iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Απάνω σε μιάν έρημη ακροθαλασσιά… Να ποιός είναι ο παράδεισος όπου ήρθα… Ησυχία! Σιωπή! αγαπημένο καταφύγιο γιά κάποιους χαζούς σαν κ’ εμένα. Φώτης Κόντογλου

Αϊβαλί_μοναστήρι της Αγ. Παρασκευής (Taşlı Manastır- Tımarhane Adası)_Photis Kontoglou Island_Ayvalik-Κυδωνίες_Ἁγία Παρασκευή,Μνήμη Φωτίου Κόντογλου
Εκοιμήθη στις 13 Ιουλίου 1965

Εις μνημόσυνον….

Απάνω σε μιάν έρημη ακροθαλασσιά
Του Φώτη Κόντογλου

Κ’ εγώ δεν κατάλαβα πώς βρέθηκα μακρυά από τη ζάλη της πολιτείας. Έβγαλα ένα «άχ!» από το στήθος μου, σαν τον άνθρωπο πού ξανάρχεται στη ζωή ύστερ’ από λιποθυμιά. Δεν πέρασε πολλή ώρα, κ’ ένοιωσα τον εαυτό μου πολύ ευτυχισμένον, ήσυχον και βλογημένον, όπως ήμουνα άλλη φορά, πριν πέσω στα δόντια αυτηνής της λυσσασμένης Σκύλλας, της πολιτείας. Εδώ, σ’ αυτόν τον ξερότοπο πού ήρθα, πού δεν έχεις τίποτα απ’ όσα φχαριστούνε τούς σημερινούς ανθρώπους, καταλαβαίνω πώς είμαι λεύτερος, ύστερ’ από τη σκλαβιά, ύστερ’ από τις χίλιες σκλαβιές, γιά να μιλήσω καλύτερα, πού σηκώνουμε απάνω στην καμπούρα μας όσοι ζούμε μέσα στην αμαρτωλή τη Βαβυλώνα, πού όλο γιά λευτεριές, λογής-λογής λευτεριές μιλά, πράσινες, κόκκινες, πνευματικές, υλικές, μοντέρνες, υπαρξιστικές, αθεϊστικές λευτεριές, λευτεριά πού αποχτιέται με την απιστία, με τα λεφτά, με την αποχτήνωση, με την αναισθησία, λευτεριά με τις ψευτιές της φιλοσοφίας, λευτεριά με το σκλάβωμα στις μηχανές, κι άλλες τέτοιες λευτεριές…

Εγώ, δόξα στον Θεό, βρέθηκα σήμερα απάνω σε τούτη τη γλώσσα της ξερής γης, πού την τριγυρίζει η θάλασσα δίχως να τη δροσίσει. Το νερό πού τη γλείφει, την κάνει να φαίνεται πιό στεγνή, ένας ξέρακας με λιγοστές αρμυρήθρες και με κάτι στυφά θαλασσάγκαθα, σκληρά σαν νά ’ναι σιδερένια. Ωστόσο, σε τούτον τον στέρφο ρημότοπο βρίσκεται, γιά μένα, κείνο πού δεν βρίσκεται στους πράσινους κήπους της πολιτείας, πού μού φαίνουνται σαν νεκροταφεία, σαν τις πρασινάδες πού έχουνε τα νοσοκομεία. Για μένα, η διψασμένη έρημο δροσίζει την ψυχή μου, σαν να ’ναι γεμάτη από κρύα ποτάμια κι από όμορφες βρύσες. Γιατί εδώ βρίσκω την ειρήνη, την πολυπόθητη ειρήνη. Η φτώχεια πού έχει τούτος ο ξερόκαβος, δεν τραβά τούς άνθρώπους, και γι’ αυτό τον αφήσανε ξεχασμένο, αγαπημένο καταφύγιο γιά κάποιους χαζούς σαν κ’ εμένα. Μιά παλιοπαράγκα κοντά στη θάλασσα, πού κάθεται μέσα ένας ψαράς με την γυναίκα του, ένας φούρνος σαν και κείνους πού εϊχανε τον καιρό του Νώε, λίγα χαλάσματα, και κάτι θεμέλια από δύο τρείς γκρεμισμένες καλύβες, λίγοι σκοίνοι, ένας γάϊδαρος, ένας σκύλος, μιά γάτα, λίγες όρνιθες, και μιά παλιόβαρκα, δεμένη σ’ έναν μώλο, καμωμένον με κάτι παλιόπετρες, να ποιός είναι ο παράδεισος όπου ήρθα. Η θάλασσα είναι πιό έρημη από τη στεριά. Κάτι ξέρες και ρημόνησα είναι τα φτωχά κι άγρια στολίδια της.

* * *

Ησυχία! Δεν ακούγεται τίποτα! Μονάχα τ ’ αγεράκι φυσά στ’ αυτιά μου, σαν να θέλει να με καλωσορίσει. Πήγα και βρήκα ένα μικρό βραχάκι, και κάθησα κοντά του. Το κοίταξα καλά-καλά. Συλλογίστηκα πώς βρίσκεται εκεί πού βρίσκεται από τότε πού έγινε ο κόσμος, κ’ ίσως κανένας δεν το είδε ποτέ, κανένας δεν ήρθε κοντά του. Εκεί κάθεται εκατομμύρια μέρες και νύχτες, πριν να πλάσει ο Θεός τον Αδάμ, και κάθεται και τώρα, στις δικές μας μέρες, τις ώρες πού εμείς καταγινόμαστε στις δουλειές μας, τις νύχτες πού κοιμόμαστε, τον χειμώνα πού χιονίζει και το καλοκαίρι πού ψήνει ο ήλιος την πλάση. Και θα στέκεται στο ίδιο μέρος σαν θα φύγουμε από τον κόσμο τούτον και θά ’ρθουνε άλλοι, κι άλλοι, κι άλλοι. Κάθησα, λοιπόν, κοντά του, και το κοίταζα σαν νά ’τανε το πιό δυσεύρετο πράγμα πού υπάρχει στον κόσμο. Και καταλάβαινα, πώς και κείνο ένοιωθε πώς το κοιτάζω, και πώς τ ’ αγαπώ, και πώς με κοίταζε και μ’ άγαπούσε καί κείνο. Κ’ ένοιωθα, πώς μας κοίταζε και τους δυό μας Εκείνος πού μας έπλασε. Κοντά στο βραχάκι σιγοαφρίζανε τα κύματα, μουρμουρίζανε κάποια μυστηριώδη πράγματα. Κάτι φλούδια από χιβάδες και δυό-τρία σουπιοκόκκαλα κειτόντανε εκεί κοντά, μαζί με κάτι μικρά κομμάτια ξύλα και ξερόκλαδα, ασπρισμένα από την αλισάχνη κι από τον ήλιο. Αυτά τα τιποτένια πράγματα παίρνανε γιά μένα μιά σημασία πού δεν έχει κανένα από τα σπουδαία έργα πού φτιάνουνε οι άνθρωποι με τις τέχνες και με τις επιστήμες τους, οι φοβερές μηχανές και τάλλα πού κάνουνε τούς πολλούς ανθρώπους, αλλοίμονο, να χαζεύουνε μπροστά τους. Τούτα τα ξεχασμένα καί καταφρονεμένα πράγματα κινούσανε τη σκέψη μου και την καρδιά μου, με φέρνανε κοντά στον Θεό, στα μυστήρια της ζωής και με κάνανε να νοιώσω ζωντανά την αιωνιότητα. Ενώ, όσα βλέπει κανένας στις πολιτείες, είναι βουβά, δίχως γλώσσα και κολλούνε τη διάνοια τού ανθρώπου στις μικρολογίες τού ψεύτικου μηχανικού κόσμου. Ησυχία! Σιωπή! ’Ώ βλογημένη σιωπή, πού μέσα σε σένα ακούγω τις μυριάδες μυστικές φωνές τού παντός! Κι ω ταραχή και βουή της πολιτείας, πού με μποδίζεις να ακούσω την υπερκόσμια αυτή και πολύηχη σιωπή, πού την ακούω σε τούτη την έρημο! Τώρα καταλαβαίνω καλά γιατί στην έρημο ακούγανε οι ασκητές τη φωνή του Θεού και καταλαβαίνανε τα μυστήρια.

***

Παυλος_Φώτης Κόντογλου_Photis Kontoglou_Кондоглу, Фотис_Fotis Kontoğlu_00Το μάτι μου πέφτει απάνω σε μια ξέρα, σ’ έναν βράχο μαύρον και αμίλητον, που λες πως μέσα σ’ αυτόν βρίσκεται σφαλισμένη κάποια ψυχή γερασμένη, που έζησε χιλιάδες χρόνια. Στέκεται μακριά, μέσα στο έρημο πέλαγο, ολομόναχος, αζύγωτος, βουβός, αδιάφορος. Τον κοιτάζω, σαν να μην υπάρχει άλλο τίποτα στον κόσμο, σαν να ΄ναι αυτός μονάχα, αυτοκράτορας ακατάλυτος. Μυστήριο βαρύ τον σκεπάζει. Κάθεται ακούνητος από τότε που εβγήκε ο ήλιος για πρώτη φορά από την Ανατολή. Ο ίδιος ο ήλιος βγαίνει και βασιλεύει, χειμωνιάζει και καλοκαιρεύει, κι εκείνος στέκεται ανάλλαχτος. Κοιτάζοντάς τον, φόβος πιάνει τον λιγοζώητον τον άνθρωπο. Ου! Ου! Ου! Αου! Ου! Χου! Ου! Ου! Έτσι βουίζει μακριά το πέλαγο, τα ακατάλυτα νερά που σαλεύουνε και πάνε κατά κει που τα προστάζει Εκείνος, που τα έβγαλε από το χάος της ανυπαρξίας. Τα κύματα τυλίγουνται και ξετυλίγουνται, ανεβοκατεβάζουνε τις αφρισμένες κεφαλές τους, κι έρχουνται και σκορπούνε απάνω στη στεριά. Ο αφρός σκεπάζει τ’ ακροθαλάσσι, κολλά απάνω στις πέτρες, και κανένα κομμάτι του πετά στον αγέρα σαν τουλπάνι, κι έρχεται απάνω μου. Κλείνω τα μάτια μου, κι ακούγω μονάχα τον βόγγο του πελάγου και τον ακατάπαυστο ρούφουλα. Άραγε τι να θέλει να πει, και το λέγει, και το ξαναλέγει, μέρα-νύχτα, για να το καταλάβω; Ανοίγω τα μάτια μου, κι η ματιά μου πέφτει απάνω σ’ ένα δεντράκι, σ’ ένα αγριοπρινάρι, που στέκεται στην κορυφή του βραχόβουνου, που στέκεται από πίσω από την έρημη ακροθαλασσιά. Και κείνο κάθεται ολομόναχο, και συλλογίζεται, έρημο, αζύγωτο. Κανένας δεν θα το κοίταξε στον αιώνα, κανενός η ματιά δεν σταμάτησε απάνω του ποτές. Ίσως να το κοίταξα εγώ πρώτος αυτό το ρημοδέντρι, κι έγινα ένα μ’ αυτό. Ναι, εγώ ο ίδιος είμαι κείνο το δεντράκι.

***

Εσύ που διαβάζεις τούτα που γράφω, ίσως να ποθήσεις να ΄ρθεις κατά το φτωχικό λημέρι μου. Μα, και να ΄ρθεις, θα μετανιώσεις και θα στενοχωρηθείς, αν δεν βλέπουνε τα μάτια σου και δεν ακούνε τα αυτιά σου και δεν νιώθει η διάνοιά σου όπως ακούγω και βλέπω με τα δικά μου μάτια, με τα δικά μου αυτιά, κι όπως νιώθω με τη δική μου διάνοια. Αν είσαι από τους ανθρώπους που καυχιούνται για «το έξωθεν του ποτηρίου και της παροψίδος», δηλαδή για τα έργα που κάνει ο σημερινός άνθρωπος, και που δεν σκύψανε ποτέ στον από μέσα άνθρωπο, δεν θα καταλάβεις τίποτα. Τους τέτοιους ανθρώπους τους διώχνει η αγιασμένη τούτη ερημιά, γιατί δεν καταλαβαίνουνε τη γλώσσα της, και γι’ αυτό καταγίνουνται με τους πυραύλους και με τα τέτοια. Θαρρούνε πως κάτι θα καταλάβουνε πηγαίνοντας στον Άρη, στον Κρόνο και στον Σείριο. Αλίμονο! Όποιος δεν νιώθει τα μυστήρια που του ξεσκεπάζουνται σαν απομείνει μοναχός, δεν θα νιώσει τίποτα, όπου και να πάγει, ας είναι και στον πιο ξωτικόν και χιλιομακρυσμένον κόσμο. «Η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστι».

Θαλασσα_Φώτης Κόντογλου_Photis Kontoglou_Кондоглу, Фотис_Fotis Kontoğlu_0883669753856_nΟ ησυχαστής Φώτης Κόντογλου, Αγαπημένο του καταφύγιο η ησυχία
https://iconandlight.wordpress.com/2016/07/12/%CE%BF-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%86%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD/

Οι λίγοι καθυστερημένοι, που μας λένε τρελλούς, ανάμεσα στους σημερινούς ανθρώπου, Φώτης Κόντογλου
https://iconandlight.wordpress.com/2020/07/14/%ce%bf%ce%b9-%ce%bb%ce%af%ce%b3%ce%bf%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%b8%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%ce%b9-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b5-%cf%84/

Τούτο το μικρό κηπάριο είναι για μένα ο Κήπος της Εδέμ. Φώτης Κόντογλου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/07/24/17965/

Η ησυχία είναι ανάγκη της ψυχής που διψάει τον Θεό. Φώτης Κόντογλου
https://iconandlight.wordpress.com/2016/09/24/%ce%b7-%ce%b7%cf%83%cf%85%cf%87%ce%af%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%b3%ce%ba%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%88%cf%85%cf%87%ce%ae%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b9%cf%88/

Τοις ερημικοίς ζωή μακάρια εστί θεϊκώ έρωτι πτερουμένοις
Εκ των αναβαθμών πλ. α΄ ήχου, α΄ αντίφωνον.

Η καρδία μου προς Σε Λόγε υψωθήτω, και ουδέν θέλξει με των του κόσμου τερπνών προς
χαμαιζηλίαν. (Αναβαθμός Δ ́. Ήχου )

Ως αγαπητά τα σκηνώματά σου, Κύριε των δυνάμεων επιποθεί και εκλείπει η ψυχή μου, εις τας αυλάς του Κυρίου! Ψαλμ. πγ΄ 3.

Αγίου Συμεών του νέου Θεολόγου

Εάσατε τη κέλλη με μόνον εγκεκλεισμένον
Άφετέ με μετά Θεού του μόνου φιλανθρώπου.
Απόστητε μακρύνατε εάσατέ με μόνον,
Αποθανείν ενώπιον Θεού του πλάσαντός με
Μηδείς την θύραν κρούσειε.
μηδείς φωνήν αφήσει,
Μηδείς επισκεψάτω με των συγγενών ή φίλων
Μηδείς μου την διάνοιαν ελκύσας αποσπάση
Της θεωρίας του καλού, και ωραίου Δεσπότου
Μηδείς βρώμα δώσειε, μη πόμα μοι κομίση
Αρκέσει γάρ μοι το θανείν έμπροσθεν του Θεού μου.
(Συμεών του νέου Θεολόγου, ύμνοι θείων Ερώτων)


Θαύμα των μοναχών στον Καύκασο. Ο μοναχός ζει το Ευαγγέλιο και η Χάρις του Θεού τον προδίδει… Χάρη στους άγνωστους στον κόσμο αγίους μεταβάλλεται η ροή των ιστορικών και κοσμικών γεγονότων.

Ασκητες_asketesaΕρημίτης_Hermit_отшельник- еремит_i_058d7b0ad0e7851492Τω Σαββάτω της Τυρινής, μνείαν επιτελούμεν πάντων των εν ασκήσει λαμψάντων αγίων Ανδρών τε και Γυναικών.

Στίχοι
Ψυχαίς Δικαίων, ων αεί μνήμη μένει,
Χοάς μενούσας, προσκομίζω τους λόγους.

«Μετά οσίου όσιος έση και μετά ανδρός αθώου αθώος έση, και μετά εκλεκτού εκλεκτός έση» (Ψς 17, 26-27).

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Ο μοναχός είναι ικέτης για όλον τον κόσμο, θρηνεί για όλον τον κόσμο, και σε αυτό έγκειται το κύριο έργο του. 

Ο κόσμος στηρίζεται στις προσευχές των Αγίων. Και ο μοναχός κλήθηκε να προσεύχεται για τον κόσμο με όλο του το είναι. Αυτή είναι η διακονία του και για αυτό μην τον επιβαρύνετε με κοσμικές μέριμνες

Ένας άγιος είναι φαινόμενο εξαιρετικά πολύτιμο για όλη την ανθρωπότητα. Οι άγιοι, μέσα από το γεγονός της υπάρξεώς τους, έστω και αφανούς στον κόσμο αλλά φανερής στον Θεό, φέρνουν στη γη πάνω σε όλη την ανθρωπότητα την ευλογία του Θεού. Ο κόσμος στέκεται με τις προσευχές των Αγίων και όταν εξασθενήσει η προσευχή τότε θα απολεσθεί.

Ο Άγιος Βαρσανούφιος μαρτυρεί ότι στην εποχή του η προσευχή τριών ανδρών συγκρατούσε τον κόσμο από την καταστροφή. Χάρη στους άγνωστους στον κόσμο αγίους μεταβάλλεται η ροή των ιστορικών και κοσμικών γεγονότων.
Κατά συνέπεια κάθε άγιος είναι φαινόμενο κοσμικού χαρακτήρα, η σπουδαιότητα του οποίου εξέρχεται από τα όρια της επίγειας Ιστορίας και εκτείνεται στον κόσμο της αιωνιότητας. Οι άγιοι είναι το αλάτι της γης, η έννοια της ύπαρξης της, ο καρπός χάριν του οποίου η γη φυλάσσεται.

Και όταν η γη παύσει να γεννά αγίους τότε θα αφαιρεθεί από αυτήν η δύναμη, που συγκρατεί τον κόσμο από την καταστροφή.Ασκητες_asketes-Ερημίτες_Hermit_отшельник- еремит_dormsabbscribes_i_gerontiko342454354

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

– Γέροντα, ποιό είναι το έργο του μοναχού;
– Έργο του μοναχού είναι να γίνη δοχείο του Αγίου Πνεύματος. Να κάνη την καρδιά του ευαίσθητη σαν το φύλλο του χρυσού των αγιογράφων. Όλο το έργο του μοναχού είναι αγάπη, όπως και το ξεκίνημά του γίνεται από αγάπη προς τον Θεό, η οποία έχει και την αγάπη προς τον πλησίον. Ο μοναχός μελετάει την δυστυχία της κοινωνίας, πονάει η καρδιά του και προσεύχεται συνεχώς καρδιακά για τον κόσμο. Έτσι ελεεί τον κόσμο με την προσευχή. Υπάρχουν μοναχοί που βοηθούν τους ανθρώπους περισσότερο από όσο θα τους βοηθούσε όλος ο κόσμος μαζί. Ένας κοσμικός λ.χ. προσφέρει δύο πορτοκάλλια ή ένα κιλό ρύζι σε κάποιον φτωχό, πολλές φορές μόνο για να τον δούν οι άλλοι, και κατακρίνει μάλιστα, γιατί οι άλλοι δεν έδωσαν. Ο μοναχός όμως βοηθάει με τόννους σιωπηλά με την προσευχή του.

Απορώ πώς δεν μπορούν να καταλάβουν την μεγάλη αποστολή του Μοναχού!!! Ο Μοναχός φεύγει μακριά από τον κόσμο, όχι γιατί μισεί τον κόσμο, αλλά επειδή αγαπάει τον κόσμο και κατ’ αυτόν τον τρόπο θα τον βοηθήση περισσότερο δια της προσευχής του σε πράγματα που δεν γίνονται ανθρωπίνως παρά μόνο με θεϊκή επέμβαση.
Έτσι σώζει ο Θεός τον κόσμο.

Ο μοναχός ενδιαφέρεται για την σωτηρία την δική του και για την σωτηρία όλων των ζώντων και όλων των κεκοιμημένων. Για τον μοναχό η πραγματική, η θεϊκή αγάπη βρίσκεται μέσα στον πόνο για την σωτηρία της ψυχής του και στον πόνο για την σωτηρία όλου του κόσμου. Η αφιερωμένη ψυχή του μονάχου συντελεί να σωθούν όχι μόνον οι οικείοι του, άλλα ακόμη και οι συγχωριανοί του. Γι’ αυτό υπήρχε μία καλή παράδοση στην Μικρά Ασία, να υπάρχει έστω και ένας μοναχός από κάθε συγγένεια, για να πρεσβεύει για όλους. Στα Φάρασα, όταν γινόταν κανείς μοναχός, πανηγύριζε όλο το χωριό, «θα βοηθήσει, έλεγαν, και το χωριό ακόμη».

Οι Μοναχοί που ενδιαφέρονται για την σωτηρία των ψυχών των ανθρώπων, είναι πιο στοργικοί Πατέρες και από τους κατά σάρκα πατεράδες και περισσότερα παιδιά έχουν από τον μεγαλύτερο πολύτεκνο, διότι όλα τα πλάσματα του Θεού τα θεωρούν παιδιά και αδέλφια τους και με πόνο προσεύχονται, για να φθάσουμε όλοι οι άνθρωποι στον προορισμό μας, κοντά στον Θεό.
Επειδή δεν είναι εύκολο να καταλάβουν ορισμένοι την πνευματική αναγέννηση που κάνουν οι Μοναχοί στους ανθρώπους, θα αναφέρω και πώς συντελούν ακόμη και στην σαρκική παιδοποιΐα. Ενώ οι ίδιοι παρθενεύουν ακόμη και από λογισμούς, όταν όμως έχουν παρρησία στον Θεό, λύνουν την στείρωση πολλών μητέρων, τόσο εν τη ζωή όσο και κεκοιμημένοι. Επομένως οι Μοναχοί γεννούν και πεθαμένοι, όταν είναι Άγιοι.

Φυσικά, οι Μοναχοί δεν βοηθάνε από τον Άμβωνα με το να κηρύξουν το Ευαγγέλιο, για να διαφωτισθούν οι μικροί και οι μεγάλοι, διότι οι Μοναχοί ζούνε το Ευαγγέλιο. Έτσι κηρύττεται το Ευαγγέλιο με τον θετικότερο τρόπο του παραδείγματος, πράγμα που διψάει ο κόσμος, ιδίως ο σημερινός, διότι όλοι λίγο-πολύ μορφωθήκανε στην εποχή μας και έτσι μπορούν να λένε και μεγάλες αλήθειες – απ’ αυτές που διαβάσανε – που δεν έχουν όμως καμιά σχέση με τους περισσότερους Αμβωνιώτες, οι οποίοι συνέχεια φορτώνονται στην πλάτη τους από τα «Ουαί».

Πολλοί κηρύττουν, λίγοι εμπνέουν εμπιστοσύνη, γιατί η ζωή τους δεν ανταποκρίνεται στα λόγια τους.
Ο μοναχός δεν κάνει κηρύγματα δυνατά να τον ακούσουν οι άλλοι, αλλά κηρύττει σιωπηλά με την ζωή του τον Χριστό και βοηθάει με την προσευχή του. Ζει το Ευαγγέλιο και η Χάρις του Θεού τον προδίδει. Έτσι κηρύττεται το Ευαγγέλιο κατά τον θετικώτερο τρόπο, πράγμα πού διψάει ο κόσμος, ιδίως ο σημερινός. Και όταν μιλάη ο μοναχός, δεν λέει απλώς μιά σκέψη• λέει μιά εμπειρία. Αλλά και μιά σκέψη να πει, και αυτή είναι φωτισμένη…
Ο σωστός μοναχός είναι το φως του κόσμου. Τί λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος; «Οι Άγγελοι είναι φως για τους μοναχούς και οι μοναχοί είναι φως γιά τους κοσμικούς».

Γιατί αυτό πού βοηθάει τους κοσμικούς πού ταλαιπωρούνται για μάταια πράγματα είναι η αγιότητα…

– Είπατε, Γέροντα, ότι το κοσμικό πνεύμα μπαίνει στον Μοναχισμό και χάνεται η πνευματική αντιμετώπιση. Θα διασωθή το σωστό πνεύμα του Μοναχισμού;
– Μια μπόρα είναι, δεν θα αφήσει ο Θεός.

Αγία Σκέπη Θεοτόκου-Покров Пресвятой Богородицы pokrov-protection-theotokos- Byzantine Orthodox Icon2Θαύμα των μοναχών στον Καύκασο

Το 1960, επί Ν. Χρουστσόφ, τα όργανα της KGB με τη βοήθεια του στρατού χτενίζανε συστηματικά τα βουνά του Καυκάσου – και πιάστηκαν όλοι εκείνοι που κρύβονταν εκεί, κυρίως μοναχοί και ερημίτες και αποστέλλονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Στη δεκαετία του εξήντα ήμουν αξιωματικός του στρατού, είχα εισιτήριο για το κόμμα και ήμουν επικεφαλής ενός μεγάλου συγκροτήματος ελικοπτέρων, επειδή είχα μεγάλη εμπειρία να πετάω στα βουνά, όπου απαιτείται ειδική ικανότητα από πιλότους. Στη συνέχεια, στον Καύκασο μού δόθηκε διαταγή να ακολουθήσω με μια ομάδα ελικοπτέρων τους μοναχούς.

Στο θάλαμο διακυβέρνησης του ελικοπτέρου ήμασταν έτοιμοι για όλα. Παρακολουθούσαμε έντεκα μοναχούς με μαύρη ενδυμασία να ανεβαίνουν στο βουνό. Λίγο πιο κάτω πίσω από αυτούς ένα πράσινο στρατιωτικό όχημα με αυτοπεποίθηση μετέφερε τους στρατιώτες. Αξιολογώντας την κατάσταση είπα στον ασύρματο:
– Γη! Εδώ αέρας. Οι μοναχοί κινούνται προς την κορυφή του βουνού.

Στερέωσα αργά το χέρι μου στον μοχλό και πίεσα προς τα κάτω. Η κορυφή του βουνού ήταν απότομη. Έχοντας φτάσει εκεί πάνω, δεν θα είχαν πουθενά να πάνε. Εκεί θα τους παγιδεύαμε.

Για δύο ημέρες προσπαθούσαμε να εντοπίσουμε αυτούς τους μοναχούς. Και η προσπάθειά μας είχε φτάσει στο τέλος της. Δεν ήξερα τι θα συνέβαινε με τους μοναχούς όταν θα τους πιάναμε. Ναι, τότε δεν με ενδιέφερε. Ακολουθούσα διαταγές.

Εν τω μεταξύ, οι μοναχοί ανέβηκαν στην κορυφή του βουνού. Πίσω από αυτούς οι στρατιώτες και τα σκυλιά τούς κυνηγούσαν, και μπροστά τους ένας απύθμενος, τεράστιος γκρεμός. Η κατάσταση ήταν απελπιστικά κρίσιμη.

Πήγα από την άλλη μεριά και στάθηκα ακριβώς πάνω από τους μοναχούς. Ο άνεμος σαν λεπίδα ξύριζε τα ρούχα και τα μαλλιά τους. Είδα την απελπισία στα πρόσωπά τους. Μοιάζαν με αγέλη κυνηγημένων λύκων. Αναβοσβήνοντας τα φώτα έκανα σαφές στους μοναχούς ότι ήμασταν παντού. Οι στρατιώτες, εν τω μεταξύ, πλησίαζαν…

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου -Покров Пресвятой Богородицы-ikona_pokrov_e30a78e7a5203684c977f8dΞαφνικά κάτι το ασυνήθιστο άρχισε να συμβαίνει από κάτω. Οι μοναχοί έκαναν έναν κύκλο, κράτησαν τα χέρια, γονάτισαν και άρχισαν να προσεύχονται. Τότε όλοι σηκώθηκαν και περπάτησαν προς την άκρη της χαράδρας.

“Θα πηδήξουν πραγματικά; Αυτό είναι σίγουρος θάνατος! Τι, αποφάσισαν, να αυτοκτονήσουν;”, σκέφτηκα με ενόχληση και άρπαξα το walkie-talkie φωνάζοντας:

– Γη! Γη! Μην έρχεστε πιο κοντά, θέλουν να πηδήξουν! Βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού!
– Αέρα, εδώ γη. Περιμένουμε πέντε λεπτά και συνεχίζουμε να κινούμαστε. Δεν έχουμε χρόνο – σύντομα θα σκοτεινιάσει! Αρνητικό.
– Ελήφθη. Τέλος επικοινωνίας.

Κοίταζα τους μοναχούς που στέκονταν στην άκρη της χαράδρας. Και τότε ένας από αυτούς στάθηκε στη μέση, πήρε δύο ακόμη μαζί του, αγκάλιασε έναν σταυρό, έκανε αργά τρεις φορές τον σταυρό του και ευλόγησε την άβυσσο. Στη συνέχεια πήδηξε πρώτος κατ’ ευθείαν στην άβυσσο! Αλλά για κάποιο λόγο δεν έπεσε, και σαν από θαύμα παρέμεινε κρεμασμένος στον αέρα.

Τα μαλλιά μου σηκώθηκαν στο κεφάλι μου. Από πάνω, έβλεπα σαφώς ότι ο μοναχός δεν στέκεται στο έδαφος, αλλά κρέμεται στον αέρα! Στη συνέχεια άρχισε να κάνει αργά βήματα και περπάτησε κατά μήκος του γκρεμού. Δεν έπεσε στην άβυσσο! Πώς;

Ακολούθησαν και όλοι οι άλλοι μοναχοί και περπατούσαν στον αέρα. Με τη σειρά, σαν αλυσίδα. Περπατούσαν ήσυχα ο ένας μετά τον άλλο, ανεβαίνοντας, μέχρι όλοι να εξαφανιστούν στο σύννεφο.

Από αυτά που έβλεπα, μπερδεύτηκα, και έχασα τον έλεγχο της διαχείρισης του ελικοπτέρου. Έχοντας ανάμεικτα συναισθήματα, κατέβασα το ελικόπτερο, το προσγείωσα σε ένα ξέφωτο και άρχισα να κλαίω.

Είκοσι λεπτά αργότερα οι στρατιώτες από το πεζικό έτρεξαν σε μένα. Συνέχισα να κάθομαι στο πιλοτήριο του ελικοπτέρου, προσπαθώντας να δώσω μια λογική εξήγηση για αυτό που είδα. Οι στρατιώτες κύκλωσαν το ελικόπτερο και ο παλαιότερος με ρώτησε:
– Σύντροφε κυβερνήτη, πού είναι οι μοναχοί; Σκαρφαλώσαμε στην κορυφή, αλλά δεν ήταν εκεί. Πήγανε στον ουρανό!…

Το δυνατό γέλιο του στρατιώτη με μια παρατεταμένη ηχώ ακούστηκε στα βουνά.

Ο συνταγματάρχης με ρωτούσε συνεχώς:
– Εξήγησέ μου, πού εξαφανίστηκαν οι μοναχοί που εντοπίσαμε πριν δύο ημέρες; Και πώς οδήγησες το στρατό σε λάθος διαδρομή;!

– Εξακολουθείτε να μην πιστεύετε στις εξηγήσεις μου, σύντροφε, είπα στον συνταγματάρχη.

Με βγάλανε από το κόμμα και με μετέφεραν σε υπηρεσία ξηράς.
Αφού έφυγα από το στρατό, βαφτίστηκα και έγινα πιστός.

Τα έργα σου είναι υπέροχα, ω Κύριε!
Miroslav Manyuk. 12/17/15.

Οι Μοναχοί όλα τα πλάσματα του Θεού τα θεωρούν παιδιά και αδέλφια τους και με πόνο προσεύχονται, για να φθάσουμε όλοι οι άνθρωποι στον προορισμό μας, κοντά στον Θεό. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/02/28/40407/

Ερημίτης_Hermit_отшельник- еремит_askites_b_gerontiko Αββάς-Ρωμαίος-Αββάς-Σισώης-Αββάς-Σεραπίων-Αββάς-Σιλουανός

Απολυτίκιον Αγίας Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης

Της Σκέπης σου Παρθένε, ανυμνούμεν τας χάριτας, ην ως φωτοφόρον νεφέλην, εφαπλοίς υπέρ έννοιαν, και σκέπεις τον λαόν σου νοερώς, εκ πάσης των εχθρών επιβουλής, σε γαρ σκέπην, και προστάτιν, και Βοηθόν, κεκτήμεθα βοώντές σοι, δόξα τοις μεγαλείοις σου Αγνή, δόξα τη θεία Σκέπη σου, δόξα τη πρός ημάς σου, προμηθεία, Άχραντε.

Απολυτίκιον  Ήχος δ’

Ο Θεός των Πατέρων ημών, ο ποιων αεί μεθ’ ημών κατά την σην επιείκειαν, μη αποστήσης το έλεός σου αφ’ ημών, αλλά ταίς αυτών ικεσίαις, εν ειρήνη κυβέρνησον την ζωήν ημών.

Ήχος α’ . Της ερήμου πολίτης.

Τας Οσίας Γυναίκας ομοφώνως τιμήσωμεν, τας εν πάση κτίσει λαμψάσας, αρετών τελειότητι, χορόν Ασκητριών των θαυμαστών, και Οσιομαρτύρων την πληθύν, τας γνωστάς και ανωνύμους πάσας ομού, από ψυχής κραυγάζοντες. Δόξα τω ενισχύσαντι υμάς, δόξα τω θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δι΄υμών, πάσιν ιάματα.

Ήχος πλ. δ’ Το προσταχθέν μυστικώς

Ταις των Πατέρων αστραπαίς καταυγασθέντες, ως εις Παράδεισον τερπνόν νυν εισιόντες, της τρυφής του χειμάρρου καταπολαύσωμεν, και τούτων τας αριστείας θαμβητικώς, σκοπούντες αμιλληθώμεν ταίς αρεταίς, τω Σωτήρι κραυγάζοντες· Ευχαίς αυτών ο Θεός, μετόχους ημάς ποίησον, ουρανών Βασιλείας σου.

Ήχος πλ. β’ . Όλην αποθέμενοι.

Όλην την διάνοιαν, προς το αμήχανον κάλλος, του Χριστού πτερώσασαι, εν σαρκί ως άσαρκοι εβιώσατε, αι μεν εν όρεσι, και εν ερημίαις, αι δεν ένδον εν ταις πόλεσι, νοΐ θεόφρονι, και εν ταις Μοναίς ώσπερ άγγελοι, Ασκήτριαι μακάριαι, είτα αι καλώς εναθλήσασαι  ˙  όθεν υμάς άμα, γεραίρομεν ασμάτων εν ωδαίς, και τα σεπτά υμών σκάμματα, πόθω μακαρίζομεν.

Ήχος πλ. α’ . Χαίροις ασκητικών.
Στίχ. Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού.

Χαίροις η θεοφόρος πληθύς˙ σεμναί Γυναίκες Παρακλήτου κειμήλια˙ αι όρεσι και σπηλαίοις, αγωνισθείσαι στερρώς, και σαρκός το χαύνον εκλαθόμεναι˙ αι μέσον των πόλεων, ισαγγέλως βιώσασαι˙ αι εν Μοναίς δε, οσιότητι λάμψασαι, και ασκήσεως, τοις λοιποίς προτερήμασιν˙ όργανα πολυτίμητα, χαρίτων του Πνεύματος˙ των δωρεών των αΰλων, αι μυροθήκαι αι έμψυχοι. Χριστόν δυσωπείτε, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Χαίροις η θεοφόρος πληθύς˙ σεμναί Γυναίκες Παρακλήτου κειμήλια˙ αι όρεσι και σπηλαίοις, αγωνισθείσαι στερρώς, και σαρκός το χαύνον εκλαθόμεναι˙ αι μέσον των πόλεων, ισαγγέλως βιώσασαι˙ αι εν Μοναίς δε, οσιότητι λάμψασαι, και ασκήσεως, τοις λοιποίς προτερήμασιν˙ όργανα πολυτίμητα, χαρίτων του Πνεύματος˙ των δωρεών των αΰλων, αι μυροθήκαι αι έμψυχοι. Χριστόν δυσωπείτε, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Ήχος πλ. δ’

Χαίρε Αίγυπτε πιστή, χαίρε Λιβύη οσία, χαίρε Θηβαΐς εκλεκτή, χαίρε πας τόπος, και πόλις και χώρα, η τους πολίτας θρέψασα, της Βασιλείας των ουρανών, και τούτους εν εγκρατεία, και πόνοις αυξήσασα, και των επιθυμιών, τελείους άνδρας τω Θεώ, αναδείξασα, ούτοι, φωστήρες των ψυχών ημών ανεφάνησαν, οι αυτοί των θαυμάτων τη αίγλη, και των έργων τοις τέρασιν, εξέλαμψαν νοητώς, εις τα πέρατα άπαντα. Αυτοίς βοήσωμεν· Πατέρες παμμακάριστοι, πρεσβεύσατε, του σωθήναι ημάς.

Απόστιχα
Ήχος β’ Ιδιόμελον

Καθαρίσωμεν εαυτούς αδελφοί, από παντός μολυσμού, σαρκός και πνεύματος, τας λαμπάδας των ψυχών ημών φαιδρύνωμεν, διά φιλοπτωχείας, μη κατεσθίοντες αλλήλους τη συκοφαντία· έφθασε γαρ ο καιρός, όταν ο Νυμφίος ελεύσεται, πάσιν αποδούναι κατά τα έργα αυτού. Συνεισέλθωμεν Χριστώ μετά των φρονίμων Παρθένων, την φωνήν εκείνην του Ληστού, προς αυτόν ανακράζοντες· Μνήσθητι ημών Κύριε, όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου.

Ήχος πλ. δ’ Το προσταχθέν μυστικώς

Ως εις λειμώνα αρετών ανθηφορούντα, των θεοφόρων Ασκητών περιπατούντες, της οσμής πληρούμεθα της ηδυπνόου· τοις άθλοις γαρ στομωθέντες των πειρασμών, το σώμα τη εγκρατεία δουλοπρεπώς, καθυπέταξαν πνεύματι, αγγελικήν επί γης, πολιτείαν βιώσαντες, δόξης ούν ηξιώθησαν.

Ταις των Οσίων σου πάντων πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς.

 


Ο αββάς Δανιήλ της Σκήτεως διηγείται τον βίο της Αγίας Αναστασίας της Πατρικίας

ασκητριες μοναχες_34977669Οσίας Αναστασίας της Πατρικίας (567)
Αγίου Μάρτυρος Κοδράτου του εν Κορίνθω, και των συν αυτώ· Ανεκτού, Παύλου, Διονυσίου, Κυπριανού και Κρήσκεντος (258)
Άγιου Μάρτυρος Μαρκιανού, ξύλοις θλασθείς, τελειούται.
Οσίου Αγάθωνος, του ασκήσαντος εν τη Μονή του Αγ. Συμεών, εν τω Χαλεπίω της Συρίας
Άγιος Νεομάρτυς Μιχαήλ ο Μαυρουδής, εκ Γρανίτσης Ευρυτανίας, εν Θεσσαλονίκη, εν έτει 1544, πυρί τελειούται
Οσίου Ιωάννου της Khakhuli του Γεωργιανού.((10ος-11ος αιώνας)
Σύναξη των ερημιτών των δασών Ροσλάβλ
Παύλου του Δικαίου του Ταγκαρόνγκ (+ 1879).
Αλεξάνδρου ιερέως, της Βολόγδας (Μπαντάνωφ, + 1913).

Εορτάζουν στις 10 Μαρτίου

Στίχοι
Η Πατρικία πάντα λιπούσα τάδε,
Πάντων κατέστη κυρία εν τω πόλω.
Δεκάτη Αναστασίαν γηθόσυνον ένθεν άειραν.

Από το Γεροντικό

Κάποιος ευνούχος έμενε στη βαθύτερη έρημο της Σκήτεως. Το κελλί του βρισκόταν δεκαοχτώ περίπου μίλια μακριά από τη Σκήτη. Μια φορά λοιπόν την εβδομάδα επισκεπτόταν τον αββά Δανιήλ κατά τη διάρκεια της νύχτας, χωρίς να το γνωρίζει κανείς παρά μόνο αυτός και ο μαθητής του. Ο γέροντας είχε δώσει εντολή στο μαθητή του να γεμίζει ένα σταμνί με νερό γι’ αυτόν τον ευνούχο μία φορά την εβδομάδα, να το τοποθετεί στην είσοδο του κελλιού του και να χτυπά και να φεύγει χωρίς να μιλά μαζί του και του είπε:

› Αν όμως βρεις κανένα κεραμίδι, γραμμένο στην είσοδο της σπηλιάς, να το φέρεις.

Έτσι λοιπόν έκανε ο μαθητής. Μια ημέρα βρίσκει ένα κεραμίδι που έγραφε τα εξής:

› Φέρε τα εργαλεία και έλα εσύ μόνο και ο αδελφός.

Όταν το διάβασε ο γέροντας, έκλαψε πάρα πολύ και είπε:

› Αλλοίμονο στη βαθύτερη έρημο! Τι στήριγμα χάνει σήμερα!

Και λέει στο μαθητή του:

› Βάστα αυτά τα εργαλεία και ας τρέξουμε να προλάβουμε το γέροντα, μήπως χάσουμε τις ευχές του, γιατί πηγαίνει στον Κύριο.

Και αφού έκλαψαν κι οι δύο, βγήκαν και πήγαν στη σπηλιά και τον βρήκαν να κατέχεται από υψηλό πυρετό. Έπεσε ο γέροντας στα πόδια του και έκλαψε λέγοντας:

Είσαι μακάριος, γιατί φροντίζοντας γι’ αυτή την ώρα καταφρόνησες την επίγεια βασιλεία.

Ο ευνούχος απάντησε:

Μακάριος είσαι συ, νέε Αβραάμ, γιατί, πόσους καρπούς δέχεται ο Θεός από αυτά τα χέρια!

Λέει ο γέροντας:

› Κάνε προσευχή για μας.

Απαντά ο ευνούχος:

› Εγώ έχω ανάγκη από πολλές προσευχές αυτή την ώρα.

Και λέει ο γέροντας:

› Αν ήμουν εγώ σαν και σένα, τότε θα μπορούσα να σε ενισχύσω.

Ανακάθισε ο ευνούχος στην ψάθα του, αγκάλιασε το κεφάλι του γέροντα και το ασπαζόταν λέγοντας:

› Ο Θεός που με οδήγησε σ’ αυτόν τον τόπο, Αυτός ας δώσει ώστε τα γηρατειά σου να είναι όπως του Αβραάμ.

Και παίρνοντας ο γέροντας το μαθητή του, τον έβαλε να γονατίσει, λέγοντας στον ευνούχο:

› Ευλόγησε και το τέκνο μου τούτο.

Αυτός τον φίλησε και είπε:

› Θεέ μου, εσύ που είσαι εδώ αυτή την ώρα για να με χωρίσεις από αυτό το σώμα, εσύ που γνωρίζεις πόσα βήματα έκανε ο αδελφός μέχρι αυτό το κελλί για το όνομά Σου, κάνε να έρθει επάνω του η πνευματική δύναμη των πατέρων του, όπως έκανες να έρθει επάνω στον Ελισσαίο η πνευματική δύναμη του προφήτη Ηλία, και να επικληθεί το όνομα των πατέρων του αδελφού σ’ αυτόν.

Και λέει στον γέροντα:

› Για το όνομα του Κυρίου, μη μου βγάλετε αυτά που φορώ, αλλά έτσι όπως είμαι στείλετέ με στον Κύριο, και να μη μάθει ποτέ κανένας άλλος τα σχετικά μ’ εμένα παρά μόνο εσείς.

Λέει έπειτα:

› Δώσε μου να κοινωνήσω.

Και του μετέδωσε. Όταν κοινώνησε, λέει:

› Προσευχηθείτε για μένα

και αφού κοίταξε προς την ανατολή και δεξιά, το πρόσωπό του έλαμψε περισσότερο από τον ήλιο. Κάνει τότε το σημείο του σταυρού στο στόμα του και λέει:

Θεέ μου, στα χέρια Σου παραδίδω το πνεύμα μου,

και με αυτό τον τρόπο παρέδωσε την ψυχή του.

Και έκλαψαν και οι δύο. Ύστερα άνοιξαν τάφο μπροστά από τη σπηλιά, και ο γέροντας έβγαλε το μανδύα του και λέει στο μαθητή του:

› Ντύσε τον πάνω από αυτά που φορεί.

Προσευχή_PRAYER- Моление-ασκήτρια_anchoress_Orthodox_iocn_of_Saint_Melania_2_1024x1024Φορούσε δε χιτώνα από κουρέλια και φανέλα από ίνες φοινικιάς. Ντύνοντάς τον ο αδελφός, προσέχει και βλέπει ότι τα στήθη του ήταν γυναικεία, σαν δύο ξερά φύλλα, όμως δε μίλησε. Όταν λοιπόν τον έθαψαν και προσευχήθηκαν, λέει ο γέροντας:

› Ας καταλύσουμε τη νηστεία σήμερα και ας γευθούμε κάτι σε ένδειξη αγάπης εδώ στον τάφο του γέροντα.

Ύστερα πήραν το εργόχειρό του κι έφυγαν δοξάζοντας το Θεό. Βαδίζοντας στο δρόμο, λέει ο μαθητής στο γέροντα:

› Ξέρεις, πάτερ, ότι εκείνος ο ευνούχος ήταν γυναίκα; Γιατί είδα τα στήθη της.

Και απαντά ο γέροντας:

› Θέλεις να σου διηγηθώ τα σχετικά με αυτήν;

Λέει αυτός:

› Βεβαίως θέλω.

Συνεχίζει ο γέροντας:

› Αυτή ήταν πατρικία του παλατιού κι ο βασιλιάς Ιουστινιανός την εκτιμούσε πολύ και ήθελε να την πάρει στο παλάτι επειδή ήταν πολύ συνετή. Η Θεοδώρα όμως η αυγούστα εξοργίστηκε γι’ αυτό και την εξόρισε στην Αλεξάνδρεια. Αυτή λοιπόν οικοδομεί ένα κοινόβιο μεγάλο που το ονομάζουν “της πατρικίας”, στο Πέμπτο της Αλεξάνδρειας. Όταν οικοδόμησε αυτό το κοινόβιο, άκουσε ο βασιλιάς Ιουστινιανός γι’ αυτήν και άρχισε να την τιμά για την πολλή της σύνεση. Αυτή τότε έφυγε νύχτα από την Αλεξάνδρεια και ήρθε εδώ κοντά μου και με παρακάλεσε να της δώσω κελλί, αφού μου διηγήθηκε όσα άκουσες. Έχει λοιπόν σήμερα εικοσιοχτώ χρόνια στη Σκήτη, και κανένας δε γνώρισε τα σχετικά με αυτή παρά μόνο εγώ, εσύ και κάποιος άλλος γέροντας μοναχός. Γιατί όταν ήταν να απουσιάσω σε άλλο τόπο, του έδινα εντολή να γεμίζει ένα σταμνί με νερό, να του το αφήνει και να φεύγει. Κανείς όμως δεν έμαθε ποιος είναι, παρά μόνο εσύ. Πόσους αξιωματούχους δεν έστειλε ο βασιλιάς ερευνώντας γι’ αυτήν, κι όχι μόνο ο βασιλιάς, αλλά και ο αρχιεπίσκοπος και ολόκληρη σχεδόν η Αλεξάνδρεια! Και δεν υπάρχει ούτε ένας μέχρι σήμερα που να έμαθε σε ποιο τόπο βρίσκεται.

Να λοιπόν πώς αγωνίζονται εναντίον του διαβόλου και συντρίβουν τα σώματά τους άνθρωποι που βρίσκονται στα ανάκτορα. Ενώ εμείς, όταν βρισκόμασταν στον κόσμο δεν είχαμε να χορτάσουμε ψωμί, κι αφού ήρθαμε στο μοναχισμό σπαταλούμε και δεν μπορούμε να αποκτήσουμε μία αρετή. Ας προσευχηθούμε προς τον Κύριο να μας αξιώσει να βαδίσουμε τον ίδιο δρόμο, και να βρούμε έλεος εκείνη την ημέρα μαζί με τούς αγίους Πατέρες μας και τον αββά Αναστάσιο τον ευνούχο –γιατί ονομαζόταν Αναστασία–, με τις ευχές και πρεσβείες της κυρίας μας Θεοτόκου και όλων των Αγίων. Γιατί στον Κύριο ανήκει τιμή, δοξολογία και προσκύνηση, στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
(Πηγή: από το βιβλίο «Ο αββάς Δανιήλ της Σκήτεως», εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη, 1988, σελ. 16.)

***

Συναξάρι
Αγίας Αναστασίας της Πατρικίας

Προσευχή_PRAYER- Моление-3333333Η Αγία Αναστασία ζούσε στην Κωνσταντινούπολη επί βασιλείας Ιουστινιανού ( 527 – 565 μ.Χ. ). Καταγόταν από πλούσια οικογένεια ευγενών και ο αυτοκράτορας την τιμούσε ως πρώτη πατρικία του παλατιού. Μην δίνοντας, ωστόσο, σημασία στην επίγεια δόξα, φύλαγε η μακαρία στην καρδία της τον φόβο του Θεού και φρόντιζε με ζήλο να τηρεί τις εντολές του. Ο δαίμονας όμως, άσπονδος εχθρός όσων επιθυμούν τον ενάρετο βίο, παίρνοντας αφορμή την εύνοια του αυτοκράτορα προς αυτήν έσπειρε αισθήματα ζηλοφθονίας στην ψυχή της αυτοκράτειρας. Όταν η Αναστασία πληροφορήθηκε ότι υπήρξε αιτία σκανδάλου, εκμεταλλευομένη το γεγονός αποχώρησε από την αυλή λέγοντας: « Σώζου, ψυχή μου, ώστε να λυτρωθεί η αυτοκράτειρα από την παράλογη ζήλεια, εσύ δε να ετοιμαστείς για την Βασιλεία των ουρανών ». Κράτησε μικρό μέρος της περιουσίας της, μοίρασε τα υπόλοιπα στους πτωχούς και αναχώρησε για την Αλεξάνδρεια. Εκεί, κοντά στην πόλη ίδρυσε γυναικεία μονή, σε τόπο ονομαζόμενο Πέμπτον, η οποία αργότερα ονομάσθηκε Μονή της Πατρικίας.

Μερικά χρόνια αργότερα, αφ’ ότου εκοιμήθη η αυτοκράτειρα Θεοδώρα ( 548 μ.Χ. ), ο αυτοκράτορας αναζήτησε παντού την όμορφη και ενάρετη Αναστασία για να την παντρευτεί. Μόλις εκείνη το πληροφορήθηκε εγκατέλειψε την μονή και μετέβη νύκτα στην Σκήτη, στον αββά Δανιήλ, για να του εκθέσει το πρόβλημα. Ο Γέροντας την έντυσε τότε με αντρικά ενδύματα, της έδωσε το όνομα Αναστάσιος και την εγκατέστησε σε σπήλαιο μακριά από την Σκήτη, βάζοντάς της κανόνα κανόνα να ζήσει εκεί με νηστεία και προσευχή χωρίς ούτε να εξέλθει ούτε να δεχθεί κανένα. Μία φορά την εβδομάδα ένας μαθητής του πήγαινε και της άφηνε μια στάμνα νερό στην είσοδο του σπηλαίου και αποσυρόταν σιωπηλά με μια μετάνοια.

Επί είκοσι οκτώ ολόκληρα έτη έζησε με αυτόν τον τρόπο η γενναία και ανδρεία ψυχή, τηρώντας με ακρίβεια τον κανόνα του Γέροντα. Υπερνικώντας την φυσική αδυναμία και τους μαλθακούς τρόπους της αυλής αγωνιζόταν νυχθημερόν κατά της πείνας, της δίψας, του ύπνου και προπαντός κατά των σκοτεινών δαιμόνων που της υπέβαλλαν να αφήσει την ησυχία. Έγινε έτσι με την προσκαρτερία της σκεύος εκλογής του Αγίου Πνεύματος και ειδοποιημένη για την επικείμενη εκδημία της έγραψε πάνω σε κεραμίδι στον αββά Δανιήλ να φέρει τα σύνεργα για τον ενταφιασμό της. Ο γέροντας, ο οποίος ειδοποιήθηκε μες στη νύκτα με θείο όραμα, έστειλε τον υποτακτικό του στην σπηλιά. Μόλις διάβασε το μήνυμά της έσπευσε να παραυρεθεί στις τελευταίες στιγμές της και έπεσε στα πόδια της ζητώντας της να μεσιτεύσει παρά Κυρίου για τον ίδιο και τους μαθητές του. Αφού κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων, η αγία χαιρέτησε τους αγγέλους που παρουσιάστηκαν στο πλευρό της και με το πρόσωπο ολόφωτο παρέδωσε την ψυχή της στον Κύριο. Επιστρέφοντας στην Σκήτη ο αββάς Δανιήλ αποκάλυψε στους μαθητές του ότι ο ευνούχος Αναστάσιος ήταν η ξακουστή πατρικία, που αναζητούσε ο αυτοκράτορας Ιουστιανιανός για να την νυμφευθεί.
( Ιερομονάχου Μακάριου Σιμωνοπετρίτη, Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου εκκλησίας. Διασκευή εκ του γαλλικού: Σωτήρης Γουνελάς, Μάρτιος. Αθήναι 2006, εκδ. Ίνδικτος, σ. 103 – 105 )

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α΄. Τον Συνάναρχον Λόγον.

Βασιλείου αξίας και δόξαν πρόσκαιρον, καταλιπούσα εμφρόνως Αναστασία σεμνή, την ισάγγελον ζωήν στερρώς διήνυσας, και δοξασθείσα εκ Θεού, ως δοχείον αρετών, δυσώπει Οσία Μήτερ, υπέρ των πίστει τιμώντων, της πολιτείας σου την άσκησιν.

Ήχος πλ. α΄. Χαίροις ασκητικών.

Χαίροις, Αναστασία σεμνή, της Αναστάσεως Χριστού η επώνυμος, ης πίστει εισδεδεγμένη, την μυστικήν αστραπήν, ένδον εν καρδία θείω Πνεύματι, το σκότος κατέλιπες, κοσμικής ματαιότητος, και των Αγγέλων, την ζωήν επεόθησας, ως ασώματος, μετά σώματος ζήσασα· όθεν νυν την ισάγγελον, εκτήσω φαιδρότητα, και ουρανίων θαλάμων, περιφανώς κατηξίωσαι, αεί δυσωπούσα, ταίς ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Χαίροις, Αναστασία σεμνή, η φερωνύμως ανιστώσα εκάστοτε, εκ λάκκου ταλαιπωρίας, και εκ βυθού πειρασμών, τους τη ση πρεσβεία καταφεύγοντας, και πάσιν παρέχουσα, την θερμήν προστασίαν σου, τοις τω ναώ σου, τω αγίω προστρέχουσι, και την μνήμην σου, την σεπτήν εορτάζουσι· χάριν γαρ θείαν είληφας, πληρούν τα αιτήματα, ημών και νέμεις εκάστω, ρώσιν ψυχής ρώσιν σώματος, Χριστόν δυσωπούσα, ταίς ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Ωδή ζ’. Αντίθεον πρόσταγμα.

Ισχύν την ουράνιον ενδεδυμένη, εχθρού απεγύμνωσας την πονηρίαν άπασαν· στερρώς γαρ ηγώνισαι, εγκεκλεισμένη σεμνή, εν τω σπηλαίω κράζουσα· ο ων ευλογημένος και υπερένδοξος.


Oι συχναστές του ουρανού, Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Γρηγόριος ο Θεολόγος_Св Григорий Богослов_ St. Gregory the Theologian_DSC031489-modified - CopyΗ αλλαγή του κόσμου αρχίζει από την εσωτερική μας αλλαγή κατά τον Ιερό Γρηγόριο :
“Καθαρθῆναι δεῖ πρῶτον, εἶτα καθᾶραι∙ σοφισθῆναι καί οὕτω σοφίσαι∙ γενέσθαι φῶς καί φωτίσαι∙ ἐγγίσαι Θεῷ καί προσαγαγεῖν ἄλλους∙ ἁγιασθῆναι καὶ ἁγιάσαι,“. (Λόγος 3. 71. PG 35. 480 B)
Πρέπει νά καθαρίσουμε πρῶτα τόν ἑαυτό μας, ἔπειτα νά καθαρίσουμε ἄλλους.  Νά ἀποκτήσουμε σοφία καί ἔπειτα νά κάνουμε καί τούς ἄλλους σοφούς.  Νά γίνουμε φῶς, γιά νά φωτίσουμε.  Νά πλησιάσουμε τόν Θεό οἱ ἴδιοι, γιά νά φέρουμε κοντά καί τούς ἄλλους.  Νά ἁγιασθοῦμε, γιά νά ἁγιάσουμε.

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος
Oι συχναστές του ουρανού

Τον αγαθό δρόμο βαδίζουν
όσοι δεν έχουν την ζωή τους στη γη,
οι τρισμακάριστοι, 
που πάνω στην γη ζούνε πάνω από την σάρκα,
οι άγαμοι, 
οι λυπημένοι, 
οι καταφρονητές του κόσμου, 
οι συχναστές του ουρανού,
οι ακτήμονες, 
οι χαμοπλάγιαστοι, 
οι με ένα χιτώνα,
οι μόλις ζώντες, 
οι δίχως τροφές και δίχως σκεπάσματα,
οι έχοντες μόνο μια φροντίδα, κάθε δόξα εδώ να περιφρονούν,
πλούτος να είναι η φτώχεια τους και στο Θεό μόνο να ατενίζουν,
αυτούς εγώ βλέποντας τους στην γη τους τρέμω και τους φοβάμαι,
σαν το Θεό τον υπέρτατο βασιλιά,
όταν πλησιάζει τους ανθρώπους,
διότι πηγαίνουν πολύ πιο ψηλά από όλους τους θνητούς.
Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Έπη είς ετέρους. Ποίημα Ε’ παρα Νικοβούλου προς υιόν ΕΠΕ 11,90 ΒΕΠΕΣ 62,236.PG37,1532 

***

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Προσευχή_PRAYER- Моление-Γεώργιος Καρσλίδης_Св. Георгий Карслидис_ St George Karslides_მამა გიორგი ქარსლადისი-00b5eba53b10d26Τίποτα δεν ποθούσα περισσότερο από το να κλείσω τη θύρα των αισθήσεων, να εξέλθω της σαρκός και του κόσμου, να συγκεντρωθώ εις εαυτόν, διακόπτοντας κάθε δεσμό με τα ανθρώπινα, πέρα από τα απολύτως αναγκαία, να συνδιαλεχθώ με τον εαυτό μου και μετά του Θεού, ώστε να ζήσω υπεράνω των ορατών, με τρόπο ώστε να φέρω επάνω μου τις θεϊκές εμφάσεις, χωρίς αλλοίωση ή ανάμειξη με τις παγιωμένες μορφές του ενθάδε. Να καταστώ αληθινά και συνεχώς να καθίσταμαι αληθής ακηλίδωτος καθρέπτης του Θεού και των ουρανίων, προσθέτοντας φως στο φως, υποκαθιστώντας την ασάφεια με την ευκρίνεια, απολαμβάνοντας ήδη από τον παρόντα βίο την ελπίδα των αγαθών της μέλλουσας ζωής, ώστε να συνοδοιπορήσω μετά των Αγγέλων, παραμένοντας στη γη, την οποία προηγουμένως άφησα και ανήλθα εις τα άνω διά του Αγίου Πνεύματος. Αν κάποιος από εσάς κατέχεται από αυτόν τον πόθο, γνωρίζει τι θέλω να πω και θα μου συγχωρήσει αυτό που ένιωσα τότε…»

(«Λόγοι» 2, 7· PG 35, 413C-416A· ΕΠΕ 1, 83).
Ζʹ. Οὐδὲν γὰρ ἐδόκει μοι τοιοῦτον οἷον μύσαντα τὰς αἰσθήσεις, ἔξω σαρκὸς καὶ κόσμου γενόμενον, εἰς ἑαυτὸν συστραφέντα, μηδενὸς τῶν ἀνθρωπίνων προσαπτόμενον, ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη, ἑαυτῷ προσλαλοῦντα καὶ τῷ Θεῷ, ζῇν ὑπὲρ τὰ ὁρώμενα, καὶ τὰς θείας ἐμφάσεις ἀεὶ καθαρὰς ἐν ἑαυτῷ φέρειν ἀμιγεῖς τῶν κάτω χαρακτήρων καὶ πλανωμένων, ὄντως ἔσοπτρον ἀκηλίδωτον Θεοῦ καὶ τῶν θείων καὶ ὂν καὶ ἀεὶ γινόμενον, φωτὶ προσλαμβάνοντα φῶς, καὶ ἀμαυροτέρῳ τρανότερον, ἤδη τὸ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος ἀγαθὸν ταῖς ἐλπίσι καρπούμενον, καὶ συμπεριπολεῖν ἀγγέλοις, ἔτι ὑπὲρ γῆς ὄντα καταλιπόντα τὴν γῆν, καὶ ὑπὸ τοῦ πνεύματος ἄνω τιθέμενον. Εἴ τις ὑμῶν τούτῳ τῷ ἔρωτι κάτοχος, οἶδεν ὃ λέγω, καὶ τῷ τότε πάθει συγγνώσεται·

***

Άγιος Νεκτάριος της Όπτινα

Ο Όσιος Ελεάζαρ της Σκήτης του Ανζέρσκ βγήκε μια νύχτα στον εξώστη του κελλιού του και ατενίζοντας την ομορφιά και την γαλήνη της φύσεως, της Σκήτης του Ανζέρσκ, που τον περιέβαλλε, αισθάνθηκε συγκίνηση μέχρι του σημείου να δακρύσει. Και μέσα από την καρδιά του που πλημμύρισε από Θεία αγάπη, βγήκε ένας βαθύς αναστεναγμός: «Ω Κύριε, τι ομορφιά είναι αυτή που έχεις δημιουργήσει για εμάς! Με τί μέσα και τί τρόπους μπορώ εγώ, ένα αξιοκαταφρόνητο σκουλήκι, να Σε ευχαριστήσω, για όλα τα μεγάλα και πλούσια ελέη που μου έχεις δώσει;». Η δύναμη του αναστεναγμού και η προσευχή του Οσίου άνοιξαν τους ουρανούς και μπροστά στα μάτια της ψυχής του, εμφανίστηκαν μυριάδες Άγγελοι φωτεινοί, που έψαλλαν την μεγάλη αγγελική δοξολογία: ”Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία’‘, ενώ μια αόρατη φωνή είπε στον Όσιο: ‘‘Και εσύ επίσης, Ελεάζαρ, να ευχαριστείς τον Πλάστη και Δημιουργό σου, μ’ αυτά τα λόγια της δοξολογίας.’Προσευχή-αγια-ΝΙΝΑ_PRAYER- Моление-8456ce96d63bc489b24e155e84b2dc5b (1)

Μέγας Αθανάσιος

Το ”αλληλούια” είναι δοξολογία του αοράτου Θεού. Λέγεται, ότι όπως τα Χερουβείμ λένε το «άγιος, άγιος, άγιος», οι άγγελοι υμνούν τον Θεό μ’ αυτή την λέξη. Αυτό μας το παρέδωσαν Άγιοι Πατέρες, οι οποίοι το άκουσαν οι ίδιοι, όπως ο Ησαΐας τα Σεραφείμ (Ησ. 6,3). Διαιρείται δε το αλληλούια ως εξής. «Αλ», Θεός, «ηλ», ισχυρός, «ούια», κραταιός.

***

Σε κάποιο χωρικό που ζούσε κοντά στο Μόσταρ της Σερβίας, κάποια χρονιά βγήκαν στο χωράφι του πολλά καρπούζια, πολλά περισσότερα από ότι περίμενε. Τα έφερε στην αγορά και πολύ γρήγορα, αφού τα πούλησε, κέρδισε 15.000 δηνάρια, πολύ μεγάλο ποσό για την εποχή εκείνη. Στη συνέχεια, έπεσε πολύ η τιμή των καρπουζιών. Τότε ο χωρικός, όταν βρέθηκε σε μία παρέα, διαμαρτυρήθηκε για τις χαμηλές τιμές των καρπουζιών. Τότε κάποιος έμπορος, του απάντησε: ”Δεν λες καμμιά φορά και ”δόξα τω Θεώ”, για τα χρήματα που πήρες, για τα χρήματα μέχρι τώρα; Ας είσαι ευγνώμων απέναντι στο Θεό…”. Ακούγοντας αυτά τα λόγια ο χωρικός θύμωσε και φώναξε μπροστά σε όλους: ”Για ποιό λόγο να είμαι ευγνώμων προς τον Θεό, δεν του χρωστώ τίποτα, όλα τα χρωστώ στα χέρια μου!”’. Και έδειξε τα ροζιασμένα του χέρια. Το επόμενο καλοκαίρι, τα καρπούζια που βγήκαν στο χωράφι του ήταν μικρά, σαν μια γροθιά. Τυχαία βρέθηκε μάλιστα και με εκείνον τον έμπορα από την πόλη Μόσταρ, που είχε κάνει συζήτηση για τον Θεό και για την ευγνωμοσύνη. Άρχισε τότε να διαμαρτύρεται, πως ο Θεός φέτος, δεν του έδωσε καθόλου καλούς καρπούς και ότι τα καρπούζια του ήταν άχρηστα. Ο έμπορος ακούγοντας αυτά τα λόγια χαμογέλασε και του απάντησε: ”Ας σε βοηθήσουν τώρα άνθρωπε, τα χέρια σου…!”.

***

Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва_molitvi o usopshix3Είδα στον ύπνο μου, πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο και ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει.
Περπατούσαμε δίπλα δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη αγγέλους.
Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε:
«Αυτό είναι το τμήμα παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στον Θεό, με την μορφή προσευχής».
Κοίταξα γύρω στον χώρο. Έσφυζε από κίνηση, με τόσους πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από σημειώματα, από ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Μετά προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στο δεύτερο σταθμό. Ο άγγελός μου είπε:
«Αυτό είναι το τμήμα συσκευασίας και παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σε αυτούς που τις ζήτησαν».
Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στην γη. Τέλος, στην άκρη ενός μακρινού διαδρόμου, σταματήσαμε στην πόρτα ενός πολύ μικρού σταθμού. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί, χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.
«Αυτό είναι το τμήμα ευχαριστιών», μου είπε σιγανά ο άγγελος μου. Έδειχνε λίγο ντροπιασμένος.
«Πως γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει δουλειά εδώ;» ρώτησα.
«Είναι λυπηρό» αναστέναξε ο άγγελος. «Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι άνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια»…
«Πως μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε;» ρώτησα πάλι.
«Πολύ απλά» απάντησε. «Χρειάζεται μόνο να πεις ευχαριστώ Θεέ μου!…»Βαραχιήλ Barachiel Архангел Варахиил ვარახიელ მთავარანგელოზი10Baruchiel11Συνάντησα κάποτε έναν παππού τόσο φτωχό που του έλειπαν ακόμη και τα απαραίτητα. Η γυναίκα του είχε πεθάνει και ο γιος του που ζούσε στο εξωτερικό τον είχε ξεχάσει. Ο παππούς είχε φωτεινό πρόσωπο και γελούσε καλόκαρδα, ενώ το σπιτάκι του ήταν ένα ημιυπόγειο κάτω από την σκάλα μιας πολυκατοικίας. Ένα βράδυ μπήκα και εγώ στο σπίτι του, μια και η πόρτα ήταν συνεχώς ξεκλείδωτη. Ο παππούς δεν άκουγε καλά και έτσι δεν με κατάλαβε. Τον είδα στο ημίφως σκεπασμένο με κάτι παλιές κουβέρτες στο ντιβάνι που χρησιμοποιούσε για κρεβάτι. ”Δόξα τω Θεώ” έλεγε και ξανάλεγε, ”εγώ έχω κάπου να μείνω. Πόσοι και πόσοι δεν έχουν ούτε μια κουβέρτα να σκεπαστούν ή ζουν στο δρόμο! Τι ευλογίες μου δίνεις Θεέ μου!” Δεν ήξερα αν έπρεπε να τον λυπηθώ για τη φτώχεια του ή να τον ζηλέψω, για τα πλούτη της υπομονής του!!!...

 

***

Ευχαριστία για όλα.
άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Ευχαρίστησε το Θεό με τους πόνους της ημέρας και τους ύμνους της νύκτας·
ευχαρίστησε με την χαμαικοιτία, με εξασθενημένους στεναγμούς,
με παλιά κουρέλια και με μάτια που σβήνουν·
ευχαρίστησε με καθαρό νού και ιερούς λόγους,
ώστε τιμώντας την αρετή να διαπλατύνης τον δρόμο της
σε περισσότερους και για περισσότερα να έχης μισθό από τον Θεό [Ἔπη εἰς ἑτέρους.  Ποίημα Α΄, πρός Ἑλλήνιον περί μοναχῶν προτρεπτικόν.  ΕΠΕ 11,28-30] 


Δεν είναι εύκολο να κυβερνάς έναν Ορθόδοξο λαό… Έχουμε ως παράδειγμα τον διωγμό του περασμένου αιώνα.. Άγιος γέροντας Ιουστίνος Πίρβου

Νίνα της Γεωργίας_ Saint Nina_ წმინდა ნინო_Света Нина Грузије_ святой Нины ИберииΝΙΝΑ b4529287cbf4Αγία βασίλισσα Σαλώμη της Ουτζάρμα (Ujarma) (361) και
Αγία βασίλισσα Περόζαβρα της Σιβίας Κάρτλη, μαθήτριες της αγίας Νίνας Ισαποστόλου της Γεωργίας
Πανσόφιος μάρτυς στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου (250)
Παύλος ο Θηβαίος, ερημίτης στην Θηβαίδα Αιγύπτου, [κοιμήθηκε 113 ετών] (344)
6 όσιοι ερημίτες στην πανέρημο
Ιωάννης ο Καλυβίτης, εν Κων/πολι, από την Μονή Ακοιμήτων της Βιθυνίας Μ. Ασίας (450)
Ίτα (St Ita), ερημήτρια στο Hy Conaill Ιρλανδίας, θετή μητέρα του Αγίου Μπρένταν και πρώτη ιδρύτρια νηπιαγωγείου στην Ιρλανδία (570) [προστάτρια των νηπιαγωγείων]
Ταρσίκια ερημίτρια στη Rodez Γαλλίας, αδερφή του Αγίου Ferréol της Uzès (600)
Μπλαϊθμάηκ (St Blaithmaic) ιερομάρτυρας στη Μονή της νήσου Iona Σκωτίας (823)
Πρόχορος της Μονής Βράνσκι επί του ποταμού Πτσίνια της Σερβίας (11ος αι.)
Βαρλαάμ της Λίμνης Κέρετ (Βένινγκολτ) στη Λευκή Θάλασσα Ρωσίας (16ος αι.)
 
Εορτάζουν στις 15 Ιανουαρίου

Εμφάνιση αγίου Πορφυριου

15 Ιανουαρίου 2020 . Ξημερώματα ίδιας ημέρας μνήμης του ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ του Καλυβίτου από την Κωνσταντινούπολη. Εμφανίζεται ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ σε καθηγητή Πανεπιστημίου και του λέει …
« – πολύ μου άρεσε που χθες το βράδυ διάβασες και συγκινήθηκες από τον βίο του ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ του Καλυβίτου. Με αυτό το συναξάρι έμαθα να διαβάζω τα γράμματα στο ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ.
Να διαβάζετε τους ΑΓΙΟΥΣ της Εκκλησίας, θα σας φωτίσουν τώρα στα δύσκολα που έρχονται.
Να ξέρεις ότι όλοι οι ΑΓΙΟΙ με πρώτη την ΠΑΝΑΓΙΑ μας, την ΜΗΤΕΡΑ του ΘΕΟΥ, επιστρατευθήκαμε για εσάς γιατί δεν υπάρχει κανένας άλλος να σας βοηθήσει»
Το μόνο που μας επέτρεψε ο καθηγητής να πούμε επιπλέον για αυτό το Θαυμαστό, είναι ότι:
Ο ΑΓΙΟΣ ήταν ολοζώντανος μέσα σε ΦΩΣ που εξέπεμπε τέτοια πρωτόγνωρη χαρά.
« ήταν σαν να είχα απέναντι μου ένα μικρό παιδάκι που χαμογελάει και σου ανοίγεται διάπλατα η ελπίδα και το κουράγιο να συνεχίσεις » συμπλήρωσε
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2020/01/15-2020.htmlΠορφύριος Καυσοκαλυβίτης_Порфирий Кавсокаливит_St Porphyrios the Kapsokalyvite_ceb9cebfcf83«Πολλοί στο Άγιον Όρος ζήσανε μυστικά. Πεθάνανε χωρίς κανείς να τους γνωρίζει. Κι εγώ ήθελα να ζήσω έτσι μυστικά. Ούτε ιεροκήρυκας ήθελα να γίνω, ούτε κάτι άλλο. Ούτε είχα ποτέ σκεφθεί να βγω έξω απ’ το Άγιον Όρος. Παιδάκι μικρό σε τέλεια ερημιά! Για να καταλάβω το έρημον και το αβοήθητον, ανέβαινα στο βουνό, έμενα ώρες εκεί κι ήθελα να ζω σαν ερημίτης. Έβρισκα αγριάδες και τις έτρωγα. Το έκανα για άσκηση. Ήθελα να ζήσω μόνος μου, όπως ο άγιος που αγάπησα από μικρούλης, ο Άγιος Ιωάννης ο Καλυβίτης. Αυτός είναι ο αγαπητός μου άγιος. Αυτόν εγώ μιμήθηκα. Μου έκανε εντύπωση πώς άντεξε να μείνει εκεί, κοντά στους γονείς του, κι έστησε την καλύβα του δίπλα τους χωρίς να αποκαλυφθεί και τους ενίσχυε συνεχώς: “Ἔπηξας τὴν καλύβην πρὸ πυλῶν σῶν γονέων”. Έτσι λέει το τροπάριό του:
“Ἐκ βρέφους τὸν Κύριον ἐπιποθήσας θερμῶς, τὸν κόσμον κατέλιπες καὶτὰ ἐν κόσμῳ τερπνὰ καὶ ἤσκησας ἄριστα· ἔπηξας τὴν καλύβην πρὸ πυλῶν σῶν γονέων, ἔθραυσας τῶν δαιμόνων τὰς ἐνέδρας, παμμάκαρ· διό σε, Ἰωάννη, Χριστὸς ἀξίως ἐδόξασεν”.
Οι βίοι των αγίων, και πιο πολύ ο βίος του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου μού έκαναν εντύπωση.»…
«Αυτή η αγάπη προς τον Θεό και αυτός ο έρωτας και αυτός ο ενθουσιασμός σε φέρνει και στο μαρτύριο ακόμη. Σε κάνει να θυσιάζεσαι, να μη λογαριάζεις τίποτα. Να μη φοβάσαι τίποτα. Να φεύγεις μακριά, στα σπήλαια και στις οπές της γης. Αυτή τη θεία τρέλα είχε και ο Άγιος Ιωάννης ο Καλυβίτης, ο Άγιος που μ’ ενέπνευσε…»
(από το βιβλίο «Αγίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου: Βίος και Λόγοι»)

***

Άγιος γέροντας Ιουστίνος Πίρβου

Είμαστε μάρτυρες μιας γενικής παθητικότητας και μιας παράλυσης της θέλησης του ρουμανικού λαού, ο οποίος σχεδόν δεν αντιδρά απέναντι σε όλους αυτούς τους αντιχριστιανικούς βομβαρδισμούς. Αυτό έχει την εξήγησή του: δυστυχώς, ο λαός δεν ξέρει πιά τί να πιστέψει, δεν εμπιστεύεται κανέναν πολιτικό ηγέτη, κανένα μέσο ενημέρωσης, ούτε έντυπο, ούτε την τηλεόραση. Γι’ αυτόν τον λόγο στέκεται τόσο αδιάφορος.

Αυτή η κατάσταση επιβλήθηκε έτσι, ώστε να διαλύσει τα πρότυπα ενός λαού και να καταστρέψει τις αξίες των ανθρώπων. Για τον κοινό θνητό είναι πιο πειστικός εκείνος πουν ξέρει να προσφέρει καλύτερα «άρτον και θεάματα». Ξυπνάει πότε-πότε κάποιος από αυτόν τον λήθαργο, θυμώνει και προσπαθεί να κάνει μια μικρή επανάσταση. Αλλά αυτή η «επανάσταση» φθάνει μόνο μέχρι τον Λόφο του Πατριαρχείου ή μέχρι το Κοτροτσένι (σ.τ.μ. κυβερνητικό μέγαρο)· εκεί διαλύεται. Από την εξέγερσή του δεν απομένει τίποτα, παρά μόνον ένας μεμονωμένος επαναστάτης.

Ιουστίνος Πάρβου_Elder Justin Pârvu of Romania_5Τί σήμαινε παλιά μια απεργία; Συγκλόνιζε όλον τον λαό με τη σοβαρότητα και την αποφασιστικότητα εκείνων που διαμαρτύρονταν. Τώρα υπάρχουν τόσοι αντιπερισπασμοί που δεν ξέρεις πιά για ποιόν και γιατί διαμαρτύρεσαι .Τώρα δεν εμπιστεύεσαι ούτε τον αδελφό σου, που είναι πλάϊ σου.

Είδα ότι ελάχιστοι ιατροί διαμαρτύρονται ενάντια στο απάνθρωπο σύστημα που επικρατεί στην Υγεία. Είναι μία θλιβερή πραγματικότητα το γεγονός ότι οι διανοούμενοί μας ήταν και παραμένουν οι πιο αδύναμοι χαρακτήρες. Είναι φοβισμένοι, κάνουν εύκολα πίσω, για να διατηρήσουν τις θέσεις τους. Παρατήρησα το ίδιο και στη φυλακή. Πιο εύκολα αντιστέκονταν οι απλοί άνθρωποι, παρά οι διανοούμενοι. Ήταν ελάχιστοι οι διανοούμενοι που αντιστέκονταν. Ο απλός άνθρωπος αντιλαμβανόταν πάντα πιο γρήγορα την πραγματικότητα.
Ο διανοούμενος δεν έχει την αίσθηση της μάχης που δίνει, της δυσκολίας. Αυτός είχε συνηθίσει μ’ έναν μισθό, με μια καλή οικονομική κατάσταση και γι’ αυτό αποσύρθηκε από οποιαδήποτε κοινή δράση. Εντάχθηκε σέ πολιτικά κόμματα, πρώτα-πρώτα για να προστατεύσει την περιουσία του. Ο ιατρός σήμερα είναι όπως ο παπάς. Έχει μικρό μισθό, αλλά τον αυξάνει παίρνοντας χρήματα από τις τσέπες του φτωχού κι έτσι πλουτίζει, χωρίς να έχει μεγάλο μισθό. Ο σημερινός μας ιατρός δεν συναισθάνεται πώς έχει να επιτελέσει λειτούργημα. Τώρα, επειδή είναι χαμηλοί οι μισθοί, αυτός φεύγει στο εξωτερικό, όπου οι αποδοχές είναι μεγαλύτερες.

Στο τέλος όμως και τα δυτικά κράτη θα καταντήσουν στην κατάσταση που βρισκόμαστε κι εμείς. Δεν θα κρατήσει πολύ αυτό που γίνεται σήμερα. Ο ευρωπαϊκός σοσιαλισμός φροντίζει για το σχέδιο αυτό. Το σύστημα δούλεψε με τέτοιον τρόπο, ώστε ο απλός χωρικός να αποβλακώνεται και ο διανοούμενος να εκτίθεται. Ακόμη και ο ιατρικός κόσμος συνέβαλε σ’ αυτό: ήταν ένας παράγοντας μέσω του οποίου το σύστημα πέτυχε και συνεχίζει να πετυχαίνει το σατανικό έργο της μείωσης του πληθυσμού, μέσω επικίνδυνων εμβολίων και χημικών δηλητηρίων.

Τώρα οι διανοούμενοί μας διαπίστωσαν ότι είναι ωραίο να έχεις ένα όμορφο σπίτι, να πηγαίνεις για μπάνια σε λουτροπόλεις, στο εξωτερικό…και δεν έχουν πιά χρόνο να υπερασπίζονται το έθνος. Μ’ αυτόν τον τρόπο και ο χωρικός και ο διανοούμενος καταλήγουν να γίνονται εργαλεία του συστήματος και να ζουν ωραία. Εάν υπήρχε μία κυβέρνηση αληθινών ηγετών, πιστών διανοουμένων, θα υπήρχε δυνατότητα βελτίωσης της κατάστασης. Aλλά με τέτοια παράσιτα που μας κυβερνούν… γίνονται παράσιτα και οι υφιστάμενοί τους, όποιο κι αν είναι το επάγγελμά τους- δήμαρχοι, δάσκαλοι, ακόμη και ιατροί.

Δεν είναι εύκολο να κυβερνάς έναν Ορθόδοξο λαό, διότι αυτός έχει ορθόδοξες ρίζες και μια ξεχωριστή ευαισθησία. Με τέτοιον πολιτισμό και τέτοια βαθειά και πλούσια πνευματικότητα, το «τυπικό» του μασονισμού δεν μπορεί να εφαρμοστεί.

Ο Έλληνας, παραδείγματος χάριν, αντιμετωπίζει πατροπαράδοτα με τον ίδιο σεβασμό έναν πρόεδρο κι έναν μητροπολίτη. Δεν σκύβει σαν να είναι δούλος. Το να είσαι δουλοπρεπής δεν σημαίνει ότι σέβεσαι την Εκκλησία. Ναι, να σέβεσαι την Εκκλησία, αλλά με αξιοπρέπεια, όχι να γίνεσαι ένα σκουλήκι, να γλύφεις τις αρβύλες.

Εμείς οι Ρουμάνοι βρισκόμαστε κάτω από τη σλαβονική επιρροή, η οποία δημιούργησε ένα άλλο είδος ανθρώπου και με τη δουλοπρεπή «ταπεινότητα» μας έφερε σ’ αυτήν την κατάσταση παραμόρφωσης. Αυτή η λεγόμενη «ταπεινότητα» γεννήθηκε λόγω καταπίεσης. Τώρα, εμάς μας χαρακτηρίζει ο φόβος και ο αθεϊσμός. Τώρα, ο Ρουμάνος μας λέει μόνον ανέκδοτα.
Από το βιβλίο: Γέρων Ιουστίνος Πίρβου, Ζωή Θυσιαζόμενης Αγάπης, σελ. 139,140,142.
https://enromiosini.gr/arthrografia/γέρων-ιουστίνος-πίρβου-ο-απλός-άν

***

Άγιος γέροντας Ιουστίνος Πίρβου

Τον καιρό των διωγμών οι χριστιανοί πρέπει να μαζευτούν γύρω από τους ιερείς τους. Εκεί που βρίσκετε ένα αντιμήνσιο και ένας ιερέας για να τελέσει την λειτουργία εκεί είναι και η εκκλησία. Έχουμε ως παράδειγμα τον διωγμό του περασμένου αιώνα όπου οι ιερείς πήγαιναν στα βουνά και στα χωριά με ένα αντιμήνσιο και τα λειτουργικά σκεύη στην πλάτη.
Η Λειτουργία και τα Μυστήρια θα δώσουν δύναμη στους χριστιανούς να αντιμετωπίσουν την πείνα και να προστατευτούν από παν κακό, ευρισκόμενοι υπό τη Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Έπειτα να λέει την Ευχή του Ιησού ή το Υπερμάχω. Στη φυλακή αυτές οι προσευχές μας έσωσαν και δεν υποχωρήσαμε μπροστά στο κόκκινο θηρίο.

Ο πραγματικός χριστιανός όμως δεν περιμένει τον πόλεμο ή τον διωγμό για να φροντίσει την ψυχή του. Τον αληθινό χριστιανό δεν τον ενδιαφέρει πότε θα αρχίσει ο πόλεμος ή ο διωγμός. Είναι πάντοτε έτοιμος να υποδεχθεί τον Ουράνιο Νυμφίο με το καντήλι της ψυχής αναμμένο.
Ο αληθινός χριστιανός δεν κοιτάει πότε θα έρθει ο πόλεμος ή δεν παραμονεύει να δει αν η βόμβα θα πέσει στο κεφάλι του, αλλά ψάχνει να δει πως θα θυσιαστεί για τον πλησίον του και για το Θεό. Ο αληθινός χριστιανός ψάχνει τη Βασιλεία των Ουρανών μέσα του και δε φοβάται τίποτα σε αυτόν τον πρόσκαιρο κόσμο. Γι αυτόν η λύπη είναι χαρά και ο Σταυρός Ανάσταση.Ιουστίνος Πάρβου_Elder Justin Pârvu of Romania_Sfantul-Justin-Parvu-de-la-Petru-Voda_54022784_o

Οι Αγίες βασίλισσες Σαλώμη της Ουτζάρμα (Ujarma) και Perozhavra της Sivnia της Κάρτλη (4ος αιώνας), μαθήτριες της αγίας Νίνας Ισαποστόλου της Γεωργίας
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/14/%ce%bf%ce%b9-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%bb%ce%b9%cf%83%cf%83%ce%b5%cf%82-%cf%83%ce%b1%ce%bb%cf%8e%ce%bc%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bf%cf%85%cf%84%ce%b6%ce%ac%cf%81/

Ελευθερία στις ανθρώπινες σχέσεις. Μέγας και θαυμαστός ο κόσμος της αγίας ελευθερίας!
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/14/%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b9%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%8e%cf%80%ce%b9%ce%bd%ce%b5%cf%82-%cf%83%cf%87%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%bc%e1%bd%b3/

Η Αγία βασίλισσα Σαλώμη της Ουτζάρμα (Ujarma) μαθήτρια της αγίας Νίνας Ισαποστόλου της Γεωργίας
Η μνήμη της τιμάται στις 15 Ἰανουαρίου.
Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον

Της φωσφόρον βασίλισσαν ευφημήσωμεν, Σαλώμην της φωτιστρίας Νίνας του βίου σεπτήν
συγγραφέα ως αυτής οδούς βαδίσασαν και σπόρον σπείρασαν Χριστού εν τη γη τη αγαθή
και πίονι βασιλείας αυτής και πρέσβειραν θείαν πιστών οφθείσαν προς τον Ύψιστον.

Απολυτίκιον Αγίου Παύλου του Θηβαίου
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείου Πνεύματος, τη επινεύσει, πρώτος ώκησας, εν τη ερήμω, Ήλιου τον ζηλωτήν μιμησάμενος και δι’ ορνέου τραφείς ως ισάγγελος, υπ’ Αντωνίου τω κόσμω εγνώρισαι. Παύλε όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Απολυτίκιον Οσίου Ιωάννου του Καλυβίτου
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε

Εκ βρέφους τον Κύριον, επιποθήσας θερμώς, τον κόσμον κατέλιπες, και τα εν κόσμω τερπνά, και ήσκησας άριστα· έπηξας την καλύβην, προ πυλών σων γονέων· έθραυσας των δαιμόνων, τας ενέδρας παμμάκαρ· διό σε Ιωάννη ο Χριστός, αξίως εδόξασεν.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ΄. Τη Υπερμάχω.

Του Τηριδάτου θυγατέρα την θεόφρονα και βασιλέως της Ουτζάρμα Ρέβι σύζυγον ευφημήσωμεν εν ύμνοις αξιοχρέως νυν, Σαλώμην, τα θαυμάσια συγγράψασαν θείας Νίνης και αυτής ακολουθήσασαν τρίβοις κράζοντες· Χαίροις, πάνσεμνε Άνασσα.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις, η θεόφιλος βασιλίς, θαυμαστή Σαλώμη, φωτιστρίας η συγγραφεύς, Νίνης, Γεωργίας, Σταυρού Χριστού αρότρω ξηράς λαού καρδίας η γεωργήσασα.

ᾨδὴ γ΄. Τοὺς σοὺς ὑμνολόγους.

Τας πορείας ίθυνας του νοός, προς θείου θελήματος Παύλε, λιμένα γαληνότατον, και της κακίας θάλασσαν, κυματουμένην πνεύματι της πονηρίας διέφυγες.

ᾨδὴ δ΄. Ὁ καθήμενος ἐν δόξῃ.

Τα παρόντα υπερείδες, διά μόνα τα μένοντα, και τω θείω πόθω όλην σου την καρδίαν προσέδησας· και της κακίας το κράτος όθεν έλυσας Χριστού τη χάριτι, Παύλε Οσίων καύχημα.

Ολοθύμως καθ’ εκάστην, τω Δεσπότη της κτίσεως, υμνείς θείε Παύλε και δοξολογίαν αένναον, Αυτώ ανέπεμπες αίρων προς ουρανόν τα σα όμματα, της φιλοθέου καρδίας σου.


Είδα να ανοίγουν οι ουρανοί και να κατεβαίνει φωτιά και μαζί της ένα πλήθος αγγέλων και αρχαγγέλων… Από το Γεροντικό του Σινά

Θεοφάνεια_ Theophany_Богоявле́ние-Теофа́ния_ THE-BAPTISM-OF-JESUS Greek Byzantine Orthodox Icon-Baptism- fresco.-egg-tempera.-2003Από το Γεροντικό του Σινά

Υπήρχε ένας αδελφός που ονομαζόταν Αρέθας, Φαρανίτης και ήταν λίγο απρόσεκτος στη μοναχική ζωή. Γύρω του, όταν επρόκειτο να πεθάνει, κάθονταν μερικοί από τους πατέρες. Βλέποντας τον αυτόν ο γέροντας με ιλαρότητα και χαρά να εγκαταλείπει το σώμα, επειδή ήθελε να βοηθήσει πνευματικά τους αδελφούς , του λέγει, “Αδελφέ, πίστεψέ με όλοι ξέρουμε ότι δεν υπήρξες πολύ σπουδαίος στον πνευματικό αγώνα. Πως λοιπόν τόσο πρόθυμα αναχωρείς;”. Του απαντά ο αδελφός,” πίστεψέμε , πατέρα, σωστά μίλησες, όμως από τότε που έγινα μοναχός δεν νομίζω ότι έκρινα άνθρωπο αλλά αμέσως την ίδια ημέρα συμφιλιωνόμουν μ’ αυτόν που κατέκρινα. Θέλω να πώ στον Θεό, ” Σύ είπες Δέσποτα, Μή κρίνετε για να μή κριθήτε και ακόμη, Συγχωρήσετε και θα συγχωρηθήτε”. Καθώς όλοι ωφελήθηκαν πνευματικά του λέγειό γέροντας “ Ειρήνη σε σένα παιδί μου, γιατί και χωρίς κόπο σώθηκες”.

***

Στον τόπο του Μαλωχα έμεινε και ό θείος Ιωάννης ο Σαββαΐτης μαζί με τον ξακουστό Δημήτριο, τον βασιλικό αρχίατρο. Μια μέρα λοιπόν βλέπουν πάνω στην άμμο του χειμάρρου ίχνη απ’ το σύρσιμο μεγάλου φιδιού. Και λέγει ο αββάς Δημήτριος στον σεβαστό αββά Ιωάννη «Ας φύγουμε από εδώ μη τυχόν και-μας βλάψει το μεγάλο θηρίο». Λέγει προς αυτόν ο αββάς Ιωάννης• «Καλύτερα να προσευχηθούμε».
Κι όταν στάθηκαν και προσευχόταν και το θηρίο ήταν κάπου δύο στάδια μακριά τους, να και το βλέπουν να υψώνεται μετέωρο ως τα σύννεφα κι απ’ εκεί να πέφτει με κρότο στη γη και να διασκορπίζεται σε χίλια κομμάτια.

***

Ο μοναχός από το Σινά και το θαύμα στην Θεία Λειτουργία

Σιναΐτες Άγιοι_Saints of Mount Sinai_Святые Синайской горы_546756ΣΙΝΑ ΡΑΙΘΩ ΑΒΒΑΔΕςΑφηγήθηκαν κάποτε οι πατέρες για έναν αδελφό ότι «Όταν μια Κυριακή γινόταν ακολουθία ξεκίνησε να έλθει στην εκκλησία σύμφωνα με τη συνήθεια αλλά τον κορόιδεψε ό διάβολος λέγοντας του- « Πηγαίνεις στην εκκλησία για να μεταλάβεις άρτο και οίνο και για να σου πουν ότι αυτά είναι σώμα και αίμα Χριστού; Μην κοροϊδεύεσαι ». Ό αδελφός υπάκουσε στον λογισμό του και δεν πήγε σύμφωνα με την συνήθεια στην εκκλησία, ενώ οι αδελφοί του τον περίμεναν γιατί έτσι είναι ή συνήθεια σε κείνη την έρημο, να μην τελούν την ακολουθία μέχρις ότου έλθουν όλοι. Αφού τον περίμεναν αρκετά και κείνος δεν ερχόταν, μερικοί απ’ αυτούς πήγαν στο κελί του σκεπτόμενοι- « Μήπως είναι άρρωστος ή πέθανε ο αδελφός;».

Όταν ήλθαν στο κελί τον ρωτούσαν « Γιατί αδελφέ δεν ήλθες στην εκκλησία; «. Αυτός ντρεπόταν να τους απαντήσει. Όταν όμως αντιλήφτηκαν το φαύλο τέχνασμα του διαβόλου, οι αδελφοί τον υποχρέωσαν να τούς ομολογήσει την επιβουλή του διαβόλου. Αυτός τούς απάντησε• « Συγχωρήστε με, αδελφοί, γιατί ενώ ξεκινούσα όπως πάντα να έλθω στην εκκλησία, ό λογισμός μου, μου λέγει ότι δεν είναι το σώμα και το αίμα του Χριστού αυτό πού πας να μεταλάβεις, άλλ’ είναι απλώς άρτος και οίνος.

Αν λοιπόν θέλετε να έλθω μαζί σας, διορθώστε μου τον λογισμό για τη θεία λειτουργία «. Αυτοί του είπαν «Σήκω, έλα μαζί μας και θα παρακαλέσουμε τον Θεό να σου δείξει ζωντανά την θεϊκή δύναμη». Αυτός πήγε στην εκκλησία και εκεί αφού ικέτευσαν πάρα πολύ τον Θεό για τον αδελφό, δηλαδή να του αποκαλυφθεί η δύναμη των μυστηρίων, άρχισαν αμέσως τη θεία λειτουργία, αφού τοποθέτησαν τον αδελφό στη μέση της εκκλησίας, ενώ αυτός ως την απόλυση δεν σταμάτησε να βρέχει με τα δάκρυα του το πρόσωπο του.

Μετά το τέλος της λειτουργίας παρακάλεσαν οι πατέρες τον αδελφό να τούς απαντήσει- «Πες μας αν σου έδειξε κάτι ό Θεός για να ωφεληθούμε και μείς». Αυτός κλαίγοντας άρχισε να λέγει- «Όταν τέλειωσε ό κανόνας της ψαλμωδίας και αναγνώστηκε η διδαχή των αποστόλων και ετοιμάστηκε ο διάκονος να αναγνώσει το ευαγγέλιο, τότε είδα να ανοίγει ή στέγη της εκκλησίας και να φαίνεται ό ουρανός και κάθε λόγος του αγίου ευαγγελίου να γίνεται φωτιά μέχρι τον ουρανό. Όταν τελείωσε ή ανάγνωση του ευαγγελίου, ήλθαν οι κληρικοί από το διακονικό κρατώντας την μετάληψη των αγίων μυστηρίων.

Τότε είδα να ανοίγουν οι ουρανοί και να κατεβαίνει φωτιά και μαζί της ένα πλήθος αγγέλων και αρχαγγέλων και πάνω απ’ αυτούς δύο πρόσωπα ενάρετα των οποίων την ομορφιά δεν μπορώ να περιγράψω — γιατί ή φεγγοβολή τους ήταν σαν αστραπή — και ανάμεσα τους υπήρχε ένα μικρό παιδί. Τότε οι άγγελοι παρατάχτηκαν γύρω από την αγία Τράπεζα και το παιδί βρισκόταν ανάμεσα τους. Όταν τελείωσαν οι θεϊκές ευχές και άρχισαν οι κληρικοί να τεμαχίζουν τούς άρτους της προθέσεως, είδα τα δύο πρόσωπα πάνω στην αγία Τράπεζα να κρατούν τα χέρια και τα πόδια του παιδιού, πού ήταν πάνω στην άγια Τράπεζα, και με το μαχαίρι πού κρατούσαν έσφαξαν το παιδί και άδειασαν το αίμα του στο Ποτήριο πού βρίσκονταν πάνω στην άγια Τράπεζα. Αφού έκοψαν σε μικρά τεμάχια το σώμα του παιδιού τα τοποθέτησαν πάνω από τούς άρτους και έγιναν και οι άρτοι σώμα. Τότε ήρθε στο μυαλό μου ό Απόστολος πού λέει- Γιατί ή δική μας γιορτή του Πάσχα συνίσταται στο γεγονός ότι ό Χριστός θυσιάστηκε για χάρη μας. Όταν όμως πλησίασαν οι αδελφοί να μεταλάβουν την αγία προσφορά, τους προσφέρονταν ζωντανό σώμα.

Μόλις όμως χρησιμοποιούσαν την επίκληση αμήν γινότανε άρτος στα χέρια τους. Όταν όμως πήγα και εγώ να μεταλάβω μου δόθηκε σώμα και δεν μπορούσα να μεταλάβω. Τότε άκουσα μια φωνή στα αυτιά μου να μου λέει- Άνθρωπε γιατί δεν μεταλαβαίνεις, αυτό δεν είναι αυτό πού ζήτησες; Τότε είπα- Λυπήσου με, Κύριε, δεν μπορώ να μεταλάβω σώμα. Πάλι μου είπε Αν μπορούσε ό άνθρωπος να μεταλάβει σώμα, σώμα θα υπήρχε όπως το βρήκες. Κανείς όμως δεν μπορεί να φάγει σώμα, γι’ αυτό όρισε ό Κύριος τούς άρτους της προθέσεως.

Γιατί όπως από την αρχή ό Αδάμ με τα χέρια του Θεού έγινε σάρκα και μετά της έδωσε πνεύμα ζωής ο Θεός, κατόπιν η σάρκα χωρίστηκε στη γη, το πνεύμα όμως παρέμεινε, έτσι και τώρα ο Χριστός προσφέρει τη σάρκα του μαζί με το άγιο Πνεύμα. Και ή σάρκα δεν είναι τέλεια στον άνθρωπο, το πνεύμα όμως εγκαθίσταται στην καρδιά. Αν λοιπόν πίστεψες, μετάλαβε αυτό πού έχεις στο χέρι σου. Και μόλις είπα- Πιστεύω Κύριε, έγινε το σώμα πού είχα στο χέρι μου άρτος. Αφού ευχαρίστησα λοιπόν τον Θεό μετέλαβα την αγία προσφορά. Όταν προχώρησε ή λειτουργία και ξαναγύρισαν οι κληρικοί είδα πάλι το μικρό παιδί ανάμεσα στα δύο πρόσωπα και ενώ οι κληρικοί συμμάζευαν τα δώρα, είδα πάλι τη στέγη να ανοίγει και οι θείες δυνάμεις να ανυψώνονται στον ουρανό»».

Αυτά αφού άκουσαν οι αδελφοί και αφού ένιωσαν βαθιά κατάνυξη, αναχώρησαν στα κελιά τους.
Γεροντικό του Σινά. Εκδ. Ι. Μονής του Θεοβαδίστου Όρους Σινά .

***

Πενθεί η Ραΐθ τους Αββάδες
της Σοφίας Κιόρογλου

Ατέλειωτη έρημος
χαιδεύει τη θάλασσα
μα η Ραχήλ ουρλιάζει.
Γιατί κλαίς Έλ Τορ;
Πενθεί η Ραΐθ τους Αββάδες της
κι οι Βλέμυες καυχώνται
Χτυπάνε σήμαντρα
αόρατοι ασκητές
Ραΐθ, ποτίστηκε το χώμα
με αίμα αγίων
Ω βιβλική Ελίμ
το πνεύμα του Θεού σου
ανασεμιά γλυκιά
Ω γη των φρούτων
θεοδώρητη στάση
αγκυροβόλι του Σινά.ΣΙΝΑ_Mount Sinai_Синай (гора)_st-catherines-monastery-sharm376567878.jpgΑπολυτίκιον.
Ήχος δ΄. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Ως αγιόλεκτος του Λόγου χορεία, εν τω Σινά και Ραϊθώ οι Αββάδες αγγελικώς ηρίστευσαν αγώσιν ιεροίς ιδρώσι γαρ ασκήσεως των αιμάτων τους όμβρους, μυστικώς κεράσαντες χαρισμάτων κρατήρα, πνευματικώς προτίθενται ημίν, εξ΄ου τυρφώντες, αυτούς μακαρίσωμεν.

Ήχος Πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Την Κυρίαν Παρθένον ως βάτον άφλεκτον, ην ο θεόπτης κατείδε Μωσής ποτέ εν Σινά, προσκυνούντες και πιστώς κατασπαζόμενοι Αικατερίνης την σορόν των λειψάνων Ασκητάς, Προφήταις και Αθλοφόρους τους Σιναΐτας υμνούμεν και ταις λιταίς αυτών αιτούμεθα.

Απολυτίκιον πάντων των εν Σινά Αγίων
Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Εν Σινά τω αγίω διαφόροις εν έτεσι, και εν Ραιθώ υπέρ φύσιν εν σαρκί ηγωνίσασθε, Πατέρων των Οσίων η πληθύς, και δήμος θεοφόρων Ασκητών, διά τούτο ευφημούμεν πάντας υμάς συμφώνως ανακράζοντες· δόξα τω ενισχύσαντι υμάς, δόξα τω στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δι’ υμών πάσιν ιάματα.

Ωδή α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας.

Υμνών την αγίαν υπομονήν, δι’ ης, Σιναίται, προς αρότατον αρετών επήρθητε ύψος, ανακράζω· υπομονής με αφάτου πληρώσατε.

Πυξίδας κατέχοντας ακριβείας προς πόλιν την άνω, Σιναίται, υμάς καλώς ζωής τον προκείμενον αγώνα υμών ταις θείαις εντεύξεσι τρέχομεν.

Ουράνιον φρόνημα επί γης δεικνύοντες όντως, Σιναίται θεοειδείς, πρεσβεύσατε πόθον της αγήρω ημάς αυξάνειν ζωής τω Παντάνακτι.

Θεοτοκίον

Μωσής φλεγομένην εν τω Σινά και μη καιομένην Βάτον, Κόρη, εωρακός την σε προτυπούσαν, κατενοέι της σης συλλήψεως θείον μυστήριον.

Ωδή δ’. Εισακήκοα Κύριε.

Ορμαθέ τεσσαράκοντα οσιομαρτύρων Σινά, απόσταξον νέκταρ πάσι θείας χάριτος συν της Ραιθώ μαρτύρων τάγμασι.

Προφητών ακροθίνιον, ο λαβών θεόθεν τα θεοχάρακτα, Μωυσή θεόπτα, γράμματα, του Θεού ιδείν με φως αξίωσον.

Λαμπροχίτων Γρηγόριε, εις Θεού εισήλθες τα θεία δώματα ως ευχής αόκνου πρύτανις ακηδίαν λύειν των τιμώντων σε.

Θεοτοκίον

Ακατάφλεκτος έμεινας, ει και πυρ εδέξω το της Θεότητος εν γαστρί σου, Μητροπάρθενε, η παθών ημών το πυρ σβεννύουσα.


Εμπειρίες από την Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή του Σινά, Ένα κρυμμένο διαμάντι, ένα λουλούδι που ευωδίασε με τις αρετές του την έρημο του Σινά

Η φυγή στην Αίγυπτο_Бегство в Египет _Flight into Egypt12012014_2Ο Γέρων Ηρωδίων ο δια Χριστόν σαλός της Καψάλας, ο Ρουμάνος (1904-1990)
Εκοιμήθη εν Κυρίω στις 12 Δεκεμβρίου 1990

Η Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή (Marie Madeleine Le Beller), ερημίτισσα του Σινά
Εκοιμήθη εν Κυρίω στις 12 Δεκεμβρίου 2013

«Τοις ερημικοίς ζωή μακαρία εστί, θεϊκώ έρωτι πτερουμένοις»

«Ένα κρυμμένο διαμάντι, ένα λουλούδι που ευωδίασε με τις αρετές του την έρημο του Σινά» 

Ρώτησαν τον γέρω Ηρωδίωνα τον δια Χριστόν σαλό της Καψάλας, τον Ρουμάνο τι κάνει όταν κρυώνει, και απάντησε: “Πάω στο Σινά και ζεσταίνομαι’’

Οι λογισμοί είναι σαν τα σύννεφα πού μας κρύβουν τον ήλιο, δηλαδή την χάρη του Θεού. Άμα θέλεις να ζεσταθείς πνευματικά πρέπει να διώχνεις τους λογισμούς, αλλιώς θα παγώνεις.

***

Εμπειρίες από την Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή του Σινά

Από τις διηγήσεις της Γερόντισσας Δωροθέας, Ρουμάνας μοναχής που διακόνησε την Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή στο Σινά για μεγάλο χρονικό διάστημα στο ασκητήριό της στην έρημο ….

«Διηγείται μια κυρία, που έπειτα έγινε μοναχή, για την πρώτη της συνάντηση με την Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή του Σινά :

Κάποια φορά που ήταν στα Ιεροσόλυμα, όπου έζησε και εργάστηκε για κάποια χρόνια, πηγαίνοντας να προσκυνήσει στον Πανάγιο Τάφο, όπου πήγαινε συχνά, είδε σε ένα δρομάκι εκεί κοντά κάποιους Εβραίους να χτυπούν μια ορθόδοξη μοναχή που ήταν πεσμένη κάτω και δεν έλεγε τίποτα, ούτε φώναζε, ούτε προσπαθούσε να προστατευθεί από τα χτυπήματά τους. Χωρίς να σκεφτεί ότι μπαίνει κι εκείνη σε κίνδυνο, η κυρία αυτή όρμηξε πάνω στους Εβραίους, που ευτυχώς έκαναν πίσω, και βοήθησε την μοναχή να σηκωθεί .

Την ρώτησε:

Γιατί δεν κάνατε τίποτε για να γλυτώσετε από τα χτυπήματα;

Η μοναχή η Μαρία Μαγδαληνή απάντησε:

Γιατί κι ο Χριστός δέχτηκε τα χτυπήματα σιωπηλά.

Από κει ξεκίνησε μια ωραία φιλία, η κυρία όσο μπορούσε την πρόσεχε καλύτερα, όχι μόνο τότε αλλά και χρόνια μετά. Κάθε φορά που ερχόταν η μοναχή στα Ιεροσόλυμα, που ήταν κι ο πνευματικός της μοναχής τότε, της έφτιαξε μέχρι και τα δόντια, γιατί ήταν γιατρός, οδοντίατρος, η κυρία αυτή, και την έφερε μετά από καιρό στην Ρουμανία να μιλήσει με τον πνευματικό μας, κι έτσι την γνώρισε και με έστειλε εκεί.»

***

Μαρία Μαγδαληνή ερημίτης-ΣΙΝΑ_Nun Mary Magdalene of Tholas-Wadi Et-Tlah_монахиню-отшельницу Марии-Магдалине_Пещера в Вади Фола в Синае_Marie Madele-2012«Και το μυαλό μου πάει πάλι στην μακαριστή μοναχή Μαρία Μαγδαληνή από την έρημο του Σινά …

Έζησε σε συνθήκες που σε πολλούς θα προκαλούσαν φόβο, κι όχι για λίγο αλλά πάνω από 30 χρόνια, κι όχι που δεν είχε να πάει, γιατί ήταν πλούσια και μορφωμένη γυναίκα. Θα μπορούσε με πολλή επιτυχία να ζήσει και να κάνει κάποια ποιο εύκολη ζωή έξω στον μοντέρνο κόσμο, αλλά επειδή αγάπησε τον Θεό πάνω από όλα, επέλεξε την ζωή στην έρημο. Κατάλαβε όμως πολύ καλά αυτό που εμείς αργούμε να καταλάβουμε, Εφόσον έβαλλες τη ζωή σου στα χέρια του Θεού μην την παίρνεις πίσω. Ο Θεός θα τα οικονομήσει όλα. Δεν έχεις τι να φοβηθείς, και κάτι κακό να πάθεις θα βρεις μέσα σε αυτό την δικαιοσύνη του Θεού που απομάκρυνες με τις αμαρτίες σου. Αυτή είναι η ουσία της χριστιανικής ζωής.

Ν α σας πω όμως από την αρχή πως την γνώρισα, …

Στο Ιάσιο ο πνευματικός μου με έστειλε να κάνω υπακοή στην Γερόντισσα αυτή, η πόλη αυτή, το Ιάσιο, η δεύτερη πόλη της Ρουμανίας είχε μια απερίγραπτη ομορφιά και χάρη από τον Θεό …
Ο ίδιος ο Θεός με έστειλε εκεί, ο ίδιος Θεός που ήταν μαζί μου στο Ιάσιο, ο ίδιος Θεός θα ερχόταν μαζί μου και στο Σινά γιατί ο Θεός είναι παντού. Πήγα να κάνω υπακοή.

Πήρα το αεροπλάνο με πολύ χαρά που θα γνώριζα κι εγώ αυτήν την ασκήτρια . Στο αεροδρόμιο, στο Κάϊρο, έπρεπε να με περιμένει κάποιος κύριος Αλέξανδρος, το μικρό του όνομα ήταν το μόνο που ήξερα, δεν με περίμενε όμως κανείς και κάθισα κι εγώ στην σειρά με τους φτωχούς που περίμεναν εκεί κάπου, ποιος ξέρει τι περίμεναν.. .
Κι εγώ φτωχή της περίπτωσης, περίμενα να ξημερώσει για να δω μόνη μου πως μπορώ να φτάσω στο πρακτορείο που πάει για το Σινά. Δεν είχα τηλέφωνο της μοναχής ή κάποιο μέσον επικοινωνίας, ήξερα μόνο ότι μονάζει εκεί. Φανταζόμουν ότι θα πάρω το λεωφορείο και θα κατέβω σε μια στάση που λέγεται Σινά και θα ρωτήσω που μένει μια μοναχή.

Μετά από κάποιες ώρες, λίγο πριν να ξημερώσει, κάποιος Αιγύπτιος ήρθε τρέχοντας σε μένα.   

–   Είμαι ο κύριος Αλέξανδρος με έστειλε η Μαρία Μαγδαληνή, καλά που δεν βγήκατε έξω, είναι επικίνδυνα για μια ορθόδοξη μοναχή νύχτα μεταξύ των μουσουλμάνων στο Κάϊρο. Χίλια συγγνώμη που άργησα. Αλλά είμαι γιατρός και είχα κάποια επείγοντα περιστατικά αυτή την νύχτα, πάμε γρήγορα για το πρακτορείο.

Τότε κατάλαβα ότι ήταν απλά μια δοκιμασία από τον Θεό για να δει αν θα ολιγοψυχήσω ή αν θα κρατήσω την εμπιστοσύνη μου σε Αυτόν. Το τι ράλι έκανε μέχρι το πρακτορείο δεν μπορώ να σας πω, μου εξήγησε ότι υπάρχει μόνο ένα λεωφορείο για το Σινά και αυτό φεύγει τώρα το πρωί, δεν πρέπει να το χάσουμε γιατί η μοναχή με περιμένει εκεί, με αυτό το λεωφορείο, διαφορετικά μπορεί να μην την βρω γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν την θέλουν και δεν θα μου πουν που μένει και δεν θα την βρίσκω. Ήταν μακρυά το πρακτορείο, το Κάϊρο ήταν σε τελείως άλλο επίπεδο από το Ιάσιο αλλά εγώ χάρηκα που κάναμε πολλή ώρα να φτάσουμε γιατί ήταν ευκαιρία να μου πει για την μοναχή. Την γνώριζε κάποια χρόνια πριν.

Μου είπε: Είμαι κόπτης χριστιανός και είχα πάει με την οικογένεια να προσκυνήσω στο Σινά και στις γύρω περιοχές. Κάποια στιγμή βαθειά στην έρημο βρίσκω μια μοναχή πεσμένη κάτω, χωρίς αισθήσεις, διέκοψα τις διακοπές μου και την έφερα όσο πιο γρήγορα μπορούσα με το αυτοκίνητό μου στο Κάϊρο. Στο νοσοκομείο που δουλεύω την κρατήσαμε και της κάναμε εξετάσεις, έτσι μάθαμε ότι η μοναχή δεν είχε κάποιο πρόβλημα υγείας αλλά ασιτίας, γιατί δεν είχε φάει πολλές μέρες. Η υπογλυκαιμία της ήταν σχεδόν μηδέν, με λίγη γλυκόζη που της χορηγήθηκε ενδοφλέβια και λίγο φαγητό γύρισε στην αγαπημένη της έρημο. Από τότε την γνωρίσαμε καλύτερα και παρόλο που είμαστε κόπτες χριστιανοί κι όχι ορθόδοξοι σαν εσάς είμαι έτοιμος να ρισκάρω την ζωή μου για αυτήν.

Και πράγματι ο κύριος αυτός ρίσκαρε την ζωή του σε μια μουσουλμανική ανήσυχη χώρα να με βοηθήσει και μένα να φτάσω στο πρακτορείο και μετά από κάποιο καιρό με μια άλλη ευκαιρία, σχετικά με την Γερόντισσα, να με φιλοξενήσει στο σπίτι του και να με πάει για προσκύνημα μέχρι και μαζί με τα παιδιά του ….

Στο λεωφορείο για το Σινά ήμουν η μόνη ξένη σε τόσες ώρες ταξίδι , οι ντόπιοι όμως δεν μου έδωσαν σημασία, έμενα κι εγώ στην θέση μου και σιωπούσα….

ΣΙΝΑ_Σινά_Mount Sinai_Синай (гора)_41301Είχα την καλή τύχη η μοναχή να με περιμένει στην στάση του λεωφορείου στο χωριό, λίγα χιλιόμετρα κάτω από το μοναστήρι της αγίας Αικατερίνης, που το λεωφορείο θα πήγαινε στην συνέχεια.

– Έλα γρήγορα να μην μας δει κανείς, μου είπε.

Να ναι ευλογημένο, είπα κι εγώ. Φύγαμε γρήγορα ανάμεσα στα σπίτια του χωριού και μετά αφήσαμε το χωριό πίσω μας και συνεχίσαμε να περπατάμε πιο αργά στην έρημο. Τότε είδα ότι η μοναχή έσερνε το ένα πόδι. Έχω πάθει εγκεφαλικό και παραλυσία από αυτή την πλευρά κι αυτό το πόδι αργεί να συνέλθει. Περπατούσα από πίσω της με σεβασμό χωρίς να ρωτήσω τίποτε άλλο για να την αφήνω να προσευχηθεί, έτσι όπως κάνανε οι μοναχοί όταν περπατάνε αλλά δεν μπορούσα να κατανοήσω πως τα κατάφερνε να ζει μόνη της σε αυτή την ερημιά με εγκεφαλικό και παραλυσία στο μισό σώμα. Μετά από μια ώρα περπάτημα στη ζέστη χωρίς σταγόνα νερού, χωρίς να συναντήσουμε άνθρωπο, με την μοναχή να κουτσαίνει αλλά να μην γκρινιάζει καθόλου, γυρνάει και μου λέει χαμογελαστή, φτάσαμε. Κοιτάω γύρω μου, πέτρα σκόνη και ουρανός, κανένα σπίτι. Τέτοιο μπλε μονόχρωμο ουρανό δεν είδα πουθενά στον κόσμο … υπήρχε μόνο μονόχρωμη πέτρα όμορφος ουρανός και εμείς, δυο μαυροφόρες. Φτάσαμε στην πιο βαθειά έρημο που έχω πάει ποτέ μου παρόλο που προηγουμένως είχα πάει να διακονήσω ερημίτες αλλού στον κόσμο.

Ήμασταν τώρα μόνες μας περίπου 13 χιλ. μακρυά με τα πόδια από το μοναστήρι της αγίας Αικατερίνης, κι 8 χιλ. από το χωριό των μουσουλμάνων Βεδουίνων. Δεν υπήρχε δρόμος να πας εκεί ούτε κάποιο σπίτι κοντά ούτε κανονικό μονοπάτι και βέβαια δεν μπορούσες να πας εκεί με κανένα είδος αυτοκινήτου. Μου είπε η μοναχή ότι μόνο η καμήλα θα μπορούσε σιγά σιγά να πάει εκεί αν θα είχες από που να πάρεις μια ή χρήματα να πληρώσεις.

Αρχές Ιουλίου. Ζέστη αφόρητη, μια ζέστη που σε ζάλιζε, αλλά είχα εμπιστοσύνη στον Θεό ότι είναι κι εκείνος μαζί μας και μας έχει αγκαλιά. Η Μαρία Μαγδαληνή με κοίταξε με νόημα και έβαλε το χέρι της γύρω από μια πέτρα και σαν από θαύμα άνοιξε μια πόρτα, τότε κατάλαβα ότι είμαστε μπροστά σε ένα τοίχο αλλά αν δεν το ήξερες δεν θα τον έβλεπες εύκολα έτσι ζαλισμένος από την ζέστη. Μου εξήγησε αργότερα ότι το έφτιαξε έτσι για να μην την βρίσκουν εύκολα. Με κάλεσε μέσα έφτιαξε στιγμιαίο καφέ γιατί δεν είχε ρεύμα ή φιάλη να φτιάξει λίγο καφέ και καθίσαμε να τα πούμε. Παρόλο που ήταν η πρώτη φορά που την έβλεπα μου φαινόταν ότι την γνωρίζω και την αγαπώ από χρόνια . Ήταν μια όμορφη γυναίκα που μου φάνηκε γύρω στα 70 χρονών. Φανερά στο πρόσωπό της έλαμπε το Πνεύμα του Θεού για αυτό και μου φάνηκε γνωστή. Είχε έναν πολύ αριστοκρατικό αέρα και παρ’ όλη την απλότητα και την πτωχεία του χώρου νόμιζες ότι βρέθηκες σε ένα παλάτι με μια πριγκίπισσα. Χωρίς πολλές ερωτήσεις μπήκαμε μέσα στο συνηθισμένο της πρόγραμμα. Χάρηκα απίστευτα, ο Θεός είναι παντού μέχρι και στο αέρα που ανάπνεες εκεί.»Ασκητήριο αγ.Ιωάννου Κλίμακος Σινά_Cave of Saint John Climacus of the Ladder of Tholas (Wadi Et-Tlah)_ Пещера Св.Иоанна Лествичника1_IMG_1Εμείς στο Σινά κοινωνούσαμε κάθε 10 μέρες, δυστυχώς δεν γινόταν ποιο συχνά, που πολλές μοναχές κοινωνάνε ποιο συχνά. Γιατί δεν είχαμε άδεια να πηγαίνουμε νωρίτερα στην ανδρική μονή της αγίας Αικατερίνης, η μόνη που είχε λειτουργία στην περιοχή. Περιμέναμε πως και πως να πάμε να κοινωνήσουμε παρόλο που για μας σήμαινε να περπατάμε 12 χιλιόμετρα νύχτα στην έρημο, χωρίς να φάμε τίποτε ούτε να πιούμε νερό και μετά θα γυρνούσαμε νηστικές γιατί δεν είχαμε ευλογία να μείνουμε στο μοναστήρι μετά την λειτουργία, ούτε μας κερνούσε κανείς κάτι. Αλλά με την θεία Κοινωνία και λίγο αντίδωρο βιαζόμασταν να βγούμε έξω και να πάρουμε το δρόμο για την έρημο, 12 χιλιόμετρα πάλι χωρίς φαγητό και νερό και χωρίς να χασομεράμε γιατί 9 η ώρα το πρωί η ζέστη ήταν ήδη αφόρητη. Δεν κουβαλούσαμε μαζί μας νερό και φαγητό λόγω βάρους, γιατί γυρνώντας από την θεία Κοινωνία περνούσαμε από το χωριό των μουσουλμάνων Βεδουίνων για να αγοράσουμε φαγητό για τις επόμενες 10 μέρες. Για μας άξιζε να κατέβουμε να κοινωνήσουμε αλλά δεν άξιζε να κάνουμε το κόπο να βγούμε να αγοράζουμε φαγητό, οπότε φαγητό παίρναμε με την ευκαιρία της θείας Κοινωνίας. Δεν χρειαζόμασταν κιόλας να αγοράσουμε πολλά γιατί ο κανόνας μας ήταν να τρώμε κάθε μέρα πίτουρο με νερό και λίγο αλάτι και μόνο Σαββάτο -Κυριακές και γιορτές λίγο ρύζι με λάδι.

Στο χωριό των Βεδουίνων 8 χιλιόμετρα με τα πόδια μπορούσες να βρεις μόνο βασικά πράγματα να αγοράσεις. Θυμάμαι ότι σταματούσαμε στο μανάβικο να πάρουμε λίγα φρούτα, συνήθως φρούτα περίεργα για εμένα που ερχόμουν στην βόρεια Αφρική από την πρώην κουμμουνιστική Ευρώπη, αλλά ευτυχώς ελαφριά και εύκολα να τα κουβαλήσω. Νομίζω στο μικρο μπακάλικο του χωριού που είχε κάθε φορά τρία τέσσερα είδη προϊόντων μόνο είδα πρώτη φορά αβοκάντο και δεν ήξερα τι είναι . Μια φορά μόλις μπήκαμε μέσα στο μπακάλικο η Γερόντισσα φώναζε , ‘’look, it’s a water melon’’ . Κοιτάω κι εγώ και βλέπω ένα μικρο πεπονακι, εγώ που ερχόμουν από την Ρουμανία που είχαμε πολλά ωραία πεπόνια το θεώρησα μέσα μου το πιο ασχημούλι πεπονακι που είδα, κόντευε να μοιάζει με μια σταφίδα. Η Γερόντισσα μου δεν κρατιόταν από χαρά, με ρώτησε αν θέλω να το πάρουμε, κόντεψα να πω όχι αλλά επειδή δεν με ρωτούσε πολλά πράγματα, αλλά όλη  η μέρα περνούσε με σιωπή και εφόσον το ήθελε είπα κι εγώ να το πάρουμε, πλήρωσε και φύγαμε.
Στο δρόμο γύρισε προς εμένα λίγες φορές και μου είπε ότι τόσα χρόνια που ήταν εκεί στην έρημο δεν είδε ποτέ πεπόνι. Μέρες μετά το θυμότανε.

Εμείς στο Σινά επειδή δεν είχαμε ρεύμα ούτε δυνατότητα να βρούμε να κουβαλάμε φιάλη πετρογκαζ 8 χιλιόμετρα με τα πόδια από το χωριό των Βεδουίνων, ούτε ξύλα για φωτιά είχαμε που να βρούμε, δεν είχαμε βέβαια την δυνατότητα να μαγειρεύουμε φαγητό. Για πολλά χρόνια η μακαριστή Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή απλά μούλιαζε πίτουρο στο νερό για να φάει κι έτσι δόξαζε τον Θεό.

***

Μαρία Μαγδαληνή ερημίτης- Ασκητήριο αγ.Ιωάννου Κλίμακος ΣΙΝΑ_ Nun Mary Magdalene cave of St. John Climacus of Tholas (Wadi Et-Tlah)_монахиню-отше_025Θα σας πω από τις ωραίες στιγμές που περνάγαμε καθισμένες μετά το φαγητό στο τραπεζάκι, στο διάδρομο ανάμεσα στα κελιά :

Μου είπε ότι ήταν Γαλλίδα, γεννήθηκε σε μια καθολική οικογένεια καλή και πλούσια που παλιά νομίζω ότι είχε αριστοκρατική καταγωγή. Μου εξήγησε ακριβώς τι οικογένεια ήταν αλλά εγώ το ξέχασα… Την έστειλαν να μάθει γράμματα σε ένα καλό σχολείο μέσα σε ένα καθολικό γυνακείο μοναστήρι που έμεινε όλη τη σχολική χρονιά, μόνο για διακοπές πήγαινε στο σπίτι των γονέων της. Εκείνον τον καιρό αυτή ήταν η παιδεία που είχαν οι πλούσιες κοπέλες φαίνεται. Εκείνη όμως ήτα ζωηρή και άτακτη και γρήγορα άρχισε να μισεί την σκληρότητα που είχαν οι καθολικές μοναχές που ήταν δασκάλες και καθηγήτριες εκεί. Δεν άντεχε ούτε τις πρωινές λειτουργίες που ήταν υποχρεωτικά να πάει αλλά που δεν ένοιωσε μέσα της την χάρη του Θεού, που έβλεπε μόνο ανθρώπινο έργο κι όχι όμως μυστήριο.

Ήταν μόνο ένα παιδάκι που ένοιωθε ότι χρειαζόταν αγάπη. Και μέχρι την ηλικία που μου τα έλεγε αυτά στα 60 της δεν μπορούσε να τα ξεχάσει, ήταν όλα ζωντανά στη μνήμη της

Δεν μπορούσε ούτε να κοιμηθεί εκεί στο σχολείο που ήταν, έβλεπε όνειρα με τις μοναχές να την μαλώνουν. Και ήξερε ότι η μοναχή κοιμάται δίπλα και μπορεί να έλθει να την μαλώσει πάλι ανά πάσα στιγμή. Αισθανόταν σαν στη φυλακή μια σκληρότητα σε μια ζωή που δεν έβλεπε ουσία. Και ζήτησε δυο – τρεις φορές από την οικογένειά της να την πάρουν από εκεί. Η απόφαση κάθε φορά ήταν ότι πρέπει να τελειώσει αυτό το σχολείο για να είναι άξια για την οικογένειά της.
Αν θυμάμαι καλά αυτό σήμαινε να μείνει εκεί μέχρι 21 χρονών, που ήταν η ηλικία της ενηλικίωσης τότε στην Γαλλία. Και πράγματι παραλίγο να τελειώσει αλλά τελικά δεν άντεχε και έφυγε από το σχολείο προς το τέλος. Δεν μπόρεσε να γυρίσει σπίτι γιατί η οικογένειά της δεν τη δέχτηκε, της έλεγαν να γυρίσει στο σχολείο που δεν ήθελε πια. Οπότε προσπάθησε να δουλέψει για να ζήσει, δεν ξέρω ακριβώς τι δουλειά έκανε και που ακριβώς πήγε.

Κάποια στιγμή στα 40 της (το 1986) φτάνει στα Ιεροσόλυμα και μιλάει με τον τότε πατριάρχη Ιεροσολύμων (Διόδωρο) τότε αποφάσισε να βαπτισθεί ορθόδοξη πράγμα που έγινε από τον ίδιο μέσα στον ποταμό Ιορδάνη. Όταν το είπε στην οικογένειά της αυτοί την έσβησαν από την κληρονομιά της περιουσία ς τους. Της είπαν ότι αν δεν επανέλθει στην καθολική εκκλησία δεν θα της δώσουν χρήματα καθόλου. Εκείνη επέλεξε να αφήσει τα χρήματα για την χάρη του Θεού και την Ορθοδοξία. Ο πατριάρχης της κράτησε το ίδιο όνομα που είχε σαν καθολική Μαρία Μαγδαληνή Le Beller και έμεινε πνευματικός της πατέρας μέχρι το τέλος της ζωής του. Η νεοβάπτιστη Μαρία Μαγδαληνή πολύ ευτυχισμένη με την μεγάλη χάρη που πήρε από το ορθόδοξο βάπτισμα δεν ήθελε πια να φύγει από εκεί και έμεινε στην έρημο του Ιορδάνη να προσευχηθεί.
Ο πατριάρχης την άφησε για κάποιο καιρό αλλά όταν μαζεύτηκαν οι καταγγελίες πως μια νέα και όμορφη γυναίκα ζητιανεύει και κοιμάται έξω όπου βρει δεν μπόρεσε πια να κλείσει τα μάτια και της είπε να ψάξει κάποια άλλη λύση.

Και πήγε σε κάποιο μοναστήρι και είπε ότι την έστειλε αυτός. Δεν ήθελε να με πει σε ποιο μοναστήρι, .. για εκείνη μοναστήρι σήμαινε το καθολικό σχολείο που είχε αφήσει πίσω 20 χρόνια πριν. Αλλά έπρεπε να κάνει ότι είπε ο πνευματικός της…  οι μοναχές ήταν όλες Ελληνίδες και μιλούσαν όλες μόνο ελληνικά και δεν την δέχτηκαν καλά σαν ξένη, που δεν ξέρει καθόλου ελληνικά και γελούσαν και τις έκαναν πολλές ειρωνείες. Υπέφερε πάλι και θυμόταν αυτή την εποχή της ζωής της σαν πολύ δύσκολη. Αλλά για τον λόγο του πνευματικού της προσπάθησε να κάνει υπακοή εκεί και να μάθει και ελληνικά. Μετά από λίγο καιρό ενάμιση μήνα, αν θυμάμαι καλά, δεν προχώρησε καθόλου.. Μια μέρα λοιπόν η νέα δόκιμη έπρεπε να πάει μαζί με μια άλλη μοναχή να ψαρέψουν. Ήταν Μεγάλη Τεσσαρακοστή και τους είπε η γερόντισσα ότι ήταν η σειρά τους να πάρουν την βάρκα και να βγουν στη θάλασσα, και να ξεκουράζετε πότε η μια πότε η άλλη. Η άλλη μοναχή δεν μου είπε το όνομά της πήρε μαζί της ένα βιβλιαράκι με το βίο της αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας στα ελληνικά για να διαβάζει στη βάρκα όταν ξεκουραζόταν. Η Μαρία Μαγδαληνή δεν είχε τίποτε στη γλώσσα της να διαβάζει, και απλά προσευχόταν και στενοχωριόταν βλέποντας νερό και ενθυμούμενη τη βάπτισή της και τη μεγάλη χάρη που πήρε και πως τώρα δυσκολευόταν τόσο πολύ σε αυτό το μοναστήρι. Κάποια στιγμή όταν ήταν η σειρά της να ξεκουραστεί πήρε το βιβλιαράκι της μοναχής απλά έτσι να ρίξει μια ματιά να δει αν γνωρίζει κάποια ελληνικά γράμματα. Το τελευταίο πράγμα που θυμάται είναι ότι άκουσε την μοναχή πως γέλασε, σαν να έλεγε τι το θες το βιβλίο αφού δεν καταλαβαίνεις. Ακολούθησαν πολλά λεπτά ησυχίας. Η Μαρία Μαγδαληνή γυρνούσε με δάκρυα τις σελίδες από το βιβλιαράκι και ξαφνικά κατάλαβε ελληνικά για να διαβάσει τον βίο της αγίας, δεν είπε τίποτα και γύρισαν στο μοναστήρι. Καταλάβαινε πια από θαύμα τα πάντα που έλεγαν οι μοναχές στα ελληνικά. Πως ειρωνευόταν και γελούσαν για εκείνη. Πως η άλλη τους αφηγήθηκε ότι πήρε το βιβλιαράκι και ότι το κοιτούσε με προσοχή και με δάκρυα σελίδα τη σελίδα.

Κοιτούσα την Μαρία τη Μαγδαληνή δεκάδες χρόνια μετά όταν μου εξιστορούσε αυτά και έβλεπα τα μάτια της πνιγμένα στα δάκρυα. Ακόμα υπέφερε από εκείνες τις ειρωνείες κι ακόμα γευόταν την χάρη του Θεού. Τότε κατάλαβε ότι έγινε θαύμα από τον Θεό και μη γνωρίζοντας καθόλου ελληνικά μπόρεσε και διάβασε τον βίο της αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας που μάλιστα δεν γνώριζε πριν, και που της έκανε φοβερή εντύπωση και από εκείνη τη στιγμή ήξερε ελληνικά χωρίς να τα είχε μάθει ποτέ. Εκεί τελείωσε και η περιπέτειά της στο κοινόβιο, σε εκείνο το μοναστήρι.
Έφυγε και ξαναγύρισε στον αγαπημένο της Ιορδάνη με τα ρούχα που της έδωσαν στο μοναστήρι και νομίζω με αυτά τα ρούχα πέθανε 30 χρόνια μετά. Δεν έχω καμμια πληροφορία ότι έγινε μεγαλόσχημη αυτό θα το ήξερε ο π. Παύλος από το Σινά ο τελευταίος της πνευματικός, που όμως κι εκείνος αναπαύθηκε εν Κυρίω. Αιωνία του η μνήμη ! ΣΙΝΑ_Mount Sinai_Синай (гора)_st-catherines-monastery-sharm376567878.jpgΚαι πάλι δάκρυα στα μάτια της και πάλι δύσκολη κι ασήκωτη περίοδο της ζωής της με πολύ προσευχή και δοκιμασίες. Θυμάμαι ότι και στα δικά μου μάτια παρουσιάστηκαν δάκρυα όταν μου είπε ότι αγαπούσε τόσο πολύ τον πνευματικό της που θα ήθελε να βρει μια λύση που να μην του δημιουργεί πια προβλήματα ζώντας ως ζητιάνα στον Ιορδάνη. Η λύση ήλθε από τον άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη που της είπε να πάει στην Αίγυπτο, στην έρημο του Σινά, στην σπηλιά του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, 8 χιλιόμετρα στην καρδιά της ερήμου και 13 χιλιόμετρα μακρυά από το αντρικό μοναστήρι της αγίας Αικατερίνης που είχε ιερείς και λειτουργίες που μπορούσε να πάει να κοινωνήσει… Η μακαριστή Μαρία Μαγδαληνή ένοιωσε ότι ο λόγος του αγίου Πορφυρίου ήταν προφητικός και η κατάσταση εξελίχθηκε με εκείνη να φεύγει από το Ισραήλ, από τον Ιορδάνη για το Σινά, την Αίγυπτο και να πηγαίνει στα Ιεροσόλυμα μόνο για εξομολόγηση. Σε μια τέτοια επίσκεψη γνώρισε την κυρία οδοντίατρο από την Ρουμανία που σας είπα στην αρχή. 

Στο Σινά έζησε λιγάκι γύρω από το μοναστήρι της αγίας Αικατερίνης που τότε ακόμα οργανωνόταν και επειδή ήταν αντρικό μοναστήρι, σύντομα της είπαν να φύγει γιατί για μοναχές στη χερσόνησο του Σινά είναι μόνο το μοναστήρι στη Φαραν. Η Μαρία Μαγδαληνή όμως μετά από κακές εμπειρίες που είχε από το καθολικό μοναστήρι με τις Γαλλίδες μοναχές και το ορθόδοξο με Ελληνίδες μοναχές δεν μπορούσε να δοκιμάσει σε μοναστήρι.

Η σωτηρία της ήλθε 13 χιλιόμετρα μακρυά από την αγία Αικατερίνη στη σπηλιά που ασκήτευσε ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακας. Δεν υπάρχει όμως είδος χριστιανικής ζωής που να μη μισήσει ο διάβολος, η σπηλιά ήταν όπως μου εξήγησε εκείνη ανοιχτή, αλλά λίγο τακτοποιημένη μέσα για να μπορεί να γίνεται λειτουργία, έτσι βρήκε εκεί την ησυχία της για κάποιο καιρό. Κοιμόταν μέσα στην σπηλιά που από παλιά ήταν κελί μοναχού. Το καλοκαίρι ερχόταν τουρίστες με ιερείς εκεί έκαναν λειτουργία και κοινωνούσε και αυτή. Της έδιναν και φαγητό και ονόματα με κάποια χρήματα για να τα μνημονεύει οπότε μπορούσε να πάει πότε πότε στο χωριό, 8 χιλ. πιο κάτω και να αγοράσει φαγητό. Κι έτσι τα καλοκαίρια περνούσαν χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Το χειμώνα όμως πεινούσε πολύ, κάποια στιγμή σαν αυτή την βρήκε πεσμένη κάτω στην έρημο ο κόπτης γιατρός, ο κ. Αλέξανδρος για τον οποίο σας μίλησα πιο πριν. Όταν δεν μπορούσε πια όχι τόσο από την πείνα για επίγειο φαγητό αλλά για τον Χριστό, γιατί δεν μπορούσε να μείνει τόσο πολύ καιρό χωρίς την θεία Κοινωνία. Πήγαινε και ζητιάνευε στο μοναστήρι της αγίας Αικατερίνης, αυτό ήταν δύσκολο, πότε πότε της το απαγόρευαν γιατί την έβλεπαν σαν τρελή και πλανεμένη. Χμ, σας λέω εγώ που την έζησα ήταν μια χαρά έξυπνη γυναίκα, πολύ έξυπνη μπορώ να πω. Μια γυναίκα που ο κόσμος δεν ήταν άξιος γι’ αυτή. Και την δοκίμαζε ο Θεός ακόμα παρά πάνω, γιατί ο πατριάρχης ο πνευματικός της πέθανε τον Δεκέμβρη του 2000, κι έτσι έμεινε μόνη της διωγμένη στην έρημο και χωρίς πνευματικό. Ευτυχώς που την δέχτηκε ο π. Παύλος ο πνευματικός των μοναχών από την αγία Αικατερίνη που παρ όλο που της απαγορεύανε καμμιά φορά να πηγαίνει, της συμπαραστάθηκε μέχρι το τέλος της ζωής της.

Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή (Marie Madeleine Le Beller), μια σύγχρονη ερημίτισσα του Σινά. Ο άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης της φίλησε το χέρι λέγοντάς της, «Για τότε που θα γίνεις αγία».
https://iconandlight.wordpress.com/2019/12/10/%ce%b3%ce%b5%cf%81%cf%8c%ce%bd%cf%84%ce%b9%cf%83%cf%83%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%ce%b3%ce%b4%ce%b1%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%ae-marie-madeleine-le-beller-%ce%bc%ce%b9%ce%b1/

Ο γέρων Ηρωδίων της Καψάλας, ο Ρουμάνος, Οι λογισμοί είναι σαν τα σύννεφα πού μας κρύβουν τον ήλιο, δηλαδή την χάρη του Θεού. Άμα θέλεις να ζεσταθείς πνευματικά πρέπει να διώχνεις τους λογισμούς, αλλιώς θα παγώνεις.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/12/12/%CE%BF-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CF%89%CE%BD-%CE%B7%CF%81%CF%89%CE%B4%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%88%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CF%82-%CE%BF-%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82/

Η Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή (Marie Madeleine Le Beller), ερημίτισσα του Σινά
https://iconandlight.wordpress.com/2018/12/11/26509/

Μαρία – Μαγδαληνή, μια σύγχρονη ερημίτισσα του Σινά, που ασκήτευσε στο σπήλαιο του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος
https://iconandlight.wordpress.com/2016/04/10/%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%B4%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%AE-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%8D%CE%B3%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B7-%CE%B5%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%AF/

Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα
(Κεφ. 3, 1-9)

Δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού, και ου μη άψηται αυτών βάσανος. Έδοξαν εν οφθαλμοίς αφρόνων τεθνάναι. Και ελογίσθη κάκωσις η έξοδος αυτών, και η αφ’ ημών πορεία σύντριμμα, οι δε εισιν εν ειρήνη. Και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης. Και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται, ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς, και ως ολοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αυτούς. Και εν καιρώ επισκοπής αυτών αναλάμψουσι, και ως σπινθήρες εν καλάμη διαδραμούνται. Κρινούσιν έθνη, και κρατήσουσι λαών και βασιλεύσει αυτών Κύριος εις τους αιώνας, οι πεποιθότες επ’ αυτόν, συνήσουσιν αλήθειαν, και οι πιστοί εν αγάπη προσμενούσιν αυτώ, ότι χάρις και έλεος εν τοις οσίοις αυτού, και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.

Σκηνές στο Όρος Σινά | γαλλίδα αδελφή Μαγδαληνή | τηλεοπτική εκπομπή – μέρος ΣΤ

Μαρία Μαγδαληνή ερημίτης-Ασκητήριο αγ.Ιωάννου Κλίμακος ΣΙΝΑ_Nun Mary Magdalene cave of St. John Climacus of Tholas (Wadi Et-Tlah)_монахиню-_nΜαρία Μαγδαληνή ερημίτης_Χριστοδούλη Φιλανδίας-Ασκητήριο αγ.Ιωάννου Κλίμακος ΣΙΝΑ_Nun Mary Magdalene cave of St. John Climacus of Thola117474Μαρία Μαγδαληνή ερημίτης-ΣΙΝΑ_ Nun Mary Magdalene of Tholas-Wadi Et-Tlah_монахиню-отшельницу Марии-Магдалине_Пещера в Вади Фола в Синае_Marie Madele-κοίμηση-

 


Ο παράδεισος της Ερήμου, π. Σεραφείμ Ροόυζ

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_walkingwithstseraphim1

Τα τελευταία έτη, ο π. Σεραφείμ Ρόουζ θυμόταν πως ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης Μαξίμοβιτς τον είχε διδάξει να είναι πάντα στραμμένος στον θεϊκό κόσμο. «Είναι προφανές», είπε, «ότι ο επίσκοπος Ιωάννης ζούσε συνεχώς σε ένα διαφορετικό κόσμο. Αυτός, θυμάμαι, είχε μια φορά ένα κήρυγμα για την πνευματική ζωή, την μυστηριακή ζωή, στο οποίο είπε: ”Όλη η αγιότητά μας βασίζεται στο να έχει κάποιος τα πόδια στη γη και, ενώ πατά στη γη, συνεχώς να ανυψώνει τον νου του προς τα άνω“… Εάν είσαι ορθόδοξος χριστιανός, μπορείς να κάνεις αυτό και να σε αποκαλούν οι άνθρωποι τρελό ή να λένε ότι είσαι λίγο ευέξαπτος ή άλλα παρεμφερή. Όμως, παρ’ όλα αυτά, θα έχεις την δική σου ζωή – την οποία εσύ οδηγείς προς τον ουρανό».

***

Ο παράδεισος της Ερήμου
Από το Ημερολόγιο του ησυχαστηρίου του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας στην Πλατίνα της Καλιφόρνιας

«Η προσοχή μας», γράφει ο π. Γερμανός, «βαθμιαία άρχισε να στρέφεται στη ζωή που μας περιβάλλει. Αρχίσαμε να βλέπουμε την πραγματικότητα όπως είναι και να μην εξαρτιόμαστε από την ανθρώπινη γνώμη.
Ο ήχος του ανέμου, οι αλλαγές του καιρού, η επιρροή του στη διάθεση κάποιου, η ζωή των πουλιών και των ζώων του δάσους -ακόμη και η αναπνοή των φυτών και των δένδρων- έδειχναν να έχουν τώρα σημασία. Ειρηνικές ιδέες εμφανίστηκαν. Τα μάτια άρχισαν να προσαρμόζονται να βλέπουν όχι μόνο αυτό που ήταν εξωτερικό και ολοφάνερο, αλλά την ουσία των πραγμάτων. Αν και φίλοι ήρθαν με αγάπη και προσπάθησαν να βοηθήσουν, ήταν πραγματικά περισσότερο βάρος και έκαναν ευθύς εξαρχής λάθη λόγω της επιφανειακής κρίσης, ανησυχώντας για την εφήμερη εξωτερική πλευρά χωρίς να βλέπουν την ουσία.

Ζωσιμά (Βερκόφσκι)-Zosimas Verkhovsky-преп. Зосимы Верховского (1833)- zosima333Και με τι χαρά γέμιζε η καρδιά όταν βασίλευε πάλι σιωπή και ησυχία». Ο γέροντας Ζωσιμάς της Σιβηρίας, του οποίου η ζωή και τα έργα περιλαμβάνονταν μεταξύ των σπερματικών κειμένων που είχαν αρχικά οδηγήσει τους πατέρες στην ησυχαστική ζωή, έγραψε κάποτε για την έρημο: «Πως είναι δυνατόν να περιγραφούν με ακρίβεια όλα τα εσωτερικά πνευματικά συναισθήματα, που είναι τόσο γλυκά, ώστε ακόμη και ένας επιτυχημένος βασιλιάς δεν μπορεί να γευθεί την ίδια χαρά και την Ειρήνη που παρέχει η ζωή της ερήμου! Διότι, όταν ούτε βλέπετε, ούτε ακούτε, ούτε συναναστρέφεστε τον παραστρατημένο κόσμο, βρίσκετε την ειρήνη, και ολόκληρος ο νους σας με τρόπο φυσικό αναφέρεται στον Θεό και μόνο.

Δεν υπάρχει κάτι στη ζωή της ερήμου που θα εμπόδιζε ή θα αποσπούσε κάποιον από το να υπηρετήσει τον Θεό, να αναγνώσει την Αγία Γραφή και να εντρυφήσει με την ψυχή του βαθιά στον Θεό. Τουναντίον, κάθε γεγονός και κάθε αντικείμενο τον εμπνέουν για να οδηγηθεί προς τον Θεό. Το πυκνό δάσος τον περιβάλλει και τον κρύβει από ολόκληρο τον κόσμο. Η πορεία προς τον ουρανό είναι σαφής και καθαρή και προσελκύει το βλέμμα του και «εμπνέει την επιθυμία του να μεταφερθεί σε εκείνη την μακαριότητα.

Και εάν το βλέμμα του γυρίσει προς την γη, για να ατενίσει όλα τα πλάσματα και το σύνολο της φύσης, η καρδιά του δεν είναι λιγότερο εξυψωμένη με γλυκιά αγάπη προς τον Δημιουργό των όλων, με δέος για την σοφία Του, με ευγνωμοσύνη για την φιλευσπλαχνία Του- ακόμη και τον απολαυστικό τραγούδι των πουλιών τον εμπνέει να προσεύχεται δοξολογώντας και υμνώντας. Όλη η δημιουργία οδηγεί το αθάνατο πνεύμα μας στην ένωση με τον Δημιουργό της»!
«Πιστεύω», έγραψε αλλού ο γέροντας Ζωσιμάς, «ότι εάν κάποιος αναχωρήσει για την βαθειά έρημο έχοντας κερδηθεί και πειστεί από την ένθεη αγάπη για τον Χριστό, θα ζήσει αληθινά σαν να βρίσκεται στο Παράδεισο
π. Σεραφείμ Ρόουζ: η ζωή και τα έργα του, τόμος Β’, εκδόσεις «Μυριόβιβλος», σελ. 140-142

***

Γέροντας Ζωσιμάς της Σιβηρίας

«Δεν μπορούμε να κοιτάμε με το ένα μάτι στον ουρανό και με το άλλο στη γη. Έτσι δεν μπορούμε να έχουμε την ψυχή μας κολλημένη και στα επίγεια και στα επουράνια. Ένα από τα δύο πρέπει να διαλέξουμε και να επιζητούμε, ή τον ουρανό ή τη γη».

Αναστατώνεστε με τις εναντίον μου αδικίες, πανουργίες και συκοφαντίες. Αλλά γίνεται τίποτα χωρίς παραχώρηση του Θεού; Η ανεξιχνίαστη πρόνοιά Του είναι πάντα σωτήρια για μας, τόσο στις ευεργεσίες όσο και στις δοκιμασίες. Οι άνθρωποι είναι μόνο τα όργανα εκτελέσεως του θελήματός Του. Γι’αυτό ακόμα κι όταν μας βλάπτουν, πρέπει να τους θεωρούμε μεγάλους ευεργέτες και να προσευχόμαστε γι’αυτούς.
”Πραγματικά η υπομονή στις θλίψεις και τις αδικίες είναι ανώτερη από τις αλυσίδες και τα τρίχινα πουκάμισα. Ο Χριστός δεν μας έδωσε εντολή για τέτοια πράγματα, αλλά μας πρόσταξε να αγαπάμε τους εχθρούς μας και να προσευχόμαστε γι΄ αυτούς. Ναι, πρέπει να τους τιμάμε σαν ευεργέτες μας, γιατί αυτοί, με ζημία των δικών τους ψυχών, συμβάλλουν στη σωτηρία των δικών μας».
Αδικώντας μας και διώκοντάς μας δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να μας σπρώχνουν με τη βία στη Βασιλεία των Ουρανών, παρόλο που έτσι κινδυνεύουν να καταποντιστούν οι ίδιοι στον άδη. Πώς λοιπόν να μην τους ευγνωμονεί κανείς; Και πώς να μην προσεύχεται στον Κύριο να τους ελεήσει;

Η Ουράνια δόξα του αγίου Ιακώβου της Ευβοίας και του οσίου Γέροντος Ευμενίου, Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου
https://iconandlight.wordpress.com/2018/05/22/%CE%B7-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CF%8C%CE%BE%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8E%CE%B2%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF/

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας «Ήθελα να πάω στους Αγίους Τόπους, να εύρω μία σπηλιά…» 
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/21/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%85%CE%B2%CE%BF%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%AE/

Απολυτίκιον Αγίου Ιακώβου του νέου Ασκητού της Μονής του Οσ. Δαυίδ. Ήχος πλ. δ’

Εν σοί Πάτερ, ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα· λαβών γαρ τον σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ και πράττων εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ’ επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, όσιε Ιάκωβε το πνεύμα σου.

Απολυτίκιον Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Λιβισίου τον γόνον, και Ευβοίας το καύχημα, εν εσχάτοις χρόνοις φανέντα, μοναστών φίλον γνήσιον, Ιάκωβον τιμήσωμεν πιστοί, τον νέον ησυχίας εραστήν, τον παρέχοντα ιάσεις παντοδαπάς, τοις ευλαβώς κραυγάζουσι· Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, Δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, Δόξα τον εν εσχάτοις χρόνοις και καιροίς σε αγιάσαντι.

Ήχος πλ. α΄. Χαίροις, ασκητικών.

Χαίροις, ο εν τη ρίζη Σταυρού, αναβλαστήσας ωσεί δένδρον κατάκαρπον, και πόθω του βασιλέως, εν κατανύξει ψυχής, έλαιον εκβλύσας της χρηστότητος. Και γαρ η καρδία σου, συνεθλίβη, Ιάκωβε, ώσπερ ελαία, ότε πείναν ηλόγησας, συμπαθέστατε, των πενήτων συγγόνων σου. Όθεν και κατηξίωσαι, πληθύνειν θεόφωτε, τη προσευχή σου τους άρτους, ίνα εκθρέψης τους κάμνοντας. Χριστόν εκδυσώπει, ταίς ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.


Η Παναγία η μεγαλύτερη ησυχάστρια έζησε στα Άγια των Αγίων σε βαθυτάτη σιωπή και αδιάλειπτη προσευχή. Άνοιξε έτσι νέα οδό για τον ουρανό, που ονομάζεται θεία σιωπή. Ας μαθητεύουμε σ’ αυτήν την ησυχία της καρδιάς

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Боянская церковь_2591Εισόδια της Υπεραγίας Θεοτόκου στα Άγια των Αγίων
Εορτή του ησυχαστικού μοναχισμού

Εορτάζει στις 21 Νοεμβρίου

«Χαίρε Αγία, Αγίων μείζων.»

« Είσελθε εις τα άδυτα και γνώθι μυστήρια και ετοιμάζου γενέσθαι του Ιησού οικητήριον τερπνόν και ωραίον… » (β΄ τροπάριον Αποστίχων Εισοδιων) 

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, σε ωραιότατο λόγο του, φωτισμένος μας φανερώνει τη ζωή της Παναγίας. «Εισήλθε στα πρόσκαιρα άγια των αγίων η παντοτινή αγία των αγίων… κι αφού παρέδωσε στο Θεό τον ηγεμονικό νου ως υπήκοο σε όλα, εγκατέλειψε τελείως τα διδάγματα των ανθρώπων και έτσι δέχθηκε άφθονη την από τα άνω σοφία… Έτσι ζούσε λοιπόν σαν στο παράδεισο, βίο απαράσκευο, αφρόντιστο, αμέριμνο, αμέτοχο αγενών παθών, ζώντας μόνο για το Θεό, βλεπόμενη μόνο από το Θεό, τρεφόμενη μόνο από το Θεό και γενικά αφιερωμένη συνεχώς στο Θεό.

Ζούσε την ιερά ησυχία, τη στάση του νου και του κόσμου, τη λησμονιά των κάτω, την μύηση των άνω, την απόθεση των νοημάτων προς το καλύτερο, δια της παιδείας από την ησυχία που θεωρούμε μέσα το Θεό. Αφού λύθηκε από κάθε υλικό δεσμό ανυψώθηκε πάνω και από αυτή τη συμπάθεια προς το σώμα της, σύνηψε το νου της με τη προς τον εαυτό στροφή και προσοχή και με τη αδιάλειπτο θεία προσευχή. Και δι’ αυτής ερχόμενη τελείως στον εαυτό της και υπερβαίνοντας το πολύμορφο συρφετό των λογισμών, διέκρινε νέα και απόρρητη οδό στους ουρανούς, που θα την έλεγα νοητή σιγή…. Ας βλέπουμε πάντοτε προς τον άνω γεννήτορα. Ας υψώσουμε άνω προς αυτόν τη καρδιά μας…  ας σταθούμε σε αγία γη, αναδεικνύοντας ο καθένας μας τη δική του γη αγία δια της αρετής και της προς το Θεό σταθερής αφοσιώσεως, να φωτισθούμε και φωτιζόμενοι να συνδιαιωνίσουμε σε δόξα της τρισηλίας Θεότητος Γένοιτο…».

***

Εισέρχεται, λοιπόν, η Παναγία στα άγια των Αγίων για να παραμείνη εκεί σιωπώσα και προσευχομένη δώδεκα ολόκληρα χρόνια και να φθάση στην θέωση. Μόνιμη εργασία της ήταν η θεία θεωρία. Την υπηρετούσαν άγγελοι Θεού και όλη της η ζωή ήταν αγγελική. Σιωπηλή, σεμνή, σοβαρή στα άγια των αγίων με την αρέμβαστη και συνεχή προσευχή της. Άνοιξε έτσι νέα οδό για τον ουρανό, που ονομάζεται εύλαλη σιωπή, θεϊκή σιγή, θεία σιωπή. Είχε παραδώσει ολόκληρη τη ζωή στον πανοικτίρμονα Θεό. Από το κατ’ εικόνα πήγε στο καθ’ ομοίωση και τον Θεό ομοίωσε με τον άνθρωπο.   

Εισόδια Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы_10_11_11-1Μέσα στα Άγια των Αγίων απέκτησε το εσωτερικό ψυχικό-πνευματικό κάλλος και έτσι είλκυσε τον έρωτα του Θεού προς τους ανθρώπους, ο οποίος Θεός «ηράσθη του μυστικού κάλλους της αειπαρθένου από την δύναμη της εσωτερικής ζωής της και όχι από την δύναμη των λόγων και των εξωτερικών δραστηριοτήτων.
Η Παναγία έζησε στα Άγια των Αγίων σε βαθυτάτη σιωπή και στην συνέχεια έδωσε την σάρκα της στον Λόγο Χριστό και έγινε Μητέρα Του, οπότε μπορούμε να πούμε ότι ο Λόγος του Θεού έλαβε σάρκα από μιά ζωοποιό σιωπή στα Άγια των Αγίων. Η έλλογη σιωπή γεννά λόγο ζωοποιό και ο λόγος πού έχει ουσία και αναγεννά είναι έκφραση σιωπής. Η Παναγία σε όλη της την ζωή ζούσε σε βαθυτάτη σιωπή.
Όποιος δεν μπορεί να καταλάβη την θεολογία της σιωπής, δεν μπορεί να καταλάβη και την θεολογία του λόγου, δεν μπορεί να αισθανθή την θεολογία των ερημιτών και την δύναμη του ησυχασμού.
Ας μαθητεύουμε στην σιωπή της καρδίας και της προσευχής, που είναι κατά τον άγιον Ισαάκ τον Σύρο η γλώσσα του μέλλοντος αιώνος, και τότε ο λόγος μας θα έχη δύναμη θαυματουργική.

***

Η ησυχία είναι θεόσδοτος τρόπος ζωής, που οδηγεί στην αναμαρτησία. «Ο Αββάς Αρσένιος όταν ζούσε ακόμα μέσα στο παλάτι, προσευχόταν στον Θεό λέγοντας: “Κύριε, οδήγησέ με πως να σωθώ”. Και τότε μία φωνή του είπε: “Αρσένιε, φύγε από τους ανθρώπους και θα σωθής”. Όταν μάλιστα αναχώρησε για να ακολουθήση τον μοναχικό βίο, προσευχήθηκε πάλι το ίδιο. Και τότε μία φωνή και πάλι του είπε: “Φεύγε, σιώπα, ησύχαζε”. Αυτές είναι οι ρίζες της αναμαρτησίας».

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ λέγει: Ας αγαπήσουμε την ταπείνωση και θα δούμε την δόξα του Θεού. Γιατί όπου υπάρχει η ταπείνωση εκεί αφθονεί η δόξα του Θεού. Στην έρημο πηγαίνει κανείς μόνο από αγάπη, ωθούμενος όπως ο Χριστός από το Άγιο Πνεύμα. Στην έρημο ο Θεός μιλά στην καρδιά του ανθρώπου. Πρέπει να αποσυρθούμε από τον ορατό κόσμο, ώστε το φώς του Χριστού να κατέλθη στις καρδιές μας.

Όταν μένουμε μέσα στη σιωπή – την εσωτερική – ο εχθρός δεν μπορεί να βλάψη την «βαθείαν καρδίαν» του ανθρώπου. Η σιωπή γεννά στην ψυχή του αγωνιστή τους καρπούς του Αγ. Πνεύματος. Η σιωπή και η μοναξιά (μόνωσις) γεννούν την τρυφερότητα και την γλυκύτητα, αυτή δε η τελευταία και η επίδραση της στην καρδιά του ανθρώπου, μπορεί να συγκριθή με το «ύδωρ του Σιλωάμ του πορευομένου ησυχή» (Ησ. 8,6).

Εσύ κάθησε μόνο στο κελλί σου με σιωπή και προσευχή και προσπάθησε με κάθε τρόπο να οδηγήσης τον εαυτό σου στον Κύριο, κι’ Εκείνος είναι έτοιμος να σε κάνη από άνθρωπο Άγγελο. Καρπός της σιωπής είναι η ειρήνη της ψυχής.

Πριν απ’ όλα είναι ανάγκη να ασχολείται κανείς με την ανάγνωση της Καινής Διαθήκης και του Ψαλτηρίου. Έτσι ο νους του ανθρώπου φωτίζεται και υφίσταται μια θεία αλλοίωση. «Πρέπει να τρέφεις, έλεγε, την ψυχή με το λόγο του Θεού, γιατί ο λόγος του Θεού είναι ο «άρτος των Αγγέλων. Μ αυτόν πρέπει να τρέφονται οι ψυχές που αγαπούν με πάθος το Θεό». Οφείλουμε να ευχαριστούμε για όλα το Θεό και να παραδίδουμε τον εαυτό μας στο θέλημά Του. Οφείλουμε επίσης να αναφέρουμε σ’ Αυτόν όλους τους λογισμούς, τους λόγους και τις πράξεις μας και να προσπαθούμε, ώστε να υπηρετούν όλα μόνο το θέλημά Του.

***

Η Θεοτόκος, εικόνα της Ανθρώπινης Ελευθερίας
Καλλίστου (Γουέαρ) Μητροπολίτου Διοκλείας

Εισόδια της Θεοτόκου_ Entrance of the Theotokos_Боянская церковь_n2-w3e3-l2-8-2Μονή Studenica…Η Θεοτόκος καθίσταται εικόνα της ανθρώπινης ελευθερίας. Για τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και την Ορθόδοξη μυστική παράδοση η Παναγία είναι μια «ησυχάστρια», που υπηρετεί το Άγιο Πνεύμα με τη σιωπή της καρδιάς. Η εσωτερική σιωπή αυτού του είδους δεν είναι αρνητική – μια απλή απουσία ήχων ή μια παύση μεταξύ λέξεων – αλλά είναι ζωντανή, πηγάζοντας από τα βάθη της ύπαρξής μας και αποτελώντας μέρος της βασικής δομής του ανθρωπίνου προσώπου μας. Χωρίς σιωπή δεν είμαστε αυθεντικά ανθρώπινοι και χωρίς σιωπή δεν είμαστε αυθεντικά ελεύθεροι. Ενώ η αδιάκοπη φλυαρία υποδουλώνει, η ικανότητα να ακούει κανείς είναι ουσιαστικό μέρος της ελευθερίας. Η Θεοτόκος είναι ελεύθερη γιατί ακούει. Αν δεν γίνουμε ικανοί να ακούμε τους άλλους – αν δεν αποκτήσουμε, ως ένα βαθμό, τη δημιουργική εσωτερική σιωπή, όπως έκανε η ίδια – θα πάσχουμε από απουσία πραγματικής ελευθερίας. Μόνο εκείνος που ξέρει να σιωπά και να ακούει είναι ικανός και να παίρνει αποφάσεις με αυθεντική ελευθερία επιλογής…

Αν αρνούμαστε να ασκήσουμε το δώρο της ελευθερίας που ο Θεός μας προσφέρει, υποβιβάζουμε τους εαυτούς μας σε υπανθρώπους ˙ και αν αρνούμαστε στους άλλους την ελευθερία τους, τους αρνούμαστε το δικαίωμα να είναι άνθρωποι…
Μόνο με την επιστροφή της ελευθερίας μας στον Θεό – μέσα από την μετοχή, τη σιωπή και τον πόνο – μπορούμε πραγματικά να γίνουμε ελεύθερα πρόσωπα κατ΄εικόνα της Αγίας Τριάδας, με βάση το παράδειγμα της υπερευλογημένης Θεοτόκου.

***

Η σιωπή της Μαρίας
Τα Εισόδια της Θεοτόκου
Καλλίστου (Γουέαρ) Μητροπολίτου Διοκλείας

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Боянская церковь_ef2924395cf9e13ebb4cac34ae7ecf22Η μοναδική κλήση της Μαρίας, όπως τονίζεται, δεν αρχίζει μόνο κατά τον Ευαγγελισμό, αλλά είναι η «προ των αιώνων προορισθείσα Μητέρα» και «προορισθείσα Παντάνασσα». Το δοξαστικό του εσπερινού μας προσκαλεί να υμνήσουμε την «προεκλεχθείσαν εκ πασών των γενεών εις κατοικητήριον του Παντάνακτος Χριστού». Έχει προορισθεί και επιλεγεί από τον Θεό, πριν ακόμη από την δημιουργία του κόσμου, όλη δε η Παλαιά Διαθήκη Αυτήν υποδεικνύει…

Από την πρώιμη παιδική της ηλικία, ο Θεός την προετοίμασε για το προορισμένο γι’ Αυτήν έργο· ο εγκλεισμός της στον Ναό υπήρξε μέρος αυτής της προετοιμασίας. Όπως της λέει, σε ένα από τα Απόστιχα του Εσπερινού, η μητέρα Της η Άννα, «Είσελθε εις τα άδυτα, και γνώθι μυστήρια, και ετοιμάζου γενέσθαι του Ιησού οικητήριον, τερπνόν και ωραίον…».

Αλλά, θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε, ποια συγκεκριμένη μορφή πήρε αυτή η προετοιμασία; Προετοιμάσθηκε, απαντά ο Παλαμάς, αποκτώντας το εσωτερικό εκείνο βάθος το οποίο επιδαψιλεύει η σιωπή. Ο Παλαμάς τη βλέπει ως τη μεγαλύτερη ησυχάστρια, Εκείνη η οποία επέτυχε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον την αληθινή ησυχία ή σιωπή της καρδιάς. Εισερχόμενη στον Ναό, διέκοψε όλους τους δεσμούς με τα εγκόσμια και γήινα πράγματα, παραιτούμενη από τον κόσμο «Θεώ ζώσα μόνω, Θεώ βλεπομένη μόνω»· επέλεξε την κεκρυμμένη βιοτή, την αόρατη για τα μάτια των έξω, μια «ζωή ησυχίας». Κατοικούσε στα Άγια των Αγίων και η ζωή Της έμοιαζε με τη ζωή των ερημιτών και των ασκητών που κατοικούν εν «όρεσι και σπηλαίοις και ταίς οπαίς της γης» (Εβρ. 11:38). Η περίοδος που έζησε στον Ναό ήταν έτσι μια εμπειρία «ερήμου», μια προτύπωση του μοναχισμού. Εκεί έμαθε να υποτάσσει τον «ηγεμόνα νούν» στον Θεό, ζώντας «την κατ᾿ αγγέλους πολιτείαν», επιτυγχάνοντας την θεωρία και ασκώντας την αδιάλειπτη προσευχή: «συνήψε τον νούν τη προς εαυτόν στροφή και προσοχή και τη αδιαλείπτω θεία προσευχή». Μεταμορφούμενη από το θείο φως, είδε τον άκτιστο Θεό να αντανακλάται στο κάτοπτρο της καθαρότητος της καρδιάς Της. Και τα μέσα της προσβάσεώς της σε όλα αυτά τα μυστήρια της εσωτερικής προσευχής ήταν ακριβώς η ησυχία:
«Την ιεράν ησυχίαν ευρίσκει χειραγωγόν· ησυχίαν την νού και κόσμου στάσιν, την λήθην των κάτω, την μύησιν των άνω, την των νοημάτων επί το κρείττον απόθεσιν· αύτη πράξις ως αληθώς επίβασις της ως αληθώς θεωρίας η θεοπτίας. {…} Μόνη γαρ απάντων, εξ ούτω πάνυ παιδός υπερφυώς ησυχάσασα {…} καινήν και απόρρητον οδόν εις ουρανούς εδείματο την, ιν᾿ ούτως είπω, νοητήν σιγήν».

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы_3OwLBhDkyNQΗσυχία ή σιωπή της καρδιάς δεν είναι ουσιαστικά τίποτε άλλο παρά μια στάση προσεκτικής ακρόασης… «Σχολάσατε και γνώτε ότι εγώ ειμι ο Θεός» (Ψαλμ. 45:10): η φράση του Ψαλμωδού συγκεφαλαιώνει την ουσία της σιωπής. Όταν σιωπώ εν προσευχή σημαίνει ότι αφουγκράζομαι τον Θεό…

Σιωπή είναι προσμονή του Θεού. Και στα Ευαγγέλια η Μαρία απεικονίζεται ακριβώς ως εκείνη η οποία ακροάται: Εκείνη η οποία άκουσε το λόγο του Θεού κατά τον Ευαγγελισμό (Λουκ. 1:38, 11:28), Εκείνη η οποία «συνετήρη τα ρήματα ταύτα, συμβάλλουσα εν τη καρδία αυτής» (Λουκ. 2:19, 2:51), Εκείνη η οποία είπε στους υπηρέτες κατά τον εκ Κανά γάμο να ακούουν τον Υιό της (Ιω. 2:5). Η Μαρία του Γρηγορίου Παλαμά, η Μαρία η ησυχάστρια εντός του Ναού, τελικά δεν αποδεικνύεται τόσο διαφορετική από την Μαρία του κατά Λουκάν Ευαγγελίου, η οποία ακροάται τον Θεό με ταπεινή και επαγρυπνούσα σιωπή.
Αυτό λοιπόν είναι το συμβολικό της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου στον Ναό, μας μιλά για τη χαρά: Ο Χριστιανισμός, μας υπενθυμίζει, ήρθε στον κόσμο ως άγγελμα «χαράς μεγάλης» (Λουκ. 2:10) κι αν αυτή τη μεγάλη χαρά δεν τη νιώθουμε μέσα μας, τότε δεν είμαστε αληθινοί Χριστιανοί. Ωστόσο, σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο, μας μιλά για τη δημιουργική σιωπή. «Να κατανοείς δια της ησυχίας», λέει ο Dag Hammarskjöld, «να ενεργείς δια της ησυχίας, να κατακτάς εν ησυχία». Αυτό ακριβώς είναι το μάθημα που έχουμε να μάθουμε από την παρούσα εορτή. Αποσπάσματα από το βιβλίο του Κάλλιστου Ware, Το έσχατο μυστήριο: Κείμενα για την Υπεραγία Θεοτόκο, Η σιωπή της Μαρίας, Τα Εισόδια της Θεοτόκου, 1η έκδ., Αθήνα, Εν πλω, 2016.

***

Αυτή η παιδούλα των τριών ετών μέχρι της ηλικίας των δέκα πέντε ετών, δώδεκα ολόκληρα χρόνια, γίνεται μέσα στο Ναό η μεγαλύτερη ασκήτρια, η μεγαλύτερη ησυχάστρια, όπως λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Γι’ αυτό η Παναγία είναι πρότυπο των Μοναχών και την σέβονται τόσο πολύ οι Μοναχοί, διότι από βρεφικής ηλικίας εμόνασε, έγινε Μοναχή, ασκήτρια και ησυχάστρια μέσα εις τον Ναό.

Από τη στιγμή που η Παναγία εισήλθε στα “άγια των αγίων”, η ίδια η ζωή έγινε Ναός. Κι όταν εορτάζουμε τα Εισόδιά της, εορτάζουμε το θείο νόημα του ανθρώπου και τη λαμπρότητα της υψηλής του κλήσεως. π. Αλέξανδρος ΣμέμανΕισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы_εισοδια 1Ω ησυχία, κλίμακα ουράνιος, οδός βασιλείας ουρανών, μητέρα της κατάνυξης, πρόξενος της μετανοίας εσύ που λαμπρύνεις την ψυχή και φέρνεις σε ειρηνική κατάσταση τον άνθρωπο!
Ω ησυχία, συ που γεννάς την πραότητα, μένεις μαζί με την ταπείνωση,
συνομιλείς με τους Αγγέλους, φωτίζεις την διάνοια,
και είσαι συζευγμένη με τον φόβο του Θεού!
Ω ησυχία, σχολή προσευχής και αναγνώσεως,
γαλήνη λογισμών και εύδιο (γαλήνιο) λιμάνι!
Ω ησυχία, αμεριμνία ψυχής, ζυγός χρηστός και φορτίο ελαφρύ, που αναπαύεις και βαστάζεις τον βαστάζοντά σε!
Ω ησυχία, ευφροσύνη ψυχής και καρδίας,
Ω ησυχία, όπου κάθε μέρα και νύχτα περιμένεις τον Χριστό
και διατηρείς την λαμπάδα άσβεστη και συνεχώς ψάλλεις:
«ετοίμη η καρδία μου ο Θεός, ετοίμη η καρδία μου!»

Η Παναγία έζησε στα Άγια των Αγίων σε βαθυτάτη σιωπή, και στην συνέχεια έδωσε την σάρκα της στον Λόγο Χριστό.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/20/%ce%b7-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%ad%ce%b6%ce%b7%cf%83%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%ac-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%ce%af%cf%89%ce%bd-%cf%83%ce%b5-%ce%b2%ce%b1/

Η ησυχία ως τρόπος ευρέσεως της πνευματικής καρδιάς, Γέροντας Ζαχαρίας του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/19/%CE%B7-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CF%89%CF%82-%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CF%85%CF%81%CE%AD%CF%83%CE%B5%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1/

Εισόδια της Θεοτόκου – Μαθητεία στην σιωπή της καρδιάς και της προσευχής της Θεοτόκου.
https://iconandlight.wordpress.com/2015/11/20/%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%8D%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%AF%CE%B1%CF%82/

Διψώ για ησυχία, Αββάς Μωϋσής
https://iconandlight.wordpress.com/2015/10/23/%CE%B4%CE%B9%CF%88%CF%8E-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%B2%CE%B2%CE%AC%CF%82-%CE%BC%CF%89%CF%8B%CF%83%CE%AE%CF%82/

Ο Άγιος Ιωάννη Μαξίμοβιτς αγαπούσε πολύ την εορτή των Εισοδίων της Παναγίας μας
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/23/%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%BC%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B5-%CF%80%CE%BF/

Νους δεμένος εις τα ουράνια, λησμονεί τα επίγεια… Όσιος Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης, ο Καππαδόκης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/27/%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CE%AF-%CF%84/

Χρυσή Σιωπή… π. Μωυσής αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/03/12/%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%AE-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CF%80-%CE%BC%CF%89%CF%85%CF%83%CE%AE%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82/

Απολυτίκιον. Ήχος δ’.

Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον, και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις. Εν ναώ του Θεού, τρανώς η Παρθένος δείκνυται, και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται. Αύτη και ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν’ Χαίρε της οικονομίας, του Κτιστού η εκπλήρωσις.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Ό υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Ο καθαρότατος Ναός του Σωτήρος, η πολυτίμητος πάστας και Παρθένος, το ιερόν θησαύρισμα της δόξης του Θεού, σήμερον εισάγεται, εν τω οίκω Κυρίου, την χάριν συνεισάγουσα, την εν Πνεύματι Θείω ην ανυμνούσιν Άγγελοι Θεού’ Αυτή υπάρχει, σκηνή επουράνιος.

Ήχος α’
Ώ τού παραδόξου θαύματος

Σήμερον ναός ο έμψυχος, τής αγίας δόξης, Χριστού τού Θεού ημών, η μόνη εν γυναιξίν, ευλογημένη Αγνή, προσφέρεται τω Ναώ, τω νομικώ κατοικείν εις τα Άγια, και χαίρουσι συν αυτή, Ιωακείμ και η Άννα τω πνεύματι, και παρθενικαί χορείαι, τω Κυρίω άδουσι ψαλμικώς μελωδούσαι, και τιμώσαι την Μητέρα αυτού.

Ήχος δ’  Ως γενναίον

Των Αγίων εις Άγια, η Αγία και άμωμος, εν Αγίω Πνεύματι εισοικίζεται, και δι’ Αγγέλου εκτρέφεται, τω όντι υπάρχουσα, αγιώτατος ναός, τού Αγίου Θεού ημών, τού τα σύμπαντα, αγιάσαντος ταύτης εισοικήσει, και Θεώσαντος την φύσιν, την των βροτών ολισθήσασαν.

Ήχος πλ. α’ Χαίροις ασκητικών

Άννα η θεία χάρις σαφώς, χαριτωθείσαν την αγνήν Αειπάρθενον, προσάγει μετ’ ευφροσύνης, εις τον Ναόν του Θεού, προσκαλεσαμένη προπορεύεσθαι, αυτής τας νεάνιδας λαμπαδηφόρους και λέγουσα· Άπιθι τέκνον, τω δοτήρι γενήθητι, και ανάθημα, και ευώδες θυμίαμα. Είσελθε εις τα άδυτα, και γνώθι μυστήρια, και ετοιμάζου γενέσθαι, του Ιησού οικητήριον, τερπνόν και ωραίον, του παρέχοντος τω κόσμω, το μέγα έλεος.


Τη χαρά και την ελπίδα που σκορπούσε ο προφήτης Ηλίας στους δικαίους της εποχής του θα σκορπίσει και στους δικαίους των εσχάτων

Τι συμβολίζει η απεικόνιση του Προφήτη Ηλία με τον κόρακα;

Ηλίας Προφήτης_Prophet Elijah-Elias_Илия пророк_ΗΛΙΑς-234367577Όπως ο Θεός έτρεφε τον Προφήτη Του για τριάμισι χρόνια, έτσι θα τρέφει και τον λαό Του στην έρημο για ίσο χρονικό διάστημα.

Αλλά εκεί στην έρημο ο προφήτης Ηλίας τί έτρωγε;

«Και οι κόρακες έφερον αυτώ άρτους το πρωί και κρέα το δείλης, και εκ του χειμάρρου έπινεν ύ­δωρ.» Κοράκια του έφερναν ψωμί το πρωί, και το βράδυ του έφερναν κρέας, κι έπινε νερό από τον χείμαρρο.

Γιατί κοράκια; Ξέρετε ότι τα κοράκια είναι σαρκοβόρα. Το λέει και η Αγία Γραφή αυτό, αλλά το ξέρουμε κι από τη φύση τους. Τα κοράκια τρώνε κρέατα, και μάλιστα σάπια κρέατα. πτώματα τρώνε τα κοράκια. Βάζει λοιπόν κοράκια, στέλνει κοράκια, για να δείξει -τί;- ότι πρόκειται για θαύμα, που με τον τρόπο αυτό τονίζεται. Τα κοράκια, που μπορούν να φάνε το κρέας, και μάλιστα σε μία εποχή πείνας, δεν το τρώνε, αλλά το φέρνουν στον Προφήτη. Για να τονισθεί το θαύμα της προστασίας του Προφήτου από τον Θεό. Παρόμοια θα τρέφεται και η Εκκλησία στην έρημο.

Λέει πάλι το βιβλίο της Αποκαλύψεως: «όπως τρέφηται εκεί καιρόν και καιρούς και ήμισυ καιρού από προσώπου του όφεως», για να τρέφεται εκεί η Εκκλησία, λέει, «καιρόν» -είναι το έτος- «και καιρούς» -είναι τα δύο χρόνια. δύο συν ένα, τρία- «και ήμισυ καιρού» -είναι ο μισός χρόνος- δηλαδή τριάμισι χρόνια, «από προσώπου του όφεως», δηλαδή για όσο καιρό ο Διάβολος και ο Αντίχριστος θα επικρατούν σ’ αυτόν τον κόσμο.
Τα ιστορικά προηγούμενα διαθρέψεως του λαού του Θεού αποτελούν εγγύηση για τη διατροφή του στα έσχατα.

Ώστε λοιπόν θα τρέφει ο Θεός. Πώς όμως θα τρέφει ο Θεός εκεί;

Ξέρουμε ότι ο παλαιός Ισραήλ τρεφόταν στην έρημο κατά θαυμαστό τρόπο σαράντα ολόκληρα χρόνια. Ξέρουμε ακόμη ότι και οι Χριστιανοί στην έρημο, που κατέφευγαν από τους διωγμούς, τρέφονταν κατά τρόπο που οικονομούσε ο Θεός. Πώς όμως θα τρέφονται στα έσχατα οι Χριστιανοί που θα φεύγουν στην έρημο;

Αυτό το ξέρει ο Θεός, και θα το φανερώσει τότε. Δεν είπε ποτέ, φέρ’ ειπείν, στους Εβραίους στην Αίγυπτο «Όταν θα σας βγάλω στην έρημο, εγώ θα σας τρέφω με το μάννα», δεν είπε κάτι τέτοιο ο Θεός, αλλ’ όταν ο λαός βρέθηκε στην έρημο και είπαν «Τί θα φάμε;», τότε ο Θεός έριξε το μάννα. Όταν λοιπόν και οι Χριστιανοί θα βρεθούν στις ερημιές και θα πουν «Τί θα φάμε;», τότε ο Θεός ξέρει τί θα δώσει. τώρα δεν το ξέρουμε αυτό.

Η απεικόνιση του Προφήτη με τον κόρακα που τον διατρέφει τονίζει την ιστορικότητά του ως τύπου των εσχάτων.

Αγαπητοί μου. ο μέγιστος των Προφητών, ο Ηλίας ο ένδοξος, έζησε τον ιστορικό τύπο των εσχάτων, όπως σας εξήγησα διά πολλών, για να μας δείξει πώς θα ζήσει κοντά του και η Εκκλησία.

Η Εκκλησία μας, ανάμεσα στα τόσα γεγονότα του πολυτάραχου βίου του προφήτου Ηλιού, ιστορεί, απεικονίζει δηλαδή επάνω σε εικόνες, ένα μόνο χαρακτηριστικό, να κάθεται μέσα σε μία σπηλιά, και εκεί να βλέπει τον κόρακα να του φέρνει το ψωμί ή το κρέας. Δεν δείχνει τίποτε άλλο η Ορθόδοξος Εκκλησία μας από τη ζωή του προφήτου Ηλιού, ούτε την θαυμαστή εκείνη θυσία του στο Καρμήλιον όρος, ούτε ακόμα εκείνη την θεοπτεία του στο όρος Χωρήβ, δηλαδή στο Σινά, ούτε τίποτε απ’ όλα τ’ άλλα τα παράδοξα, παρά εικονίζει μόνο αυτό. Ξέρετε γιατί; Γιατί η Εκκλησία μας θέλει να τονίσει την ιστορικότητα του Προφήτου σαν τύπο των εσχάτων; αλλά και να μας πει -μόνο αυτή την εικόνα παίρνω κι εγώ από τον Προφήτη- να μας πει τί θα γίνει με τους πιστούς μας όταν θα έλθει το τέλος του κόσμου…
Όπως έλεγξε τον Αχαάβ, έτσι θα ελέγξει και τον Αντίχριστο.

Αγαπητοί μου, ο προφήτης Ηλίας, όπως σας είπα και προηγουμένως, θα δείξει τον Αντίχριστο αλλά και θα τον ελέγξει φοβερά, όπως έλεγξε και τον Αχαάβ.

Ξέρετε τί είπε στον Αχαάβ; Του είπε: «Το αίμα σου θα το γλύψουν τα σκυλιά και τα γουρούνια!». Έτσι έγινε, αγαπητοί μου. Πληγώθηκε σ’ έναν πόλεμο ο Αχαάβ, και τον πήγαν πληγωμένο σε μία πηγή, εκεί, λέει, που οι πόρνες λούζονται. Εκεί λοιπόν τον έπλυναν, του έπλυναν τις πληγές. Αλλά τόσο πολύ έτρεχε το αίμα, ακατάσχετο, που τελικά πέθανε εκεί. Και πήγαν μετά τα σκυλιά και τα γουρούνια και έγλυφαν εκεί το αίμα του Αχαάβ![40]

«Εσένα, λέει στην Ιεζάβελ, εσένα… εσένα… θα σε ποδοπατήσουν τα άλογα και θα σε λιανίσουν, και θα σε φάνε τα σκυλιά!…» Έτσι κι έγινε, αγαπητοί μου. Την πέταξαν από το παράθυρο του παλατιού κάτω στην αυλή. Πραγματικά, εκείνοι που ξεκλήρισαν την οικογένεια του Αχαάβ -άλλαξε η κυβέρνηση, να μην πολυλογώ- την πέταξαν από το παράθυρο, τα άλογα την ποδοπάτησαν, και σε λίγο πήγαν τα σκυλιά και την έφαγαν! Και λένε για μια στιγμή εκείνοι που μπήκαν μες στο παλάτι: «Για να πάμε να δούμε, τί έγινε αυτή;». Και πάνε κάτω και βλέπουνε μόνο γδαρμένα κόκκαλα… Την είχαν φάει τα σκυλιά![41]

Ελέγχει λοιπόν φοβερά ο Προφήτης. Έτσι θα ελέγξει και τον Αντίχριστο.

Αν για τους απίστους θα είναι φοβερός, τότε για τους δικαίους θα είναι μια αληθινή ευλογία. Αλλά και για τους απίστους θα είναι φοβερός ο Προφήτης.

Μας λέει το βιβλίο της Αποκαλύψεως ότι όταν ο Αντίχριστος θα τον συλλάβει μαζί με τον άλλο Προφήτη, τον Ενώχ, και θα τους κρεμάσει, θα τους φονεύσει, τότε τόσο θα χαρούν οι άνθρωποι -ακούστε, θα χαρούν!- ώστε θα ανταλλάξουν δώρα μεταξύ τους, γιατί επιτέλους απαλλάχτηκαν από έναν κήρυκα που τους βασάνιζε με τα λόγια του…[42] Οι αμαρτωλοί λοιπόν άνθρωποι θα χαρούν. Αλλά θα σταθεί όμως φοβερός, γιατί σε τρεισήμισι μέρες θα δουν τον προφήτη Ηλία να ανασταίνεται από τους νεκρούς και να ανεβαίνει στον ουρανό, και τότε θα τους πιάσει φόβος και τρόμος![43]

Ηλία Προφήτη_Prophet Elijah-Elias_Илия пророк_ΗΛΙΑ_kT86i81x5ewΑλλά εάν για τους απίστους ο Ηλίας θα είναι φοβερός, για τους δικαίους θα είναι μια αληθινή ευλογία. Γι’ αυτό και ο ύμνος των Πατέρων στο βιβλίο της Σοφίας Σειράχ, στο 48ο κεφάλαιο, στην Παλαιά Διαθήκη, που αναφέρεται στον προφήτη Ηλία, τελειώνει ως εξής: «μακάριοι οι ιδόντες σε και οι εν αγαπήσει κεκοσμημένοι, και γαρ ημείς ζωή ζησόμεθα»[44], ευτυχισμένοι αυτοί που θα σε δουν, ή που σε βλέπουν, αυτοί που ζουν στολισμένοι με αρετές, κι εμείς θα ζήσουμε και θα σε δούμε. Ο Σειράχ ζει περίπου εξακόσια χρόνια μετά τον Προφήτη. Λέει «θα σε δούμε»!

Τη χαρά και την ελπίδα που σκορπούσε ο προφήτης Ηλίας στους δικαίους της εποχής του θα σκορπίσει και στους δικαίους των εσχάτων αλλά και σ’ όλους που θα αναστηθούν.

Αγαπητοί μου, τον προφήτη Ηλία τον είδαν με χαρά και ελπίδα πρώτα-πρώτα εκείνοι οι εφτά χιλιάδες άνδρες στην εποχή του, όταν ήταν κρυμμένοι και δεν φανέρωναν την πίστη τους στον αληθινό Θεό. τότε που ο Προφήτης με παράπονο έφθασε να πει στον Θεό: «Κύριε, μόνος εγώ έμεινα να Σε λατρεύω. Όλοι οι άλλοι προσκύνησαν τα είδωλα!». «Όχι, Ηλία. ήταν η ελπίδα τους ο Προφήτης! εφτά χιλιάδες άνδρες δεν προσκύνησαν τον Βάαλ.» Αυτοί οι εφτά χιλιάδες άνδρες, άμα έβλεπαν τον Προφήτη να ελέγχει τον Αχαάβ, χαίρονταν. Χαίρονταν

Αλλά θα τον δουν με χαρά και ελπίδα και οι δίκαιοι των εσχάτων. Όταν θα κηρύσσει στα Ιεροσόλυμα, όλοι οι ευσεβείς, οι δίκαιοι, θα πουν: «Ήλθε ο Ηλίας. Ήλθε ο Ηλίας! Ελέγχει τον Αντίχριστο. Ήλθε ο Ηλίας!… Τα βάσανά μας τελειώνουν! Έρχεται ο Χριστός!…». Θα είναι λοιπόν και η ελπίδα των δικαίων των εσχάτων.

Θα τον δουν ακόμη και όλοι οι δίκαιοι που κατά τη δευτέρα Παρουσία θα αναστηθούν «και γαρ ημείς ζωή ζησόμεθα», όπως τον είδαν και οι τρεις Μαθητές στο Θαβώρ, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης. γιατί κι εμείς θα ζήσουμε, όπως έγραφε ο συγγραφέας της Σοφίας Σειράχ το 200 π.Χ.

Αγαπητοί μου, αυτή είναι με λίγα λόγια η θαυμαστή προσωπικότητα του αγίου προφήτου Ηλιού. Κι εμείς, τελειώνοντας, τί άλλο θα μπορούσαμε να πούμε; Ω άγιε του Θεού Προφήτα, ένδοξε Ηλία, πρέσβευε υπέρ ημών!

35. Γ’ Βασ. 17, 6.
36. Βλ. Γέν. 8, 6-7 κ.α.
37. Αποκ. 12,14.
38. Βλ. Έξοδ. 16, 35
39. Βλ. Έξοδ. 16, 2-14.
40. Βλ. Γ’ Βασ. 20,19. 22, 30-38.
41. Βλ. Γ’ Βασ. 20, 23. Δ’ Βασ. 9,1-37.
42. Βλ. Αποκ. 11,10.
43. Βλ. Αποκ. 11,11-13.
44. Σ. Σειρ. 48, 11.
45. Γ’ Βασ. 19, 14-18. Πρβλ. Ρωμ. 11, 3-4
46. Βλ. Ματθ. 17, 1-6. Μάρκ. 8, 2-9
*απόσπασμα από απομαγνητοφωνημένη ομιλία.
«ΛΟΓΟΙ ΑΦΥΠΝΙΣΕΩΣ» † π.Αθανάσιος Μυτιληναίος – Ιερά Μονή Κομνηνείου Στομίου Λαρίσης – Εκδόσεις: «Ορθόδοξος Κυψέλη»