iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Η Παναγία, η Βασίλισσα του Ουρανού, ανέλαβε η ίδια τη διαδοχή της εξουσίας της ρωσικής αυτοκρατορίας την ημέρα της παραίτησης από τον θρόνο του αγίου Τσάρου της Ρωσίας Νικολάου Β’ (2 Μαρτίου 1917)

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_святого страстотерпца Николай II_Coronation of Tsar St. Nicholas II Romanov (Holy Communion)Εύρεση της εικόνας Παναγίας της «Βασιλεύουσας» της Κολομένσκογιε, ”Παναγίας της Ενθρόνου”, την ημέρα της παραίτησης από τον θρόνο του αγίου μάρτυρος Τσάρου της Ρωσίας Νικολάου Β ‘ (1917)

Εορτάζουν στις 2 Μαρτίου

Αυτή η θαυματουργή εικόνα εμφανίστηκε στο χωριό Κολόμσκογιε κοντά στη Μόσχα στις 2/15 Μαρτίου 1917, την ημέρα της παραίτησης του Τσάρου Νικολάου Β ‘.

Στις 2 Μαρτίου στις 3:00 μ.μ. ο Τσάρος έπειτα από αλλεπάλληλα τηλεγραφήματα κρατικών αξιωματούχων υπέγραψε την παραίτησή του μέσα στο τρένο που τον μετέφερε για το Τσάρσκοϊε Σέλο, “για το καλό της Ρωσίας”, όπως ο ίδιος είπε. Προτίμησε να θυσιάσει τον εαυτό του για χάρη του λαού του, παρά να θυσιαστεί ο λαός του για χάρη του. 

“Λίγο μετά την παραίτηση του θρόνου από τον αυτοκράτορα Νικόλαο Β’, σε όλη την Ρωσσία πολύ γρήγορα διαδόθηκε ότι αυτή την ημέρα, στο χωριό Kolomskoye κοντά στη Μόσχα, βρέθηκε θαυματουργικά η εικόνα της Παναγίας, που ονομάζεται “Βασιλεύουσας”, κι αυτό θεωρήθηκε ένα Ουράνιο σημάδι, ένα θαύμα που έδειχνε την αγάπη του Θεού και της Βασίλισσας των Ουρανών για την ορθόδοξη πιστή Ρωσία.

Τον Φεβρουάριο του 1917 μια απλή και ευλαβής γυναίκα του χωριού, η Ευδοκία Ανδριάνοβα που ζούσε στο χωριό Pererva, είδε τρεις φορές σε όνειρο την Παναγία και άκουσε να της λέγει να πάει στην εκκλησία του χωριού Κολόμσκογιε, και να βρει μια μεγάλη παλιά εικόνα της. Πήγε στο χωριό και δείχνοντας της ο π. Νικόλαος Λικατσέφ όλες τις εικόνες δεν αναγνώρισε σε καμμία την εικόνα που είχε δει. Ο π. Νικόλας άρχισε να αναζητά την εικόνα παντού: στο καμπαναριό, σε ντουλάπια, και τελικά στο υπόγειο. Εκεί ανάμεσα σε παλιές εικόνες, διάφορα υφάσματα και παλιά χρησιμοποιημένα σκεύη, σκονισμένα, βρέθηκε μια μεγάλη, παλαιά μαυρισμένη εικόνα που δεν μπορούσε κανείς να διακρίνει τίποτα. Όταν όμως προσεκτικά καθαρίστηκε όλοι είδαν μιαν εικόνα της Μητέρας του Θεού έχοντας στην αγκαλιά της τον Χριστό, καθισμένης μεγαλόπρεπα ως Βασίλισσα του Ουρανού σε βασιλικό θρόνο, με πορφυρό – κόκκινο βασιλικό ένδυμα με στέμμα στο κεφάλι της, με αυτοκρατορικό σκήπτρο και σφαίρα στο χέρι της. Ήταν επιβλητική, θλιμμένη, και τα θλιμμένα μάτια της γεμάτα με δάκρυα. Η Ευδοκία Ανδριανόβα αμέσως αναγνώρισε αυτήν που είδε στο όραμα της.

Παναγία η Βασιλεύουσα_Reigning icon of the Mother of God_Державная икона Божией Матери_23_p1bb683o23sv3p5r1vun18bb1tpc4 - CopyΑυτή η εικόνα ήταν επικεφαλής του ρωσικού στρατού το 1812, τον οδηγούσε εναντίον του  Ναπολέοντα που επιτίθονταν στη Ρωσία. 

Η εικόνα έκανε πολλά θαύματα θεραπεύοντας σωματικές και ψυχικές ασθένειες. Η ιδια εικόνα της Ουράνιας Βασίλισσας λίγο αργότερα ανανεώθηκε με θαυματουργικό τρόπο, έγινε φωτεινότερη και ο μανδύας της Θεοτόκου όσο περνούσε ο καιρός γινόνταν όλο και πιο κόκκινος, όπως το προείπε η Παναγία στην γερόντισσα Ευδοκία .

Καθώς η εικόνα εμφανίσθηκε την ημέρα που παραιτήθηκε ο Τσάρος, πολλοί πίστευαν ότι η Βασίλισσα του Ουρανού είχε αναλάβει την βασιλική εξουσία στη ρωσική γη, τη στιγμή της μεγαλύτερης πτώσης του Ορθοδόξου λαού και έτσι η εικόνα έγινε γνωστή ως η «Βασιλεύουσα» εικόνα. 

Γι ‘αυτό το βλέμμα της ήταν τόσο επιβλητικό και γεμάτο με τέτοια θλίψη: ήταν γεμάτο με τα δάκρυα του Θείου πόνου και της μητρικής αγάπης, γι’ αυτό το βασιλικό της ένδυμα έγινε κόκκινο: ήταν εμποτισμένο με το αίμα των μαρτύρων, και τα πολύτιμα δάκρυα των αθώων Ρώσων μαρτύρων διακοσμούσαν το στέμμα της. Το συμβολικό νόημα αυτής της ιερής εικόνας είναι σαφές για τα πνευματικά μάτια: μέσω της αμέτρητης ταλαιπωρίας, γεμάτης αίματος και δακρύων, μετά από μετάνοια, ο ρωσικός λαός θα συγχωρεθεί και η Ανώτατη εξουσία, που θα διατηρηθεί από την Ουράνια Βασίλισσα, θα επιστρέψει χωρίς αμφιβολία στη Ρωσία. Διαφορετικά, γιατί η αγία Μητέρα του Θεού πρέπει να κρατήσει αυτήν την εξουσία.

Με χαρούμενο φόβο και μετάνοια, ο ρωσικός λαός άρχισε να προσεύχεται ενώπιον της «βασίλισσας» της Μητέρας του Θεού σε όλη τη χώρα, και αμέτρητα αντίγραφα αυτής της εικόνας, άρχισαν να στολίζουν όλες τις ρωσικές εκκλησίες. Ένας θαυμάσιος ακάθιστος κανόνας συντάχθηκε αφιερωμένος σ ‘αυτή την ιερή εικόνα, τον οποίο ακούγοντας τον ολόκληρο το εκκλησίασμα έπεφτε στα γόνατα. (Αναφέρεται ότι ο νεομάρτυς και ομολογητής Πατριάρχης Τυχων [1917-1925] έγραψε αυτόν τον ακάθιστο στην εικόνα της «Βασιλεύουσας» Μητέρας του Θεού. Ο άγιος Τυχωνας ήταν πατριάρχης εκείνη την εποχή κι έψαλλε τον Ακάθιστο συχνά). Περνώντας τα χρόνια και γινόμενος ο διωγμός των ευσεβών πιο σκληρός, σε όλη τη Ρωσία προσευχόταν ενώπιον αυτής της ιερής εικόνας. Η αυθεντική εικόνα της Παναγίας κατασχέθηκε και αποθηκεύτηκε στους θησαυρούς του Ιστορικού Μουσείου.

Είναι γνωστό ότι ο Τσάρος είχε ιδιαίτερα μεγάλη ευλάβεια στη Μητέρα του Θεού και πιστεύεται από πολλούς ότι ήταν η ένθερμη προσευχή του προς Εκείνη που την έκανε να δείξει το έλεός της στο ρωσικό λαό μέσα από αυτή την αποκάλυψη και τα πολλά θαύματα που έκανε. 

Η Μητέρα του Θεού ήρθε στο «Σπίτι της» που είχε προετοιμαστεί γι ‘αυτήν από ολόκληρη τη Ρωσική ιστορία, στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του λαού του Θεού, τη στιγμή της μεγαλύτερης πτώσης του, και πήρε η ίδια τη διαδοχή της εξουσίας της ρωσικής αυτοκρατορίας, όταν η ίδια η ιδέα του Ορθόδοξου Τσάρου είχε καταπατηθεί υπέρ της σατανικής τυραννίας.

***

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0bfd5544ee17f91225Πέμπτη. 15 Μαρτίου. Ο στρατηγός Ρουζσκυ παρέδωσε στον Νικόλαο τα τηλεγραφήματα των στρατηγών. Οι απαντήσεις ήταν απόλυτα ομόφωνες, ο Νικόλαος έπρεπε να παραιτηθη. Η κατάσταση στο μέτωπο ήταν ανεξέλεγκτη. Οι στρατιώτες είχαν προσχωρήσει στον πυρετό της επανάστασης και οι στρατηγοί μετά μεγάλης δυσκολίας διατηρούσαν κάποια τάξη. Ο Νικόλαος συγκλονίστηκε. Το πρόσωπό του χλωμιασε. Ανασηκώθηκε, πήγε στο παράθυρο του βαγονιού, το άνοιξε κι έβγαλε έξω το κεφάλι του….

…Στράφηκε προς τους παρισταμένους
’Μπορείτε να υποσχεθείτε ότι η παραίτηση μου θα είναι προς το συμφέρον της Ρωσσίας;’’
‘’Μεγαλειότατε, είναι το μόνο το οποίο μπορεί να σώση την Ρωσσία στην παρούσα κρίση.’’
Τότε, με σταθερή και καθαρή φωνή, ανακοίνωσε,’’ Για χάρη της ευημερίας, της ειρήνης και της σωτηρίας της Ρωσσίας, την οποία αγαπώ φλογερά, προτίθεμαι να παραιτηθώ του θρόνου για χάρη του γιου μου. Παρακαλώ όλους σας να τον υπηρετήσετε με αφοσίωση και ειλικρίνεια’’
Μόλις ολοκλήρωσε την φράση αυτήν, έκανε τον σταυρό του. Το ίδιο έκαναν και οι υπόλοιποι. Στις 3.00 μ.μ. ο Νικόλαος υπέγραψε το επίσημο έγγραφο της παραίτησής του και της παράδοσης της εξουσίας στον γιο του….

Στις 9.00 το βράδυ, έφθασαν οι αντιπρόσωποι της προσωρινής κυβέρνησης… του παρέδωσαν να υπογράψει το έγγραφο παραίτησης, που συντάχθηκε από την προσωρινή κυβέρνηση. Ο Νικόλαος το πήρε κι αποσύρθηκε στο δωμάτιό του. Όταν επέστρεψε, τους παρέδωσε ένα έγγραφο με το κείμενο της παραίτησης που συνέταξε ο ίδιος. Η αρχοντική ευγένεια και ο θερμός πατριωτισμός που χαρακτήριζε κάθε γραμμή του κειμένου αυτού προκάλεσε τον θαυμασμό και αυτών ακόμη των εχθρών το τσάρου.

…Ο Νικόλαος έγραφε στο ημερολόγιό του, ‘’…Στις 1.00 το πρωί αναχώρησα από το Πσκωφ με βαρειά καρδιά για όλα όσα βίωσα. Παντού γύρω μου βλέπω προδοσία, δειλία και δόλο’’.

Όπως ο ίδιος είχε πει, δεν εκτιμούσε καθόλου την τακτική του Μεγάλου Πέτρου, ο οποίος ενσάρκωνε τον δεσποτισμό και την τυραννία σε απόλυτο βαθμό. Προτιμούσε να μην επιβάλλη αλλά να εμπνέη στους υπηκόους του το αγαθό παράδειγμα, θυσιαζόμενος ο ίδιος για την ευημερία του λαού του, παρά να θυσιάζη άλλους. Η πολύ χαρακτηριστική μέθοδος διακυβέρνησης του ήταν απόλυτα προσωπική του επιλογή κι όχι ένδειξη αδυναμίας.
Η Αλεξάνδρα ανέφερε κάποτε στην στενή της φίλη Λίλι Ντεν με παράπονο: «Τον κατηγορούν ότι είναι αδύνατος. Είναι ο πιο ισχυρός, όχι ο πιο αδύνατος! …Οι άνθρωποι ξεχνούν ότι ο μεγαλύτερος κατακτητής είναι αυτός που κατακτά τον εαυτό του… Αναρωτιέμαι γιατί δεν τον κατηγορούν ότι είναι υπερβολικά καλός; Αυτό τουλάχιστον θα ήταν αλήθεια!»

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_9-sf-mc-tarul-nicolae-1918-1Το αποκορύφωμα της μεγαλοψυχίας και της αυτοθυσίας του Νικολάου φανερώθηκε κατά τους τελευταίους πειρασμούς της ζωής του. Τον Μάρτιο του 1917 μετά από συνεχείς εξεγέρσεις και ταραχές παραιτήθηκε από τον θρόνο του. Προτίμησε να θυσιάσει τον εαυτό του για χάρη του λαού του, παρά να θυσιαστεί ο λαός του για χάρη του. Παρόλα αυτά η εσωτερική κατάσταση συνεχώς χειροτέρευε. Οι εχθροί του τσάρου όχι μόνο δεν ησύχασαν και δεν ικανοποιήθηκαν από την παραίτησή του, αλλά τότε άρχισαν να φανερώνουν όλο το δαιμονικό τους μίσος εναντίον του Νικολάου και της οικογενείας του.

Όταν βρισκόταν στο κέντρο της φοβερής θύελλας στην αρχή της Ρωσικής επανάστασης, λέει στον υπουργό Εξωτερικών Αλέξανδρο Ιζβόλσκυ:‘«Αν με βλέπετε τόσο ήρεμο, είναι διότι έχω την σταθερή, την απόλυτη πεποίθηση ότι τα πεπρωμένα της Ρωσσίας, εμένα του ιδίου και της οικογένειάς μου βρίσκονται στα χέρια του Παντοδύναμου Θεού, ο Οποίος με τοποθέτησε στην θέση που βρίσκομαι. Ό,τι και αν συμβεί, θα υποκλιθώ στο θέλημά Του, έχοντας την συνείδηση ότι ποτέ δεν είχα τίποτα άλλο στην σκέψη μου εκτός από το να υπηρετήσω την χώρα, την οποία (ο Ίδιος) μου εμπιστεύθηκε».

Έχοντας μεγάλη πίστη στο θέλημα του Θεού, έγραφε στο ημερολόγιό του: «Όλα εξαρτώνται από το θέλημα του Θεού και εναποθέτω την πίστη μου στο έλεος Του, ενατενίζοντας το μέλλον με ειρήνη και γαλήνη».
«…Όλα είναι στα χέρια του Θεού. Όλες μας οι ελπίδες είναι σ’Αυτόν».
Ακόμη και στη βαθειά μας θλίψη, ο Κύριος μας δίνει ειρηνική και φωτεινή χαρά»

Με την οκτωβριανή επανάσταση, τον Οκτώβριο του 1917, ολόκληρη η Ρωσία μαστίζεται από τον εμφύλιο πόλεμο, από μίση, προδοσίες, βία, φρικτά εγκλήματα και πρωτάκουστες ιεροσυλίες. Το νέο καθεστώς εγκαθίδρυσε μια πρωτοφανή τυραννία, ένα κράτος τρόμου και αίματος, το οποίο θα παρέμενε στην εξουσία για εβδομήντα χρόνια, μια νέα βαβυλώνια αιχμαλωσία.

Η πορεία του Νικολάου ήταν κατά τον τύπο του Χριστού. Ο Νικόλαος βάσταξε το βάρος της ευθύνης των παράλογων διαθέσεων και ενεργειών του λαού του, και τελικά η διακυβέρνησή του σφραγίστηκε με την θυσία του, η οποία ήλθε ως αποτέλεσμα της γενικής αυτής διαφθοράς. Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0_a921_e8b3a169_L(2)_thumb[4]svyatye__16de82_cf1296b3_XLΠριν χρόνια στην αγιοκαταταξη (19.7.1903) του Οσίου Σεραφείμ, το βασιλικό ζεύγος επισκέφθηκε την γυναικεία Μονή του Ντιβέγιεβο, εκεί συνωμίλησε κατ᾿ ιδίαν με την Οσία Παρασκευή του Σάρωφ (Πάσσα Σαρώφσκαγια, † 22.9.1915), την δια Χριστον σαλή. Η οσία Πάσσα του αποκάλυψε το πεπρωμένο της Ρωσσίας το μαρτύριό του και την καταστροφή της Εκκλησίας· επίσης τον προέτρεψε, ‘’Μεγαλειότατε, κατέβα μόνος σου από τον θρόνο’’. Και φεύγοντας του έδωσε ένα δέμα με πολλή ζάχαρη, επειδή “θα είχε να κάνη μεγάλο ταξίδι…”»

Και ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης έλεγε προφητικά το ίδιο έτος, το 1905: «Έχουμε έναν ενάρετο και ευλαβή Τσάρο. Ο Θεὸς έστειλε σε αυτὸν έναν βαρὺ σταυρὸ δοκιμασιών, γιατί είναι το εκλεκτὸ και αγαπημένο παιδί Του. Εάν δεν υπάρξει Μετάνοια στον Ρωσσικό λαό, ο Θεός θα απομακρύνει τον ευλαβή Τσάρο Του και θα στείλη μαστίγιο στο χέρι ανήθικων, σκληρών, αυτόκλητων Κυβερνητών, οι οποίοι θα πνίξουν όλη την γη στο αίμα και στα δάκρυα.»

Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (+2 Ιουλίου 1966) αναφέρει: Ο Τσάρος Νικόλαος έδειξε μεγαλοψυχία ανάλογη με αυτήν του Δικαίου Ιώβ, δολοφονήθηκε, επειδή ως Τσάρος έβλεπε το αυτοκρατορικό στέμμα ως υπηρεσία. .. στο Θεό…, ήταν η ενσάρκωση της Ορθοδοξίας, ήταν ένας δούλος του Θεού, χρισμένος από τον Θεό, επειδή ήθελε την ενότητα των ορθοδόξων πιστών της Ρωσίας! Η μάχη εναντίον του συνδέεται στενά με την μάχη εναντίον του Θεού και της Πίστεως. Με μία λέξι, έγινε Μάρτυς, επειδή έμεινε πιστός στον Κύριο των κυρίων και εδέχθη τον θάνατο, όπως τον εδέχθησαν οι Μάρτυρες»… Τα πάντα εξεγέρθηκαν εναντίον του κατεξοχήν πράου, αγνού και άκρως στοργικού Τσάρου, σε τέτοιο βαθμό, ώστε εκείνη την τρομερή ώρα του αγώνα εναντίον του, παρέμεινε μόνος. Αισχρές συκοφαντίες διαδόθηκαν προκαταβολικά εναντίον του Τσάρου και της Οικογένειάς του, ώστε ο λαός να επιδείξει αναίδεια στο πρόσωπό του. Ο Τσάρος έμεινε εντελώς μόνος, περιβαλλόμενος από προδοσία, χυδαιότητα και δειλία. Κατά τις ημέρες του Μαρτίου, το Πσκώφ έγινε η Γεθσημανή του Τσάρου και το Εκατερίνμπουργκ ο Γολγοθάς του. Ο Τσάρος Νικόλαος πέθανε ως Μάρτυρας, με ακλόνητη πίστη και υπομονή, έχοντας πιει το ποτήριον του πόνου μέχρι το κατακάθι.»

Κι ο Αρχιεπίσκοπος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός της Ρωσίας Αβέρκιος (Taushev) αρκετές φορές στα διάφορα κηρύγματα του έγραψε για το νόημα της εύρεσης της εικόνας, σαν παράδειγμα: «Τι μπορεί να σημαίνει αυτό εάν όχι ότι η Μητέρα του Θεού η ίδια ανέλαβε την υπέρτατη βασιλική εξουσία επί της Ρωσικής γης στα χέρια της, αφού ο απογοητευμένος Ρωσικός λαός απέρριψε τον Ηγεμόνα του, τον Χρισμένο του Θεού; Και κοιτάζει με θλίψη τα οδυνηρά δεινά του ρωσικού λαού, που αναπόφευκτα προκαλούνται από τη δαιμονική κατοχή του, και περιμένει υπομονετικά, σαν αληθινή Μητέρα, τη μετάνοιά του και τη μεταστροφή του στο Θεό. Ξυπνήστε, ξυπνήστε!Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0_0Svyatye-tsarstvennye-mucheniki

Άγιος Παϊσιος Αγιορείτης

Ω, αν καταλαβαίναμε την μακροθυμία του Θεού! Εκατό χρόνια χρειάσθηκαν για να γίνη η Κιβωτός του Νώε
Μήπως ο Θεός δεν μπορούσε να κάνη γρήγορα μια Κιβωτό; Αλλά άφησε τον Νώε να παιδεύεται εκατό χρόνια, για να καταλάβουν και οι άλλοι και να μετανοήσουν. Εκείνος έλεγε: «Δέστε, θα γίνη κατακλυσμός! Μετανοήστε!» Εκείνοι τον κορόιδευαν. «Κλουβιά, έλεγαν, φτιάχνει» και είχαν τον χαβά τους. 
Και τώρα, σε δύο λεπτά μπορεί ο Θεός όλον τον κόσμο να τον συγκλονίση και να τον κάνη να αλλάξη, να γίνουν όλοι πιστοί, σούπερ πιστοί! Πώς; Αν γυρίση το κουμπί στον σεισμό σιγά-σιγά από τα 5 στα 6 ρίχτερ…, στα 7… Στα 8, οι πολυκατοικίες θα πάνε σαν τους μεθυσμένους∙ θα αρχίση η μία να χτυπά την άλλη. Στα 10 όλοι θα πουν: «Ήμαρτον! Σε παρακαλούμε, σώσε μας». Μπορεί και όλοι να πουν: «Καλόγεροι θα γίνουμε!».
Μόλις όμως τελειώση ο σεισμός, ενώ ακόμη θα κουνιούνται λίγο, αλλά δεν θα πέφτουν, πάλι στα μπουζούκια θα τρέξουν. Γιατί η επιστροφή τους αυτή δεν θα έχη πραγματική μετάνοια, αλλά απλώς θα πουν έτσι, για να γλυτώσουν το κακό…

Ορισμένοι, χωρίς να γνωρίζουν τους πνευματικούς νόμους που λειτουργούν, προσεύχονται με πόνο, αλλά δεν εισακούονται, γιατί είναι πια οργή Θεού. Ορισμένοι πάλι δεν προσεύχονται, δεν κάνουν ούτε ένα κομποσχοίνι, γιατί συμφωνούν με την δικαία οργή του Θεού, που σκοπό έχει να συνετίση τους ανθρώπους. Ο Θεός να φωτίση περισσότερο εμάς τους μοναχούς, γιατί οι περισσότεροι είμαστε μωρές παρθένες και τα λυχνάρια μας έχουν νερό με λίγο λάδι στο φιτίλι. Οι κοσμικοί περιμένουν από εμάς να τους φωτίσουμε τον δρόμο, για να μη σκοντάφτουν!

Να παρακαλούμε να δίνη ο Θεός μετάνοια στον κόσμο, για να αποφύγουμε την δικαία οργή του Θεού. Η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί διαφορετικά παρά μόνο με μετάνοια και τήρηση των εντολών Του. (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι A’)

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_LbY2CmaJllsΗ μετάνοια βοηθάει να εξαφανισθή το κακό, η μετάνοια είναι μεγάλη υπόθεση. Δεν έχουμε καταλάβει ότι ο άνθρωπος με την μετάνοια μπορεί να αλλάξη την απόφαση του Θεού. Τα βιβλία των Μακκαβαίων να τα διαβάσετε όλα. Είναι πολύ δυνατά.
Όλη η βάση εκεί είναι: Να μετανοήση ο κόσμος.

«Και ένας Χριστιανός να μείνη μόνο, ο Χριστός θα κάνει το σχέδιό Του». «Αν δεν είχα εμπιστοσύνη στον Θεό, δεν ξέρω τι θα γινόμουν. Ο άνθρωπος να ενεργή μέχρις ενός σημείου. Μετά ο Θεός. Να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη». Ο άνθρωπος, αν θέλη να μη βασανίζεται, πρέπει να πιστέψη στο « χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν », που είπε ο Χριστός. «Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι ». Δεν αφήνουμε το Θεό νοικοκύρη να μας κυβερνάει• γι’ αυτό ταλαιπωρούμαστε. Πρέπει να αφήσουμε εν λευκώ τον εαυτό μας και το μέλλον μας στη Θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα, και ο Θεός θα μας φροντίσει. Να έχουµε απόλυτη εµπιστοσύνη.
“Όλοι οι μεγάλοι έχουν τα δικά τους σχέδια. Θέλουν δε θέλουν όμως, προωθούν το σχέδιο του Θεου”.
Όσο μπορείτε, να κρατάτε σφιχτά από το φόρεμα την Μεγάλη μας Αρχόντισσα Παναγία, για να σας βοηθάη. 
Εύχομαι η Παναγία, που είναι η Φιλόστοργος Μητέρα όλου του κόσμου, να προστατεύη όλες σας και όλον τον κόσμο (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Β’«Πνευματική αφύπνιση»)

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’.

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια,
ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια,
αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε.
Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον,
εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον.
ίνα κράζω σοι, Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Οτε εκ του ξύλου

Πάντων προστατεύεις Αγαθή,
των καταφευγόντων εν πίστει τη κραταιά σου χειρί.
άλλην γαρ ουκ έχομεν, αμαρτωλοί προς Θεόν,
εν κινδύνοις και θλίψεσιν, αεί μεσιτείαν,
οι κατακαμπτόμενοι, υπό πταισμάτων πολλών,
Μήτερ του Θεού του Υψίστου. όθεν σοι προσπίπτομεν.
ρύσαι, πάσης περιστάσεως τους δούλους σου.

Απολυτίκιον του αγίου Τσάρου Νικολάου Β’ Ρομανώφ της Ρωσίας και της οικογένειάς του
Ήχος γ’ Θείας πίστεως

Θείω στέμματι καταστεφθέντες και Βασίλειον ευρόντες χάριν, αρεταίς θεοπρεπώς διελάμψατε, ου την επίγειον δόξαν ποθήσαντες αλλά του Πνεύματος κάλλος το άφθορον όθεν, άγιοι Ρομάνοφ βασιλομάρτυρες, πρεσβεύσατε σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Δέσποινα, πρόσδεξε τας δεήσεις των δούλων σου και λύτρωσε ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως.

Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτηρ του Θεού, φύλαξόν με υπο την σκέπην σου.

Εκ παντοίων κινδύνων τούς δούλους σου φύλαττε, ευλογημένη Θεοτόκε, ίνα σε δοξάζωμεν, τήν ελπίδα τών ψυχών ημών.


Ούτε ο χρόνος, ούτε ο τόπος κάνει άγιο τον άνθρωπο… Κύριε, ελευθέρωσέ μας από την υποκρισία και ενστάλαξε τον φόβο Σου στις καρδιές μας, ώστε να ίστανται διαρκώς εν προσευχή ενώπιόν Σου,… όπως η Αγία Γενοβέφα (Γενεβιέβη) των Παρισίων .

Θεοφάνεια_ Theophany_Богоявле́ние-Теофа́ния_ნათლისღება_Boboteaza Greek Byzantine Orthodox IconДмитрием Кунцевичем19277Κυριακή προ των Φώτων (Μάρκ. 1,1-8)
Μαλαχίας ο Προφήτης, ο τελευταίος Προφήτης της Π. Διαθήκης, απ’ τούς 12 μικρούς Προφήτες
Αγία Γενεβιέβη (Γενοβέφα) των Παρισίων (502)
Άγιος Γόρδιος ο κεντυρίωνας, ο Ἐκατόνταρχος, ερημίτης και μάρτυς εν Καισάρεια Καππαδοκίας (314)
Άγιος Ακάκιος ο εν τω Λάτρω Μ. Ασίας (10ος αἰ.)
Αγία Μπερτιλλία η Βερτιλλία (St Bertilia), ερημίτρια στο Maroeuil (Marolles) της Flanders Βελγίου (687)
Άγιος Πέτρος ο σημειοφόρος, της Ατρώας Προποντίδος Μ. Ασίας (837), Θωμαΐς η Λεσβία (10ος αἰ.) και Μελίτων ο εκ Βηρυτού (537)
Αγία Ταϊσία της Μονης Λεουσάνσκ Ρωσίας (1915)
Άγιος Ευθύμιος (St Ekvtime) Takaishvili, ο άνθρωπος του Θεού και φύλακας των Ορθοδόξων κειμηλίων της Γεωργίας (3/1 εορτή και 21/2 κοίμηση, 1953)

Εορτάζουν στις 3 Ιανουαρίου

Ηγουμένη Ταϊσία  του Λεουσένι 
πνευματική θυγατέρα του Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης

«ιδού γαρ η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστιν» (Λουκ. 17. 21).

Όταν διαβάζωμε κι’ ακούμε διηγήσεις για τα μεγάλα κατορθώματα των Αγίων, λέμε συχνά για να δικαιολογήσωμε την δική μας αμέλεια: «Τότε υπήρχαν Άγιοι. Αυτό έγινε εκείνη την εποχή, τώρα όμως οι άνθρωποι είναι αδύνατοι και οι καιροί άλλαξαν!».
Ούτε ο χρόνος, ούτε ο τόπος κάνει άγιο τον άνθρωπο, αλλά η ελεύθερη βούληση και η σταθερή απόφασή του.

 Να προσεύχεσαι αδιαλείπτως και ο Θεός δεν θα σου στερήση  την ευλογία Του.
Γράμματα σε μία Αρχάρια Μοναχή», σελ. 128-135, Γράμμα Δωδέκατο, Περί Προσευχής, εκδόσεις «Το Άγιον Όρος», Θεσσαλονίκη 1993.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης διδάσκει
την Μητέρα Ταϊσία του Λεουσένι

Ταϊσία Λεουσενι Ρωσίας Thaisia of Leushinoταισια λεουσενι 3«Τι θησαυρό έχομε στην προσευχή. Με την προσευχή μπορούμε να λάβωμε όλα τα αγαθά από τον Κύριο και να κατανικώμε κάθε πειρασμό, να ξεπεράσωμε κάθε δοκιμασία και θλίψη.
Νομίζεις ότι η αϋπνία ή οποιοσδήποτε άλλος αγώνας είναι αρκετά δυνατές ή σημαντικές προϋποθέσεις, ώστε να μας δίνουν παρρησία μπροστά στο Άγιο Ποτήριο; Θυμάσαι τον ληστή στον σταυρό; Ένας αναστεναγμός ειλικρινούς μετανοίας, μία απλή πίστη στις αρετές του Εσταυρωμένου – αυτή είναι η δικαιολογία μας, για να κοινωνήσωμε και όχι οι ψευτοαγώνες. Φυσικά και είναι αναγκαίο να αγωνιζώμαστε, αλλά όχι με την πρόθεση να δείξωμε τα καλά μας έργα και να τα χρησιμοποιήσωμε, ας πούμε, σαν δικαιολογία ότι είμαστε άξιοι να κοινωνήσωμε. “Καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει.” (Ψαλμ. 50:19).

Να είσαι δυνατή και ανδρεία, να πολεμάς τις μηχανορραφίες του εχθρού. Μην παραδίδεσαι. Να σηκώνεις αυτόν τον σταυρό με ταπείνωση και αντοχή. Να θεωρείς ότι αυτός ο πειρασμός σου παρουσιάζεται, για να μεγαλώσει την ταπεινοφροσύνη σου και ο Κύριος θα σε βοηθήσει.
Αυτός που έχει θεμελιωμένη την ψυχή του πάνω σε βράχο, δεν θα κλονισθεί από τους ανέμους των πειρασμών του εχθρού, καμιά καταιγίδα δεν είναι αρκετά δυνατή να συγκλονίσει τα θεμέλια. Εκείνος όμως, που το σπίτι της ψυχής του είναι χτισμένο στην άμμο, η ψυχή, που δεν έχει σαν θεμέλιο της την Πέτρα Χριστό, εύκολα καταστρέφεται ακόμη και με μια μικρή μπόρα.

Κλήθηκες, για να οδηγήσεις το μικρό σου ποίμνιο των παρθένων, που τις έχει διαλέξει ο Θεός, για ν’ ακολουθήσουν την μοναχική ζωή. Αυτό το έργο να μην το θεωρείς κατώτερο ή μικρότερο από τις αρετές εκείνες και τα ασκητικά επιτεύγματα, που θα μπορούσες να επιτύχεις με την ησυχία προσπαθώντας να σώσεις μόνο την ψυχή σου.
Τώρα δεν έχεις ειρήνη, επειδή υπηρετείς τον πλησίον σου. Οι αγώνες σου τώρα είναι οι φροντίδες και οι θλίψεις. Είναι φροντίδες και θλίψεις μαρτύρων, γιατί εσύ σταυρώνεσαι για όλους, για χάρη της αγάπης του Θεού και του πλησίον σου. Τι θα μπορούσε να είναι υψηλότερο;»

***

Ομιλία
για το πώς η Βασιλεία του Θεού κερδίζεται με την καρδιά και όχι με τη γλώσσα
Αγιου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Ου πας ο λέγων μοι Κύριε Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ’ ο ποιων το θέλημα του πατρός μου του εν ουρανοίς.» (Ματθ. 7:21).

Μαλαχίας προφήτης_Malachias Prophet_Малахия пророк_ih3925Αδελφοί, δεν κερδίζεται τη Βασιλεία του Θεού με τη γλώσσα, αλλά με την καρδιά. Η καρδιά είναι το θησαυροφυλάκιο των θησαυρών, με τους οποίους εξαγοράζεται η Βασιλεία – η καρδιά και όχι η γλώσσα! Εάν το θησαυροφυλάκιο είναι γεμάτο με τους θησαυρούς του Θεού, δηλαδή, ισχυρή πίστη, αγαθή ελπίδα, ένθερμη αγάπη και καλα έργα, τότε η γλώσσα – ο αγγελιοφόρος αυτών των θησαυρών – είναι αξιόπιστη και ευχάριστη. Εάν το θησαυροφυλάκιο είναι κενό από όλους αυτούς τους θησαυρούς, τότε ο αγγελιοφόρος του [η γλώσσα] είναι ψευδής και ασύνετος. Όπως είναι η καρδιά, έτσι είναι και τα λόγια. Όλα, τα πάντα εξαρτώνται από την καρδιά.

Η υποκρισία είναι ανίσχυρη ενώπιον των ανθρώπων και ακόμη πιο ανίσχυρη ενώπιον του Θεού. « καὶ εἰ πατήρ εἰμι ἐγώ, », λέει ο Κύριος μέσω του Προφήτη Μαλαχί, « ποῦ ἐστιν ἡ δόξα μου; καὶ εἰ Κύριός εἰμι ἐγώ, ποῦ ἐστιν ὁ φόβος μου; »( Μαλαχία 1: 6 ). Δηλαδή, «Σας ακούω να με αποκαλείτε «Πατέρα», αλλά δεν σας βλέπω να με τιμάτε με την καρδιά σας. «Διδάσκαλο», αλλά δεν βλέπω φόβο για Εμένα στις καρδιές σας».

Η προσευχή μας: το « Κύριε! Κύριε !» είναι όμορφη και ψυχωφελής μόνο όταν αναβλύζει από μια προσευχόμενη καρδιά. Ο ίδιος ο Κύριος επιτάσσει να προσευχόμαστε αδιαλείπτως, αλλά όχι μόνο με τη γλώσσα για να μας ακούνε οι άνθρωποι, αλλά μάλλον μέσα στο μύχιο κελί της καρδιάς μας, ώστε να μπορεί να μας ακούει και να μας βλέπει ο Κύριος.

Κύριε, μεγαλοπρεπή και θαυμαστέ, ελευθέρωσέ μας από την υποκρισία και ενστάλαξε τον φόβο Σου στις καρδιές μας, ώστε οι καρδιές μας να ίστανται διαρκώς εν προσευχή ενώπιόν Σου.

Ότι πρέπει σοι πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις τώ Πατρί και το Υιώ και τώ Αγίω  Πνεύματι . Αμήν
Αγιου Νικολάου Βελιμίροβιτς Ημερολόγιο – Ο Πρόλογος της Αχρίδος Γερμανός της Auxerre-Γαλλία_ St-Germanos of Auxerre -Blesses-St Genevieve_Женевьева- Геновефы Парижская_Orthodox Byzantine icon-70023537Vezelay, France -Η θαυματουργή Αγία Γενοβέφα (Γενεβιέβη) των Παρισίων

Μία των μεγαλυτέρων οσιακών μορφών του Ε΄ αιώνος είναι η Οσία Γενεβιέβη. Εγεννήθη περί το 422 εις το χωρίον Νεμετοδούρον, μερικά χιλιόμετρα δυτικώς των Παρισίων, από γονείς πλουσίους καί ευσεβείς, τον Σεβήρον και την Γεροντίαν. Εις τα παιδικά της χρόνια εποίμαινε τα ποίμνια των γονέων της εις τους δασώδεις λόφους παρά τάς όχθας του Σηκουάνα.
Εις ηλικίαν περίπου οκτώ ετών ο Θεός την εκάλεσε να του αφιερωθή κατά τον εξής τρόπον. Μία τοπική Σύνοδος εις Γαλλίαν απεφάσισε να στείλη εις την Βρεττανίαν, κατόπιν ζητήσεως βοηθείας πρός καταπολέμησιν της πελαγιανικής αιρέσεως, τους θαυματουργούς Επισκόπους Γερμανόν της Ωξέρρης (31 Ιουλίου) και Λούππον της Τρουά (29 Ιουλίου).
Οι δύο Επίσκοποι κατά το ταξίδιόν των διήλθον από το Νεμετοδούρον. Ο ευσεβής λαός τους υπεδέχθη με ιερόν ενθουσιασμόν καί τούς παρεκάλεσε να ψάλουν μαζί τον Εσπερινόν.

Ο αγιώτατος Γερμανός, ενώ ευλογούσε τον λαόν, είδε το ευλογημένον κοράσιον και φωτισθείς υπό της θείας χάριτος, προεφήτευσεν εις τους καταπλήκτους γονείς του, ότι θα εγίνετο «μεγάλη ενώπιον τού Κυρίου και πολλοί θα εύρισκον την σωτηρίαν διά μέσου αυτής». Κατόπιν ηρώτησε την Γενεβιέβην: «Κόρη μου, επιθυμείς να αφιερωθής ως νύμφη άμωμος εις τον Χριστόν;» Η Αγία απήντησε: «Αυτή, Δέσποτα, ακριβώς είναι η επιθυμία της καρδίας μου. Είθε ο Θεός νά μού την εκπληρώση».
Ο άγιος Επίσκοπος εκράτησε την χείρα του επί της κεφαλής τής Γενεβιέβης κατά την διάρκειαν του Εσπερινού και είπεν εις τούς γονείς της να την φέρουν πολύ ενωρίς εις τον Ναόν την επομένην.
Το πρωΐ την ερώτησεν ο Επίσκοπος: «Γενεβιέβη, κόρη μου, ενθυμείσαι το χθεσινόν σου τάμα;» «Ναί, άγιε Δέσποτα», απήντησε, «υπόσχομαι να αφιερώσω την ψυχήν και το σώμα μου εις τον Θεόν μέχρι το τέλος της ζωής μου».
Τότε ο άγιος Γερμανός ευρήκεν εις το έδαφος ένα νόμισμα, το οποίον έφερεν επάνω του το σημείον του Τιμίου Σταυρού, και της τό έδωσε να το κρεμάση εις τον λαιμόν της εις ενθύμιον του τάματός της, παραγγείλας εις αυτήν να μή ενδυθή ποτέ πολύτιμα ενδύματα ή κοσμήματα.

Ολίγον αργότερον ήτο μια εορτή και η μητέρα της θα επήγαινεν εις την Εκκλησίαν, είπε δε εις την Γενεβιέβην να παραμείνη εις την οικίαν. Η ευσεβής κόρη διεμαρτυρήθη, υπενθυμίζουσα εις αυτήν την υπόσχεσίν της. Η μητέρα της τότε την εράπισε καί… αμέσως ετυφλώθη! Αργότερα η Αγία έφερε νερό εις το σπίτι, προσηυχήθη διά την θεραπείαν της μητρός της και το εσταύρωσε. Όταν η μητέρα της Γεροντία ένιψε το πρόσωπόν της με το ευλογημένον ύδωρ ανέβλεψε!…
Εις ηλικίαν περίπου 15 ετών, η Γενεβιέβη επήγε μαζί με άλλας δύο παρθένους εις τον Επίσκοπον, διά να λάβουν την Μοναχικήν κουράν. Παρ’  όλον ότι ήτο η μικροτέρα, ο Επίσκοπος θεόθεν παρακινηθείς, την έκειρε πρώτην.
Κατά την εποχήν αυτήν δεν υπήρχον ακόμη [στη Γαλλία] γυναικεία Μοναστήρια και έτσι, όταν μετ’  ολίγον εκοιμήθησαν οι ευσεβείς γονείς της, εγκατεστάθη εις το Παρίσι εις το σπίτι της αναδόχου της, εις τήν κορυφήν του λόφου απέναντι του Σηκουάνα, πού έχει τώρα το όνομά της.
Εκεί εφήρμοσε μίαν σκληροτάτην άσκησιν, εσθίουσα, μόνον κάθε Πέμπτην και Κυριακήν ολίγον κρίθινον άρτον και κουκιά, τα οποία έβραζε κάθε δυό-τρείς εβδομάδας.

Ο Κύριος επέτρεψε να της έλθη μία φοβερά παραλυσία εις όλον τό σώμα, ώστε δεν ημπορούσε να κινήση κανένα μέλος της, επί τρείς δε ημέρας έμεινεν ως νεκρά. Όταν συνήλθεν ολίγον, διηγήθη ότι ένας Άγγελος την παρέλαβε και της έδειξε την κόλασιν και τόν Παράδεισον. Η αγία κόρη επέμεινεν ιδιαιτέρως εις την περιγραφήν των ανεκφράστων αγαθών πού αναμένουν τους δικαίους.
Η ευλογημένη Γενεβιέβη συντόμως έδρεψε τους ευχύμους καρπούς μιάς τοιαύτης ασκήσεως, απέκτησε πλουσίως τα χαρίσματα τού Αγίου Πνεύματος: το χάρισμα των δακρύων, το διορατικόν, το προφητικόν, το θαυματουργικόν.

Γενοβέφα Γενεβιέβη Παρισίων_St Geneviève-Genovefa of Paris_Св. Геновефы Парижской_ Женевьева Парижская_Orthodox Byzantine icon_0115_1122524320Ως συμβαίνει πάντοτε, βλέπον το πονηρόν πνεύμα, ότι δεν δύναται να νικήση την Αγίαν, εξήγειρεν εναντίον της ανθρώπους διά να την συκοφαντήσουν και κατακρίνουν.
Όταν μάλιστα κατά το 445 ο αγιώτατος Επίσκοπος Γερμανός, πορευόμενος και πάλιν προς την Βρεττανίαν, διήλθε διά των Παρισίων, οι εχθροί της Αγίας την κατέκριναν εις αυτόν. Ο θεοφόρος Ιεράρχης δεν έδωσε σημασίαν εις τάς συκοφαντίας, αλλά προσηυχήθη μαζί της και έδειξεν εις τους Παρισινούς τα δάκρυα, τα οποία αφθόνως είχε χύσει η Οσία, εις ένδειξιν του παρά Κυρίου χαρίσματος.
Έκτοτε οι κάτοικοι της περιοχής ήρχισαν να την σέβωνται και να εκζητούν τάς φωτισμένας συμβουλάς της και τάς θαυματουργικάς προσευχάς της.

Μία προφητεία της Οσίας, η οποία εξεπληρώθη, συνέβαλε πολύ εις το να εγκαθιδρυθή πλέον εις τάς συνειδήσεις όλων ως όντως Αγία. Όταν ο Αττίλας με τάς βαρβαρικάς ορδάς του επλησίαζε τό Παρίσι, οι κάτοικοι κατελήφθησαν υπό πανικού και ητοιμάσθησαν νά εγκαταλείψουν την πόλιν. Η Αγία τους είπεν, ότι ο Κύριος θα τούς ελύτρωνεν εκ του κινδύνου, να μη ανησυχούν, αλλά να προσευχηθούν και να νηστεύσουν. Οι Παρισινοί δεν εδέχθησαν την συμβουλήν της, εξηγέρθησαν εναντίον της και ήσαν έτοιμοι να την λιθοβολήσουν. Τελικώς ο Κύριος την εφύλαξεν από την μανίαν του όχλου, οι δέ βάρβαροι Ούννοι αιφνιδίως και χωρίς φανερόν λόγον ήλλαξαν κατεύθυνσιν και ολίγον αργότερον ενικήθησαν από τον σχετικώς αδύνατον ρωμαϊκόν στρατόν του στρατηλάτου Αετίου 200 χιλιόμετρα από το Παρίσι, εις τάς Καταλανικάς πεδιάδας (451).

Πλήθος θαυμάτων μάς διηγείται ο ανώνυμος βιογράφος της Αγίας εις τον βίον της, ο οποίος εγράφη μόλις 18 έτη μετά την οσίαν κοίμησίν της: εξεδίωκε δαιμόνια, ανήγειρε παραλυτικούς, έδιδε το φώς εις τους τυφλούς.

Κάποτε μία περίλυπος μητέρα της έφερε το λείψανον του τετραετούς υιού της. Η Αγία το εκάλυψε με το επανωφόριόν της και προσηυχήθη επί πολλάς ώρας κλαίουσα, έως ότου το παιδίον ανεστήθη.

Κάθε χρόνον, κατά την ανατολικήν ασκητικήν παράδοσιν, έμενεν έγκλειστος από τα Θεοφάνια μέχρι την Μεγάλην Πέμπτην. Μία μοναχή προσεπάθησε να ίδη τί έκαμνεν έγκλειστος εις το κελλίον της, αλλ’ όταν έφθασεν έμπροσθεν της θύρας ετυφλώθη. Μετά την αγίαν Τεσσαρακοστήν, επήγεν η Αγία εις το κελλίον της τυφλωθείσης μοναχής και προσευχηθείσα την εσταύρωσε και της έδωσε πάλιν τό φώς της.

Η Οσία Γενεβιέβη ηυλαβείτο ιδιαιτέρως τον Άγιον Διονύσιον, τον πρώτον επίσκοπον Παρισίων, ο οποίος είχε μαρτυρήσει μερικά χιλιόμετρα βορείως της πόλεως.
Έπεισε λοιπόν μερικούς ιερείς να κτίσουν μίαν Εκκλησίαν επί τού τάφου του αγίου μάρτυρος. Διαμαρτυρίαι όμως ηγέρθησαν, διότι δέν υπήρχεν άσβεστος διά την οικοδομήν. Η Αγία τους έστειλεν εις τήν γέφυραν της πόλεως. Εκεί συνήντησαν δύο ποιμένας πού συζητούσαν διά το γεγονός, ότι είχεν ευρεθή εις το δάσος μία πηγή ασβέστου!
Συντόμως ο ναός εκτίσθη και η ευλογημένη Γενεβιέβη μετέβαινεν εκεί τακτικώς διά να προσευχηθή, ιδίως τάς Κυριακάς, ότε ηγρύπνει ολονυκτίως.

Ένα Σάββατον βράδυ ανεχώρησε με την συνοδίαν της διά τον Άγιον Διονύσιον ενώ είχεν εκσπάσει σφοδρά καταιγίς. Αιφνιδίως το φανάρι των έσβησε από τον δυνατόν αέρα. Αι μοναχαί εκυριεύθησαν από μέγαν φόβον, ευρεθείσαι εγκαταλελειμμέναι εις το σκότος, εις την λάσπην, χωρίς προσανατολισμόν. Η Οσία τας ενεθάρρυνεν, έπειτα προσηυχήθη και εσταύρωσε το φανάρι. Τότε ήναψεν αυτό θαυμαστώς μόνο του και καθοδηγούμεναι υπό του θαυματουργικού φωτός έφθασαν σώαι εις τον Ναόν διά την αγρυπνίαν.

Η Αγία, μαζί με την αδελφότητα πού είχε συγκεντρώσει γύρω της, έκαμνε πολλά προσκυνήματα εις τον τάφον του Αγίου Μαρτίνου τού θαυματουργού εις το Τούρ, περίπου 200 χιλιόμετρα από το Παρίσι, κατά τα οποία ετέλει πολλά θαύματα.

Επίσης άλλην μίαν φοράν η Οσία έσωσε την πόλιν της. Όταν οι Φράγκοι πολιώρκησαν το Παρίσι και οι κάτοικοι εκινδύνευαν από την πείνα, η Αγία ωδήγησε μίαν ομάδα πλοίων εις περιοχάς, τάς οποίας δέν είχον καταστρέψει οι Φράγκοι, και τα έφερε πάλιν οπίσω γεμάτα σιτάρι, διά να θρέψουν τους Παρισινούς.

Πρέπει να αναφερθή η λίαν σημαντική μαρτυρία του μεγάλου Αγίου της Αντιοχείας, του ηρωϊκού Οσίου Συμεών του Στυλίτου (1 Σεπτ.)(30.4.459), όσον αφορά την παρρησίαν της Οσίας ενώπιον του Κυρίου.
Μερικοί Παρισινοί έμποροι είχον μεταβή εις την Ανατολήν και ελκυσθέντες από την φήμην του θαυμαστού Αγίου Συμεών, ο οποίος ησκήτευεν επί τεσσαράκοντα περίπου έτη επί ενός στύλου εις τήν Αντιόχειαν, τον επεσκέφθησαν διά να λάβουν την ευλογίαν του. Οποίαν όμως έκπληξιν εδοκίμασαν, όταν ο πανθαύμαστος ασκητής τούς είπε να διαβιβάσουν χαιρετισμούς εις την Οσίαν Γενεβιέβην καί εζήτησε με πολλήν ευλάβειαν τάς προσευχάς της!

Η Οσία ήταν επίσης φημισμένη διά την ευσπλαγχνίαν της, ιδίως προς τους φυλακισμένους, οι οποίοι ήσαν πολλοί κατά την ταραγμένην εκείνην εποχήν.
Πολλάς φοράς εμεσίτευσε με επιτυχίαν προς τον βάρβαρον Φράγκον βασιλέα Χιλδερίκον διά να τους ελευθερώση. Ο βασιλεύς αδυνατούσε να της το αρνηθή, ηττημένος από την θερμήν προσευχήν της.
Μίαν ημέραν ο Χιλδερίκος ήθελε να εκτελέση πολλούς φυλακισμένους, αιχμαλώτους πολέμου. Εξήλθε κρυφίως από την πόλιν καί διέταξεν όπισθεν να κλειδώσουν τάς πύλας. Η Οσία επληροφορήθη το τεκταινόμενον και έτρεξε προς τον τόπον της εκτελέσεως. Όταν έφθασε προ των κεκλεισμένων πυλών, έκαμε το σημείον του Τιμίου Σταυρού και αυτομάτως ηνοίχθησαν. Επρόφθασε την εκτέλεσιν και διά μίαν ακόμη φοράν ο ειδωλολάτρης βασιλεύς, όστις την εκτιμούσε βαθύτατα, της εχάρισε τους φυλακισμένους.

(Το 481 ο Κλόβις γίνεται βασιλιάς των Φράγκων και με την επιρροή της συζύγου του αγίας Κλοτίλδης (τιμάται στις 3 Ιουνίου) επέδειξε πάντα μεγάλο σεβασμό για την αγία Γενεβιέβη. Άκουγε τις συμβουλές της και δεν δίσταζε να μεταβάλει την πολιτική του απέναντι στους κατατρεγμένους. Ενώ αποτέλειωνε την κατάκτηση της Γαλατίας, η αγία Κλοτίλδη έμεινε κοντά στη Γενεβιέβη στο Παρίσι και ο άγιος Ρεμί ερχόταν καμιά φορά να τις επισκεφθεί για να μιλήσουν για θεία πράγματα. Τρεις άγιοι επαγρυπνούσαν λοιπόν στη γέννηση της Γαλλίας. )
Η θεοφόρος και θαυματουργός Οσία Γενεβιέβη εκοιμήθη εν Κυρίω πλήρης ημερών εις τάς 3 Ιανουαρίου, πιθανόν του έτους 512. Τα χαριτόβρυτα λείψανά της ετοποθετήθησαν αρχικώς εις τον ναόν τού Αγίου Διονυσίου και κατόπιν εις τον ναόν του Αγίου Στεφάνου εις το Παρίσι, επί του λόφου όπου προσέφερε προς τον Ουράνιον Νυμφίον της Χριστόν ως πολύτιμον προίκαν τους ασκητικούς κόπους και τά δάκρυα της αγάπης της.
Πηγή: Περιοδ. «Άγιος Κυπριανός», αριθ. 216/Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1987, σελ. 127-128 και 217/Μάρτιος-Απρίλιος 1987, σελ. 143-144.

Όπως και εν ζωή, έτσι και στους επόμενους αιώνες η Αγία Γενοβέφα δεν σταμάτησε να προστατεύει το Παρίσι και τους κατοίκους του Παρισιού. Επί του τάφου της Αγίας χτίστηκε μια εκκλησία προς τιμήν της, αργότερα το Μοναστήρι της Αγίας Γενοβέφας (Sainte-Geneviѐve), στο οποίο γινόταν αναρίθμητες ιάσεις. Κατά τη διάρκεια των σοβαρών συμφορών: των πολέμων, πολιορκών, επιδημιών, πείνας, πλημμυρών και πυρκαγιών, πλήθος κόσμου σύρρευε στην Αγία ζητώντας βοήθεια. Γινόταν μεγάλες λιτανείες. Οι άντρες κρατούσαν στους ώμους τους τη Λάρνακα με τα ιερά λείψανα και ο Θεός έδειχνε αμέσως τη Χάρη Του μέσω των θαυμάτων που προκαλούνταν λόγω των προσευχών προς την Αγία Γενοβέφα των πιστών της.

Τα λείψανα της Αγίας Γενοβέφας αποτεφρώθηκαν σχεδόν ολότελα και πετάχτηκαν στο Σηκουάνα από τους επαναστάτες το 1793, αλλά η Αγία συνεχίζει να είναι ζωντανή για όλους, όσοι απευθύνονται σ’αυτήν με την πίστη.

Το κήρυγμα Ιωάννου του Βαπτιστού ήταν φωτιά.. Μετάνοια είναι έρως του Χριστού και, εκεί πού ήταν τ’ αγκάθια, να φυτέψεις λουλούδια, τριαντάφυλλα και κρίνους, και προ παντός το δέντρο της αρετής. επίσκοπος Αυγουστίνος
https://iconandlight.wordpress.com/2020/01/04/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%AE%CF%81%CF%85%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CE%B1%CF%80%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D-%CE%AE%CF%84%CE%B1%CE%BD/Μαλαχίας προφήτης_Malachias Prophet_Малахия пророк_profitis_malaxias-001Προφήτης Μαλαχίας Απολυτίκιο — Ήχος πλ. Α’. Τον συνάναρχον Λόγον

Αγγελώνυμον κλήσιν πλουτήσας ένδοξε, αγγελομίμητον βίον επολιτεύσω εν γη, Μαλαχία Προφητών το ακροθίνιον· όθεν Αγγέλους εαχηκώς, συλλαλούντας νοερώς, επλήσθης αύλου δόξης, και των μελλόντων την γνώσιν, διατυποίς προς φωτισμόν ημών.

Άγιος Γόρδιος Απολυτίκιο — Ηχός δ’. Ταχύ προκατάλαβε

Τω ζήλω της πίστεως, πυρποληθείς την ψυχήν, αυτόκλητος ώρμησας, εν τω σταδίω σοφέ, και χαίρων ηγώνισαι· όθεν τοις εξ αυχένος, οχετοίς των αιμάτων, έσβεσας Αθλοφόρε, της κακίας την φλόγα· διό σε ο Ζωοδότης, Γόρδιε εδόξασε.

Απολυτίκιον Αγίας Γενοβέφας (Ζενιβιέβ) της εν Παρισίοις. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Από βρέφους βληθείσα, του Κυρίου τω έρωτι, έως γήρατός σου εσχάτου, Γενοβέφα ετήρησας, αμείωτον και ηύξησας αυτόν, τας θείας εξασκούσα αρετάς· όθεν γέγονας θαυμάτων υπερφυών, εργάτις χριστοκίνητος, πλήθη εκ σκότους προς το φως, Μήτερ καθοδηγήσασα, και συν παρθένοις ταίς σεμναίς, νυμφώνα εύρες άσυλον.

Απολυτίκιον. Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Τας θλίψεις του βίου σου ως προσφοράν λογικήν, Χριστώ προσενέγκασα την των θαυμάτων ισχύν, Οσία αντείληφας· όθεν ως συζυγίας, υποτύπωσιν θείαν, μέλπομεν Θωμαΐς σε, και πιστώς σοι βοώμεν· χαίρε της νήσου Λέσβου, σεμνόν εγκαλλώπισμα.

Απολυτίκιον αγίου Ευθυμίου Τακαϊσβίλι της Γεωργίας
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον. (Ποίημα Χ.Μ. Μπουσια )

Ευθυμίας συνώνυμον τον εμπλήσαντα χαράς λαόν Γεωργίας εν δυσχειμέροις καιροίς εκ πιέσεων αθέων καταθλίψεως και Εκκλησίας θησαυρούς ιερούς εξ αρπαγής φυλάξαντα ευσχημόνως ανευφημήσωμεν πάντες, σεπτον Ευθύμιον, τον ένθεον.

Απολυτίκιον αγίου Ευθυμίου Τακαϊσβίλι της Γεωργίας
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Τον μεν νούν προς σοφίαν, σοφέ, εγύμνασας, της Γεωργίας ο γόνος και εν Γαλλία βιούς, ο λατρεύων τον Θεόν εν πάσαις θλίψεσιν, ο προστατεύσας παλαιούς θησαυρούς, την δε ψυχήν εκόσμησας αρεταίς σου, και ως φως τω κόσμω λάμψας, συ ούν, Ευθύμιε, διδάσκεις ημάς.

Κοντάκιον. Ήχος δ΄. Ο υψωθείς.

Λαμπάς χριστόφωτος εφάνης εν Δύσει,
προσαγαγούσα προς Χριστόν Γενοβέφα,
ψυχάς ενθέω βίω σου και λόγοις της ζωής·
όθεν κεχαρίτωσαι και θαυμάτων εδείχθης,
αυτουργός πανάριστε και παρθένων ενθέων,
νυμφαγωγός διό τον Ιησούν,
υπέρ τιμώντων,
την μνήμην σου πρέσβευε.

Μεγαλυνάρια

Οίκος ανεδείχθης φωτολαμπής, μήτερ Γενοβέφα, αγαπήσασα τον Χριστόν, Ου προς θείαν γνώσιν, ωδήγησας πανσόφως, πλήθη ψυχών σημεία, ποιούσα πάμπολλα.

Πάσας συνωνύμους σκέπε αεί, μήτερ Γενοβέφα, εκ κινδύνων παντοδαπών, και συγκληρονόμους, ευχαίς σου ταύτας δείξον, της θείας Βασιλείας, ης κατηξίωσαι.


Το Προφητικό όραμα του Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης κι η εμφάνιση του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης (1908 )

Εορτάζει στις 20 Δεκεμβρίου

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ_St John of Kronstadt_Св. Иоанн Кронштадтский_s0950004 Διωγμοί και προσβολές υπάρχουν και σήμερα και θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν ως τη συντέλεια του κόσμου. Γιατί για πολλούς ανθρώπους η βασιλεία του Θεού δεν ήρθε ακόμα «εν δυνάμει» και για μερικούς δεν έχει έρθει καθόλου. Ακόμα και στις χριστιανικές κοινωνίες η αδικία και το ψέμα επικρατούν. Ο σατανάς δεν έχει δεσμευτεί ακόμα. Κινείται ελεύθερα στη γη και διαπερνάει τους αιθέρες.

Τώρα φαίνεται πως πραγματικά μαίνεται και λυσσά εναντίον εκείνων που κρατούν την ορθή πίστη, γιατί γνωρίζει «Ότι ολίγον καιρόν έχει» (Αποκ. ιβ’ 12), Η διαφορά είναι ότι στις μέρες μας δεν πολεμάει τους πιστούς με διωγμούς και βασανιστήρια αλλά με απιστία, με ψεύτικη πρόοδο, με ελευθεριότητα ή για να το πούμε πιο απλά: με σκεπτικισμό, με αυθάδη άρνηση της πίστης, με διασυρμό, χλευασμούς, βλασφημία, συκοφαντία, περιφρόνηση κλπ. Οι σημερινοί ευλαβείς άνθρωποι αποκαλούνται υποκριτές, αμόρφωτοι, στενόμυαλοι.

Πώς αλλιώς κυνηγούν την αλήθεια και την ευσέβεια η ανομία κι η ατιμία; Με το ν’ αγνοούν τους αγώνες και την αξία των ευλαβών ανθρώπων που αγαπούν την αλήθεια· με το να προσπαθούν να τους στερήσουν την πρέπουσα τιμή κι ανταπόδοση. Κι από την άλλη μεριά η κολακεία κι η επιβράβευση της αδικίας προσπορίζει πλούσια δόξα, τιμές και πλούτη αυτού του κόσμου.

Δεν είναι να θαυμάζει κανείς. Ό,τι επιδιώκεις, αυτό αποκτάς. Οι άνθρωποι που είναι πραγματικά ευλαβείς και δίκαιοι δεν επιδιώκουν τη δόξα των ανθρώπων, μ’ όλο που δεν την αποφεύγουν όταν αυτή τους πλησιάζει, αλλά τη δόξα του Θεού. Κι αυτό όμως για τη δόξα του Θεού και για ευφροσύνη εκείνων που φοβούνται το Θεό. Οι κοσμικοί άνθρωποι, που ο θησαυρός τους βρίσκεται εδώ στη γη, επιδιώκουν την κοσμική δόξα και την πετυχαίνουν.

.«Χαίρετε και αγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς». Στο βαθμό που οι δίκαιοι άνθρωποι υπομένουν προσβολές, διώξεις και στερήσεις στον κόσμο, η ανταπόδοση τους θα είναι πολλή στους ουρανούς.

Το κακό και τα ελαττώματα διορθώνονται μόνο με την αγάπη, με τη θωπεία της ευγένειας, με την πραότητα, με την ταπείνωση και την υπομονή.

Αφαίρεσε πρώτα από μέσα σου κάθε υπερηφάνεια και κακία, και ακόμη και την ανυπομονησία και την οργή, και μόνο τότε άρχισε να θεραπεύεις άλλους. Αλλιώς να καλύπτεις με συγκαταβαίνουσα αγάπη τα αμαρτήματα των άλλων.

Όταν στην καρδιά μας βασιλεύη ο Χριστός, τότε είμεθα ικανοποιημένοι από όλα. Ακόμη και οι δυσκολίες αντιμετωπίζονται σαν ευκολίες, το πικρό σαν γλυκό, η πενία σαν πλούτος, η πείνα σαν χορτασμός, η θλίψις σαν χαρά.
Όταν όμως απουσιάζει ο Χριστός από την καρδιά, τότε ο άνθρωπος με τίποτα δεν είναι ικανοποιημένος.

***

«Οι αγιασμένοι άνθρωποι του Θεού δεν θα πρόδιδαν την πίστη ούτε με μια λέξη»

Το 1907, δέκα μόλις χρόνια πριν την Επανάσταση, ο άγιος Ιωάννης μιλώντας στις αδελφές της Μονής Λεουσένι, είπε: «Μία απαίσια περίοδος έρχεται, τόσο απαίσια που δεν μπορείτε να φαντασθήτε…».

Στο σημείο αυτό η Ηγουμένη της Μονής Ταϊσία, πνευματικό παιδί του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης, ηλικίας 80 ετών, ρώτησε: «Λοιπόν, πότε θα γίνει αυτό, Πάτερ;» «Εμείς – απάντησε ο Άγιος – δεν θα ζήσουμε να την δούμε, αλλά αυτές –είπε και έδειξε τις μοναχές – θα ζήσουν και θα την δουν».
Πράγματι, ο άγιος Ιωάννης και η Ηγουμένη κοιμήθηκαν μετά από λίγο, ενώ οι μοναχές πρόλαβαν την Επανάσταση, υπέστησαν διωγμούς και είδαν την μονή τους να διαλύεται.

***

Πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητος μία άλλη εμπειρία του αγίου Ιωάννη. Ο Άγιος είχε ένα σχετικό όραμα τον Ιανουάριο του 1901, κατά το οποίο του εμφανίσθηκε ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ.

Μετά τις βραδινές προσευχές, ξάπλωσα λίγο να ξεκουραστώ στο αμυδρά φωτισμένο κελί μου, καθώς ήμουν κουρασμένος. Μπροστά από την εικόνα της Μητέρας του Θεού έκαιγε μία λαμπάδα. Δεν είχε περάσει πάνω από μισή ώρα, όταν άκουσα ένα θρόϊσμα. Κάποιος ακούμπησε τον αριστερό μου ώμο και με τρυφερή φωνή μου είπε: “Σήκω, δούλε του Θεού Ιωάννη, και ακολούθησε το θέλημα του Θεού!”

Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ _St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский75edbbΣηκώθηκα και είδα κοντά στο παράθυρο έναν ένδοξο στάρετς (γέροντα)1 με ψαρά μαλλιά, φορούσε ένα μαύρο μανδύα, και κρατούσε ένα ραβδί στο χέρι του. Με κοιτούσε τρυφερά και κρατιόμουν με δυσκολία να μην πέσω από τον μεγάλο φόβο μου. Τα χέρια και τα πόδια μου έτρεμαν, ήθελα να μιλήσω, αλλά η γλώσσα μου δεν με υπάκουε. Ο γέροντας έκανε το σημείο του Σταυρού πάνω μου και αμέσως γέμισα γαλήνη και χαρά. Έπειτα, έκανα το σταυρό μου κι ο ίδιος.

Στη συνέχεια, έδειξε με το ραβδί του προς το δυτικό τοίχο του κελιού μου, έτσι ώστε να παρατηρήσω ένα συγκεκριμένο σημείο. Ο γέροντας είχε χαράξει στον τοίχο τους ακόλουθους αριθμούς: 1913, 1914, 1917, 1922, 1924 και 1934. Ξαφνικά, ο τοίχος εξαφανίστηκε και περπατούσα με το γέροντα σε ένα πράσινο λιβάδι και είδα πλήθος από χιλιάδες σταυρούς σαν σημάδια τάφων.

Ήταν ξύλινοι, πήλινοι ή χρυσοί. Ρώτησα τον γέροντα, για ποιο λόγο υπήρχαν αυτοί οι σταυροί. Μου απάντησε γαλήνια, ότι οι σταυροί αυτοί υπάρχουν γι’ αυτούς που υπέφεραν και δολοφονήθηκαν για την πίστη τους στο Χριστό και για τον Λόγο του Θεού, και έγιναν μάρτυρες. Και έτσι συνεχίσαμε να περπατάμε.

Ξαφνικά είδα ένα ολόκληρο ποτάμι από αίμα και ρώτησα τον γέροντα, ποια είναι η σημασία αυτού του αίματος που τόσο είχε χυθεί. Ο γέροντας κοίταξε γύρω και απάντησε: “Αυτό είναι το αίμα των αληθινών Χριστιανών!” Έδειξε, έπειτα, σε κάποια σύννεφα, και είδα ένα πλήθος από αναμμένα καντήλια που έκαιγαν με άσπρη φλόγα. Άρχισαν να πέφτουν προς το έδαφος το ένα μετά το άλλο κατά δεκάδες και κατά εκατοντάδες. Κατά την πτώση τους, σκοτείνιαζαν και γίνονταν στάχτες.

Τότε ο γέροντας μου είπε, “Κοίτα!”, και είδα σε ένα σύννεφο εφτά καιόμενα καντήλια. Ρώτησα ποιο είναι το νόημα των καιόμενων καντηλιών που πέφτουν στο έδαφος και μου απάντησε: “Αυτές είναι οι εκκλησίες του Θεού που έχουν πέσει σε αίρεση, αλλά αυτά τα εφτά καντήλια στα σύννεφα είναι οι εφτά Καθολικές και Αποστολικές Εκκλησίες που θα μείνουν μέχρι το τέλος του κόσμου!”.

Ο γέροντας, στη συνέχεια, έδειξε ψηλά στον αέρα και είδα και άκουσα αγγέλους να ψάλλουν: “Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ!”. Ένα μεγάλος πλήθος ανθρώπων με κεριά στα χέρια τους μας προσπέρασαν, ενώ η χαρά φαινόταν να λάμπει στα πρόσωπά τους.

Ήταν αρχιεπίσκοποι, μοναχοί, μοναχές, ομάδες λαϊκών, ενήλικες, νέοι ακόμα και παιδιά και μωρά. Ρώτησα το θαυματουργό γέροντα ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι κι αυτός αποκρίθηκε: ” Όλοι αυτοί είναι οι άνθρωποι που υπέφεραν για την Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, για τις άγιες εικόνες που βρέθηκαν στα χέρια αμαρτωλών καταστροφέων”.

Έπειτα, ρώτησα το μεγάλο γέροντα, αν θα μπορούσα να καθήσω κάτω δίπλα τους.

Ο γέροντας μου είπε: “Είναι πολύ νωρίς για σένα να υποφέρεις, επομένως το να καθίσεις μαζί τους δεν είναι ευλογημένο από το Θεό!” Είδα πάλι ένα μεγάλο πλήθος από νεογέννητα που υπέφεραν για το Χριστό από τον Ηρώδη2 και έλαβαν στέμμα από τον Επουράνιο Βασιλέα.

Προχωρήσαμε περισσότερο και πήγαμε σε μια μεγάλη εκκλησία. Ήθελα να κάνω το σημείο του σταυρού, αλλά ο γέροντας με συμβούλευσε: “Δεν είναι ανάγκη να κάνεις το σταυρό σου, επειδή αυτό το μέρος είναι το βδέλυγμα της ερημώσεως.3

Η εκκλησία ήταν σκοτεινή και καταθλιπτική. Στην Αγία Τράπεζα ήταν ένα αστέρι και ένα Ευαγγέλιο με αστέρια. Κεριά καμωμένα από πίσσα καιγόντουσαν και έτριζαν σαν καυσόξυλο. Το δισκοπότηρο ήταν εκεί καλυμμένο από μια απαίσια βρωμιά. Υπήρχε κι ένα πρόσφορο4 με αστέρια. Ένας ιερέας στεκόταν μπροστά από την Αγία Τράπεζα με ένα πρόσωπο κατάμαυρο σαν πίσσα, και μια γυναίκα βρισκόταν κάτω από την Αγία Τράπεζα ντυμένη με κόκκινα και με ένα αστέρι στα χείλη της και γελούσε ουρλιάζοντας σε όλη την εκκλησία λέγοντας: “Είμαι ελεύθερη!”. Σκέφτηκα: “Θεέ μου, πόσο τρομερό!”.

Οι άνθρωποι, σαν τρελοί, άρχισαν να τρέχουν γύρω από την Αγία Τράπεζα, φωνάζοντας, σφυρίζοντας και χειροκροτώντας. Μετά, άρχισαν να τραγουδούν άσεμνα τραγούδια. Ξαφνικά, μία αστραπή άστραψε, ένα φοβερό αστροπελέκι αντήχησε, η γη σείστηκε και η εκκλησία κατέρρευσε, στέλνοντας την γυναίκα, τους ανθρώπους, τον παπά και τους υπόλοιπους στην άβυσσο. Σκέφτηκα: “Θεέ μου, πόσο τρομερό είναι, σώσε μας!”.

Ο γέροντας είδε αυτό που είχε γίνει, όπως κι εγώ. Τον ρώτησα: “Πάτερ, πείτε μου, ποια είναι η σημασία αυτής της φοβερής εκκλησίας;”. Αποκρίθηκε: “Αυτοί είναι οι κοσμικοί άνθρωποι, αιρετικοί, οι οποίοι εγκατέλειψαν την Αγία, Καθολική, Αποστολική Εκκλησία και αναγνώρισαν την πρόσφατα νεωτερίζουσα εκκλησία την οποία ο Θεός δεν έχει ευλογήσει. Σ’ αυτή την εκκλησία δεν νηστεύουν, δεν παρακολουθούν ακολουθίες και δεν λαμβάνουν τη Θεία Κοινωνία!”. Φοβήθηκα και είπα: “Ο Θεός μας ελεεί, μα καταριέται αυτούς με το θάνατο!”. Ο γέροντας με διέκοψε και είπε: “Μη θρηνείς, μόνο προσευχήσου”.

Έπειτα, είδα μια κοσμοσυρροή, καθένας από τους οποίους είχε ένα αστέρι στα χείλη και ήταν τρομερά εξαντλημένοι από τη δίψα, περπατώντας εδώ και εκεί. Μας είδαν και φώναζαν δυνατά: “Άγιοι Πατέρες, προσευχηθείτε για μας. Είναι πολύ δύσκολο για μας, επειδή εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε. Οι Πατέρες και οι Μητέρες μας δεν μας δίδαξαν το Νόμο του Θεού.5 Ούτε το όνομα του Χριστού δεν έχουμε και δεν έχουμε ειρήνη. Απορρίψαμε το Άγιο Πνεύμα και το σημείο το Σταυρού.” Άρχισαν να κλαίνε.

Ακολούθησα τον γέροντα. “Κοίτα!”, μου είπε δείχνοντας με το δάχτυλό του. Είδα ένα βουνό από ανθρώπινα πτώματα βαμμένα στο αίμα. Φοβήθηκα πολύ και ρώτησα τον γέροντα ποιο είναι το νόημα αυτών των νεκρών πτωμάτων. Μου απάντησε: “Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έζησαν μοναστική ζωή, απέρριψαν τον Αντίχριστο, και δεν έλαβαν την σφραγίδα του. Υπέφεραν για την πίστη τους στον Χριστό και την Αποστολική Εκκλησία και έλαβαν τους στεφάνους του μαρτυρίου πεθαίνοντας για τον Χριστό. Να προσεύχεσαι γι’ αυτούς τους δούλους του Θεού!”

Χωρίς προειδοποίηση ο γέροντας γύρισε προς το βορρά και έδειξε με το χέρι του. Είδα ένα αυτοκρατορικό παλάτι, γύρω από το οποίο έτρεχαν σκυλιά. Άγρια τέρατα και σκορπιοί ούρλιαζαν και επιτίθονταν έχοντας προτεταμένα τα δόντια τους. Και είδα τον Τσάρο να κάθεται σ’ ένα θρόνο. Το πρόσωπό του ήταν χλωμό, αλλά ανδρείο. Έλεγε την ευχή του Ιησού.

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_unnamed (16)Ξαφνικά έπεσε σαν νεκρός. Το στέμμα του έπεσε. Τα άγρια θηρία, τα σκυλιά και οι σκορπιοί τσαλαπάτησαν τον βασιλιά. Ήμουν φοβισμένος και έκλαιγα πικρά. Ο γέροντας με πήρε από το δεξί ώμο. Είδα μια φιγούρα σαβανωμένη στα λευκά – ήταν ο Νικόλαος ο Β΄. Στο κεφάλι του ήταν ένα στεφάνι από πράσινα φύλλα, και το πρόσωπό του ήταν άσπρο και γεμάτο αίματα. Φορούσε ένα χρυσό σταυρό γύρω από το λαιμό του και ψιθύριζε ήσυχα μια προσευχή. Και μετά μου είπε με δάκρυα: “Προσευχήσου για μένα, πάτερ Ιωάννη. Πες σε όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς ότι εγώ, ο Τσάρος – μάρτυρας, πέθανα ανδρείως για την πίστη μου στον Χριστό και την Ορθόδοξη Εκκλησία. Πες στους Αγίους Πατέρες να κάνουνε μια Παννυχίδα6 για μένα τον αμαρτωλό, αλλά δεν θα υπάρξει τάφος για μένα!”

Σύντομα όλα έγιναν άφαντα σε μια ομίχλη. Έκλαψα πικρά προσευχόμενος για τον Τσάρο – μάρτυρα. Τα χέρια μου και τα πόδια μου έτρεμαν από φόβο. Ο γέροντας μετα μου είπε: “Κοίτα!”. Είδα μια κοσμοσυρροή από ανθρώπους διασκορπισμένους στη γη που είχαν πεθάνει από πείνα, ενώ άλλοι έτρωγαν γρασίδι και χορτάρια. Σκυλιά κατέτρωγαν τα σώματα των πεθαμένων, ενώ η δυσοσμία ήταν τρομερή. Σκέφτηκα: “Κύριε, αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν πίστη. Από τα στόματά τους έβγαιναν βλασφημίες και γι’ αυτό δέχθηκαν το θυμό του Κυρίου”.

Είδα, επίσης, ένα ολόκληρο βουνό από βιβλία και ανάμεσα στα βιβλία σέρνονταν σκουλήκια εκπέμποντας μια τρομερή δυσοσμία. Ρώτησα το γέροντα ποια ήταν η σημασία των βιβλίων αυτών. Αυτός είπε: “Αυτά τα βιβλία είναι γεμάτα ασέβεια και βλασφημία που θα μολύνουν όλους τους Χριστιανούς με αιρετικές διδασκαλίες!” Μετά ο γέροντας ακούμπησε το ραβδί του σε κάποια από τα βιβλία και εκείνα άρπαξαν φωτιά. Ο άνεμος σκόρπισε τις στάχτες.

Στη συνέχεια, είδα μια εκκλησία γύρω από την οποία ήταν στοίβα από δεήσεις για τους κεκοιμημένους. Έσκυψα και θέλησα να τις διαβάσω, αλλά ο γέροντας είπε: “Αυτές οι δεήσεις για τους πεθαμένους βρίσκονται εδώ πολλά χρόνια και οι ιερείς τις έχουν ξεχάσει. Δεν πρόκειται ποτέ να τις διαβάσουν, αλλά οι νεκροί θα ζητούν κάποιον να προσευχηθεί γι’ αυτούς!”. Εγώ τον ρώτησα: “Ποιοι θα προσευχηθούν γι’ αυτούς;”. Ο γέροντας αποκρίθηκε: “Οι Άγγελοι θα προσευχηθούν γι’ αυτούς”.

Προχωρήσαμε πιο πέρα, και ο γέροντας τάχυνε το βήμα τόσο που με δυσκολία τον προλάβαινα. “Κοίτα!”, μου είπε. Είδα ένα μεγάλο πλήθος από ανθρώπους να καταδιώκονται από τους δαίμονες οι οποίοι τους χτυπούσαν με πασσάλους, με δίκρανα και γάντζους.

Ρώτησα τον γέροντα ποιο είναι το νόημα αυτών των ανθρώπων. Μου αποκρίθηκε: “Αυτοί είναι εκείνοι που απαρνήθηκαν την πίστη τους και άφησαν την Αγία, Καθολική, Αποστολική Εκκλησία και δέχθηκαν την καινούργια νεωτερίζουσα εκκλησία. Αυτή η ομάδα, εκπροσωπεί τους ιερείς, τους μοναχούς, τις μοναχές, και τους λαϊκούς οι οποίοι απαρνήθηκαν τους όρκους τους, ή το γάμο τους, και δεσμεύθηκαν με το ποτό και όλου του είδους τις βλασφημίες και τις διαβολές.

Όλοι αυτοί είχαν τρομακτικά πρόσωπα και μια τρομερή δυσοσμία βγαίνει από τα στόματά τους. Οι δαίμονες τους χτυπούσαν, οδηγώντας τους στην τρομερή άβυσσο, από την οποία έβγαιναν οι φλόγες της κολάσεως. Ήμουν πολύ φοβισμένος. Έκανα το σημείο του Σταυρού ενώ προσευχόμουν, ο Κύριος να μας αποτρέψει από τέτοια μοίρα!

Μετά, αντίκρισα μια ομάδα ανθρώπων, νέοι και γέροι μαζί, οι οποίοι ήταν όλοι ντυμένοι άσχημα, και κρατούσαν ψηλά ένα μεγάλο αστέρι με 5 σημεία. Σε κάθε άκρο ήταν 12 δαίμονες και στη μέση ήταν ο Σατανάς ο ίδιος, με κέρατα και αχυρένιο κεφάλι. Βγάζοντας ένα βλαβερό αφρό ανακοίνωνε στους ανθρώπους: “Σηκωθείτε εσείς οι καταραμένοι με τη σφραγίδα μου …”

Τότε εμφανίστηκαν πολλοί δαίμονες με σιδερένιες σφραγίδες και πάνω σε όλους τους ανθρώπους άρχισαν να βάζουν τη σφραγίδα: στα χείλη τους, στους αγκώνες και στο δεξί χέρι. Ρώτησα τον γέροντα: “Τι σημαίνει αυτό;” Και αποκρίθηκε: “Αυτό είναι το σημάδι του Αντιχρίστου!”. Έκανα τον Σταυρό μου και ακολούθησα το γέροντα.

Ξαφνικά, σταμάτησε και έδειξε προς την Ανατολή με το χέρι του. Είδα μια μεγάλη συγκέντρωση από ανθρώπους με χαρούμενα πρόσωπα που κουβαλούσαν Σταυρούς και κεριά στα χέρια. Στο μέσο τους υπήρχε μια Αγία Τράπεζα τόσο λευκή όσο το χιόνι. Στην Αγία Τράπεζα υπήρχε ο σταυρός και το Άγιο Ευαγγέλιο και πάνω από την Αγία Τράπεζα ήταν ο αέρας με ένα χρυσό αυτοκρατορικό στέμμα πάνω στο οποίο ήταν γραμμένο με χρυσά γράμματα “Για το άμεσο μέλλον”. Πατριάρχες, επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί, μοναχές και λαϊκοί στέκονταν γύρω από την Αγία Τράπεζα.

Όλοι έψαλαν: “Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη”. Από μεγάλη χαρά έκανα το Σταυρό μου και δόξασα το Θεό.

Ξαφνικά ο γέροντας κούνησε τον σταυρό πού φορούσε προς τα πάνω τρεις φορές και τότε είδα ένα βουνό από πτώματα καλυμμένα από ανθρώπινο αίμα που από πάνω τους πετούσαν Άγγελοι. Έπαιρναν τις ψυχές αυτών που είχαν δολοφονηθεί για το Λόγο του Θεού προς τα Ουράνια ψάλλοντας: “Αλληλούια!”.

Παρατηρώντας όλα αυτά άρχισα να κλαίω δυνατά. Ο γέροντας με πήρε από το χέρι και μου απαγόρευσε να κλαίω. ”Ό,τι ευχαριστεί το Θεό είναι το ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός υπέφερε και έχυσε το πολύτιμο Αίμα Του για μας. Όσοι απ’ αυτούς δεν θα δεχθούν τη σφραγίδα του Αντιχρίστου θα γίνουν μάρτυρες, κι όλοι όσοι χύσουν το αίμα τους θα λάβουν ουράνια στέμματα.” Έπειτα ο γέροντας στράφηκε προς την Ανατολή και προσευχήθηκε γι’ αυτούς τους δούλους του Θεού, καθώς τα λόγια του Προφήτη Δανιήλ έβγαιναν αληθινά για “το βδέλυγμα της ερημώσεως”.

Τελικά, είδα το θόλο του Ναού της Ιερουσαλήμ. Πάνω του ήταν ένα αστέρι. Μέσα στην εκκλησία εκατομμύρια άνθρωποι συνέρεαν και πολλοί προσπαθούσαν να μπουν. Ήθελα να κάνω το σημείο του Σταυρού, αλλά ο γέροντας μου άρπαξε το χέρι και είπε: “Εδώ είναι το βδέλυγμα της ερημώσεως”.

Έτσι μπήκαμε στην εκκλησία που ήταν γεμάτη από ανθρώπους. Είδα μια Αγία Τράπεζα, στην οποία έκαιγαν κεριά από λίπος ζώων. Στην Αγία Τράπεζα ήταν ένας βασιλιάς ντυμένος με κόκκινα, φλογισμένος, πορφυρός. Στο κεφάλι του φορούσε ένα χρυσό στέμμα με αστέρι. Ρώτησα το γέροντα: “Ποιος είναι αυτός;” Μου απάντησε: “Ο Αντίχριστος”. Ήταν πολύ ψηλός με μάτια σαν φωτιά, μαύρα φρύδια, ξυρισμένο μούσι, θηριώδης, πανούργος, διαβολικός, με τρομακτικό πρόσωπο. Ήταν μόνος του στον θρόνο και έτεινε τα χέρια προς τους ανθρώπους. Είχε νύχια σουβλερά σαν της τίγρης και φώναζε: “Είμαι ο Βασιλιάς. Είμαι ο Θεός. Είμαι ο Αρχηγός. Αυτός που δεν έχει την σφραγίδα μου θα θανατωθεί.”.

Όλοι οι άνθρωποι έπεσαν κάτω και τον προσκυνούσαν και εκείνος άρχισε να βάζει τη σφραγίδα του στα χείλη τους και στα χέρια τους, έτσι ώστε να μπορέσουν να λάβουν λίγο ψωμί και να μην πεθάνουν από την πείνα και τη δίψα. Γύρω από τον Αντίχριστο, οι υπηρέτες του οδηγούσαν αρκετούς ανθρώπους με δεμένα τα χέρια που δεν είχαν πέσει να τον προσκυνήσουν. Αυτοί ελεγαν: “Είμαστε Χριστιανοί, και όλοι πιστεύουμε στον Κύριό μας Ιησού Χριστό!” Ο Αντίχριστος σύντριψε τα κεφάλια τους εν αστραπή και το Χριστιανικό αίμα άρχισε να ρέει.

Ένα παιδί οδηγήθηκε μπροστά στον Αντίχριστο για να τον προσκυνήσει, αλλά τολμηρά διακήρυξε: “Είμαι Χριστιανός και πιστεύω στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, αλλά εσύ είσαι πρεσβευτής, υπηρέτης του σατανά”! -Θάνατος σ’ αυτόν!”, αναφώνησε ο Αντίχριστος. Άλλοι που δέχθηκαν το σφράγισμα του Αντιχρίστου έπεσαν κάτω και τον προσκύνησαν.

Ξαφνικά, ακούστηκε μια βοή και χιλιάδες φλογισμένες αστραπές άρχισαν να πέφτουν. Βέλη άρχισαν να χτυπούν τους υπηρέτες του Αντιχρίστου. Έπειτα, ένα μεγάλο φλεγόμενο βέλος χτύπησε τον Αντίχριστο τον ίδιο στο κεφάλι. Καθώς κουνούσε το χέρι του, το στέμμα του έπεσε και συνετρίβη στο έδαφος. Μετά εκατομμύρια πουλιά πέταξαν και κούρνιασαν στους υπηρέτες του Αντιχρίστου. 

Αισθάνθηκα τον γέροντα να με παίρνει από το χέρι. Προχωρήσαμε περισσότερο, και είδα πάλι πολύ αίμα Χριστιανών. Τότε θυμήθηκα τα λόγια του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο βιβλίο της Αποκάλυψης ότι το αίμα θα έφτανε ως το χαλινάρι του αλόγου. Σκέφτηκα: “Θεέ μου, σώσε μας!” Εκείνη τη στιγμή είδα Αγγέλους να πετούν και να ψάλουν: “Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ!”.

Ο γέροντας κοίταξε πίσω, και μου είπε: “Μη λυπάσαι, γιατί σύντομα, πολύ σύντομα, θα έρθει το τέλος του κόσμου! Προσευχήσου στον Κύριο. Ο Θεός είναι εύσπλαχνος στους υπηρέτες Του. Ο καιρός πλησιάζει στο τέλος του.” Έδειξε προς την Ανατολή, έπεσε στα γόνατα και άρχισε να προσεύχεται. Προσευχήθηκα κι εγώ μαζί του. Μετά ο γέροντας άρχισε να απομακρύνεται γρήγορα από τη γη προς τις ουράνιες μονές. Καθώς έφευγε, θυμήθηκα ότι δεν γνώριζα το όνομά του, και έτσι τον ικέτεψα δυνατά: “Πάτερ, ποιο είναι το όνομά σου;”. Μου απάντησε τρυφερά: “Σεραφείμ του Σαρώφ”. Αυτά είναι που είδα και κατέγραψα για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς.

Ένα μεγάλο κουδούνι χτύπησε πάνω από το κεφάλι μου, άκουσα τον ήχο και σηκώθηκα από το κρεβάτι. “Κύριε, ευλόγησε και βοήθησέ με, δι’ ευχών του Αγίου Γέροντα! Σ’ ευχαριστώ πού με φώτισες, τον αμαρτωλό δούλο σου Ιωάννη, τον ιερέα της Κρονστάνδης.”

Πηγή: Αυτό το κείμενο είναι γραμμένο στο « Voronezh Eparchy Messenger ” #11,1992. ( “Orthodox Heritage” VOL 16. ISSUS 05-06.)

1. O όρος στάρετς (γέροντας) υποδηλώνει ένα μοναχό ή σε κάποιες περιπτώσεις έναν έγγαμο ιερέα, οποίος ζεί μια εξαιρετικά άγια ζωή. Ο στάρετς σημειώνεται για την θεοσεβή ζωή του, για τον ασκητισμό του­ σωματικό και πνευματικό και για την ικανότητά του να οδηγεί άλλους στον δρόμο προς την σωτηρία.
2. Βλέπε Ματθ. 2:16­18. Η σφαγή των νηπίων τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 29 Δεκεμβρίου ως εορτή των αθώων νηπίων σφαγιασθέντων υπό του Ηρώδη του Βασιλέως.
3. Η φράση ”το βδέλυγμα της ερημώσεως” είναι από την προφητεία του Δανιήλ 12:11.
4. Πρόσφορο είναι το ψωμί που χρησιμοποιείται στη Θεία Ευχαριστία.
5. Ο Νόμος του Θεού που είναι γνωστός στα Ρωσικά σαν Zakon Bozhij, αποτελεί κατηχητικό βιβλίο της Εκκλησίας.
6. Παννυχίδα λέγεται η ακολουθία του μνημοσύνου για τους κεκοιμημένους (τεθνεώτας) που τελείται στο κοιμητήριο ή στην εκκλησία. Ο Μάρτυρας και Άγιος, Τσάρος Νικόλαος II και η οικογένειά του δολοφονήθηκαν με κτηνώδη τρόπο το 1918. Οι κομμουνιστές εκτελώντας εντολές του Βλαντιμήρ Λένιν έκαψαν τα σώματά τους με οξύ και τα έθαψαν στο δάσος που βρίσκεται έξω από το Ekaterinburg. Περίπου για 75 χρόνια η ύπαρξη του τάφου παρέμενε άγνωστη ως ότου μια ειδική επιτροπή βρήκε και εκταφίασε τα σώματά τους.
7. Vosduch είναι ο αέρας που σκεπάζει τα Θεία δώρα.
http://www.impantokratoros.gr/3D206C5D.el.aspx

Απολυτίκιον Αγίου Ιωάννου Κροστάνδης Ήχος πλ. α’.

Φερωνύμως δοχείον της θείας χάριτος, από νεότητας ώφθης τη καθαρά σου ζωή, Ιωάννη θαυμαστέ, Κρονστάνδης καύχημα. Συ γαρ αγάπης θησαυρός και θαυμάτων αυτουργός, εδείχθης Πνεύματι Θείω. Ευαγγελίου τον Λόγον, ως φως εκλάμπων πάσιν Άγιε.

Απολυτίκιον Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Ήχος α΄.Της ερήμου πολίτης. π. Ιωσήφ

Αρετών συ δοχείον ανεδείχθης, θεόληπτε, και του Παρακλήτου η Χάρις, τη ψυχή σου ενώκησε· απλότητι τρόπων και στοργή, τα πλήθη προσήγες τω Θεώ, και της Χάριτος τους τρόπους, τοις αγνοούσι πάτερ Σεραφείμ διεσάφησας. Δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε χαριτώσαντι, δόξα τω δωρησαμένω σε ημίν, θείον διδάσκαλον.

Απολυτίκιον των αγίων Βασιλομαρτύρων Ρωμάνοφ
Ήχος γ’ Θείας πίστεως

Θείω στέμματι καταστεφθέντες και Βασίλειον ευρόντες χάριν, αρεταίς θεοπρεπώς διελάμψατε, ου την επίγειον δόξαν ποθήσαντες αλλά του Πνεύματος κάλλος το άφθορον όθεν, άγιοι Ρομάνοφ βασιλομάρτυρες, πρεσβεύσατε σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Радость моя — Жанна Бичевская