iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Κατά τη διάρκεια εβδομήντα χρόνων οι ουμανιστές-κομμουνιστές καταδίωκαν την Εκκλησία και τον Χριστό, έχοντας τη συνείδηση ότι ενεργούν δίκαια. Τελικά όμως συνετρίβησαν αυτοί και όχι ο Χριστός. Έτσι θα γίνει με κάθε άνθρωπο που πολεμά τον Χριστό. Όλος ο κόσμος βρίσκεται στα χέρια Του, στην εξουσία Του. Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ ο Αθωνίτης

Γέννηση του Ιησού Χριστού_ Рождество Христово_ Nativity of Christ-iconfresca-nasterea-domnuluiΜηνάς ο Καλλικέλαδος, Ερμογένης και Εύγραφος οι Αθηναίοι, μάρτυρες στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου (313)
Γέμελλος ο πολύαθλος, μάρτυς στην Παφλαγονία Μ. Ασίας, από Άγκυρα Μ. Ασίας (361)
Μιλτιάδης επίσκοπος Ρώμης, ιερομάρτυς (314)
Θωμάς ο Δεφουρκινός της Βιθυνίας παρά τον Σαγγάριο ποταμό (10ος αἰ.)
Ευθαλία/Ευλαλία 22χρονη και Ιουλία παρθενομάρτυρες στη Merida Ἱσπανίας (304)
Ευγένιος και Μαρίνος, μάρτυρες στην Καισάρεια και Θεότεκνος μάρτυς
Σύναξις Αρχιστράτηγου Μιχαήλ «ἐν τοῖς Ἄδδᾳ» (ἢ Ἀδδᾷ) ποταμό στη Λομβαρδία της βόρειας Ιταλίας, (εμφάνιση στην Μάχη της Κορνάτα – 689)

Εορτάζουν στις 10 Δεκεμβρίου

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ ο Αθωνίτης

Ζούμε σε μια εποχή, όπου πολλοί εγκαταλείπουν τον Χριστό. Γίνονται μουσουλμάνοι η ινδουιστές, η ακόμη προσχωρούν σε κάποια άλλη θρησκεία, διότι δεν γνωρίζουν τον Θεό, δεν ξέρουν ποιος είναι ο Χριστός. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι οι χριστιανοί είναι ιδιαίτερα ευτυχισμένοι πάνω στη γη. Όχι. Οι διωγμοί είναι αναπόφευκτοι στον κόσμο. Ο κόσμος αρνείται να δεχθεί στην πληρότητα του τον Χριστό, Αυτόν που άφησε να τον σταυρώσουν για όλο τον Αδάμ…

….Από τότε που μας δίνεται να ζήσουμε τον Χριστό,… τότε αρχίζει η σύγκρουση με τον κόσμο. Αυτή η σύγκρουση εκφράζεται, για παράδειγμα, με αυτό που παρατηρήσαμε κατά τη διάρκεια των 70 χρόνων στη Ρωσία, έναν απάνθρωπο διωγμό. Ιστορικά είναι ένας απερίγραπτος εφιάλτης. Όταν όμως βλέπουμε ότι ο Ίδιος ο Χριστός, ο Θεός και Δημιουργός, πέρασε από την κένωση και έγινε άνθρωπος για μας, αρχίζουμε να αγαπάμε αυτή την εικόνα του αληθινού Ανθρώπου και δεν μπορούμε πλέον να πάμε να ψάξουμε αλλού, παρ’ όλη τη φτώχεια, τις στερήσεις, τις παντός είδους δοκιμασίες που η αγάπη αυτή συνεπάγεται…
Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας, τόμοι Α , Ομιλία 34: (25 Ιουνίου 1990)ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, 378, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 2014.

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_41256314_1552974684847790_5501849339489681408_n…Για μας δεν υπάρχει ανάγκη να υπερασπιστούμε τον Χριστό, γιατί, όπως είπε στο Ευαγγέλιο, «εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης» (Ματθ. 28,18). Κατά τη διάρκεια εβδομήντα χρόνων οι ουμανιστές-κομμουνιστές καταδίωκαν την Εκκλησία και τον Χριστό, έχοντας τη συνείδηση ότι ενεργούν δίκαια. Τελικά όμως συνετρίβησαν αυτοί και όχι ο Χριστός. Έτσι θα γίνει με κάθε λαό, με κάθε άνθρωπο που πολεμά τον Χριστό. Όλος ο κόσμος βρίσκεται στα χέρια Του, στην εξουσία Του: 

«Εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης». 

Το να μας διώκουν και να μας φονεύουν, ως γεγονότα της ιστορίας μπορούμε να τα ζούμε με τραγικότητα. Από την άλλη όμως πλευρά, ο Κύριος συνάθροισε περίπου σαράντα εκατομμύρια μάρτυρες μέσα στα εβδομήντα αυτά χρόνια. Αν λοιπόν μας δινόταν αυτή η θέα των σωζομένων, τότε θα μεταφερόμασταν πέρα από τον χρόνο και θα ξεχνούσαμε τα παθήματα. Κατά τους τρεις πρώτους αιώνες δόθηκε η χάρη να πάσχουν οι άνθρωποι για τον Χριστό, για την ομολογία της θεότητός Του. Όταν ήμουν μικρό παιδί στο σχολείο, άκουσαν έναν ιερέα που διηγούνταν σε μας τα παιδιά για τα μαρτύρια των πρώτων αιώνων. Ήταν νέος και υπέροχος ιερέας με ακαδημαϊκή μόρφωση. Ακούοντάς τον συλλογίστηκα: «Τι κρίμα που τώρα δεν είναι δυνατοί οι διωγμοί εναντίον των χριστιανών και δεν μπορούμε να γίνουμε μάρτυρες για τον Χριστό!»
Απόσπασμα από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου – Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας, Τόμος Α’, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ, 2014, σελ. 349-352

***

Η απόγνωση για τους κατοίκους του πλανήτη μας δεν παύει να αυξάνει, και είναι βαρύ μέχρις αίματος να προσεύχεται κάποιος για τον κόσμο αυτό, έτσι ως είναι. Υπήρξαν όμως ώρες παραδόξου θριάμβου, όταν η άκρα μωρία των πάντων με διαβεβαίωνε περί της αναπόφευκτης παρουσίας ενός άλλου «πόλου» στο είναι του κόσμου – της Σοφίας. Δεν Την έφθασα, αλλά αυτή έχυνε στην ψυχή μου την ελπίδα της μεταμορφώσεως όλης της κτίσεως, και η προσευχή για όλο τον κόσμο αναζωπυρωνόταν στην καρδιά μου, και το ανέσπερο Φως θεράπευε την ψυχή μου.

Αυτό είναι σοβαρό, καταλαβαίνετε; Κρίνουμε τους άλλους, αλλά θα κριθούμε από τη δική μας στάση, από τις κρίσεις που κάνουμε για τους άλλους.
Έτσι λοιπόν, προσπαθήστε να μην κρίνετε ο ένας τον άλλο, αλλά προσεύχεσθε να ανοίξει ο Θεός την οδό της σωτηρίας Του.

Δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε μέσα μας την εικόνα του Χριστού, εκτός αν είμαστε πραγματικά ενωμένοι, όπως ο Χριστός το ζητούσε από τους μαθητές Του: «Αγαπάτε αλλήλους», για να γνωρίζει ο κόσμος ότι είστε του Χριστού.

Όσο βαθειά και αν είναι η ταραχή μας για τις αδικίες κάποιου συστήματος, η αλλαγή του πρέπει να συνδέεται με μακρά διαδικασία ανυψώσεως του ηθικού επιπέδου των ανθρώπων εν γένει. Δεν έχουμε δικαίωμα να πραγματοποιήσουμε εκβιαστικές πράξεις -ακόμη και επάνω στους εκβιαστές- στο Όνομα του Χριστού. Μπορούμε όμως να ελέγξουμε την αδικία, ζώντας με ένταση, για να φυλάξουμε τη δικαιοσύνη προς όλους, και το κάνουμε όταν βλέπουμε όφελος από τον λόγο μας.

***

Από το μαρτύριο του αγίου Μηνά

Μηνας καλλικελαδος_Мч. Мина Калликелад. Фр. м-ря Дионисиат. 16 в. Фото о. Алексея 1.Ο άγιος Μηνάς μίλησε με πολλή παρρησία για τη δύναμη του Χριστού στον έπαρχο Ερμογένη, ο οποίος τον δίκαζε και τον υπέβαλλε σε βασανιστήρια. Τον διαβεβαίωνε δηλαδή ότι με την επίκληση του ονόματος του Χριστού όλα μπορεί να τα κάνει, ακόμη και βαριές αρρώστιες και πάθη ανίατα να θεραπεύσει, αλλά και εκείνα που μόνο ο Θεός μπορεί. Και ως μάρτυρα των λόγων του έφερνε τον λαό που ήταν εκεί.

Ο έπαρχος του απάντησε: «Τώρα θα αποδείξω ότι λες φλυαρίες και καυχιέσαι μάταια. Όταν δηλαδή κόψω ή κάψω ένα από τα μέλη σου και εσύ, που προσκυνάς τον Χριστό, δεν μπορέσεις να το αποκαταστήσεις, πώς θα φανείς ότι έδωσες στ’ αλήθεια σε άλλους αυτά που δεν μπορείς να χαρίσεις στον εαυτό σου;» Ο άγιος τότε είπε: «Εύχομαι, έπαρχε, να διαπιστώσεις σ’ εμένα τη δύναμη του Χριστού· γιατί είμαι βέβαιος ότι θα απορρίψεις αμέσως το αξίωμα που έχεις τώρα και θα γίνεις και εσύ ένας από αυτούς που έχουν αρχηγό τον Χριστό».

Ο έπαρχος λοιπόν, θέλοντας να ικανοποιήσει την οργή του, αλλά και ελπίζοντας ότι θα αποδείξει ψεύτη τον άγιο μπροστά σε όλους, διέταξε να αφαιρέσουν με μαχαίρια όλο το σαρκώδες μέρος των πελμάτων του, επάνω στα οποία στηρίζονται τα πόδια, και έπειτα να σταθεί πατώντας με γυμνά κόκκαλα καθώς θα τον ρωτούσαν για τους θεούς, έτσι ώστε, από τους αφόρητους πόνους που θα του τρυπούσαν την καρδιά, να δυσκολεύεται στις απαντήσεις και στην αντίκρουση των επιχειρημάτων.

Την ώρα που με τα μαχαίρια έκοβαν αλύπητα τη σάρκα του και μαζί αποσπούσαν όλες τις φλέβες που ήταν εκεί και έκοβαν τους τένοντες που εξασφαλίζουν την κίνηση, ο άγιος στέναζε βέβαια λίγο, καθώς η θεία χάρη υποχωρούσε κάπως για να δοκιμάσει τον αθλητή, αλλά και για να του δώσει αφορμές για στεφάνια –γιατί τα στεφάνια φυσικά είναι καρποί των κόπων–, ωστόσο υπέμενε τους πόνους. Και μόλις τον άφησαν από το βασανιστήριο, ο άγιος πετάχτηκε αμέσως και στάθηκε όρθιος, πατώντας μόνο στα κόκκαλα και ψάλλοντας: «Τα πόδια μου πατούν στον ίσιο δρόμο· θα σε δοξολογήσω μπροστά στα πλήθη, Κύριε» (Ψαλμ. 25:12).

Από τα πέλματά του έτρεχε παντού πολύ αίμα, αυτός όμως είχε το πρόσωπο λαμπερό και την ψυχή ατρόμητη μπροστά στους κινδύνους. Αμέσως λοιπόν οι θεατές χειροκρότησαν όπως σε περίπτωση νίκης, ενώ ο έπαρχος, θέλοντας να αποφύγει τους ελέγχους του αγίου και συγχρόνως να κάνει τον αντίπαλό του άοπλο και άπρακτο, ώστε να τον νικήσει εύκολα, διέταξε να κόψουν γρήγορα τη γλώσσα τού μάρτυρα από τη ρίζα.

«Και τις κόρες των ματιών μου να τυφλώσεις», είπε ο άγιος, «ούτε τότε θα σκοντάψω, γιατί λυχνάρι στα βήματά μου είναι ο νόμος του Χριστού “Λύχνος τοις ποσί μου ο νόμος Σου και φως ταις τρίβοις μου” (Ψαλμ. 118:105). Σου λέω όμως με βεβαιότητα, ότι μόλις εγώ χάσω τη γλώσσα, τότε εσύ θα αποκτήσεις γλώσσα που θα ψάλλει δυνατά τα μεγαλεία του Χριστού» –πράγμα που έγινε έπειτα, όπως το προείπε ο άγιος. Γιατί ξαναπήρε, ας πούμε έτσι, από τον Χριστό και τα πόδια και τα μάτια και τη γλώσσα και παρουσιάστηκε την επόμενη μέρα στο στάδιο έτσι ακέραιος, οπότε έκανε και τον ίδιο τον έπαρχο να πιστέψει και να τον ακολουθήσει στο μαρτύριο.
(Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Β’, Υπόθεση Μ’ (40). Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2003)

***

Τον έκλεισε ο άγιος Άγγελος μέσα στις φτερούγες του!

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_αγγελοςProstev_Peterburgskie-dozhdiΈνα συγκινητικό περιστατικό , που αποδεικνύει αφ’ ενός τη δύναμη και τη θεϊκή Χάρη που έχει η Παναγία μας και αφ’ ετέρου το πόσο την αγαπούν και Την σέβονται οι άγιοι Άγγελοι, συνέβη σε έναν Έλληνα ξενιτεμένο.

Μια συγγενής του πιστή και ευλαβής, όταν συναντηθήκαν, του έδωσε σαν ευλογία και φυλαχτό έναν Σταυρό, στο κέντρο του οποίου ήταν τοποθετημένη μια μικρή εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου της Βαρνάκοβας.
Εκείνος με ευλάβεια την έβαλε στην τσέπη του για προστασία, γιατί είχε κάποια προβλήματα με την καρδιά του και οι γιατροί είχαν τοποθετήσει στο στήθος του βηματοδότη για την καλή λειτουργία της.

Μια μέρα, αιφνίδια, ο βηματοδότης χάλασε! Η καρδιά του έμεινε αβοήθητη και η ζωή του έσβηνε! Εκείνη τη μεγάλη στιγμή που βρέθηκε μεταξύ ζωής και θανάτου, είδε τί πραγματικά συμβαίνει στον πνευματικό κόσμο!
Είδε τον άγιο Άγγελό του αλλά και το κακό πνεύμα, που με θράσος και μανία διεκδικούσε την ψυχή του. “Αυτός είναι δικός μου!”, φώναζε.
Έφριξε ο άνθρωπος και απλώνοντας το χέρι του στην τσέπη του έπιασε τον Σταυρό με την εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου και φώναξε “Παναγία μου!”

Και τότε – πόση Χάρη στ’ αλήθεια έχει το άγιο όνομά Της! – ο άγιος Άγγελος άνοιξε διάπλατα τις φωτεινές φτερούγες του και στοργικά αλλά και με χαρά τον έκλισε μέσα τους!…

Η πίστη του και η ένθερμη επίκληση της Υπεραγίας Θεοτόκου άνοιξαν τη θύρα του θείου ελέους.
Η καρδιά του άντεξε με θείο “βηματοδότη”, ώσπου να τον πάνε στο νοσοκομείο και να αντικαταστήσουν τον χαλασμένο βηματοδότη, τον ιατρικό.
Παράταση ζωής του εδόθη άνωθεν, ασφαλώς για να καλλιεργηθεί βαθύτερα και να προετοιμαστεί καλύτερα για την αιωνιότητα, έτσι ώστε ο ανθρωποκτόνος αντίδικος να μην έχει κανένα δικαίωμα επ’ αυτού. Όχι μόνον επί του συγκεκριμένου ανθρώπου, αλλά και σε όλους. Είθε!
Πηγή: «Νεώτερα Θαύματα της Παναγίας στη Βαρνάκοβα & ιστορίες για την αιωνιότητα», Ι.Μ Παναγίας Βαρνάκοβας

***

Συμπαράσταση από τον Άγιο Άγγελο

Άγγελοι_Angels_ангел_ Σελαφιήλ Αρχάγγελος_Selaphiel Archangel_Архангел Селафиил_%be%d0%bd%%d0%bb0%bbbΤο παρακάτω περιστατικό το αφηγήθηκε με μεγάλη συγκίνηση μια ευσεβέστατη κυρία, αρκετά ηλικιωμένη, η οποία αξιώθηκε να δει ένα απ’ τά παιδιά της ν’ αφιερώνεται στο Θεό. Συνέβη όταν ήταν νεαρή μητέρα κι είχε τα παιδάκια της μικρά.
Επειδή η ζωή ήταν δύσκολη τότε κι εργαζόταν μόνο ο σύζυγος, προσπαθούσαν με οικονομία να ζήσουν, για να μπορέσουν να χτίσουν κι ένα σπιτάκι, μήπως γλυτώσουν απ τό ενοίκιο, που τους εξαντλούσε οικονομικά. Τα παιδάκια όμως ήταν αδύνατα, και ειδικά το ένα. Ο γιατρός στον οποίο τα πήγαν, συνέστησε καλή διατροφή· καλύτερη απ όση είχαν.
Η μητέρα συμφώνησε μαζί του και προσπαθούσε να πείσει και το σύζυγό της, ο οποίος, αν και ήταν κι εκείνος καλός πατέρας και τ’ αγαπούσε τα παιδιά, ήθελε να εξακολουθήσει τη μικρή αποταμίευση, για το λόγο που προαναφέρθηκε.
Έτσι έφτασαν να διαφωνήσουν. Ήρεμα, βέβαια, αλλά δημιουργήθηκε ένα στενόχωρο αδιέξοδο. Αυτή η συζήτηση έγινε μέσα στον κήπο του Ζαππείου, όπου οι γονείς είχαν βγει περίπατο μαζί με τα μικρά παιδάκια τους. Η νεαρή μητέρα, η οποία σημειωτέον ήταν ορφανή από μικρό παιδί και δεν είχε κοντά της κανέναν συγγενή, για να βοηθήσει να πειστεί ο σύζυγος, ένιωσε πολύ πόνο και τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. Δεν είπε όμως ούτε λέξη. Ήταν άνθρωπος που είχε την δύναμη της υπομονής και της σιωπής στις δύσκολες ώρες.

Προσευχήθηκε όμως νοερά εκείνη τη στιγμή με αφάνταστη πίστη και πόνο και είπε στο Θεό:
«–Θεέ μου! Λυπήσου με, και φώτισέ τον! Λυπήσου με, γιατί δεν έχω κανέναν να με βοηθήσει! Κανέναν!…»

Ενώ όμως έλεγε αυτά με τη μυστική προσευχή της, βλέπει δίπλα της φωτεινή μεγαλοπρεπή ύπαρξη! Ένα γλυκύτατο Άγγελο του Θεού με ξανθά μαλλιά, που την κοίταζε με πολλή αγάπη και συμπάθεια! Ταράχτηκε ελαφρά, αλλά και πάλι κατάφερε και δε μίλησε.
Ο Άγγελος, ο Άγγελός της, αμέσως έγινε άφαντος, αφού πρώτα της έδωσε το ελπιδοφόρο μήνυμα του Θεού:
«Δεν είσαι μόνη, κόρη μου!…»

Σε λίγο ακούστηκε γλυκειά και ταπεινωμένη η φωνή του συζύγου της να λέει:
«– Έχεις δίκιο, «Μαρία» μου. Πρώτα είναι η υγεία των παιδιών μας και μετά έχει ο Θεός και για το σπίτι!»

Να πως λύνονται οι διαφωνίες, όταν υπάρχουν άνθρωποι προσευχής! Και το άλλο:
Κανείς δεν είναι πραγματικά μόνος, αλλά νιώθει μόνος, αν δεν ζει κατά Θεόν…
Από το βιβλίο: «Μηνύματα από τον Ουρανό» Έκδοσις: » Ι. Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας Δωρίδα 2005

Πού βρίσκεται η αγάπη… Δεν είμαι μητέρα, αλλά μπορώ να είμαι αδελφός σου… π. Αντώνιος του Σουρόζ
https://iconandlight.wordpress.com/2020/12/09/%CF%80%CE%BF%CF%8D-%CE%B2%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CE%AD%CF%81/

Άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν,
φύλακα των ψυχών καί των σωμάτων ημών ,
παρά του Κυρίου αιτησόμεθα¨,Μιχαήλ_ Archangel Michael_Архангел Михаил____20110112_1241029825ᾨδὴ ε’. Ἵνα τί με ἀπώσω.

Σὲ φρουρὸν κεκτημένος, σύνοικον, συνόμιλον, ἅγιε Ἄγγελε, συμπαρομαρτοῦντα, συνοδεύοντα, συμπαραμένοντα, τὰ σωτηριώδη, ὑποτιθέμενον ἀεί μοι, ποίαν ἕξω συγγνώμην ἀσύνετος ὤν;

Εν πολλῇ παῤῥησίᾳ, θρόνῳ παριστάμενος τοῦ Παντοκράτορος, καὶ περιχορεύων περὶ τὸν Βασιλέα τῆς κτίσεως, τῶν πολλῶν κακῶν μου, παρασχεθῆναί μοι συγγνώμην, ὁ ὑπερασπιστής μου δεήθητι.

Τὰς βασάνους προβλέπων, καὶ τὰς τιμωρίας τὰς ἀναμενούσας με, καὶ τὴν πώρωσίν μου, καὶ τὴν ἀναλγησίαν καὶ τύφλωσιν, ἐλεῶν στενάζεις καὶ σκυθρωπάζεις, καὶ στυγνάζεις κατηφείας πληρούμενος, ῥῦστά μου.

Δόξα.
Οὐδὲ μίαν πρὸς ὥραν, ἀλλ’ οὐδὲ στιγμήν, ἢ καὶ ταύτης βραχύτερον, συνεχώρησά σοι, τῷ ἐμῷ εὐεργέτῃ καὶ φύλακι, ἐπ’ἐμοὶ χαρῆναι, καὶ εὐφρανθῆναι, καὶ σκιρτῆσαι, ἁμαρτίαις ἀεὶ συμφθειρόμενος.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Νέον βρέφος ὡράθη, ὁ ἀπερινόητος ἐκ Σοῦ πανάμωμε· ὁ σταθμῷ τὰς νάπας, καὶ τὰ ὄρη ζυγῷ στήσας γνώσεως· ὁ χορὸν ἀστέρων διαριθμῶν, καὶ βῶλον δρόσου, καὶ ἀνέμων πνοὴν μεταθέμενος.