχαστήριον Μοναζουσών «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»
Ο γέρων Παϊσιος μιλά για το Άγιον Όρος και τους «ασυρματιστές του Θεού» – γνωστούς και άγνωστους Οσίους Πατέρες, οι οποίοι με τη μετάνοια και την άσκηση νίκησαν τα πάθη τους και κόσμησαν το Περιβόλι της Παναγίας.

Ασκητης_asketes-Ερημίτης_Hermit_отшельник- еремит_i123abcdb3245e61c15f8a4d935c4ddf6fΜοναχός Τρύφων ερημίτης της Καψάλας, ο Ρουμάνος
Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτη

Τόν μοναχόν αὐτόν δέν εὐτυχήσαμε νά τόν γνωρίσουμε προσωπικά. Κατά τίς συχνές μας ἐπισκέψεις στόν ἀσκητή Γέροντα Παΐσιο, κατά τα πρῶτα νεανικά μας χρόνια, ἀκούσαμε θαυμαστές ἱστορίες καί ἀσκητικά παλαίσματα γι᾿αὐτόν τόν ἐραστή τοῦ Θεοῦ.
Εἶχε ἀκούσει γι᾿ αὐτόν ὁ μακαριστός τώρα Γέρο-Παΐσιος καί τόν εἶχε ἐπισκεφθῆ. Ἀπ᾿ αὐτόν λοιπόν ἐμάθαμε κι ἐμεῖς γιά τήν ἀσκητική του ζωή ἐδῶ στόν ῾Ιερόν Τόπον τῆς Παρθένου Μαρίας….

῾Υπέφερε μέ Ἰώβειο ὑπομονή, ὅλες τίς στερήσεις στήν ζωή του, γιά τήν ἀπόκτησι τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν.
Στά τελευταῖα 20 χρόνια του, τυφλώθηκε σχεδόν τελείως καί ἀπό τά δύο του μάτια. Δέν δέχθηκε ὅμως νά γηροκομηθῇ καί ἐξυπηρετηθῇ ἀπό καμμία Καλύβη ἤ Μοναστήρι. Τό Καλυβάκι του ἦτο κτισμένο μέ πλίθους καί γιά στέγη εἶχε τσίγκους. Ἐκεῖ μέσα ζοῦσε ὡσάν ἐξόριστος μή ἔχοντας σχέσεις, γνωριμίες καί συναντήσεις μέ ἄλλους ἁγιορεῖτες Πατέρες.
Ἐκεῖ ζοῦσε τίς οὐράνιες ἐπισκέψεις τῶν ῾Αγίων, καί ροφοῦσε σάν τήν μέλισσα τό μέλι τῆς ἡσυχίας καί τῶν ἀρετῶν… Ο Χριστός τόν ἐχαρίτωσε, τοῦ ἔδωσε χαρίσματα καί ἰδιαίτερα τό χάρισμα τῆς προσευχῆς καί τῆς ἀπαθείας. Δέν ἐνοιάζετο γιά τίποτα, παρά μόνο πῶς νά ἀπολαμβάνῃ τήν μετά τοῦ Θεοῦ ἐπικοινωνία. 

Πολλές φορές ὁ μακαριστός π. Παῒσιος, τοῦ ἐπρότεινε νά τοῦ φτιάξῃ τήν στέγη του. Μάλιστα κάποτε τόν ἐρώτησε:
-Ποῦ κοιμᾶσαι εὐλογημένε, ὅταν ἔρχεται κακοκαιρία καί βροχές;
Δέν πειράζει ἡ βροχή τόν γέρο-Τρύφωνα. Οταν στάζῃ ἀπό τήν μιά πλευρά, κοιμᾶμαι ἀπό τήν ἄλλη. Δέν χρειάζεται νά μοῦ φτιάξῃς τίποτα. Καλά εἶναι ἔτσι. ῎Αχ, ἀλλοίμονό μου, στόν Οὐρανό ἐφρόντισα νά φτιάξω τήν Καλύβη μου;

Δίπλα καί ἔξω ἀπό τό Καλυβάκι του, εἶχε ἀνοίξει ἕνα λάκκο γιά νά μαζεύῃ ἐκεῖ τά βρόχινα νερά. ῾Οπότε ὁ π. Παῒσιος, τόν ἐρώτησε μίαν ἡμέρα:
-Γέρο-Τρύφων θά πέσῃς καμμιά ἡμέρα μέσα σ᾿ αὐτό τό πηγάδι, ὅταν πᾶς νά βγάλῃς νερό, ἐφ᾿ ὅσον δέν βλέπεις καλά. ῎Αν πέσῃς μέσα, μετά ποιός θά σέ βγάλῃ;
Ο Θεός δέν ἀφήνει τόν Τρύφωνα νά πέσῃ στό πηγάδι. ῎Αν πέσω μέσα, θά μέ βγάλῃ ἔξω ὁ Θεός.
Εἶχε παραδώσει τελείως τήν ζωήν του στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Δέν τόν ἀπασχολοῦσε τίποτα τό ἐπίγειο.

Ο παπᾶ-Ξενοφῶν, Ρουμᾶνος ἀσκητής γείτονάς του, πολλές φορές τόν παρακαλοῦσε, νά ἔλθῃ στό κελλί του νά μένουν μαζί γιά νά τόν βοηθήσῃ. Ἐκεῖνος ὅμως τοῦ ἀπαντοῦσε:
-Ο Γέρο-Τρύφων, παπᾶ-Ξενοφῶν, ἄφησε γονεῖς, ἀδέλφια πατρίδα, συγγενεῖς, φίλους, ἄφησε τόν κόσμο καί ἔγινε Μοναχός. ῞Ολα αὐτά τά ἄφησε για νά τόν οἰκονομήσῃ ὁ παπᾶ – Ξενοφῶν, ἤ ὁ Θεός; ῎Οχι, ὁ Τρύφων δέν δέχεται οἰκονομίες. Θά μείνῃ στό Κελλί του μέχρι τόν θάνατόν του.
-Μπορῶ νά ἔρχωμαι νά σέ βλέπω; Νά σοῦ φέρνω ψωμί, ἐλιές, χόρτα βραστά καί παξιμάδι;
-Νά ἔρχεσαι, ὄχι γιά πολλή ὥρα. Λίγο καί μετά νά φεύγῃς. Μία φορά στίς δύο ἑβδομάδες νά ἔρχεσαι. Δέν θέλω νά βλέπω ἀνθρώπους συχνά, διότι μοῦ φεύγουν ὁ Χριστός καί οἱ ῎Αγγελοί μου.

Ο π. Παῒσιος τόν ἐρώτησε:
-Όταν δέν ἔρχεται ὁ παπᾶ-Ξενοφῶν νά σοῦ φέρῃ λίγο φαγητό, τότε ἐσύ τί τρώγεις;
-Ἐγώ εἶμαι προβατίνα. Τρώγω χόρτα. Σκύβω κάτω καί τρώγω.

Εἶχε τόση ταπείνωσι καί περιφρόνησι στό σῶμα του, ὡσάν νά μιλοῦσε γιά κάποιου ἄλλου τό σῶμα καί τήν ζωή.
Η ἀδιάλειπτη προσευχή τόν ἀνεβίβαζε σέ δυσθεώρητα ὕψη. Τό πρόσωπό του ποτέ δέν ἦτο τό ἴδιο. Πάντοτε ἐδέχετο ἀλλοιώσεις καί προσετίθετο Χάρις ἐπάνω στήν Χάρι.
Ἐπειδή ἔφθασε στήν μακαρία ἀπάθεια, ζοῦσε πλέον σάν μικρό παιδάκι, χωρίς πονηρία καί πολυπραγμοσύνη. Απλότης στήν ὁμιλία του, ἁπλότης στό περπάτημά του, στήν συμπεριφορά του, σ᾿ ὅλη τήν διαγωγή του.
από το βιβλίο: «Αγιορείτες Ρουμάνοι Μοναχοί» -Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτη

Καψάλα_Kapsala Mount Athos_Капсала Афон__00 (1)


Do this and you will be an apostle, a fulfiller of what the Lord chose you for… Saint Theophan the Recluse

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon113136Saint Theophan the Recluse

The Lord chose the apostles, that they should be with Him, and that he might send them forth to preach, and to have power to heal sicknesses, and to cast out devils.

Every Christian is chosen—chosen for similar deeds, namely: to be with the Lord, through unceasing remembrance of Him and awareness of His omnipresence, through the preaching and fulfillment of His commandments, and through a readiness to confess one’s faith in Him. In those circles where such a confession is made, it is a loud sermon for all to hear.

Every Christian has the power to heal infirmities—not of others, but his own, and not of the body, but of the soul—that is, sins and sinful habits—and to cast out devils, rejecting evil thoughts sown by them, and extinguishing the excitement of passions enflamed by them.

Do this and you will be an apostle, a fulfiller of what the Lord chose you for, an accomplisher of your calling as messenger. When at first you succeed in all this, then perhaps the Lord will appoint you as a special ambassador—to save others after you have saved yourself; and to help those who are tempted, after you yourself pass through all temptations, and through all experiences in good and evil.

But your job is to work upon yourself: for this you are chosen; the rest is in the hands of God. He who humbles himself shall be exalted.

St. Theophan the Recluse, Thoughts for Each Day of the Year

***

Gerontissa Gabrielia

Επτά Παίδων των εν Εφέσω- святым Cедми отроком Ефесскимsfintii_7_tineri_din_efesMiracle is the normal course of events according to God’s Will. What we call a Miracle is only what is natural to God.

Orthodox spirituality is knowledge acquired through suffering rather than through learning. 

Do not wish for many things, whether they are within or out of reach. Instead, take care to sanctify the little you have.

To learn how to love God: this is the one and only Education.

We become a reflection of Heaven by saying: ‘Thy will be done on Earth as it is in Heaven’.

Someone said that a Christian is he who purifies love and sanctifies work. 

Sometimes people ask for your advice or instruction, so that they may put the “blame” on you afterwards if things go wrong. Quite probably though, whatever you say will be ignored, in which case it will all be a waste of trouble.

If one can live in the world and yet not mix with it – just as the oil and water do not mix in the oil-lamp – then he can live in God. He is in this world but not of this world.

It is the oil-lamp of our soul that must be always lighted, burning forever. 

Do not deny others the crumbs falling off your table from the Bread of Life which is given to you whole by the Lord. So many hunger and thirst for Love, like Lazarus who fed on the crumbs falling off the table of the rich man. 

We have no right not to reflect the Light of the Lord. Nothing should be left in the shade, ‘under the meal-tub’. 

Experience has taught me that no one can help anyone, no matter how strong his wish and love may be. Help comes only in the Hour of God, from the One.

We must not take decisions on behalf of others. We should leave this to the Angels for they always find the best solution.

Like Simon of Cyrene, we must be always ready to rush to the help of our fellow-man.

In the evenings, in my prayer I say to my angel, “Take my soul even tonight and put it at the feet of Christ to be perfected throughout the night, and in the morning may I find it better!”

You should think about and see only the light. Everything else is just parentheses, which should not leave so much as a trace on you.

Once when I was there where I was, some foreign missionary came and said to me, “You may be a good woman, but you’re not a good Christian.”
I said, “Why?”
“Because you have been here so long and you only go about speaking English. What local languages have you learned?”
I said to him, “I haven’t managed to learn any of the local languages, because I travel a great deal from place to place. As soon as I learn one dialect, they start speaking another. I’ve only learned ‘Good morning’ and ‘Good evening.’ Nothing else.”
“Bah, you’re no Christian. How can you evangelize? All the Catholics and Protestants learn all the local dialects in order to . . .”
Then I said, “Lord, give me an answer for him.” I asked it with all my heart, and then I said, “Ah. I forgot to tell you. I know five languages.”
“Really? What are these five?”
The first is the smile; the second is tears. The third is to touch. The fourth is prayer, and the fifth is love. With these five languages I go all around the world.”
Then he stopped and said, “Just a minute. Say that again so I can write it down.”
With these five languages you can travel the whole earth, and all the world is yours. Love everyone as your own–without concern for religion or race, without concern for anything.

When God wants to help someone, He can create “children of Abraham” from these stones. If it wasn’t you, it would be somebody else. You were the impersonal delegate of God. Woe betide you if you think one day that this someone should owe gratitude to you! If he comes and thanks you, say that you ought to thank God, because He would undoubtedly have sent somebody anyway to help them. He sent you, consequently you ought to thank him, and be grateful to God for sending you.

Επτά Παίδων των εν Εφέσω- святым Cедми отроком Ефесскимdbab3adc1bc300ea34e533b00747b46aThe reading is from the Holy Gospel according to Matthew.
Mt. 16:24-28

The Lord said to his disciples, “If any man would come after me, let him deny himself and take up his cross and follow me. For whoever would save his life will lose it, and whoever loses his life for my sake will find it. For what will it profit a man, if he gains the whole world and forfeits his life? Or what shall a man give in return for his life? For the Son of man is to come with his angels in the glory of his Father and then he will repay every man for what he has done. Truly, I say to you, there are some standing here who will not taste death before they see the Son of man coming in his kingdom.”


Τί κι αν κυριαρχεί παντού το ψέμμα; Εμείς θα στηριχτούμε σε τούτο το ελάχιστο: ΔΕ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ! Μείνετε σταθεροί στον αγώνα κατά του κακού. Ποτέ μην δεχτείτε να κάνετε συμβιβασμό. Προτιμήστε να χάσετε τα πάντα, τη ζωή, το μισθό, τις συνθήκες, αντί να θυσιάσετε τη συνείδησή σας. Αλέξανδρος Σολζενίτσιν

Ιωάννης ο Θεολόγος-_Saint John the Theologian_Святой Иоа́нн Богосло́в__________20130209_2077948770Συναξάριον.
Τῇ Γʹ (3ῃ) τοῦ μηνός Αὐγούστου μνήμη τῆς Ἁγίας Σαλώμης τῆς Μυροφόρου, μητρὸς τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου, Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ἐν εἰρήνη τελειωθείσης.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ὁσίων Πατέρων ἡμῶν· Δαλμάτου, Φαύστου (5ο αιων), καὶ Ἰσαακίου (383) τῆς Μονῆς τῶν Δαλμάτων Κωνσταντινουπόλεως
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἁγίου Μάρτυρος Στεφάνου, Πάπα Ῥώμης, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ (257).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ραζδένης, ὁ ἐκ Περσίας καὶ ἐν Γεωργίᾳ μαρτυρήσας, ὑπὸ τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Περόζ (457)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ὅσιος Κοσμᾶς ὁ εὐνοῦχος, ἐρημίτης τῆς λαύρας τῆς Φαρᾶν ἐν Παλαιστίνῃ (6ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ὀλυμπίου τοῦ ἐπάρχου, ὑπὸ τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Χοσρόη Β’ (610-641).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἡ Ὁσία Θεοκλητὼ ἡ θαυματουργὸς, ἐκ τοῦ θέματος τῶν Ὀπτιμάτων (Ὀψικίου) ἐν εἰρήνη τελειοῦται (842)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τῆς Ὁσίας Θεοδώρας τῆς ἐξ Αἰγίνης, καὶ Θεοπίστης τῆς θυγατρὸς αὐτῆς, τῶν ἐν Θεσσαλονίκῃ (892)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν καὶ Ὁμολογητοῦ Ἰωάννου, Ἡγουμένου Μονῆς τῆς Παταλαραίας (9ο αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων· Ἰωάννου καὶ Ἰωάννου τοῦ νέου, ἀρχιεπισκόπων Ἐφέσσου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου τοῦ Ῥωμαίου, τῆς Νοβογορδίας (1147)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Οἱ Ἐννέα Ἀδελφοὶ Χερχεουλίδζε, ἡ Μήτηρ καὶ ἡ Αδελφὴ αὐτῶν, καὶ οἱ Ἐννέα Χιλιάδες, μάρτυρες ἐν τῷ πεδίῳ Μαραβδῇ (Γεωργία) (1625)
Τῇ
 αὐτῇ ἡμέρᾳ, κοίμησις τοῦ Ἀλεξάνδρου Ισίγιεβιτς Σολζενίτσιν τοῦ δικαίου καὶ Ὁμολογητοῦ (2008).

Στίχοι: Τῆς σαρκὸς οἷον ἐκκυλισθείσης λίθου,
Ὁρᾷ Σαλώμη Χριστόν, οὐ Χριστοῦ τάφον.

Ο π. Σεραφείµ Ρόουζ είχε πάντα υπόψη του την προφητεία του διορατικού γέροντα Ιγνατίου του Χαρµπίν της Μαντζουρίας, ο οποίος το 1930 είχε πει: «Ότι άρχισε στη Ρωσία θα τελειώσει στην Αμερική».

«Εδώ στη Δύση ζούμε σε έναν ανόητο παράδεισο ο οποίος µπορεί να χαθεί, και πιθανώς θα χαθεί σύντομα. Αρχίστε να προετοιμάζεστε – όχι με την αποθήκευση τροφίμων ή τέτοιων εξωτερικών πραγμάτων όπως µερικοί κάνουν ήδη στην Αμερική, αλλά με την εσωτερική προετοιμασία των Ορθόδοξων Χριστιανών.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, παραδείγματος χάριν, πως θα επιζήσετε εάν µπείτε σε µια φυλακή ή ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, και ειδικά στα κελλιά τιμωρίας και απομόνωσης; Πώς θα επιβιώσετε; Θα τρελαθείτε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστηκα. Εάν το µυαλό σας δεν έχει τίποτα για να ασχοληθεί, τι θα έχετε στο µυαλό σας; Εάν είστε γεμάτοι με κοσμικές εντυπώσεις και δεν έχετε τίποτα πνευματικό στο µυαλό σας, εάν ζείτε απλώς µέρα τη µέρα… Πρέπει να έχετε Χριστό στην ψυχή σας…»

***

Αλέξανδρος Σολζενίτσιν, ένας προφήτης των ημερών μας

«Για μένα η πίστη είναι το θεμέλιο και το στήριγμα της ζωής»

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_slide_15«Μείνετε σταθεροί στον αγώνα κατά του κακού. Ποτέ μην δεχτείτε να κάνετε συμβιβασμό. Προτιμήστε να χάσετε τα πάντα, τη ζωή, το μισθό, τις συνθήκες, αντί να θυσιάσετε τη συνείδησή σας».

Εξουσιάζετε τους ανθρώπους μέχρι τη στιγμή που θα τους πάρετε τα πάντα.
Όταν όμως τους αφήσετε χωρίς τίποτα, τους χάσατε!
Είναι ελεύθεροι…

Οι αδυναμίες της ανθρώπινης συνείδησης, που έχει στερηθεί της θείας της διάστασης, ήταν ένας καθοριστικός παράγοντας σε όλα τα μεγάλα εγκλήματα αυτού του αιώνα…. Το ίδιο ελάττωμα, το ελάττωμα μιας συνείδησης που δεν έχει τη θεϊκή διάσταση, εκδηλώθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Δύση ενέδωσε στον σατανικό πειρασμό της «πυρηνικής ομπρέλας». Ο σημερινός κόσμος έχει φτάσει σε μια φάση που, σε προηγούμενους αιώνες, θα είχε περιγραφεί με την κραυγή: “Αυτή είναι η Αποκάλυψη!”
Ο Ντοστογιέφσκι προειδοποίησε ότι «μεγάλα γεγονότα θα μπορούσαν να έρθουν επάνω μας και να μας βρουν πνευματικά απροετοίμαστους». Αυτό ακριβώς συνέβη. Και προέβλεψε ότι “ο κόσμος θα σωθεί μόνο αφού έχει καταληφθεί από τον δαίμονα του κακού”…

Τώρα, βέβαια, οι αθεϊστές δάσκαλοι στη Δύση φέρνουν στη νεότερη γενιά ένα πνεύμα μίσους. Και εδώ πάλι βλέπουμε το αποτέλεσμα μιας παγκόσμιας διαδικασίας να δίνει τα ίδια αποτελέσματα, και για άλλη μια φορά για τον ίδιο λόγο: Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τον Θεό.
Στις αδικαιολόγητες ελπίδες των δύο τελευταίων αιώνων, οι οποίες μας έφεραν στο χείλος του πυρηνικού και μη πυρηνικού θανάτου, μπορούμε να προτείνουμε μόνο μια στερεά αναζήτηση για το στοργικό χέρι του Θεού, το οποίο απαρνηθήκαμε...

***Αλεξάντρ Σολζενίτσιν_Aleksandr Solzhenitsyn_Александр Солженицын_3a61964807829-pc-solz533Να μη ζούμε με ψέματα
Αλεξάντερ Σολζενίτσιν

‘Αλλοτε δε τολμούσαμε μήτε καν να ψιθυρίσουμε. Τώρα πια γράφουμε, διαβάζουμε κι όταν τύχει να βρεθούμε σε κανένα καπνιστήριο ή σε άλλο δημόσιο χώρο, αρχίζουμε να παραπονιόμαστε με τη ψυχή μας: Τί βλακείες κάναν εκείνοι και που πάνε να μας μπλέξουνε. Κι οι περιττές ξιπασιές για τα διαστημικά επιτεύγματα, ενώ στα ρημαγμένα σπίτια μας βασιλεύει ο κίνδυνος, η φτώχεια, η αμάθεια κι η στήριξη μακρινών αγρίων καθεστώτων, η υποκίνηση εμφυλίων πολέμων. Σε περίπτωση πολέμου, θα βάλουν εμάς να σκοτωθούμε και θα πάμε θέλουμε-δε θέλουμε, γιατί τί άλλο μπορούμε να κάνουμε; Και δικάζουν όποιους θέλουνε, και τους λογικούς τους λένε τρελούς και πνίγουνε κάθε αντίδραση… Όλ’ αυτά τα κάνουν εκείνοι, οι δυνατοί, ενώ εμεις είμαστε ανίσχυροι.
Τώρα πια έχουμε φτάσει στο απροχώρητο, ο πνευματικός μας χαμός μας πρόλαβε κιόλας κι ο φυσικός θα ξεσπάσει από στιγμή σε στιγμή και θα κάψει κι εμάς και τα παιδιά μας, εμείς όμως χαμογελάμε ολοένα φοβισμένα όπως και πριν και ψελλίζουμε:
“Και πώς να τους εμποδίσουμε; Μας λείπει η δύναμη”!

ΚΥΡΙΟΣ ΠΙΛΑΤΩ Kyrios-Krinomenos-ypo-PilatouΈχουμε χάσει τόσον απελπιστικά την ανθρωπιά μας, ώστε για τις σημερινές υλικές αξίες, παραδίνουμε όλες τις αρχές μας, τη ψυχή μας, όλες τις προσπάθειες των προγόνων μας, όλες τις δυνατότητες για τους απογόνους μας, φτάνει μόνο να μη χαλάσουμε τη κακομοιριασμένη μας ζωή. Δε μας έχει απομείνει μήτε σταθερότητα, μήτε περηφάνεια, μήτε φλόγα στη καρδιά. Δε φοβόμαστε καν τον γενικό θάνατο από την ατομική ενέργεια, δε φοβόμαστε τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο (μπορεί και να τα καταφέρουμε να κρυφτούμε σε καμμιά χαραμάδα), το μόνο που φοβόμαστε είναι οι θαρραλέες πολιτικές πράξεις. Φτάνει μόνο να μη μας ξεμοναχιάσουν από το κοπάδι, φτάνει μόνο να μη κάνουμε κανένα βήμα μόνοι μας και βρεθούμε ξαφνικά χωρίς την άσπρη μας φρατζόλα. Είναι ωραία λοιπόν να ζεις βολικά σ’ όλη σου τη ζωή, δε μπορείς να ξεφύγεις από το περιβάλλον, από τις κοινωνικές συνθήκες, το “είναι” καθορίζει τη συνείδηση. Εμείς τί ρόλο παίζουμε; Εμείς δε μπορούμε να κάνουμε τίποτε!

Κι όμως μπορούμε τα πάντα! αλλά αραδιάζουμε ψέμματα στον εαυτό μας, για να τόνε καθησυχάσουμε. Δε φταίνε κείνοι για όλα. Φταίμε μεις οι ίδιοι, μόνον εμείς! Θα πείτε: “Ναι, πραγματικά τίποτα δε μπορούμε να σοφιστούμε! Μας φιμώσανε το στόμα, δε μας ακούνε, μήτε καν μας ρωτάνε. Πώς να τους αναγκάσουμε να μας ακούσουνε λοιπόν”; Ώστε λοιπόν ο κύκλος έκλεισε; Και διέξοδος δεν υπάρχει στ’ αλήθεια; Δε μένει λοιπόν παρά να περιμένουμε άπραγοι μήπως και γίνει κάτι από μόνο του;

Αυτό όμως δε θα ξεκολλήσει ποτέ από πάνω μας μόνο του, αν όλοι το παραδεχόμαστε κάθε μέρα, το υμνούμε και το εδραιώνουμε συνέχεια, αν δεν απομακρυνθούμε τουλάχιστον από το πιο ευαίσθητο σημείο του. Από το ΨΕΜΜΑ!

Όταν η βία εισβάλει στην ειρηνική ζωή των ανθρώπων, το πρόσωπό της φλέγεται από αυτοπεποίθηση, το γράφει καθαρά στη σημαία της και κραυγάζει: “Εγώ είμαι η ΒΙΑ! Φύγετε, παραμερίστε, θα σας κάνω λυώμα”! Η βία όμως γερνά γρήγορα, ύστερα από μερικά χρόνια δεν είναι πια σίγουρη για τον εαυτό της και για να κρατηθεί, για να ‘χει μούτρα να εμφανίζεται, καλεί για σύμμαχό της το ΨΕΜΜΑ. Γιατί δεν έχει τίποτ’ άλλο να τη καλύψει και το ΨΕΜΜΑ, για να στηριχτεί έχει ανάγκη από τη ΒΙΑ. Αλλά η ΒΙΑ δεν ακουμπά κάθε μέρα, μήτε σε κάθε ώμο το βαρύ της χέρι. Το μόνο που ζητά είναι υποταγή και καθημερινή υποταγή στο ΨΕΜΜΑ. Κι αυτό είναι καθαρή δουλοπρέπεια.

Εδώ ακριβώς είναι το πιο απλό, το πιο προσιτό, το πιο περιφρονημένο από μας, κλειδί για τη λύτρωση μας: Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΨΕΜΜΑ! Τί κι αν σκέπασε τα πάντα, τί κι αν κυριαρχεί παντού το ψέμμα; Εμείς θα στηριχτούμε σε τούτο το ελάχιστο: ΔΕ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ! Αυτό είναι το πρώτο άνοιγμα στον δήθεν κρίκο της απραξίας μας. Εύκολο για μας, καταστρεπτικό για το ΨΕΜΜΑ. Όταν οι άνθρωποι ξεκόβουν απ’ αυτό, απλούστατα παύει να υπάρχει. Σαν τη ψώρα, το ΨΕΜΜΑ, μπορεί να υπάρχει μόνο στους ανθρώπους!

Δε μας καλούν, δεν έχουμε ωριμάσει ακόμα τόσο, ώστε να βγούμε στη πλατεία και να βροντοφωνάξουμε την αλήθεια. Δε μας ρωτούν να πούμε φωναχτά τις σκέψεις μας, ίσως δε ξέρουμε ποια είναι η πραγματική αλήθεια. Ξέρουμε όμως ποιο είναι το ΨΕΜΜΑ. Εξάλλου μπορούμε ν’ αρνηθούμε να λέμε αυτό που δεν σκεφτόμαστε! Εύκολος δρόμος για τη διαμορφωμένη μας οργανική δειλία και πιο προσιτός.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ_apokalypsi_valy2851Ο δρόμος είναι: Να μην υποστηρίξουμε συνειδητά σε τίποτε το ΨΕΜΜΑ! Αφού συνειδητοποιήσουμε τα γαγγραινιασμένα σύνορά του, ας αποτραβηχτούμε απ’ αυτά. Δε θα συγκολλήσουμε τα νεκρά κοκκαλάκια και τα λέπια της Κυρίαρχης Ιδεολογίας, δε θα μπαλώσουμε τα σάπια κουρέλια. Τότε θ’ απορήσουμε πόσο γρήγορα κι ανήμπορα θα καταρρεύσει το ΨΕΜΜΑ. Το γυμνό, θα φανεί επιτέλους γυμνό στον κόσμο.

Μένει λοιπόν να διαλέξει ο καθείς μας μέσα στη δειλία του: Θα μείνει συνειδητά υπηρέτης του ψέμματος (φυσικά όχι από συμπάθεια), για να βγάλει το ψωμάκι της οικογένειάς του και ν’ αναθρέψει τα παιδιά του στο πνεύμα της ψευτιάς ή ήρθε η ώρα να τ’ αποτινάξει πάνωθέ του και να γίνει άνθρωπος τίμιος, άξιος σεβασμού και των παιδιών του και των συγχρόνων του; Αν δεχτεί το δεύτερο τότε από κείνη τη μέρα:

* δε θα γράψει ποτέ, δε θα υπογράψει ποτέ, δε θα δημοσιεύσει ποτέ, με κανένα τρόπο, μήτε μια φράση που διαστρεβλώνει την αλήθεια.
* δε θα προφέρει καμμιά τέτοια φράση ούτε σε ιδιαίτερη συζήτηση, ούτε μπροστά σε κόσμο, ούτε από δική του προαίρεση, ούτε όταν του το υπαγορεύουν άλλοι, ούτε όταν κάνει τον διαφωτιστή, τον δάσκαλο, τον καθηγητή, τον παιδαγωγό ή όταν υποδύεται κάποιο θεατρικό ρόλο.
* δε θ’ απεικονίσει, δε θα ενισχύσει, δε θα διαδώσει με τη ζωγραφική, τη γλυπτική, τη φωτογραφία, τη τεχνητή διαστρεβλωμένην αλήθεια, όταν την αντιλαμβάνεται.
* δε θ’ αναφέρει, ούτε προφορικά, ούτε γραπτά, κανένα “καθοδηγητικό” τσιτάτο για να γίνει αρεστός ή για να εξασφαλιστεί ή για να πετύχει μια δουλειά του, αν δε συμμερίζεται απόλυτα την αναφερόμενη σκέψη ή αν η σκέψη αυτή είναι εντελώς άσχετη με τη συγκεκριμένη περίπτωση.
* δε θα επιτρέψει να τον αναγκάσουν να πάει σε διαδήλωση ή συγκέντρωση, αν αυτές είναι αντίθετες προς τις αρχές της αλήθειας, δε θ’ αγγίξει στα χέρια του πανό ή σύνθημα με τ’ οποίο δε θα συμφωνεί απόλυτα.
* δε θα σηκώσει το χέρι ψηφίζοντας μια πρόταση που δε συμμερίζεται απόλυτα, δε θα ψηφίσει μήτε φανερά, μήτε κρυφά, πρόσωπα που τα θεωρεί ανάξια ή ύποπτα.
* δε θα επιτρέψει να τον αναγκάσουν να πάρει μέρος σε συνέλευση, όπου είναι βέβαιο πως θα γίνει αναγκαστική και διαστρεβλωμένη συζήτηση της υπόθεσης.
* θα εγκαταλείψει αμέσως τη συνεδρίαση, τη συνέλευση, τη διάλεξη, τη παράσταση, θεατρική ή κινηματογραφική, μόλις ακούσει από τον ρήτορα ή τον ηθοποιό, ένα ψέμμα, ιδεολογικές ανοησίες ή ξεδιάντροπη προπαγάνδα.
* δε θα γίνει συνδρομητής, ούτε θ’ αγοράσει ποτέ μιαν εφημερίδα ή ένα περιοδικό, όπου διαστρεβλώνονται οι πληροφορίες κι αποκρύπτονται τα βασικά γεγονότα.

Με μια λέξη, δε θα δεχτεί ν’ αρκεστεί σε ημίμετρα, σε μιαν εποχή διαστημική, τη στιγμή που μπορεί να ‘χει τα πρότυπά τους.
Δεν απαρίθμησα εδώ φυσικά όλες τις δυνατές κι απαραίτητες αρνήσεις ψέμματος. Εκείνος όμως που θ’ αρχίσει να καθαρίζει τον εαυτό του με το καθαρό του βλέμμα θα μπορέσει εύκολα να ξεχωρίσει κι άλλες τέτοιες περιπτώσεις.
Ναι, στις αρχές τα πράγματα δε θα πάνε καλά. Κάποιοι ίσως χάσουνε προσωρινά τις δουλειές τους. Για τους νέους που θα θελήσουν να ζήσουν ακολουθώντας την αλήθεια, -αυτή θα κάνει τη νέα τους ζωή πιο δύσκολη στην αρχή, αφού και τα μαθήματα που διδάσκονται είναι γεμάτα ψέμματα-, πρέπει να διαλέξουν. Όποιος όμως θέλει να ‘ναι τίμιος, δε θα πρέπει να θέσει θέμα επιλογής. Γιατί δε περνά μέρα που ο καθείς μας ακόμα και στις πιο ακίνδυνες τεχνικές επιστήμες, πρέπει να κάνει ένα τουλάχιστον βήμα απ’ αυτά που προαναφέραμε, προς όφελος της αλήθειας ή προς το ψέμμα, προς το μέρος της πνευματικής ανεξαρτησίας ή της πνευματικής δουλοπρέπειας. Εκείνος που δεν θα ‘χει το θάρρος να υπερασπιστεί τη ψυχή του, ας μη περηφανεύεται για τις προοδευτικές του ιδέες, ας μη καυχιέται πως είναι ακαδημαϊκός ή καλλιτέχνης του λαού, τιμημένος κοινωνικός παράγων ή στρατηγός. Ας πει μόνο στον εαυτό του: “Είμαι δειλός, υποζύγιο, μου φτάνει μόνο να ‘μαι χορτάτος και να μη κρυώνω”!

Αλήθεια είναι πως ο δρόμος αυτός θα ‘ναι δύσκολος! Μα είναι πιο εύκολος από την αυτοπυρπόληση, τις απεργίες πείνας, τις απεργιακές κινητοποιήσεις, τη βία πάνω στη βία, τα ναρκωτικά, τη μέθη, τη φυγή, τη παθητικήν αντίδραση. Τί να φοβηθείς εξάλλου πιότερο από ένα πυρηνικόν ολοκαύτωμα ή τη καταστροφή του περιβάλλοντος -ακόμα κι αν επιζήσεις.
Οι λαοί του Βιετ-Ναμ του Αφγανιστάν, της Τσεχοσλοβακίας, της Καμπότζης, μας δείξανε πόσο μπορούνε και δαγκώνουνε κι οι μικροί τους μεγάλους. Πως το λιοντάρι χρειάζεται το ποντίκι, αλλά και πρέπει να το φοβάται. Μπορεί κανείς ν’ αντιμετωπίσει και τα τανκς με στήθος γυμνό, αρκεί να ‘χει καρδιά.

Ο δρόμος δε θα ‘ναι εύκολος μα θα ‘ναι ο ευκολότερος δυνατός. Δεν είναι εύκολη η εκλογή για το σώμα μα είναι η μοναδική εκλογή για τη ψυχή. Εξάλλου υπάρχουνε μερικές δεκάδες ανθρώπων σ’ όλο τον κόσμο που ζούνε μ’ αυτές τις αρχές. αν θα γίνουμε δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες, δε θ’ αναγνωρίζουμε πια τις χώρες μας.
Αν δειλιάσουμε, ας μη παραπονιόμαστε πια πως δε μας αφήνουν ν’ ανασάνουμε, -εμείς οι ίδιοι δεν αφήνουμε τον εαυτό μας ν’ ανασάνει! Ας σκύψουμε κι άλλο τα κεφάλια μας, ας περιμένουμε και τ’ αδέλφια μας οι βιολόγοι θα βοηθήσουν εκείνους να πετύχουνε το διάβασμα των σκέψεών μας και τη τροποποίηση των γονιδίων μας. Ίσως να κάνουνε σε λίγο και “μάρκετινγκ” πάνω στα συναισθήματά μας και στο πως θα μας “κοιμίζουνε” καλύτερα.

Αν δειλιάσουμε και σ’ αυτό, τότε είμαστε τιποτένιοι, δεν έχουμεν ελπίδα σωτηρίας και για μας ταιριάζουν οι γεμάτοι περιφρόνηση στίχοι του Πούσκιν:

“Τί να τα κάνουν τα κοπάδια, τα δώρα της λευτεριάς;
– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –
Από γενιά σε γενιά, κληρονομιά τους είναι
ο ζυγός με τα κουδουνάκια και το μαστίγιο!”

12-2-1974

***

Φιλόπονη μελέτη της Αγίας Γραφής
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Μελέτη αγ.Γραφών_Study st. Bibl _Изучение Священное Писание-προσευχομενος_praying _Молитва _785250Οι άγιες ψυχές μελετούν την Αγία Γραφή με μεγάλη επιμέλεια, επικεντρώνονται σε κάθε λέξη και θέτουν τον εαυτό τους μπροστά στον καθρέφτη του Λόγου του Θεού, όπως ενώπιον της Φοβερής Κρίσεως. Η επιμέλειά τους σε αυτό είναι τόσο μεγάλη, ώστε μερικοί από τους ασκητές έκαναν μακρινά ταξίδια για να βρουν έναν σοφό πνευματικό που θα τους ερμήνευε μια λέξη ή μια ρήση της Αγίας Γραφής. Όποτε ήταν δυνατόν, αυτό γινόταν δι’ αλληλογραφίας. Από αυτό έχει διασωθεί μια πλήρης συλλογή επιστολών των αγίων όπως των αγίων Βασιλείου, Γρηγορίου, Χρυσοστόμου, Ισιδώρου του Πηλουσιώτου, Νείλου του Σιναΐτου και πολλών άλλων.
Μια μέρα ο Άγιος Κοσμάς συλλογιζόταν τους λόγους του Κυρίου Ιησού Χριστού όταν Εκείνος, ευρισκόμενος στον Κήπο της Γεθσημανή, ρώτησε τους μαθητές Του αν είχαν μάχαιρα, κι οι μαθητές Του του είπαν: «Κύριε, ιδού, μάχαιραι ώδε δύο. Και τους είπε, φτάνει» (Λουκ. 22:38). Ο άγιος Κοσμάς μη μπορώντας να εξηγήσει αυτούς τους λόγους, αποφάσισε να διασχίσει την έρημο για να πάει στη μακρινή Λαύρα των Πυργίων, στον επιφανή αββά Θεόφιλο, για να τον συμβουλευθεί. Με μεγάλη δυσκολία ο Άγιος Κοσμάς κατάφερε να φτάσει στο σκοπό του. Ο αββάς Θεόφιλος του εξήγησε: «Οι δύο μάχαιρες σημαίνουν τη διττή τάξη μιας θεοάρεστης ζωής: πράξις και θεωρία, δηλαδή κόπος και νήψη του νου με θείους λογισμούς και προσευχή. Όποιος έχει και τα δύο, είναι τέλειος
http://prologue.orthodox.cn/August3.htm

Για τον αββά Κοσμά τον ευνούχο.

Μας διηγήθηκε ο αββάς Βασίλειος, ο πρεσβύτερος της μονής των Βυζαντίων, τα εξής: «Όταν ήμουν στη Θεούπολη, στον αββά Γρηγόριο τον πατριάρχη, ήρθε από τα Ιεροσόλυμα ο αββάς Κοσμάς ο ευνούχος, ο της λαύρας Φαράν, άνδρας καθ’ όλη την αλήθεια μοναχός και ορθόδοξος και με ζήλο πολύ. Είχε επίσης και γνώση των θείων Γραφών όχι ασήμαντη. Όταν έκανε λίγες μέρες εκεί, πέθανε ο γέροντας. Και παράγγειλε ο πατριάρχης, για να τιμήσει το λείψανο, να ταφεί αυτός στο μνήμα όπου ήταν θαμμένος κάποιος επίσκοπος. Μετά δύο ημέρες λοιπόν, πήγα», λέει, «να ασπαστώ τον τάφο του γέροντα. Ξάπλωνε τότε πάνω στον τάφο κάποιος φτωχός παράλυτος, ο οποίος ζητούσε ελεημοσύνη από όσους έμπαιναν στο ναό. Καθώς λοιπόν με είδε ο φτωχός να κάνω τρεις μετάνοιες και να διαβάζω ευχή πρεσβυτέρου, μου λέει: «Κύριε αββά, ήταν πράγματι μεγάλος ο γέροντας που θάψατε εδώ πριν δύο μέρες». Και του αποκρίθηκα: «Από πού το ξέρεις;» Αυτός μου λέει: «Εγώ ήμουν δώδεκα χρόνια παράλυτος και δι’ αυτού με θεράπευσε ο Κύριος· κι όταν στενοχωριέμαι, έρχεται παρηγορώντας με και μου δίνει ανάπαυση. «Αλλά κι άλλο παράδοξο», λέει, «πρόκειται ν’ ακούσεις γι’ αυτόν. Από τότε που τον θάψατε, τον ακούω κάθε νύχτα να φωνάζει και να λέει στον επίσκοπο: Μη μ’ ακουμπάς· παρέκει· μη μ’ αγγίζεις, αιρετικέ κι εχθρέ της αλήθειας και της αγίας του Θεού καθολικής Εκκλησίας». Αυτά άκουσα εγώ από το θεραπευμένο παράλυτο και πήγα και τα είπα όλα στον πατριάρχη· και παρακαλούσα αυτόν τον αγιότατο άνθρωπο να πάρουμε το σώμα του γέροντα και να το αποθέσουμε σ’ άλλο μνημείο. Τότε μας λέει ο πατριάρχης; «Σας βεβαιώνω, παιδιά μου, ότι δεν βλάπτεται σε τίποτε ο αββάς Κοσμάς από τον αιρετικό· αλλά όλο τούτο έγινε, για να γίνει γνωστή σε μας η αρετή του γέροντα και ο ζήλος, πόσον έχει και μετά την απαλλαγή του από την εδώ ζωή. Αλλά και για να μας φανερωθεί η πίστη του επισκόπου, για να μην τον έχουμε για ορθόδοξο»».

Αυτόν τον αββά Κοσμά συνάντησα στη λαύρα Φα­ράν. Γιατί έμεινα σ’ αυτή δέκα χρόνια. Και καθώς μου μιλούσε για τη σωτηρία της ψυχής, έτυχε να χρησιμοποιήσει λόγο του αγίου Αθανασίου, του αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας. Και μου λέει ο γέροντας: «Όταν βρεις λόγο του αγίου Αθανασίου, κι αν δεν έχεις χαρτί, στα ρούχα σου να τον γράψεις». Τέτοιον πόθο είχε ο γέροντας για τους αγίους Πατέρες μας και διδασκάλους.
(Ιωαννου Μόσχου «Λειμωνάριον», εκδ. Ι.Μ. Σταυρονικήτα, Αγιον Όρος)

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_5512468091_dae339cdf4Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Σαλώμης τῆς Μυροφόρου .
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Μητέρα θεόληπτον τῶν Ζεβεδαίου Υἱῶν, πιστήν τε μαθήτριαν τοῦ Διδασκάλου Χριστοῦ, καὶ τούτου διάκονον, πάντες τὴν Μυροφόρον, τοῦ Κυρίου Σαλώμη, ᾄσμασι θεηγόροις, ἐπαινέσωμεν πόθῳ· πρεσβεύει γὰρ ἀπαύστως Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τῶν Ὁσίων Πατέρων ἡμῶν· Δαλμάτου, Φαύστου, καὶ Ἰσαακίου
Ἦχος δ´

Θεὸς τῶν Πατέρων ἡμῶν ὁ ποιὼν ἀεὶ μεθ᾽ ἡμῶν κατὰ τὴν σὴν ἐπιείκειαν, μὴ ἀποστήσῃς τὸ ἔλεός σου ἀφ᾽ ἡμῶν· ἀλλὰ ταῖς αὐτῶν ἱκεσίαις, ἐν εἰρήνῃ κυβέρνησον τὴν ζωὴν ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τῶν Ὁσίων Πατέρων ἡμῶν· Δαλμάτου, Φαύστου, καὶ Ἰσαακίου
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης

Τὴν τρίστιχον χορείαν τῶν Ὁσίων τιμήσωμεν, Φαῦστον Ἰσαάκιον ἅμα, καὶ Δαλμάτον τὸν ἔνδοξον· ὡς τρίφωτος λαμπὰς γὰρ ἀρετῶν, σκεδάζουσι τὴν νύκτα τῶν παθῶν, καὶ ταῖς θείαις καταυγάζουσι δωρεαῖς, τοὺς πόθῳ ἀνακράζοντας· δόξα τῷ θαυμαστώσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ μεγαλύναντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι’ ὑμῶν, πᾶσιν ἰάματα.

Ἀπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Θεοκλητούς, τῆς θαυματουργοῦ
Ἦχος γ΄. Θείας Πίστεως.

Πέλεις πρότυπον, φιλανθρωπίας, καὶ διδάσκαλος, αὐτοθυσίας, ἀρετῆς Θεοκλητὼ ἀκροθίνιον· διακονεῖς γὰρ ἐν ζήλῳ τοῖς πένησι, καὶ ἀσθενοῦσιν ὡς Μήτηρ φιλόστοργος· ὅθεν ἅπαντες, Χριστὸν τὸν Θεὸν δοξάζομεν, τὸν σὲ ἐν οὐρανοῖς ἐν δόξῃ στέψαντα.

Ἀπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Θεοδώρας ἐξ Αἰγίνης.
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τελείως τὸν δρόμον σου ἐν ἀκλινεῖ λογισμῷ, ἐτέλεσας πάνσεμνε ὑποταγεῖσα καλῶς, Χριστῷ τῷ Νυμφίῳ σου· ὅθεν εἴληφας χάριν, Θεοδώρα Ὁσία, δαίμονας φυγαδεύειν, καὶ νοσοῦντας ἰᾶσθαι· διὸ καὶ τοῖς τιμῶσί σε βρύει ἰάματα.

Προσόμοια τῆς Ἁγίας Σαλώμης. Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.

Χαίροις, ὦ Σαλώμη ἀληθῶς· χαίροις τῆς Μητρὸς τοῦ Κυρίου, πιστὴ διάκονος· σὺ γὰρ εἰς τὰ ἴδια, παραλαβοῦσα αὐτήν, ἐν σπουδῇ ὡς κειμήλιον, πολύτιμον ὄντως, δέει θεραπεύουσα, σὺ διεφύλαξας· ὅθεν, οὐρανίων χαρίτων, σὲ κατακοσμεῖ ὁ Δεσπότης, ὁ δοξάζων τοὺς Αὐτὸν δοξάζοντας.

Ὁ Οἶκος.
Τὰς ἀρετάς, καὶ τὴν πρὸς τὸν Δεσπότην ἀγάπην, καὶ πολλὴν ἀφοσίωσιν τῆς Μυροφόρου, τίς διηγήσεται; Τὴν προσφορὰν ἀμφοτέρων τῶν υἱῶν αὐτῆς, τῇ διακονίᾳ τοῦ Εὐαγγελίου, τίς εἰπεῖν ἱκανός; Μεγάλα ὄντως τὰ προτερήματα, καὶ μέγιστα τὰ χαρίσματα, τῆς Ἁγίας μητρὸς τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου, καὶ θυγατρὸς Ἰωσήφ, Σαλώμης τῆς Θεαδέλφου, καὶ ἀδελφῆς τοῦ Ἀδελφοθέου· διὸ ἀξιοῦται ἰδεῖν τὸν Κύριον ἀναστάντα, καὶ τοῖς Αὐτοῦ μύσταις ἀπαγγεῖλαι χαρᾶς εὐαγγέλια. Ἡμεῖς δε, τιμῶντες αὐτήν, ἐν εὐφροσύνῃ κραυγάζουσιν· Χαῖρε Σαλώμη, μητέρων ἀγλάϊσμα.

Αἶνοι. Ἦχος α’. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.

ν ταῖς αὐλαῖς τοῦ Κυρίου χοροβατοῦσα σεμνή, ἅμα Ὁσία Μῆτερ, τοῖς υἱοῖς σου Σαλώμη, τῷ θείῳ Ἰακώβῳ καὶ τῷ κλεινῷ, Ἰωάννῃ πανένδοξε, σὺν Μαριὰμ τῇ Μητρί τε τοῦ Ἰησοῦ, τῷ Χριστῷ ἀεὶ παρίστασαι.

Δόξα. Ἦχος β΄.

Τὴν ἐκλεκτὴν θυγατέρα τοῦ Μνήστορος, καὶ Ζεβεδαίου τὴν ὁμόζυγον, τῶν υἱῶν τῆς βροντῆς, θεοκηρύκων Ἀποστόλων, Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου, πανέντιμον μητέρα, συνελθόντες εὐφημήσωμεν· τὴν πιστὴν διάκονον τοῦ Κυρίου, καὶ καλὴν κουροτρόφον τῆς Ἁγίας Παρθένου, ἐγκωμίοις καταστέψωμεν· τὴν ἔνδοξον τοῦ Κυρίου Μυροφόρον Σαλώμην, τὴν θεασαμένην Ἀναστάντα τὸν Κύριον, ἐπαξίως ἀνυμνήσωμεν, βοῶντες πρὸς αὐτήν· Ἁγία Μῆτερ, τῷ Δεσπότῃ Χριστῷ, μετὰ τῶν συγγόνων σου, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχάς ἡμῶν.

Κατὰ τὴν περίοδον τοῦ Δεκαπενταγούστου εἴθισται νὰ ψάλλωνται, τὰ ἑξὴς Ἐξαποστειλάρια:
Ἦχος γ΄. Ὁ οὐρανὸν τοῖς ἄστροις.

πόστολοι ἐκ περάτων συναθροισθέντες ἐνθάδε, Γεθσημανῆ τῷ χωρίῳ, κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα· καὶ σύ, Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα.

γλυκασμὸς τῶν Ἀγγέλων, τῶν θλιβομένων ἡ χαρά, χριστιανῶν ἡ προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου, ἀντιλαβοῦ μου καὶ ῥῦσαι τῶν αἰωνίων βασάνων.

Καὶ σὲ μεσίτριαν ἔχω πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν, μή μου ἐλέγξῃ τὰς πράξεις ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων· παρακαλῶ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι ἐν τάχει.

Χρυσοπλοκώτατε πύργε καὶ δωδεκάτειχε πόλις, ἡλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα τοῦ Βασιλέως, ἀκατανόητον θαῦμα, πῶς γαλουχεῖς τὸν Δεσπότην;

πιθυμῶ, Παναγία, τὰ κάλλη τοῦ Παραδείσου, τὸν μυρισμὸν καὶ τὰ ἄνθη, καὶ τὴν τερπνὴν εὐωδίαν, καὶ τὰς ᾠδὰς τῶν ἀγγέλων, ὅταν ὑμνοῦν τὸν Υἱὸν σου.