iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος μας: να αναλάβουμε την ιστορία της ανθρωπότητας, και να την βαστάξουμε στους ώμους μας μέσα από μια πράξη αγάπης και ελέους, και ας γίνουμε εκείνοι που θα οδηγήσουν τον κόσμο στην τέλεια ομορφιά που είναι το θέλημα του Θεού! Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Ιησούς Χριστός θεραπεία της συγκύπτουσας_Christ healing a Woman’s Infirmities in the synagogue on the sabbath_ womanΚυριακή Ι΄Λουκά
Η θεραπεία της συγκύπτουσας (Λουκά ιγ’ 10-17)

Άγιος Σάββας ο ηγιασμένος (532)
Ιούλιος, Ποταμία, Κρισπίνος, Φήλιξ, Γράτος και οι συν αυτοίς 7 μάρτυρες στην Ταουρά Νουμιδίας Αλγερίας (302) και Κρισπίνα μάρτυς στην Θεβέστη Αλγερίας (304)
Αναστάσιος Μάρτυς, Διογένης, λιθοβοληθείς, τελειούται, Αβέρκιος ξίφει τελειούται.
Όσιος Nόννος
Καρίων και Ζαχαρίας ο υιός του, όσιοι ερημίτες στην Αίγυπτο , (4ος αι.)
Νεκτάριος ο Καρεώτης του εν τω κελλίω του Ιάγαρι (1470), Φιλόθεος ο Καρεώτης, ο χρηματίσας πνευματικός πατήρ του Αγ. Νεκταρίου και Διονύσιος ο Καρεώτης συνασκητής αυτών (15ος αι.)
Κελλιώτες-Αγιορείτες οσιομάρτυρες της Σκήτης των Καρυών του Αγ. Όρους επί Βεκκου (1274) και Κοσμάς ο Πρώτος

Εορτάζουν στις 5 Δεκεμβρίου

Στίχ. Ψυχήν όπισθεν του Θεού κολλών πάλαι,
Έμπροσθεν αυτού νυν παρίσταται Σάββας.
Θεσπεσίοιο πόλου πέμπτη Σάββας εντός εσήχθη.

Θαύματα του Χριστού την ημέρα του Σαββάτου
Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ
9 Δεκεμβριου 1979

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Ξανά και ξανά διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο για την οργή που προκάλεσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός πραγματοποιώντας μια πράξη ελέους, ένα θαύμα την ημέρα του Σαββάτου. Και δεν βοηθάει σε κάτι αν θέσουμε στον εαυτό μας την ερώτηση: Γιατί το έκανε αυτό συνεχώς, με τέτοια επιμονή; Θα μπορούσε να είχε γίνει για να αμφισβητήσει εκείνους που βρίσκονταν γύρω Του; Για να τους προκαλέσει; Θα μπορούσε να είναι απλά μια παιδαγωγική πράξη;

Πιστεύω ότι κρύβονται πολύ περισσότερα στην πράξη Του. Ο Κύριος δημιούργησε τον κόσμο σε έξι ημέρες· την έβδομη ημέρα αναπαύτηκε από τον κόπο και τον μόχθο Του. Αλλά τι συνέβη τότε στον κόσμο; Η έβδομη ημέρα ήταν η μέρα που ο κόσμος περιήλθε στα χέρια του ανθρώπου για να τον οδηγήσει στην ολοκλήρωση του και η έβδομη ημέρα, το Σάββατο του Κυρίου είναι η ημέρα του ανθρώπου. Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία καταρέει εκείνη την ημέρα. Αλλά ο Θεός δεν άφησε τον άνθρωπο να εργασθεί μόνος του, καθώς λέει ο Κύριος Ιησούς στο Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννη, «Ο πατήρ μου έως άρτι εργάζεται, καγώ εργάζομαι», δείχνει την εργασία Του στον Υιό Του για να την ολοκληρώσει. Και σε ένα άλλο εδάφιο μας διδάσκει, μας λέει ότι η κρίση Του είναι αληθινή επειδή δεν είναι η δική Του κρίση· ακούει τα λόγια του Πατέρα και αυτή είναι η κρίση που κηρύττει.

Και έτσι, η ιστορία είναι η ημέρα του ανθρώπου, αλλά ο άνθρωπος καλείται να οδηγηθεί από τη σοφία, από την αγάπη του Θεού. Συμβαίνει αυτό επειδή τόσο συχνά αναζητούμε τους δικούς μας δρόμους, επειδή δεν αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο δρόμος του Θεού, πως ο κόσμος έχει γίνει τόσο άσχημος, τόσο τρομακτικός, και τραγικός.

Υπάρχει ένα Εβραϊκό ποίημα που περιγράφει την δυστυχία αυτού του κόσμου όπου ο άνθρωπος δεν φέρει την χαρά του Θεού· λέει το ποίημα ότι ο Άνθρωπος έπαψε να πιστεύει στον Θεό και η αγάπη άφησε αυτόν τον κόσμο. Οι άνθρωποι κρεμάστηκαν στα δάση, πνίγηκαν στις λίμνες, στα ποτάμια. Ο Ουρανός δεν καθρεφτίζεται στις λίμνες, στα δάση· το πουλί δεν τραγουδάει πιά τραγούδια του παραδείσου, και ίδιος ο Προφήτης έγινε στο βάθρο του ένα απλό άγαλμα.

Αυτό δεν έχουμε γίνει; Όχι αγάλματα αλλά τόσο όμοιοι με την γυναίκα του Λωτ που στράφηκε προς τα πίσω κι έγινε στήλη άλατος. Παραμείναμε αλάτι και ακόμα είμαστε απολιθωμένοι, ακίνητοι, δεν φέρουμε εις πέρας το έργο μας. Και ο Χριστός μας δείχνει ξανά και ξανά, καθώς εργάζεται μέσα από τα θαύματα Του, τις πράξεις της αγάπης και της συμπόνιας την ημέρα του Σαββάτου, αυτός που είναι ο αληθινός άνθρωπος, ο μόνος άνθρωπος που βρίσκεται σε πλήρη ενότητα με τον Θεό, ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος μας: να αναλάβουμε την ιστορία της ανθρωπότητας, σε όποια περίπτωση κι αν βρισκόμαστε, και να την βαστάξουμε στους ώμους μας μέσα από μια πράξη αγάπης και ελέους.

Ένας Δυτικός συγγραφέας έχει πεί ότι Χριστιανός είνε εκείνος στον οποίον ο Θεός έχει αναθέσει την φροντίδα του κόσμου Του και των άλλων ανθρώπων. Εκπληρώνουμε τούτη τη βασική, κεντρική εντολή, νοιαζόμαστε; Ίσως νοιαζόμαστε δείχνοντας φροντίδα, ίσως νοιαζόμαστε με αυστηρότητα, αλλά πρέπει να έχουμε έννοια. Και τότε, αυτή η έβδομη ημέρα που ο Θεός ανέθεσε μέσα από μια πράξη ελέους και αγάπης αυτόν τον κόσμο στην φροντίδα μας, μπορεί να γίνει ακόμα ημέρα του Κυρίου. Και η Πόλη του ανθρώπου που χτίστηκε δίχως Θεό, που τόσο συχνά μοιάζει με τον Πύργο της Βαβέλ, ίσως ακόμα ν’ αποκαλυφθεί και να πλησιάσει το μεγαλείο και την αγιότητα της Πόλης του Θεού όπου ο Κύριος Ιησούς Χριστός, αληθινός Θεός αλλά και άνθρωπος, καλείται να γίνει πολίτης, να γίνει η καρδιά της, αλλά επίσης ένας από εμάς.

Δεν είναι αυτό το κάλεσμα αρκετά σπουδαίο; Δεν μας εμπνέει αρκετά η πίστη του Θεού σ’ εμάς; Πρόκειται ν’ απορρίψουμε την ελπίδα Του, ν’ απορρίψουμε την αγάπη Του για μας ή για τους άλλους; Ή πρόκειται να μάθουμε από τον τρόπο που ο Χριστός εκπληρώνει τον ανθρώπινο προορισμό Του την ημέρα του Κυρίου, δεν θα μάθουμε από Αυτόν και μαζί μ’ Εκείνον να κτίζουμε τον κόσμο που ο Θεός ονειρεύτηκε και που ακόμα αγαπά μέσα στις θλίψεις του και τόσο συχνά στην προδοσία μας!

Ας μάθουμε ν’ αγαπάμε ο ένας τον άλλον ενεργά, να σηκώνουμε το φορτίο ο ένας του άλλου, ν’ ακούμε τον ζωντανό Θεό όταν μιλάει, ν’ ακούμε με όλη μας την ενέργεια, να κοιτάζουμε τον τρόπο της ζωής Του και ας γίνουμε εκείνοι που θα φέρουν εις πέρας το θέλημα Του και θα οδηγήσουν τον κόσμο στην τέλεια ομορφιά που είναι το θέλημά Του! Αμήν.
http://www.mitras.ru/eng/eng_248.htm
Απόδοση στην Νεοελληνική:
http://www.agiazoni.gr/article.php?id=66207594504739652320

***

Η υποκρισία ρίζα έχει την πονηρία, καρπούς δε το ψεύδος, την απάτη, τη δολιότητα, την αισχροκέρδεια, την αδικία, τη βλάβη, και γενικά την εξόντωση του πλησίον. Δημήτριος Παναγόπουλος

Το νοσηρό φαινόμενο της υποκρισίας, της προσποιήσεως, της ανειλικρίνειας, της ηθοποιίας, του φαρισαϊσμού πάντοτε υπήρχε, αλλά στην εποχή μας παράγινε το κακό. «Μύρια πανταχού προσωπεία. Πολλαί των προβάτων αι δοραί, αναρίθμητοι πανταχού κεκρυμμένοι λύκοι», έλεγε ο ιερός Χρυσόστομος– πού σημαίνει ότι πάρα πολλοί άνθρωποι υποκρίνονται. Πλήθυναν υπερβολικά οι προβατόσχημοι. Έγιναν αναρίθμητοι οι «κεκρυμμένοι λύκοι»!
Τα συνηθέστερα όπλα των ανθρώπων αυτών είναι το ψεύδος, δολιότητα, η ραδιουργία, η διαστροφή και η συκοφαντία.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

ΡομφαιαἸησοῦς Χριστὸς_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon5_ 26422_original«Αποκριθείς δε ο αρχισυνάγωγος, αγανακτών ότι τω σαββάτω εθεράπευσεν ο Ιησούς, έλεγε τω όχλω· εξ ημέραι εισίν εν αις δει εργάζεσθαι· εν ταύταις ουν ερχόμενοι θεραπεύεσθε, και μη τη ημέρα του σαββάτου» (Λουκ. ιγ’ 14). Αυτά είναι λόγια τού πονηρού υιού τού σκότους. Θαρρείς πως ο σατανάς που έφυγε από τη συγκύπτουσα γυναίκα, μπήκε μέσα σ’ αυτόν. ’Ετσι μιλάει η φιλαυτία μαζί με τους αχώριστους συντρόφους της, το φθόνο και την οργή. Ο Χριστός θεράπευσε, ο αρχισυνάγωγος όμως κατέφυγε στην κατασπίλωση του θαύματος. Ο Χριστός ελευθέρωσε μια ανθρώπινη ζωή από τα σατανικά δεσμά κι ο άλλος κατασυκοφαντούσε. Ο Χριστός έβγαλε το πονηρό πνεύμα από την άρρωστη γυναίκα κι εκείνος οργίστηκε επειδή ο θεραπευτής έβγαλε το δαιμόνιο από μια πόρτα κι όχι από μίαν άλλη. Ο Χριστός άνοιξε τον ουρανό στους ανθρώπους κι αποκάλυψε το ζωντανό Θεό· ο άλλος εκνευρίστηκε επειδή άνοιξε τον ουρανό το πρωί κι όχι το απόγευμα. Ο Χριστός πήγε με φως στους αιχμαλώτους στη φυλακή κι ο άλλος τον επιτίμησε επειδή δεν άφησε να κάνει το καθήκον αυτό μια άλλη μέρα.
Βλέπετε πόσο φοβερή και τρομερή είναι η φιλαυτία! Ο εγωκεντρικός αρχισυνάγωγος δεν τόλμησε να επιτιμήσει το Χριστό, γι’ αυτό κι επιτιμούσε τους ανθρώπους,

Ο Κύριος γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Ήξερε πως ο αρχισυνάγωγος Εκείνον ήθελε να επιτιμήσει, μ’ όλο που η γλώσσα του απευθυνόταν στους άλλους. Ο Κύριος το γνώριζε αυτό και δεν επέτρεπε να επιτιμηθούν άλλοι για κάτι που μοναδικός αίτιος ήταν ο ίδιος.
Ο Κύριος είναι λαμπρότερος από τον ήλιο και καθαρότερος από το κρύσταλλο, γι’ αυτό και μέσα Του δε χωρούσε υποκρισία…

Με το πνευματικό σκοτάδι και την ηθική νωθρότητα που τους διέκρινε, οι Ιουδαίοι πρεσβύτεροι μόνο το γράμμα τού Νόμου μπορούσαν να δουν και να το θεοποιήσουν. Έτσι ο Νόμος, αντί να γίνει οδηγός στο δρόμο της ζωής, έγινε ένα πτώμα που εκείνοι έσερναν μαζί τους. Αντί ο Νόμος να γίνει αναμμένη λαμπάδα στο σκοτάδι, έγινε κρύα στάχτη σε χρυσό δοχείο, που το προσκυνούσαν όπως οι προπάτορές τους κάποτε το χρυσό μόσχο (Εξ. λβ’ 4).
Στην περίπτωση αυτή όμως δεν ήταν ο ζήλος τού Νόμου που ξεσήκωσε τον αρχισυνάγωγο εναντίον τού Χριστού, αλλά η άρρωστη φιλαυτία του. Πώς μπορούσε κάποιος να δείξει στη συναγωγή πως είναι πιο δυνατός, πιο σοφός και πιο εύσπλαχνος από τον ίδιο; Έκανε μια επίδειξη του ζήλου του για το Νόμο τού Θεού, στα χείλη του όμως διαφαινόταν ένα δηλητήριο που έβγαινε από την άρρωστη καρδιά του. Αυτός ήταν ένας ακόμα λόγος για να τον αποκαλέσει ο Κύριος υποκριτή.

«Και ταύτα λέγοντος αυτού κατησχύνοντο πάντες οι αντικείμενοι αυτώ, και πας ο όχλος έχαιρεν επί πάσι τοις ενδόξοις τοις γινομένοις υπ’ αυτού» (Λουκ. ιγ’ 17). Πόσο εύκολο είναι να υπερασπιστείς ένα έργο που έγινε από αγάπη για τον άνθρωπο! Ο Θεός στέκεται πίσω από τέτοιο έργο ως μάρτυρας και προστάτης. Το καλό έργο δίνει μια ακατανίκητη ευγλωττία στη γλώσσα… Παραδειγματιστείτε από τον τρόπο που απάντησε ο πρωτομάρτυρας Στέφανος στους βασανιστές του. Από τον τρόπο που απαντούσαν οι πρώην ψαράδες Πέτρος και Ιωάννης, καθώς κι ο απόστολος Παύλος. Δεν είναι απαντήσεις ανθρώπων αυτές, που τις έμαθαν σε βιβλία, αλλά εκείνων που διδάχτηκαν από το Άγιο Πνεύμα. Δε μιλάνε έτσι οι συνήγοροι κι οι θνητοί άνθρωποι, παρά μόνο ο Θεός.
Ο σοφός βασιλιάς τού παλιού καιρού έδωσε προφητική φωνή σε μια ευαγγελική αλήθεια όταν είπε: «κακός υπακούει γλώσσης παρανόμων, δίκαιος δε ου προσέχει χείλεσι ψευδέσιν» (Παρ. ιζ’ 4). Η απάντηση του Χριστού στον αρχισυνάγωγο ήταν τέτοια, ώστε προκάλεσε ντροπή στους αντιπάλους και χαρά σ’ όλους τους ανθρώπους. Χάρηκαν οι άνθρωποι, γιατί είδαν στα λόγια Του μια λάμψη νίκης τού καλού πάνω στο κακό, όπως νωρίτερα είχαν δει την ίδια λάμψη στο θαύμα που έκανε στη συγκύπτουσα, αλλά και σε πολλά άλλα από τα θαύματά Του…

Η συγκύπτουσα γυναίκα υποδηλώνει τ’ αγκυλωμένα μυαλά όλων αυτών που δεν προσεγγίζουν τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Εκείνων που έχουν διεστραμμένο νου και δεν μπορούν με τις δικές τους δυνάμεις να σταθούν απέναντι στο Θεό, αλλ’ έρπουν διαρκώς στη γη, τρέφονται από τη γη, μαθητεύουν στη γη και χαίρονται στη γη.
Το διεστραμμένο μυαλό είναι ταυτόχρονα και αγκυλωμένο, περιορισμένο. Εξαρτάται από τις αισθήσεις. Τους προγόνους του τους αναζητά μόνο ανάμεσα στα ζώα. Την ευχαρίστησή του τη βρίσκει μόνο στο φαγητό και το ποτό. Δεν ξέρει τίποτα για το Θεό και τον πνευματικό κόσμο ή για την αιώνια ζωή κι επομένως δε γνωρίζει τίποτα για την πνευματική, την ουράνια χαρά. Είναι απαρηγόρητο, φοβισμένο, γεμάτο θλίψη και κακία. Ο Κύριος Ιησούς καλεί ένα τέτοιο μυαλό κοντά Του για να το ανορθώσει, να το φωτίσει, να του δώσει χαρά. Αν πάει γρήγορα κοντά Του, όπως η συγκύπτουσα, θ’ ανορθωθεί πραγματικά, θα φωτιστεί, θα χαρεί και θα ευχαριστησεί το Θεό μ’ όλη του τη δύναμη. Αν δεν πάει κοντά Του, θ’ αφεθεί στο σκοτάδι και θα πεθάνει μέσα στις αμαρτίες Του, όπως είπε ο Κύριος στους άπιστους Ιουδαίους: «εν τη αμαρτία υμών αποθανείσθε» (Ιωαν. η’ 21). Το ίδιο θα γίνει και με την αισθησιακή και κολλημένη στα γήινα ψυχή, που είναι στραμμένη προς τη γη και έρπει στην επιφάνειά της.
Δεν είναι καλύτερα τα πράγματα για την εξασθενημένη και παραλυμένη ψυχή, που δεν πιστεύει πως αυτό που έχει είναι αληθινό, που δεν έχει τη δύναμη ν’ απομακρυνθεί από το ψέμα και να προσεγγίσει την αλήθεια. Όταν ακούει την κλήση της αλήθειας, βρίσκει πάντα μια πρόφαση, όπως: «Σήμερα είναι Σάββατο, δεν μπορώ, δεν με κάλεσες μια βολική μέρα» ή «η κλήση σου είναι ξαφνική κι απότομη, δεν μπορώ – έπρεπε να βρεις καλλίτερα λόγια για να με καλέσεις» ή «είμαι νέος, ανήσυχος, δεν μπορώ – κράτα την κλήση σου ωσότου παίξω λίγο ακόμα με τα ψέματα» ή «έχω γυναίκα και παιδιά, δεν μπορώ – πρέπει πρώτα να φροντίσω γι’ αυτά κι έπειτα να με καλέσεις». Κι ύπαρχουν και πολλές άλλες δικαιολογίες και προφάσεις, δεκάδες ή και εκατοντάδες.
Το παραλυμένο μυαλό θα βρει πάντα κάποια αληθοφανή κι ανόητη δικαιολογία για να μην ακολουθήσει την αλήθεια. Η αλήθεια όμως κράζει μία, δυο, τρεις φορές και μετά ακολουθεί το δρόμο της. Κι η παράλυτη ψυχή εξακολουθεί να έρπει στο χώμα και θα πεθάνει στις αμαρτίες της. Όποιον αρνείται την κλήση τού Χριστού σ’ αυτή τη ζωή, ο θάνατος θα τον βρει ξαφνικά. Θα τον αρπάξει και θα κλείσει πίσω του τις πύλες της επίγειας ζωής. Αυτός δεν έχει πια ελπίδα να ξαναγυρίσει στη ζωή αυτή, να μετανοήσει στη μέλλουσα ζωή ή να λάβει έλεος στην Κρίση τού Θεού. Ο θάνατος είναι μπροστά μας, όπως μπροστά μας είναι κι η κρίση τού Θεού. Αυτές είναι δυο φοβερές υπομνήσεις σ’ εμάς, πως μπροστά μας πρέπει να είναι και η μετάνοια. Αν η μετάνοια δεν προηγηθεί του θανάτου και της Κρίσης τού Θεού, τότε θα μείνει για πάντα μακριά μας. Τώρα είναι στο χέρι μας, τώρα μπορούμε ακόμα να τη χρησιμοποιήσουμε.
Ας βιαστούμε να κάνουμε χρήση της μετάνοιας. Η μετάνοια είναι το πρώτο και σπουδαιότερο φάρμακο της ψυχής τού ανθρώπου. Ας μετανοήσουμε μόνο κι έπειτα θ’ ανοίξουν κι άλλες πόρτες και θα μάθουμε τι άλλο πρέπει να κάνουμε.

Εκείνος ο οποίος μας είπε να μην μεριμνούμε για το αύριο, Αυτός έχει και την φροντίδα μας. Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος
https://iconandlight.wordpress.com/2019/12/04/36130/

Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος, Κάθε μέρα φρόντιζε την ψυχή του.
https://iconandlight.wordpress.com/2016/12/04/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%AC%CE%B2%CE%B2%CE%B1%CF%82-%CE%BF-%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CF%86%CF%81/

Άγιος Σάββας ο ηγιασμένος, Κύριε Ιησού Χριστέ! Συ που αληθινά μας φωτίζεις και σώζεις, στα χέρια Σου εμπιστευόμαστε τον νου και την καρδιά μας.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/12/04/%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%82-%CF%86%CE%AD%CF%81%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B7-%CF%84%CE%BF/

Βίος Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, Εκ του Συναξαριστού του Μακαρίου ιερομονάχου Σιμωνοπετρίτου
https://iconandlight.wordpress.com/2018/12/05/%CE%B2%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%AC%CE%B2%CE%B2%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BA-%CF%84%CE%BF%CF%85/Σάββας ο Ηγιασμένος_St Sabbas the Sanctified_св. Савва Освященный_ 334521354Απολυτίκιον Αγίου Σάββα Ηγιασμένου, Ήχος πλ. δ’.

Ταις των δακρύων σου ροαίς, της ερήμου το άγονον εγεώργησας· και τοις εκ βάθους στεναγμοίς, εις εκατόν τους πόνους εκαρποφόρησας· και γέγονας φωστήρ, τη οικουμένη λάμπων τοις θαύμασι, Σάββα Πατήρ ημών Όσιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον της Οσίας Σοφίας, μητρός του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου. Ήχος δ΄. ταχύ προκατάλαβε. [18 Δεκ.]

Σοφίαν ζηλώσασαν την ενυπόστατον, οσίως διέλαμψας ασκητική αγωγή, μητέρων αγλάισμα, συ γαρ Ηγιασμένον, ημίν έτεκες όντως, Σάββαν τον θεοφόρον, ω Σοφία θεόφρον· μεθ’ ου και νυν ικέτευε υπέρ των ψυχών ημών.

Ήχος πλ. α’  Όσιε Πάτερ

Σάββα θεόφρον, αρετών στύλος ο πύρινος, πυρσός ο εκ θαλάσσης, της κοσμικής τούς λαούς, λιμένα πρός τον θείον καθοδηγών, πλάνης τα πνεύματα ο καταβαλών, Πνεύματος Αγίου το καθαρόν δοχείον, ο ποδηγέτης των Μοναστών, ηκριβωμένη τε στάθμη της εγκρατείας, της ταπεινώσεως, περίβλεπτον το ύψος, κρήνη η βρύουσα, ιάσεων πελάγη, Χριστόν ικέτευε, Χριστόν δυσώπει Όσιε, δωρηθήναι τη Εκκλησία, ομόνοιαν, ειρήνην, και μέγα έλεος.

Ήχος πλ. α’  Αυτόμελον

Άνθραξ θεοφεγγής τω πυρί, προσομιλήσας θεοφόρε τού Πνεύματος, εδείχθης εν κόσμω Σάββα, καταλαμπρύνων ψυχάς, των πιστώς θεόφρον προσιόντων σοι, προς φως οδηγών αυτούς, το ανέσπερον Όσιε, ερημικούς δε, δροσιζόμενος άνωθεν, θεία χάριτι κατεμάρανας άνθρακας, Όθεν και τον της νίκης σοι, προδήλως δεδώρηται στέφανον Πάτερ της θείας, δικαιοσύνης ο πρύτανις, Χριστός, όν δυσώπει, ταίς ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Ο Οίκος

Σοφίας υπάρχων βλάστημα, Σάββα Όσιε, παιδιόθεν επόθησας Σοφίαν την ενυπόστατον, η συνοικήσασά σοι, από γης σε εχώρισε, και προς ύψος ανήγαγεν, εξ αϋλων ανθέων πλέξασα στέφανον, και τη σή επιθείσα ηγιασμένη κάρα θεόφρον, ώπερ κεκοσμημένος, εξιλέωσαι το θείον, τού δοθήναί μοι σοφίαν λόγου επαξίως, όπως ανυμνήσω την αγίαν σου κοίμησιν, ήν εδόξασε Χριστός ο Θεός ημών, διό και ημείς κράζομέν σοι, Χαίροις Πάτερ αοίδιμε.

Ήχος α’ Των ουρανίων ταγμάτων

Ο υπερόπτης των κάτω, και παρεπίδημος, ο εραστής των άνω, και ερημοπολίτης, Σάββας ο θεόφρων, πάντας ημάς, εορτάσαι προτρέπεται, της πρός Θεόν εκδημίας αυτού πιστώς, την ημέραν την σεβάσμιον. 

Δόξα… Ήχος β’

Όσιε Πάτερ, εκ βρέφους την αρετήν επιμελώς ασκήσας, όργανον γέγονας τού αγίου Πνεύματος, και παρ’ αυτού λαβών των θαυμάτων την ενέργειαν, έπεισας τούς ανθρώπους καταφρονείν των ηδέων, νυν δε τω θείω φωτί, καθαρώτερον ελλαμπόμενος, φώτισον και ημών τάς διανοίας, Σάββα Πατήρ ημών.

Και νυν… Θεοτοκίον

Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτηρ τού Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.

Κυριακή Ι’ Λουκά – Η θεραπεία της συγκύπτουσας
Ευαγγέλιο Κυριακής: Λουκ. ιγ΄ 10-17

Τω καιρώ εκείνω, ην διδάσκων ο Ιησούς εν μια των συναγωγών εν τοις σάββασι. 11 και ιδού γυνή ην πνεύμα έχουσα ασθενείας έτη δέκα και οκτώ, και ην συγκύπτουσα και μη δυναμένη ανακύψαι εις το παντελές. 12 ιδών δε αυτήν ο Ιησούς προσεφώνησε και είπεν αυτή· γύναι, απολέλυσαι της ασθενείας σου· 13 και επέθηκεν αυτή τας χείρας· και παραχρήμα ανωρθώθη και εδόξαζε τον Θεόν. 14 αποκριθείς δε ο αρχισυνάγωγος, αγανακτών ότι τω σαββάτω εθεράπευσεν ο Ιησούς, έλεγε τω όχλω· εξ ημέραι εισίν εν αίς δεί εργάζεσθαι· εν ταύταις ούν ερχόμενοι θεραπεύεσθε, και μη τη ημέρα του σαββάτου. 15 απεκρίθη ούν αυτώ ο Κύριος και είπεν· υποκριτά, έκαστος υμών τω σαββάτω ου λύει τον βούν αυτού η τον όνον από της φάτνης και απαγαγών ποτίζει; 16 ταύτην δε, θυγατέρα Αβραάμ ούσαν, ην έδησεν ο σατανάς ιδού δέκα και οκτώ έτη, ουκ έδει λυθήναι από του δεσμού τούτου τη ημέρα του σαββάτου; 17 και ταύτα λέγοντος αυτού κατησχύνοντο πάντες οι αντικείμενοι αυτώ, και πας ο όχλος έχαιρεν επί πάσι τοις ενδόξοις τοις γινομένοις υπ᾿ αυτού.


Είμαστε όλοι ζωντανές εικόνες του Θεού και αυτό το γεγονός αποτελεί για μας μία τεράστια ευθύνη… θα πρέπει να μπορούν να διακρίνουν σε μας τη λάμψη της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος, να αναγνωρίζουν τον ίδιο τον Θεό που αποκαλύπτει τον εαυτό Του. Δεν πρέπει να δίνουμε ψευδή μαρτυρία για όσα κηρύττουμε, με τον τρόπο της ζωής μας. Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Θεοφάνης ο Γραπτός_Θεόδωρος_οι Γραπτοί_Theophanes Graptus_the Branded_Феодор и Феофан Начертанные_feodor-i-feofan-nachertannye-kopiya-starinnoj-ikonyΦίλιππος ο Διάκονος, εκ των 7 Διακόνων, ο βαπτίσας τον Αιθίοπα ευνούχο της βασίλισσας Κανδάκης, μαρτύρησε στην Ιεράπολι Φρυγίας Μ. Ασίας (1ος αι.)
Ζηναΐς και Φιλονίλλα οι ανάργυρες ιατροί, αυτάδελφες, συγγενής Απ. Παύλου, ερημίτριες [μέσα σε σπήλαιο-νοσοκομείο εξάσκησαν δωρεάν την ιατρική] (1ος αι.)
Θεοφάνης ο Γραπτός, επίσκοπος Νικαίας Βιθυνίας Μ. Ασίας, ομολογητής και ποιητής Κανόνων, εκ Παλαιστίνης (778-845), αδελφός του Θεοδώρου του Γραπτού (27 Δεκεμβρίου) – Ευστράτιος Μηθύμνης, εκ των 365 Πατέρων της εν Νικαίας εβδόμης Οικουμενικης Συνόδου (787)
Αναστάσιος πρεσβύτερος, αποκρισιάριος της Εκκλησίας της Ρώμης στην Κωνσταντινούπολι και ομολογητής στη Κωνσταντινούπολι και στη Γεωργία, μαθητής Αγ. Μαξίμου του Ομολογητού (20/9 και 11/10 κοίμησι, +666)
Θεοφάνης Σολέας και Ιωνάς ο θαυματουργός, ερημίτης στην Πέργαμο της Λάρνακας Κύπρου (12ος αι.)
Κέννεθ ιδρυτής Μονής στην Agahaboe Ιρλανδίας και ιεραπόστολος Σκωτίας, εξ Ιρλανδίας (599) 
Τάτα/Εθελβούργα ιδρύτρια Μονής στο Barking Essex Αγγλίας, αδελφή του αγίου Erconwald (30 Απριλίου) του Λονδίνου Αγγλίας (675)
Φιλόθεος ο Κόκκινος, ο Κωνσταντινουπόλεως, εκ Θεσσαλονίκης (1379)
Λεωνίδας, Στάρετς της Όπτινα (1841)
Σύναξι Πάντων των Αγίων της Μονής Όπτινα Ρωσίας
Μνήμη του θαύματος της εικόνας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού στη Βηρυτό της Φοινίκης όπου έρευσε αίμα και ύδωρ (7ος αιώνας)
Ο Δαυίδ Μπάλφουρ (David Balfour) «η πιο αγαπητή και συγγενή ψυχή» του Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ εκοιμήθη την 11η Οκτωβρίου 1989

Εορτάζουν στις 11 Οκτωβρίου

Στίχοι
Ειρηνικώς ύπνωσαν ειρήνης φίλαι,
Η Φιλονίλλα Ζηναΐς τε αι δύο.
Ζηναΐς ενδεκάτη Φιλονίλλα, συν θάνε κηδείη.

Στίχοι
Εικόνα τιμών Ευστράτιος και λείψανα,
Τον κόσμον λιπών εικόνι ου πορεύεται.

Στίχοι
Ο Γραπτός εν γη την θέαν Θεοφάνης,
Και κλήσίν εστιν εκθανών Γραπτός πόλω.

Ύμνος
στον όσιο Θεοφάνη τον Γραπτό
Αγίου Νικολάου Βελιμιροβιτς

Ο Θεοφάνης ο Αγιοσαββίτης, ήταν μεγάλος ασκητής,
βαθύς θεολόγος και υμνογράφος εξαίσιος,
μάρτυρας Χριστού και ομολογητής της Πίστεως,
κόσμημα της Εκκλησίας, ένας Πατέρας της Ορθοδοξίας.

Άφησε το κελί του από υπακοή,
και εξερχόμενος από τη σιωπή του, βγήκε έξω στον κόσμο, για μια ακόμη φορά,
για να διδάξει την αλήθεια στον ασεβή αυτοκράτορα,
και να ομολογήσει την Αλήθεια ενώπιόν του.

Ο Άγιος Θεοφάνης αντάλλαξε ένα τέταρτο του αιώνα
για την αληθινή χαρά,
όλα αυτά τα χρόνια υπέμεινε βάσανα φρικτά,
και εκεί στην σκοτεινή φυλακή,
έφερε στο πρόσωπό του τη σφραγίδα του μαρτυρίου.

Αλλά, εμπνευσμένος από το Πνεύμα, αυτός ο άγιος του Θεού
πότισε αυτά τα χρόνια με θαυμάσιους ύμνους,
δοξάζοντας τον Κύριο και τους αγίους του Θεού
με θερμή ελπίδα, αγάπη και πίστη.
Ο Πρόλογος της Αχρίδος – Οκτώβριος του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς από τις εκδόσεις Άθως.
http://prologue.orthodox.cn/October11.htm

Θεοφάνης ο Γραπτός_Theophanes Graptus_the Branded_ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΓΡΑΠΤΟς ag-Theofanis-Graptos-Theofanous-Nerezi, Saint Theophanes Graptos34564645645 - ΑντιγραφήΟ όσιος Θεοφάνης ο Γραπτός

Ο Θεοφάνης ήταν ομολογητής και συγγραφέας εκκλησιαστικών κανόνων. Γεννήθηκε στην Αραβία από πλούσιους και ευσεβείς γονείς. Μαζί με τον αδελφό του Θεόδωρο (27 Δεκεμβρίου), έγιναν μοναχοί στη Μονή του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου. Καθώς ήταν πολύ μορφωμένοι μοναχοί, ο Πατριάρχης Θωμάς των Ιεροσολύμων τους έστειλε στον αυτοκράτορα Λέοντα τον Αρμένιο, για να υπερασπιστούν την Πίστη και την προσκύνηση των εικόνων. Ο ασεβής αυτοκράτορας βασάνισε σκληρά αυτούς τους αγίους αδελφούς και τους έβαλε στη φυλακή. Αργότερα, ο εικονομάχος αυτοκράτορας Θεόφιλος ξανάρχισε τα βασανιστήρια τους και διέταξε να χαράξουν με πυρωμένα σίδερα στα πρόσωπά τους λέξεις χλευασμού*, για να τους εκθέσουν στη γελοιοποίηση του κόσμου. Όταν λύθηκε η εικονομαχική διαμάχη, ο Θεοφάνης απελευθερώθηκε και λίγο αργότερα χειροτονήθηκε επίσκοπος Νικαίας. Κοιμήθηκε ειρηνικά το έτος 847, έχοντας υποφέρει για τις άγιες εικόνες είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια κι έχοντας γράψει 145 Κανόνες. Εισήλθε στην αιώνια χαρά του Κυρίου του.
Ο Πρόλογος της Αχρίδος – Οκτώβριος του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
http://prologue.orthodox.cn/October11.htm

*Ο εικονομάχος αυτοκράτορας Θεόφιλος χάραξε στα μέτωπά τους με πυρακτωμένο σίδερο, τους παρακάτω δώδεκα στίχους για να τους στιγματίσει.
«Πάντων ποθούντων προστρέχειν προς την πόλιν,
Όπου πάναγνοι του Θεού Λόγου πόδες
Έστησαν, εις σύστασιν της οικουμένης,
Ώφθησαν ούτοι τω σεβασμίω τόπω,
Σκεύη πονηρά δεισιδαίμονος πλάνης.
Εκείσε πολλά λοιπόν εξ απιστίας,
Πράξαντες δεινά αισχρά δυσσεβοφρόνως,
Εκείθεν ηλάθησαν ως αποστάται.
Προς την πόλιν δε του κράτους πεφευγότες,
Ουκ εξαφήκαν τας αθέσμους μωρίας.
Όθεν γραφέντες ως κακούργοι, την θέαν,
Κατακρίνονται και διώκονται πάλιν». Με απλά λόγια:
«Επειδή όλοι ποθούν να πάνε στην πόλη, όπου στάθηκαν τα πάναγνα πόδια του Θεού Λόγου
με σκοπό να συνενωθεί η οικουμένη, παρουσιάσθηκαν στον σεβάσμιο αυτόν τόπο και τα πονηρά αυτά δοχεία της δεισιδαίμονος πλάνης. Εκεί λοιπόν, αφού έπραξαν λόγω της απιστίας τους πολλά και φοβερά αίσχη με φρόνημα μισητό στον Θεό, εκδιώχθηκαν από εκεί σαν αποστάτες. Και όταν κατέφυγαν στην πόλη του κράτους, δεν εγκατέλειψαν τις παράνομες ανοησίες τους. Γι’ αυτό, αφού καταγράφηκαν σαν κακούργοι στα μέτωπά τους κατακρίνονται και διώχνονται πάλι».
Απ’ αυτή την αιτία ονομάστηκαν και οι δύο Γραπτοί. 

***

Η θαυματουργική δύναμη των αγίων εικόνων
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Θεοφάνης ο Γραπτός_Theophanes Graptus_the Branded_ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΓΡΑΠΤΟς ag-Theofanis-Graptos-2ib1252Όπως κατά την Πρόνοια του Θεού δίνεται θαυματουργική ιαματική δύναμη στο αγιασμένο νερό ή στο αγιασμένο έλαιο, αντιστοίχως η ίδια δύναμη μεταδίδεται και στις εικόνες. Ο άγιος και μέγας Αθανάσιος παραθέτει ένα θαυμάσιο παράδειγμα της θαυματουργικής δυνάμεως των ιερών εικόνων.
Στην πόλη της Βηρυτού ζούσε κάποτε ένας χριστιανός σ’ ένα σπίτι το οποίο νοίκιαζε. Όταν έφυγε απ’ αυτό το σπίτι οριστικά, ξέχασε εκεί μια εικόνα του Σωτήρα. Ύστερα μετακόμισε στο ίδιο σπίτι ένας Εβραίος. Στη Βηρυτό υπήρχαν πολλοί Εβραίοι που έτρεφαν ιδιαίτερα πικρά αισθήματα για τη χριστιανική πίστη. Έτσι, λοιπόν, όταν βρέθηκε η εικόνα στο σπίτι, οι Εβραίοι τη μετέφεραν εκεί που συνάζονταν και άρχισαν να τη χλευάζουν όπως και οι πρόγονοι τους είχαν άλλοτε χλευάσει τον ίδιο τον ζωντανό Σωτήρα. Επίσης έκαναν στην εικόνα ό,τι και οι πρόγονοί τους είχαν κάνει στον Σωτήρα: τρύπησαν τα χέρια και τα πόδια με καρφιά, άλειψαν με ξίδι τα χείλη της εικόνας· μυκτήρισαν με κάθε δυνατό τρόπο την εικόνα του Σωτήρα. Τέλος, κάποιος απ’ αυτούς πήρε μια λόγχη και έπληξε την αγία εικόνα κάτω απ’ το πλευρό.
Τότε –ω του θαύματος- αίμα και νερό ανάβλυσαν από την πληγή της εικόνας, ακριβώς όπως και απ’ το ζωντανό σώμα του Εσταυρωμένου Κυρίου. Δεν περιγράφεται ο προκληθείς τρόμος των Εβραίων! Ωστόσο έφεραν γρήγορα ένα δοχείο και μάζεψαν εκεί μέσα το αίμα και ύστερα έφεραν πολλούς άρρωστους, τυφλούς, κωφούς, χωλούς και δαιμονισμένους για να ιαθούν απ’ την εικόνα. Μόλις οι Εβραίοι έχριαν με το αίμα τους αρρώστους αυτοί θεραπεύονταν. Όλη η πόλη συγκεντρώθηκε εκεί για να δει το θαύμα και όλοι δόξαζαν τον Ιησού Χριστό, τον αληθινό Θεό· όλοι οι Εβραίοι σ’ εκείνη την πόλη μεταστράφηκαν και πίστεψαν στον ζωντανό και ζωοδότη Κύριο Ιησού Χριστό.
Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος»
http://prologue.orthodox.cn/October11.htm

***

Είμαστε όλοι ζωντανές εικόνες του Θεού
Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Θεοφάνης ο Γραπτός_Theophanes Graptus_the Branded_Феофанunnamed - ΑντιγραφήΟ καθένας μας, δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα του Θεού. Είμαστε όλοι ζωντανές εικόνες του Θεού και αυτό το γεγονός αποτελεί για μας μία τεράστια ευθύνη, γιατί μία εικόνα ίσως να μοιάσει με παρωδία και να γίνει μέσο βλασφημίας του Θεού. Πρέπει να σκεφτούμε και να αναρωτηθούμε: αξίζουμε, είμαστε ικανοί να καλούμαστε εικόνα του Θεού; Ένας συγγραφέας της Δύσης είπε, ότι οι άνθρωποι που συναντούν ένα Χριστιανό, θα έπρεπε να τον βλέπουν όπως ένα όραμα, σαν μία αποκάλυψη που ποτέ πριν δεν είχαν, ότι η διαφορά ανάμεσα σε ένα Χριστιανό και σε έναν μη Χριστιανό, είναι το ίδιο σπουδαία, ριζοσπαστική και εντυπωσιακή, όσο διαφέρει ένα άγαλμα από έναν ζωντανό άνθρωπο. Ένα άγαλμα ίσως να είναι όμορφο, αλλά είναι φτιαγμένο από πέτρα ή από ξύλο και είναι άψυχο. Ένας άνθρωπος, ίσως με την πρώτη εντύπωση να μην φανερώνει ότι ζει μία τέτοια ομορφιά, αλλά όσοι τον συναντούν, θα πρέπει να μπορούν να διακρίνουν σ’ εκείνον τη λάμψη της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος, να αναγνωρίζουν τον ίδιο τον Θεό που αποκαλύπτει τον εαυτό Του, μέσα από την ταπεινή μορφή μιάς ανθρώπινης ύπαρξης, όπως αυτοί που προσκυνούν ευλαβικά μια εικόνα, μια εικόνα ιερή και ευλογημένη από την Εκκλησία.

Όσο δεν είμαστε για τους γύρω μας μια τέτοια εικόνα, έχουμε αποτύχει στην αποστολή μας, δεν διακηρύττουμε με την ζωή μας, τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας, δίνουμε ψευδή μαρτυρία για όσα κηρύττουμε. Και για τούτο, ο καθένας από εμάς και όλοι μαζί συνολικά φέρουμε την ευθύνη, επειδή ο κόσμος που συναντά χιλιάδες χριστιανών, δεν μεταστρέφεται από το όραμα της παρουσίας του Θεού, ανάμεσά τους, που με τα χοϊκά, αλλά δοξασμένα, άγια σώματά τους μεταμορφώνουν τον κόσμο.

Ο,τι είναι απλά αληθινό για μας, είναι αληθινό για τις εκκλησίες μας. Ο Χριστός ονόμασε τις εκκλησίες μας οικογένεια, μια κοινότητα Χριστιανών που θα γίνει ένα ανθρώπινο σώμα, όπου οι άνθρωποι είναι ενωμένοι μέσα από την ολοκληρωτική αγάπη, την αυτοθυσία, που είναι η ίδια η αγάπη του Θεού προς εμάς. Η Εκκλησία κλήθηκε και καλείται ακόμα να αποτελέσει ένα σώμα ανθρώπων που το χαρακτηρίζει η σαρκωμένη αγάπη του Θεού. Αλίμονο, αυτό που συναντούμε σε όλες τις εκκλησίες μας, δεν είναι το θαύμα της Θείας Αγάπης.

Από την αρχή, αλίμονο, η Εκκλησία οικοδομήθηκε με αυστηρό και επίσημο τρόπο, σύμφωνα με την ιεραρχία του Κράτους. Σε αυτό το σημείο, αποτύχαμε στο να μοιάσουμε στ’ αλήθεια στην πρώτη κοινότητα των Χριστιανών. Ο Τερτιλλιανός στα κείμενά του υπέρ των Χριστιανών, λέει στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα: «Όταν οι άνθρωποι μας συναντούν, στέκονται και λένε: Πόσο αγαπιούνται αυτοί οι άνθρωποι!» Δεν αποτελούμε στο σύνολο ένα σώμα ανθρώπων, για το οποίο κάποιος θα μπορούσε να μιλήσει έτσι. Και πρέπει να μάθουμε αυτό που θέλει ο Θεός από εμάς, αυτό που ήταν μια φορά η Εκκλησία: να ξαναφτιάξουμε τις κοινότητες, τις εκκλησίες, τις ενορίες, τις επισκοπές, τα πατριαρχεία, ολόκληρη την Εκκλησία, έτσι που ολόκληρη η ζωή, η πραγματικότητα της ζωής θα είναι η πραγματικότητα της αγάπης. Αλίμονο, ακόμα δεν το έχουμε μάθει αυτό…  είναι μία τεράστια ευθύνη για όλους μαζί και για τον καθένα χωριστά το ότι δεν πρέπει να δίνουμε ψευδή μαρτυρία για όσα κηρύττουμε, με τον τρόπο της ζωής μας. Ένας δυτικός θεολόγος είχε πεί ότι πιθανόν να κηρύττουμε όλη την αλήθεια της Ορθοδόξου πίστεως, και ταυτόχρονα να την ακυρώνουμε, να την διαψεύδουμε με την ζωή μας, αποδεικνύοντας ότι πρόκειται για λόγια, και όχι για πραγματικότητα. Πρέπει να μετανοήσουμε γι’ αυτήν την κατάσταση και να αλλάξουμε. Πρέπει να γίνουμε τέτοιοι που οι άνθρωποι που οταν μας συναντούν, θα βλέπουν σε μας την αλήθεια, το φως του Θεού, την αγάπη Του για τον καθένα χώρια και για όλους μαζί. 

Κυριακή της Ορθοδοξίας, 16 Μαρτίου 1997
http://www.mitras.ru/eng/eng_58.htm / http://www.agiazoni.gr/article.php?id=67984616399161883631

Ζηναΐδα και Φιλονίλλα-_Зинаида и Филонилла0_316538679789464 - ΑντιγραφήΑγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Αν οι Χριστιανοί δεν ομολογήσουν, δεν αντιδράσουν, αυτοί θα κάνουν χειρότερα. Ενώ, αν αντιδράσουν, θα το σκεφτούν. Αλλά και οι σημερινοί Χριστιανοί δεν είναι για μάχες. Οι πρώτοι Χριστιανοί ήταν γερά καρύδια, άλλαξαν όλο τον κόσμο. Και στην Βυζαντινή εποχή μια εικόνα έβγαζαν από την Εκκλησία και αντιδρούσε ο κόσμος. Εδώ ο Χριστός σταυρώθηκε, για να αναστηθούμε εμείς, και εμείς αδιαφορούμε!

Η παρουσία των Χριστιανών είναι πλέον ομολογία πίστεως. Μπορεί κανείς με την προσευχή να βοηθήσει περισσότερο, αλλά την σιωπή του θα την εκμεταλλευτούν οι άλλοι και θα πουν: «Ο τάδε και ο τάδε δεν διαμαρτυρήθηκαν, επομένως είναι με το μέρος μας». Αν δεν αρχίσουν μερικοί να χτυπούν το κακό, να ελέγχουν δηλαδή αυτούς που σκανδαλίζουν τους πιστούς, θα γίνει μεγαλύτερο κακό. Έτσι θα τονωθούν λίγο οι πιστοί, αλλά και θα εμποδιστούν λίγο όσοι πολεμούν την Εκκλησία. Η Εκκλησία δεν είναι δικό τους καΐκι, να κάνουν βόλτες• είναι το σκάφος του Χριστού…

Βλέπεις να βρίζουν τα άγια και ο άλλος δεν λέει τίποτε. Σ’ αυτήν την περίπτωση η πραότητα είναι δαιμονική.

***

Σήμερα, για να μπορέση ο άνθρωπος να αντιμετωπίση τις δυσκολίες που συναντά, πρέπει να έχη μέσα του τον Χριστό, από τον οποίο θα παίρνη θεία παρηγοριά, για να έχη κάποια αυταπάρνηση. Αλλιώς σε μια δύσκολη στιγμή τί θα γίνη;

***

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Το πιο σημαντικό δώρο που μπορούν οι γονείς να προσφέρουν στο παιδί τους είναι να του μάθουν να αναγνωρίζει και να επαναστατεί εναντίον του κακού.

Ο Χριστός είναι το υπόδειγμα της Χριστιανικής αγωγής. Επαναστατείτε πρώτα εναντίον του εαυτού σας, των παθών σας και στη συνέχεια εναντίον της κακίας που υπάρχει γύρω σας και μέσα στον κόσμο. Αναθρέψτε τα παιδιά σας με τέτοιο τρόπο, ώστε αυτά να επαναστατούν ενάντια στην κακία και τότε θα έχετε καταφέρει να τους δώσετε σωστή αγωγή.

***

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

«Ο χριστιανός δεν θα μπορέσει ποτέ να φθάσει την αληθινή αγάπη προς τον Θεό ή την αληθινή αγάπη προς τον άνθρωπο, αν δεν περάσει από πολλές και μεγάλες θλίψεις. Η χάρη έρχεται μόνο στην ψυχή που έπαθε μέχρι τέλους»
«Το θέλημα του Θεού συχνά οδηγεί στον Γολγοθά»
Είναι αδύνατον επάνω στη γη να αποφύγεις τις θλίψεις. Όποιος, όμως, παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού, εκείνος εύκολα τις υπομένει. Βλέπει τις θλίψεις, αλλά ελπίζει στον Κύριο και αυτές περνούν.

Η βαθιά αδελφική φιλία του Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ με τον Δαυΐδ Μπάλφουρ (David Balfour)
https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/11/19962/

Στην εποχή μας η κόλαση έχει ξεσηκώσει όλες τις στρατιές της εναντίον του Χριστού και οι πραγματικοί χριστιανοί πρέπει χωρίς φόβο να κοιτούν μπροστά τους, με δυνατή πίστη και εμπιστοσύνη στον μοναδικό Ανίκητο. Μην φοβάστε, λοιπόν, η νίκη της πίστης του Χριστού είναι πιο ισχυρά εγγυημένη και από τα θεμέλια της οικουμένης. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/03/21/%cf%83%cf%84%ce%ae%ce%bd-%e1%bc%90%cf%80%ce%bf%cf%87%ce%ae-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%e1%bc%a1-%ce%ba%cf%8c%ce%bb%ce%b1%cf%83%ce%b7-%e1%bc%94%cf%87%ce%b5%ce%b9-%ce%be%ce%b5%cf%83%ce%b7%ce%ba%cf%8e%cf%83/

Απολυτίκιον. Ήχος γ’.

Απόστολε Άγιε Φίλιππε, πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταίς ψυχαίς ημών.

Απολυτίκιο των Αγίων Ήχος γ’. Την ωραιότητα.

Την πολυθαύμαστον Ταρσόν τιμήσωμεν την εξανθήσασαν άνθη τα τίμια, την Ζηναΐδα την σοφήν και Φιλονίλλαν. Άμα δε έχουσαι της πίστεως την κρηπίδα ασάλευτον, πάσαν πλημμυρίδα των δαιμόνων κατήσχυναν. Διό και συν Αγγέλοιςχορεύουσαι, υπέρ ημών αεί πρεσβεύουσιν.

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. δ’.

Ορθοδοξίας οδηγέ, ευσεβείας Διδάσκαλε και σεμνότητος, της Οικουμένης ο φωστήρ, των Μοναζόντων θεόπνευστον εγκαλλώπισμα, Θεόφανες σοφέ, ταις διδαχαίς σου πάντας εφώτισας, λύρα του Πνεύματος. Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Την του Πνεύματος χάριν προφανώς κληρωσάμενος, της θεολογίας εδείχθης υποφήτης θεόσοφος, και θείος Ιεράρχης του Χριστού, ως σκεύος ουρανίων αρετών, διά τούτό σε Φιλόθεε ιερέ, τιμώμεν ανακράζοντες· δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω χορηγούντι διά σου, ημίν πταισμάτων άφεσιν.

Ἀπολυτίκιον Ιωνά του εν Περγάμω της Κύπρου
Ήχος α’.

Της ερήμου πολίτης και εν σώματι άγγελος και θαυματουργός ανεδείχθης, Θεοφόρε Ιωνά πατήρ ημών νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τους νοσούντας, και τας ψυχάς των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.

Εις τον Στίχον. Ήχος πλ. α΄. Χαίροις ασκητικών.

Χαίροις, θείων ασμάτων αυλός, του Παρακλήτου παναρμόνιον όργανον, κινύρα η ενηχούσα, εν ταις καρδίαις ημών, ουρανίου μέλους την ηδύτητα, ψαλτήριον έμψυχον, των ωδών των της χάριτος, κιθάρα έμπνους, αρμονίας της άνωθεν, σκεύος τίμιον, ενεργείας της κρείττονος, νάβλα η δωδεκάχορδος, και τέττιξ ηδύφωνος, και αηδών θείων ύμνων, ώ υμνογράφε Θεόφανες· αεί γάρ ευφραίνει, η της γλώττης σου γλυκύτης, πιστώς το πλήρωμα.

Μύστης, της αρετής γεγονώς, τω θεηγόρω Γρηγορίω συνέδεσαι, και τούτω οικείος ώφθης, καθαρωτάτη ψυχή, θαυμαστής εν πάσι και ομότροπος, και τούτου ιστόρησας, τα λαμπρά κατορθώματα, και τας ελλάμψεις, και θαυμάτων τας χάριτας, τη λαμπρότητι, του σου λόγου Φιλόθεε, ρήτωρ θείος γαρ πέφηνας, και έμψυχον όργανον, φιλοσοφίας της θείας, και επιπνοίας της άνωθεν, αιτούμενος πάσιν, ιλασμόν και σωτηρίαν, και θείον έλεος.

Αίνοι. Ήχος β ́. Ότε εκ του ξύλου.

Δεύτε, υμνογράφοι ποιηταί, δεύτε μελωδοί και συνθέται, και ο χορός των ψαλτών, Αγίαν Τριάδα οι τρανώς υμνήσαντες, των Αγγέλων τα Τάγματα, αγνήν Θεοτόκον, και Αγίους άπαντας, εν Εκκλησία Χριστού, ασμασιν ωδαίς τε και ύμνοις, νυν τον ποιητήν Θεοφάνην, υμνωδών τον μέγιστον υμνήσατε.


Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Τι ευαισθησία είχε αυτός ο άνθρωπος! Άνθρωπος μεγάλης αγάπης! Το βιβλίο της ζωής του γράφτηκε ολόκληρο με τα μαργαριτάρια της σοφίας και το χρυσό της αγάπης… Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Σωφρόνιος του Έσσεξ_Elder Sophrony of Essex_მამა სოფრონი_ Старец Софроний (Сахаров) Эссекс_31712981102071405_nΣύναξη της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας στα Κύθηρα
Σύναξη της Παναγίας της Φιλερήμου ή «των Χαρίτων»
Αγία Θέκλα η Ισαπόστολος, μαθήτρια Απ. Παύλου, ερημήτρια στο όρος Καλαμωνος Σελευκείας Μ. Ασίας, από Ικόνιο Μ. Ασίας (1ος αἰ.)
Όσιος Κόπρις ερημίτης της Μονής του Αγ. Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου (530)
Ανδόχιος πρεσβύτερος και Θύρσος διάκονος, μαθητές Αγ. Πολυκάρπου Σμύρνης και Φήλιξ ιερομάρτυρες στη Γαλλία, από Σμύρνης Μ. Ασίας (2ος αἰ.)
Αγία Πέρση και Κόλμαν Επίσκ. Cloyne Ιρλανδίας, από Cork Ιρλανδίας (600)
Δωροθέα του Κασίν Ρωσίας (6/2 & 24/9, +1629)
Άγιος Στέφανος Β΄ Νεμάνια ο Πρωτοστεφής, βασιλιάς των Σέρβων, μετονομασθείς Σίμων κατά το Μοναχικό Σχήμα (1224) και Βλαδισλάβος Β΄ βασιλιάς Σερβίας και ιδρυτής Μονής Μιλέσεβο Σερβίας, υιός αγ. Συμεών/Στεφάνου Α΄ Νεμάνια του Πρωτοστεφούς (1243) και Δαβίδ Νεμάνιτσα, ιδρυτής και μοναχός στη Μονή Μπροντάρεβο Σερβίας, κατά κόσμον Δημήτριος Νεμάνιτσα πρίγκιπας Σερβίας, μετονομασθής Δαβίδ κατά το Μοναχικό Σχήμα, ανηψιός Αγ. Σίμωνος/Στεφάνου Β΄ Νεμάνια του Πρωτοστεφούς (13ος αἰ.)
Ανάμνησι της πρώτης αφίξεως των Ορθοδόξων ιεραποστόλων στην Αμερική κατά το έτος 1794 απ’ τους Αγίους Γερμανό, Ιωάσαφ, Ιουβενάλιο, Στέφανο τον αδελφό του, Μακάριο, Ιωάσαφ κλπ. (1794) και Πέτρος ο Αλεούτος (1815)
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (1938)

Εορτάζουν στις 24 Σεπτεμβρίου

Στίχοι
Χριστόν, Σιλουανέ, Ὃν εἶδες πρὶν ἐν βίῳ,
Αὐτὸν καὶ νῦν βλέπεις, ἀλλ’ οὐχὶ ἐν ἐσόπτρῳ.
Γάννυται Πατρὶς ἡ φθαρτὴ ἐπὶ σοὶ φύσει, Πάτερ,
Χαίρει Ἄθως δέ, σὲ ἐν Πνεύματι Ὅσιον θρέψας.
Δασώνυμον δέξατ’ Οὐρανὸς Ἀθωνίτην.

Ο Άγιος Σιλουανός μέχρι να γίνει δοχείο της Χάριτος του Χριστού και να πληρωθεί Πνεύματος Αγίου πέρασε δια πυρός και σιδήρου: θλίψεις, απόγνωση, βίωσε το σκοτάδι της κολάσεως, βρέθηκε στα έγκατα του Άδη! Όταν έφτασε στα όρια της θλίψεως και το εξέφρασε με το να πει στον Θεό ότι είναι αδυσώπητος, τότε γεύτηκε και τη χάρη ως «πυρ καταναλίσκον» στην καρδιά του από τη στιγμή που είδε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και του είπε τον κορυφαίο λόγο «Κράτα τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι». Από τότε έκαιγε μέσα του ο άσβεστος πόθος, ο θείος έρωτας γι’ Αυτόν.

Η ευχή του Ιησού έκαιγε αδιαλείπτως στην ψυχή του, αφού του δόθηκε για τον ανδρείο αγώνα του από την ίδια τη Θεοτόκο! Πλέον τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα για όλο τον κόσμο και η καρδιά του πονούσε για όλη την κτίση, που ζούσε μακριά από τον Ποιητή και δημιουργό της.
Η προσευχή του με πόνο βαθύ έβγαινε προς τον Θεό και έλεγε: «Δέομαι ουν σου Κύριε, ίνα γνωρίσωσίν Σε εν πνεύματι Αγίω πάντες οι λαοί της γης». Γι’ αυτό άλλωστε αγαπήθηκε πολύ ο Άγιος Σιλουανός από όλα σχεδόν τα έθνη και έγινε Παγκόσμιος Άγιος στις ψυχές όλων. Λίγες γραμμές δεν μπορούν να περιγράψουν τις αρετές ενός γίγαντα Αγίου….

***

ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ  33Ο Άγιος Σιλουανός έλεγε για τον πατέρα του: “Εγώ εις το μέτρον του πατρός μου δεν έφθασα. Εκείνος ήτο εντελώς αγράμματος και το “Πάτερ ημών” εισέτι απήγγελλεν εσφαλμένως έμαθεν αυτό έξ ακοής εν τω ναώ, αλλ’ ήτο πράος και σοφός άνθρωπος”.

Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης θυμάται με πολλή συγκί­νηση την φράση του πατέρα του σε μια παιδική του απροσε­ξία, και τον τρυφερό τρόπο με τον οποίο τον διόρθωσε. Του είπε με ιλαρότητα: «Πού ήσουν χθες παιδί μου; Με πονούσε η καρδιά μου».

Και σε μια άλλη περίπτωση: Κάποτε θέριζαν στο χωράφι και ήταν η σειρά του νεαρού Συμεών (του μετέπειτα αγίου Σιλουανού) να μαγειρέψη. Ξέχασε ότι ήταν Παρασκευή και μαγείρεψε χοιρινό κρέας από το οποίο έφαγαν όλοι. Μετά από έξι μήνες, μια γιορτινή μέρα, ο πατέρας του του είπε μειδιώντας με πραότητα :
«Θυμάσαι, παιδί μου, που μου έβρασες χοιρινό κρέας στο χωράφι; Ήταν Παρασκευή, ξέρεις, και το έτρωγα σαν να ήταν πτώμα». Και ο Συμεών του είπε· «Και γιατί δεν μου το είπες τότε, πατέρα;». «Δεν ήθελα να σε συγχύσω, παιδί μου», απάντησε ο πατέρας του. Το περιστατικό αυτό το διηγείτο πολύ αργότερα ο άγιος Σιλουανός στον Άγιον Όρος και έλεγε· «Να, τέτοιον Γέροντα ήθελα να έχω. Ποτέ του δεν θύμωνε και ήταν πάντοτε μετρημένος και ήσυχος. Σκεφθείτε, έκανε υπομονή μισό χρόνο και βρήκε την κατάλληλη στιγμή, ώστε να με διορθώσει και να μην με συγχύσει»!

***

.. Τι ευαισθησία είχε αυτός ο άνθρωπος!
Αυτό φαίνεται καθαρά στην αναφορά που κάνω όταν περιγράφω την επίσκεψη του π. Διαδόχου, όπου έλαβε χώρα μία συζήτηση πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ανάμεσα σε έναν από τους πνευματικούς πατέρες του μοναστηριού και τον Σιλουανό.
Ο πνευματικός αυτός πατέρας, έχοντας διαβάσει κάποια πράγματα από μία εφημερίδα, απευθυνόμενος στον Σιλουανό τον ρώτησε:
– Τι νομίζετε γι’ αυτό το θέμα, πάτερ Σιλουανέ;
Πάτερ, γνωρίζετε ότι δεν μου αρέσει να διαβάζω εφημερίδες.
– Γιατί;
Διότι δεν επιφέρουν παρά μόνο ταραχή στην πνευματική μου κατάσταση.
– Σε μένα συμβαίνει το αντίθετο! Εδώ στην έρημο που είμαστε εμείς λησμονούμε τον κόσμο, λοιπόν, όταν διαβάζω εφημερίδες. Θυμάμαι τον κόσμο και προσεύχομαι γι’ αυτόν στη Λειτουργία, στην προσευχή μου, στό κελί κλπ.
Και ο Σιλουανός απάντησε:
– Αλλά όταν κάποιος προσεύχεται τη νύχτα για τον κόσμο, το αισθάνεται αυτό καλύτερα παρά από τις εφημερίδες. Με την προσευχή γνωρίζει κανείς και την κατάσταση του κόσμου και τις ανάγκες του.
Ο Γέροντας λέει ότι ο νους ενός πνευματικού είναι όπως ένας αετός που από ψηλά βλέπει τον κόσμο μέσα στο σκοτάδι της νύχτας.
(Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ, Οικοδομώντας το ναό του Θεού, τόμος Α, σελ. 211)

***

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
– Όταν ήμουν στην Ιερά Μονή Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος και ζούσε ο Γέρων Σιλουανός, φιλούσα νοερώς ακόμη και το χώμα που πατούσε. Τέτοια βαθειά ευλάβεια είχα για το πρόσωπό του.

«Διαβάστε προσεκτικά τον Σιλουανό, για να μη χάνετε την οδό». Όσους έρχονται εδώ τους ικετεύω: Αφομοιώστε το πνεύμα τού πατέρα μας Σιλουανού! Τότε θα σας επισκιάσει το άκτιστο φώς, και στο φώς αυτό θά δείτε τη θεία απειρότητα και θα αντιληφτείτε ότι είναι αδύνατον να περιοριστεί ο Χριστός σε οποιοδήποτε άλλο πλαίσιο, πέρα από εκείνο τού απολύτου Θεού, του Δημιουργού του κόσμου, του ουρανού και της γης».

***

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-im3351Μετά την εμπειρία των βασάνων του άδη, μετά την υπόδειξη του Θεού «κράτα τον νου σου στον άδη», ήταν ιδιαίτερα χαρακτηριστική για τον γέροντα Σιλουανό η προσευχή για τους νεκρούς, που «υπάρχουν εν βασάνοις». Προσευχόταν επίσης για τους ζωντανούς και τις μέλλουσες γενεές.

Θυμόμαστε τη συνομιλία του με κάποιον ερημίτη, ο οποίος έλεγε:
-Ο Θεός θα τιμωρήσει όλους τους αθέους. Θα καίγονται στο πυρ το αιώνιο.
Προφανώς η ιδέα πως οι άθεοι θα τιμωρούνταν στο αιώνιο πυρ τού προκαλούσε ικανοποίηση, κατά το ψαλμικό: «Εὐφρανθήσεται δίκαιος, ὅταν ἴδῃ ἐκδίκησιν» (Ψαλμ. νγ’, 11-12)*.
Με ολοφάνερη συγκίνηση ο Γέροντας απήντησε:
Πες μου, όμως, σε παρακαλώ, αν σε βάλουν στον παράδεισο και δεις από εκεί πως κάποιος καίγεται στις φλόγες του άδη, θα μπορούσες τάχα να έχεις ανάπαυση;
-Αλλά τι μπορεί να γίνει; Αυτοί οι ίδιοι φταίνε, λέει εκείνος.
Τότε ο γέροντας είπε με θλιμμένο βλέμμα:
Η αγάπη δεν μπορεί να το υποφέρει… Πρέπει να προσευχόμαστε για όλους.
Και πράγματι εκείνος προσευχόταν για όλους. Ήταν παράξενο γι’ αυτόν να προσεύχεται μόνο για τον εαυτό του· «πάντες γὰρ ἥμαρτον καὶ ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. γ’ 23). Γι’ αυτόν που είδε, στο μέτρο που του δόθηκε, τη δόξα του Θεού που βίωσε τη στέρησή της, ακόμη και η σκέψη της στερήσεως αυτής έγινε αβάστακτη. Η ψυχή του «έλειωνε» στη σκέψη ότι πολλοί άνθρωποι ζουν, χωρίς να γνωρίζουν τον Θεό και την αγάπη Του, και προσευχόταν εκτενώς να γνωρίσουν όλοι τον Θεό και ο Κύριος, κατά την άφατή Του αγάπη, να δώσει να Τον γνωρίσουν με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος.

***

Έτυχε να πατήσω μια μύγα, χωρίς να υπάρχη ανάγκη, κι εκείνη η κακόμοιρη έσερνε στη γη τα χυμένα της εντόσθια· και για τη σκληρότητά μου προς την κτίση, και το θυμάμαι αυτό μέχρι σήμερα.
Μιαν άλλη φορά εμφανίστηκαν στον εξώστη του καταστήματος νυχτερίδες κι εγώ τους έριξα βραστό νερό και γι αυτό έχυσα πάλι πολλά δάκρυα, κι από τότε δεν προσβάλλω ποτέ την κτίση.

Το Πνεύμα του Θεού διδάσκει την ψυχή ν’ αγαπά όλα τα ζωντανά, έτσι που δεν θέλει ούτε ένα πράσινο φύλλο να κόψη ούτε να πατήση ένα αγριολούλουδο. Έτσι το Άγιο Πνεύμα διδάσκει την αγάπη για όλα και η ψυχή συμπάσχει με κάθε ύπαρξη, αγαπά ακόμα και τους εχθρούς και λυπάται ακόμα και τα δαιμόνια, γιατί εξέπεσαν από το αγαθό.

Πρέπει να συμπάσχει η καρδιά μας και όχι μόνο τον άνθρωπο να αγαπούμε, αλλά να συμπονούμε και κάθε πλάσμα, κάθε κτίσμα του Θεού.
Να, ένα πράσινο φύλλο στο δέντρο, κι εσύ το έκοψες χωρίς λόγο. Αν και δεν είναι αμαρτία, όμως, πώς να το πω, προκαλεί τον οίκτο∙ η καρδιά που έμαθε να αγαπά λυπάται και το φύλλο, και όλη την κτίση. Και ο άνθρωπος είναι μεγάλο δημιούργημα! Αν βλέπεις ότι παραπλανήθηκε και θα καταστραφεί, προσευχήσου γι’ αυτόν και κλάψε, αν μπορείς, αλλιώς, στέναξε τουλάχιστον γι’ αυτόν ενώπιον του Θεού. Και την ψυχή που ζει έτσι την αγαπά ο Κύριος, γιατί έγινε όμοια με Αυτόν.

***

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-623Μου δόθηκε το ακόλουθο βίωμα: Όταν έχασε η ψυχή μου την ταπείνωση, έγινα ευέξαπτος.
Θυμόμουν όμως την ταπείνωση τού Χριστού και την διψούσα.
Άρχισα λοιπόν με το πένθος της μετανοίας και ικέτευα τον Θεό να με συγχωρέση και να με καθαρίση από το πνεύμα της υπεροψίας, χαρίζοντας μου την άγια ειρήνη Του. Κι όταν η ψυχή μου μίσησε τις αμαρτίες, τότε με δίδαξε το Άγιο Πνεύμα την αδιάλειπτη προσευχή και την αγάπη. Και ξέροντας πόσο αγαπά ο Κύριος το λαό Του, ιδίως τους νεκρούς, έχυνα κάθε βράδυ δάκρυα γι’ αυτούς. Πονούσε η καρδιά μου, που στερούνται οι άνθρωποι από τέτοιο σπλαχνικό Θεό.

Και μια φορά είπα στον πνευματικό: Λυπάμαι όσους υποφέρουν στον άδη και κλαίω κάθε νύχτα γι’ αυτούς και τόσο καταπονείται η ψυχή μου, ώστε λυπάμαι ακόμα και για τους δαίμονες. Και ο πνευματικός μου απάντησε πως μια τέτοια προσευχή προέρχεται από την Χάρη τού Θεού .
Ένας ασκητής με ρώτησε «Κλαίς για τις αμαρτίες σου ;» Του λέω «Μάλλον λίγο, οδύρομαι όμως πολύ για τους νεκρούς».
Τότε μου λέει εκείνος : «Κλαίγε για τον εαυτό σου, όσο για τούς άλλους θα τούς ελεήση ο Κύριος. Έτσι είπε ο ηγούμενος Μακάριος ».
Υπάκουσα κι άρχισα να κάνω όπως μού είπε, έπαψα να κλαίω για τους νεκρούς , αλλά τότε σταμάτησαν τα δάκρυα και για μένα τον ίδιο. Μίλησα γι αυτό το θέμα σ΄έναν άλλον ασκητή που είχε το χάρισμα των δακρύων .
Αγαπούσε να σκέφτεται πώς ο Κύριος, ο Βασιλιάς τής Δόξας, έπαθε τόσα πολλά για μας κι έχυνε άφθονα δάκρυα κάθε μέρα. Ρώτησα αυτόν τον ασκητή: «Θα ήταν καλό να προσεύχομαι για τους νεκρούς ; » Στέναξε και μού είπε : «Εγώ αν ήταν δυνατόν, θα έβγαζα όλους από τον άδη, και μόνο τότε θ΄αναπαυόταν και θα χαιρόταν η ψυχή μου». Και συγχρόνως έκανε μια χειρονομία σαν αν μάζευε στάχυα να θερίση, κι από τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα.
Από τότε έπαψα πια να αναχαιτίζω τα δάκρυα στις προσευχές μου για τους νεκρούς και μού ξανάρθαν τα δάκρυα και οδυρόμουν πολύ προσευχόμενος γι΄αυτούς.
( Αρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Ο γέροντας Σιλουανός ο Αθωνίτης, εκδ. Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 1978)

***

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης
Μητροπ. Αντωνίου του Σουρόζ

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-Προσευχη_im3351589655Για πολύ καιρό ο Γέροντας Σιλουανός ήταν οικονόμος, υπεύθυνος στα εργαστήρια του μοναστηριού. Σ’ αυτά εργάζονταν κυρίως νεαροί Ρώσοι χωρικοί, που συνήθιζαν να έρχονται στο Όρος για ένα ή δύο χρόνια για να κερδίσουν εργαζόμενοι λίγα χρήματα. Κυριολεκτικά, δεκάρα, δεκάρα τα μάζευαν για να γυρίσουν στα χωριά τους με λίγα χρήματα μήπως και μπορέσουν να βοηθήσουν την οικογένεια τους, να κτίσουν κάποια καλύβα ή ν’ αγοράσουν σιτηρά για να αρχίσουν κάποια καλλιέργεια.

Μια μέρα, οι μοναχοί, που ήταν υπεύθυνοι σε άλλα εργαστήρια στο μοναστήρι, ρώτησαν: «Πάτερ Σιλουανέ, πως συμβαίνει οι άνθρωποι που εργάζονται στα δικά σου εργαστήρια να δουλεύουν τόσο καλά αφού ποτέ δεν τους επιβλέπεις, ενώ εμείς ξοδεύουμε τον καιρό μας να τους παρακολουθούμε και παρόλα αυτά εκείνοι διαρκώς προσπαθούν να μας εξαπατήσουν;»

Ο Γέροντας Σιλουανός απάντησε:

«Δεν ξέρω. Μπορώ όμως να σας πω τι κάνω σχετικά μ’ αυτό. Έρχομαι το πρωί στο εργαστήρι, αφού προηγουμένως έχω προσευχηθεί για όλους αυτούς τους ανθρώπους. Έρχομαι με την καρδιά μου γεμάτη στοργή και αγάπη γι’ αυτούς, και όταν μπαίνω στο εργαστήρι, η ψυχή μου κλαίει από αγάπη για όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Κατόπιν δίνω τις δουλειές που θα κάνει ο καθένας όλη τη μέρα και όσο αυτοί εργάζονται εγώ προσεύχομαι γι’ αυτούς. Μπαίνω στο κελί μου και αρχίζω να προσεύχομαι για τον καθένα ατομικά. Στέκομαι μπροστά στο Θεό και λέω: «Ω, Κύριε, θυμήσου το Νικόλαο. Είναι νέος, μόλις είκοσι χρόνων. Άφησε στο χωριό του, τη γυναίκα του, πιο νέα απ’ αυτόν και το πρώτο τους παιδί. Ξέρεις τη δυστυχία που υπάρχει εκεί για ν’ αναγκαστεί να τους αφήσει και να έρθει εδώ. Δεν θα μπορούσαν να ζήσουν με τη δουλειά του στην πατρίδα. Προστάτεψε τους τώρα που αυτός απουσιάζει. Γίνου η ασπίδα τους εναντίον κάθε κακού. Δώσε στον ίδιο θάρρος να αγωνιστεί στη διάρκεια αυτού του χρόνου εδώ και να γυρίσει πίσω, να τους συναντήσει με χαρά και με πολύ θάρρος ν’ αντιμετωπίσει τις δυσκολίες».

Ο Γέροντας Σιλουανός συνέχισε:

«Στην αρχή προσευχόμουνα με δάκρυα συμπάθειας για το Νικόλαο, τη νεαρή σύζυγο του και το μικρό παιδί τους. Αλλα καθώς συνέχιζα να προσεύχομαι η αίσθηση της θείας Παρουσίας άρχιζε να αυξάνεται μέσα μου και σε κάποια στιγμή αυξήθηκε τόσο ώστε έχασα την αίσθηση του Νικολάου, της συζύγου του, του παιδιού τους, έπαψα να μιλώ για τις ανάγκες του και των συγχωριανών του και αισθανόμουνα μόνο το Θεό. Βυθιζόμουνα στην αίσθηση της θείας Παρουσίας όλο και περισσότερο μέχρις ότου, ξαφνικά, μέσα στο κέντρο αυτής της Παρουσίας, συνάντησα τη θεία αγάπη να κρατάει το Νικόλαο, τη γυναίκα του και το παιδί τους. Τώρα πια προσευχόμουνα με την αγάπη του Θεού για όλους αυτούς, αλλά και πάλι μπήκα πιο βαθιά σ’ αυτή την παρουσία και πάλι βρήκα τη θεία αγάπη».

«Έτσι περνώ τις μέρες μου», συνέχισε ο Γέροντας, «προσευχόμενος για τον καθένα από αυτούς τους ανθρώπους με τη σειρά για τον ένα μετά τον άλλον. Όταν τελειώσει η μέρα πηγαίνω να τους συναντήσω, τους λέω λίγα λόγια, προσευχόμαστε μαζί και, αυτοί μεν, πάνε να ξεκουραστούν, εγώ δε γυρίζω στο κελί μου να ολοκληρώσω τον κανόνα μου».
Από το βιβλίο: «Μάθε να προσεύχεσαι» Αρχιεπισκόπου Anthony Bloom. Εκδ. Η Έλαφος, σελ.121-122. 2009

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-10«Άνθρωπος μεγάλης αγάπης»
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Για τον εξαίσιο αυτό μοναχό μπορώ μόνο να πω: Ήταν γλυκειά ψυχή. Δεν αισθάνθηκα μόνο εγώ τη γλυκειά αυτή ψυχή, αλλά και κάθε προσκυνητής του Άθω που έτυχε να συναντηθεί μαζί του. Ο Σιλουανός ήταν υψηλός, μεγαλόσωμος, με μεγάλη μαύρη γενειάδα και η εξωτερική του όψη δεν προδιέθετε αμέσως ευνοϊκά όποιον δεν τον γνώριζε. Αρκούσε, όμως, μια συνομιλία, για να αγαπήσεις αυτό τον άνθρωπο… Μιλούσε για την άμετρη αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο και ενέπνεε τον αμαρτωλό στο να κατακρίνει μόνος του αυστηρά τον εαυτό του».

«Αυτός ο θαυμάσιος ασκητής ήταν απλός μοναχός, αλλά πλούσιος σε αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον. Πολλοί μοναχοί από όλα τα σημεία του Αγίου Όρους κατέφευγαν σε αυτόν για συμβουλή, αλλά ιδιαιτέρως τον αγαπούσαν οι Σέρβοι μοναχοί του Χιλανδαρίου και του «Ασκηταριού του Αγίου Σάββα».

«Κι εμένα με βοήθησε πολύ πνευματικώς ο πατήρ Σιλουανός. Αισθανόμουν ότι η προσευχή  του με δυνάμωνε. Κάθε φορά που βρισκόμουν στο Άγιο Όρος έσπευδα να τον δω».

Ο Γέροντας Σιλουανός ήταν και δικός μου δάσκαλος. Μιά φορά τον ρώτησα:
– «Πάτερ Σιλουανέ, μήπως αυτός ο πολύς κόσμος φέρνει ταραχή στον νου σας και στην προσευχή σας; Δεν θα ήταν καλύτερα για σας να πάτε σ’ ένα Ασκητήριο στα Καρούλια και εκεί να ζείτε μέσα στην ειρήνη, όπως ο π. Αρτέμιος, ο π. Δωρόθεος και ο π. Καλλίνικος; Είτε να ζείτε σ’ ένα απομονωμένο σπήλαιο, όπως ο π. Γοργόνιος;»
«Εγώ ζω στο σπήλαιο», μου απάντησε ο π. Σιλουανός. «Το σώμα μου είναι το σπήλαιο της ψυχής μου. Και η ψυχή μου είναι σπήλαιο του Αγίου Πνεύματος. Και εγώ αγαπώ τον Λαό του Θεού και τον διακονώ, χωρίς να βγαίνω από το σπήλαιό μου».

Παρά την προθυμία του να διακονεί τον κάθε ένα και την θαυμαστή μετριοφροσύνη και την πρόθυμη φιλοστοργία του, μιλούσε για τον Θεό με εξαίρετο ενθουσιασμό και με την παρρησία που θα μιλούσε κάποιος για ένα φίλο του: «Εγώ γνωρίζω τον Θεό. Αυτός είναι φιλόστοργος, αγαθός, ταχύς εις βοήθειαν». Όταν τα έλεγε αυτά ο Γέροντας, κάποιος μοναχός, ο π. Θεοφάνης, τα άκουγε με φόβο και σκεπτόταν ότι ο Σιλουανός είχε χάσει το φόβο του Θεού. Αργότερα όμως, όταν διάβασε τα συγγράμματα του π. Σιλουανού, ο π. Θεοφάνης άλλαξε γνώμη και είπε: «Ο π. Σιλουανός προχώρησε και έφθασε στα μέτρα των Πατέρων της Εκκλησίας».

Εγώ νομίζω ότι τα κείμενα του πατρός Σιλουανού θα έπρεπε να πάρουν θέση ανάμεσα στα βιβλία της ψυχολογίας. Αν και για κανένα άλλο λόγο, τουλάχιστον για να επιβεβαιώσουν ότι (ο συγγραφέας τους) ήταν ένας πνευματικός πολεμιστής του 20ου αιώνος και για να επικυρώσουν όσα εδίδαξαν και έγραψαν δοξασμένοι Πατέρες της Εκκλησίας.

Υπάρχει και κάτι καινούριο ανάμεσα στις διδαχές του πατρός Σιλουανού: «Κράτα τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι». Εκφράζει (με τον λόγο αυτό) μία παρότρυνση και υπόμνηση κατά της μελαγχολίας και της ακηδίας. Εγώ προσωπικά ποτέ δεν άκουσα τέτοια λόγια.

Σπουδαία είναι και η άλλη έκφρασις: «Η αγάπη είναι ανώτερη από τη γνώση (γνωσιολογία)». Αυτή είναι η καθημερινή και θεμελιώδης διδασκαλία του αγίου Σιλουανού.

Με την αγάπη του, που συνοδευόταν από την μετά δακρύων προσευχή του, συγχωρούσε τις αμαρτίες των αμαρτωλών, στήριζε τους αδυνάτους, διόρθωνε αυτούς που έκαναν πονηρά έργα, θεράπευε τους αρρώστους, ειρήνευε τους ανέμους. Στο μοναστήρι έκανε κοπιαστική εργασία. Είχε την αποθήκη με τα βαριά αντικείμενα.

Σιλουανός ο Αγιορείτης_st.Silouan the Athonite_прп. Силуан Афонский-14a-wall-detail-untitled-shoot-6919Κάποτε του είπα ότι οι Ρώσοι μοναχοί βρίσκονταν σε μεγάλη ταραχή, λόγω της τυραννίας των μπολσεβίκων στην ρωσική εκκλησία του Θεού. Τότε αυτός απήντησε: «Και εγώ στην αρχή είχα ταραχή γι’ αυτό το θέμα. Μετά όμως από πολλή προσευχή μου ήρθαν οι εξής λογισμοί: “Ο Κύριος αγαπά ανέκφραστα όλους”. Εκείνος γνωρίζει τα σχέδια όλων και τον καιρό του καθενός. Ο Κύριος επέτρεψε τον διωγμό στον ρωσικό λαό για κάποιο μελλοντικό καλό. Εγώ δεν μπορώ να το καταλάβω ούτε να το σταματήσω. Αυτά λέω στους αδελφούς που έχουν ταραχή: “Εσείς μπορείτε να βοηθήσετε την Ρωσία μόνο με την προσευχή και την αγάπη. Μου μένει μόνο η προσευχή και η αγάπη. Ο θυμός και οι κραυγές εναντίον των άθεων δεν διορθώνουν τα πράγματα”».

«Και υπάρχουν ακόμη και άλλα πολλά που έτυχε να ακούσω από τον πατέρα Σιλουανό, καθώς και άλλα που άκουσα γι αυτόν από άλλους. Αλλά ποιος θα μπορούσε να τα απαριθμήσει και να τα καταγράψει; Το βιβλίο της ζωής του γράφτηκε ολόκληρο με τα μαργαριτάρια της σοφίας και το χρυσό της αγάπης. Είναι τεράστιο, άφθαρτο βιβλίο. Τώρα κλείστηκε και με τα χέρια του φύλακα αγγέλου του παρουσιάσθηκε στον αιώνιο και δίκαιο κριτή. Και ο αιώνιος και δίκαιος Κριτής θα πει στην ψυχή που τόσο  Τον αγάπησε στη γη:  Πιστέ Μου δούλε,  Σιλουανέ, είσελθε στη χαρά του Κυρίου Σου. Αμήν.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, επίσκοπος Αχρίδος
Πηγή: περιοδικό Πρωτάτον, Οκτώβριος – Δεκέμβριος 2007

***

Ο άγιος Παίσιος γράφει στον βίο του παπα-Τυχωνα: Πιστεύω ότι είναι ευχαριστημένος και ο παπα – Τυχών και δεν θα παραπονεθή, όπως παραπονέθηκε σ’ αυτόν ο φίλος του Γερο- Σιλουανός, όταν είχε γράψει για πρώτη φορά τον Βίο του ο πατήρ Σωφρόνιος. Είχε παρουσιασθή τότε ο Γερο- Σιλουανός στον παπα- Τύχωνα και του είπε:
  -Αυτός ο ευλογημένος πατήρ Σωφρόνιος πολλά εγκώμια μου έγραψε, δεν το ήθελα.
Γι’ αυτό φυσικά είναι και Άγιοι. Επειδή απέφευγαν την ανθρώπινη δόξα, τους δόξασε ο Θεός.

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ, Αφομοιώστε το πνεύμα του πατέρα μας Σιλουανού! Η διδασκαλία του Γέροντα αποτελεί θεμέλιο της Μονής μας.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/23/25276/

Αν γνώριζαν οι βασιλιάδες και οι κυβερνήτες των λαών την αγάπη του Θεού, δεν θα έκαναν ποτέ πόλεμο. Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη
https://iconandlight.wordpress.com/2018/06/25/%CE%B1%CE%BD-%CE%B3%CE%BD%CF%8E%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B1%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CF%85%CE%B2%CE%B5%CF%81/

Τον υπερήφανο, και με τη βία να τον βάλεις στον παράδεισο, κι εκεί δεν θα βρει ανάπαυση. Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/08/26/%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%ae%cf%86%ce%b1%ce%bd%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7-%ce%b2%ce%af%ce%b1-%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b2%ce%ac%ce%bb%ce%b5/

Να στέκεσαι στο χείλος της αβύσσου της απογνώσεως, και όταν δεις ότι αρχίζεις να αποκάμνεις, τραβήξου λίγο πίσω και πιές ένα φλυτζάνι τσάι.. Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2014/12/15/%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%AD%CE%BA%CE%B5%CF%83%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B2%CF%8D%CF%83%CF%83%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B7%CF%82/

Απολυτίκιον αγ. Σιλουανού του Αθωνίτου. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Κήρυξ δέδοσαι, τη οικουμένη, συ γλυκύτατος, εν θεολόγοις, της του Χριστού αγάπης τρισόλβιε• τον Ταπεινόν γαρ και Πράον εώρακας, και την Εκείνου καρδίαν κατέμαθες. Όθεν άπαντες, Σιλουανέ ελλαμπόμενοι, τοις θεογλώσσοις ρήμασι, δοξάζομεν το Πνεύμα το δοξάσαν σε.

Ήχος πλ. α’. Χαίροις ασκητικών.

Χαίροις, ο συναφθείς τω Χριστώ, τη ενεργεία δωρεών των της Χάριτος, την άρσιν αυτής μη φέρων, ουδόλως Σιλουανέ, ην ζωήν σου έγνως αψευδέστατα, ευχήν εργαζόμενος, μέχρις αίματος Όσιε, κλαυθμόν ωσαύτως, υπέρ πάσης της κτίσεως, εξαιρέτως δε των νεκρών ω φιλόψυχε, πρόβλημα εις διήγησιν, ο βίος σου πρόκειται, ημίν μακάριε ότι, αέρα άλλον του Πνεύματος, ανέπνεις ημείς δε, ταίς του βίου πραγματείαις, εγκυλινδούμεθα.

Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου σε.

Δος μοι, την του Πνεύματος χαράν, δος μοι της αγάπης ω Πάτερ, την τελειότητα, δος την επιπόθησιν, του γλυκυτάτου Χριστού, αρετών την πληρότητα, ταπείνωσιν θείαν, ίνα πνευματέμφορος, όλως δοξάζω σε, Όρους του Αγίου η δόξα, και της Εκκλησίας το στόμα, ω Σιλουανέ θεομακάριστε.

Μεγαλυνάρια.

Τον της μετανοίας καθηγητήν, και φωτός ακτίστου, απλανέστατον μυητήν, Πνεύματος Αγίου, διδάσκαλον και οίκον, Σιλουανόν εν ύμνοις, ανευφημήσωμεν.

Έσπειρας εν δάκρυσι δαψιλώς, Πάτερ θεοφόρε, όθεν δράγματα νυν κρατών, αρετών των θείων, χορήγει τοις αιτούσι, Σιλουανέ θεόφρον, καρπούς της Χάριτος.

Πνεύμα το Πανάγιον σαίς ευχαίς, εγκαίνισον Πάτερ, τοις τιμώσί σε ευλαβώς, και τον κόσμον πάντα, αξίωσον πλησθήναι, της γνώσεως Κυρίου, μακαριώτατε.

Ιδιόμελον εκ της Λιτής
Ήχος πλ. β΄.

Φως άκτιστον, Ενέργειαν και Δόξαν και Έλλαμψιν Θεού έδειξας Σωφρόνιε, ώσπερ πολλοί των Αγίων, ων πολίτευμα έσχηκας και απόλιδας Μοναχούς εμόρφωσας δωρεάν και πάσι λαοίς θύρας μετανοίας ευκόλους ηνέωξας, εξάγων πολλούς φυλακών σκοτεινών δαιμονίων παθών και πικρών ανομιών· έρχου ημίν πάτερ μετά Σιλουανού πατρός σου θαυμαστού και μετά Αγίων πολλών Ανατολών και Δυσμών νουθετών ημάς πενθείν, κακοπαθείν και πάσχειν υπέρ Χριστού και δαίμονας εκτρίβειν πολλαχώς και μη δειλιάν Χριστώ συσταυρούσθαι και Αναστάσεως Χάριν προσδοκάν, Χριστώ ημάς συνεχομένους και Αγίοις Πάσι φιλιουμένους, μεθ’ ων εύχου άδου λυτρωθήναι και πολίτας ουρανών γενηθήναι ημάς εις τους αιώνας.

Ο Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ ομιλεί γιά τον Άγιο Σιλουανό !

Ομιλεί ο Μητροπολίτης Αντώνιος Σουρόζ (Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh), και αναφέρει διάφορα περιστατικά που βίωσε σαν παιδί ο Άγιος Σιλουανός.


Αν ο κάθε ένας από εμάς σημαίνει τόσα πολλά για τον Θεό, εάν Εκείνος αγαπάει τον άνθρωπο σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θυσιάσει την ζωή Του, – πως θα πρέπει λοιπόν να φερόμαστε στον πλησίον μας; Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ

Σταύρωσις_The Crucifixion_Greek-Byzantine-Orthodox-Icon_Распятие_ИИСУСА_ХРИСТА_ (1)Δορυμέδων, Σαββάτιος και Τρόφιμος, μάρτυρες στην Αντιόχεια Συρίας, εκ Συνάδων (278)
Ζωσιμάς οσιομάρτυς ερημίτης της Κιλικίας Μ. Ασίας (4ος αἰ.)
Ιγκόρ (Γεώργιος), μεγάλος πρίγκιπας του Τσερνιγκόφ και του Κιέβου (1147)
Θεόδωρος πρίγκιπας του Σμολένσκ και του Γιαροσλάβλ (1299) και τα παιδιά του Άγιοι Δαβίδ (1321) και Κωνσταντίνος (περ. 1322)
Νεομάρτυς Κωνσταντίνος (Γκολουμπέφ) του Μπογκορόντσκ, και δύο συμμάρτυρες αυτού (1918)
Μαρία (Mamontova-Shashin), παρθενομαρτυς στο Bamlag (1938)
Κοίμηση του Στάρετς Αλεξίου του Ερημητηρίου Ζωσιμά (1928).

Εορτάζουν στις 19 Σεπτεμβρίου

Κυριακή μετά την Ύψωση του Σταυρού
Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ
4 Οκτωβρίου 1998

Στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος

Την ημέρα που θυμόμαστε τον Σταυρό του Κυρίου, πρέπει να δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή σ’ ο,τι είναι η Θειϊκή αγάπη. Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο που θυσίασε τον Μονογενή του Υιό, ώστε κανείς άνθρωπος δεν θα πρέπει να λησμονηθεί και ν’ αγνοηθεί.

Αν είναι αλήθεια αυτό, πως θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλον; Αν ο κάθε ένας από εμάς σημαίνει τόσα πολλά για τον Θεό, εάν Εκείνος αγαπάει τον άνθρωπο σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θυσιάσει την ζωή Του, ο θάνατός Του είναι ευπρόσδεκτος- πως θα πρέπει λοιπόν να φερόμαστε στον πλησίον μας;

Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάμε εκ φύσεως, που με τόσους πολλούς τρόπους μοιάζουν με μας στο μυαλό, το συναίσθημα – αλλά είναι αυτό αγάπη; Αυτό σημαίνει ότι αγαπάμε αυτό το πρόσωπο σαν το πιο πολύτιμο πρόσωπο στα μάτια του Θεού και τα δικά μου, επειδή λαχταρώ να είμαι με τον Θεό, να μοιράζομαι τις σκέψεις Του, τη στάση Του απέναντι στη ζωή.

Και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν που τους φερόμαστε με αδιαφορία, δεν ευχόμαστε κάτι κακό γι’ αυτούς – δεν υπάρχουν για μας! Ας ρίξουμε μια ματιά γύρω μας σε τούτη τη συνάθροιση και για μήνες ας αναρωτηθούμε: «τι σημαίνει αυτό το πρόσωπο για μένα;» – Τίποτα• απλά κάποιος που παρευρίσκεται στην ίδια εκκλησία, που πιστεύει στον ίδιο Θεό, που λαμβάνει την ίδια κοινωνία- και λησμονούμε ότι εκείνοι που λαμβάνουν την ίδια κοινωνία, έχουν γίνει μέρος του σώματος του Χριστού, ότι ο ίδιος ο Χριστός ζει μέσα τους, ότι θα πρέπει να στραφούμε σ’ αυτούς, να τους κοιτάξουμε, και να δούμε ότι αποτελούν ναό του Αγίου Πνεύματος, μια συνέχεια της Ενσάρκωσης.

Ας θέσουμε στον εαυτό μας σοβαρά και κρίσιμα ερωτήματα για το πως φερόμαστε και πως βλέπουμε τον διπλανό μας. Ας αφιερώσουμε όλη την εβδομάδα για να σκεφτούμε το ένα πρόσωπο μετά το άλλο και ας αναρωτηθούμε: «υπάρχει αγάπη στην καρδιά μου; » Όχι μια συναισθηματική αγάπη, αλλά μια αγάπη που μέσα στο φως του Θεού κάνει έναν άνθρωπο πολύτιμο, – πολύτιμο στο βαθμό που θα πρέπει να είμαι προετοιμασμένος να δώσω την ζωή μου γι’αυτό το πρόσωπο. Και όταν την επόμενη εβδομάδα προσέλθουμε στο μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, ανάμεσα στα άλλα, ας φέρουμε, ενώπιον του Θεού, αυτό το ερώτημα: «Υπάρχει για μένα ο πλησίον; Τι σημαίνει για μένα; » Για τον Θεό είναι τα πάντα• εάν για μένα δεν είναι τίποτα, ποια είναι η θέση μου ενώπιον του Θεού; Αμήν.
http://www.mitras.ru/eng/eng_188.htm
http://www.agiazoni.gr/article.php?id=53579850184720698781
Ιησους Χριστος_παραβολή καλού Σαμαρείτου_Parable of the Good Samaritan_9641d6e7a1b8cdb8Ελεημοσύνη στους κεκοιμημένους
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ακόμη και οι νεκροί αισθάνονται και γνωρίζουν τα καλά έργα που επιτελούνται υπέρ αυτών. Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να αμφιβάλλουν γι’ αυτό. Μια καλή πράξη διαδίδεται αστραπιαία στον ουράνιο κόσμο, σαν ηλεκτρικό ρεύμα.

Κάποτε ένας αυτοκρατορικός υπάλληλος, ο Μαγιστριανός, εστάλη από τον αυτοκράτορα σε μια σημαντική αποστολή. Καθ’ οδόν, ο Μαγιστριανός είδε να κείτεται καταγής νεκρός και τελείως γυμνός ένας φτωχός άνθρωπος. Ο αξιωματούχος τον λυπήθηκε, έβγαλε το πουκάμισό του, έντυσε τον νεκρό και τον ενταφίασε με τιμή. Μετά από λίγο, ο Μαγιστριανός είχε ένα φοβερό ατύχημα: έπεσε από το άλογό του και έσπασε το πόδι του, και παρέμεινε κλινήρης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Επειδή η υγεία του επιδεινώθηκε, συγκεντρώθηκαν γύρω του αρκετοί γιατροί και αποφάσισαν ότι έπρεπε να ακρωτηριάσουν το πόδι του.

Εκείνο το βράδυ ο Μαγιστριανός δεν μπορούσε να κοιμηθεί, μόνον έκλαιγε και θρηνούσε. Ξαφνικά τα μεσάνυχτα ένας άνδρας εμφανίστηκε στο δωμάτιό του και τον ρώτησε: «Γιατί κλαις;». Ο Μαγιστριανός εξήγησε τη δεινή κατάστασή του και τότε ο άγνωστος άνδρας πήρε το μολυσμένο πόδι του, το έτριψε και αυτό θεραπεύτηκε.
«Για όνομα του Θεού, πες μου-ποιος είσαι;» ρώτησε ο Μαγιστριανός. Ο άγνωστος άνδρας απάντησε: «Κοίταξέ με, και δες, δεν είναι αυτό το πουκάμισό σου; Είμαι εκείνος που είδες γυμνό και νεκρό και έντυσες με αυτό το πουκάμισο. Ιδού λοιπόν, για την καλή σου πράξη ο Θεός με έστειλε να σε θεραπεύσω. Ευχαρίστησε τον Θεό!»
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», (Σεπτέμβριος), Εκδ. Αθως

***

Στάρετς Αλέξιος: χαμένος στην ειρήνη τού Θεού..

Κατά τη συνεδρίαση της Συνόδου του 1917 για την εκλογή πατριάρχη εκλήθη από την έρημο ένας φημισμένος ασκητής ο στάρετς Αλέξιος, για να τραβήξη από την κληρωτίδα το όνομα του νέου Πατριάρχη. Κληρώθηκε τότε ο μεγάλος Πατριάρχης Τύχων που αντιμετώπισε όλη τη βαρβαρότητα του νέου αθεϊστικού καθεστώτος.

Τους πρώτους µήνες, µέσα στη σύγχυση της επανάστασης άκουσε κόσµο να φωνάζει έξω από την εκκλησία στο Μοναστήρι του Chudov : «Η Ρωσία χάθηκε! Η Αγία Ρωσία χάθηκε»! Σ’ αυτό απάντησε: «Ποιος είναι αυτός που λέει ότι η Ρωσία χάθηκε, ότι έχει καταστραφεί; Όχι – όχι δεν έχει χαθεί, δεν έχει κατασραφεί και δεν πρόκειται να καταστραφεί, αλλά ο Ρωσικός λαός πρέπει να καθαρισθεί από τις αµαρτίες του µέσα από µεγάλες δοκιµασίες. Καθένας πρέπει να προσεύχεται και θερµά να µετανοεί. Αλλά η Ρωσία δεν καταστράφηκε και δεν θα καταστραφεί». (π.Σεραφείμ (Ρόουζ), Orthodox Russia, 1970, No1)

ΑΛΕΞΙΟς ΖΩΣΙΜ-Алексий Зосимовский-Алексий-789789 (2)Για την προσωπικότητα του στάρετς Αλεξίου, του ταπεινού αυτού μοναχού, γράφει ένας νέος συγγραφέας :
«Ο Αλέξιος ζούσε σε απόλυτη μόνωση. Τρεφόταν με λίγο ψωμί και για νερό έπινε λίγο «αγιασμό». Αθέατος για όλους, εκτός από το Σάββατο, όταν άφηνε το ασκητήριο του για να μεταβή στην εκκλησία του μοναστηριού. Τότε ετίθετο στη διάθεση αυτών που ήθελαν να εξομολογηθούν και το έκανε αυτό με υπομονή μέχρι τα βαθειά μεσάνυχτα, ακούγοντας τις αγωνίες των πιστών, τις αμφιβολίες, τους φόβους τους.
Οι λόγοι του πάντοτε γλυκείς και ειρηνικοί, πράοι, γεμάτοι όμως από μια υπερφυσική δύναμη, έφερναν ψυχικό συγκλονισμό σε όσους τον άκουγαν. Διάβαζε τις ψυχές εκείνων που για πρώτη φορά τους έβλεπε. Πολλοί έφευγαν από κοντά του αναγεννημένοι εσωτερικά, συγκλονισμένοι με δάκρυα.

Περισσότερο από 80 χρόνια δινόταν ολόκληρος, μέχρις εξαντλήσεως, συχνά μέχρι το ξημέρωμα τής Κυριακής, σ΄όλες τις ψυχές που έρχονταν προς αυτόν απ΄όλες τις γωνιές της Ρωσίας. Και παρ όλη αυτή την κοπιαστική εξωτερική εργασία, αυτός έμενε απορροφημένος από τη σκέψη τού Θεού, βυθισμένος σε μια σιωπηλή προσευχή.
Μια τέτοια ημέρα, δοσμένη ολόκληρη στον Θεό, μας φθάνει για να καταλάβουμε ολόκληρη τη ζωή του στάρετς Αλεξίου. Βλέπουμε εδώ την απάρνηση του κόσμου της αμαρτίας, την καθαρότητα της καρδιάς, την μεγάλη υπομονή, την σιωπή, την προσευχή. Η ψυχή που είχε γίνει ξένη προς τον κόσμο και σε κάθε ανθρώπινο είχε κατακτήσει την ειρήνη του Θεού. Όμως το πλήρες μέτρο της ειρήνης αυτής αφήνει να δη κανείς τον πνευματικό δρόμο που διανύθηκε, πιο καλά από μια λεπτομερή περιγραφή.
Χαμένος μέσα στην ειρήνη του Θεού, ο στάρετς Αλέξιος έζησε μέχρι την επανάσταση του Οκτωβρίου, και πέθανε μετά τις μεγάλες αναστατώσεις που έγιναν στην πατρίδα του, χωρίς να λάβη μέρος σ΄αυτές, χωρίς αυτές να τον θίξουν καθόλου.»
(Ντίβο Μπαρσόττι Ρωσικός Χριστιανισμός σ.39-40.στις φωτογραφίες ο όσιος γέροντας και το ερημητήριο του αγ.Ζωσιμά της περιοχής του Σμολένσκ όπου ασκείτο ο στάρετς)
ΠΗΓΗ.misha.pblogs.gr

Απολυτίκιον Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Ήχος α’.

Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου, νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος και το σον φυλάττων, δια του Σταυρού Σου, πολίτευμα.

Ἦχος β’

Σταυρός ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης, Σταυρός η Ωραιότης της Εκκλησίας,Σταυρός βασιλεων το κραταίωμα, Σταυρός πιστών το στήριγμα,Σταυρός αγγέλων η δόξα,και των δαιμόνων το τραύμα

Σταυρός, αδικουμένων η παρρησία,
Σταυρός, πολεμουμένων η προστασία,
Σταυρός, αθλουμένων νίκος πάγχρυσον,
Σταυρός, πιστών το τρόπαιον,
Σταυρός, δαιμόνων ολέτης
και τρυχομένων προστάτης.

Ωδή θ’. Ο Ειρμός

Άπας γηγενής, σκιρτάτω τω πνεύματι λαμπαδουχούμενος, πανηγυριζέτω δε, αΰλων Νόων φύσις γεραίρουσα, τα ιερά θαυμάσια της Θεομήτορος, και βοάτω· Χαίροις παμμακάριστε, Θεοτόκε αγνή αειπάρθενε.

Τροπάρια

Ίθυνον ημών, Σταυρέ παμμακάριστε, των προσκυνούντων σε, προς τα εντολάς Χριστού, την ζωήν, ίνα σοι Χαίρε κράζωμεν· χαίρε κατάρας λύτρωσις, ως ταννυσθέντος σοι, του Κυρίου και κατάραν λύσαντος, ευλογίαν ημίν αντεισάξαντος.

Ήρθη επί γης, απάσης η δόξα σου, Σταυρέ και έπλησε, και τα επουράνια· διό σοι, Χαίρε αεί κραυγάζομεν· χαίρε, δι’ ου εσώθημεν, τα έθνη άπαντα, προσκυνούντες, Τριάδα αχώριστον, τον Πατέρα, Υιον συν των Πνεύματι.

Συ ει ο Σταυρός, δι’ ου πάλαι έσχισε, Μωσής την θάλασσαν· συ ει η εκφυήσασα, Ααρωνίτις η ράβδος τα κάρυα· συ το γλύκαναν ξύλον Μέρας τα νάματα· σοι βοώμεν· Χαίροις προφητόφθεγκτε, αυτουργέ τεραστίων εκάστοτε.

Όλης εκ ψυχής, το Χαίρέ σοι κράζομεν, Σταυρέ πανάγιε, και κατασφραγίζομεν, αυτούς, και πόλεις πλοία τε, και ιερά, και άπαντα τα εγχειρήματα, σου το θείον, όνομα χαράττοντες, πεποιθότες εν σοι και τροπούμενοι.


Ας προετοιμαστούμε για να γεμίσουμε από το Άγιο Πνεύμα, έτσι που να είμαστε στον κόσμο όπου ζούμε μια σαρκωμένη παρουσία Του Χριστού και ναός του Πνεύματος, εμπροσθοφυλακή της Βασιλείας των oυρανών . Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Α' ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς ΣυνόδουDSC05222Κυριακή εβδόμη από του Πάσχα,
την εν Νικαία πρώτην Οικουμενικήν Σύνοδον εορτάζομεν, των τριακοσίων δέκα και οκτώ θεοφόρων Πατέρων

Άγιος Ιωάννης (Τριανταφυλλίδης) ο νέος Ελεήμων εκ Χαλδίας του Πόντου (1903)
Αγία Αλεξάνδρα (Μελγκούνοβα) του Ντιβέγιεβο (1789)
Ακυλίνα μάρτυς εκ Βύβλου Λιβάνου (298)
Μύριοι (10.000) μάρτυρες (? αἰ.)
Τριφύλλιος επίσκοπος Λήδρας η Λεδρών (Λευκωσίας) Κύπρου (370), μαθητής του Αγίου Σπυρίδωνος
Οσία Άννα και Ιωάννης ο γιος της εκ Λαρίσης(10ος αιών.)
Άγιοι Ανδρόνικος, μαθητής οσίου Σεργίου Ραντονεζ (1395) και Σάββας (1410) ηγούμενοι εν Μόσχα
Φιλόθεος ο εκ Σκλαταίνης (Ρίζωμα) (1550)
Αγίου Νικολάου διακόνου εν Λέσβω, (Ανεύρεσις λειψάνων 1960).

Εορτάζουν στις 13 Ιουνίου

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου κοιμήθηκαν εν Κυρίω
Όσιος Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης (23 Μαΐου 1999)
Όσιος Γέροντας Ιουστίνος Πάρβου (16 Ιουνίου του 2013)
Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς (4 Ιουνίου 1995)

Στίχοι
Πόλου νοητού αστέρες σελασφόροι.
Ακτίσιν υμών φωτίσατέ μοι φρένας.

Κατά Αρείου
Ξένον τον Υιόν Πατρός ουσίας λέγων,
Άρειος, ήτω της Θεού δόξης ξένος.

Κυριακή μεταξύ Αναλήψεως και Πεντηκοστής
Αντώνιος Bloom του Σουρόζ
22 May 1988

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Κατά τη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός είπε στους Αποστόλους Του ότι ο χωρισμός ήταν κοντά, ότι επρόκειτο να πάει στον Θεό και Πατέρα Του, όπως θα έλεγε ξανά στις γυναίκες που ήρθαν στον τάφο. Και όταν οι καρδιές τους λυπήθηκαν στην ιδέα ότι δεν θα Τον δούν πιά ξανά, είπε: «Οι καρδιές σας είναι λυπημένες και όμως θα πρέπει να χαίρεστε για μένα, γιατί γυρίζω στον πατέρα Μου». Μα, πρόσθεσε «δεν θα σας αφήσω ορφανούς, θα σας στείλω το Πνεύμα το Άγιο που εκπορεύεται από Τον Πατέρα και θα σας τα διδάξει όλα. Έτσι βρισκόμαστε τώρα εδώ, ενώ είμαστε ακόμη στο φως Της ανάληψης.

Ο Απόστολος Παύλος θλιβόταν που έπρεπε να ζει στον κόσμο και να φέρει την ανθρώπινη σάρκα. Είπε: «Για μένα ζωή είναι ο Χριστός και ο θάνατος θα είναι κέρδος, ευλογία, γιατί όσο φέρουμε την ανθρώπινη σάρκα, είμαστε χωρισμένοι από τον Χριστό». Κι όμως αυτός ο χωρισμός δεν είναι ολοκληρωτικός, δεν είμαστε χωρισμένοι ανεπανόρθωτα, δεν είμαστε χωρισμένοι διχως ελπίδα από τον Χριστό αν Τον προσμένουμε με λαχτάρα, αν Τον αγαπάμε, όπως ο Άγιος Παύλος που λαχταρούσε τον θάνατο για να είναι για πάντα με Αυτόν, γιατί σύμφωνα με την υπόσχεση Του το Άγιο Πνεύμα ήλθε την ημέρα της Πεντηκοστής. Το Άγιο Πνεύμα το οποίο ονομάζουμε «ο Παράκλητος», που στις αρχαίες γλώσσες έχει ευρύτερη σημασία, σημαίνει αυτόν που παρηγορεί, που φέρνει χαρά. Η παρουσία Του όντως μπορεί να μας παρηγορήσει για τον χωρισμό μας από τον Χριστό, διότι το Άγιο Πνεύμα, μόνο αν ζούμε σύμφωνα με το ευαγγέλιο, αν γίνουμε – όχι μόνο στα λόγια, ή στη φαντασία μας – μα στην πραγματικότητα, με τα έργα και την σκέψη, την καρδιά και την ύπαρξη μας, μαθητές του Χριστού, τότε κατοικεί μέσα μας. Γινόμαστε ναός Του και μιλάει σ’ εμάς, είτε με ανέκφραστους αναστεναγμούς, είτε με αυτήν την θαυμάσια σαφήνεια, η οποία μας επιτρέπει να ονομάσουμε «Πατέρα» τον Θεό των Ουρανών, γιατί εν Χριστώ και με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος γίναμε παιδιά του Ζωντανού Θεού.

Οικουμενική Σύνοδος Α,της Νίκαιας_ First Ecumenical Council of Nicea _Первый Никейский собор _2Άρα ο χωρισμός από τον Χριστό είναι ένας χωρισμός από τον χώρο που ζούμε είναι μια απώλεια της συγκινητικής, θαυμάσιας γνωριμίας με την ανθρωπότητα, όπως την γνωρίζουμε στη γη, μα είναι ένα καινούργιο ξεκίνημα μιάς νέας ανακάλυψης του Χριστού, όχι μόνο του αναστημένου, αλλά του αναληφθέντος Χριστού, του Χριστού, που σύμφωνα με το σημερινό Ευαγγέλιο, λαμπρύνθηκε με τη δόξα, την λάμψη που ανήκε σ’ Αυτόν προ αιώνων, τη λάμψη, την λαμπρότητα, το μεγαλείο της Θεότητας. Και είναι ο ίδιος ο Χριστός που συναντάμε στην προσευχή, που ανακαλύπτουμε μέσω των Ιερών Μυστηρίων, με τον οποίο μπορούμε να ενωθούμε στη ζωή μόνο μέσα από την πίστη, είναι ο Χριστός για τον οποίο ο Παύλος μας λέει: «Δεν γνωρίζουμε πλέον τον Χριστό ως προς την σάρκα, δεν τον αγγίζουμε όπως ο Θωμάς, δεν τον βλέπουμε και δεν τον ακούμε, όπως έκαναν οι Απόστολοι και οι γυναίκες και τα πλήθη του λαού, μα γνωρίζουμε Tον Χριστό εν Πνεύματι, τον αναστημένο και αναληφθέντα Χριστό που είναι παντού, όπου δύο ή τρεις είναι συνηγμένοι, που βρίσκεται παντού, όταν μια μοναχική ψυχή καλεί σε βοήθεια, όταν μια ζωή Του αφιερώνεται.

Έτσι λοιπόν έχουμε να κάνουμε με το μυστήριο ενός χωρισμού που είναι νίκη, ενός χωρισμού που μας οδηγεί σε μια νέα γνώση, μια νέα ανακάλυψη του Χριστού . Η Θεότητα Του δεν είναι πλέον καλυμμένη σ’εμάς από την Ανθρώπινη Του παρουσία, μας αποκαλύπτεται σαν Θεός απαστράπτων, όχι μόνο μέσα από την Θεότητα Του, αλλά από την ανθρώπινη Του υπόσταση. Κι έτσι συμβαίνει συνέχεια όταν οι άνθρωποι συναντιούνται σε ανθρώπινο επίπεδο και μετά ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλο εν Αγίω Πνεύματι, μια ανακάλυψη που κάνει την ανθρωπότητα να λάμπει μέσα στο φως της αιωνιότητας.

Ας ευφρανθούμε στην γιορτή της αναλήψεως, και ας θυμηθούμε ότι σε μια εβδομάδα θα στεκόμαστε εδώ, ενθυμούμενοι την ημέρα της Πεντηκοστής όχι μόνο ως γεγονός του παρελθόντος, αλλά φέρνοντας το ξανά πίσω, επειδή είμαστε παρόντες στην κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, καθώς οι Απόστολοι Του προσφέρθηκαν στο Υπερώο σχεδόν πριν 2000 χρόνια. Μα για να το κάνουμε αυτό πρέπει να είμαστε μαθητές του Χριστού, να είμαστε δικοί Του, πρέπει να είμαστε πιστοί στον λόγο του κηρύγματος Του, πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα που μας έδωσε, πρέπει αληθινά να είμαστε στον κόσμο όπου ζούμε μια σαρκωμένη παρουσία Του Χριστού και ναός του Πνεύματος, εμπροσθοφυλακή της Βασιλείας των oυρανών .

Ας αφιερώσουμε την ερχόμενη εβδομάδα στην προετοιμασία του εαυτού μας, ερευνώντας τη ζωή μας, απορρίπτοντας σκόπιμα και αποφασιστικά κάθε τι που μας καθιστά ανάξιους της κλίσης μας. Ας προετοιμαστούμε να έλθουμε ελεύθεροι, ανοιχτοί, για να γεμίσουμε από το Πνεύμα, έτσι που ίσως γίνουμε αληθινά, με ολοένα αυξανόμενο τρόπο, ναοί της παρουσίας Του. Αμήν.
http://www.mitras.ru/eng/eng_118.htm
Απόδοση στα νεοελληνικά: http://www.agiazoni.gr

Μετά την κοίμησή του θα συναριθμηθή με τους Αγίους. Εμείς είμαστε Άγγελοι του Θεού …, Άγιος Ιωάννης Τριανταφυλλίδης εκ Χαλδίας του Πόντου
https://iconandlight.wordpress.com/2020/06/12/%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%bf%ce%af%ce%bc%ce%b7%cf%83%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b1-%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b9%ce%b8%ce%bc%ce%b7%ce%b8%ce%ae-%ce%bc%ce%b5/

O κόσμος καταδιώκει τους Αγίους, δεν βλέπει, δεν αντιλαμβάνεται το μεγαλείο τους, την Αγιότητά τους. Την Αγιότητά τους την βλέπει μόνον ο Θεός. Άγιος Λουκάς Κριμαίας
https://iconandlight.wordpress.com/2019/06/11/o-%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%b4%ce%b9%cf%8e%ce%ba%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b2%ce%bb%ce%ad/

Σε περιόδους διωγμών οι Χριστιανοί να παίρνουν δύναμι από τη θ. Κοινωνία, λέγοντας την ευχή του Ιησού και επικαλούμενοι τη βοήθεια της υπεραγίας Θεοτόκου θα προστατευθούν από οποιονδήποτε. Η ζωή μας βρίσκεται στα χέρια του Θεού. π. Ιουστίνος Πάρβου
https://iconandlight.wordpress.com/2020/06/15/45321/

Τί είναι ο παράδεισος; Είναι η αίσθηση της παρουσίας του Θεού. Άμα ο άνθρωπος αισθάνεται εντός του τον Θεό, είναι ήδη στον παράδεισο. Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2020/03/15/40150/

Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης, ο άγιος φίλος των λεπρών, ο Γέροντας της χαράς, …το παιδί τον έβλεπε συνεπαρμένο να αιωρείται και να βγάζει φωτιές!
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/22/%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%86/

Απολυτίκιον  των Πατέρων Ήχος πλ. δ΄

Υπερδεδοξασμένος ει, Χριστέ ο Θεός ημών, ο φωστήρας επί γης τους Πατέρας ημών θεμελιώσας, και δι’ αυτών προς την αληθινήν πίστιν, πάντας ημάς οδηγήσας· πολυεύσπλαγχνε, δόξα σοι.

Απολυτίκιον της Αναλήψεως Ήχος δ΄

Ανελήφθης εν δόξη, Χριστέ ο Θεός ημών, χαροποιήσας τους Μαθητάς, τη επαγγελία του αγίου Πνεύματος· βεβαιωθέντων αυτών διά της ευλογίας, ότι συ ει ο Υιός του Θεού, ο λυτρωτής του κόσμου.

Απολυτίκιον Οσίου Ιωάννου του νέου Ελεήμονος εκ Χαλδίας. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Της Χαλδίας τον γόνον Ορθοδόξων το κλέϊσμα, το της ευσεβείας ταμείον, Ιωάννην υμνήσωμεν, τον χέοντα ιάματα πιστοίς, και έλεος τοις τρέχουσιν αυτώ, καρποδότην διδαγμάτων των θεϊκών, ειρήνην τον παρέχοντα· δόξα σοι κράζομεν σοφέ, δόξα τω σε αναδείξαντι, πάσι τοις προσιούσί σοι πιστώς, σκέπην παρήγορον.

Απολυτίκιον αγίου Τριφυλλίου Λήδρας, Ήχος γ’.

Ζήλον πίστεως έχων, Παμμάκαρ, ανεβλάστησας καρπούς ωρίμους, των γαρ εχθρών κατήσχυνας τας φάλαγγας, και τον Βελίαρ, Τριφύλλιε, έκτεινας• Πάτερ όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέ τευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Απολυτίκιον Αγίας Ακυλίνας Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε

Παρθένος ακήρατος, και Αθληφόρος σεμνή, εδείχθης τοις πέρασι, τη αγαπήσει Χριστού, Ακυλίνα θεόνυμφε· συ γαρ καθάπερ ρόδον, νοητόν τεθηλυία, έπνευσας εν αθλήσει, της αγνείας την χάριν, πρεσβεύουσα τω Κυρίω, υπέρ των τιμώντων σε.


Την Ανάσταση μπορεί να τη ζήσει μόνον όποιος περάσει μέσα από τον θάνατο. Ας είμαστε «τέκνα φωτός», και τότε ο Χριστός ποτέ δεν θα φύγει μακριά μας, η Ανάσταση θα ζει στις ψυχές μας και η αιώνια ευφροσύνη σ’ ολόκληρο το είναι μας. π. Anthony Bloom του Σουρόζ

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_ΑΝΑΣΤΑΣΗ 001Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Απόδοση της εορτής του Πάσχα

Την Τετάρτη της έκτης εβδομάδας μετά το Πάσχα εορτάζουμε την Απόδοση της εορτής του Πάσχα.

Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ

Η Ανάσταση είναι μία αποκάλυψη του ελέους, της δυνάμεως, της αγάπης του Θεού αλλά και της μεγαλωσύνης του ανθρώπου. Ο θάνατος δεν μας φοβίζει πιά έχει γίνει η θύρα μας προς την αιωνιότητα, και ξέρουμε ότι θα έρθει μία μέρα που η φωνή Αυτού που έφερε στην ύπαρξη όλα τα όντα, η φωνή του Σωτήρα μας, θα ηχήσει και πάλι θα σταθούμε τότε όλοι ενώπιον του Θεού, περιβεβλημένοι την αιωνιότητα, με μιά σάρκα πού θα είναι μέρος αυτής της αιωνιότητας. Ας εμπιστευθούμε τον λόγο του Θεού, ας ξεπεράσουμε τις αμφιβολίες και τους δισταγμούς μας, ας Τον ακούσουμε να μας μιλά και ας ανταποκριθούμε στον Λόγο Του και στο γεγονός της Αναστάσεώς Του με πίστη και ευγνωμοσύνη!

Σήμερα ο θάνατος έχει γίνει για μας κάτι άλλο, είναι κοίμηση. Όποιος πεθαίνει τώρα, κοιμάται εν Χριστώ, κοιμάται μέχρι την ημέρα πού το σώμα του θα αναστηθεί με την τελική σάλπιγγα, την ημέρα της αναστάσεως των νεκρών. «Μακάριοι οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες», όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στην Αποκάλυψη.

Ανάσταση Σκοτεινή Εκκλησία_Holy Resurrection of Jesus Christ Karanlik kilise_Воскресение Иисуса Христа_cappadocia_1866_(2215893785)Να γιατί για τον Χριστιανό ο θάνατος δεν είναι κάτι τρομερό. Να γιατί κάποιος πού αγαπούσα πολύ μπόρεσε να μου πει: «Να περιμένεις τον θάνατό σου όπως ο νεαρός γαμπρός περιμένει τη νύφη». Με το ίδιο δέος, με την ίδια ψυχική αγαλλίαση μπορούμε να πούμε στον θάνατο: Ελα, άνοιξε για μένα τις πύλες της αιώνιας ζωής, έτσι ώστε η επαναστατημένη σάρκα μου να μπορέσει να βρεί την ειρήνη και η ψυχή μου να ανεβεί στην αιώνια κατοικία του Θεού». Γι αυτό έγκυρα και δικαιολογημένα μπορούμε να διακηρύξουμε «ουδείς νεκρός εν τώ μνήματι». Διότι ο θάνατος έπαψε να είναι φυλακή, τόπος οριστικής και φοβερής αιχμαλωσίας. Έγινε ο τόπος όπου το σώμα ακουμπά περιμένοντας την ανάσταση, ενώ η ψυχή προάγεται, στον βαθμό πού μπορεί, στην αιώνια ζωή…

Ο Απόστολος Παύλος μας λέει: «Να δέχεστε ο ένας τον άλλον, να αγαπάτε ο ένας τον άλλον, όπως σας αγάπησε ο Κύριος». Αλλά συνειδητοποιούμε πώς μας αγάπησε ο Κύριος; Μας αγάπησε τόσο πολύ, ώστε δεν θέλησε να μείνει ένας ξένος για μας και έγινε ένας από μας, ένας ανάμεσα στους πολλούς -και όχι προσωρινά, αλλά για όλη την αιωνιότητα, για πάντα– με όλο τον πόνο και όλη τη φρίκη πού είχε ως συνέπεια αυτή η ένωση.

Όταν ο Λόγος έγινε Σάρξ, η θεϊκή δόξα σβήστηκε. Κανείς δεν τον εγνώριζε. Η νίκη του φάνηκε σαν ήττα. Έγινε εκείνος τον οποίον οι Γραφές περιγράφουν «άνθρωπος εν πληγή ών και ειδώς φέρειν μαλακίαν» (Ησ. 53, 3). Έγινε γιά πάντα ένας από μας. Μπορούμε εμείς, κατά τον ίδιο τρόπο, να γίνουμε ένα με τον κάθε άλλον; Μπορούμε τόσο να αγαπούμε ο ένας τον άλλον ώστε να μπορούμε να πούμε «Για πάντα! Στη θλίψη και στη χαρά, στη δυστυχία και την ευτυχία, ό,τι κι αν συμβεί θα είμαι δίπλα σου για πάντα;». Αν ήταν έτσι, πόσο θαυμάσιος θα ήταν ο κόσμος μας, πόσο υπέροχη θα ήταν η Εκκλησία μας, τι ενορίες θα είχαμε, τι οικογένειες, τι φίλους! Αλλά οι σχέσεις μας θυμίζουν δύο πλοία πού συναντώνται στη θάλασσα διασταυρώνονται και το καθένα ακολουθεί την πορεία του. Δεν έχουμε αρκετό βάθος, ούτε αρκετή πιστότητα, ούτε αρκετή προθυμία για να κάνουμε αυτό πού έκανε ο Χριστός να κατεβούμε στον Αδη, να κατεβούμε στην κόλαση των παθημάτων κάποιου πού αγαπάμε, στην κόλαση των πειρασμών του και του πόνου του, στην κόλαση της τραγωδίας του.

Αντίθετα, στεκόμαστε στην ακτή και του φωνάζουμε: «Προσπάθησε να σωθείς, κολύμπα προς εμένα, θα σου απλώσω το χέρι!». Εμείς όμως οι ίδιοι δεν μπαίνουμε στη δική του κόλαση γι αυτό είναι τρομερό να μιλάμε για αγάπη, όταν είναι τόσο δύσκολο ν’ αγαπήσουμε με την ίδια αγάπη πού μας αγάπησε ο Θεός. Η αγάπη και ο θάνατος είναι αλληλένδετες έννοιες, επειδή αγαπώ σημαίνει ξεχνώ τον εαυτό μου μέχρι εκεί πού να μην υπάρχει για μένα κάποιος άλλος γίνεται τόσο ακριβός ώστε δεν αφήνω τον εαυτό μου να παρεμβληθεί.

Εφ όσον δεν μπορούμε να φθάσουμε εκεί, εγγίζουμε μόνον το κράσπεδο των ιματίων του Κυρίου, μόνο τις παρυφές του φωτός, της εκτυφλωτικής αίγλης και λαμπρότητας της Αναστάσεως του Χριστού. Την Ανάσταση μπορεί να τη ζήσει μόνον όποιος περάσει μέσα από τον θάνατο και φτάσει στην αντίπερα όχθη του θανάτου όχι του θανάτου αυτού του κόσμου, του υλικού, του σωματικού θανάτου, αλλά του θανάτου που ονομάζεται αγάπη και που κάνει τον άνθρωπο ικανό «ίνα την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού» (Ιωάν. 15, 13).

Έτσι λοιπόν, καθώς από Κυριακή σε Κυριακή ακούμε το μήνυμα της Αναστάσεως, να θυμόμαστε τί έχουμε κληθεί να γίνουμε, σ’ αυτή τη γη άνθρωποι αναστημένοι εκ νεκρών εν αγάπη. Αλλά για να συμβεί αυτό, πρέπει να αγαπάμε ο ένας τον άλλον σε τέτοιο βαθμό ώστε να περνάμε τις πύλες του θανάτου, να κατεβαίνουμε δια του σταυρού στον άδη, να μετέχουμε εν αγάπη στα παθήματα των άλλων, να ξεχνάμε τον εαυτό μας και τότε ξαφνικά να ανακαλύπτουμε ότι «Ναι, ζούμε, ζούμε δια της ζωής του Χριστού».

Από το βιβλίο: ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Εκδ. «Εν πλω»

ΕΜΜΑΟΥς-Emmaus Christ on Road to Emmaus Трапеза в Эммаусе-Ikona_Hristos_v_Emmause_napisana_belorusskimbigπατήρ Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ

Έχετε ακούσει το Χριστό να καλεί τους μαθητές Του να επιστρέψουν στη Γαλιλαία, εκεί όπου άρχισε η Άνοιξη της πνευματικής τους ζωής, όπου είχαν βρει και αναγνωρίσει τον Χριστό, όπου για εκείνους άρχισε η Ζωή. Δεν είναι όμως αποκλειστικά στη Γαλιλαία, στα βάθη εκείνα της ψυχής τα οποία διατηρούν τη δροσιά της πρώτης γνωριμίας και την πρώτη μας αγάπη για τον Κύριο που θα Τον βρούμε, αλλά και σε άλλα μονοπάτια.

Ο Χριστός έκανε μιας ημέρας πορεία προς την Εμμαούς μαζί με δύο μαθητές κι εκεί αποκάλυψε τον Εαυτό Του όχι με το να εμφανιστεί εξωτερικά μπροστά σ’ εκείνους που δεν Τον είχαν αναγνωρίσει· αποκάλυψε τον Εαυτό Του με την κλάση του άρτου, μέσα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και ταυτόχρονα μέσα στο μυστήριο της αδελφοσύνης που γεννιέται ανάμεσα στους ανθρώπους με το μοίρασμα του ψωμιού στο ίδιο τραπέζι. Τους αποκάλυψε μέσα σε μία σύντομη στιγμή ότι Εκείνος, όντας Θεός και άνθρωπος, είχε εξισώσει τους ανθρώπους με τον Εαυτό Του με το να γίνει άνθρωπος και να υψώσει το ανθρώπινο γένος μέσα στο αναστημένο σώμα Του μέχρι το θρόνο του Θεού….

Είναι λοιπόν δυνατό να συναντήσουμε τον Χριστό οποιοδήποτε δρόμο και αν ακολουθήσουμε. Όπου και αν οδηγήσει ο δρόμος μας ας κοιτάξουμε προσεκτικά το πρόσωπο που περπατεί πλάι μας· μπορεί να είναι ο Χριστός σε κρυμμένη μορφή, έτοιμος να μας αποκαλύψει το μεγαλείο του ανθρώπινού μας πεπρωμένου με την αδελφική και απλή αγάπη.

Ας μην κοιτάζουμε λοιπόν συνεχώς πίσω σ’ εκείνη τη φεγγοβόλα, θριαμβευτική, χαρούμενη νύχτα κατά την οποία μας φανερώθηκε η αλήθεια της Ανάστασης. Η αλήθεια αυτή εξακολουθεί να ζει ανάμεσά μας, το φως δεν έχει σβηστεί, δεν έχει λιγοστέψει, μόνο που τώρα αντί να φέγγει με τη λάμψη της νύχτας του Πάσχα φέγγει σαν το «ιλαρόν φως», «το φως το αληθινόν, ο φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον» (Ιω. 1, 9). Ας περπατήσουμε μέσα σ’ αυτό το φως, ας ζήσουμε με την καθοδήγησή του, ας είμαστε «τέκνα φωτός», και τότε ο Χριστός ποτέ δεν θα φύγει μακριά μας, η Ανάσταση θα ζει στις ψυχές μας και η αιώνια ευφροσύνη σ’ ολόκληρο το είναι μας.

Από το βιβλίο: Μητροπολίτη Anthony Bloom , «Ημέρα Κυρίου», Εκδόσεις Ακρίτας

Αύριο είναι η τελευταία ημέρα κατά την οποία παύουμε να χαιρετούμε ο ένας τον άλλον με τα πιο υπέροχα, τα πιο σοφά, τα πιο λαμπρά λόγια: «Χριστός Ανέστη»! Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/05/19/7074/

Κύριε Ιησού Χριστέ ΑΝΑΣΤΗΣΕ τα παιδιά μου! Πατέρας προσεύχεται εμπόνως για τα παιδιά του.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/09/%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B5-%CE%B9%CE%B7%CF%83%CE%BF%CF%8D-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AD-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC/

Εμμαους_emmaus-painting-emmaus-zund-cropΧριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασιν, ​ζωήν χαρισάμενος.

Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι, προσκυνήσωμενον άγιον Κύριον, Ιησούν τόν μόνον αναμάρτητον. Τόν σταυρόν σου, Χριστέ, προσκυνούμεν, και τήν αγίαν σου ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζομεν• συ γαρ ει Θεός ημών, εκτός σου άλλον ουκ οίδαμεν, το όνομά σου ονομάζομεν. Δεύτε πάντες οι πιστοί, προσκυνήσωμεν τήν του Χριστού αγίαν ανάστασιν• ιδού γαρ ήλθε διά του σταυρού, χαρά εν όλω τω κόσμω. Διά παντός ευλογούντες τόν Κύριον, υμνούμεν τήν ανάστασιν αυτού. Σταυρόν γαρ υπομείνας δι ημάς, θανάτω θάνατον ώλεσεν.

Ω Πάσχα το μέγα, και ιερώτατον Χριστέ, ω σοφία και Λόγε, του Θεού και δύναμις, δίδου ημίν εκτυπώτερον, σού μετασχείν, εν τη Ανεσπέρω ημέρα της βασιλείας σου.

Ήχος πλ. α’
Στιχ. Αναστήτω ο Θεός, και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν.

Πάσχα ιερόν ημίν σήμερον αναδέδεικται, Πάσχα καινόν, Άγιον, Πάσχα μυστικόν, Πάσχα πανσεβάσμιον, Πάσχα Χριστός ο λυτρωτής, Πάσχα άμωμον, Πάσχα μέγα, Πάσχα των πιστών, Πάσχα, το πύλας ημίν του Παραδείσου ανοίξαν, Πάσχα, πάντας αγιάζον πιστούς.

Στιχ. Ως εκλείπει καπνός, εκλιπέτωσαν, ως τήκεται κηρός από προσώπου πυρός.

Δεύτε από θέας Γυναίκες ευαγγελίστριαι, και τη Σιών είπατε· Δέχου παρ΄ ημών χαράς ευαγγέλια, της Αναστάσεως Χριστού, τέρπου, χόρευε, και αγάλλου Ιερουσαλήμ, τον Βασιλέα Χριστόν, θεασαμένη εκ του μνήματος, ως νυμφίον προερχόμενον.

Δόξα… Και νυν… Ήχος πλ. α’

Αναστάσεως ημέρα, και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει, και αλλήλους περιπτυξώμεθα. Είπωμεν αδελφοί, και τοις μισούσιν ημάς· Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει, και ούτω βοήσωμεν· Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος.


Όπως ο εκ γενετής τυφλός, ας αναζητήσουμε την απύθμενη ομορφιά του θεϊκού βλέμματος που ακουμπά επάνω μας με έλεος, συμπόνοια, και τρυφερότητα, και μέσα στην λαμπρότητα της παρουσίας του Θεού, ίσως να δούμε ο ένας τον άλλον. Μακρόθυμε Κύριε, ανοίξε τα μάτια μας για να δούμε το μονοπάτι της σωτηρίας. Αντώνιος Bloom του Σουρόζ – Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Μυροφόρες_Myrrhbearers_Жёны-мироносицы_beli-andjeo-mileseva1 (1)Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Κυριακή του εκ γενετής Τυφλού της Ιερουσαλήμ (Ιωάννου 9, 1-38)
μνήμη και πάντων των εν Αιτωλία κ’ Ακαρνανία διαλαμψάντων Αγίων

Εορτάζομεν την έκτην Κυριακήν από του Πάσχα

Στίχοι
Φωτός χορηγός, εκ φάους πλέον φάος,
Τον εκ γενετής ομματοίς Τυφλόν, Λόγε.

Ομιλία
για την αμαρτία όσων νομίζουν ότι έχουν μάτια και βλέπουν
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

“ει τυφλοί ήτε, ουκ αν είχετε αμαρτίαν” ( Ιωάν. 9:41).

Τα λόγια αυτά ειπώθηκαν στους Ιουδαίους από Εκείνον που τους έδωσε το Νόμο δια των Προφητών, για να τους χρησιμεύσει ως όραση της ψυχής. Οι Εβραίοι δέχτηκαν αυτή την όραση, αλλά έκλειναν τα μάτια τους σκόπιμα και κακόβουλα. Αυτός είναι ο λόγος που ο δίκαιος Κύριος τους μίλησε έτσι.

Αυτά είναι λόγια αληθινής δικαιοσύνη για τότε, για σήμερα και για πάντα, διότι ένας τυφλός δεν έχει αμαρτία εάν ποδοπατήσει την καλλιέργεια κάποιου άλλου ή εάν αφαιρεσει το ρούχο κάποιου άλλου αντί του δικού του. Αν όμως αυτό το κάνει εκείνος που έχει οραση, θα διαπράξει αμαρτία και θα τιμωρηθεί. Αν αυτός που έχει μάτια, σκοπίμως τα κλείνει και κάνει κατι τέτοιο, διαπράττει επίσης αμαρτία και θα τιμωρηθεί.

Παρόλα αυτά, τι μπορεί να ειπωθεί για εκείνους που έλαβαν το Βάπτισμα και το Χρίσμα ως τα δύο μάτια της ψυχής και, εξακολουθούν να κάνουν την αμαρτία, όπως αυτοί που δεν είναι βαπτισμένοι; Κατά την Τελική Κρίση, δεν θα αντιμετωπιστούν οπως εκείνοι που γεννήθηκαν τυφλοί, μάλλον θα αντιμετωπιστούν σαν παραβάτες οι οποίοι εσκεμμένα παραμόρφωσαν και τύφλωσαν εαυτούς.

Ακόμα, τι μπορεί να ειπωθεί για εκείνους που έλαβαν τα άλλα Μυστήρια της Χάριτος μέσα στην πληρότητα της Ορθοδοξίας και έχουν μπροστά τους τα παραδείγματα των αγίων και ακούνε συνεχώς τις νουθεσίες και τις προειδοποιήσεις της Εκκλησίας του Θεού, αλλά παρ ‘ όλα αυτά παρασύρονται και απομακρύνονται; Στην Τελική Κρίση, αυτοί δεν θα μπορούν να δικαιολογηθούν επικαλούμενοι τυχόν τύφλωση, μάλλον θα θεωρηθούν ως παραβάτες που παραμόρφωσαν τους εαυτούς τους και τους άλλους γύρω τους, με τύφλωση.

Ω Παντοκράτορα Κύριε, σώσε μας από την αμαρτία. Μακρόθυμε Κύριε, ανοίξε τα μάτια μας για να δούμε το μονοπάτι της σωτηρίας.

Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων . Αμήν.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Φεβρουάριος, εκδ. Άθως)
http://prologue.orthodox.cn/February10.htm

Τυφλού-Christ-healing-the-blind_Исцеление слепорожденного_0-Byzantine_ fresco-Ravanica Serbian-c.1388-1A42WZ6Ο εκ γενετής τυφλός (Ιωαν. θ΄1-35)
Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ
19 Μαΐου 1974

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Ο τυφλός πριν την συνάντησή του με τον Χριστό δεν είχε δεί ποτέ. Παντού σκοτάδι· έπρεπε να μαντεύει εξερευνώντας με την αφή τα πράγματα, να χρησιμοποιεί την φαντασία του. Δεν είχε καθαρή εικόνα των πραγμάτων.

Τότε συνάντησε τον Χριστό, και Εκείνος του άνοιξε τα μάτια. Και ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που είδε αυτός ο άνθρωπος; Το πρόσωπο του Χριστού, η ματιά Του· το πρόσωπο του Θεού που γίνεται άνθρωπος, γεμάτο προσοχή, συμπονετική αγάπη να στέκει επάνω σ’ εκείνον μοναχά, ξέχωρα από το πλήθος. Ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Ζωντανό Θεό και αντιμετώπισε το θαύμα που τόσο πολύ μας εκπλήσσει: Ότι ο Θεός μπορεί να επικεντρώσει την προσοχή Του στον καθένα μας – όπως ο Καλός Ποιμήν στο χαμένο πρόβατο – και δεν βλέπει το πλήθος αλλά το ένα και μοναδικό πρόσωπο.

Μετά από ο,τι έγινε, πιθανόν ο άνθρωπος αυτός ερεύνησε τα πάντα γύρω του, και ο,τι γνώριζε μόνο από περιγραφές, από φήμες, έγινε πραγματικότητα – «τώρα βλέπω».

Συμβαίνει και τώρα· μπορεί να συμβεί στον καθένα μας. Όπως ο εκ γενετής τυφλός, ζούμε κι εμείς τον περισσότερο χρόνο από τη ζωή μας από ελεημοσύνη, καθόμαστε σαν ζητιάνοι στην άκρη του δρόμου τείνοντας ένα χέρι, με την ελπίδα ότι κάποιος θα το προσέξει, αν όχι εμάς, τουλάχιστον το χέρι μας, και να μας δώσει κάτι για να μας κρατήσει έστω για λίγες ώρες. Μια τέτοια στήριξη παίρνουμε μέσα από ένα φιλικό βλέμμα που ακουμπά επάνω μας, ένα λόγο που μας απευθύνουν, μια καλωσύνη που μας γίνεται. Αλλά όλα αυτά μας αφήνουν να παραμένουμε στην άκρη του δρόμου τυφλοί και ικετεύοντας για βοήθεια.
Όταν περνούσε ο Χριστός κάποιος άλλος τυφλός, ο Βαρτίμαιος, δεν περίμενε τον Λυτρωτή να έρθει σ’ εκείνον και να τον ρωτήσει αν ήθελε να σωθεί, αν ήθελε να δεί. Μόλις ένοιωσε ότι κάτι παράξενο γινόταν μέσα στο θορυβώδες πλήθος, και όταν σε απάντηση της ερώτησης του του είπαν ποιος περνούσε, άρχισε να κραυγάζει για βοήθεια. Αλήθεια, οι άνθρωποι προσπάθησαν να τον σταματήσουν· μια μικρή αμφιβολία θα μπορούσε ίσως να είχε τρυπώσει μέσα του, άξιζε τον κόπο να φωνάζει καλώντας σε βοήθεια, θα τον άκουγε ο Κύριος, θα ανταποκρινόταν σε μια ασήμαντη ανάγκη, όπως ήταν η δική του; Συνέχισε να κραυγάζει για βοήθεια, επειδή ο πόνος του ήταν τόσο μεγάλος, ήταν τόσο απελπισμένος. Ήταν έτοιμος να σπρώξει τους ανθρώπους, να παλέψει για ν’ ανοίξει δρόμο ανάμεσα στο πλήθος προκειμένου να φθάσει τον Θεό για να τον ακούσει.

Τυφλού-Christ-healing-the-blind_Исцеление слепорожденного_-263_dionisiat8Αν μοναχά συνειδητοποιούσαμε πόσο τυφλοί είμαστε! Αν μόνο μπορούσαμε να αντιληφθούμε ότι η γνώση μας για τη ζωή, όχι μόνον για την αιώνια, θεϊκή ζωή, αλλά για την επίγεια, εξαρτάται εντελώς από διαδόσεις, ότι η ζωή που μας περιβάλλει είναι αμυδρή και στοιχειωμένη και επειδή είμαστε τυφλοί, ή (όπως ο άλλος τυφλός του Ευαγγελίου που δεν θεραπεύτηκε αμέσως από τον Χριστό) βλέπουμε πράγματα μέσα σε ομίχλη. Αν μόνον μπορούσαμε να θυμηθούμε τι μας λέει ο Λυτρωτής για την ομορφιά και την δόξα της επίγειας συνάμα και της επουράνιας ζωής, και να μην είμαστε ικανοποιημένοι με την τυφλότητα μας, με πόση θέρμη θα προσπαθούσαμε να κρατήσουμε κοντά μας τον Χριστό, ώστε να μας διαπερνούσε με το βλέμμα Του, και να μας μιλούσε με τον κυρίαρχο, θεραπευτικό, ζωοδότη λόγο Του. Τότε πράγματι ίσως να δούμε την εκπληκτική ομορφιά του προσώπου Του, την απύθμενη ομορφιά του θεϊκού βλέμματος που ακουμπά επάνω μας με έλεος, συμπόνοια, και τρυφερότητα.

Χρησιμοποιούμε τα μάτια μας τόσο απλά, αλλά βλέπουμε λίγα και αυτά είναι επιφανειακά. Ας αναζητήσουμε το όραμα που μπορεί να είναι μόνο δικό μας, όταν οι καρδιές μας θα έχουν γίνει φωτεινές και αγνές. «Ευλογημένοι αυτοί που έχουν καθαρή καρδιά, επειδή αυτοί θα δούν τον Θεό»· και μέσα στην λαμπρότητα της παρουσίας του Θεού, ίσως να δούμε ο ένας τον άλλον, είτε λουσμένοι στο φως της αγάπης του Θεού μέσα στην λάμψη της αιώνιας ζωής, ή, διαφορετικά, πληγωμένοι, σκοτεινοί, περιμένοντας όχι απλά ελεημοσύνη, αλλά να παραδόσουμε όλη μας τη ζωή στην αγάπη, έτσι που να έβλεπε ότι θα μπορούσε ήδη από τώρα ν’ αποκαλυφθεί στη γη η Ουράνια Βασιλεία. Αμήν.
http://www.mitras.ru/eng/eng_117.htm
Απόδοση στην νεοελληνική:http://www.agiazoni.gr/article.php?id=14905272128153104042

Να βλέπουμε με τα μάτια της αγάπης… μόνο με την καρδιά μπορούμε να δούμε αληθινά. Η ιστορία του Βαρτίμαιου, Μητροπολίτη Anthony Bloom
https://iconandlight.wordpress.com/2017/12/02/%CE%BD%CE%B1-%CE%B2%CE%BB%CE%AD%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CF%82-%CE%B7-%CE%B9%CF%83/

Τω απείρω ελέει σου, φωτοδότα Χριστέ ο Θεός ημών ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.

Απολυτίκιον
Ήχος πλ. α’.

Τον συνάναρχον Λόγον Πατρί και Πνεύματι, τον εκ Παρθένου τεχθέντα εις σωτηρία ημών, ανυμνήσωμεν πιστοί και προσκυνήσωμεν· ότι ηυδόκησε σαρκί, ανελθείν εν τω Σταυρώ, και θάνατον υπομείναι, και εγείραι τους τεθνεώτας, εν τη ενδόξω Αναστάσει αυτού.

Απολυτίκιον πάντων των Αιτωλοακαρνάνων Αγίων. Την ωραιότητα.

Την πολυθαύμαστον ανευφημήσωμεν, των Αιτωλών πιστοί και Ακαρνάνων γην, την εξανθήσασαν Χριστού τα άνθη τα μυρίπνοα˙ Ιάκωβον, Ιάκωβον, Διονυσίου, Βάρβαρον, σοφόν Κοσμάν, Ανδρέαν τε Ιωάννην, Ευγένιον συν Λάμπρω, Θεοδώρω και Άλλω, Βλάσιον και Δαυίδ, τους αρωγούς ημών.

Κοντάκιον
Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.

Της ψυχής τα όμματα πεπηρωμένος, σοι Χριστέ προσέρχομαι, ως ο τυφλός εκ γενετής, εν μετανοία κραυγάζων σοι· Συ των εν σκότει το φως το υπέρλαμπρον.

Ο Οίκος

Ρείθρόν μοι δώρησαι Χριστέ, σοφίας της αρρήτου, και γνώσεως της άνω, το φως των εν τω σκότει, και πλανωμένων οδηγέ, ίνα διηγήσωμαι, άπερ η θεία βίβλος εδίδαξε του Ευαγγελίου της ειρήνης, δηλονότι, την του Τυφλού θαυματοποιΐαν, ότι εκ γενετής τυφλός υπάρχων, οφθαλμούς τους αισθητούς απολαμβάνει, και τους της ψυχής, εν πίστει ανακραυγάζων· Συ των εν σκότει, το φως το υπέρλαμπρον.

Δόξα των αποστίχων… Ήχος πλ. δ’

Δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ, Χριστέ ο Θεός, ο τον εκ μήτρας του φωτός εστερημένον, διά της σης αχράντου προσψαύσεως, φωτίσας κατ΄ άμφω, και ημών τα όμματα των ψυχών αυγάσας, Υιούς ημέρας δείξον, ίνα πίστει βοώμέν σοι· Πολλή σου και άφατος η εις ημάς ευσπλαγχνία, φιλάνθρωπε, δόξα σοι.

Στιχηρά Ιδιόμελα του Τυφλού
Ήχος β’

Ο Τυφλός γεννηθείς, εν τω ιδίω λογισμώ έλεγεν· Άρα εγώ, δι’ αμαρτίας γονέων εγεννήθην αόμματος; Άρα εγώ, δι’ απιστίαν εθνών εγεννήθην εις ένδειξιν, ουχ ικανώ του ερωτάν, πότε νυξ, πότε ημέρα, ουκ ευτονούσί μου οι πόδες τα των λίθων προσκρούσματα· ου γαρ είδον τον ήλιον λάμποντα, ουδέ εν εικόνι τον εμέ πλαστουργήσαντα, αλλά δέομαί σου, Χριστέ ο Θεός. Επίβλεψον επ εμέ, και ελέησόν με. (Δις)

Κάθισμα
Ήχος πλ. δ’ Την Σοφίαν και Λόγον

Ο των όλων Δεσπότης και ποιητής, παρερχόμενος εύρεν εν τη οδώ, Τυφλόν καθεζόμενον, θρηνωδούντα και λέγοντα· ου κατείδον εν βίω, τον ήλιον λάμποντα, ουδέ την σελήνην, το φέγγος αυγάζουσαν· όθεν εκβοώ σοι· ο τεχθείς εκ Παρθένου, φωτίσαι τα σύμπαντα, φώτισόν με ως εύσπλαγχνος, ίνα κράζω προσπίπτων σοι· Δέσποτα Χριστέ ο Θεός, των πταισμάτων άφεσίν μοι δώρησαι, διά πλήθος ελέους, μόνε φιλάνθρωπε.


Είναι κανείς από μας Ιωσήφ από Αριμαθαίας, είναι κανείς από μας Νικόδημος, και μπορούμε να πούμε ότι μοιάζουμε στις Μυροφόρες, τις οποίες ούτε οι ανάγκες, ούτε η ήττα, ούτε ο θάνατος του Χριστού μπόρεσε να τις χωρίσει από Αυτόν; π. Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_M_13Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Τη αυτή ημέρα, Κυριακή τρίτη από του Πάσχα, την των αγίων γυναικών Μυροφόρων εορτήν εορτάζομεν, έτι δε μνείαν ποιούμεθα και του εξ Αριμαθαίας Ιωσήφ, ος ην μαθητής κεκρυμμένος, προς δε, και του νυκτερινού μαθητού Νικοδήμου.

Στίχοι
Χριστώ φέρουσιν αι Μαθήτριαι μύρα.
Εγώ δέ ταύταις ύμνον, ως μύρον φέρω.

Πρώτη Μυροφόρος είναι η Παναγία Θεοτόκος, ως πρώτη ιδούσα την Ανάσταση, μετά η Μαρία η Μαγδαληνή, από την οποία ο Χριστός είχε βγάλει επτά δαιμόνια (22 Ιουλίου), η Σαλώμη, κόρη του Ιωσήφ του Μνήστορος και μητέρα των Αποστόλων Ιακώβου και Ιωάννου του Θεολόγου, γιών του Ζεβεδαίου, και πρώτη εξαδέλφη της Παναγίας (3 Αυγούστου), η Ιωάννα η γυναίκα του Χουζά, ο οποίος ήταν επίτροπος και οικονόμος στην οικία του βασιλιά Ηρώδη, (27 Ιουνίου), η Μάρθα και η Μαρία, οι αδελφές του Λαζάρου (4 Ιουνίου), η Μαρία η γυναίκα του Κλωπά (23 Μαΐου) και η Σωσσάννα.
Και οι “ευσχήμονες βουλευτές” Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας (31 Ιουλίου), και Νικόδημος ο νυχτερινός μαθητής του Ιησού.

***

Εορτή των Αγίων Μυροφόρων γυναικών, του αγίου Ιωσήφ του εξ Αριμαθαίας και του αγίου Νικοδήμου
π. Αντώνιος Bloom του Σουρόζ
11 Μαΐου 1997

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_5Μαρία την Μαγδαληνή (Μάρκ. ιστ', 9-11, Ιω. κ', 11-18SIMG_3186Αυτοί που εορτάζουν σήμερα ήσαν φίλοι και ακόλουθοι του Χριστού, αλλά σπάνια τους φέρνουμε στον νου μας, επειδή πολύ λίγο αναφέρονται στις Γραφές. Καθένας τους όμως θα μπορούσε να γίνει ένα μάθημα για μας.

Ο Άγιος Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ήταν ένας πλούσιος άνθρωπος που άκουγε τον Χριστό με ανοιχτό μυαλό, δεν δεσμεύτηκε όμως ποτέ. Δεν δεσμεύθηκε ούτε ο Νικόδημος, ο οποίος ήταν ένας μορφωμένος και μέλος του Συνεδρίου. Παρακολουθούσε τον Χριστό, Του έθετε ερωτήματα, ήθελε να καταλάβει, ήθελε να βεβαιωθεί. Κανείς όμως από τους δύο δεν δεσμεύθηκε ότι θα ακολουθεί τον Χριστό, κανείς απ’ τους δύο δεν θεώρησε τον εαυτό του μαθητή Του.

Ωστόσο όμως, τη στιγμή που ο Χριστός στα μάτια όλων ήταν ο ηττημένος, τότε που η νίκη ήταν με το μέρος των εχθρών Του, όταν ήταν νεκρός και επρόκειτο να ταφεί, τότε ήρθε στην επιφάνεια η αφοσίωση αυτών των ανθρώπων που από το στόμα Του είχαν ακούσει ρήματα Ζωής. Αποκαθήλωσαν λοιπόν το σώμα Του μαζί με τη Θεοτόκο για να το ενταφιάσουν. Με τόλμη προσήλθαν στον Πόντιο Πιλάτο και ζήτησαν την άδεια να πάρουν το σώμα ώστε να το ενταφιάσουν με την προσήκουσα τιμή. Στην πορεία της ζωής Του, Τον άκουγαν με διστακτικό αλλά ανοιχτό μυαλό. Με τον θάνατό Του, ήρθε στο προσκήνιο η πιστότητά τους. Και βλέποντας τον πόνο της Μητέρας Του και του Ιωάννη, δεν τους έμεινε καμιά αμφιβολία· Πρέπει να πάρουν θέση· πως είναι δυνατόν να ανεχθούν να πεταχτεί περιφρονημένος Αυτός που στάθηκε δάσκαλος, οδηγός και φίλος τους;

Έχουμε και την άλλη ομάδα, αυτή των Μυροφόρων γυναικών, οι οποίες ακολουθούσαν τον Χριστό και φρόντιζαν για τις ανάγκες τις δικές Του και των μαθητών Του. Όταν ο Χριστός σταυρώθηκε, όλοι οι απόστολοι σκορπίστηκαν, εκτός από τον Ιωάννη και από αυτές τις γυναίκες. Η αφοσίωση που τις κρατούσε κοντά Του δεν είχε να κάνει με τη διανοητική βεβαιότητά τους γι’ Αυτόν· μάλλον έκλεινε μέσα της κάτι από τα λόγια των μαθητών που πορεύονταν προς Εμμαούς· «Ουχί η καρδία ημών καιομένη ην εν ημίν, ως ελάλει ημίν εν τη οδώ;» (Λουκ. 24, 32).

Σ’ όλη την πορεία, από τη Γαλιλαία έως την Ιερουσαλήμ, από το ειρηνικό τοπίο μέχρι τον τόπο της τραγωδίας, όλο αυτό το διάστημα Τον άκουγαν και οι καρδιές τους ζωντάνευαν -όχι από προσωπική αγάπη προς Αυτόν αλλά από μια βαθιά αίσθηση αιώνιας ζωής. Είναι αυτό ακριβώς που αντανακλούσαν και τα λόγια του αποστόλου Πέτρου ενωρίτερα· όταν Τον εγκατέλειψαν όλοι όσοι Τον ακολουθούσαν, ο Ιησούς ρώτησε τους μαθητές, «Μη και υμείς θέλετε υπάγειν;». Τότε ο Πέτρος απάντησε· «Κύριε, προς τίνα απελευσόμεθα; ρήματα ζωής αιωνίου έχεις» (Ιωάν. 6, 67-68). Και δεν ήταν αυτά τα λόγια, λόγια που προέκυπταν από συλλογισμούς ή αποδείξεις. Όταν ο Κύριος τους μιλούσε, ξυπνούσε μέσα τους η αιώνια ζωή, άνοιγε γι’ αυτούς η πύλη της αιωνιότητας. Και ήξεραν ότι ήταν λόγια αληθινά επειδή υπήρχε μέσα τους νέα ζωή. Αυτό συνέβη και με αυτές τις γυναίκες.

Μαρία Μαγδαληνή-Мария Магдалина Svjataja_ravnoapostolnaja_Marija_Magdalina(8)Σήμερα λοιπόν τιμούμε τους ανθρώπους που αποδείχθηκαν πιστοί, εκείνους που ενώ ήσαν αδύναμοι δεν το έβαλαν στα πόδια και εκείνους που μπροστά στην ήττα και την τραγωδία αναδείχθηκαν πιστοί μαθητές. Ας τους θυμόμαστε, όχι μόνο όταν βλέπουμε πόσο δοξάστηκαν, όπως σήμερα στη Θεία Λειτουργία, αλλά και για να ρωτούμε τον εαυτό μας· Μοιάζουμε, σε κάποιο βαθμό, με οποιονδήποτε από αυτούς; Όταν ο Χριστός μοιάζει ηττημένος, έχω τη δύναμη να κάνω ένα βήμα μπροστά και να πω «είμαι κι εγώ μαθητής Του», τη στιγμή που σε ανέφελους καιρούς ήμουν συγκρατημένος, αβέβαιος, διστακτικός και έθετα στον εαυτό μου, ή μάλλον έθετα στον Κύριο, ένα σωρό ερωτήματα;

Κι ακόμα, ας το σκεφθούμε· Είναι εύκολο να είμαστε μαθητές του Χριστού όταν είμαστε στην κορυφή του αφρισμένου κύματος, στην ασφάλεια των χωρών που δεν υπάρχει διωγμός, ούτε κίνδυνος απόρριψης, ούτε η προδοσία μπορεί να οδηγήσει στο μαρτύριο, ούτε καν το ενδεχόμενο να πέσουμε θύματα γελοιοποίησης ή κοροϊδίας. Ας σκεφθούμε τους εαυτούς μας όχι σε σχέση με τον Χριστό μόνο αλλά και σε σχέση με τους αδελφούς μας, επειδή ο Χριστός είπε ότι ο,τι κάνουμε στον ελάχιστο, τον πιο ασήμαντο από αυτούς, το έχουμε κάνει στον Ίδιον. Ας αναρωτηθούμε πως συμπεριφερόμαστε όταν κάποιος παραμερίζεται, λοιδωρείται, αποδιώχνεται ή καταδικάζεται από την κοινή γνώμη ή από τη γνώμη όσων μετρούν για μας· βρίσκουμε τη στιγμή εκείνη το θάρρος να πούμε, «ήταν και παραμένει φίλος μου, είτε τον αποδέχεστε είτε όχι»; Δεν υπάρχει πιο αξιόπιστο μέτρο πιστότητας από εκείνη την πιστότητα που εκδηλώνεται τη στιγμή της ήττας.

Ας το σκεφθούμε αυτό, γιατί όλοι υφιστάμεθα την ήττα, και με τόσους πολλούς τρόπους! Όλοι αγωνιζόμαστε, με όση δύναμη έχουμε -λίγη ή πολλή- για να είμαστε αυτό που πρέπει, και παρόλα αυτά υπολειπόμαστε όλη την ώρα. Δεν θα ’πρεπε άραγε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον όχι μόνο με συμπάθεια, αλλά και με την πιστότητα του φίλου που είναι διατεθειμένος να σταθεί κοντά σ’ εκείνον που πέφτει, που εκπίπτει της χάριτος, που αποτυγχάνει να φθάσει στο δικό του ιδανικό, που διαψεύδει τις ελπίδες και τις προσδοκίες που είχαμε εναποθέσει επάνω του; Στις ώρες αυτές, ας στεκόμαστε δίπλα του, ας είμαστε πιστοί και ας αποδεικνύουμε ότι η αγάπη μας δεν εξαρτάτο από την ελπίδα της νίκης αλλά ήταν ένα δώρο από τα βάθη της καρδιάς μας, δώρο «δωρεάν», δώρο χαρούμενο και υπέροχο.

Είναι κανείς από μας Ιωσήφ από Αριμαθαίας, είναι κανείς από μας Νικόδημος, και μπορούμε να πούμε ότι μοιάζουμε στις Μυροφόρες, τις οποίες ούτε οι ανάγκες, ούτε η ήττα, ούτε ο θάνατος του Χριστού μπόρεσε να τις χωρίσει από Αυτόν; Κανείς μας δεν μοιάζει απόλυτα με όλους αυτούς. Ας διδαχτούμε όμως από αυτούς και ας προσπαθήσουμε να αυξηθούμε σε πιστότητα, μιμούμενοι εκείνους· εκείνους που Τον διακόνησαν, εκείνους που στάθηκαν δίπλα Του την ώρα της ήττας. Αμήν.

Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!

Μυροφόρες_Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_μη μου απτου_Icon_of_Noli_me_tangere-Не прикасайся ко МнеAN00453552_001_lΑς αναλογιστούμε την Ανάσταση, του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Οι μυροφόρες, μύρα φέρουσαι και αρώματα, προσεγγίζουν το μνήμα για να χρίσουν τον Κύριο, ο οποίος είναι το ευώδες άρωμα του ουρανού και της γης!
Ο άγγελος αναγγέλλει σ’ αυτές την Ανάσταση του Κυρίου λέγοντας: Τί ζητείτε τον ‘ζώντα μετά των νεκρών; (Λουκ. 24,5) – Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς)

αποκαθήλωση_Положение во Гроб_Jesus Christ Crucifixion_Byzantine-Orthodox-Icon_06wC0hJ24X8OnXiaw5bSQgΣτο Άσμα Ασμάτων λέγεται: «Μύρον ακένωτον όνομά σου» (α’ 3).

«Μύρον ακένωτον» το Όνομα “ ΙΗΣΟΥΣ ”, δόξα και χαρά ανερμήνευτος, κάλλος αμήχανον, τιμή ακατανόητος, θεία αγάπη ανέκφραστος. Να, λοιπόν, το έαρ το μυροβόλον και άκτιστον της Νοεράς Καρδιακής προσευχής. Και πάντα ταύτα από το «εκκενωθέν μύρον» του Παναγίου Πνεύματος, του Ονόματος του Ιησού, του λαλουμένου εντός ημών εκ της καθαράς καρδίας, της τετρωμένης εκ του θείου έρωτος…»

Έτσι μυροφόροι δεν είναι μόνο οι γυναίκες εκείνες, που πήγαν στον Τάφο του Χριστού με μύρα, αλλά είναι όλη η ανθρώπινη φύση και ιδιαιτέρως όσοι ζουν μυστηριακά μέσα στην Εκκλησία. Αυτοί δεν κρατούν απλώς στα χέρια τους τα μύρα, αλλά έχουν μέσα στην καρδιά τους το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό. Δεν έχουν απλώς τις αρετές της καλωσύνης, της αγάπης, της αληθείας, αλλά τον Ίδιο τον Χριστό, που είναι η Καλωσύνη, η Αγάπη και η Αλήθεια. Η Χάρη του Χριστού που υπάρχει στην καρδιά τους ξεχύνεται και στο σώμα, ώστε δεν είναι απλά μυροδοχεία, αλλά και αυτά τα σώματά τους μεταμορφώνονται σε μύρα. Μυροφόρος είναι εκείνος που έχει εσωτερική αδιάλειπτη προσευχή, που φέρει μέσα στην καρδιά του το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό και τέτοιοι ήταν και είναι όλοι οι άγιοι.

Κύριε, είσαι το μόνο άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης … Πόσο πλούσια και θαυμαστά αποζημιώνεις τις αφοσιωμένες ψυχές που δεν σε ξέχασαν νεκρό μέσα στο μνήμα Σου!
Έκανες τις Μυροφόρες γυναίκες φορείς του αγγέλματος της Ανάστασης και της δόξας Σου. .. Εσύ έχρισες τις ζωντανές ψυχές τους με το μύρο της χαράς. Εκείνες που θρηνούσαν το νεκρό Κύριο, έγιναν χελιδόνια της καινούργιας άνοιξης, άγιοι στην ουράνια βασιλεία Σου.
Αναστημένε Κύριε, με τις προσευχές τους ελέησέ μας, σώσε μας, ώστε να σε δοξάζουμε μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα τώρα και πάντα και τους αιώνες των αιώνων. Αμήν. – Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς)

Ταις των αγίων Μυροφόρων πρεσβείαις, ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν.

Ιησούς Χριστός αποκαθήλωση_Положение во Гроб_Jesus Christ Crucifixion_Byzantine-Orthodox-Icon_snyatie156694.bΑπολυτίκια Ήχος β’

Ότε κατήλθες προς τον θάνατον, η Ζωή η αθάνατος, τότε τον Άδην ενέκρωσας τη αστραπή της θεότητος, ότε δε και τούς τεθνεώτας εκ των καταχθονίων ανέστησας, πάσαι αι Δυνάμεις των επουρανίων εκραύγαζον, Ζωοδότα Χριστέ ο Θεός ημών δόξα σοι.

Δόξα…

Ο ευσχήμων Ιωσήφ, από τού ξύλου καθελών, τό άχραντόν σου Σώμα, σινδόνι καθαρά ειλήσας και αρώμασιν, εν μνήματι καινώ κηδεύσας απέθετο, αλλά τριήμερος ανέστης Κύριε, παρέχων τω κόσμω το μέγα έλεος.

Και νυν…

Ταις μυροφόροις Γυναιξί, παρά το μνήμα επιστάς, ο Άγγελος εβόα, Τα μύρα τοις θνητοίς υπάρχει αρμόδια, Χριστός δε διαφθοράς εδείχθη αλλότριος, αλλά κραυγάσατε, Ανέστη ο Κύριος, παρέχων τω κόσμω το μέγα έλεος.

Κανών α’, Ωδή ζ’, του Πάσχα
Ήχος α’ «Ο Παίδας εκ καμίνου ρυσάμενος

Γυναίκες μετά μύρων θεόφρονες, οπίσω σου έδραμον, ον δε ως θνητόν, μετά δακρύων εζήτουν, προσεκύνησαν χαίρουσαι ζώντα Θεόν, και Πάσχα το μυστικόν σοίς Χριστέ Μαθηταίς ευηγγελίσαντο.

Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου απαρχήν, και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον, τον μόνον ευλογητόν των Πατέρων, Θεόν και υπερένδοξον.


Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μας προσφέρεται αυτή την περίοδο, καθώς ανεβαίνουμε προς τις ημέρες του Πάθους, ως παράδειγμα του τι μπορεί να κάνει η χάρη του Θεού για να μεταμορφώσει έναν απλό και συνηθισμένο άνθρωπο σε φως του κόσμου. Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος ο Σιναΐτης (523 – 606)

Εορτάζει στις 30 Μαρτίου και την Δ’ Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Στίχοι
Ο
 σάρκα και ζών νεκρός ών Ιωάννης,
Αιωνίως ζή, και νεκρός φανείς άπνους.
Σύγγραμμα λιπών Κλίμακα τη ανόδω,
Δείκνυσιν αυτού πορείαν της ανόδου.

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος
Αντώνιος Bloom του Σουρόζ
9 Απριλίου 1989

Ιωάννης της Κλίμακος_St. John Climacus of the Ladder_ Св Иоа́нн Ле́ствичник_Εμμ. Τζάνες

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι περίοδος μετανοίας, περίοδος κατά την οποία η πέτρινη καρδιά μας πρέπει, με τη χάρη του Θεού να γίνει σάρκινη, και από αναίσθητη να γίνει αισθαντική, από ψυχρή και σκληρή να γίνει ζεστή και ανοιχτή προς τους άλλους και, κυρίως, προς τον Ίδιο τον Θεό.

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι καιρός ανανέωσης, όπου καθετί -όπως γίνεται την άνοιξη- κάνει μία καινούρια αρχή· και η ανήλια ζωή μας ζωντανεύει και πάλι με όλη την ένταση την οποία ο Θεός μπορεί να δώσει σ’ εμάς τους ανθρώπους, κάνοντάς μας διά των Αχράντων Μυστηρίων και των πλούσιων δωρεών Του κοινωνούς του Αγίου Του Πνεύματος, κοινωνούς θείας φύσεως. Είναι εποχή συμφιλίωσης και η συμφιλίωση είναι χαρά· η χαρά του Θεού και η δική μας χαρά• ένα νέο ξεκίνημα!

Σήμερα είναι η ημέρα του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος και θέλω να σας διαβάσω μερικές δικές του φράσεις, τόσο σχετικές με την ιδιαιτερότητα της περιόδου που διάγουμε· «Η μετάνοια, δηλαδή η επιστροφή μας στον Θεό, είναι ανανέωση του βαπτίσματός μας· είναι ανανέωση της συνθήκης μας με τον Θεό, της υπόσχεσής μας να αλλάξουμε τη ζωή μας. Είναι περίοδος κατά την οποία μπορούμε να αποκτήσουμε την ταπείνωση, η οποία είναι ειρήνη· ειρήνη με τον Θεό, ειρήνη με τον εαυτό μας, ειρήνη με όλο τον κτιστό κόσμο. Η μετάνοια γεννιέται από την ελπίδα, όταν δηλαδή απορρίψουμε την απόγνωση. Και εκείνος που μετανοεί, είναι κάποιος που αξίζει την καταδίκη -ωστόσο αναχωρεί από το δικαστήριο χωρίς ντροπή, επειδή η μετάνοια είναι η ειρήνη μας με τον Θεό. Κι αυτό επιτυγχάνεται μέσα από μία ζωή αντάξια, που αποξενώθηκε από τις αμαρτίες που διαπράτταμε στο παρελθόν. Μετάνοια είναι το καθάρισμα της συνειδήσεώς μας. Μετάνοια σημαίνει ολοκληρωτική απαλλαγή από τη λύπη και τον πόνο».

Κι αν αναρωτηθούμε πως θα το πετύχουμε αυτό, πως θα φθάσουμε εκεί, πως μπορούμε να ανταποκριθούμε στον Θεό που μας δέχεται όπως ο Πατέρας της παραβολής δέχθηκε τον άσωτο γιό του, σ’ ένα Θεό που μας περιμένει με λαχτάρα και που ενώ Τον απορρίψαμε Εκείνος δεν απομακρύνθηκε ποτέ από κοντά μας, αξίζει να ακούσουμε αυτά τα λίγα λόγια για την προσευχή· «Στην προσευχή μη χρησιμοποιείτε επιτηδευμένες λέξεις, διότι, συχνά το απλό και ανεπιτήδευτο ψέλλισμα των παιδιών είναι εκείνο που ευφραίνει τον ουράνιο Πατέρα μας. Όταν μιλάτε στον Θεό, μην προσπαθείτε να πείτε πολλά, διότι διαφορετικά, ο νούς, αναζητώντας τις λέξεις θα χαθεί σ’ αυτές. Η μία λέξη που ψιθύριζε ο Τελώνης του έφερε το έλεος του Θεού· μία λέξη γεμάτη πίστη έσωσε τον ληστή πάνω στον Σταυρό. Η ποικιλία των λέξεων όταν προσευχόμαστε διασκορπίζει τον νού και εξάπτει τη φαντασία. Η μία λέξη που απευθύνουμε στον Θεό συμμαζεύει τον νού στην παρουσία Του. Κι αν στην προσευχή σου, αυτή η μία λέξη σε αγγίζει μέσα σου, αν τη νιώθεις βαθιά, μείνε σ’ αυτήν, μείνε, γιατί κάτι τέτοιες στιγμές ο φύλακας Αγγελός μας προσεύχεται μαζί μας, επειδή είμαστε αληθινοί με τον εαυτό μας και με τον Θεό».

Ας μην ξεχάσουμε τα λόγια αυτά του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, ακόμη κι αν ξεχάσουμε τα δικά μου σχόλια που για ευκολία δική σας πρόσθεσα, ώστε να γίνει το κείμενο ευκολότερα κατανοητό. ῎Ας θυμόμαστε τα λόγια του, γιατί ήταν άνθρωπος που ήξερε τι σημαίνει να στρέφεσαι στον Θεό, να μένεις στον Θεό, να είσαι η χαρά του Θεού και να ευφραίνεσαι εν Αυτώ. Μας προσφέρεται αυτή την περίοδο, καθώς ανεβαίνουμε προς τις ημέρες του Πάθους, ως παράδειγμα του τι μπορεί να κάνει η χάρη του Θεού για να μεταμορφώσει έναν απλό και συνηθισμένο άνθρωπο σε φως του κόσμου.
Ας μάθουμε απ’ αυτόν, ας ακολουθήσουμε το παράδειγμά του, ας χαρούμε βλέποντας πως μπορεί να εργαστεί η δύναμη του Θεού μέσα στον άνθρωπο και, με πίστη, με εμπιστοσύνη, με χαρά θριαμβική αλλά και ειρηνική ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή του, ας ακούσουμε τον Θεό να μας παρακαλεί να βρούμε τον δρόμο της ζωής και να μας λέει ότι μαζί μ’ Αυτόν και εν Αυτώ όντως θα ζήσουμε, επειδή Αυτός είναι η ᾿Αλήθεια και η οδός και η Αιώνιος Ζωή.
Anthony Bloom , Στο φως της κρίσης του Θεού, πορεία από το τριώδιο στην ανάσταση, Εκδ. Εν Πλω
http://www.immorfou.org.cy/articles-form-the-net/819-klimakos-antoni.html

Απολυτίκιον Αγίου Ιωάννη της Κλίμακος Ήχος πλ. Δ’.

Ταις των δακρύων σου ροαίς, της ερήμου το άγονον εγεώργησας• και τοις εκ βάθους στεναγμοίς, εις εκατόν τους πόνους εκαρποφόρησας• και γέγονας φωστήρ τη οικουμένη, λάμπων τοις θαύμασιν, Ιωάννη, Πατήρ ημών όσιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον
Ήχος α’. Χορός αγγελικός.

Καρπούς αειθαλείς, εκ της βίβλου προσφέρων, διδάγματα σοφέ, καθηδύνεις καρδίας, των τούτοις μετά νήψεως, προσεχόντων μακάριε. Κλίμαξ γαρ έστι, ψυχάς ανάγουσα γήθεν προς ουράνιον, και διαμένουσαν δόξαν, των πίστει τιμώντων σε.

Μεγαλυνάριον

Την ουρανοδρόμον ην Ιακώβ, κλίμακα προείδεν, ετεχνήσω πνευματικώς, Πάτερ Ιωάννη, συνθήκη των σων λόγων. δι’ ης προς αφθαρσίας βαίνομεν μέθεξιν.

Ήχος πλ. α’. Χαίροις ασκητικών αληθώς.

Κλίμαξ ουρανομήκης σαφώς, η πολιτεία σου θεόφρον γεγένηται, δι’ ης περ προς ύψος ήρθης, και τω Δεσπότη Χριστώ, ομιλείν παμμάκαρ κατηξίωσαι, τον νουν ελλαμπόμενος, ταις εκείθεν ελλάμψεσι, μαρμαρυγαίς δε, ταις αυτού φωτιζόμενος, την ισάγγελον, εκομίσω φαιδρότητα, ω και νυν παριστάμενος, ικέτευε Όσιε, τους εκτελούντας την θείαν, και πανσεβάσμιον μνήμην σου, συν σοι παραστήναι, και τω κόσμω δωρηθήναι το μέγα έλεος.

Κανών β’, Ωδή γ’, του Οσίου Ήχος πλ. δ’ Συ ει το στερέωμα

Μύρον αγιάσματος εκ των ασκητικών Όσιε αρωμάτων, όλος συνετέθης, εις οσμήν ευωδίας Θεού.


Κυριακή της συγχωρήσεως. Ξεκινάμε το ταξίδι μας απόψε όπως ο λαός του Ισραήλ ξεκίνησε από τη γη της Αιγύπτου προς τη Γη της Επαγγελίας, ατενίζοντας τον Ζώντα Θεό, που είναι η Ζωή και η σωτηρία, και τους Αγίους που νίκησαν με τη δική Του δύναμη.

Εισοδος εις στον Παραδεισο-Ι.Η.Εμμαους ΛαγκαδαΚυριακής της Τυρινής ή Κυριακής της Συγνώμης, ανάμνησιν ποιούμεθα της από του Παραδείσου της τρυφής εξορίας του Πρωτοπλάστου Αδάμ.

«Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τί ποιούσι» (Λουκ. 23,34)

Στίχοι
Κόσμος γενάρχαις πικρά συνθρηνησάτω.
Βρώσει γλυκεία, συμπεσών πεπτωκόσι.

Η νηστεία γεννάει προφήτες. Ενισχύει τους δυνατούς. Σοφίζει τους νομοθέτες. Εξοπλίζει τους ήρωες. Γυμνάζει τους αθλητές. Αποκρούει τους πειρασμούς. Συγκατοικεί με τη νηφαλιότητα και την αγνότητα. Στους πολέμους κάνει ανδραγαθήματα και στον καιρό της ειρήνης διδάσκει την ησυχία. Αγιάζει τους αφιερωμένους και τελειοποιεί τους ιερείς. Κανείς δεν μπορεί να πλησιάσει το Θυσιαστήριο και να τελέσει τη θεία Λειτουργία, χωρίς προηγουμένως να έχει νηστέψει. Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου

***

Είπε ο Αββάς Μωϋσής στον Αββά Μακάριο, στη Σκήτη :«Θέλω να ησυχάσω και δεν μ’ αφήνουν οι αδελφοί». Και του λέγει ο Αββάς Μακάριος: «Βλέπω ότι η ιδιοσυγκρασία σου είναι τρυφερή και δεν μπορείς να αποστραφής αδελφό. Αλλά αν θέλης να ησυχάσης, πήγαινε στα ενδότερα της ερήμου, στην Πέτρα. Και εκεί ησυχάζεις». Αυτό και έκαμε και βρήκε ανάπαυση.

***

Πως να διέλθουμε την Μεγάλη Τεσσαρακοστή
Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Τώρα αρχίζει ο πνευματικός μας αγώνας. Η έμπνευσή μας πολλαπλασιάζεται με τη σκέψη ότι εκατομμύρια χριστιανοί θα τηρήσουν τη Νηστεία αυτή. Η οδός προς την ανάσταση, ακόμη και για τον ίδιο τον σαρκωθέντα Θεό, πέρασε από παθήματα. Το μυστήριο των παθημάτων θα το κατανοήσουμε μόνο αργότερα. Κατ’ άρχάς το δεχόμαστε ως όρο για την εν Θεώ ανάπτυξή μας, ως όρο για την προκοπή μας στη πρόσληψη του λόγου του Θεού και την αφομοίωση των οδών Του στην πρακτική ζωή…

Παλαιότερα, στα μοναστήρια, όσοι μπορούσαν εγκρατεύονταν ως την Παρασκευή ή ακόμη και ως το Σάββατο. Αλλά αυτό δεν ήταν γιά όλους…. Εμείς κρατούμε την εξής μέθοδο: η πλήρης εγκράτεια δεν είναι αναγκαστική κατά τη διάρκεια όλης της εβδομάδος. Πλήρη αποχή από τροφή και νερό κρατούμε τις τρεις πρώτες ημέρες μέχρι την πρώτη Προηγιασμένη Λειτουργία.
Όσοι δεν αντέχουν, την Τρίτη το απόγευμα στην τράπεζα μπορούν να πάρουν τσάι και παξιμάδι. Όσοι δεν αντέχουν ούτε αυτό, μπορούν διακριτικά να πάρουν κάτι ακόμη και την πρώτη ημέρα. Ο καθένας διαλέγει σύμφωνα με τη δύναμή του, χωρίς να κοιτάζει τι κάνει ο άλλος. Ο καθένας αυτοπροαίρετα ας βαδίσει προς εκείνο τον αγώνα που ανοίγεται μπροστά μας, ώστε με τον τρόπο αυτό να είμαστε σε θέση να διέλθουμε τη Νηστεία, χωρίς να χάσουμε τον πραγματικό της σκοπό, να συναπαντήσουμε δηλαδή στη φθαρτή σάρκα μας τη χάρη της Αναστάσεως…

Πρέπει να πούμε λίγα λόγια για την Κυριακή της συγχωρήσεως. Η ημέρα αυτή, όταν ζητούμε ειλικρινά συγχώρηση ο ένας από τον άλλον, είναι άκρως σημαντική. Όταν η συγχώρηση αυτή δίνεται και από τις δύο πλευρές, τότε η ψυχή αισθάνεται ελεύθερη και γεμάτη ειρήνη. Βέβαια η κατάσταση αυτή της ελευθερίας και της ειρήνης απαλύνει υπερβολικά τη νηστεία. Να προετοιμασθείτε λοιπόν γι’ αυτή την ημέρα, ώστε να αποτινάξετε από την καρδιά και τον νου σας κάθε ίχνος αρνητικής στάσης εναντίον του αδελφού.

θα πραγματοποιήσουμε την άσκηση αυτή και θα λησμονήσουμε όλες τις πληγές που μας προκλήθηκαν στη ζωή!
Και όταν συγχωρήσουμε από την καρδιά μας όλους τους αδελφούς μας για όσα συσσωρεύθηκαν στη γεμάτη κόπο, παρεξηγήσεις, στενοχώριες, στερήσεις καθημερινότητά μας, τότε όλα αυτά απορρίπτονται, και το πνεύμα μας λυτρώνεται και βρίσκει την ελευθερία τού συγχωρημένου ανθρώπου, του λυτρωμένου από όλες τις συνέπειες της αμαρτίας και εμπνευσμένου με νέα ελπίδα…

Αρσένιος ο Καππαδόκης_St. Arsenios of Cappadocia_Св Арсений Каппадокийский_προσευχη_115476886789Τι είδους προετοιμασία μας προτείνει ο Σιλουανός για την υποδοχή του Πάσχα; Όσο ισχυρότερο είναι μέσα μας το Πνεύμα, τόσο ευκολότερα ξεχνούμε κάθε πληγή και συγχωρούμε κάθε προσβολή που μας προκλήθηκε από τον αδελφό, και τόσο πλουσιότερα θα ξεχύνεται σε μας η χαρά της αιώνιας ζωής. Η αυτοεξουθένωση είναι μεγάλη πνευματική πράξη μπροστά στον Θεό. Ο Ίδιος ο Κύριος κένωσε τον Εαυτό Του . Διαβάζουμε λοιπόν στον πατέρα Σιλουανό τα λόγια: «η χάρη κατοικεί στους ελαχίστους» και όχι στους ανωτέρους. Έτσι έδωσε σε αυτόν ο Κύριος να γνωρίσει: «Όσο περισσότερο ταπεινώνεται ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο αναλαμβάνει τον αγώνα της κενώσεως, τόσο υψηλότερα ανεβαίνει μπροστά στον Θεό, και τόσο περισσότερο γίνεται ικανός να προσλάβει τη μεγάλη χάρη».

Προσπαθήστε όμως να εκπληρώσετε όλα αυτά πού σάς είπα κατά τη Νηστεία αυτή. Γιατί λέω «κατά τη Νηστεία αυτή»; Το λέω, γιατί κατά παράδοξο τρόπο τώρα επικρατεί τεταμένη ατμόσφαιρα στον κόσμο. Και οι πιστοί και οι άπιστοι έχουν συνεχώς στο στόμα τους τούς λόγους «αποκάλυψη», «αποκαλυπτικά γεγονότα», «αποκαλυπτικές προσδοκίες». Με ποιά μορφή θα έρθει το τέλος δεν γνωρίζουμε ακόμη. Αλλά εφέτος η ένταση είναι μεγαλύτερη από πριν. Ας προσπαθήσουμε τη Νηστεία αυτή να την κάνουμε νηστεία πάλης γιά εκείνο πού σάς παρακάλεσα: γιά την ενότητα, πού θα είναι ενότητα κατ’ εικόνα της Αγίας Τριάδος…

Είναι αφελές, ωστόσο, να σκεφτόμαστε ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς πόνο, χωρίς σταύρωση. Με τα μεγάλα παθήματα, την υπομονή όλων των εξουθενώσεων και όλων των αδικιών, κερδίζουμε τη δωρεά της χάριτος, της αγάπης εκείνης πού αγκαλιάζει τα πάντα. Και τότε θα γνωρίζουμε τον Θεό «καθώς έστι», δηλαδή ως «αγάπη» .

..οι άνθρωποι δεν προσέχουν τα δικά τους λάθη και κρίνουν τούς άλλους. Με τον τρόπο αυτό καταστρέφεται η ενότητα. Φυλαχθείτε από κάθε λογισμό εναντίον των αδελφών, γιατί κάθε τέτοιος λογισμός προκαλεί ρωγμή στον τοίχο της Μονής μας. Το είπαμε αρκετές φορές. Αυτό δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα! Επειδή, όταν σκεφτόμαστε το κακό γιά κάποιον και ύστερα βγαίνουμε από το κελί μας και τον συναντούμε, τα ίχνη της κακής αυτής σκέψεως ενεργούν. Και τότε ο άλλος, εξαιτίας αυτού τού φαινομένου, ανταποκρίνεται με αντίστοιχο τρόπο. Και ποτέ δεν είναι δυνατόν να γνωρίσουμε ποιος «άρχισε» πρώτος. Γι’ αυτό και προσευχόμαστε: «Δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα». Η απουσία της θεωρίας αυτής κάνει τον κάθε άνθρωπο να σκέφτεται ότι έχει δίκαιο και να μη διακρίνει τα δικά του λάθη. Αυτό το κάνουν ακόμη και οι αρχιερείς και όλοι εμείς. Γι’ αυτό φυλαχθείτε από κάθε κακή σκέψη όταν είστε στο κελί σας, και τότε το «σπίτι μας» θα μένει ακλόνητο και θα κερδίσουμε τη σωτηρία μας. Αν όμως συγχωρούμε τις δικές μας αμαρτίες χωρίς να κατανοούμε τον αδελφό, τότε όλα θα καταστραφούν…

Εκφωνήθηκε στα ρωσικά, στις 11 Φεβρουάριου 1991.
Αποσπάσματα από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): «Οικοδομώντας τον Ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας», τόμος Β, Ομιλία 60, σελ., Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας)Σεραφείμ προσεύχεται με τις αδελφές του Mill του μοναστηριού. sv.-prp.-Marfa-Diveevskaya-3Οφείλουμε να φυλάξουμε το πνεύμα της μετανοίας κατά τη διάρκεια όλης της ζωής μας μέχρι τέλους. Η μετάνοια είναι η βάση κάθε ασκητικής και πνευματικής ζωής.
Μπορούμε να κλαίμε για ώρες, για εβδομάδες, για χρόνια, μέχρις ότου το είναι μας να αναγεννηθεί ολοκληρωτικά από το λόγο του Χριστού, από τις εντολές Του και προπαντός από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος

Όταν κλαίη ο άνθρωπος και προσεύχεται, τότε το όνομα του Χριστού μπαίνει μέσα στην καρδιά σαν άγκυρα.

Τα δάκρυα είναι απαραίτητα στην προσευχή και γενικά στην πνευματική ζωή. Δεν χρειάζονται πολλά δάκρυα, αλλά έστω και μια σταγόνα με εσωτερικό καρδιακό πένθος. 

Όταν κανείς δεν κλαίη με τα μάτια, δηλαδή δεν χύνη δάκρυα, είναι καλό να έχη μετάνοια στην καρδιά.

Να κλαίτε για την Εκκλησία. Να κλαίτε για όλη την ανθρωπότητα. Γιατί για όλη την ανθρωπότητα; Διότι ολόκληρη η ανθρωπότητα νοσεί…

Να κλαίτε για να μην ξηρανθούν οι καρδιές σας!

***

Γέροντας Βἰκτωρας (Μαμόντοφ) της Λετονίας

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_3410033 - CopyΜακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται (Ματθαίος 5: 8 ). Όπως αυτός που έχει άρρωστα μάτια δεν μπορεί να δει τον ήλιο, έτσι κι εμείς, αν η καρδιά μας είναι γεμάτη με πάθη, και δεν την καθαρίσουμε, δεν θα δούμε τον Θεό. Για αυτό, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ξεκίνησε το δημόσιο του κήρυγμα με την πρόσκληση: «Μετανοείτε!».

 Ένας σοφός άνθρωπος είπε: «Μέγιστη είναι η δύναμη της μετάνοιας: Διορθώνει όχι μόνο το παρόν και το μέλλον, αλλά ακόμη και το παρελθόν».

Η μετάνοια μας ελευθερώνει από την αμαρτία και μας οδηγεί στην εσωτερική ελευθερία, την οποία ο χριστιανισμος βάζει πάνω από όλα. «Γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» ( Ιωάννης 8: 32 ). Λανθασμένα με το νου και την καρδιά ο σύγχρονος άνθρωπος θέτει την εξωτερική ελευθερία στην πρώτη θέση, την λατρεύει σαν είδωλο, τις κατασκευάζει μνημεία, γίνεται θρησκεία γι ‘αυτόν και παραμελεί την εσωτερική ελευθερία.

Εν Αγίω Πνεύματι, στη πληρότητα της Θείας Αγάπης, ο άνθρωπος είναι πάντα ειρηνοποιός, γίνεται φως του κόσμου και «γύρω του, σύμφωνα με τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρόφ, σώζονται χιλιάδες άνθρωποι». Η ιδιότητα της αγιότητας είναι να αγιάζει τα πάντα, οτιδήποτε έρχεται σε επαφή με αυτήν.

Είμαστε εδώ στη γη περαστικοί ταξιδιώτες και βρισκόμαστε σε συνεχή κίνδυνο.
Γι’ αυτό πόσο δυνατά ο άνθρωπος πρέπει να κρατιέται από τον Ουράνιο Πατέρα του, και στα πάντα να εμπιστεύετε το θέλημα του Θεού!

***

Σταυρός_ Holy-Cross_Крест Господня_πορεια στην ανω ιερουσαλημ5764821315_3e9821491fπ. Αντώνιος Bloom του Σουρόζ: Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος˙ «Να φέρετε ο ένας τα βάρη του άλλου, επειδή έτσι θα εκπληρώσετε το νόμο του Χριστού.»… ας μην ξεχνάμε όλους όσους μεταφέρουν εμάς με στοργή, με συμπόνια, με αγάπη.

Απόψε, αρχίζουμε ένα ταξίδι· ένα ταξίδι που θα μας οδηγήσει από την αμαρτωλή μας κατάσταση -την αναγνωρίσαμε, μετανοούμε γι’ αυτήν-σε μια νέα εποχή, στην Ανάσταση του Χριστού που για μας σηματοδοτεί την έναρξη της αιώνιας ζωής μας. Ξεκινάμε το ταξίδι μας απόψε όπως ο λαός του Ισραήλ ξεκίνησε από τη γη της Αιγύπτου προς τη Γη της Επαγγελίας: είμαστε ακόμη ευάλωτοι, βαρυφορτωμένοι, όχι απόλυτα ελεύθεροι. Το θάρρος όμως και την έμπνευση για να φτάσουμε στην τελική νίκη, στην καινότητα της ζωής που είναι η κλήση μας και η υπόσχεση του Θεού, δεν θα το βρούμε κοιτάζοντας πίσω τον εαυτό μας, αλλά ατενίζοντας τον Ζώντα Θεό, που είναι η Ζωή και η σωτηρία, και τους Αγίους που νίκησαν με τη δική Του δύναμη.

Ας μάθουμε να συγχωρούμε, έτσι ώστε οι άλλοι να μπορούν να θεραπευθούν αλλά να μπορούμε και οι ίδιοι να θεραπευθούμε.

***

Η Αγία Τεσσαρακοστή: πορεία προς τον Γολγοθά
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Καλή Σαρακοστή και καλό Τριήμερο1. Πιστεύω αυτήν την Σαρακοστή να μην έχετε πολλές δουλειές και να συμμετάσχετε ψυχικά στο Πάθος του Κυρίου, δουλεύοντας περισσότερο πνευματικά. Από την στιγμή που αρχίζει το Τριώδιο2 , πρέπει να αρχίζη κανείς να οδεύη προς τον Γολγοθά. Καί, αν αξιοποιήση πνευματικά αυτήν την περίοδο, όταν πεθάνη, θα οδεύση η ψυχή του προς τα άνω, χωρίς να εμποδίζεται από «διόδια» και τελώνια 3. Κάθε χρόνο έρχονται αυτές οι άγιες ημέρες, αλλά και κάθε χρόνο μας φεύγει και ένας χρόνος· και αυτό είναι το θέμα. Τον αξιοποιήσαμε πνευματικά ή τον σπαταλήσαμε στα υλικά;

Μαζί με όλες τις άλλες κοσμικές αλλοιώσεις της εποχής μας, έχει χάσει την έννοιά του και το Τριήμε­ρο, γιατί οι κοσμικοί κάθε εβδομάδα έχουν τριήμερο – Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή – με ζωή κοσμική. Ευτυχώς που διατηρείται και η πραγματική πνευμα­τική έννοια του Τριημέρου στα μοναστήρια και σε λί­γες χριστιανικές οικογένειες στον κόσμο, και έτσι κρα­τιέται ο κόσμος. Η πολλή προσευχή και η νηστεία που γίνεται κάθε χρόνο σ’ αυτό το Τριήμερο, στην αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, φρενάρει τον κόσμο από πολλά πνευματικά ολισθήματα, που γίνονται συνήθως στα κοσμικά τριήμερα….

Ας αξιοποιήσουμε, όσο μπορούμε, το πνευματικό αυτό στάδιο με τις πολλές προϋποθέσεις και δυνατότητες που μας δίνονται, για να πλησιάσουμε περισσότερο στον Εσταυρωμένο Χριστό, για να βοηθηθούμε από Αυτόν και να χαρούμε την Αγία Ανάσταση αλλοιωμένοι πνευματικά, αφού θα έχουμε ζήσει πνευματικώτερα την Μεγάλη Σαρακοστή.
Εύχομαι καλή δύναμη την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, για να ανεβήτε στον Γολγοθά κοντά στον Χριστό, μαζί με την Παναγία και τον Προστάτη σας Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, και να συμμετάσχετε στο φρικτό Πάθος του Κυρίου μας. Αμήν.

[1] Τριήμερο: Τρείς ημέρες αποχή από τροφή και νερό· συνή­θως γίνεται τις τρεις πρώτες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
[2] Τριώδιο: Εκκλησιαστική περίοδος που ξεκινάει την Κυ­ριακή Τελώνου και Φαρισαίου και τελειώνει το Μέγα Σάββατο.
[3] Βλ. Γρηγορίου μοναχού, μαθητή Αγ. Βασιλείου του Νέου, Ο τελωνισμός των ψυχών κατά την ώρα του θανάτου: Τα είκοσι τρία βασικά τελώνια, Ι. Ησυχαστήριον Αγ. Αθανασίου του Με­γάλου και Αγ. Νεομαρτύρων Ακυλίνης, Κυράννης και Αργυρής, Γαλήνη Όσσης Λαγκαδά.

Διψώ για μετάνοια!… Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ (Brianchaninov)
https://iconandlight.wordpress.com/2017/04/01/%ce%b4%ce%b9%cf%88%cf%8e-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac%ce%bd%ce%bf%ce%b9%ce%b1-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b9%ce%b3%ce%bd%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bc%cf%80%cf%81%ce%b9/

Άγιος Μακάριος ο Μέγας της Αιγύπτου, Ο Θεός την πρόθεση ζητάει και δίνει το Άγιο Πνεύμα σε όλους
https://iconandlight.wordpress.com/2018/01/18/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%BC%CE%AD%CE%B3%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B9%CE%B3%CF%8D%CF%80%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF-%CE%B8/

Όποιος σκάβει τον λάκκο του άλλου, πέφτει μέσα ο ίδιος. Οσίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2014/03/01/%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%ba%ce%ac%ce%b2%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%ba%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%ad%cf%86%cf%84/

Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου, ο Άγιος της Συγχώρησης, Ό,τι κακό κι αν μου κάνη ο άλλος, το ξεχνώ• ρίχνω το παλιό κατάστιχο μέσα στην φωτιά της αγάπης και καίγεται. Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/12/17/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%8D%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B6%CE%B1%CE%BA%CF%8D%CE%BD%CE%B8%CE%BF%CF%85-%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83-2/

”Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου”, Ο Ψαλμός της μετανοίας,
https://iconandlight.wordpress.com/2017/04/06/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%b7%cf%83%cf%8c%ce%bd-%ce%bc%ce%b5-%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%cf%8c%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac-%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%ad%ce%b3%ce%b1-%ce%ad%ce%bb%ce%b5%cf%8c%cf%82-%cf%83%ce%bf/

Ήχος πλ. β’

Παράδεισε πάντιμε, το ωραιότατον κάλλος, θεόκτιστον σκήνωμα, ευφροσύνη άληκτε, και απόλαυσις, δόξα των Δικαίων, Προφητών τερπνότης, και Αγίων οικητήριον, ήχω των φύλλων σου, Πλάστην τον των όλων ικέτευε, τας πύλας υπανοίξαί μοι, ας τη παραβάσει απέκλεισα· και αξιωθήναι, του ξύλου της ζωής μεταλαβείν, και της χαράς, ης το πρότερον, εν σοι κατετρύφησα.

Απόστιχα, Ήχος δ’
Ιδιόμελον

Έλαμψεν η χάρις σου Κύριε, έλαμψεν ο φωτισμός των ψυχών ημών· ιδού καιρός ευπρόσδεκτος· ιδού καιρός μετανοίας, αποθώμεθα τα έργα του σκότους, και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός, όπως διαπλεύσαντες το της Νηστείας μέγα πέλαγος, εις την τριήμερον Ανάστασιν καταντήσωμεν, του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, του σώζοντος τας ψυχάς ημών.Σαρακοστή_blessed-great-and-holy-lent-display_image

Καλή κι ευλογημένη Σαρακοστή
και καλή Ανάσταση