iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ο Χριστός δεν περπατούσε στους δρόμους στρωμένους με χαλιά. Ήταν απλός, η υποκρισία και ο κομπασμός ήταν αποκρουστικά γι ‘Αυτόν. Ο Χριστός φορούσε μόνο ένα χιτώνα πλεγμένο από την Παναγία Μητέρα Του. Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός της Γεωργίας

Προσευχή-αγια-ΝΙΝΑ_PRAYER- Моление-8456ce96d63bc489b24e155e84b2dc5b (1)Κατάθεση του Αρράφου Χιτώνος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στη Μόσχα το 1625.
Αγία Νίνα Ισαπόστολος της Γεωργίας, συγγενής του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιόφορου (4ος αιών).
Άγιοι Σαράντα Πέντε Μάρτυρες οι εν Νικόπολει της Αρμενίας μαρτυρήσαντες (319), των και προκρίτων της πόλεως
Άγιοι Μύριοι Πατέρες της Νιτρίας, μάρτυρες υπό Θεοφίλου πατριάρχου στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου (398)
Άγιος Τιθόης ο Μάρτυρας
Άγιοι Βιάνωρ και Σιλουανός της Πισιδίας (4ος αιών) και Απολλώνιος ο εκ Σάρδεων της Λυδίας (3ος αιών)
Άγιος Αθανάσιος ο Πεντασχοινίτης (7ος αιών)
Οσία Αμαλία (στη φλαμανδική γλώσσα Αμαλβέργη ή Αμέλια) του Μομπέζ του Βελγίου (690 ), μητέρα των αγίων Εμβέρτου επισκόπου Καμπραί, Γουδούλης Οσίας, Ραϊνέλδης οσιομάρτυρος, της Οσίας Ερμιλένδης και Φαραΐλδης Οσίας.
Αγία Αμαλία (ή Αμαλβέργη) της Τέμσε, Flanders, του Βελγίου (741-772)
Όσιος Αντώνιος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου ο Εσφιγμενίτης (1073)
Όσιοι Παρθένιος (1905) και Ευμένιος (1920) της μονής Κουδουμα της Κρήτης
Σύναξη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου εν τοις Βιάτου ή Βεώτου
Αγίου Γρηγορίου επισκόπου Άσσου της Εφέσου (1150), ανακομιδή ιερών λειψάνων του εν Γέρα Λέσβου (1935)
Σύναξη της Παναγίας του Κόνεβιτς

Εορτάζουν στις 10 Ιουλίου

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς : 
«Οι άγιοι είναι έσοπτρα κεκαθαρμένα, απαστράπτοντα, στα οποία αντανακλάται η ομορφιά και η δύναμη του μεγαλειώδους προσώπου του Χριστού. Είναι οι καρποί που φέρει επάνω του το Δέντρο της Ζωής: το Δένδρο είναι ο Χριστός και οι καρποί , οι άγιοι. . . . Όπως τα σταφύλια ωριμάζουν επάνω στο κλήμα, έτσι οι άγιοι ωριμάζουν εν Χριστώ.
Ότι είναι ο ήλιος ανάμεσα στα αστέρια, είναι και ο βασιλιάς ανάμεσα στους υπηκόους του, είναι και ο Χριστός ανάμεσα στους αγίους Του.
Υπάρχουν δυο δρόμοι, ορθοί και οι δυο: από τον Χριστό προς τους αγίους και από τους αγίους προς τον Χριστό “.

***

Άγιος Γαβριήλ του Σαμτάβρο της Γεωργίας

Κατάθεση ιερού Χιτώνος Κυρίου_the Precious Robe of our Lord Jesus Christ in Moscow_Положение ризы Господней в Успенском Соборе_Polozhenie-chestnoi-Rizy-Gospoda-Η πίστη είναι σαν ένας ωκεανός. Μη κολυμπάτε πολύ βαθιά, αλλιώς οι καρχαρίες θα σας καταπιούν. Ζήστε το μέτρο σας και περπατήστε κατά μήκος του βασιλικού μονοπατιού.

Ο π. Γαβριήλ έλεγε συχνά: — Μαζί με την πίστη, αν δεν έχεις και σταθερότητα, δεν είσαι τίποτα! Αν σε βρίζουν για την πίστη σου κι εσύ στέκεσαι αμίλητος, τότε φοβάμαι πως είσαι χειρότερος κι από έναν άπιστο. Το να ντρέπεσαι να ομολογήσεις την πίστη σου μπορεί να είναι έργο του πονηρού. Στην πίστη δεν υπάρχει καθόλου ντροπή.

Ο π. Γαβριήλ εξηγούσε ότι η αληθινή πίστη περνάει μέσα από την καρδιά κι όχι μόνο από το νου. Μια φορά είπε σε μένα:
— Σήμερα να μείνεις στη Μτσχέτα. Μη φεύγεις, γιατί σε περιμένει δοκιμασία. Πήγαινε στο Σβετιτσχοβέλι και να πεις στον ηγούμενο να σε αφήσει να μείνεις εδώ.
Έτσι κι έκανα. Μου παραχώρησαν ένα δωμάτιο. Στο δωμάτιο ήταν ένα τραπέζι και πάνω σε αυτό το Ευαγγέλιο. Το πήρα και σιγά σιγά άρχισα να το διαβάζω. Όλη τη νύχτα σκεφτόμουν τις αμαρτίες μου. Το πρωί εξομολογήθηκα και κοινώνησα. Όταν πήγα στον π. Γαβριήλ, μου είπε:
—Όλη τη νύχτα ήμουν μαζί σου. Αληθινή εξομολόγηση δεν είναι μόνο να πεις τις αμαρτίες σου. Είσαι πιστός, αλλά μέχρι να εδραιώσεις την πίστη σου λείπουν ακόμη πολλά. Πρέπει να πέσεις πολλές φορές και άλλες τόσες να σηκωθείς. Δεν υπάρχει αμαρτία που να ξεπερνά τη μετάνοια.

Ποιό δυνατή προσευχή από το Πάτερ ημών δεν υπάρχει, έλεγε.

Όλα τ’ άφησα στα χέρια του Θεού… θέλω να θυμάστε καλά πως ό,τι και να συμβεί στη ζωή σας, να μη χάσετε ποτέ την ελπίδα σας στον Κύριο.

Η αγάπη υπερτερεί όλων των κανόνων και των νόμων. Αγαπήστε τους πάντες. Αν δεν μπορείτε τουλάχιστον να έχετε καλή προαίρεση.

Πως να αγαπήσεις τον κακό άνθρωπο; Να μισείς το κακό, αλλά να αγαπάς εκείνον που το διαπράττει. Ποιός ξέρει, ίσως κάποια μέρα με την δύναμη της προσευχής να μετανοήσει, να αποκτήσει δάκρυα και να εξομολογηθεί κι έτσι να γίνει άγγελος.
Το κακό στον άνθρωπο είναι συμπτωματικό. Κι εσείς νέοι μην αποστρέφεστε όσους είναι τρομακτικοί, βρώμικοι, μεθυσμένοι, υβριστές (που δυστυχώς έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια). Η εικόνα του Θεού διατηρείται βαθιά μέσα τους ακόμα κι αν αυτοί δεν το ξέρουν. Μοιάζουν σαν μια εικόνα που μαύρισε με τον καιρό και αν πέσει σε καλά χέρια θα καθαριστεί και θα αρχίσει πάλι να λάμπει.

Να απευθύνεσαι σε όλους με λέξεις αγαθές. Ο καλός λόγος έχει μεγάλη δύναμη.

***

Γεώργιος_Νίνα της Γεωργίας-προσευχη_Св Георгий Победоносец родственник-Св Нина_St. George and his kinswoman St Nino2333314Στους έσχατους χρόνους τους ανθρώπους θα τους σώσουν η αγάπη, η ταπείνωση και η καλοσύνη. Η καλωσύνη ανοίγει τις πόρτες του Παραδείσου. Η ταπείνωση σε οδηγεί στην Βασιλεία. Όποιος έχει αγάπη, θα δει τον Θεό.

Νά κάνετε το καλό για να σας σώσει η καλοσύνη σας. Η γη κατά το ήμισυ έγινε Άδης. Ο Αντίχριστος στέκεται στην πόρτα και δεν τη χτυπά απλώς, αλλά ορμά μέσα. Εσείς θα τον δείτε τον Αντίχριστο. Θα προσπαθήσει να βασιλεύσει σε όλον τον πλανήτη. Παντού θα γίνονται διωγμοί… Μη μένετε χώρια. Κρατηθείτε μαζί, δέκα- δεκαπέντε μαζί. Βοηθείτε ο ένας τον άλλο.

Όταν δεν έβλεπε στον άνθρωπο αγάπη, η καρδιά του πονούσε και παραπονιόταν:
Εκεί που δεν υπάρχει η αγάπη βρίσκεται η κόλαση. Ο Κύριος σου δείχνει τη δυστυχία του άλλου για να δει πώς θα αντιδράσεις. Θα προσευχηθείς για τον πλησίον σου; Θα τον βοηθήσεις; Και με αυτό τον τρόπο σε καλεί να εκπαιδεύεσαι στην αγάπη και να την καλλιεργείς.

Κάποια φορά ο Γέροντας, ενόσω μας μιλούσε στο κελί του, άρχισε ξαφνικά να «κατηγορεί» κάποιον που κατείχε μεγάλη θέση:
— Τέτοιον εχθρό, σαν αυτόν, δεν είχε ξανά η Γεωργία. Είναι δυνατόν να μη βρέθηκε κανείς να τον σκοτώσει για να ελευθερώσει τον λαό; Τον φονιά του θα τον εκτελέσουν αμέσως. Αλλά εγώ θα τον ελεήσω!
Ένας πιστός, που ήταν εκεί, σκέφτηκε: «Εγώ, π. Γαβριήλ, μπορώ να τον σκοτώσω». Κι αμέσως ο Γέροντας του είπε:
Αν μισήσεις έστω κι έναν άνθρωπο, είσαι μακριά από τη Βασιλεία των Ουρανών!
Με τέτοιον τρόπο δίδασκε ο άγιος στους ανθρώπους την αγάπη.

Ο π. Γαβριήλ μας είχε φανερώσει την επιθυμία του να γράψει κάπου με χρυσά γράμματα «Ο Θεός είναι αγάπη» και να το κρεμάσει στο λαιμό του. Αλλά ο Θεός του είπε:
Γαβριήλ, το όνομα μου πρέπει να το χαράξεις στην καρδιά σου και όχι να το κρεμάς στο στήθος.

***

– Ποιοι θα σωθούν; ρώτησε κάποιος διάκος.

– «Και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων διά το όνομά Μου. Ο δε υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» (Μαρκ. 13:13). Ιδού ο Θεός! Ισχυρός και μέγας, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε ούτε την αρχή ούτε το τέλος Του. Η σοφία Του είναι ανεξερεύνητη και η καλοσύνη Του κρυφή. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο Κάιν πάντα σκοτώνει τον Άβελ και ο δρόμος του τελευταίου κατευθύνεται προς την ευλογημένη αιωνιότητα.

Αμάρτησες; Μετανόησε αμέσως.

Μέχρι να γίνεις φίλος του Χριστού, θα χρειαστεί να πολεμάς συνέχεια με τον πονηρό. Γι’ αυτό να προσεύχεσαι. Πάντα να προσεύχεσαι, όσο μπορείς. Η προσευχή μπορεί να μετακινήσει από τη θέση τους, ακόμη και τα βουνά.

Ο π.Γαβριήλ συχνά αναφερόταν στο εξής χωρίο: ”Γίνεσθε ουν φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως αι περιστεραί”.
Και εξηγούσε:
– Αν σήμερα δεν συμπεριφέρεστε με σοφία και δεν είστε αγνοί και άδολοι, δεν θα σωθείτε.
– Που βρίσκεται η σοφία;
– Στην εποχή μας, σήμερα, βρίσκεται στη σιωπή και στην υπομονή.

Κάποιος, αγανακτισμένος από τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε, του είπε:
– Δεν αντέχω άλλο, τί να κάνω;
– Για όλα πρέπει να κάνεις υπομονή.
– Εσείς αντέχετε, π.Γαβριήλ, τόση αδικία;
– Εγώ πάντα κάνω υπομονή, και πρόσθεσε γελώντας:
 – Και τώρα υπομένω. Για όλα λέω τόσα ”Σε ευχαριστώ, Κύριε”, όσες είναι οι πέτρες της θάλασσας και τα αστέρια του Ουρανού.

Αν κάποιος παραπονιόταν για δυσκολίες, ο π.Γαβριήλ του θύμιζε τη Θυσία του Χριστού:
Τί να πει τότε κι ο Χριστός, που ένας άπειρα Αθώος και Δίκαιος Άνθρωπος σταυρώθηκε!

***

Νίνα Γεωργίας Προσευχή_St Nina of Georgia_წმინდა ნინო_Св Нина Грузије_св Нины Иберии_ Nino_98%e1%83%9cερικοί λένε: “Έχω αγάπη”. Όμως ξέρουν τι είναι αγάπη;
Ποιος μπορεί να φτάσει την αγάπη; Για πείτε μου τι είναι αγάπη;
“Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνετι, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. Πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει”. 
Αυτή είναι η αληθινή αγάπη, εδώ βρίσκεται η ευτυχία του ανθρώπου. 
Και βέβαια το σπουδαιότερο είναι η αγάπη, αλλά ακόμη πιο σημαντικό είναι το πως μαθαίνουμε αυτή την αγάπη.  
Πρέπει να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, τη θέλησή μας, να συναισθανόμαστε ότι είμαστε αμαρτωλοί. Ο άνθρωπος πρέπει να κοπιάσει για να φτάσει στην αληθινή πίστη, για να χτίσει, να πετύχει την αληθινή αγάπη και ζωή. 
Στην αγάπη αντιτίθεται ο εγωισμός. Ο εγωιστής δεν δίνει τίποτα. Μεριμνά μόνο για τον εαυτό του, αλλά και να αποκτήσει όλα τα πλούτη του κόσμου πάλι δεν θα χορτάσει. “Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς κάι προσεύχεσθε υπέρ των επηρρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς, όπως γένησθε υιοί του πατρός υμών του εν ουρανοίς, ότι τον ήλιον αυτού ανατέλλει επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους”.

Όλους, όσοι πήγαιναν σ’ αυτόν για ευλογία, τους παρακαλούσε κλαίγοντας: να κάνετε το καλό για να σας σώσει η καλωσύνη σας. Η γη κατά το ήμισυ έγινε Άδης. Ο Αντίχριστος στέκεται στην πόρτα και δεν τη χτυπά απλώς, αλλά ορμά μέσα. Εσείς θα τον δείτε τον Αντίχριστο. Θα προσπαθήσει να βασιλεύσει σε όλον τον πλανήτη. Παντού θα γίνονται διωγμοί… μη μένετε χώρια. Κρατηθείτε μαζί, δέκα-δεκαπέντε μαζί. Βοηθείτε ο ένας τον άλλον.

Στους εσχάτους χρόνους να μην κοιτάτε τον ουρανό. Μπορεί να πλανηθείτε από τα ψευδοσημεία που θα παρουσιάζονται εκεί. Θα εξαπατηθείτε και θα απολεσθείτε…

Θα βάλουν το χάραγμα του Αντιχρίστου στο χέρι και στο μέτωπο. Τα διάφορα προιόντα δεν μπορούν να σας προκαλέσουν βλάβη. Έστω κι’ αν βάζουν σ’ αυτά τον αριθμό του Αντιχρίστου, αυτό δεν είναι ακόμη το χάραγμα. Πρέπει να λέτε το ‘Πάτερ ημών’, να κάνετε τον Σταυρό σας και η τροφή σας θα αγιάζεται. Στα χρόνια του Αντιχρίστου οι άνθρωποι θα περιμένουν τη σωτηρία από το Διάστημα. Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο τέχνασμα του διαβόλου. Η ανθρωπότητα θα ζητεί βοήθεια από τους εξωγήινους, χωρίς να γνωρίζει ότι αυτοί στην πραγματικότητα είναι δαίμονες.

Ρώτησαν τον Στάρετς αν μπορεί κανείς να κλέψει τροφή, όταν δε θα μπορεί να την αγοράσει. Απάντησε έτσι: «Αν κλέψεις, θα παραβείς μία από τις δέκα εντολές. Όποιος ενεργεί έτσι, ακόμη και έτσι δέχεται τον Αντίχριστο. Ο πιστός άνθρωπος πρέπει να ελπίζει στο Θεό. Ο Κύριος στους έσχατους χρόνους θα ενεργεί τέτοια θαύματα, ώστε ένα φυλλαράκι από το δένδρο θα φθάνει για τροφή ενός μηνός. Στ’ αλήθεια. Ο πιστός άνθρωπος θα σταυρώνει τη γή, και εκείνη θα του δίνει ψωμί. Αν βιάσουν ένα κορίτσι, το διακορεύσουν χωρίς τη θέληση του, αυτό ενώπιον του Θεού θα παραμείνει παρθένος. Έτσι θα γίνει και με το χάραγμα του Αντιχρίστου. Αν δώσουν το χάραγμα ενάντια στη θέληση του ανθρώπου, αυτό δεν θα ενεργεί επάνω του. Στο Ευαγγέλιο είναι γραμμένο ότι παντού θα γίνονται διωγμοί αλλά και θλίψη σε όποιον προδίδει το Ευαγγέλιο. Θα έρθει καιρός που θα είναι απαραίτητο να φύγετε στα βουνά, μόνο να μην το κάνετε ένας-ένας.

Ομαδικά να φεύγετε στα βουνά και στα δάση. Για τους πιστούς χριστιανούς η μεγαλύτερη θλίψη θα είναι ότι αυτοί θα φεύγουν στο δάσος, αλλά οι κοντινοί τους άνθρωποι θα δέχονται το χάραγμα του Αντιχρίστου. Στους εσχάτους καιρούς οι οπαδοί του Αντιχρίστου θα πηγαίνουν στην εκκλησία, θα βαπτίζονται, θα κηρύττουν για τις ευαγγελικές εντολές. Όμως μην τους πιστεύετε. Αυτοί δεν θα έχουν τα καλά έργα. Μόνο με τα καλά έργα μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει τον αληθινό Χριστιανό».

Ο Οικουμενισμός είναι μια σούπερ αίρεση.

Έλεγε ότι στην αρχή θα είναι μια αίρεση και αργότερα θα γίνει μεγάλο μπέρδεμα. Μετά την εμφάνιση του οικουμενισμού θα έρθει ο Αντίχριστος. Μια μέρα ήρθε κάποιος στο Σαμτάβρο που πήγε να κάνει τον δάσκαλο στον Γέροντα γύρω από το θέμα αυτό. Ο π. Γαβριήλ, σαν να μην καταλάβαινε τίποτα, τον σταμάτησε και τον ρώτησε:
-Τι οικούμενα; Ποια οικούμενα και πράσιν’ άλογα; Δεν καταλαβαίνω! Και απευθυνόμενος στους άλλους συνέχισε:
-Τι σας εμποδίζει να σωθείτε αν οι άλλοι βρίσκονται σε τέτοια κατάσταση;

Νίνα της Γεωργίας_St Nina of Georgia_წმინდა ნინო_Света Нина Грузије_св Нины Иберии_nino01-ΑγίαΝίνα– Θα έρθουν οι καιροί που ο Χριστιανός θα δυσκολευτεί να σωθεί. Τότε τι θα γίνει ο άπιστος
Έπειτα αναφέρθηκε στις έσχατες μέρες, στις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουμε οι χριστιανοί, αλλά και στους πνευματικούς πατέρες, που αντί να σώζουν τις ψυχές θα τις καταστρέφουν.
– Τότε με ποιο κριτήριο πρέπει να διαλέξουμε τον πνευματικό μας πατέρα, Γέροντα;
– Από τα έργα του.

Ένας ταπεινός άνθρωπος προστατεύεται από τους πειρασμούς. Κανείς δεν μπορεί να εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού χωρίς ταπείνωση.

Η αγάπη είναι η μοναδική δύναμη με την οποία ο άνθρωπος θα μπορέσει ν’ αντέξει τις παγίδες του Αντιχρίστου.

– Αλοίμονο στον μοναχό ή στη μοναχή που δεν νιώθουν τον πόνο του λαού τους! Πώς μπορεί ο μοναχός να είναι καλά όταν ο λαός βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση; Όπου είναι ο λαός εκεί είναι και ο μοναχός!

Σήμερα ο πιστός ψάχνει τον άγιο με τα βιβλία. Αυτό όμως είναι πολύ δύσκολο. Τον άγιο θα τον βρείτε με την καρδιά και με την ψυχή!

Τους ταπεινούς η οποιαδήποτε δοκιμασία δεν θα τους κλυδωνίσει. Ο Θεός τους έδωσε Χάρη. Σε όλους τους ανθρώπους να φέρεστε με ταπεινοφροσύνη, αγάπη και καλοσύνη, Αρετές χωρίς τις οποίες κανείς δεν θα μπει στη Βασιλεία των Ουρανών.

Η πίστη και η αγάπη κατανοούνται μέσα από τα βάσανα.

Ο Χριστός δεν περπατούσε στους δρόμους στρωμένους με χαλιά. Ήταν απλός, η υποκρισία και ο κομπασμός ήταν αποκρουστικά γι ‘Αυτόν. Ο Χριστός φορούσε μόνο ένα χιτώνα πλεγμένο από την Παναγία Μητέρα Του.

Από το βιβλίο: Ο Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής, 1929-1995, Μαλχάζι Τζινόρια, μτφρ. Νάνα Μερκβιλάτζε, Αθήνα 2013

Σβετιτσχοβέλι Μτσχέτα_Светицховели- სვეტიცხოველი- Mtskheta in GeorgiaSvetitskhoveli_fresco._King_MirianΑπολυτίκιον του Αρράφου Χιτώνος του Χριστού . Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Προσκυνούντες τον τόπον εναποθέσεως του Σού Αρράφου Χιτώνος, Λόγε Θεού και Θεέ, οι πιστοί πανευλαβώς Σε ικετεύομεν· Εν τη ενότητι της Σης αγαπήσεως ημάς συντήρει εις τους αιώνας και στίφη αιρετιζόντων δίωκε, Σώτερ, η Αλήθεια.

Απολυτίκιον Αγίας Νίνας ισαποστόλου της Γεωργίας
Ήχος πλ. α’. Τον Συνάναρχον Λόγον.

Ως ωραίοι οι πόδες σου οι ζηλώσαντες ακολουθήσαι ταις τρίβοις των αποστόλων Χριστού, Νίνα, σκεύος Παρακλήτου παμφαέστατον· όθεν τιμώντές σε πιστώς, Γεωργίας φρυκτωρέ φωτόλαμπρε, σε αιτούμεν· ημών τα σκότη λιταίς σου της αγνωσίας πόρρω σκέδασον.

Απολυτίκιον. Άγιοι 45 Μάρτυρες — Ήχος δ´ . Ταχύ προκατάλαβε

Οι Μάρτυρες σου Κύριε, εν τη αθλήσει αυτών, το στέφος εκομίσαντο της αφθαρσίας, εκ σου του Θεού ημών· σχόντες γαρ την ισχύν σου, τους τυράννους καθείλον· έθραυσαν και δαιμόνων τα ανίσχυρα θράση. Αυτών ταίς ικεσίαις Χριστέ ο Θεός, σώσον τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α΄

Αμαλίαν Οσίαν δεύτε τιμήσωμεν, ότι δόξαν ανθρώπων καταφρονήσασα, και τον Νυμφίον της Χριστόν ακολουθήσασα, μοναζουσών η καλλονή, ανεδείχθης ηρωίς, ασκήσεως και αγώνων, διό μη παύση πρεσβεύειν, ελεηθήναι τάς ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον των Οσίων Πατέρων Παρθενίου και Ευμενίου
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Κουδουμά του σεμνείου τους νέους κτίτορας, τους αυταδέλφους οσίους εν τοις εσχάτοις καιροίς εγκρατείας και ευχής βολαίς εκλάμψαντας, θείον Ευμένιον ωδαίς και Παρθένιον σοφόν, τιμώντες αξιοχρέως υπέρ υμών τας εντεύξεις προς τον Χριστόν αυτών αιτούμεθα.

Αρράφου Χιτώνος του Χριστού
Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ΄. Τη Υπερμάχω.

Μετανοίας με χιτώνα τάχος ένδυσον
και αεί με εν ενότητι συντήρησον
μετ’ αγίας Εκκλησίας Σου, Ζωοδότα,
του Αρράφου Σου Χιτώνος τόπον άγιον
εν Ματσχέτα προσκυνούντα, Λόγε Κτίσαντος
και κραυγάζοντα· Δόξα, Σώτερ, τω κράτει Σου.

Μεγαλυνάριον.

Άρραφον Χιτώνά Σου, Λυτρωτά, ον ευρείν επόθει εν Ματσχέτα τη ιερά η Αγία Νίνα, ποθούμεν προσκυνήσαι εν γη τον κεκρυμμένον, Σώτερ Θεάνθρωπε.

Χαίροις, θεία Νίνα, η εκτενώς εν τη βάτω Μτσχέτα δεομένη του ανευρείν Άρραφον Χιτώνα Κυρίου, υποκάτω ον προσκυνούντες Στύλου αγιαζόμεθα.

Συγκεκροτημένοι πανευσεβώς, ώσπερ συναυλία, ης ο Κύριος οδηγός, εν τη Νικοπόλει, οφθέντες Αθλοφόροι, προς πόλιν ουρανίαν κατεσκηνώσατε.

Ωδή ς΄.Τον βασιλέα.

Ως τον Χιτώνα, εύρες Νίνα Δεσπότου, τούτω σκέπε τους πόθω σε τιμώντας, και ψυχάς ψυγείσας, θέρμανον προσευχαίς σου.

Του Οσίου Αντωνίου της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου. Εις το Στίχον. Ήχος πλ. α΄. Χαίροις ασκητικών.

Στ. Καυχήσονται Όσιοι εν δόξη και αγαλλιάσονται επί των κοιτών αυτών.
Χαίροις, ο της Ρωσίας βλαστός* και το του Άθωνος ευώδες απάνθισμα,* μιγάδων ο πρωτοπόρος,* εν του Κιέβου τη γη,* ο την ερημίαν πολισάμενος·* πατήρ ο δειξάμενος* τέκνων απείρων εν πνεύματι*, α προς Πατέρα* τον ουράνιον έργοις σου* καθοδηγήσας,* ναούς δειξάμενος Πνεύματος.* Δόξα σοι, πανσεβάσμιε,* Αντώνιε Όσιε,* δέχου ημών τε τον ύμνον* και της καρδίας την πρόθεσιν,* προχέων σοίς φίλοις,* ευλογίαν την εξ ύψους* παθών τε λύτρωσιν.


Η τεχνολογία γεννά τέρατα! Αυτό το δικτατορικό ηλεκτρονικό σύστημα θα βάλει σε ζυγό την ψυχή, είναι μια προσπάθεια να γίνει η κοινωνία “ρομπότ”, να κάνουμε ο,τι είναι δυνατόν για να μην δεχτούμε αυτήν τη νέα ηλεκτρονική τάξη πραγμάτων. Οι χριστιανοί πάντοτε, με το αίμα μας και με τους διωγμούς μας διαφυλάξαμε την αλήθεια. Άγιος Ιουστίνος Πίρβου ο Ρουμάνος

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_56940.bΧριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Άγιος γέροντας Ιουστίνος Πίρβου

Ο Θεός κατά κάποιον τρόπο μας δείχνει σημάδια για να ετοιμαστούμε. Εμείς όμως δεν δίνουμε σημασία. Αυτό σημαίνει ότι τα πάθη μάς τύφλωσαν τόσο πολύ που δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε το καλό από το κακό.

Η γενιά αυτή είναι τόσο τυφλωμένη από τα πάθη που ακόμη κι αν δουν βομβαρδισμούς ή οτιδήποτε άλλο δεν πρόκειται να μετανοήσουν…
Όπως λέει και η Γραφή ο καθένας είναι αλυσοδεμένος από κάποιο πάθος. Και όταν θα μας βρει το κακό τότε δεν θα έχουμε τη δύναμη να μετανοήσουμε. Ο καθένας προσπαθεί να ικανοποιήσει το πάθος του. Οι καρδιές έχουν πετρώσει. Αυτός που δεν αγωνίστηκε εναντίον των παθών του δεν θα βρει θεία βοήθεια στον καιρό των διωγμών. Ο Θεός μας στέλνει σημάδια για να έλθουμε ”εν εαυτώ” και να μετανοήσουμε. Να πάμε στους πνευματικούς για να εξομολογηθούμε, να κοινωνήσουμε με το σώμα και το αίμα του Χριστού για να πάρουμε δύναμη..”

***

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ_apokalypsi_valy2851Εμείς στον αιώνα μας, είχαμε ιεράρχες μορφωμένους και διπλωμάτες, όχι όμως αποφασισμένους να γίνουν μάρτυρες. Αυτοί ερωτοτροπούσαν με το κουμουνιστικό καθεστώς. Εμείς δεν αξιωθήκαμε να έχουμε πολλούς μάρτυρες ιεράρχες – όπως είχαν οι Ρώσοι και τώρα οι Έλληνες και οι Σέρβοι – αποφασισμένους να αγωνιστούν, για να διατηρηθεί άμεμπτη η Ορθόδοξη αλήθεια.

Οι μοναχοί ας συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει να γίνουν ‘’φως’’ για τον λαό. Ας σκεφθούμε ότι εκτός απ’ τον καθημερινό κανόνα μας και τις ιερές ακολουθίες – τη Λειτουργία, τον εσπερινό, τον όρθρο και το απόδειπνο – που έχουν σημαντικό ρόλο, εμείς οι μοναχοί θα δώσουμε απολογία ενώπιον του Θεού, για το πως υπερασπιστήκαμε τις αλήθειες που οδηγούν στη σωτηρία μας.

…ούτε στην Ανατολή ούτε στη Δύση μπορούμε να στηροζομαστε, επειδή όλοι οι άρχοντες του κόσμου τούτου κολυμπάνε στη σκοτεινή θάλασσα της μασονίας…
Οι χριστιανοί πρέπει να καταλάβουμε ότι, πάντοτε, με το αίμα μας και με τους διωγμούς μας διαφυλάξαμε την αλήθεια.

***

O Χριστιανισμός δεν επιβιώνει μέσω των πολλών αλλά μέσω των ολίγων, χάρις στην υπομονή τους, διότι μέσα από την υπομονή γεννήθηκαν οι άγιοι. ..
«Θα έρθουν δύσκολες εποχές, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να ακηδιάσουμε. Εμείς οφείλουμε να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, να εργαζόμαστε να προσευχόμαστε, να είμαστε κοντά στον Θεό, να προσπαθούμε για τη σωτηρία μας κάθε στιγμή…
Μας απασχολεί το τέλος του υλικού κόσμου. Αλλά υπάρχει και το τέλος του πνευματικού κόσμου και αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό. Αυτή η φροντίδα για το σώμα έφερε τον κόσμο σε μια πνευματική κρίση, απ’ όπου δύσκολα ξεφεύγεις. Επειδή κανείς δεν φροντίζει για τη σωτηρία της ψυχής του. Η κρίση αυτή δημιουργήθηκε για ν’ ασχολείται ο άνθρωπος με τα υλικά. Ασχολείται μ’ ένα εντελώς δευτερεύον πρόβλημα. Αλλά για να ξεφύγει από εκεί πρέπει κι εμείς να του απλώσουμε το χέρι. Να αγαπιόμαστε και να αλληλοβοηθιόμαστε, να προσευχόμαστε μαζί, ο ένας για τον άλλον και να είμαστε συνοδοιπόροι προς τη Βασιλεία του Θεού.

***

Σκοπός της παγκόσμιας διακυβέρνησης, τούτη την ώρα, δεν είναι άλλος από την διάλυση του ανθρώπου και τη διάλυση της επαφής μεταξύ των ανθρώπων.
 Εάν κάποια πολιτικά συστήματα καθυποτάσσουν τα δικαιώματα των ανθρώπων, αυτό το δικτατορικό ηλεκτρονικό σύστημα θα βάλει σε ζυγό την ψυχή, θα καταδυναστεύει τη σκέψη του ανθρώπου. Κάποιοι θέλουν να γίνουμε μόνο νούμερα, όπως οι κρατούμενοι. Προσπαθούν να διαλύσουν τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Είναι μια προσπάθεια να γίνει η κοινωνία “ρομπότ”». Σιγά – σιγά θα εξαφανιστεί απ’ αυτήν ο κανονικός άνθρωπος και θα μείνουν μόνο τα ρομπότ που ελέγχονται από τάχα ‘’ανώτερους’’ ανθρώπους, εκείνους που διευθύνουν τον κόσμο. Ο σημερινός πολίτης μας είναι τυφλωμένος, δεν καταλαβαίνει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται και δέχεται σαν ζώο την προσωπική του διάλυση.

Πρέπει εμείς να διαλύσουμε εκ των προτέρων αυτό το ηλεκτρονικό σύστημα, να κάνουμε ο,τι είναι δυνατόν για να μην δεχτούμε αυτήν τη νέα ηλεκτρονική τάξη πραγμάτων, αυτόν τον ‘πολιτισμό’’ της εικόνας και των οπτικών μέσων στο διαδίκτυο.

Παρατηρούμε την μείωση της αξίας του ανθρώπου ο οποίος ολισθαίνει από πρόσωπο σε όνομα και, τέλος σε αριθμό. Ο άνθρωπος όμως μοιάζει στον Θεό, είναι πλασμένος κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του και διαθέτει έμφυτα μέσα του όλα τα αποθέματα, ώστε να μην πέσει στην ύπουλη παγίδα. Ας μην πουλήσουμε την ελευθερία μας και το δικαίωμά μας να μοιάζουμε στον Ύψιστο Θεό!

Προσευχή_prayer_proseyhi_Молитва_323354456Russian-Easter-Russian-Orthdox- Eggs474cΟ ηλεκτρονικός διωγμός είναι χειρότερος από άλλους. Παρατηρήστε σε τι βαθμό γνώσης έφθασε τώρα η επιστήμη, πως αναπτύχθηκε η τεχνολογία. Όσο πιο εξελιγμένη είναι η τεχνολογία των ανθρώπων , τόσο πιο αποτελεσματικός είναι ο διωγμός. Τους ανθρώπους αυτούς εγώ τους βλέπω σαν δούλους του σατανά, και πιστεύω ότι εκείνοι που χρησιμοποιούν την τεχνική αυτή με κακό σκοπό, εις βάρος του ανθρώπου, είναι πρόδρομοι του Αντιχρίστου

Μία νύχτα,αφού επέστρεψα από τη Θεία Λειτουργία,… είδα τρία φρικτά όνειρα. Είδα ότι υπηρέτες του Αντιχρίστου βασάνιζαν τους ανθρώπους. Τους έβγαζαν έξω στους δρόμους και μετά σ’ ένα εργαστήριο τους σφράγιζαν υποχρεωτικά μ’ ένα ηλεκτρονικό chip, μεγέθους ενός κουκουτσιού δαμάσκηνου.
Ασφαλώς, γενικά δεν πρέπει να πιστεύουμε σε όνειρα. Όμως έβλεπα κάτι πολύ ενδιαφέρον: εκείνοι που κυκλοφορούσαν δυό ή περισσότεροι μαζί κατάφερναν να παραμείνουν ασφράγιστοι, ενώ εκείνοι που ήταν μόνοι τους, αυτούς εύκολα τους άρπαζαν και τους σφράγιζανΠιστεύω ότι, αν δημιουργήσουμε μία πνευματική ενότητα και αντισταθούμε μαζί, ο Θεός θα μας λυπηθεί. Επειδή μόνοι μας δεν θα αντέξουμε. Γι’ αυτόν τον λόγο αυτοί θέλουν να μας χωρίσουν. Η αγάπη και η προσευχή έχουν πολλή δύναμη και η τεχνολογία τους θ’ αποδειχθεί αδύναμη, όπως λέει και ο Θεός στο Ευαγγέλιο: «Ου γαρ είσι δύο ή τρείς συνηγμένοι εις τό εμόν όνομα, εκεί είμι εν μέσω αυτών» (Ματθ. Ιή:20)(σ. 143).

***

Η τεχνολογία γεννά τέρατα!
Το σφράγισμα του ανθρώπου δεν είναι ακριβώς κοντά, αλλά ούτε μακρυά. Πολύ λίγοι θα γλυτώσουν από το σφράγισμα, όμως, αν σφραγιστούμε δια της βίας δεν θα είμαστε εμείς υπεύθυνοι, αλλά αυτοί. Σημασία έχει να μην υποχωρήσεις και να πεθάνεις ως μάρτυρας. Αυτό είναι το σημαντικό!
Εδώ όμως παίζει ρόλο και η πνευματική κατάσταση. Όσο πιο προετοιμασμένος είσαι, πνευματικά, τόσο λιγότερο θα επηρεαστεί η λογική σου και θα έχεις και τη δύναμη να γίνεις μάρτυρας. Όλη η ζωή του χριστιανού πρέπει να είναι μια προετοιμασία για να πεθάνει ως μάρτυρας…
Όσο αυξάνονται οι γνώσεις μας τόσο απομακρυνόμαστε από τον Θεό ενώ, κανονικά, η γνώση θα έπρεπε να μας φέρει πιο κοντά Του. Αυτό συμβαίνει σε όσους επενδύουν στη γνώση, επειδή δεν έχουν ταπείνωση και ερευνούν με αλαζονεία. Πάντα πρέπει να φοβόμαστε μήπως μας εγκαταλείψει ο Θεός και παγιδευτούμε στα δίχτυα του εχθρού. Χωρίς τον άγιο φόβο Θεού παρασυρόμαστε στις πλάνες του μυαλού μας. Ας φροντίσουμε να μη χαλαρώνει η πνευματική μας δύναμη, για να μη γινόμαστε λεία του κακού…

Είναι ένας τρόπος καταστροφής του ανθρώπου αυτός.
… Είναι καλύτερα να μην δεχόμαστε πια τα δηλητήρια τους από τα φάρμακα, αλλά να προσπαθουτμε εμείς οι ίδιοι να θεραπευτούμε με τα χόρτα και τις ρίζες που μας έδωσε ο Θεός. Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να αυτοκτονήσει, ξέρω καλά ότι τα φάρμακα και οι τροφές τους είναι δηλητήριο. (σ. 146).

Ο νους είναι βεβαρημένος και το σώμα εξασθενημένο απ’ τις δηλητηριώδεις τροφές, που μας ταΐζουν αυτοί που μας κυβερνούν· και δεν είμαστε συνηθισμένοι στο να διεξάγουμε οποιονδήποτε πόλεμο, είτε πνευματικός είτε σωματικός είναι αυτός. Γι’ αυτό, σας παρακαλώ, μην ψάχνετε για λύσεις! Αγαπητοί μου, δεν υπάρχουν ανθρώπινες λύσεις. Η λύση είναι να πεθαίνεις για τον Χριστό».

Προσευχή_prayer_proseyhi_Молитва_Σταυρός_Крест Иисуса Христа_Cross of Jesus Christ-Orthodox Icons_2343366Για τον αληθινό χριστιανό δεν έχει σημασία πότε θα έλθει ένας πόλεμος ή ένας διωγμός.
Ο αληθινός χριστιανός είναι πάντα έτοιμος, προετοιμασμένος με αναμμένη την λαμπάδα της ψυχής του, για να συναντήσει τον Ουράνιο Νυμφίο. Ο γνήσιος χριστιανός δεν ζει με φόβο και αγωνία για το πότε θα ξεσπάσει ένας πόλεμος ή πότε θα πέσει μία βόμβα στο κεφάλι του. Αναζητεί τρόπους να θυσιάζεται περισσότερο για τον πλησίον του και για τον Θεό. Ο αληθινός χριστιανός αναζητεί μέσα του την Βασιλεία των Ουρανών και δεν φοβάται τίποτε στην εφήμερη τούτη ζωή. Γι αυτόν η λύπη είναι χαρά και ο Σταυρός είναι ανάσταση. Ούτως ή άλλως, η ζωή μας είναι στα χέρια του Θεού και μόνον Εκείνος γνωρίζει το τέλος του ανθρώπου. Επομένως, ας μην φοβόμαστε όταν ακούμε για πολέμους και άλλα φοβερά γεγονότα, διότι όλα αυτά πρέπει να συμβούν, όπως είπε ο Σωτήρας μας (πβ. Ματθ.24,6 και Μαρκ. 13,7) Φόβο θα έπρεπε να έχουμε για το γεγονός ότι οι ψυχές μας δεν είναι έτοιμες να συναντήσουν τον Χριστό» (σ. 81)

***

Ιουστίνος Πάρβου_Elder Justin Pârvu of Romania_5Είδα ότι ελάχιστοι ιατροί διαμαρτύρονται ενάντια στο απάνθρωπο σύστημα που επικρατεί στην Υγεία. Είναι μία θλιβερή πραγματικότητα το γεγονός ότι οι διανοούμενοί μας ήταν και παραμένουν οι πιο αδύναμοι χαρακτήρες. Είναι φοβισμένοι, κάνουν εύκολα πίσω, για να διατηρήσουν τις θέσεις τους. Παρατήρησα το ίδιο και στη φυλακή. Πιο εύκολα αντιστέκονταν οι απλοί άνθρωποι, παρά οι διανοούμενοι. Ήταν ελάχιστοι οι διανοούμενοι που αντιστέκονταν. Ο απλός άνθρωπος αντιλαμβανόταν πάντα πιο γρήγορα την πραγματικότητα…

Δεν θα κρατήσει πολύ αυτό που γίνεται σήμερα. Ο ευρωπαϊκός σοσιαλισμός φροντίζει για το σχέδιο αυτό. Το σύστημα δούλεψε με τέτοιον τρόπο, ώστε ο απλός χωρικός να αποβλακώνεται και ο διανοούμενος να εκτίθεται. Ακόμη και ο ιατρικός κόσμος συνέβαλε σ’ αυτό: ήταν ένας παράγοντας μέσω του οποίου το σύστημα πέτυχε και συνεχίζει να πετυχαίνει το σατανικό έργο της μείωσης του πληθυσμού, μέσω επικίνδυνων εμβολίων και χημικών δηλητηρίων… Εάν υπήρχε μία κυβέρνηση αληθινών ηγετών, πιστών διανοουμένων, θα υπήρχε δυνατότητα βελτίωσης της κατάστασης. Aλλά με τέτοια παράσιτα που μας κυβερνούν… γίνονται παράσιτα και οι υφιστάμενοί τους, όποιο κι αν είναι το επάγγελμά τους-δήμαρχοι, δάσκαλοι, ακόμη και ιατροί. (σ. 142).

«Αυτήν την ώρα ο κόσμος διευθύνεται από μία παγκόσμια κυβέρνηση, η οποία κατευθύνει όλες τις «κυβερνήσεις» των κρατών. Εμείς κατηγορούμε τους κυβερνήτες μας αλλά αυτοί, σαν μαριονέτες, δεν έχουν σχεδόν κανένα δικαίωμα» (σ. 183).
Από το βιβλίο «Ζωή θυσιαζόμενης ἀγάπης»· Γέροντος Ιουστίνου Πίρβου ,εκδόσεις Ἄθως

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.

Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια,
ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια
ἀναγράφω Σοι ἡ πόλις Σου, Θεοτόκε.
Ἀλλ᾿ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον,
ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον,
ἵνα κράζω Σοι· Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Απολυτίκιον του Τιμίου Σταύρου

Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου, καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος, καὶ τὸ σὸν φυλάττων, διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα.

Ομιλία του Dr Pierre Gilbert το 1995, όπου περιέγραφε ξεκάθαρα την προσπάθεια χειραγώγησης και ελέγχου του παγκόσμιου πληθυσμού, όπως επίσης και τον τρόπο που αυτή θα επιτευχθεί

 


Ο ληστής στον σταυρό ένα «ευλόγησον» είπε και σώθηκε. Έκλεψε δηλαδή με την μεγάλη του μετάνοια και τον Παράδεισο. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης – Άγιος Σωφρόνιος του Εσσεξ

Σταύρωσις_The Crucifixion_Greek-Byzantine-Orthodox-Icon_Распятие_ИИСУСА_ХРИСТА_ (1)Συναξάριον
Τη αγία και Μεγάλη Παρασκευή, τα άγια και σωτήρια και φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού επιτελούμεν, τους εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, τας ύβρεις, τους γέλωτας, την πορφυράν χλαίναν, τον κάλαμον, τον σπόγγον, το όξος, τους ήλους, την λόγχην, και προ πάντων, τον σταυρόν, και τον θάνατον, α δι’ ημάς εκών κατεδέξατο, έτι δε και την του ευγνώμονος Ληστού, του συσταυρωθέντος αυτώ, σωτήριον εν τω Σταυρώ ομολογίαν.

Στίχοι εις την Σταύρωσιν
Ζων ει Θεός συ, και νεκρωθείς εν ξύλω,
Ω νεκρέ γυμνέ, και Θεού ζώντος Λόγε.

Έτεροι εις τον ευγνώμονα Ληστήν
Κεκλεισμένας ήνοιξε της Εδέμ πύλας,
Βαλών ο Ληστής κλείδα το, Μνήσθητί μου.

Διηγήθηκε ο αββάς Ιωάννης το εξής:
»Κάποτε καθόμουν μαζί με τον αββά Ποιμένα και είδα να πέφτει σε έκσταση. Κι επειδή του είχα πολύ θάρρος, του έβαλα αμέσως μετάνοια παρακαλώντας τον να μου πει που ήταν και που βρέθηκε. »
Κι εκείνος αναγκάστηκε και μου είπε:
»Ο λογισμός μου κι ο νους μου ήταν εκεί στον Σταυρό του Σωτήρος Χριστού, όπου έστεκε εκεί δίπλα η Παναγία η Κυρία Θεοτόκος Μαρία κι έκλαιγε κι εγώ ήθελα πάντοτε όπως Αυτή έτσι να κλαίω.»

Άγιος Σωφρόνιος του Εσσεξ ο Αγιορείτης

Εκείνο που θα μας οδηγήσει στον κήπο της Γεθσημανή, όπου ο Χριστός προσευχόταν για ολόκληρο τον κόσμο, είναι το να αγαπάμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας, να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού.

Όταν κατηγορείται κανείς από τους ανθρώπους, να το αντιμετωπίζει με σιωπή, διότι, όπως λέγει ο Ιωάννης της Κλίµακος, η σιωπή του Χριστού κατήσχυνε τον Πιλάτο.

– Ο πόλεμος που δεχόμαστε είναι πολύ μεγάλος. Όλοι είναι εναντίον µας: η επιστήμη και η πολιτική. Δεν είμαι απαισιόδοξος, αλλά νομίζω ότι ζούμε στους τελευταίους καιρούς. Η δική µας στάση πρέπει να είναι μαρτυρική: «Ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη, και ως αμνός άµωµος εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού» (Ησ. νγ’ 7). Όταν εξασκήσουμε βία στην βία, δεν κάνουμε τίποτε. Η μαρτυρική (σιωπηλή) στάση θα εξασφαλίσει μεγαλύτερη χρονική διάρκεια νίκης.

Ο άνθρωπος αρχίζει από την αίσθηση της αµαρτωλότητος και το πένθος, και φθάνει στην σύγκρουση με τον κόσμο: «Μακάριοι οι δεδιωγµένοι… » (Ματθ. ε10). Αυτό είναι φυσικό. Τότε ο άνθρωπος θεολογεί. Η αυτάρκεια σταματά κάθε πνευματική πρόοδο.
– Όταν ο άνθρωπος περιφρονείται, τότε είναι ελεύθερος. Αυτό συμβαίνει και στο Μοναστήρι. Όταν τον περιφρονούν μπορεί να ζει ησυχαστικά. Όταν κάποιος θεωρείται σπουδαίος, τότε κρίνεται αυστηρά από τους άλλους μοναχούς, αλλά και ο ίδιος προσέχει να µή χαθεί η καλή ιδέα που έχουν οι άλλοι γι’ αυτόν. Έτσι δεν είναι ελεύθερος. 
Οι Χριστιανοί θα είναι πάντοτε παρεξηγημένοι από τους γύρω τους ανθρώπους.

Πολλές φορές αισθάνθηκα τον εαυτό μου σταυρωμένο πάνω σε αόρατο σταυρό…. Σε οποιαδήποτε κατεύθυνση κι αν πήγαινα, υπήρχε κάποιος που θα φώναζε από τον πόνο. Αυτό μου αποκάλυψε τα παθήματα των σύγχρονων ανθρώπων, των συντετριμμένων από την αγριότητα του περιβόητου πολιτισμού μας. Η κολοσσιαία κρατική μηχανή, παρόλο που δημιουργήθηκε από τους ανθρώπους, έχει εντούτοις χαρακτήρα απρόσωπης, για να μην πω απάνθρωπης συσκευής, η οποία με αδιαφορία καταπιέζει εκατομμύρια ανθρωπίνων υπάρξεων. Ανίσχυρος να αλλάξω τα κατ’ ουσίαν ανυπόφορα και όμως νόμιμα εγκλήματα της κοινωνικής ζωής των λαών, κατά την έξω από κάθε ορατή εικόνα προσευχή μου αισθάνθηκα την παρουσία του εσταυρωμένου Χριστού. Ζούσα πνευματικά το Πάθος Του τόσο καθαρά, ώστε η φυσική όραση του ‘’υψουμενου εκ της γης’’ (Ιωαν. 12, 32) δεν θα ενίσχυε καθόλου τη συμμετοχή μου στον πόνο Του…..

Ζούμε και πάλι στην ατμόσφαιρα των πρώτων αιώνων της χριστιανικής εποχής: «Ημίν εχαρίσθη το υπέρ Χριστού, ου μόνον το εις αυτόν πιστεύειν, αλλά και το υπέρ αυτού πάσχειν» (Φιλιπ. Α΄ 29). Αρκετές φορές χάρηκα με τη σκέψη ότι η ζωή μου κατά το μεγαλύτερο μέρος της συνέπεσε με διωγμούς κατά του Χριστιανισμού. Αυτό μου επιτρέπει να αισθανθώ καθαρότερα τον εαυτό μου ως χριστιανό, να συνειδητοποιήσω την ασύγκριτη τιμή κατά τους χρόνους μας να ακολουθώ τον Μονογενή Υιό του Πατρός στην πορεία Του προς τον Γολγοθά.
Παντού διωγμοί, αλλά σε ποικίλες μορφές. Εν τούτοις κανέναν από αυτούς δεν μπορεί κάποιος να υπομείνη εύκολα. Είθε ο Θεός της αγάπης να λυτρώσει κάθε ψυχή από τη συμφορά να γίνει διώκτης έστω και «ενός των μικρών τούτων».
Στο «υπέρ Αυτού πάσχειν» περικλείεται ιδιαίτερη ευλογία ή ακόμη και εκλογή. Ο πάσχων δια της πορείας αυτής των εξωτερικών περιστάσεων βρίσκεται σε αδιάκοπη σχέση μετά τον Ιησού Χριστό, εισάγεται στη σφαίρα της Θείας αγάπης, γίνεται θεοφόρος.
Πεθαίνοντας μαζί με Αυτόν και εν Αυτώ, ήδη από εδώ προγευόμαστε την ανάσταση.
Ο Κύριος έπαθε για όλους εμάς. Τα παθήματά Του καλύπτουν όλες τις ασθένειες της ζωής μας μετά την πτώση του Αδάμ. Για να γνωρίσουμε όπως πρέπει τον Χριστό, είναι απαραίτητο να συμμετάσχουμε κι εμείς στα παθήματά Του και να βιώσουμε, αν είναι δυνατόν, το παν, όπως και Αυτός ο Ίδιος. Έτσι και μόνο έτσι γνωρίζεται ο Χριστός – Αλήθεια, δηλαδή υπαρξιακά, όχι αφηρημένα, όχι με ψυχολογική η θεωρητική πίστη που στερείται βιωματικής πείρας.
Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ, Περί Προσευχής,Δ’ για την εμπονη προσευχή ,έκδ. Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας.

Ο Χριστός Ελκόμενος επί Σταυρού_24203_st.-nicholas-in-prilep-_Greek-Byzantine-Orthodox-Icon_Ομιλία
για την εκπλήρωση της μεγάλης προφητείας
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη» (Ησαΐας 53: 7).

Ο διακριτικός προφήτης Ησαΐας προέβλεψε πολλούς αιώνες νωρίτερα, την φρικτή θυσία του Κυρίου στον Γολγοθά. Τηλαυγως προείδε τον Κύριο Ιησού Χριστό να οδηγείται ώς πρόβατον επί σφαγήν.

Ένα πρόβατο επιτρέπει σε άλλους να το οδηγήσουν στη σφαγή, όπως οδηγείται και στο λιβάδι: ανυπεράσπιστο, χωρίς φόβο και χωρίς κακία. Έτσι και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός οδηγήθηκε στη σφαγή χωρίς άμυνα, χωρίς φόβο και χωρίς κακία. Ούτε είπε: «Άνθρωποι, μην το κάνετε αυτό!» Ούτε ρώτησε: «Γιατί το κάνετε αυτό σ’ Εμένα;» Ούτε καταδίκασε κανέναν. Ούτε διαμαρτυρήθηκε. Ούτε εξαγριώθηκε. Ούτε σκέφτηκε πονηρά για τους κριτές Του. Όταν το αίμα Του ανάβλυζε από το ακάνθινο στεφάνι , ήταν σιωπηλός. Όταν το πρόσωπό Του λερώθηκε από τους εμπτυσμούς, ήταν σιωπηλός. Όταν ο Σταυρός Του έγινε βαρύς στην πορεία, υπέμεινε. Όταν ο πόνος Του έγινε αφόρητος στον Σταυρό, δεν διαμαρτυρήθηκε προς τους ανθρώπους αλλά απευθύνθηκε στον Πατέρα Του. Όταν έπνεε την τελευταία του πνοή, έστρεψε το βλέμμα Του και τον αναστεναγμό του προς τον ουρανό και όχι προς τη γη. Γιατί πηγή της δύναμής Του είναι ο παράδεισος και όχι η γη. Πηγή της παρηγοριάς του είναι ο Θεός και όχι οι άνθρωποι. Η αληθινή πατρίδα Του είναι η Βασιλεία των Ουράνων και όχι τα επίγεια βασίλεια.

«Ιδε, ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» ( Ιωάννης 1:29). Αυτή ήταν η πρώτη κραυγή του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή όταν είδε τον Κύριο. Και, ιδού, τώρα στον Γολγοθά, εκπληρώνεται αυτή η προφητεία. Ιδού, ο αίρων το βαρος των αμαρτιών ολόκληρου του κόσμου, ο αμνός του Θεού ήταν σφαγμένος και άψυχος.

Ω αδελφοί μου, η πολυτίμητη αυτή θυσία προσφέρθηκε και για τις δικές μας αμαρτίες. Το αίμα αυτού του αναμάρτητου και πράου Αμνού προορίστηκε για όλους τους χρόνους και όλες τις γενιές, από τον πρώτο έως τον τελευταίο άνθρωπο στη γη.
Ο Χριστός ένιωσε τον πόνο στον Σταυρό για τις αμαρτίες μας, ακόμη και της σημερινής εποχής. Επίσης έκλαψε στον Κήπο της Γεθσημανή για την κακία μας, τις αδυναμίες μας και την αμαρτωλότητά μας. Προόριζε το αίμα Του για εμάς. Αδελφοί μου, ας μην περιφρονουμε αυτήν την απροσμέτρητα ακριβή τιμή με την οποία έχουμε εξαγοραστεί. Χάριν αυτής της θυσίας του Χριστού, πράγματι, έχουμε αξία ως άνθρωποι! Χωρίς αυτή τη θυσία, ή εαν απορρίψουμε αυτή τη θυσία, η αξία μας, από μόνη της, δεν είναι τίποτα. Είναι σαν τον καπνό χωρίς φλόγα ή σαν σύννεφο χωρίς φως.

Ω Κύριε, ασύγκριτε κατά το μέγα έλεος Σου, ελέησον και ημάς! Αμήν.

Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων! Αμήν.
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας»

Σταύρωσις_The Crucifixion_Greek-Byzantine-Orthodox-Icon_Распятие_Ο ληστής στον σταυρό ένα «ευλόγησον» είπε και σώθηκε.
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

– Γέροντα, ο ένας από τους δύο ληστές που είχαν σταυρωθή με τον Χριστό πώς σώθηκε;

 – Εκείνος ανέβηκε από τον τοίχο και μπήκε στον Παράδεισο! «Η του ληστού μετάνοια τον Παράδεισον εσύλησεν». Έκλεψε δηλαδή με την μεγάλη του μετάνοια και τον Παράδεισο.

– Δηλαδή, Γέροντα, δεν πρέπει να έχη κανείς την ελπίδα της σωτηρίας και τον φόβο της κολάσεως;

– Αν έχη την ελπίδα της σωτηρίας, δεν θα έχη τον φόβο της κολάσεως. Και για να έχη ο άνθρωπος την ελπίδα της σωτηρίας, θα είναι κάπως τακτοποιημένος. Τον άνθρωπο που αγωνίζεται με φιλότιμο, όσο μπορεί, και δεν έχει διάθεση να κάνη αταξίες, αλλά πάνω στον αγώνα του νικιέται–νικάει, νικιέται–νικάει, ο Θεός δεν θα τον αφήση. Αν έχη λίγη διάθεση να μη λυπήση τον Θεό, θα πάη στον Παράδεισο «με τα παπούτσια». Ο φύσει Αγαθός Θεός θα τον σπρώξη στον Παράδεισο σκανδαλωδώς.

Θα οικονομήση να τον πάρη την ώρα που βρίσκεται σε μετάνοια. Μπορεί σε όλη του την ζωή να παλεύη, αλλά ο Θεός δεν θα τον αφήση· θα τον πάρη στην καλύτερη ώρα.

Ο Θεός είναι καλός· θέλει όλοι να σωθούμε. Αν ήταν να σωθούν μόνο λίγοι, τότε γιατί σταυρώθηκε ο Χριστός; Δεν είναι στενή η πύλη του Παραδείσου. Χωράει όλους τους ανθρώπους που σκύβουν ταπεινά και δεν είναι φουσκωμένοι από υπερηφάνεια, αρκεί να μετανοήσουν, να δώσουν δηλαδή το φορτίο των αμαρτιών τους στον Χριστό, και τότε χωρούν να περάσουν εύκολα από την πύλη. Έπειτα, έχουμε και το δικαιολογητικό ότι είμαστε χωματένιοι· δεν είμαστε μόνον πνεύμα όπως οι Άγγελοι. Είμαστε όμως αδικαιολόγητοι, όταν δεν μετανοούμε και δεν πλησιάζουμε τον Σωτήρα μας ταπεινά. Ο ληστής στον σταυρό ένα «ευλόγησον» είπε και σώθηκε.

Η σωτηρία του ανθρώπου εξαρτάται από το δευτερόλεπτο, όχι από το λεπτό. Ο άνθρωπος με έναν ταπεινό λογισμό σώζεται, ενώ, αν φέρη έναν υπερήφανο λογισμό, τα χάνει όλα.

Από φιλότιμο και μόνον πρέπει να σωθούμε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος για τον Θεό από το να δη τον άνθρωπο στην κόλαση. Νομίζω ότι και μόνον η ευγνωμοσύνη στον Θεό για τις πολλές Του ευλογίες και η ταπεινή συμπεριφορά με αγάπη προς τις εικόνες Του, τους συνανθρώπους μας, με λίγο φιλότιμο αγώνα, είναι αρκετά, για να έχουμε αναπαυμένη την ψυχή μας και σ’ αυτήν την ζωή και στην άλλη .
Από το βιβλίο: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Β΄, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ, εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή 1999, σσ. 60-61.

***

«Προσκυνούμέν Σου τα πάθη, Χριστέ»
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

εμπαιγμός του Χριστού_Издевательства над Иисусом_Capture---- (1)– Γέροντα, πώς θα αποκτήσω ευλάβεια στα Πάθη του Χριστού;

– Κατ’ αρχάς να σκέφτεσαι την θυσία του Χριστού και την δική σου αχαριστία και αμαρτωλότητα. Ένα σχε­τικό πατερικό κείμενο θα σε βοηθήση λίγο και αυτό. Αλλά αυτό που θα σε βοηθήση περισσότερο, είναι το ίδιο το Πάθος, η θυσία του Κυρίου. Ο Χριστός δεν δίδαξε απλώς μερικά πράγματα, αλλά θυσιάσθηκε για το ανθρώπινο γένος, βασανίστηκε, σταυρώθηκε, υπέ­μεινε τόσα.

– Ο σταυρικός θάνατος, Γέροντα, ήταν ατιμωτικός;

– Ναι, ο πιο ατιμωτικός. Είναι φοβερό! Όλοι οι Προφήτες να προφητεύουν για τον Χριστό, και τελικά οι Εβραίοι να Τον δέρνουν, να Τον φτύνουν, να Τον εμπαίζουν, να Τον σταυρώνουν! Όλα αυτά συγκλονί­ζουν τον άνθρωπο, αν τα σκεφθή. Ακόμη και στον πιο αδιάφορο, αν έχη λίγη καλή διάθεση και τα σκεφθή, κινούν το ενδιαφέρον το πνευματικό.

– Γέροντα, το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, μετά την Ακολουθία των Παθών, δεν μένω στον ναό.

– Κρίμα, κι εγώ νόμιζα ότι έχεις λίγη ευλάβεια! Καλά, δεν μένετε στον ναό το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης; Αφήνετε τον Εσταυρωμένο μόνον και πηγαίνετε στα κελλιά σας;

– Οι περισσότερες αδελφές, Γέροντα, μένουν στον ναό, αλλά εγώ, με τον λογισμό ότι είμαι εξωστρεφής και δεν θα μπορέσω να συγκεντρωθώ, αγρυπνώ στο κελλί μου.

– Αν είναι έτσι, καλά. Να έχης στο κελλί σου μία εικό­να της Σταυρώσεως και να λές: «Δόξα τη αγία σταυ­ρώσει σου, Κύριε» και «Υπεραγία Θεοτόκε, προσκυ­νούμεν τα Πάθη του Υιού σου». Παράλληλα να κάνης και όσες μετάνοιες μπορείς. Αυτήν την ημέρα πρέπει να την ζήση κανείς. Εγώ την Μεγάλη Παρασκευή κλειδώ­νομαι, για να την ζήσω.

– Φέτος, Γέροντα, την Μεγάλη Παρασκευή δεν έφαγα τίποτε και το βράδυ στην Ακολουθία του Επιταφίου δεν μπορούσα να σταθώ όρθια. Αν είχα την απαι­τούμενη ευλάβεια στα Πάθη του Κυρίου, θα έφθανα σε αυτό το σημείο;

– Καλός ήταν και αυτός ο αγώνας. Τέτοια μέρα πώς να φάη κανείς; Αν κάποιος δεν αντέχη, θα πάρη λίγο παξιμάδι. Παλιά στα μοναστήρια μόνον κανένας άρρωστος ή κανένα γεροντάκι θα έπαιρναν το βράδυ ένα τσάι με λίγο παξιμάδι. Μερικοί πίνουν ξίδι αυτήν την ημέρα, γιατί χολή και ξίδι έδωσαν οι Εβραίοι στον Χριστό επάνω στον Σταυρό1.  Όταν πήγα στην Μονή Φιλοθέου, την πρώτη Μεγάλη Εβδομάδα δεν έφαγα τί­ποτε. Την Μεγάλη Παρασκευή, επειδή είχα ακούσει ότι κάποιοι είχαν την συνήθεια να πίνουν ξίδι, ήπια κι εγώ. Ήταν όμως πολύ δυνατό, κι έπεσα κάτω λιπόθυμος.

– Γέροντα, γιατί την Μεγάλη Εβδομάδα μπορώ να κάνω τριήμερο, ενώ καθημερινά δυσκολεύομαι να εγκρατευθώ;

– Την Μεγάλη Εβδομάδα είναι ο πόνος για το Πάθος του Χριστού. Αν πεθάνη, ας υποθέσουμε, ένα αγαπη­τό σου πρόσωπο, μπορείς να έχης τον νού σου για φαγητό; Τότε όχι μόνο να φας δεν μπορείς, αλλά ούτε και νερό να πιής.

Μαστίγωση Ιησούς Χριστός_φραγγέλωση_whipping Jesus-Christ_Bichevanie_Hrista_ Orthodox-Icon_Μονή Αναπαυσά5432– Φέτος, Γέροντα, ψάλαμε τα Εγκώμια στιχολογώ­ντας τον Άμωμο2.

– Τα άκουσα. Θέλω όμως να μου πήτε την αλήθεια: Όταν ψέλνατε, είχατε τον νου σας στον Χριστό, στον Επιτάφιο; Γιατί και η αδελφή που έλεγε τον στίχο του Αμώμου και οι αδελφές που έψαλλαν, ήταν σαν συνε­παρμένες! Από τί ήσασταν συνεπαρμένες; Επειδή λέγα­τε κάτι καινούργιο; Αυτό είναι τελείως κοσμικό. Το καταλαβαίνετε; Επιτάφιος θρήνος λέγονται τα Εγκώμια! Θρήνος είναι! Σε άλλα μπορεί να φύγη και λίγο ο νους, αλλά εδώ βασάνισαν τον Χριστό, Τον έδειραν, Τον έφτυσαν, Τον σταύρωσαν, και τώρα γίνεται η κηδεία. Αν ούτε και αυτήν την ημέρα δεν αισθάνεται μια ψυχή αυτά που ψάλλει, τότε τί να πω;

– Γέροντα, στο Άγιον Όρος την Μεγάλη Παρασκευή χτυπούν πένθιμα οι καμπάνες;

– Χτυπούν καμπάνες, όταν βγαίνη ο Επιτάφιος.

– Χτυπούν, Γέροντα, και όλη την ημέρα;

– Ξέρω κι εγώ αν χτυπούν; Εγώ κοιτάζω να χτυπήση η καρδιά!

1Βλ. Ματθ. 27, 34· Ιω. 19, 28-29.

2Κατά την αρχαία εκκλησιαστική τάξη τα Εγκώμια ψάλ­λονται «μετά του Αμώμου», δηλαδή πριν από κάθε τροπάριο των Εγκωμίων ψάλλεται και ένας στίχος του Αμώμου (118ου Ψαλμού).

Από το βιβλίο «Λόγοι Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου ΣΤ΄», εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλλονίκης

***

Προσευχή Γεθσημανή-Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Christ's Prayer in Gethsemane_молитва в Гефсимании-678635Στην γιορτή, για να νιώση κανείς το γεγονός, δεν πρέπει να δουλεύη. Την Μεγάλη Παρασκευή λ.χ., εάν θέλη να νιώση κάτι, δεν πρέπει να κάνη τίποτε άλλο εκτός από προσευχή. Στον κόσμο οι καημένοι οι κοσμικοί την Μεγάλη Εβδοβάδα έχουν δουλειές. Μεγάλη Παρασκευή να δίνουν ευχές. «Χρόνια πολλά! Να ζήσετε! Με μια νύφη!»… Δεν κάνει! Εγώ την Μεγάλη Παρασκευή κλείνομαι στο Καλύβι. Όπως και μετά το Αγγελικό Σχήμα η εβδομάδα της ησυχίας που ακολουθεί, βοηθάει, γιατί ποτίζει η θεία Χάρις την ψυχή και καταλαβαίνει ο μεγαλόσχημος τι έγινε, έτσι και στις γιορτές η ησυχία πολύ βοηθάει. Μας δίνεται περισσότερη ευκαιρία να ξεκουρασθούμε λίγο, να μελετήσουμε και να προσευχηθούμε. Θα έρθη ένας καλός λογισμός, θα εξετάσουμε τον εαυτό μας, θα πούμε λίγο την ευχή και θα νιώσουμε έτσι κάτι από το θείο γεγονός της ημέρας.
Οι αληθινοί μοναχοί όμως κάθε μέρα ζουν τα θεία γεγονότα και αγάλλονται συνέχεια. Κάθε εβδομάδα ζουν την Μεγάλη Εβδομάδα. Κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή ζουν την Μεγάλη Τετάρτη, την Μεγάλη Πέμπτη, την Μεγάλη Παρασκευή, δηλαδή τα Πάθη του Χριστού, και κάθε Κυριακή το Πάσχα, την Ανάσταση. Τι, θα πρέπη να έρθη η Μεγάλη Εβδομάδα, για να θυμηθή κανείς τα Πάθη του Χριστού;.. Να μελετάη και να ζη τα θεία γεγονότα συνέχεια. Όταν κανείς μελετάη τα γεγονότα της κάθε γιορτής, φυσιολογικά θα συγκινηθή και με ιδιαίτερη ευλάβεια θα προσευχηθή. (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Τόμος Α: Με πόνο και αγάπη για το σύγχρονο άνθρωπο.)

Όσοι πέρασαν πρώτα από την Σταύρωση και αναστήθηκαν πνευματικά, ζουν την πασχαλινή χαρά. «Πάσχα, Κυρίου Πάσχα» ! Και μετά έρχεται η Πεντηκοστή!… Και όταν φθάσουν πια στην Πεντηκοστή και δεχθούν την πύρινη γλώσσα, το Άγιο Πνεύμα, τότε όλα τελειώνουν …
Στην πνευματική ζωή συμβαίνει κάτι το παράδοξο: Όταν ο άνθρωπος υπομένη για την αγάπη του Χριστού, ακόμη και μαρτύριο, πλημμυρίζει η καρδιά του από θεία ηδονή. Το ίδιο, και όταν συμμετέχη στο Πάθος του Κυρίου. Όσο δηλαδή σκέφτεται ότι ο Χριστός σταυρώθηκε για τις αμαρτίες μας και πονάει, τόσο ανταμείβεται με θεία αγαλλίαση. Πονάει-αγάλλεται, πονάει-αγάλλεται. Και όσο περισσότερο πονάει, τόσο μεγαλύτερη χαρά έχει. Νιώθει σαν να τον χαϊδεύη ο Χριστός και να του λέη: «Μη στενοχωριέσαι, παιδάκι μου, για μένα».
Η σταύρωση προηγείται πάντοτε της αναστάσεως και φέρνει νίκη. Ο σταυρός φέρνει δόξα. Ο Χριστός, αφού ανέβηκε πρώτα στον Γολγοθά με τον Σταυρό και αφού σταυρώθηκε, μετά από τον Σταυρό ανέβηκε στον Πατέρα. Και τώρα ο Εσταυρωμένος Χριστός γλυκαίνει τις πίκρες των ανθρώπων και ο σταυρωμένος άνθρωπος μιμείται τον Θεάνθρωπο Ιησού.
Ο Καλός μας Ιησούς πήρε μαζί με όλη την αμαρτία του κόσμου και όλες τις πίκρες και μας άφησε την χαρά και την αγαλλίαση, την οποία αισθάνεται όποιος έχει απεκδυθή τον παλαιό του άνθρωπο και ζη πλέον μέσα του ο Χριστός. Τότε ζη μέρος της χαράς του Παραδείσου επί της γης, καθώς λέει το Ευαγγέλιο: «Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστιν».

Ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε να γνωρίσω πολλούς τέτοιους ανθρώπους και Τον παρακαλώ να με βοηθήση να μην Τον λυπήσω, τουλάχιστον στο εξής, έστω κι αν δεν αξιωθώ τέτοιες καταστάσεις.
Η διάκριση, ο θείος φωτισμός, είναι το πάν σε όλες τις περιπτώσεις. Γι᾿ αυτό πάντα εύχομαι, φώτιση-φώτιση να δίνη ο Θεός στον κόσμο. «Χριστέ μου, λέω, έχουμε χάσει και το σπίτι μας και τον δρόμο που πάει σ᾿ αυτό. Φώτισέ μας να βρούμε το σπίτι μας, τον Πατέρα μας. Δώσε μας την θεία γνώση».
(Από το βιβλίο: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Ε’- Πάθη και Αρετές, κεφ. 4, εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή)

Προσευχή Γεθσημανή-Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Christ's Prayer in Gethsemane_молитва в Гефсимании-114026.b

Ο  θείος έρωτας παίρνει την καρδιά, παίρνει και το μυαλό, και τρελλαίνεται ο άνθρωπος. Δεν καταλαβαίνει ούτε πόνο ούτε τίποτε, γιατί ο νους του είναι στον Χριστό και πλημμυρίζει η καρδιά του από χαρά.
Πόσοι Άγιοι πήγαιναν στο μαρτύριο και ένιωθαν τέτοια χαρά, λες και πήγαιναν σε πανηγύρι!

…Δεν συγκρίνονται, φυσικά, όλοι οι αγώνες των Οσίων, οι νηστείες, οι αγρυπνίες κ.λπ., ούτε και τα βασανιστήρια όλων των Αγίων Μαρτύρων με το Πάθος του Κυρίου μας, διότι όλους τους βοηθούσε ο Χριστός Θεϊκά και γλυκαίνονταν οι πόνοι τους από την μεγάλη Του αγάπη. Στον εαυτό Του όμως ο Χριστός δεν χρησιμοποίησε καθόλου την Θεϊκή Του δύναμη και υπέφερε τον πολύ πόνο, στο ευαίσθητο Σώμα Του από την πολλή αγάπη προς το πλάσμα Του. Αυτήν την αγάπη του Χριστού προς τον άνθρωπο, εάν αισθανθεί κανείς, τότε μόνο θα είναι και εσωτερικά πραγματικά άνθρωπος. Αλλιώς θα είναι πιο αναίσθητος και από τα δημιουργήματα του Θεού, αφού ο ήλιος αισθάνθηκε το Πάθος τού Κυρίου και σκοτείνιασε, γιατί δεν άντεχε να το βλέπει. Η γη και αυτή τρόμαξε, όταν το είδε. Οι πέτρες και αυτές κομματιάσθηκαν. Οι τάφοι και αυτοί σείστηκαν τόσο δυνατά, που ξύπνησαν πολλούς κεκοιμημένους από χρόνια και τους έβγαλαν έξω να διαμαρτυρηθούν, για την αχάριστη αυτή συμπεριφορά των ανθρώπων προς τον Ευεργέτη και Λυτρωτή τους Θεό. (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Β’. «Πνευματική αφύπνιση» -Τι λεβεντιά είχαν οι Άγιοι, σελ. 239, Ιερόν Ησυχαστήριον Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου ΣΟΥΡΩΤΗ)

Ο Άγιος Πορφύριος είδε ολοζώντανα την Σταύρωση και άκουσε το «Ηλί, Ηλί, λιμά σαβαχθανί˙ τουτ’ έστι Θεέ μου, Θεέ μου, ινατί με εγκατέλιπες;»
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/05/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%81%cf%86%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%b4%ce%b5-%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b6%cf%8e%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd/

Ο Γέροντας Θεόδωρος – Νείλος ο ησυχαστής, ο ασκητής του Αγιοφαράγγου, Μητρ. Ναυπάκτου Ιεροθέου
https://iconandlight.wordpress.com/2016/06/03/%CE%BF-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AE/

Η αγάπη του Χριστού είναι πάντοτε σ’ αυτόν τον κόσμο σταυρωμένη. Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/04/09/6746/

Οι ακόλουθοι του Εσταυρωμένου Θεού υφίσταντο διωγμούς και βασανιστήρια. π. Σεραφείμ Ρόουζ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/19/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%B8%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CF%8D-%CF%85%CF%86/

Να αντιδρούμε σε κάθε περίπτωση της ζωής μας με τον τρόπο που αντιδρούσε ο Χριστός. Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2014/04/16/%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%80%CF%84%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B6%CF%89/

Η ζωή του χριστιανού είναι κατ’ ουσίαν πορεία οπίσω του Χριστού. Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/04/08/6756/

Ο σταυρωμένος Χριστός, είναι η ύστατη αγάπη μου, η έσχατη ανάβαση του νου μου, η μεγαλύτερη τόλμη της καρδιάς μου… Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/09/13/%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%B7-%CE%B1/

Το ποτήριο του Χριστού (Γ), «Γεννηθήτω το θέλημά Σου», Άγιος Ιγνάτιος Brianchaninov
https://iconandlight.wordpress.com/2014/09/16/%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b9%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%8d-%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bd%ce%b7%ce%b8%ce%ae%cf%84%cf%89-%cf%84%ce%bf/

Το ποτήριο του Χριστού (Δ) «Πάτερ μου, ει δύνατόν εστι, παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο, πλήν ουχ ως εγώ θέλω, αλλ’ως Συ». Άγιος Ιγνάτιος Brianchaninov
https://iconandlight.wordpress.com/2014/09/17/%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b9%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%8d%ce%b4-%cf%80%ce%ac%cf%84%ce%b5%cf%81-%ce%bc%ce%bf%cf%85%ce%b5%ce%b9/

Δόξα… Και νυν… Ήχος πλ. Β’

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. (εκ γ’ ). Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των Αγγέλων Βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις. Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ. Ήλοις προσηλώθη ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Λόγχη εκεντήθη, ο Υιός της Παρθένου. Προσκυνούμέν σου τα Πάθη Χριστέ. (εκ γ). Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

Ήχος γ’

Έκαστον μέλος της αγίας σου σαρκός, ατιμίαν δι’ ημάς υπέμεινε, τας ακάνθας η κεφαλή, η όψις τα εμπτύσματα, αι σιαγόνες τα ραπίσματα, το στόμα την εν όξει κερασθείσαν χολήν τη γεύσει, τα ώτα τας δυσσεβείς βλασφημίας. Ο νώτος την φραγγέλωσιν, και η χείρ τον κάλαμον, αι του όλου σώματος εκτάσεις εν τω σταυρώ, τα άρθρα τους ήλους, και η πλευρά την λόγχην. Ο παθών υπέρ ημών, και παθών ελευθερώσας ημάς. Ο συγκαταβάς ημίν φιλανθρωπία, και ανυψώσας ημάς, παντοδύναμε Σωτήρ, ελέησον ημάς.

Δόξα…  Ήχος πλ. Β’

Εξέδυσάν με τα ιμάτιά μου, και ενέδυσάν με χλαμύδα κοκκίνην, έθηκαν επί την κεφαλήν μου, στέφανον εξ ακανθών, και επί την δεξιάν μου χείρα, έδωκαν κάλαμον, ίνα συντρίψω αυτούς, ως σκεύη κεραμέως.

Και νυν… Ήχος πλ. β’

Τον νώτόν μου έδωκα εις μαστίγωσιν, το δε πρόσωπόν μου ουκ απεστράφη από εμπτυσμάτων, βήματι Πιλάτου παρέστην, και σταυρόν υπέμεινα, διά την του κόσμου σωτηρίαν.

Αντίφωνον Η’ Ήχος β’

Σταυρωθήτω έκραζον, οι των σων χαρισμάτων αεί εντρυφώντες, και κακούργον αντ’ ευεργέτου, ητούντο λαβείν, οι των δικαίων φονευταί, εσιώπας δε Χριστέ, φέρων αυτών την προπέτειαν, παθείν θέλων, και σώσαι ημάς ως φιλάνθρωπος.

Αντίφωνον Θ΄

«Έστησαν τα τριάκοντα αργύρια την τιμήν του τετιμημένου, ον ετιμήσαντο από υιών Ισραήλ. Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν· το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής· διά τούτο γρηγορείτε!»

«Έδωκαν εις το βρώμά μου χολήν και εις την δίψαν μου επότισάν με όξος· συ δε, Κύριε, ανάστησόν με, και ανταποδώσω αυτοίς».

Αντίφωνον ΙΑ’ Ήχος πλ. Β’

Επί τη προδοσία ουκ ηρκέσθησαν Χριστέ τα γένη των Εβραίων, αλλ’ εκίνουν τας κεφαλάς αυτών, μυκτηρισμόν και χλεύην προσάγοντες. Αλλά δος αυτοίς Κύριε, κατά τα έργα αυτών, ότι κενά, κατά σου εμελέτησαν.

ΩΡΑ ΤΡΙΤΗ Τροπάριον Ήχος πλ. Β’

Κύριε, κατέκρινάν σε οι Ιουδαίοι θανάτω, την ζωήν των απάντων, οι την ερυθράν ράβδω πεζεύσαντες, σταυρώ σε προσήλωσαν, και οι εκ πέτρας μέλι θηλάσαντες, χολήν σοι προσήνεγκαν, αλλ’ εκών υπέμεινας, ίνα ημάς ελευθερώσης της δουλείας του εχθρού. Χριστέ ο Θεός δόξα σοι.

Ήχος πλ. Δ’

Προ του τιμίου σου Σταυρού, στρατιωτών εμπαιζόντων σε Κύριε, αι νοεραί στρατιαί κατεπλήττοντο· ανεδήσω γαρ στέφανον ύβρεως, ο την γην ζωγραφήσας τοις άνθεσι, και την χλαίναν χλευαζόμενος εφόρεσας, ο νεφέλαις περιβάλλων το στερέωμα· τοιαύτη γαρ οικονομία, εγνώσθη σου η ευσπλαγχνία, Χριστέ, το μέγα έλεος, δόξα σοι.


Μη φοβάσαι τίποτα! διότι Εγώ είμι ο πρώτος και ο έσχατος, και ο ζων… Κύριε, αυτά τα ιερά λόγια Σου ας αντηχούν στις ψυχές των πιστών δούλων Σου όποτε εγείρεται ένα κύμα διωγμού εναντίον της αγίας Εκκλησίας Σου, ώστε, ομοφρόνως στηριγμένοι στον βραχίονά Σου τον υψηλό, να μη φοβόμαστε. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_90369047

Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος και η μήτηρ αυτού Αγία Πολυχρονία
Άγιοι Μάρτυρες Ανατόλιος και Πρωτολέων, Στρατηλάτες ξίφει τελειούνται
Άγιος Μάρτυς Αθανάσιος ο από Μάγων ξίφει τελειούται
Άγιος Μάρτυς Γλυκέριος ο γεωργός ξίφει τελειούται.
Άγιοι Δονάτος και Θερινός ξίφει τελειούνται
Άγιος Μάρτυς Ουαλέριος ξίφει τελειούται.

Εορτάζουν στις 23 Απριλίου ή τη Δευτέρα του Πάσχα

Φώτη Κόντογλου

Ο αυτοκράτωρ Ανδρόνικος ο Β΄ ο Παλαιολόγος (1282-1328) είχε για σύμβουλο έναν άνθρωπο πολύ θεοσεβή και σπουδαίο, τον Θεόδωρο Μετοχίτη, και τον έκανε Μέγα Λογοθέτη του παλατιού. Αυτός ανακαίνισε και στόλισε με θαυμάσια ψηφιδωτά, την Μονή της Χώρας των Ζώντων. Στάθηκε δε αλύγιστος υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, γιατί, μ’ όλη τη «θύραθεν» σοφία του, ήτανε θρησκευτική ψυχή. Γι αυτό ξανάχτισε και στόλισε, όπως είπαμε, με τα εξαίσια ψηφιδωτά που βλέπουμε έως σήμερα, τη Μονή της Χώρας, και στη θρησκεία των πατέρων του βρήκε καταφύγιο, σαν σε λιμάνι ήσυχο, στις φουρτούνες που πέρασε στα γηρατειά του αυτός ο αρχοντάνθρωπος, ύστερα από τα μεγαλύτερα αξιώματα που αξιώθηκε.

«Ο Λογοθέτης του Γενικού», λέγει. «τελείωσε την ανακαίνιση της Μονής της Χώρας και το στολισμό της, και τόσο τον ευχαριστούσε αυτή η ωραία εκκλησία, ώστε ήθελε να πηγαίνει στις αγρυπνίες μαζί με τους μοναχούς. Ο μαθητής του Νικηφόρος Γρηγοράς τον θαύμαζε κι έχει γράψει τα καθέκαστα της ζωής του με μεγάλη αγάπη. Ανάμεσα στ’ άλλα γράφει κι ένα παράξενο επεισόδιο :

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_Χώρα στην Κωνσταντινούποληdsc0533Σαν ήλθε λοιπόν το Σάββατο της πρώτης εβδομάδας της σαρακοστής, και στη λειτουργία της Κυριακής θα μνημονευόντανε οι ορθόδοξοι Βασιλείς και Πατριάρχαι, πήγε κι αυτός στη αποσπερινή αγρυπνία. Κατά τα μεσάνυχτα, εκεί που στεκόμαστε μαζί του και ακούγαμε τη δοξολογία, έφθασε ένας σταλμένος από τον βασιλέα και του έφερε κάποια είδηση και του ζητούσε ο βασιλιάς τη συμβουλή του απάνω σε τούτο το περιστατικό :

Την ώρα που πηγαίνανε να κοιμηθούνε οι στρατιώτες που φυλάγανε το βασιλιά στο παλάτι, οι πελεκυφόροι κι οι ξιφοφόροι, ακούσθηκε ένα χλιμίντρισμα που βούιξε όλο το παλάτι, και τόσο δυνατό ήτανε που απορήσανε όσοι ήτανε μέσα στο παλάτι· γιατί σε τέτοια ώρα και χωρίς να βρίσκεται μέσα στο παλάτι και στις παλατόπορτες κανένα άλογο, ούτε από τα βασιλικά, ούτε από των συγκλητικών, το να ακουσθεί αυτό το χλιμίντρισμα έφερε μεγάλη ταραχή στις ψυχές εκείνων που το ακούσανε και ρωτούσανε ο ένας τον άλλον τι ήτανε. Κι ακόμη δεν είχε πάψει η ταραχή κι ο θόρυβος κι ακούσθηκε δεύτερο χλιμίντρισμα, πιο δυνατό από το πρώτο, τόσο, που το άκουσε κι ο ίδιος ο βασιλιάς κι έστειλε και ρωτούσε αν ήξερε κανένας από πού βγήκε αυτό το χλιμίντρισμα τέτοια ώρα. Του είπανε λοιπόν, πως η φωνή εβγήκε από το άλογο που ήταν ζωγραφισμένο στην εκκλησιά της Θεοτόκου της Νικοποιού κοντά στο παλάτι. Απάνω σ’ αυτό το άλογο είναι καβαλλικεμένος ο μάρτυς του Χριστού (Γεώργιος), που τον έχει ζωγραφισμένον με τόση τέχνη από τον παλιό καιρό εκείνος ο Παύλος, ο άριστος των ζωγράφων. Σαν τ’ άκουσε αυτά ο Μέγας Λογοθέτης, έγραψε στον βασιλέα : “Χαίρω μαζί σου, ω βασιλέα, για τα μέλλοντα τρόπαια, γιατί έχω την ιδέα πως τούτο το χλιμίντρισμα του αλόγου δεν έχει άλλη σημασία, παρά πως θα γίνει βασιλική εκστρατεία κατεπάνω σ’ αυτούς, που λεηλατούνε την Ασία μας”».(Άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ στις 9/11/1952. Συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο του Φώτη Κόντογλου «Η Πονεμένη Ρωμιοσύνη») 

Σαν τα άκουσε αυτά ο βασιλιάς, αμέσως ξαναστέλνει αγγελιαφόρο και του λέει: Συ έτσι που απαντάς, λέγοντάς μου, όπως συνηθίζεις αυτά που χαροποιούν την καρδιά μου, φαίνεσαι να αγνοείς και να μην ξέρεις. Εγώ όμως θα σου πω τι σκέφτομαι πραγματικά, γιατί όπως μου παρέδωσαν οι πατεράδες μου, και άλλοτε αυτό το άλογο έκανε το ίδιο χλιμίντρισμα, όταν ο άρχοντας των λατίνων, ο Βαλδουίνος, ήθελε να πάρει την Βασιλεύουσα. Τότε και ο πατέρας μου ταράχθηκε πολύ, και το εξέλαβε για κακό σημάδι. Δεν πέρασε πολύ καιρός, και είδε την Πόλη να κουρσεύεται από τους Ρωμαίους. (Εὐλογίου Κορυτσᾶς: Ὁ Καβαλάρης Ἅγιος Γεώργιος… ἐν τῇ Θράκῃ, )

***

Ο Γέροντας Χρυσόστομος Αγγέλου (2009) νέος καθηγητής βρέθηκε στην περιοχή του Ωρωπού για προσκύνημα. Τότε οι δρόμοι ήταν χωματόδρομοι και δεν υπήρχε σήμανση. Είχε βραδιάσει και χάθηκαν. Ζήτησε την άνωθεν βοήθεια. Δεν πέρασε λίγη ώρα και ένας λαμπρός καβαλάρης με ένα κάτασπρο άλογο έκανε την παρουσία του από το πουθενά . Μπήκε μπροστά τους και τους έβγαλε στην δημοσιά. Από τότε σε όλη του την επίγεια ζωή τιμούσε τον ΑΓΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟ και του έκτισε περικαλλή ιερό ναό στο μοναστηράκι του στην Θήβα.. 

Έλεγε: Έρχονται χρόνια που οι μεγαλουπόλεις της Ελλάδος θα βιώσουν φρικτές καταστάσεις. Θα τρέχουν οι ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ να γλυτώσουν τους Έλληνες, Ούτε καν μπορείς να φανταστείς τι έρχεται; « όμως ο καλός ΘΕΟΣ θα δώσει λύσεις στα αδιέξοδα που θα βρεθούμε εξαιτίας αυτής της λεηλασίας που σήμερα την χρυσώνουν με βιτρίνες έργων και θα βάλει τον Τούρκο που με την Προδοσία της Κύπρου μας έφερε την Μεταπολίτευση των Παθών του λαού μας, να μας δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα !! Κατά τις Άγνωστες Βουλές του ΘΕΟΥ» « Πάντα ο Τούρκος ήταν το μαστίγιο του ΘΕΟΥ για τις δικές μας εκτροπές και τώρα θα είναι η τελευταία φορά που θα μας μαστιγώσει» (Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας -25 Μαΐου 2020)

Ομιλία
για τον Πρώτο και Έσχατο και Ζώντα.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

μη φοβού- εγώ εiμι o πρώτος και o έσχατος και o ζων,
και εγενόμην νεκρός, και ιδού ζων ειμι εις τους αιώνας των αιώνων
(Αποκάλ. 1,17-18)

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-0009 ΚΥΡΙΟς ΕΝ ΔΟΞΗ 0009Τάδε έφη ο Κύριος Ιησούς Χριστός στον αγαπημένο μαθητή Του Ιωάννη κατά τη Θεία αποκάλυψη πού αυτός δέχθηκε στο νησί της Πάτμου.
Μη φοβού! Τί να μη φοβάσαι; Μη φοβάσαι τον ειδωλολατρικό διωγμό της Εκκλησίας.
Μη φοβάσαι τους βασανιστές πού καταδιώκουν πανταχόθεν τούς πιστούς Μου.
Μη φοβάσαι τους αυτοκράτορες πού εξαπολύουν διωγμούς εναντίον των χριστιανών.
Μη φοβάσαι τους πανίσχυρους τυράννους του κόσμου τούτου, αυτούς πού χλευάζουν και λοιδορούν την ταπείνωσή Μου κατά τον θάνατό Μου επί του Σταυρού.
Μη φοβάσαι τους δαίμονες πού τυφλώνουν τους ανθρώπους με διάφορα πάθη, γιά να μην μπορούν να δουν και να διακρίνουν την αλήθεια, πού Εγώ έφερα στον κόσμο.

Μη φοβάσαι τίποτα!
Πώς μπορώ, Κύριέ μου, να μη φοβάμαι;
Πώς να μη φοβόμαστε, όταν όλος ο κόσμος είναι οπλισμένος μέχρι τα δόντια και πάνοπλος πυκνώνει τις γραμμές του εναντίον μας, οι οποίοι είμαστε μικροί σε αριθμό και άοπλοι;

Μη φοβάσαι, διότι Εγώ είμι ο πρώτος και ο έσχατος, και ο ζων… το Άλφα και το Ωμέγα.
Όλες οι υπερδυνάμεις πού στρέφονται εναντίον σας, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας τυφώνας από τη χώρα των νεκρών. Όμως, Εγώ είμαι ο ζων … και ιδού ζων είμι εις τους αιώνας… είμι ο ών και ο ην και ο Ερχόμενος (Άποκάλ. 1,18 και 8): ο προ των αιώνων και μετά τη συντέλεια των αιώνων Θεός. Εγώ είμι πριν από την αρχή των πάντων και μετά το τέλος όλης της κτίσεως. Όλα τα κτίσματα είναι οριοθετημένα μέσα σε ένα χρονικό φάσμα, το οποίο έχω μετρήσει γιά κάθε κτιστό πλάσμα και έξω από αυτό δεν μπορούν να επεκταθούν.

Μη φοβάσαι, διότι εγενόμην νεκρός, και ιδού ζων είμι.
Μη φοβάσαι ούτε τον θάνατο!
Εγώ είμι πριν από τον θάνατο και μετά τον θάνατο.
Ο θάνατος είναι ο υπηρέτης μου κι εγώ επιτρέπω στον υπηρέτη μου να Με υπηρετεί στον κόσμο.
Παρέδωσα τον εαυτό Μου στον υπηρέτη Μου γιά τρεις μόνο ημέρες και μετά τον διέταξα να Με αφήσει και τώρα, ιδού, ζω!
Εγώ είμαι ο Δεσπότης του θανάτου και της ζωής ο Δεσπότης του χρόνου και της αιωνιότητας, ο παντοκράτωρ.
Μη φοβάσαι! Ιδού ζων είμι εις τούς αιώνας των αιώνων.
Είμαι ζωντανός γιά πάντα.
Εσύ επίσης θα είσαι μαζί Μου ζωντανός. Αλλά και όλοι όσοι παραμένουν σ’ Εμένα πιστοί και δεν φοβούνται, αυτοί θα ζουν μαζί Μου! Μη φοβού! Εγώ είμι το Α και το Ω (Άποκάλ.1,8).

Ω Κύριε, αιώνιε και αθάνατε, αυτά τα ιερά λόγια Σου ας αντηχούν στις ψυχές των πιστών δούλων Σου όποτε εγείρεται ένα κύμα διωγμού εναντίον της αγίας Εκκλησίας Σου, ώστε, ομοφρόνως στηριγμένοι στον βραχίονά Σου τον υψηλό, να μη φοβόμαστε.

Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τούς αιώνας των αιώνων! Αμήν.
Ο Πρόλογος της Αχρίδος – Μάρτιος. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Εκδόσεις ΆΘως
prologue.orthodox.cn/March21.htm

Απολυτίκιον Αγίου Γεωργίου Τροπαιοφόρου Ήχος δ’

Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ήχος δ’ Ως γενναίον εν Μάρτυσιν

Εν θαλάσση με πλέοντα, εν οδώ με βαδίζοντα, εν νυκτί καθεύδοντα, περιφρούρησον, επαγρυπνούντα διάσωσον, παμμάκαρ Γεώργιε, και αξίωσον ποιείν, τού Κυρίου το θέλημα, όπως εύροιμι, εν ημέρα τής δίκης των εν βίω, πεπραγμένων μοι την λύσιν, ο προσδραμών εν τη σκέπη σου.

Μεγαλυνάριον.

Τον θερμόν προστάτην και βοηθόν, τον εν τοις κινδύνοις αντιλήπτορα ταχυνόν, των μαρτύρων κλέος, ειδώλων καθαιρέτην, Γεώργιον το Μέγαν, πάντες τιμήσωμεν.

Ήχος πλ. α΄. Χαίροις ασκητικών.

Μέγα το κλέος όντως εστίν, ο εκ Κυρίου Αθλοφόρε απείληφας, δι᾿ έργον σης μαρτυρίας• και γαρ ως γίγας ταχύς, διατρέχεις πάσαν την υφήλιον, νοσούντας ιώμενος, αιχμαλώτους ρυόμενος, τους εν ποικίλοις, πειρασμοίς εκλυτρούμενος, και τοις θαύμασε, πάσι πάντα γενόμενος! Όθεν, ως αντιλήπτορα, θερμόν άπας κόσμος σε, και ευεργέτην κηρύττει, μυρίαις γλώσσαις Γεώργιε. Χριστόν εκδυσώπει, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.


Ἡ ἐχεμύθεια τῶν πιστῶν ἐν καιρῷ διωγμοῦ… ἐκεῖνος ποὺ ἔχει μίαν ἀκμαία πνευματικότητα, ἀνθηρὰ, προτιμᾶ νὰ γίνει μάρτυς, παρὰ προδότης. π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

Σταυρός_Ελκόμενος επί Σταυρού_Holy-Cross_Крест Господня_S1luarea_crucii--_Greek-Byzantine-Orthodox-Icon_

Ευψύχιος μάρτυς στην Καισάρεια Καππαδοκίας (362)
Ηλιόδωρος και οι συν αυτω μάρτυρες, Αυδιησούς, Δησάς, Μαριάβος ιερομάρτυρες και 300 μάρτυρες στη Βέζ-Ζαβδέ της Περσίας (362-364)
Βάδιμος/Βαντίμ πρεσβύτερος ιερομάρτυς και οι συν αυτω επτά μαθητές στην Περσία (376)
Ακάτιος, επίσκοπος Αμίδης Μεσοποταμιας ( 5ος αιων.)

Εορτάζουν στις 9 Απριλίου

Ἡ ἐχεμύθεια τῶν πιστῶν ἐν καιρῷ διωγμοῦ
Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

…Ἐδῶ τίθεται ἕνα πάρα πάρα πολὺ σοβαρὸ πρόβλημα· τὸ ὁποῖον ἐμένα μὲ ἀπασχολεῖ πολλὰ χρόνια, μιᾶ ποὺ κι ἐσεῖς κι ἐγὼ βρισκόμεθα μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἀποτελοῦμε τὴν Ἐκκλησίαν. Εἶναι τὸ ἑξῆς: εἶναι ἡ μυστικότητα τῶν θεμάτων τῆς Ἐκκλησίας ἐκ μέρους τῶν πιστῶν. Κάποτε ἡ Ἐκκλησία ἦτο ἕνα κλειστὸν κύκλωμα. Ἕνα λείψανο τοῦ κλειστοῦ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀκοῦμε, λείψανο, ποὺ λέγεται «τὰς θύρας, τὰς θύρας». Δηλαδή, κλεῖστε τὶς πόρτες. Βέβαια σήμερα δὲν κλείνομε τὶς πόρτες, γιατί ὑποτίθεται ὅτι δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ κλείσουμε τὶς… πόρτες. Καὶ ἔχομε δώσει στοὺς νεότερους ἐρμηνευτᾶς τῆς Θείας Λειτουργίας, μία διάσταση, θὰ λέγαμε κάπως μεταφορική: «Κλεῖστε τὶς πόρτες τῆς ψυχῆς, ποὺ εἶναι οἱ πέντε αἰσθήσεις. Δηλαδὴ τὰ μάτια σας, νὰ μὴν βλέπουν παράξενα μέσα στὴν Ἐκκλησία, τὰ αὐτιά σας νὰ μὴν ἀκοῦν κάτι ποὺ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀκούσουν» κ.ο.κ. «Κλεῖστε», μὲ ἄλλα λόγια, «ὅλα ἐκεῖνα τὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα θὰ μποροῦσαν νὰ σᾶς κάνουν νὰ μὴν ἔχετε συγκέντρωση κατὰ τὴν Θεία Λειτουργία».

Ὅμως αὐτὸ τὸ παράγγελμα δὲν εἶναι πνευματικό. Εἶναι καθαρὰ τεχνικό. Ὅπως ἐκεῖνο τὸ «Σοφία. Ὀρθοί». «Σοφία». Ἔχει τελεία. Μετά: «Ὀρθοί»· ποὺ σημαίνει «τὸ Εὐαγγέλιον εἶναι σοφία». Ὅταν βγαίνει ὁ ἱερεὺς καὶ λέει: «Σοφία». Καὶ θὰ ‘πρεπε ἐκεῖ νὰ σταματᾶμε. «Σοφία». Μία διακοπὴ ποὺ νὰ δείχνει τελεία καὶ μετά: «Ὀρθοί». Καὶ πάλι τελεία. Πού θὰ πεῖ: «Τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ· σηκωθεῖτε ἀπὸ τὰ καθίσματά σας». Διότι οἱ πιστοὶ ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἐκκλησία ἐκάθηντο ἢ μποροῦσαν νὰ καθίσουν. Ὅπως καὶ σήμερα ἔχομε καθίσματα. Ἢ δὲν φθάνουν γιὰ ὅλους ἤ, ὅπως θέλετε πάρτε το, πάντως μποροῦσαν νὰ καθίσουν εἰς τὰ σκαμνιά τους, εἰς τοὺς «σκίμποδες» (ὁ σκίμπους, τοῦ σκίμποδος). Εἶναι τὸ σκαμνί. Καὶ τί περίεργο πράγμα- νὰ πῶ κι ἕνα γλωσσολογικό: Ὁ σκίμπους, ἑλληνικοτάτη λέξις, ἒ; Ὁ σκίμπους, τοῦ σκίμποδος ποὺ εἶναι τὸ σκαμνί, ἐπῆγε στὴν Εὐρώπη καὶ γύρισε μὲ τὴν ὀνομασία «σκαμπό»!-. Λοιπόν, μποροῦσαν νὰ καθίσουν. Ἐκεῖ τί; Ἔπρεπε νὰ σηκωθοῦν τὴν ὥρα ἐκείνη. Νὰ σηκωθοῦν. Αὐτὰ εἶναι τεχνικὰ παραγγέλματα, τεχνικά. Κι ἐφρόντιζαν οἱ ἁρμόδιοι, διάκονοι συνήθως, ὅ,τι ἤσαν, οἱ ἁρμόδιοι γιὰ ὅλα αὐτά.

Ἔτσι κι ἐδῶ, μὲ τὸ «τὰς θύρας, τὰς θύρας», θὰ πεῖ: Κλεῖστε τὶς πόρτες. Τεχνικὸ παράγγελμα. Γιατί; Ἡ Ἐκκλησία ἦταν μία κλειστὴ ὑπόθεσις. Ἐὰν δὲν ἤσουν βαπτισμένος, δὲν μποροῦσες νὰ μπεῖς στὴν Ἐκκλησία. Μετὰ οἱ Κατηχούμενοι μπαίναν, ἀλλὰ φεύγαν ὅταν θὰ ἐγίνετο ἡ Θεία Λειτουργία, δηλαδὴ τὸ κύριο σῶμα, δηλαδὴ ὁ καθαγιασμὸς τῶν Τιμίων Δώρων. Φεύγαν.

Στοὺς χρόνους τοῦ διωγμοῦ ἦταν ἡ Ἐκκλησία κρυμμένη. Τὸ τί ἔκανε ἡ ἴδια καὶ πῶς ἐνεργοῦσε, δὲν ἔπρεπε ποτὲ νὰ τὸ μάθουν ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἶχαν σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία. Δὲν ἔπρεπε ποτέ. Αὐτὸ τὸ κρυφό, τὸ μυστικό, τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἐτηρεῖτο μετὰ ἀπολύτου σχολαστικότητος.

Σᾶς ἔλεγα μία περασμένη φορᾶ, θὰ τὸ δοῦμε, θὰ τὸ διαβάσουμε, ὅταν θὰ δοῦμε τὶς Μυσταγωγικὲς Κατηχήσεις τοῦ ἁγίου Κυρίλλου, ὑπάρχει ἀπέξω, δὲν τὸ ‘γραψε ὁ ἅγιος Κύριλλος, τὸ ἔγραψε ἄλλος: «Πρόσεξε», λέει, «δὲν θὰ τὸ παραδώσεις αὐτὸ εἰς τοὺς ἀμυήτους». Ἀλλὰ ὁ ἅγιος Κύριλλος εἰς τὴν πρώτη Κατήχηση τὸ λέει μὲ σαφήνεια: «Πρόσεξε, διότι ἐάν», λέει, «μπῆκες νὰ περιπολήσεις τὸ τί κάνομε ἐμεῖς ἐδῶ, σὲ περιπολεῖ ὁ Θεός! Καὶ πρόσεξε καλά!». Τὸ τονίζει καὶ τὸ ξανατονίζει αὐτὸ ὁ ἅγιος Κύριλλος. Διότι δὲν ἔπρεπε νὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ θὰ μπαίναν ὡς κατάσκοποι νὰ δοῦν τί κάνουν οἱ Χριστιανοὶ μέσα στὴ Λειτουργία τους. Δὲν ἔπρεπε! Ἐδιώκοντο δὲ οἱ Χριστιανοί. Συνεπῶς ἦταν ἀναγκαιοτάτη ἡ περίπτωσις διατηρήσεως μυστικῶν καὶ ἐκ μέρους τῶν κληρικῶν καὶ ἐκ μέρους τῶν λαϊκῶν. Πῶς μποροῦσε ἕνας ἱερεὺς νὰ κυκλοφορεῖ; Ἐκεῖνο ποὺ θὰ γίνει ἢ ἔχει γίνει ἢ θὰ γίνει ἢ γίνεται- ὅπως θέλετε πάρτε το- ἂς ποῦμε ὅτι κάποια μέρα τῶν ἡμερῶν, δὲν φοράω ράσα, ὄχι ἀπὸ μοντερνισμό, ἀλλὰ διότι ἀπαγορεύονται ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς· δὲν φοράω λοιπὸν ράσα, ἔχω μία περιβολὴ καὶ ἐμφάνιση κοσμικοῦ καὶ λαϊκοῦ, δὲν ξέρει κανεὶς ὅτι εἶμαι ἱερεύς. Μάλιστα μὲ τὴν εὐκαιρία τὸ λέω γιατί μοῦ ΄καναν δῶρο αὐτὲς τὶς μέρες ἀπὸ κάπου ἕνα πολὺ μικρό, πολὺ μικρὸ ἐπιτραχήλιο, στενὸ καὶ μικρό. Λέω: Αὐτὸ τὸ βάζει κανεὶς ἀπὸ μέσα, δὲν τὸ βλέπει κανένας καὶ μπορεῖ νὰ κάνει δουλειά. Ἐγὼ τουλάχιστον τὸ ΄χω κάνει αὐτὸ ποὺ σᾶς λέω. Ἔχω ἐξομολογήσει ἀνθρώπους στὸν δρόμο. Στὸν δρόμο! Τὸ φαντάζεστε; Ἢ μπαίνοντας στὴν εἴσοδο μίας πολυκατοικίας. Καὶ τὸ ἐπιτραχήλιο τὸ φορῶ ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὸ ράσο.

Τώρα φορᾶμε καὶ τὰ ράσα. Κάποια φορᾶ μπορεῖ νὰ μὴν τὰ φορᾶμε καὶ νὰ εἶναι ἀπὸ μέσα, σὰν πουκάμισο ἀπὸ μέσα. Ἕνα πολὺ μικρὸ ἐπιτραχήλιο, πολὺ μικρό, τὸ φοράει κανείς. Καὶ νὰ λέει στὸν ἄλλον: «Λοιπόν…, Γιωργάκη, τί νέα; Τί κάνουνε στὸ σπίτι; (Λέγε τὶς ἁμαρτίες σου)». Κι ἀρχίζει νὰ λέει ὁ ἄλλος: «Πῶς πᾶνε οἱ δουλειές;». Δηλαδὴ μ’ ἄλλα λόγια κάποια κρυφά, κάποια δυνατὰ τὰ λέμε, ὅτι συζητοῦμε… Κι ὁ ἄλλος κάνει τὴν ἐξομολόγησή του. Μπορεῖτε νὰ φανταστεῖτε τὴν περίπτωση αὐτὸς ποὺ ἐξομολογήθηκε νὰ πάει νὰ πεῖ -σὲ ἀδελφούς, ἐννοεῖται- ὅτι… «ξέρετε, ὁ πατὴρ Ἀθανάσιος μὲ ἐξομολόγησε στὸν δρόμο· ὁ ὁποῖος βέβαια δὲν φοράει ράσα» κτλ. ἔτσι; Καὶ τώρα κρυφὰ αὐτὰ τὰ πράγματα, εἶναι διωγμός, δὲν ξέρω τί εἶναι. Καὶ τώρα αὐτὸς ὁ 2ος, ὁ 3ος, ὁ 10ος ποὺ θὰ τὸ μάθουνε, γιατί οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔχουν ἐχεμύθεια, νὰ πᾶνε νὰ ποῦν: «Ἂ, αὐτὸς εἶναι ἱερεὺς καὶ ἐξομολογεῖ». Πᾶνε λοιπὸν καὶ συλλαμβάνουν τὸν πατέρα Ἀθανάσιο ὅτι κάνει ἐξομολόγηση καὶ εἶναι παπᾶς. Καὶ γιὰ νὰ μὴ νομίζετε ὅτι αὐτὰ εἶναι μακρινὰ πράγματα, δὲν εἶναι παρὰ ἐλάχιστα χρόνια, ἴσως 5-6 χρόνια, ὅταν διαβάσαμε στὶς ἐφημερίδες τὸ ἑξῆς περιστατικό: Στὴ Ρωσία, ἕνας ἀνώτατος ἀξιωματοῦχος τῆς ρωσικῆς ἱεραρχίας, βρέθηκε νεκρὸς μέσα εἰς τὸ τραῖνο. Πήγαινε νὰ κάνει ἐπιθεώρηση, ἂς ποῦμε, λογιστική. Δὲν ξέρω τί πήγαινε νὰ κάνει. Πάντως ἀνώτατος ἀξιωματοῦχος, καὶ εἶχε καὶ μία βαλιτσούλα, τὴν ὁποία πάντοτε ἔπαιρνε μαζί του. Πέθανε ὁ ἄνθρωπος μέσα στὸ τραῖνο ἀπὸ καρδιακὴ προσβολή. Ὅταν ἄνοιξαν τὸ βαλιτσάκι, ξέρετε τί βρήκανε μέσα; Μίαν ἐπισκοπικὴν στολήν! Ἦταν κρυφὸς ἐπίσκοπος. Νά, στὶς ἡμέρες μας…

Λοιπόν, αὔριο μπορεῖ νὰ εἶναι χειρότερα τὰ πράγματα. Δὲν ξέρομε. Ἔχομε παλινδρομήσεις τῶν φαινομένων. Ἐρωτῶ: Ἀνάμεσα στοὺς πιστοὺς ὑπάρχει ἐχεμύθεια; Ὅταν ὁ Ἀπόστολος Πέτρος τοὺς κάνει νὰ ἡσυχάσουν καὶ τοὺς εἶπε ὅ,τι τοὺς εἶπε, μποροῦσε κανεὶς νὰ πάει ἀπὸ αὐτοὺς τὴν ἄλλη μέρα στὸ σπίτι του, στὴν γειτονιὰ καὶ νὰ πεῖ: «Ξέρετε, εἴδαμε τὸν Πέτρον;» κτλ, κτλ. Τσιμουδιά! Τσιμουδιά! Φερμουάρ! Τ’ ἀκοῦτε; Δυστυχῶς ἀνάμεσα στοὺς πιστούς μας ὑπάρχουν ἐπιπόλαιοι ἄνθρωποι, ἀκριτόμυθοι, ἀβαθεῖς καὶ ἀνεύθυνοι, ποὺ μποροῦν αὐτοί, χωρὶς νὰ λογαριάσουν τὸ βάθος τῶν πραγμάτων, νὰ δημιουργήσουνε πάρα πολὺ κακὸ στὴν Ἐκκλησία. Μαζεύονται 50 ἄνθρωποι καὶ κάνομε κρυφὰ κάποια Λειτουργία. Κρυφὰ ἀπὸ ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες. Καὶ πάει κάποιος, κάποια καὶ τὸ λέει στὴν γειτονιά. «Ἄχ, νὰ δεῖς μία ὡραία Λειτουργία!». «Ποῦ; Πῶς; Τί;» Ξέρετε, κρατιέται μυστικό; Κυκλοφορεῖ. Καὶ μετά; Ἅμα ξαναπᾶμε δεύτερη φορὰ ἐκεῖ, ἔρχονται καὶ μᾶς συλλαμβάνουν. Καὶ τί κάνομε παρακάτω; Τί κάνομε παρακάτω;

Παναγια_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_ac4acb1Faras_Saint_Anne_detail

Ἐμένα αὐτὸ τὸ πρόβλημά μου ἦταν πάντοτε. Ἂν ἔρθουν δύσκολες ἡμέρες, πῶς θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ἀσκήσει ποιμαντικήν, ὅταν οἱ ἄνθρωποι ἔχουν αὐτὴν τὴν ἐπιπολαιότητα. Γιατί πρέπει νὰ σᾶς πῶ ὅτι σὲ καιρὸ διωγμοῦ τὸ θέμα αὐτὸ ὡς πρόβλημα εἶναι σχεδὸν ἀξεπεράστο. Εἶναι πρόβλημα. Γι΄αὐτὸ οἱ πιστοὶ πρέπει, ἀγαπητοί μου, νὰ ἀποκτοῦν μία ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση καὶ μίαν ὑπευθυνότητα ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ μὴ φτάσουν νὰ βλάψουν τὴν Ἐκκλησία. Καὶ μὴν ξεχνᾶμε ὅτι στὶς ἔσχατες ἡμέρες, ποῦ δὲν θὰ εἶναι εὔκολη ἡ Θεία Λειτουργία, τί πιστεύετε, ὅταν θὰ πάρουν τὰ βουνὰ οἱ Χριστιανοὶ στὶς ἡμέρες Ἀντιχρίστου ἢ παραμονῶν Ἀντιχρίστου αὐτὸ τὸ θέμα δὲν θὰ ὑπάρχει; Εἶναι πάρα πολὺ σπουδαῖο θέμα, πάρα πολύ… Τὸ πῶς μπορεῖς νὰ κάνεις μία Λειτουργία κρυφά; Τὸ πῶς μπορεῖς νὰ ἀσκεῖς τὰ πνευματικά σου καθήκοντα κρυφά; Τότε, τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι, ἐκεῖνοι ποὺ δὲν θὰ εἶναι σοβαροὶ καὶ θὰ εἶναι ἀκριτόμυθοι, θὰ εἶναι ἕτοιμοι κάτι νὰ τοὺς φύγει ἀπὸ τὰ δόντια τους, νὰ ποῦν δηλαδὴ ἀπὸ τὸ «ἕρκος τῶν δοντιῶν των», ὅπως λέγεται, τότε θὰ παραχωρήσει ὁ Θεός, ἔτσι τὸ καταλαβαίνω, νὰ προσκυνήσουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ τὸν Ἀντίχριστον. Θὰ μοῦ πεῖτε, γιατί; Εἶναι πολὺ ἁπλό, εἶναι πολὺ ἁπλό. Διότι θὰ συλληφθοῦν. Καὶ τότε, ἐπειδὴ ἔφθασαν σὲ αὐτὴν τὴν ἐπιπολαιότητα, γιὰ νὰ μὴν κακοποιηθοῦν ἀπὸ τὶς ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες, θὰ ἀρνηθοῦν τὸν Χριστό. Συνεπῶς θὰ προσκυνήσουν τὸν Ἀντίχριστο. Αὐτὸ ἔχουν νὰ πάθουν ἐκεῖνοι ποὺ δὲν κρατᾶνε ἕνα μυστικό. Σᾶς παρακαλῶ, ἂς ἀσκούμεθα στὸ σημεῖο αὐτό, νὰ εἴμεθα πάρα πολὺ προσεκτικοί, νὰ εἴμεθα σοβαροί, νὰ εἴμεθα ἐχέμυθοι σὲ θέματα Ἐκκλησίας. Μὴν εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ βγοῦμε ἔξω καὶ νὰ ποῦμε ὅ,τι μᾶς κατέβη στὸ μυαλό μας. Καὶ πολλὲς φορὲς τὰ λέμε καὶ παραποιημένα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἀκοῦμε μέσα στὴν Ἐκκλησία.

Βέβαια ἕνας τέτοιος τύπος, εἴτε τὸ καταλαβαίνει, εἴτε δὲν τὸ καταλαβαίνει, γίνεται προδότης. Καί, δυστυχῶς, ὅπως λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, διὰ γράφιδος Ἀποστόλου Παύλου, στὶς ἔσχατες ἡμέρες θὰ ὑπάρξουν καὶ οἱ προδόται. Λέγει στὸν Τιμόθεο, στὴν Β΄ τοῦ ἐπιστολή, 3, 4: «Ἒσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἄσπονδοι, προδόται». «Ἂσπονδοι», ὅπως λέει ἕνας ἑρμηνευτὴς, «οὐ βέβαιοι περί τάς φιλίας, οὐδέ ἀληθεῖς περί ἃ συντίθενται». Εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔχουνε μία ἐπιπολαιότητα γύρω ἀπὸ τὶς συμφωνίες ποὺ κάνουν. Αὐτοὶ λέγονται ἄσπονδοι. Δὲν εἶναι «τῆς αὐτῆς σπονδῆς» -ἀπὸ ἐκεῖ κατάγεται. Συνεπῶς εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἀθετοῦν τὶς συμφωνίες τους. Καὶ μετὰ λέει: «προδόται». Προσέξτε: «προδόται»… Καὶ τὸ θέμα βέβαια εἶναι εὐρύ, τοῦ προδότου καὶ τῆς προδοσίας, εἶναι εὐρύ. Μπορεῖ κανεὶς νὰ γίνει προδότης ἀπὸ ἐπιπολαιότητα. Ὅπως κάποτε πίεσαν κάποια παιδιὰ νὰ ποῦν ποῦ κρύβεται ὁ ἅγιος Πολύκαρπος, ἐπίσκοπος Σμύρνης. Καὶ τὰ παιδιὰ αὐτὰ ὑπέδειξαν ποῦ κρύβεται ὁ ἅγιος Πολύκαρπος καὶ τὸν συνέλαβαν τὸν ἅγιο Πολύκαρπο. Ἀλλὰ κάποτε ὅμως καὶ ἀπὸ μία διάθεση προδοσίας. Δυστυχῶς ποτὲ δὲν ἔχει λείψει αὐτὸ τὸ στοιχεῖον τῆς προδοσίας. Εἴτε γιὰ νὰ πετύχει κανεὶς κάτι καλύτερο στὴ ζωή του ἢ ὅπως θέλετε. Πάντως προδόται εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι μποροῦν νὰ φθάσουν νὰ προδώσουν τοὺς οἰκείους τῆς πίστεως ἀλλὰ καὶ τοὺς οἰκείους των, τοὺς κατὰ σάρκα συγγενεῖς των, ὅπως μᾶς τὸ ἔχει πεῖ ὁ Κύριος. «Θὰ προδώσει», λέει, «ὁ πατέρας τὸ παιδὶ» κτλ. κτλ. «σὲ ἡμέρες τέτοιες δύσκολες».

Ἀκόμη προδόται εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι μποροῦν νὰ καταδώσουν πιστούς, τὸ τί κάνουν, στοὺς ἐχθρούς, στοὺς διώκτας των. Ἀκόμη, προδόται εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι, ὅπως μᾶς εἶπε ὁ Κύριος, θὰ προδίδει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον ἀπὸ ποικίλα συμφέροντα, ποικίλα, σᾶς τὸ ξαναλέγω. Καὶ ἡ προδοσία, μέσα στὴν Ἐκκλησία, δυστυχῶς, ἔχει ἕναν εὐρύτερο χαρακτήρα. Ὅπως ἕνας μπορεῖ νὰ γράψει ἕνα βιβλίο -νὰ βαφτίστηκε Χριστιανός, ἒ;- νὰ γράψει ἕνα βιβλίο τὸ ὁποῖον νὰ εἶναι… ἂς ποῦμε οἰκουμενιστικόν. Δηλαδὴ νὰ προσπαθεῖ νὰ ἀποπλανήσει τοὺς πιστοὺς εἰς τὴν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δὲν εἶναι προδότης τῆς πίστεως, αὐτός; Κ.ο.κ. Γι΄ αὐτὸ λοιπὸν ἂς προσέχουμε πάρα πολύ. Καὶ μὴν ξεχνᾶμε ὅτι προδότες βρίσκονται στὸν χῶρο μίας ὑποτονισμένης πνευματικότητος. Διότι ἐκεῖνος ποὺ ἔχει μίαν ἀκμαία πνευματικότητα, ἀνθοῦσα, ἀνθηρὰ πνευματικότητα, ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς προτιμᾶ νὰ γίνει μάρτυς, παρὰ προδότης.

[Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν 127η ὁμιλία ποὺ εἶχε ἐκφωνήσει ὁ μακαριστὸς ἅγιος γέροντας Ἀθανάσιος σχετικὰ μὲ τὶς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων» κεφ. 12, ἐδάφια 17-19, στὶς 4-2-90]

καὶ μὲ ἀπροσμέτρητη εὐγνωμοσύνη στὸν πνευματικό μας καθοδηγητὴ μακαριστὸ γέροντα Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο,
μεταφορὰ τῆς ἀπομαγνητοφωνημένης ὁμιλίας σὲ ἠλεκτρονικὸ κείμενο καὶ ἐπιμέλεια: Ἑλένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ: Ἀπομαγνητοφώνηση ὁμιλίας διὰ χειρὸς τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀθανασίου Κ.
https://www.youtube.com/watch?v=Zj9cEnvVbUg&ab_channel=%CE%91%CF%83%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CF%82
http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/prajeis/prajeis_127.mp3
[Ἀπὸ τό 03.39’ ἕως τὸ 20.20΄]
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2021/04/blog-post_6.html
https://simeiakairwn.wordpress.com/2021/04/06/%cf%83%cf%84%ce%b9%cf%82-%ce%ad%cf%83%cf%87%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%82-%ce%b7%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b5%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%8d-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b8%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b5/#more-64908

Πῶς θ’ ἀντιδράσουμε σ’ ἕνα διωγμό τῆς Ἐκκλησίας; π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου
youtube.com/watch?v=9XNSZbeKYnQ

Τώρα οι άρχοντες του κόσμου τούτου συγκρούονται και τα έθνη μάχονται. Εμάς, όμως, ο Κύριος μας έχει κρύψει εν τόπω αποκρύφω του σκηνώματός Του Η ύπαρξή μας «κέκρυπται συν τω Χριστώ εν τω Θεώ», είναι κεκρυμμένη και αποταμιευμένη στον Ουρανό, γιατί όπου είναι ο Χριστός εκεί είναι και η ζωή μας… π. Ζαχαρίας Ζάχαρου του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2020/04/05/40751/

Ήχος πλ. β’
Ανατολίου

Έθου πύργον ισχύος, την Εκκλησίαν σου Χριστέ, προαιώνιε Λόγε, εθεμελίωσας γάρ αυτήν, επί πέτραν τής πίστεως, διό ασάλευτος διαμένει εις τον αιώνα, έχουσά σε τον δι’ αυτήν επ’ εσχάτων, ατρέπτως γενόμενον άνθρωπον, ευχαριστούντες ούν, ανυμνούμέν σε λέγοντες, Συ ει ο προ των αιώνων, και επ αιώνα, και έτι βασιλεύς ημών, δόξα σοι.

Ωδή α’ Ήχος δ’
Θαλάσσης, το ερυθραίον

Ου νόμω, η Εκκλησία Κύριε, εγκαλλωπίζεται, ου δουλικών εκτάσεσι χειρών, τού Σταυρού δε τη χάριτι, εγκαυχωμένη ψάλλει σοι, Άσωμεν άσμα τω Θεώ ημών.

Ωδή ς’ Ο Ειρμός
«Ν
έοι τρεις εν Βαβυλώνι, προσταγμα τυραννικόν, εις φλήναφον θέμενοι, μέσον τού πυρός ανεβόων, Ευλογητός εί ο Θεός, ο των Πατέρων ημών».

Στόματί σε και καρδία, πανσεβάσμιε Σταυρέ, νυν περιπτυσσόμενοι, τον αγιασμόν, την υγείαν, την σωτηρίαν πάντοτε, απαντλούμεν ψυχής τε και σώματος.

Ήχος δ’ Επεφάνης σήμερον

Ουρανός πολύφωτος η Εκκλησία, ανεδείχθη άπαντας, φωταγωγούσα τούς πιστούς, εν ώ εστώτες κραυγάζομεν, Τούτον τον οίκον, στερέωσον Κύριε.


Στην εποχή μας η κόλαση έχει ξεσηκώσει όλες τις στρατιές της εναντίον του Χριστού και οι πραγματικοί χριστιανοί πρέπει χωρίς φόβο να κοιτούν μπροστά τους, με δυνατή πίστη και εμπιστοσύνη στον μοναδικό Ανίκητο. Μην φοβάστε, λοιπόν, η νίκη της πίστης του Χριστού είναι πιο ισχυρά εγγυημένη και από τα θεμέλια της οικουμένης. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Αποκάλυψη-σάλπιγγες_ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ-ΣΑΛΠΙΓΓΕΣ_49882. bἘπιστολὴ (115)
Στήν ἀδελφότητα τοῦ «Ἁγίου Ἰωάννου» γιά τά ἀποκαλυπτικά φαινόμενα τῆς ἐποχῆς μας.
Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Οὖτοι μετά τοῦ ἀρνίου πολεμήσουσι, καί τό ἀρνίον νικήσει αὐτούς, ὅτι κύριος κυρίων ἐστί καί βασιλεύς βασιλέων» Ἀποκ. Ιζ΄:14

Διαβάσατε τήν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη καί σᾶς κυρίευσε φόβος. Σᾶς φαίνεται ὅτι ἐκεῖνες οἱ φοβερες περιγραφές ἀναφέρονται ἀκριβῶς στήν ἐποχή μας. Κάποιος σᾶς ἑρμήνευσε ὅτι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ φοβεροί δράκοι καί τά θηρία ἤδη ἦρθαν στόν κόσμο: Καί ὁ κόκκινος δράκος (Ἀπ. Ιβ΄: 3) ὡς «σοσιαλισμός», καί τό μαῦρο δεκατοκέρατο θηρίο (Ἀπ. Ιγ΄: 1) ὡς «μασονισμός» καί τό δικέρατο θηρίο (Ἀπ. Ιγ΄:11) ὡς «αἵρεση». Καί ὅλα αὐτά τά τέρατα στόν πόλεμο ἐναντίον τοῦ χριστιανισμοῦ!

Ἀκριβῶς ἔτσι εἶναι, ἀδέλφια μου. Στήν ἐποχή μας ἡ κόλαση ἔχει ξεσηκώσει ὅλες τίς στρατιές της ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καί οἱ πραγματικοί χριστιανοί πρέπει χωρίς φόβο νά κοιτοῦν μπροστά τους, μέ δυνατή πίστη καί ἐμπιστοσύνη στόν μοναδικό Ἀνίκητο.

Μά, δέν εἶπε ὁ Κύριος στούς ἀκολούθους Του, ὅταν ὑπῆρξαν μόνο μιά χούφτα στή μέση τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας: «Μή φοβοῦ τό μικρόν ποίμνιον· ὅτι εὐδόκησεν ὁ πατήρ ὑμῶν δοῦναι ὑμῖν τήν βασιλείαν» (Λουκ. Ιβ΄: 32). Καί αὐτά τά προφητικά λόγια πραγματοποιήθηκαν. Οἱ ἀκόλουθοι τοῦ Χριστοῦ ὑπερνίκησαν τή Ρωμαϊκή αὐτοκρατορία καί πολλά ἄλλα βασίλεια στή γῆ, κερδίζοντας τό Βασίλειο τῶν Οὐρανῶν.

Ἡ Ἀποκάλυψη εἶναι βιβλίο, τό ὁποῖο, νομίζω, ἔχει προφητική σημασία γιά ὅλες τίς γενιές τῶν χριστιανῶν μέχρι τό τέλος τοῦ χρόνου. Γι᾿ αὐτό κάθε γενιά ἐφάρμοζε τό νόημα αὐτοῦ τοῦ βιβλίου στήν ἐποχή της. Ἀφοῦ σέ κάθε ἐποχή ξεσηκωνόταν ἐναντίον τῆς πίστης τοῦ Χριστοῦ καί ἀπό κάποιος δράκος. Θωρακισμένος μέ ὅλα τά ὅπλα τῆς γῆς καί ἄθεος, κάθε δράκος ἀπ᾿ αὐτούς σηκωνόταν, φούσκωνε, σύριζε, ἐκτόξευε δηλητήριο, ὅμως τελικά καθένας τους θρυμματιζόταν καί γινόταν στάχτη. Καί πάντα, ὁ παντοδύναμος Χριστός παρέμενε νικητής ἐπάνω σέ κάθε τέρας πού ἐμφανιζόταν μέσα στήν Ἀποκάλυψη.

ΙΠΠΕΙΣ_ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ_5eb0369bd41cbe2eἜτσι γινόταν σέ ὅλους τούς αἰῶνες καί ἔτσι θά εἶναι καί στόν τελευταῖο αἰώνα, πρίν τήν Κρίση τοῦ Θεοῦ. Διαβάστε προσεκτικά, τί λέει ὁ Ὁραματιστής τῆς Ἀποκάλυψης: Ὅλα τά θηρία, ὅλοι οἱ δράκοι καί ὅλοι οἱ βασιλεῖς τοῦ ψεύδους θά ξεσηκωθοῦν ἐναντίον τοῦ Ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ καί ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ θά τούς νικήσει ὅλους. «Οὖτοι μετά τοῦ ἀρνίου πολεμήσουσι, καί τό ἀρνίον νικήσει αὐτούς, ὅτι κύριος κυρίων ἐστί καί βασιλεύς βασιλέων» (Ἀπ. Ιζ΄:14).

Τί παραπάνω θέλετε ἀπό μιά τέτοια ἐγγύηση γιά τή νίκη τοῦ Χριστοῦ; Διότι ὁ Χριστός εἶναι πού ἐδῶ παρουσιάζεται ὡς Ἀμνός. Στούς γήινους πολέμους γιά τίς περιουσίες καί τά κράτη ποτέ δέν εἶναι γνωστό ἀπό πρίν ποιός θά νικήσει, καί παρόλα αὐτά οἱ πολεμιστές καί στίς δυό πλευρές μάχονται θαρραλέα καί μέ ἐλπίδα. Ἀλλά ἐμεῖς κάνουμε πνευματικό πόλεμο, τοῦ ὁποίου ἡ νίκη εἶναι ἐκ τῶν προτέρων ἐγγυημένη ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό καί προφητευμένη καί προβλεπόμενη καί κατοχυρωμένη. Μέ πολλές νίκες τοῦ ἀνίκητου Χριστοῦ ἐπάνω σέ ὅλους τούς ἀποστόλους τοῦ ψεύδους καί τίς ὀργανώσεις τοῦ σκότους.

Αὐτός εἶναι ὁ τελευταίος πόλεμος; Ποιός ξέρει; Ἀφοῦ Αὐτός εἶπε: «Περί δέ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καί ὥρας οὐδείς οἶδεν, οὐδέ οἱ ἄγγελοι τῶν οὐρανῶν, εἰ μή ὁ πατήρ μου μόνος» (Ματθ. Κδ΄: 36). Ἐάν αὐτός εἶναι ὁ τελευταῖος πόλεμος γιά τόν Χριστό καί ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ; Ἔ, ἄς εἶναι! Ἐάν εἶναι ὁ τελευταῖος, ἀκριβῶς γι᾿ αὐτό νά χαιρόμαστε καί νά εὐφραινόμαστε! Ἀφοῦ ἄν καί σ᾿ αὐτόν τόν τελευταῖο πόλεμο ἡ μάχη θά εἶναι σφοδρότατη, ἀλλά καί τά στεφάνια τῆς δόξας θά εἶναι λαμπρότατα. Ὁ τελευταῖος πόλεμος θά σημαίνει τήν τελευταία καί τήν πιό μεγαλειώδη νίκη τοῦ Ἀμνοῦ. Ποιός ἀπό τούς χριστιανούς δέν θά ἐπιθυμοῦσε μέ τήν καρδιά του, νά εἶναι συμμέτοχος ἀκριβῶς αὐτῆς τῆς νίκης τῶν νικῶν;

Μήν φοβᾶστε, λοιπόν, ἡ νίκη τῆς πίστης τοῦ Χριστοῦ εἶναι πιό ἰσχυρά ἐγγυημένη καί ἀπό τά θεμέλια τῆς οἰκουμένης. Αὐτός κατά τή θέληση Του ἀναβάλλει τήν τελευταία νίκη ἴσως γιά νά μπορέσει νά τή δεῖ ὅσο μεγαλύτερος ἀριθμός ἀνθρώπων γίνεται, ἀπό τόν οὐρανό καί ἀπό τή γῆ, καί περισσότερες καρδιές νά τή χαροῦν.

Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν!
«Μή φοβοῦ τό μικρόν ποίμνιον· ὅτι εὐδόκησεν ὁ πατήρ ὑμῶν δοῦναι ὑμῖν τήν βασιλείαν» Λουκ. Ιβ΄: 32
Ἀπό τό βιβλίο: “Δρόμος δίχως Θεό δέν ἀντέχεται…” Ἱεραποστολικές ἐπιστολές Α΄ Ἐπιστολὴ (115) Ἐκδόσεις: “Ἐν πλῷ”σελ. 286έφιππη πορεία του Τιμίου Σταυρού_ Cavalcada Sfintei Cruci_cavalcada_sfintei_cruci

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Το πιο σημαντικό δώρο που μπορούν οι γονείς να προσφέρουν στο παιδί τους είναι να του μάθουν να αναγνωρίζει και να επαναστατεί εναντίον του κακού.

Ο Χριστός είναι το υπόδειγμα της Χριστιανικής αγωγής. Επαναστατείτε πρώτα εναντίον του εαυτού σας, των παθών σας και στη συνέχεια εναντίον της κακίας που υπάρχει γύρω σας και μέσα στον κόσμο. Αναθρέψτε τα παιδιά σας με τέτοιο τρόπο, ώστε αυτά να επαναστατούν ενάντια στην κακία και τότε θα έχετε καταφέρει να τους δώσετε σωστή αγωγή.

***

Παναγία_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_7a1761e78a50095327da2447809c4754 23Έλεγε ο άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης: « Η χάρη των Αγίων μας ακόμη και πάνω στα ξύλα των αγίων εικόνων υπάρχει. Είχαμε, λέει, στην πατρίδα μας την Μικρά Ασία ένα τούρκο κτηνοτρόφο που όταν άρμεγε τα πρόβατά του σκέπαζε το δοχείο με το γάλα, μ΄ ένα μεγάλο και βαρύ πελεκημένο ξύλο από κάποια εικόνα της Παναγίας μας. Τα χρώματα είχαν φύγει από τα χρόνια και την κακομεταχείριση και φαινόταν σαν απλό ξύλο. Συνέβαινε λοιπόν το εξής θαύμα. Όταν ο τούρκος πήγαινε το πρωί στο μαντρί του έβρισκε το γάλα χυμένο και το σκεύος, το καρδάρι, ανάποδα και την εικόνα όρθια ακουμπισμένη σ΄ ένα δένδρο. Κατ΄ αρχάς δεν μπορούσε να ερμηνεύσει το γεγονός, επειδή όμως συνεχώς χυνόταν το γάλα είπε θυμωμένος :
– Μήπως αυτό το ξύλο μου το χύνει, γιατί ήξερε ότι ήταν παλιά εικόνα των χριστιανών.

Άρπαξε λοιπόν το τσεκούρι να σχίσει την εικόνα για να την κάψει. Με την πρώτη όμως τσεκουριά, καθώς καρφώθηκε το τσεκούρι άρχισε να αιμορραγεί η εικόνα. Το αίμα ανάβλυζε από την πληγή και έτρεχε. Ο τούρκος φοβήθηκε και τρέμοντας προσπάθησε να βγάλει το τσεκούρι αλλ΄ ήταν αδύνατον, γιατί είχε καρφωθεί βαθιά. Έτσι λοιπόν φορτώθηκε το τσεκούρι με την εικόνα στον ώμο του και τρέχοντας έφτασε στο χωριό, όπου οι χριστιανοί βλέποντας το θαύμα, που το διαλαλούσε ο τούρκος τρομαγμένος, πήραν την εικόνα και τίμησαν την Κυρία Θεοτόκο, όπως έπρεπε.»

Άλλοτε πάλι σε λιτανεία της εικόνας της Παναγίας ο Γέροντας είδε στην εικόνα ζωντανή την Παναγιά να σηκώνει το χέρι της και να τον ευλογεί.

***

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

– Γέροντα, όταν είμαι στενοχωρημένη, πως θα βρω παρηγοριά;

– Να καταφύγεις στην προσευχή. Καί μόνον το κεφάλι σου να ακουμπήσεις σε μία εικόνα, θα βρείς παρηγοριά. Κάνε το κελλί σου σαν εκκλησάκι με εικόνες που σε αναπαύουν , και θα δης, θα βρίσκεις μέσα σε αυτό πολλή παρηγοριά.

– Μερικές φορές, Γέροντα, κατά την ώρα της προσευχής ασπάζομαι τις εικόνες. Είναι σωστό;

– Σωστό είναι . Κανονικά έτσι πρέπει να ασπαζόμαστε τις εικόνες: Να ξεχειλίζει η καρδιά μας από αγάπη προς τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους, και να πέφτουμε , να προσκυνούμε τις άγιες εικόνες τους.
Μία χρονιά, στις 26 Μαρτίου, που γιορτάζουμε την Σύναξη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, προσευχόμουν όρθιος μπροστά στις εικόνες του Χριστού και της Παναγίας. Γιά μία στιγμή βλέπω τον Χριστό και την Παναγία να κινούνται σαν ζωντανοί! «Χριστέ μου, είπα, ευλόγησε με». Καί, καθώς έπεφτα να προσκυνήσω, μία έντονη ευωδία γέμισε το κελλί. Με επίασε τρέλλα! Το χαλάκι που είχα στρωμένο κάτω, αν και ήταν γεμάτο χώμα, ακόμη και αυτό ευωδίαζε. Έμεινα γονατιστός και…. ασπαζόμουν αυτό το χαλάκι. Τέτοια ευωδία!… (Από το βιβλίο “Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου- Λόγοι ΣΤ΄ Περί Προσευχής”

***

– Γέροντα, στην Παράκληση της Παναγίας, σε κάποιο Μεγαλυνάριο γιατί λέει «Άλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκυνούντων την εικόνα σου την σεπτήν»;

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος_παιδι_ св Георгий победоносец_St. George the Trophy-bearer_ გიორგი გმირავს_Greek Byzantine Orthodox Icon__7444410193602936832_n– Όταν κανείς δεν έχη ευλάβεια και ασπάζεται τις εικόνες, δεν είναι άλαλα τα χείλη του; Και ο ευλαβής, όταν ασπάζεται τις εικόνες, εύλαλα δεν είναι τα χείλη του; Είναι μερικοί πού, όταν προσκυνούν την εικόνα, ούτε καν ακουμπούν στην εικόνα. Άλλοι ακουμπούν μόνον τα χείλη τους στην εικόνα, όταν την ασπάζωνται. Νά, έτσι . Ακούσατε τίποτε;

– Όχι.

Έμ, τότε «άλαλα» είναι τα χείλη. Ενώ ο ευλαβής ασπάζεται την εικόνα και ο ασπασμός ακούγεται. Τότε τα χείλη είναι «εύλαλα». Δεν είναι ότι καταριούνται, όταν λένε «άλαλα», αλλά εκείνα τα χείλη είναι άλαλα και τα άλλα είναι εύλαλα. Όταν βλέπουμε τις άγιες εικόνες, πρέπει να ξεχειλίζη η καρδιά μας από αγάπη προς τον Θεό και τους Αγίους και να πέφτουμε να τις προσκυνούμε και να τις ασπαζώμαστε με πολλή ευλάβεια. Να βλέπατε ένα ευλαβικό γεροντάκι στην Μονή Φιλοθέου, ο γερο–Σάββας, με πόση ευλάβεια, με πόση καρδιά ασπαζόταν την εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας! Σ᾿ αυτήν την εικόνα της Παναγίας, επειδή οι Πατέρες την ασπάζονταν στο ίδιο σημείο, έχει σχηματισθή ένα γρομπαλάκι! (Από το βιβλίο «Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου ΛΟΓΟΙ Β΄»

***

Σε αυτά τα δύσκολα χρόνια ο καθένας μας πρέπει να κάνει ότι γίνεται ανθρωπίνως και ό,τι δεν γίνεται ανθρωπίνως να το αφήνει στον Θεό. Έτσι θα έχουμε ήσυχη την συνείδησή μας ότι κάναμε εκείνο που μπορούσαμε. Αν δεν αντιδράσουμε, θα σηκωθούν οι πρόγονοί μας από τους τάφους.
Εκείνοι υπέφεραν τόσα για την πατρίδα και εμείς τι κάνουμε γι’ αυτήν; Η Ελλάδα, η Ορθοδοξία, με την παράδοσή της, τους Αγίους και τους ήρωές της, να πολεμείται από τους ίδιους τους Έλληνες και εμείς να μην μιλάμε! Είναι φοβερό! Είπα σε κάποιον: «Γιατί δεν μιλάτε; Τι είναι αυτά που κάνει ο τάδε;». «Τι να πεις, μου λέει, αυτός όλος βρωμάει». «Αν βρωμάει όλος, γιατί δεν μιλάτε; Χτυπήστε τον». Τίποτε, τον αφήνουν. Έναν πολιτικό τον έφτυσα. «Πες, του λέω, «δεν συμφωνώ με αυτό». Τίμια πράγματα. Θέλεις να εξυπηρετηθείς εσύ και να ρημάξουν όλα;

Αν οι Χριστιανοί δεν ομολογήσουν, δεν αντιδράσουν, αυτοί θα κάνουν χειρότερα. Ενώ, αν αντιδράσουν, θα το σκεφτούν. Αλλά και οι σημερινοί Χριστιανοί δεν είναι για μάχες. Οι πρώτοι Χριστιανοί ήταν γερά καρύδια, άλλαξαν όλο τον κόσμο. Και στην Βυζαντινή εποχή μια εικόνα έβγαζαν από την Εκκλησία και αντιδρούσε ο κόσμος. Εδώ ο Χριστός σταυρώθηκε, για να αναστηθούμε εμείς, και εμείς αδιαφορούμε!

Η παρουσία των Χριστιανών είναι πλέον ομολογία πίστεως. Μπορεί κανείς με την προσευχή να βοηθήσει περισσότερο, αλλά την σιωπή του θα την εκμεταλλευτούν οι άλλοι και θα πουν: «Ο τάδε και ο τάδε δεν διαμαρτυρήθηκαν, επομένως είναι με το μέρος μας». Αν δεν αρχίσουν μερικοί να χτυπούν το κακό, να ελέγχουν δηλαδή αυτούς που σκανδαλίζουν τους πιστούς, θα γίνει μεγαλύτερο κακό. Έτσι θα τονωθούν λίγο οι πιστοί, αλλά και θα εμποδιστούν λίγο όσοι πολεμούν την Εκκλησία. Η Εκκλησία δεν είναι δικό τους καΐκι, να κάνουν βόλτες• είναι το σκάφος του Χριστού…

Βλέπεις να βρίζουν τα άγια και ο άλλος δεν λέει τίποτε. Σ’ αυτήν την περίπτωση η πραότητα είναι δαιμονική.

***

Σήμερα, για να μπορέση ο άνθρωπος να αντιμετωπίση τις δυσκολίες που συναντά, πρέπει να έχη μέσα του τον Χριστό, από τον οποίο θα παίρνη θεία παρηγοριά, για να έχη κάποια αυταπάρνηση. Αλλιώς σε μια δύσκολη στιγμή τί θα γίνη;

Και στους πιο δύσκολους καιρούς θα μπορέσει εύκολα να σωθεί αυτός που θα ασχοληθεί με την προσευχή του Ιησού. Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα
https://iconandlight.wordpress.com/2015/07/08/%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%B4%CF%8D%CF%83%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CE%BC%CF%80%CE%BF/Άγιο Μανδήλιο-Βαρτζια-Γεωργια_Спас Нерукотво́рный-чудотворный-Мандилио́н Вардзиа, Грузия _The Holy Face Christ, Mandylion-Vardzia-Georgia- ვარძიაGr2004_36Απολυτίκιον Ήχος β’.

Την άχραντον Εικόνα Σου προσκυνούμεν Αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρησιν των πταισμάτων ημων, Χριστέ ο Θεός, βουλήσει γαρ ηυδόκησας σαρκί ανελθείν εν τω Σταυρώ, ίνα ρύση ους έπλασας εκ της δουλείας του εχθρού, όθεν ευχαρίστως βοώμέν Σοι, χαράς επλήρωσας τα πάντα, ο Σωτήρ ημών, παραγενόμενος εις το σώσαι τον κόσμον.

Απολυτίκιον οσίου Σεραφείμ της Βίριτσα. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας

Σεραφείμ, ασωμάτων εν πόλω τάξεων τον ζηλωτήν, εξ εγγάμων και θαυμαστόν ασκητήν ευφημήσωμεν ψαλμοίς και ύμνοις Βίριτσα, Πνεύματος σκήνωμα σεπτόν Παρακλήτου, Σεραφείμ, Ρωσίας φωστήρα νέον, ως προοράσεως λύχνον και πρεσβευτήν ημών θερμότατον.

«Οι Προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι ∆ιδάσκαλοι ως εδογμάτισαν, η Οικουμένη ως συμπεφρόνηκεν, η χάρις ως έλαμψεν· η αλήθεια ως αποδέδεικται, το ψεύδος ως απελήλαται, η σοφία ως επαρρησιάσατο, ο Χριστός ως εβράβευσεν· ούτω φρονούμεν, ούτω λαλούμεν, ούτω κηρύσσομεν, Χριστόν τον αληθινόν Θεόν ημών».

«Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πιστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξεν.»

Ημείς δε οι ταπεινοί επί τη σημερινή ευσήμω ημέρα της Κυριακής της Ορθοδοξίας επαναλαμβάνουμε μετά της Αγίας Εκκλησίας:
«Τούτων τοις υπέρ ευσεβείας μέχρι θανάτου άθλοις τε και αγωνίσμασι, και διδασκαλίαις παιδαγωγείσθαί τε και κρατύνεσθαι Θεόν εκλιπαρούντες, και μιμητάς της ενθέου αυτών πολιτείας μέχρι τέλους αναδείκνυσθαι εκδυσωπούντες αξιωθείημεν των εξαιτουμένων, οικτιρμοίς, και χάριτι του μεγάλου και πρώτου Αρχιερέως Χριστού, του αληθινού Θεού ημών· πρεσβείαις της υπερενδόξου ∆εσποίνης ημών Θεοτόκου, και Αειπαρθένου Μαρίας, των θεοειδών Αγγέλων, και πάντων των Αγίων. Αμήν» (Συνοδικόν Κυριακής της Ορθοδοξίας).


Η Ορθοδοξία στη γη κρατιέται από την Ορθοδοξία των ουρανών… τίποτε μην σας φοβίσει, η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον κόσμο. Ακόμα και τούτο που συμβαίνει τώρα … μην σας φοβίσει και σας κλονίσει, αυτή η βίαιη φίμωση και ο στραγγαλισμός της πίστεως και των ιερών του Χριστού! Άγιος Νικολάος Βελιμίροβιτς

εικονες κελίου του Αγίου Σεραφείμ Σαρωφ- Σωτήρος, της Παναγίας και Ιωάννη του Βαπτιστή_три келейные иконы Преподобного Серафима — Спасителя, Богома0_1172080112 (1)Α’ Κυριακή των Νηστειών
Κυριακή της Ορθοδοξίας
 Ο θρίαμβος της Εκκλησίας

Στίχοι
Τας ου πρεπόντως εξορίστους Εικόνας,
Χαίρω, πρεπόντως προσκυνουμένας βλέπων.

Χιλιάδες φορές στους αιώνες που πέρασαν, νόμισαν οι άνθρωποι ότι το σκάφος της Ορθοδοξίας θα βουλιάξει. Μα ούτε βούλιαξε, ούτε και θα βουλιάξει. Είναι τέτοιο το σκαρί και τέτοιος ο Τιμονιέρης, που είναι αδύνατον να βουλιάξει.

Όταν ασπάζεστε τις εικόνες των μαρτύρων του Χριστού, ασπάζεστε τις πληγές και τα παθήματά τους για χάρη του Βασιλέως Χριστού.
Όταν αγγίζετε με το χέρι σας τις εικόνες των οσίων ασκητών και εγκρατευτών, δεν αγγίζεται το σανίδι αλλά τους κόπους και τις αρετές τους. (Άγιος Νικολάος Βελιμίροβιτς, Επίσκοπος Αχρίδος)

«Μακαρία η χώρα, μακαρία η πόλη, μακαρία η γενεά η έχουσα μέσα της πλήθος δικαίων. Μακαριότεροι δε μάλλον αυτοί οι δίκαιοι, για τους οποίους ο κόσμος σώζεται. Διότι μακαρισμοί και έπαινοι πρέπουν στους δικαίους». (Όσιος Εφραίμ ο Σύρος)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Αχρίδος

«Αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα
τον κόσμον, η πίστις ημών» (Α’ Ιω. 5, 5)

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑς_Triumph of Orthodoxy_Торжество православия_im3391Ας είναι ευλογημένη τούτη η μέρα, αγαπητοί μου αδελφοί, γιατί μας υπενθυμίζει τις πολυάριθμες νίκες της ορθόδοξης πίστης… Οι Άγιοι είναι οι πνευματικοί μας στρατηγοί. Οι Άγιοι ήταν εκείνοι που καθόρισαν τη σημερινή εορτή για να μας θυμίζει και να μην ξεχνούμε, για να μας ενθαρρύνει και να μην λυγίζουμε, για να μας θερμαίνει και να μην γινόμαστε ψυχροί, για να ανοίξει την πνευματική μας όραση και να μην τυφλωθούμε και μέσα στη τύφλωση εκείνη παραδοθούμε στον εχθρό.
Πραγματικά, η επίδραση τούτης της αγίας ημέρας σε όλες τις λογικές χριστιανικές ψυχές είναι τεράστια. Τούτη η μέρα μας φανερώνεται σαν τον αγγελιοφόρο από το πεδίο της μάχης, από πολλά πεδία μαχών, κομίζοντάς μας τη χαρούμενη είδηση της νίκης.
Στο άκουσμα της είδησης αυτής, σηκώνουμε την καρδιά μας στα ύψη μονολογώντας στον εαυτό μας: άνω σχώμεν τας καρδίας! Και με μία νέα δύναμη ξεσηκωνόμαστε ενάντια σε κάθε κακό, εσωτερικό και εξωτερικό, το οποίο περισφίγγει τη ψυχή μας και απειλεί να τη πνίξει…

Τούτη η μέρα όμως, τούτη η Κυριακή της Ορθοδοξίας, μας υπενθυμίζει, όχι μια νίκη ή έναν νικητή αλλά τη μακρά αλυσίδα από νίκες και ολόκληρο στράτευμα από νικητές. Πρόκειται για τις νίκες της Εκκλησίας σαν ολότητα. Η Εκκλησία είναι εκείνος ο νικητής που σήμερα θυμόμαστε και τιμούμε
Η κύρια νίκη της Εκκλησίας η οποία σήμερα προβάλλει μπροστά μας είναι η νίκη κατά της εικονομαχίας. Οι αγώνες και οι διαμάχες για τις εικόνες κράτησαν πάνω από διακόσια χρόνια.
Οι εικονομάχοι ήταν οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας οι οποίοι ήταν πάντοτε και οι πιο επικίνδυνοι επειδή πολλοί από αυτούς είχαν στα χέρια τους δύναμη κοσμική ή εξουσία εκκλησιαστική.
Πολλοί ήταν βασιλείς ή πρίγκιπες, πολλοί αυλικοί ευνούχοι, δεινοί δολοπλόκοι και σύμβουλοι αυτοκρατορικοί. Οι τάξεις τους ενισχύθηκαν ιδιαίτερα από πολλούς ιερείς και μοναχούς, ακόμα και αιμοβόρους επισκόπους και επιβαλλόμενους πατριάρχες…

Η εκκλησία έμοιαζε με κενοτάφιο όπου η ταλαίπωρη ανθρώπινη ψυχή ένοιωθε μόνη και αβοήθητη, αγωνιζόμενη μόνη της, δίχως κάποια κλίμακα και υποστήριξη, να ανυψωθεί από τη σκόνη της γης στα ατελεύτητα ύψη του Θεϊκού θρόνου των ουρανών, στη κορφή του βασιλείου της αιωνιότητος.

Ενάντια σε μία τέτοια ασύνετη ερήμωση και πτώχευση των χριστιανικών ναών εξανέστησαν όλοι οι μεγάλοι και εμπνευσμένοι πνευματικοί μέσα στην αχανή βυζαντινή αυτοκρατορία και κατόπιν και σε άλλα ορθόδοξα βασίλεια.
Στο πλευρό τους στεκόταν και ολόκληρος ο ορθόδοξος λαός ο οποίος ένοιωθε, με τη καρδιά του, μολονότι δεν ήξερε να εκφράσει το συναίσθημα με λόγια, πως οι εικόνες αποτελούν ένα εξαιρετικό βοηθητικό μέσον για τις ψυχές των προσευχομένων. Σαν άλλο σκαλοπάτι το οποίο υψώνει την ψυχή στους ουρανούς και από το οποίο κατέρχεται η αρωγή, η παρηγορία και η ευλογία του Θεού στις ψυχές.

Είμαι βέβαιος, αδελφοί μου, ότι και οι δικές σας καρδιές νοιώθουν το ίδιο. Όταν προσκυνείτε τις εικόνες των Αγίων, δεν υποκλίνεστε στο ξύλο και το χρώμα του ξύλου αλλά σε ζώντες Αγίους οι οποίοι λάμπουν ως ο ήλιος στη βασιλεία του Θεού (Μτ. 13, 43).

Όταν ασπάζεστε τις εικόνες των μαρτύρων του Χριστού, ασπάζεστε τις πληγές και τα παθήματά τους για χάρη του Βασιλέως Χριστού.

Όταν αγγίζετε με το χέρι σας τις εικόνες των οσίων ασκητών και εγκρατευτών, δεν αγγίζεται το σανίδι αλλά τους κόπους και τις αρετές τους.

Όταν κλαίετε ενώπιον της εικόνας της Αγίας Θεοτόκου, δεν θρηνείται μπροστά σε ένα νεκρό κομμάτι ξύλου ή πανιού αλλά κλαίετε ενώπιον της ζωντανής και σπλαχνικής Μητέρας του Θεού η οποία βλέπει από τη Βασιλεία του Υιού της τα δάκρυά σας και σπεύδει σε βοήθεια.

Όταν συστέλλεσθε μπροστά στα πρόσωπα των αγίων αγγέλων και αρχαγγέλων, δεν το κάνετε μπροστά σε νεκρά αντικείμενα αλλά μπροστά στα πνεύματα του αγαθού και του φωτός, στους ασωμάτους και ισχυρούς στρατιώτες και υπηρέτες του Ζώντος Θεού.

Όταν ασπάζεστε το Σταυρό του Χριστού, δεν το κάνετε σαν να είναι ένα αντικείμενο αλλά ασπάζεστε την αγάπη του Κυρίου, η οποία φανερώθηκε στα παθήματά Του για σας επί του Σταυρού. Ασπάζεστε την ώρα εκείνη, το ισχυρότερο σύμβολο νίκης από το οποίο οι δαίμονες τρέμουν και φεύγουν, αυτό που δίνει θάρρος στη πληγωμένη καρδιά και παρηγορία στη ταλαίπωρη ψυχή.

Το σώμα σας υποκλίνεται στις εικόνες ενώ η ψυχή σε αυτούς που εικονίζονται σε αυτές. Το στόμα σας τις ασπάζεται μα η ψυχή ασπάζεται τις ψυχές των δοξασμένων αγίων στη Βασιλεία των Ουρανών. Τα μάτια σας βλέπουν το ξύλο και το χρώμα αλλά τα πνευματικά σας μάτια ατενίζουν ζωντανά πρόσωπα στο βασίλειο των πνευμάτων.

Ιησούς Χριστός_ Ρομφαια Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_4c26115_originalΓια τους εικονομάχους, οι εικόνες αποτελούσαν πραγματικά είδωλα, αφού έβλεπαν επάνω τους μονάχα το ξύλο και το χρώμα αδυνατώντας να ανυψωθούν σε πνευματική ενατένιση των ζωντανών υπάρξεων, των αθανάτων πνευμάτων που εικονίζουν οι εικόνες. Όποιος μονάχα με τους σωματικούς οφθαλμούς κοιτά, αυτός και βλέπει σωματικά.
Γι’ αυτό, για ένα τέτοιον άνθρωπο, διαφεύγει η πνευματική σημασία της εικόνος, του μοιάζει ανόητο και ακατανόητο επειδή μόνο πνευματικά μπορεί να ιδωθεί κατά τους λόγους του Αποστόλου Παύλου (Α’ Κορ. Κεφ. 2).
Μα αντί να ντρέπονται για την αδυναμία κατανόησης οι εικονομάχοι εξανέστησαν υπεροπτικά για να επιβάλλουν την έλλειψη κατανόησής τους σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μέσα από τις εικόνες επιβεβαιώνουμε την πραγματικότητα των Αγίων τα ζωντανά πρόσωπα. Ό,τι δεν είναι αληθινό, δεν μπορεί ούτε να εικονίζεται ούτε και να φωτογραφίζεται… 
Οι δικοί μας Άγιοι όμως είναι πραγματικές ανθρώπινες υπάρξεις που έζησαν με τη παρότρυνση και ενθάρρυνση να βαδίσουμε και εμείς τον δικό τους δρόμο, να έχουμε τη σταθερότητα της πίστης τους, να καλλιεργούμε εντός μας τις αρετές τους, να ξεδιψούμε με την αφοβία τους μπροστά στα παθήματα και τις θλίψεις και να θυσιαζόμαστε από αγάπη προς τον Κύριο.
Η Βασιλεία των Ουρανών δεν θα γεμίσει με φαντασίες και οράματα αλλά με ζωντανούς ανθρώπους οι οποίοι κατέστησαν αντάξιοί της. Είμαστε και εμείς όλοι καλεσμένοι στη Βασιλεία των Ουρανών και όλοι μας ποθούμε να κερδίσουμε αυτή τη βασιλεία της ζωής και του φωτός, όσο τίποτε άλλο στο κόσμο.

Με τέτοια επιθυμία υψίστη ατενίζουμε τις εικόνες των Αγίων και διδασκόμαστε την οδό που οδηγεί στη Βασιλεία εκείνη. Στα πρόσωπα όλων των Αγίων διαβάζουμε την ταπείνωση, την αξιοπρέπεια, το βάθος της σκέψεως, την σοβαρότητα, την ειρήνη, την γλυκύτητα, την αγνότητα, την σωφροσύνη και τη καθαρότητα της ψυχής.
Ατενίζοντάς τους, διδασκόμαστε για το πως πρέπει να είμαστε και οι ίδιοι. Είναι οι πνευματικοί μας γεννήτορες, αδελφοί και αδελφές μας. Όταν λοιπόν, θεωρούμε ωφέλιμο να στολίζουμε τα σπίτια μας από αγάπη και σεβασμό, με φωτογραφίες των σαρκικών μας γονέων και αδελφών γιατί δεν θα ήταν ωφέλιμο το να κοσμούμε τον οίκο του Θεού με τις εικόνες των τέκνων Του, των εκλεκτών Του παιδιών, των συγγενών του Θεού κατά το κάλλος της ψυχής τους αλλά και δικών μας συγγενών κατά τα σωματικά παθήματα, κατά την πίστη και την ελπίδα;…

Όσοι εναντιώθηκαν στις εικόνες, στην ουσία εναντιώθηκαν στο θέλημα του Θεού. Στο τέλος έπεσαν και χάθηκαν στη θύελλα της εικονομαχίας που οι ίδιοι είχαν προκαλέσει. Η Εκκλησία του Θεού όμως εμπλουτίστηκε με μίαν ακόμα νίκη την οποία εμείς σήμερα τιμούμε και για την οποία ευχαριστούμε ειλικρινά το Θεό….

Παναγια Πορταιτισσα_Icon-of-The-Mother-of-God-of-Iveron-Panagia-Portraitissai4 (1)issaΔεν υπάρχει αδελφοί μου μεγαλύτερος μάρτυρας στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους από την Εκκλησία του Χριστού. Μα ούτε και μεγαλύτερος και ενδοξότερος νικητής. Νίκησε όλους τους αιρετικούς, ξερίζωσε όλες τις αιρέσεις, διατήρησε την καθαρότητα της διδαχής του Χριστού, διεφύλαξε την ιερότητα της αποκάλυψης και της παράδοσης. Έτσι, σαν αγνή και αγία νύμφη του Χριστού, έφτασε μέχρι εμάς βαδίζοντας τον ακανθώδη αλλά ορθό και νικηφόρο δρόμο της…

Ω αδελφοί μου αγαπητοί, η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον κόσμο. Η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον Σατανά. Η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα την αμαρτία. Η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον θάνατο.
Η πίστη μας είναι η νίκη του Χριστού με την οποία η Εκκλησία του Θεού ενίκησε ως τώρα όλους τους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς….

Τίποτε απ’ όσα βρίσκονται κάτω από τον ουρανό, τίποτα στο φλοιό και κάτω από το φλοιό της γης, τίποτε μην σας φοβίσει. Ακόμα και τούτο που συμβαίνει τώρα στην ορθόδοξη Ρωσία μην σας φοβίσει και σας κλονίσει, αυτή η βίαιη φίμωση και ο στραγγαλισμός της πίστεως και των ιερών του Χριστού!
Μάθετε πως αυτό δεν είναι το τέλος μα η εισαγωγή, η είσοδος στη μεγαλειώδη νίκη της πίστεώς μας. Μάθετε πως η στρατηγική και η τακτική του Θεού είναι διάφορη από την ανθρώπινη.
Αυτό που οι άνθρωποι βλέπουν σαν συντριβή, ο Θεός το λαμβάνει ως νίκη και κείνο που στα μάτια των ανθρώπων είναι νίκη για το Θεό είναι το σούρουπο της καταστροφής. Επειδή, για τη στρατηγική και τη τακτική του Θεού έχει γραφεί ότι το «μωρόν του Θεού σοφώτερον των ανθρώπων εστί και το ασθενές του Θεού ισχυρότερον των ανθρώπων εστί» (Α’ Κορ. 1, 25).
Έτσι, αν κάποιος πει ότι η Ορθοδοξία είναι μωρία, μην θυμώσετε αλλά απαντήσατε. είναι μωρία αλλά μωρία Θεού η οποία είναι σωφότερη από τους ανθρώπους, απ’ όλους τους καιρούς και απ’ όλες τις μη χριστιανικές γενεές.
Και αν κάποιος πει ότι η Ορθοδοξία είναι αδυναμία, μην θυμώσετε αλλά απαντήσατε. είναι αδυναμία αλλά αδυναμία Θεού η οποία είναι ισχυρότερη από τους ανθρώπους, τους δαίμονες και τον θάνατο. Χιλιάδες φορές στους αιώνες που πέρασαν, νόμισαν οι άνθρωποι ότι το σκάφος της Ορθοδοξίας θα βουλιάξει. Μα ούτε βούλιαξε ούτε και θα βουλιάξει. Είναι τέτοιο το σκαρί και τέτοιος ο Τιμονιέρης που είναι αδύνατον να βουλιάξει….

Δοξάσατε αδελφοί τον Θεό ο Οποίος εδόξασε την πίστη μας με νίκες πολλές. Δοξάσατε τους Αγίους του Θεού οι οποίοι εκούσια με το αίμα τους και τα δάκρυα πλήρωσαν αυτές τις νίκες. Ας σας θυμίζει η ημέρα τούτη πως η πίστη μας είναι η πίστη η νικήσασα τον κόσμο.
Ας σας θυμίζει ότι η Ορθοδοξία στη γη κρατιέται από την Ορθοδοξία των ουρανών που σημαίνει πως ένα λαμπρό και ανίκητο στράτευμα από τον αόρατο κόσμο, στράτευμα πολυάριθμο σαν τους αστέρες του ουρανού, στέκει δίπλα και γύρω μας και μας βοηθά. Μπροστά από αυτό το στράτευμα των αμέτρητων νικητών ίσταται ο Νικητής των νικητών, ο Βασιλεύς των βασιλευόντων! Αυτώ η δόξα και η ευχαριστία συν Πατρί και Αγίω Πνεύματι εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Αποσπασματα Αγίου Νικολάου Αχρίδος, «Εμπνευσμένες ομιλίες για να γνωρίσουμε το μεγαλείο της Κυριακής της Ορθοδοξίας», Εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη». – http://www.immorfou.org.cy/articles-form-the-net/786-nikolaoy-orthodoxia.html

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος_St George the Trophy-bearer_Св Георгий Победоносец_Μανουήλ Πανσέληνου_ Πρωτάτον_Άγιον Όρος_ 23788Άγιος Παΐσιος, ο Αγιορείτης

Όταν ασπάζεται ο άνθρωπος με ευλάβεια και θερμή αγάπη τις άγιες εικόνες, παίρνει τα χρώματα από αυτές και ζωγραφίζονται οι Άγιοι μέσα του. Οι Άγιοι χαίρονται, όταν ξεσηκώνωνται από τα χαρτιά ή από τα σανίδια και τυπώνωνται στις καρδιές των ανθρώπων.

Όταν ασπάζεται ο Χριστιανός με ευλάβεια τις άγιες εικόνες και ζητάη βοήθεια από τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους, με τον ασπασμό που κάνει με την καρδιά του, ρουφάει μέσα στην καρδιά του όχι μόνον την Χάρη του Χριστού, της Παναγίας ή των Αγίων, αλλά και τον Χριστό ολόκληρο ή την Παναγία ή τον Άγιο, και τοποθετούνται πια στο Τέμπλο του Ναού του. «Ναός του Αγίου Πνεύματος είναι ο άνθρωπος» . Βλέπεις, και κάθε Ακολουθία με τον ασπασμό των εικόνων αρχίζει και με τον ασπασμό τελειώνει. Εάν το καταλάβαιναν αυτό οι άνθρωποι, πόση χαρά θα αισθάνονταν, πόση δύναμη θα έπαιρναν!…

Παναγια_Γεωργιος τροπαιοφορος_801772138_6060656564349518635_nΌταν βλέπουμε τις άγιες εικόνες, πρέπει να ξεχειλίζη η καρδιά μας από αγάπη προς τον Θεό και τους Αγίους και να πέφτουμε να τις προσκυνούμε και να τις ασπαζώμαστε με πολλή ευλάβεια.

Η εικόνα που αγιογραφείται με ευλάβεια ρουφάει από τον ευλαβή αγιογράφο την Χάρη του Θεού και μεταδίδει στους ανθρώπους παρηγοριά αιώνια. Ο αγιογράφος ζωγραφίζεται, μεταφράζεται στην εικόνα που φτιάχνει· γι᾿ αυτό παίζει μεγάλο ρόλο η ψυχική του κατάσταση.

Μου έλεγε ο Παπα-Τύχων : «Εγώ, παιντί μου, όταν ζωγραφίζω επιτάφια, ψάλλω “Ο ευσχήμων Ιωσήφ, από του ξύλου καφελών…”». Έψαλλε και έκλαιγε συνέχεια και τα δάκρυά του έπεφταν πάνω στην εικόνα. Μια τέτοια εικόνα κάνει ένα αιώνιο κήρυγμα στον κόσμο. Οι εικόνες αιώνες κηρύττουν–κηρύττουν. Ρίχνει λ.χ. ένας πονεμένος ένα βλέμμα στην εικόνα του Χριστού ή της Παναγίας και παίρνει παρηγοριά.

Όλη η βάση είναι η ευλάβεια. Βλέπεις, άλλος ακουμπά στον τοίχο που ακούμπησε η εικόνα και παίρνει Χάρη, και άλλος μπορεί να έχη την καλύτερη εικόνα, αλλά, επειδή δεν έχει ευλάβεια, δεν ωφελείται. Ή ένας μπορεί να βοηθηθή από έναν απλό σταυρό, και άλλος να μη βοηθηθή από τον Τίμιο Σταυρό, όταν δεν έχη ευλάβεια.
Από το βιβλίο Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-Πνευματική αφύπνιση. Λόγοι Β’ Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης

***

Μια άλλη φορά που γινόταν συζήτηση για την Ορθοδοξία, ο Γέροντας είπε: «Να σας ρωτήσω κι εγώ κάτι. Ποιος νομίζετε ότι είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της Ορθοδοξίας;». Άλλος έλεγε ότι είναι ο πάπας, άλλος έλεγε οι μασόνοι, άλλος οι ιεχωβάδες. Στο τέλος ο Όσιος είπε: «Σκεφθήκατε ποτέ μήπως εμείς οι ίδιοι; Γιατί, αν εμείς ήμασταν σωστοί και τέλειοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, σήμερα δεν θα υπήρχε ούτε ένας άνθρωπος που να μην είναι Ορθόδοξος».

Μια φορά κάποιος τον ρώτησε:

– Γέροντα, τι γίνεται με όσους δεν γνώρισαν την Ορθοδοξία, ενώ μπορεί να είναι καλοί άνθρωποι;
– Στο Μοναστήρι του Σινά, απάντησε ο Όσιος, είναι οι Πατέρες της Μονής, είναι και οι Βεδουΐνοι. Ο Ηγούμενος συνεργάζεται και με τους μεν και με τους δε. Αν όμως χρειασθή να λείψη από την Μονή, σε ποιους θα αφήση τα κλειδιά του Μοναστηριού;
– Στους Πατέρες, απάντησε εκείνος
Έτσι και ο Θεός, συνέχισε ο Όσιος, όλους τους ανθρώπους τους έχει παιδιά Του, την Χάρη Του όμως την δίνει μόνο στους Ορθοδόξους.

«Σήμερα, δυστυχώς, μπήκε η ευρωπαϊκή ευγένεια και πάνε να δείξουν τον καλό. Θέλουν να δείξουν ανωτερότητα και τελικά πάνε να προσκυνήσουν τον διάβολο με τα δύο κέρατα. «Μία θρησκεία, σου λένε, να υπάρχη» και τα ισοπεδώνουν όλα. Ήρθαν και σ’ εμένα μερικοί και μου είπαν: «Όσοι πιστεύουμε στον Χριστό, να κάνουμε μία θρησκεία». «Τώρα είναι σαν να μου λέτε, τους είπα, χρυσό και μπακίρι, χρυσό τόσα καράτια και τόσα που τα ξεχώρισαν, να τα μαζέψουμε πάλι και να τα κάνουμε ένα. Είναι σωστό να τα ανακατέψουμε πάλι; Ρωτήστε ένα χρυσοχόο: «Κάνει να ανακατέψουμε την σαβούρα με τον χρυσό;» Έγινε τόσος αγώνας, για να λαμπικάρη το δόγμα». Οι Άγιοι Πατέρες κάτι ήξεραν και απαγόρευσαν τις σχέσεις με αιρετικό. Σήμερα λένε: «Όχι μόνο με αιρετικό αλλά και με Βουδιστή και με πυρολάτρη και με δαιμονολάτρη να συμπροσευχηθούμε. Πρέπει να βρίσκωνται στις συμπροσευχές τους και στα συνέδρια και οι Ορθόδοξοι. Είναι μία παρουσία». Τι παρουσία; Τα λύνουν όλα με την λογική και δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Το ευρωπαϊκό πνεύμα νομίζει ότι και τα πνευματικά θέματα μπορούν να μπουν στην Κοινή Αγορά».

Μερικοί από τους Ορθοδόξους που έχουν ελαφρότητα και θέλουν να κάνουν προβολή, ΠΑΝΤΕς ΑΓΙΟΙ-1302627982_st.-pauls-mount-athos-039“Ιεραποστολή”, συγκαλούν συνέδρια με ετεροδόξους, για να γίνεται ντόρος και νομίζουν ότι θα προβάλουν έτσι την Ορθοδοξία, με το να γίνουν δηλαδή ταραμοσαλάτα με τους κακοδόξους.

Αρχίζουν μετά οι υπερζηλωτές και πιάνουν το άλλο άκρο· λένε και βλασφημίες για τα Μυστήρια των Νεοημερολογιτών κ.λπ. και κατασκανδαλίζουν ψυχές που έχουν ευλάβεια και ορθόδοξη ευαισθησία.

Οι ετερόδοξοι από την άλλη έρχονται στα συνέδρια, κάνουν τον δάσκαλο, παίρνουν ό,τι καλό υλικό πνευματικό βρίσκουν στους Ορθοδόξους, το περνάνε από το δικό τους εργαστήρι, βάζουν δικό τους χρώμα και φίρμα και το παρουσιάζουν σαν πρωτότυπο.

Και ο παράξενος σημερινός κόσμος από κάτι τέτοια παράξενα συγκινείται, και καταστρέφεται πνευματικά. 

Ο Κύριος όμως, όταν πρέπη, θα παρουσιάση τους Μάρκους τους Ευγενικούς και τους Γρηγορίους Παλαμάδες…

Που θα συγκεντρώσουν όλα τα κατασκανδαλισμένα αδέλφια μας, για να ομολογήσουν την ορθόδοξη πίστη και να στερεώσουν την παράδοση και να δώσουν χαρά μεγάλη στην Μητέρα μας Εκκλησία.
Από το βιβλίο «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο» Έκδοση: Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου» της Σουρωτής Θεσσαλονίκης.

Η απαράλλακτος Εικὼν του Πατρός, πρεσβείαις των αγίων σου Ομολογητών, ελέησον ημας, Αμήν. 

Είμαστε όλοι ζωντανές εικόνες του Θεού. Να διακηρύττουμε με την ζωή μας, τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας, οι άνθρωποι που μας συναντούν, να βλέπουν σε μας την αλήθεια, το φως του Θεού, την αγάπη Του. Αντώνιος Bloom του Σουρόζ
https://iconandlight.wordpress.com/2020/03/07/%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5-%cf%8c%ce%bb%ce%bf%ce%b9-%ce%b6%cf%89%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%ad%cf%82-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%ce%bf-2/

Και μόνον το κεφάλι σου να ακουμπήσης σε μια εικόνα, θα βρης παρηγοριά. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/03/06/%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%bf%ce%bd-%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b9-%cf%83%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%b1-%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%ae%cf%83%ce%b7%cf%82-%cf%83/

Η θαυματουργική δύναμη των αγίων εικόνων, Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2015/03/03/%ce%b7-%ce%b8%ce%b1%cf%85%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b4%cf%8d%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%ce%af%cf%89%ce%bd-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c/Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_4c47bd7e456e8974ba4a5ce385d6dc79Απολυτίκιον Ήχος β’.

Την άχραντον Εικόνα Σου προσκυνούμεν Αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρησιν των πταισμάτων ημων, Χριστέ ο Θεός, βουλήσει γαρ ηυδόκησας σαρκί ανελθείν εν τω Σταυρώ, ίνα ρύση ους έπλασας εκ της δουλείας του εχθρού, όθεν ευχαρίστως βοώμέν Σοι, χαράς επλήρωσας τα πάντα, ο Σωτήρ ημών, παραγενόμενος εις το σώσαι τον κόσμον

«Ουκ αρνησόμεθά σε φίλη Ορθοδοξία, ου ψευδόμεθά σε πατροπαράδοτον σέβας. Εν σοι εγεννήθημεν, εν σοι ζώμεν, εν σοι κοιμησόμεθα. Ει δε και καλέσει καιρός και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα». (Ιωσήφ Βρυέννιος, μεγάλος διδάσκαλος της Ορθοδοξίας)

Οι Προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι Διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν, η Οικουμένη ως συμπεφώνηκεν, η χάρις ως έλαμψεν, η αλήθεια ως αποδέδεικται, το ψεύδος ως απελήλαται, η σοφία ως επαρρησιάσατο, ο Χριστός ως εβράβευσεν, ούτω φρονούμεν, ούτω λαλούμεν, ούτω κηρύσσομεν Χριστόν τον αληθινόν Θεόν ημών, και τους Αυτού Αγίους εν λόγοις τιμώντες, εν συγγραφαίς, εν νοήμασιν, εν θυσίαις, εν Ναοίς, εν Εικονίσμασι, τον μεν ως Θεόν και Δεσπότην προσκυνούντες και σέβοντες, τους δε διό τον κοινόν Δεσπότην ως Αυτού γνησίους θεράποντας τιμώντες και την κατά σχέσιν προσκύνησιν απονέμονες. Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξεν. Επί τούτοις τους της ευσεβείας Κήρυκας αδελφικώς τε και πατροποθήτως εις δόξαν και τιμήν της ευσεβείας, υπέρ ης αγωνίσαντο, ανευφημούμεν και λέγομεν· Των της Ορθοδοξίας προμάχων ευσεβών Βασιλέων, αγιωτάτων Πατριαρχών, Αρχιερέων, Διδασκάλων, Μαρτύρων, Ομολογητών, Αιωνία η μνήμη.

 Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν; Σὺ εἶ ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος (3).


Θαύμα των μοναχών στον Καύκασο. Ο μοναχός ζει το Ευαγγέλιο και η Χάρις του Θεού τον προδίδει… Χάρη στους άγνωστους στον κόσμο αγίους μεταβάλλεται η ροή των ιστορικών και κοσμικών γεγονότων.

Ασκητες_asketesaΕρημίτης_Hermit_отшельник- еремит_i_058d7b0ad0e7851492Τω Σαββάτω της Τυρινής, μνείαν επιτελούμεν πάντων των εν ασκήσει λαμψάντων αγίων Ανδρών τε και Γυναικών.

Στίχοι
Ψυχαίς Δικαίων, ων αεί μνήμη μένει,
Χοάς μενούσας, προσκομίζω τους λόγους.

«Μετά οσίου όσιος έση και μετά ανδρός αθώου αθώος έση, και μετά εκλεκτού εκλεκτός έση» (Ψς 17, 26-27).

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Ο μοναχός είναι ικέτης για όλον τον κόσμο, θρηνεί για όλον τον κόσμο, και σε αυτό έγκειται το κύριο έργο του. 

Ο κόσμος στηρίζεται στις προσευχές των Αγίων. Και ο μοναχός κλήθηκε να προσεύχεται για τον κόσμο με όλο του το είναι. Αυτή είναι η διακονία του και για αυτό μην τον επιβαρύνετε με κοσμικές μέριμνες

Ένας άγιος είναι φαινόμενο εξαιρετικά πολύτιμο για όλη την ανθρωπότητα. Οι άγιοι, μέσα από το γεγονός της υπάρξεώς τους, έστω και αφανούς στον κόσμο αλλά φανερής στον Θεό, φέρνουν στη γη πάνω σε όλη την ανθρωπότητα την ευλογία του Θεού. Ο κόσμος στέκεται με τις προσευχές των Αγίων και όταν εξασθενήσει η προσευχή τότε θα απολεσθεί.

Ο Άγιος Βαρσανούφιος μαρτυρεί ότι στην εποχή του η προσευχή τριών ανδρών συγκρατούσε τον κόσμο από την καταστροφή. Χάρη στους άγνωστους στον κόσμο αγίους μεταβάλλεται η ροή των ιστορικών και κοσμικών γεγονότων.
Κατά συνέπεια κάθε άγιος είναι φαινόμενο κοσμικού χαρακτήρα, η σπουδαιότητα του οποίου εξέρχεται από τα όρια της επίγειας Ιστορίας και εκτείνεται στον κόσμο της αιωνιότητας. Οι άγιοι είναι το αλάτι της γης, η έννοια της ύπαρξης της, ο καρπός χάριν του οποίου η γη φυλάσσεται.

Και όταν η γη παύσει να γεννά αγίους τότε θα αφαιρεθεί από αυτήν η δύναμη, που συγκρατεί τον κόσμο από την καταστροφή.Ασκητες_asketes-Ερημίτες_Hermit_отшельник- еремит_dormsabbscribes_i_gerontiko342454354

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

– Γέροντα, ποιό είναι το έργο του μοναχού;
– Έργο του μοναχού είναι να γίνη δοχείο του Αγίου Πνεύματος. Να κάνη την καρδιά του ευαίσθητη σαν το φύλλο του χρυσού των αγιογράφων. Όλο το έργο του μοναχού είναι αγάπη, όπως και το ξεκίνημά του γίνεται από αγάπη προς τον Θεό, η οποία έχει και την αγάπη προς τον πλησίον. Ο μοναχός μελετάει την δυστυχία της κοινωνίας, πονάει η καρδιά του και προσεύχεται συνεχώς καρδιακά για τον κόσμο. Έτσι ελεεί τον κόσμο με την προσευχή. Υπάρχουν μοναχοί που βοηθούν τους ανθρώπους περισσότερο από όσο θα τους βοηθούσε όλος ο κόσμος μαζί. Ένας κοσμικός λ.χ. προσφέρει δύο πορτοκάλλια ή ένα κιλό ρύζι σε κάποιον φτωχό, πολλές φορές μόνο για να τον δούν οι άλλοι, και κατακρίνει μάλιστα, γιατί οι άλλοι δεν έδωσαν. Ο μοναχός όμως βοηθάει με τόννους σιωπηλά με την προσευχή του.

Απορώ πώς δεν μπορούν να καταλάβουν την μεγάλη αποστολή του Μοναχού!!! Ο Μοναχός φεύγει μακριά από τον κόσμο, όχι γιατί μισεί τον κόσμο, αλλά επειδή αγαπάει τον κόσμο και κατ’ αυτόν τον τρόπο θα τον βοηθήση περισσότερο δια της προσευχής του σε πράγματα που δεν γίνονται ανθρωπίνως παρά μόνο με θεϊκή επέμβαση.
Έτσι σώζει ο Θεός τον κόσμο.

Ο μοναχός ενδιαφέρεται για την σωτηρία την δική του και για την σωτηρία όλων των ζώντων και όλων των κεκοιμημένων. Για τον μοναχό η πραγματική, η θεϊκή αγάπη βρίσκεται μέσα στον πόνο για την σωτηρία της ψυχής του και στον πόνο για την σωτηρία όλου του κόσμου. Η αφιερωμένη ψυχή του μονάχου συντελεί να σωθούν όχι μόνον οι οικείοι του, άλλα ακόμη και οι συγχωριανοί του. Γι’ αυτό υπήρχε μία καλή παράδοση στην Μικρά Ασία, να υπάρχει έστω και ένας μοναχός από κάθε συγγένεια, για να πρεσβεύει για όλους. Στα Φάρασα, όταν γινόταν κανείς μοναχός, πανηγύριζε όλο το χωριό, «θα βοηθήσει, έλεγαν, και το χωριό ακόμη».

Οι Μοναχοί που ενδιαφέρονται για την σωτηρία των ψυχών των ανθρώπων, είναι πιο στοργικοί Πατέρες και από τους κατά σάρκα πατεράδες και περισσότερα παιδιά έχουν από τον μεγαλύτερο πολύτεκνο, διότι όλα τα πλάσματα του Θεού τα θεωρούν παιδιά και αδέλφια τους και με πόνο προσεύχονται, για να φθάσουμε όλοι οι άνθρωποι στον προορισμό μας, κοντά στον Θεό.
Επειδή δεν είναι εύκολο να καταλάβουν ορισμένοι την πνευματική αναγέννηση που κάνουν οι Μοναχοί στους ανθρώπους, θα αναφέρω και πώς συντελούν ακόμη και στην σαρκική παιδοποιΐα. Ενώ οι ίδιοι παρθενεύουν ακόμη και από λογισμούς, όταν όμως έχουν παρρησία στον Θεό, λύνουν την στείρωση πολλών μητέρων, τόσο εν τη ζωή όσο και κεκοιμημένοι. Επομένως οι Μοναχοί γεννούν και πεθαμένοι, όταν είναι Άγιοι.

Φυσικά, οι Μοναχοί δεν βοηθάνε από τον Άμβωνα με το να κηρύξουν το Ευαγγέλιο, για να διαφωτισθούν οι μικροί και οι μεγάλοι, διότι οι Μοναχοί ζούνε το Ευαγγέλιο. Έτσι κηρύττεται το Ευαγγέλιο με τον θετικότερο τρόπο του παραδείγματος, πράγμα που διψάει ο κόσμος, ιδίως ο σημερινός, διότι όλοι λίγο-πολύ μορφωθήκανε στην εποχή μας και έτσι μπορούν να λένε και μεγάλες αλήθειες – απ’ αυτές που διαβάσανε – που δεν έχουν όμως καμιά σχέση με τους περισσότερους Αμβωνιώτες, οι οποίοι συνέχεια φορτώνονται στην πλάτη τους από τα «Ουαί».

Πολλοί κηρύττουν, λίγοι εμπνέουν εμπιστοσύνη, γιατί η ζωή τους δεν ανταποκρίνεται στα λόγια τους.
Ο μοναχός δεν κάνει κηρύγματα δυνατά να τον ακούσουν οι άλλοι, αλλά κηρύττει σιωπηλά με την ζωή του τον Χριστό και βοηθάει με την προσευχή του. Ζει το Ευαγγέλιο και η Χάρις του Θεού τον προδίδει. Έτσι κηρύττεται το Ευαγγέλιο κατά τον θετικώτερο τρόπο, πράγμα πού διψάει ο κόσμος, ιδίως ο σημερινός. Και όταν μιλάη ο μοναχός, δεν λέει απλώς μιά σκέψη• λέει μιά εμπειρία. Αλλά και μιά σκέψη να πει, και αυτή είναι φωτισμένη…
Ο σωστός μοναχός είναι το φως του κόσμου. Τί λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος; «Οι Άγγελοι είναι φως για τους μοναχούς και οι μοναχοί είναι φως γιά τους κοσμικούς».

Γιατί αυτό πού βοηθάει τους κοσμικούς πού ταλαιπωρούνται για μάταια πράγματα είναι η αγιότητα…

– Είπατε, Γέροντα, ότι το κοσμικό πνεύμα μπαίνει στον Μοναχισμό και χάνεται η πνευματική αντιμετώπιση. Θα διασωθή το σωστό πνεύμα του Μοναχισμού;
– Μια μπόρα είναι, δεν θα αφήσει ο Θεός.

Αγία Σκέπη Θεοτόκου-Покров Пресвятой Богородицы pokrov-protection-theotokos- Byzantine Orthodox Icon2Θαύμα των μοναχών στον Καύκασο

Το 1960, επί Ν. Χρουστσόφ, τα όργανα της KGB με τη βοήθεια του στρατού χτενίζανε συστηματικά τα βουνά του Καυκάσου – και πιάστηκαν όλοι εκείνοι που κρύβονταν εκεί, κυρίως μοναχοί και ερημίτες και αποστέλλονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Στη δεκαετία του εξήντα ήμουν αξιωματικός του στρατού, είχα εισιτήριο για το κόμμα και ήμουν επικεφαλής ενός μεγάλου συγκροτήματος ελικοπτέρων, επειδή είχα μεγάλη εμπειρία να πετάω στα βουνά, όπου απαιτείται ειδική ικανότητα από πιλότους. Στη συνέχεια, στον Καύκασο μού δόθηκε διαταγή να ακολουθήσω με μια ομάδα ελικοπτέρων τους μοναχούς.

Στο θάλαμο διακυβέρνησης του ελικοπτέρου ήμασταν έτοιμοι για όλα. Παρακολουθούσαμε έντεκα μοναχούς με μαύρη ενδυμασία να ανεβαίνουν στο βουνό. Λίγο πιο κάτω πίσω από αυτούς ένα πράσινο στρατιωτικό όχημα με αυτοπεποίθηση μετέφερε τους στρατιώτες. Αξιολογώντας την κατάσταση είπα στον ασύρματο:
– Γη! Εδώ αέρας. Οι μοναχοί κινούνται προς την κορυφή του βουνού.

Στερέωσα αργά το χέρι μου στον μοχλό και πίεσα προς τα κάτω. Η κορυφή του βουνού ήταν απότομη. Έχοντας φτάσει εκεί πάνω, δεν θα είχαν πουθενά να πάνε. Εκεί θα τους παγιδεύαμε.

Για δύο ημέρες προσπαθούσαμε να εντοπίσουμε αυτούς τους μοναχούς. Και η προσπάθειά μας είχε φτάσει στο τέλος της. Δεν ήξερα τι θα συνέβαινε με τους μοναχούς όταν θα τους πιάναμε. Ναι, τότε δεν με ενδιέφερε. Ακολουθούσα διαταγές.

Εν τω μεταξύ, οι μοναχοί ανέβηκαν στην κορυφή του βουνού. Πίσω από αυτούς οι στρατιώτες και τα σκυλιά τούς κυνηγούσαν, και μπροστά τους ένας απύθμενος, τεράστιος γκρεμός. Η κατάσταση ήταν απελπιστικά κρίσιμη.

Πήγα από την άλλη μεριά και στάθηκα ακριβώς πάνω από τους μοναχούς. Ο άνεμος σαν λεπίδα ξύριζε τα ρούχα και τα μαλλιά τους. Είδα την απελπισία στα πρόσωπά τους. Μοιάζαν με αγέλη κυνηγημένων λύκων. Αναβοσβήνοντας τα φώτα έκανα σαφές στους μοναχούς ότι ήμασταν παντού. Οι στρατιώτες, εν τω μεταξύ, πλησίαζαν…

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου -Покров Пресвятой Богородицы-ikona_pokrov_e30a78e7a5203684c977f8dΞαφνικά κάτι το ασυνήθιστο άρχισε να συμβαίνει από κάτω. Οι μοναχοί έκαναν έναν κύκλο, κράτησαν τα χέρια, γονάτισαν και άρχισαν να προσεύχονται. Τότε όλοι σηκώθηκαν και περπάτησαν προς την άκρη της χαράδρας.

“Θα πηδήξουν πραγματικά; Αυτό είναι σίγουρος θάνατος! Τι, αποφάσισαν, να αυτοκτονήσουν;”, σκέφτηκα με ενόχληση και άρπαξα το walkie-talkie φωνάζοντας:

– Γη! Γη! Μην έρχεστε πιο κοντά, θέλουν να πηδήξουν! Βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού!
– Αέρα, εδώ γη. Περιμένουμε πέντε λεπτά και συνεχίζουμε να κινούμαστε. Δεν έχουμε χρόνο – σύντομα θα σκοτεινιάσει! Αρνητικό.
– Ελήφθη. Τέλος επικοινωνίας.

Κοίταζα τους μοναχούς που στέκονταν στην άκρη της χαράδρας. Και τότε ένας από αυτούς στάθηκε στη μέση, πήρε δύο ακόμη μαζί του, αγκάλιασε έναν σταυρό, έκανε αργά τρεις φορές τον σταυρό του και ευλόγησε την άβυσσο. Στη συνέχεια πήδηξε πρώτος κατ’ ευθείαν στην άβυσσο! Αλλά για κάποιο λόγο δεν έπεσε, και σαν από θαύμα παρέμεινε κρεμασμένος στον αέρα.

Τα μαλλιά μου σηκώθηκαν στο κεφάλι μου. Από πάνω, έβλεπα σαφώς ότι ο μοναχός δεν στέκεται στο έδαφος, αλλά κρέμεται στον αέρα! Στη συνέχεια άρχισε να κάνει αργά βήματα και περπάτησε κατά μήκος του γκρεμού. Δεν έπεσε στην άβυσσο! Πώς;

Ακολούθησαν και όλοι οι άλλοι μοναχοί και περπατούσαν στον αέρα. Με τη σειρά, σαν αλυσίδα. Περπατούσαν ήσυχα ο ένας μετά τον άλλο, ανεβαίνοντας, μέχρι όλοι να εξαφανιστούν στο σύννεφο.

Από αυτά που έβλεπα, μπερδεύτηκα, και έχασα τον έλεγχο της διαχείρισης του ελικοπτέρου. Έχοντας ανάμεικτα συναισθήματα, κατέβασα το ελικόπτερο, το προσγείωσα σε ένα ξέφωτο και άρχισα να κλαίω.

Είκοσι λεπτά αργότερα οι στρατιώτες από το πεζικό έτρεξαν σε μένα. Συνέχισα να κάθομαι στο πιλοτήριο του ελικοπτέρου, προσπαθώντας να δώσω μια λογική εξήγηση για αυτό που είδα. Οι στρατιώτες κύκλωσαν το ελικόπτερο και ο παλαιότερος με ρώτησε:
– Σύντροφε κυβερνήτη, πού είναι οι μοναχοί; Σκαρφαλώσαμε στην κορυφή, αλλά δεν ήταν εκεί. Πήγανε στον ουρανό!…

Το δυνατό γέλιο του στρατιώτη με μια παρατεταμένη ηχώ ακούστηκε στα βουνά.

Ο συνταγματάρχης με ρωτούσε συνεχώς:
– Εξήγησέ μου, πού εξαφανίστηκαν οι μοναχοί που εντοπίσαμε πριν δύο ημέρες; Και πώς οδήγησες το στρατό σε λάθος διαδρομή;!

– Εξακολουθείτε να μην πιστεύετε στις εξηγήσεις μου, σύντροφε, είπα στον συνταγματάρχη.

Με βγάλανε από το κόμμα και με μετέφεραν σε υπηρεσία ξηράς.
Αφού έφυγα από το στρατό, βαφτίστηκα και έγινα πιστός.

Τα έργα σου είναι υπέροχα, ω Κύριε!
Miroslav Manyuk. 12/17/15.

Οι Μοναχοί όλα τα πλάσματα του Θεού τα θεωρούν παιδιά και αδέλφια τους και με πόνο προσεύχονται, για να φθάσουμε όλοι οι άνθρωποι στον προορισμό μας, κοντά στον Θεό. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/02/28/40407/

Ερημίτης_Hermit_отшельник- еремит_askites_b_gerontiko Αββάς-Ρωμαίος-Αββάς-Σισώης-Αββάς-Σεραπίων-Αββάς-Σιλουανός

Απολυτίκιον Αγίας Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης

Της Σκέπης σου Παρθένε, ανυμνούμεν τας χάριτας, ην ως φωτοφόρον νεφέλην, εφαπλοίς υπέρ έννοιαν, και σκέπεις τον λαόν σου νοερώς, εκ πάσης των εχθρών επιβουλής, σε γαρ σκέπην, και προστάτιν, και Βοηθόν, κεκτήμεθα βοώντές σοι, δόξα τοις μεγαλείοις σου Αγνή, δόξα τη θεία Σκέπη σου, δόξα τη πρός ημάς σου, προμηθεία, Άχραντε.

Απολυτίκιον  Ήχος δ’

Ο Θεός των Πατέρων ημών, ο ποιων αεί μεθ’ ημών κατά την σην επιείκειαν, μη αποστήσης το έλεός σου αφ’ ημών, αλλά ταίς αυτών ικεσίαις, εν ειρήνη κυβέρνησον την ζωήν ημών.

Ήχος α’ . Της ερήμου πολίτης.

Τας Οσίας Γυναίκας ομοφώνως τιμήσωμεν, τας εν πάση κτίσει λαμψάσας, αρετών τελειότητι, χορόν Ασκητριών των θαυμαστών, και Οσιομαρτύρων την πληθύν, τας γνωστάς και ανωνύμους πάσας ομού, από ψυχής κραυγάζοντες. Δόξα τω ενισχύσαντι υμάς, δόξα τω θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δι΄υμών, πάσιν ιάματα.

Ήχος πλ. δ’ Το προσταχθέν μυστικώς

Ταις των Πατέρων αστραπαίς καταυγασθέντες, ως εις Παράδεισον τερπνόν νυν εισιόντες, της τρυφής του χειμάρρου καταπολαύσωμεν, και τούτων τας αριστείας θαμβητικώς, σκοπούντες αμιλληθώμεν ταίς αρεταίς, τω Σωτήρι κραυγάζοντες· Ευχαίς αυτών ο Θεός, μετόχους ημάς ποίησον, ουρανών Βασιλείας σου.

Ήχος πλ. β’ . Όλην αποθέμενοι.

Όλην την διάνοιαν, προς το αμήχανον κάλλος, του Χριστού πτερώσασαι, εν σαρκί ως άσαρκοι εβιώσατε, αι μεν εν όρεσι, και εν ερημίαις, αι δεν ένδον εν ταις πόλεσι, νοΐ θεόφρονι, και εν ταις Μοναίς ώσπερ άγγελοι, Ασκήτριαι μακάριαι, είτα αι καλώς εναθλήσασαι  ˙  όθεν υμάς άμα, γεραίρομεν ασμάτων εν ωδαίς, και τα σεπτά υμών σκάμματα, πόθω μακαρίζομεν.

Ήχος πλ. α’ . Χαίροις ασκητικών.
Στίχ. Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού.

Χαίροις η θεοφόρος πληθύς˙ σεμναί Γυναίκες Παρακλήτου κειμήλια˙ αι όρεσι και σπηλαίοις, αγωνισθείσαι στερρώς, και σαρκός το χαύνον εκλαθόμεναι˙ αι μέσον των πόλεων, ισαγγέλως βιώσασαι˙ αι εν Μοναίς δε, οσιότητι λάμψασαι, και ασκήσεως, τοις λοιποίς προτερήμασιν˙ όργανα πολυτίμητα, χαρίτων του Πνεύματος˙ των δωρεών των αΰλων, αι μυροθήκαι αι έμψυχοι. Χριστόν δυσωπείτε, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Χαίροις η θεοφόρος πληθύς˙ σεμναί Γυναίκες Παρακλήτου κειμήλια˙ αι όρεσι και σπηλαίοις, αγωνισθείσαι στερρώς, και σαρκός το χαύνον εκλαθόμεναι˙ αι μέσον των πόλεων, ισαγγέλως βιώσασαι˙ αι εν Μοναίς δε, οσιότητι λάμψασαι, και ασκήσεως, τοις λοιποίς προτερήμασιν˙ όργανα πολυτίμητα, χαρίτων του Πνεύματος˙ των δωρεών των αΰλων, αι μυροθήκαι αι έμψυχοι. Χριστόν δυσωπείτε, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Ήχος πλ. δ’

Χαίρε Αίγυπτε πιστή, χαίρε Λιβύη οσία, χαίρε Θηβαΐς εκλεκτή, χαίρε πας τόπος, και πόλις και χώρα, η τους πολίτας θρέψασα, της Βασιλείας των ουρανών, και τούτους εν εγκρατεία, και πόνοις αυξήσασα, και των επιθυμιών, τελείους άνδρας τω Θεώ, αναδείξασα, ούτοι, φωστήρες των ψυχών ημών ανεφάνησαν, οι αυτοί των θαυμάτων τη αίγλη, και των έργων τοις τέρασιν, εξέλαμψαν νοητώς, εις τα πέρατα άπαντα. Αυτοίς βοήσωμεν· Πατέρες παμμακάριστοι, πρεσβεύσατε, του σωθήναι ημάς.

Απόστιχα
Ήχος β’ Ιδιόμελον

Καθαρίσωμεν εαυτούς αδελφοί, από παντός μολυσμού, σαρκός και πνεύματος, τας λαμπάδας των ψυχών ημών φαιδρύνωμεν, διά φιλοπτωχείας, μη κατεσθίοντες αλλήλους τη συκοφαντία· έφθασε γαρ ο καιρός, όταν ο Νυμφίος ελεύσεται, πάσιν αποδούναι κατά τα έργα αυτού. Συνεισέλθωμεν Χριστώ μετά των φρονίμων Παρθένων, την φωνήν εκείνην του Ληστού, προς αυτόν ανακράζοντες· Μνήσθητι ημών Κύριε, όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου.

Ήχος πλ. δ’ Το προσταχθέν μυστικώς

Ως εις λειμώνα αρετών ανθηφορούντα, των θεοφόρων Ασκητών περιπατούντες, της οσμής πληρούμεθα της ηδυπνόου· τοις άθλοις γαρ στομωθέντες των πειρασμών, το σώμα τη εγκρατεία δουλοπρεπώς, καθυπέταξαν πνεύματι, αγγελικήν επί γης, πολιτείαν βιώσαντες, δόξης ούν ηξιώθησαν.

Ταις των Οσίων σου πάντων πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς.

 


Ο αββάς Δανιήλ της Σκήτεως διηγείται τον βίο της Αγίας Αναστασίας της Πατρικίας

ασκητριες μοναχες_34977669Οσίας Αναστασίας της Πατρικίας (567)
Αγίου Μάρτυρος Κοδράτου του εν Κορίνθω, και των συν αυτώ· Ανεκτού, Παύλου, Διονυσίου, Κυπριανού και Κρήσκεντος (258)
Άγιου Μάρτυρος Μαρκιανού, ξύλοις θλασθείς, τελειούται.
Οσίου Αγάθωνος, του ασκήσαντος εν τη Μονή του Αγ. Συμεών, εν τω Χαλεπίω της Συρίας
Άγιος Νεομάρτυς Μιχαήλ ο Μαυρουδής, εκ Γρανίτσης Ευρυτανίας, εν Θεσσαλονίκη, εν έτει 1544, πυρί τελειούται
Οσίου Ιωάννου της Khakhuli του Γεωργιανού.((10ος-11ος αιώνας)
Σύναξη των ερημιτών των δασών Ροσλάβλ
Παύλου του Δικαίου του Ταγκαρόνγκ (+ 1879).
Αλεξάνδρου ιερέως, της Βολόγδας (Μπαντάνωφ, + 1913).

Εορτάζουν στις 10 Μαρτίου

Στίχοι
Η Πατρικία πάντα λιπούσα τάδε,
Πάντων κατέστη κυρία εν τω πόλω.
Δεκάτη Αναστασίαν γηθόσυνον ένθεν άειραν.

Από το Γεροντικό

Κάποιος ευνούχος έμενε στη βαθύτερη έρημο της Σκήτεως. Το κελλί του βρισκόταν δεκαοχτώ περίπου μίλια μακριά από τη Σκήτη. Μια φορά λοιπόν την εβδομάδα επισκεπτόταν τον αββά Δανιήλ κατά τη διάρκεια της νύχτας, χωρίς να το γνωρίζει κανείς παρά μόνο αυτός και ο μαθητής του. Ο γέροντας είχε δώσει εντολή στο μαθητή του να γεμίζει ένα σταμνί με νερό γι’ αυτόν τον ευνούχο μία φορά την εβδομάδα, να το τοποθετεί στην είσοδο του κελλιού του και να χτυπά και να φεύγει χωρίς να μιλά μαζί του και του είπε:

› Αν όμως βρεις κανένα κεραμίδι, γραμμένο στην είσοδο της σπηλιάς, να το φέρεις.

Έτσι λοιπόν έκανε ο μαθητής. Μια ημέρα βρίσκει ένα κεραμίδι που έγραφε τα εξής:

› Φέρε τα εργαλεία και έλα εσύ μόνο και ο αδελφός.

Όταν το διάβασε ο γέροντας, έκλαψε πάρα πολύ και είπε:

› Αλλοίμονο στη βαθύτερη έρημο! Τι στήριγμα χάνει σήμερα!

Και λέει στο μαθητή του:

› Βάστα αυτά τα εργαλεία και ας τρέξουμε να προλάβουμε το γέροντα, μήπως χάσουμε τις ευχές του, γιατί πηγαίνει στον Κύριο.

Και αφού έκλαψαν κι οι δύο, βγήκαν και πήγαν στη σπηλιά και τον βρήκαν να κατέχεται από υψηλό πυρετό. Έπεσε ο γέροντας στα πόδια του και έκλαψε λέγοντας:

Είσαι μακάριος, γιατί φροντίζοντας γι’ αυτή την ώρα καταφρόνησες την επίγεια βασιλεία.

Ο ευνούχος απάντησε:

Μακάριος είσαι συ, νέε Αβραάμ, γιατί, πόσους καρπούς δέχεται ο Θεός από αυτά τα χέρια!

Λέει ο γέροντας:

› Κάνε προσευχή για μας.

Απαντά ο ευνούχος:

› Εγώ έχω ανάγκη από πολλές προσευχές αυτή την ώρα.

Και λέει ο γέροντας:

› Αν ήμουν εγώ σαν και σένα, τότε θα μπορούσα να σε ενισχύσω.

Ανακάθισε ο ευνούχος στην ψάθα του, αγκάλιασε το κεφάλι του γέροντα και το ασπαζόταν λέγοντας:

› Ο Θεός που με οδήγησε σ’ αυτόν τον τόπο, Αυτός ας δώσει ώστε τα γηρατειά σου να είναι όπως του Αβραάμ.

Και παίρνοντας ο γέροντας το μαθητή του, τον έβαλε να γονατίσει, λέγοντας στον ευνούχο:

› Ευλόγησε και το τέκνο μου τούτο.

Αυτός τον φίλησε και είπε:

› Θεέ μου, εσύ που είσαι εδώ αυτή την ώρα για να με χωρίσεις από αυτό το σώμα, εσύ που γνωρίζεις πόσα βήματα έκανε ο αδελφός μέχρι αυτό το κελλί για το όνομά Σου, κάνε να έρθει επάνω του η πνευματική δύναμη των πατέρων του, όπως έκανες να έρθει επάνω στον Ελισσαίο η πνευματική δύναμη του προφήτη Ηλία, και να επικληθεί το όνομα των πατέρων του αδελφού σ’ αυτόν.

Και λέει στον γέροντα:

› Για το όνομα του Κυρίου, μη μου βγάλετε αυτά που φορώ, αλλά έτσι όπως είμαι στείλετέ με στον Κύριο, και να μη μάθει ποτέ κανένας άλλος τα σχετικά μ’ εμένα παρά μόνο εσείς.

Λέει έπειτα:

› Δώσε μου να κοινωνήσω.

Και του μετέδωσε. Όταν κοινώνησε, λέει:

› Προσευχηθείτε για μένα

και αφού κοίταξε προς την ανατολή και δεξιά, το πρόσωπό του έλαμψε περισσότερο από τον ήλιο. Κάνει τότε το σημείο του σταυρού στο στόμα του και λέει:

Θεέ μου, στα χέρια Σου παραδίδω το πνεύμα μου,

και με αυτό τον τρόπο παρέδωσε την ψυχή του.

Και έκλαψαν και οι δύο. Ύστερα άνοιξαν τάφο μπροστά από τη σπηλιά, και ο γέροντας έβγαλε το μανδύα του και λέει στο μαθητή του:

› Ντύσε τον πάνω από αυτά που φορεί.

Προσευχή_PRAYER- Моление-ασκήτρια_anchoress_Orthodox_iocn_of_Saint_Melania_2_1024x1024Φορούσε δε χιτώνα από κουρέλια και φανέλα από ίνες φοινικιάς. Ντύνοντάς τον ο αδελφός, προσέχει και βλέπει ότι τα στήθη του ήταν γυναικεία, σαν δύο ξερά φύλλα, όμως δε μίλησε. Όταν λοιπόν τον έθαψαν και προσευχήθηκαν, λέει ο γέροντας:

› Ας καταλύσουμε τη νηστεία σήμερα και ας γευθούμε κάτι σε ένδειξη αγάπης εδώ στον τάφο του γέροντα.

Ύστερα πήραν το εργόχειρό του κι έφυγαν δοξάζοντας το Θεό. Βαδίζοντας στο δρόμο, λέει ο μαθητής στο γέροντα:

› Ξέρεις, πάτερ, ότι εκείνος ο ευνούχος ήταν γυναίκα; Γιατί είδα τα στήθη της.

Και απαντά ο γέροντας:

› Θέλεις να σου διηγηθώ τα σχετικά με αυτήν;

Λέει αυτός:

› Βεβαίως θέλω.

Συνεχίζει ο γέροντας:

› Αυτή ήταν πατρικία του παλατιού κι ο βασιλιάς Ιουστινιανός την εκτιμούσε πολύ και ήθελε να την πάρει στο παλάτι επειδή ήταν πολύ συνετή. Η Θεοδώρα όμως η αυγούστα εξοργίστηκε γι’ αυτό και την εξόρισε στην Αλεξάνδρεια. Αυτή λοιπόν οικοδομεί ένα κοινόβιο μεγάλο που το ονομάζουν “της πατρικίας”, στο Πέμπτο της Αλεξάνδρειας. Όταν οικοδόμησε αυτό το κοινόβιο, άκουσε ο βασιλιάς Ιουστινιανός γι’ αυτήν και άρχισε να την τιμά για την πολλή της σύνεση. Αυτή τότε έφυγε νύχτα από την Αλεξάνδρεια και ήρθε εδώ κοντά μου και με παρακάλεσε να της δώσω κελλί, αφού μου διηγήθηκε όσα άκουσες. Έχει λοιπόν σήμερα εικοσιοχτώ χρόνια στη Σκήτη, και κανένας δε γνώρισε τα σχετικά με αυτή παρά μόνο εγώ, εσύ και κάποιος άλλος γέροντας μοναχός. Γιατί όταν ήταν να απουσιάσω σε άλλο τόπο, του έδινα εντολή να γεμίζει ένα σταμνί με νερό, να του το αφήνει και να φεύγει. Κανείς όμως δεν έμαθε ποιος είναι, παρά μόνο εσύ. Πόσους αξιωματούχους δεν έστειλε ο βασιλιάς ερευνώντας γι’ αυτήν, κι όχι μόνο ο βασιλιάς, αλλά και ο αρχιεπίσκοπος και ολόκληρη σχεδόν η Αλεξάνδρεια! Και δεν υπάρχει ούτε ένας μέχρι σήμερα που να έμαθε σε ποιο τόπο βρίσκεται.

Να λοιπόν πώς αγωνίζονται εναντίον του διαβόλου και συντρίβουν τα σώματά τους άνθρωποι που βρίσκονται στα ανάκτορα. Ενώ εμείς, όταν βρισκόμασταν στον κόσμο δεν είχαμε να χορτάσουμε ψωμί, κι αφού ήρθαμε στο μοναχισμό σπαταλούμε και δεν μπορούμε να αποκτήσουμε μία αρετή. Ας προσευχηθούμε προς τον Κύριο να μας αξιώσει να βαδίσουμε τον ίδιο δρόμο, και να βρούμε έλεος εκείνη την ημέρα μαζί με τούς αγίους Πατέρες μας και τον αββά Αναστάσιο τον ευνούχο –γιατί ονομαζόταν Αναστασία–, με τις ευχές και πρεσβείες της κυρίας μας Θεοτόκου και όλων των Αγίων. Γιατί στον Κύριο ανήκει τιμή, δοξολογία και προσκύνηση, στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
(Πηγή: από το βιβλίο «Ο αββάς Δανιήλ της Σκήτεως», εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη, 1988, σελ. 16.)

***

Συναξάρι
Αγίας Αναστασίας της Πατρικίας

Προσευχή_PRAYER- Моление-3333333Η Αγία Αναστασία ζούσε στην Κωνσταντινούπολη επί βασιλείας Ιουστινιανού ( 527 – 565 μ.Χ. ). Καταγόταν από πλούσια οικογένεια ευγενών και ο αυτοκράτορας την τιμούσε ως πρώτη πατρικία του παλατιού. Μην δίνοντας, ωστόσο, σημασία στην επίγεια δόξα, φύλαγε η μακαρία στην καρδία της τον φόβο του Θεού και φρόντιζε με ζήλο να τηρεί τις εντολές του. Ο δαίμονας όμως, άσπονδος εχθρός όσων επιθυμούν τον ενάρετο βίο, παίρνοντας αφορμή την εύνοια του αυτοκράτορα προς αυτήν έσπειρε αισθήματα ζηλοφθονίας στην ψυχή της αυτοκράτειρας. Όταν η Αναστασία πληροφορήθηκε ότι υπήρξε αιτία σκανδάλου, εκμεταλλευομένη το γεγονός αποχώρησε από την αυλή λέγοντας: « Σώζου, ψυχή μου, ώστε να λυτρωθεί η αυτοκράτειρα από την παράλογη ζήλεια, εσύ δε να ετοιμαστείς για την Βασιλεία των ουρανών ». Κράτησε μικρό μέρος της περιουσίας της, μοίρασε τα υπόλοιπα στους πτωχούς και αναχώρησε για την Αλεξάνδρεια. Εκεί, κοντά στην πόλη ίδρυσε γυναικεία μονή, σε τόπο ονομαζόμενο Πέμπτον, η οποία αργότερα ονομάσθηκε Μονή της Πατρικίας.

Μερικά χρόνια αργότερα, αφ’ ότου εκοιμήθη η αυτοκράτειρα Θεοδώρα ( 548 μ.Χ. ), ο αυτοκράτορας αναζήτησε παντού την όμορφη και ενάρετη Αναστασία για να την παντρευτεί. Μόλις εκείνη το πληροφορήθηκε εγκατέλειψε την μονή και μετέβη νύκτα στην Σκήτη, στον αββά Δανιήλ, για να του εκθέσει το πρόβλημα. Ο Γέροντας την έντυσε τότε με αντρικά ενδύματα, της έδωσε το όνομα Αναστάσιος και την εγκατέστησε σε σπήλαιο μακριά από την Σκήτη, βάζοντάς της κανόνα κανόνα να ζήσει εκεί με νηστεία και προσευχή χωρίς ούτε να εξέλθει ούτε να δεχθεί κανένα. Μία φορά την εβδομάδα ένας μαθητής του πήγαινε και της άφηνε μια στάμνα νερό στην είσοδο του σπηλαίου και αποσυρόταν σιωπηλά με μια μετάνοια.

Επί είκοσι οκτώ ολόκληρα έτη έζησε με αυτόν τον τρόπο η γενναία και ανδρεία ψυχή, τηρώντας με ακρίβεια τον κανόνα του Γέροντα. Υπερνικώντας την φυσική αδυναμία και τους μαλθακούς τρόπους της αυλής αγωνιζόταν νυχθημερόν κατά της πείνας, της δίψας, του ύπνου και προπαντός κατά των σκοτεινών δαιμόνων που της υπέβαλλαν να αφήσει την ησυχία. Έγινε έτσι με την προσκαρτερία της σκεύος εκλογής του Αγίου Πνεύματος και ειδοποιημένη για την επικείμενη εκδημία της έγραψε πάνω σε κεραμίδι στον αββά Δανιήλ να φέρει τα σύνεργα για τον ενταφιασμό της. Ο γέροντας, ο οποίος ειδοποιήθηκε μες στη νύκτα με θείο όραμα, έστειλε τον υποτακτικό του στην σπηλιά. Μόλις διάβασε το μήνυμά της έσπευσε να παραυρεθεί στις τελευταίες στιγμές της και έπεσε στα πόδια της ζητώντας της να μεσιτεύσει παρά Κυρίου για τον ίδιο και τους μαθητές του. Αφού κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων, η αγία χαιρέτησε τους αγγέλους που παρουσιάστηκαν στο πλευρό της και με το πρόσωπο ολόφωτο παρέδωσε την ψυχή της στον Κύριο. Επιστρέφοντας στην Σκήτη ο αββάς Δανιήλ αποκάλυψε στους μαθητές του ότι ο ευνούχος Αναστάσιος ήταν η ξακουστή πατρικία, που αναζητούσε ο αυτοκράτορας Ιουστιανιανός για να την νυμφευθεί.
( Ιερομονάχου Μακάριου Σιμωνοπετρίτη, Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου εκκλησίας. Διασκευή εκ του γαλλικού: Σωτήρης Γουνελάς, Μάρτιος. Αθήναι 2006, εκδ. Ίνδικτος, σ. 103 – 105 )

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α΄. Τον Συνάναρχον Λόγον.

Βασιλείου αξίας και δόξαν πρόσκαιρον, καταλιπούσα εμφρόνως Αναστασία σεμνή, την ισάγγελον ζωήν στερρώς διήνυσας, και δοξασθείσα εκ Θεού, ως δοχείον αρετών, δυσώπει Οσία Μήτερ, υπέρ των πίστει τιμώντων, της πολιτείας σου την άσκησιν.

Ήχος πλ. α΄. Χαίροις ασκητικών.

Χαίροις, Αναστασία σεμνή, της Αναστάσεως Χριστού η επώνυμος, ης πίστει εισδεδεγμένη, την μυστικήν αστραπήν, ένδον εν καρδία θείω Πνεύματι, το σκότος κατέλιπες, κοσμικής ματαιότητος, και των Αγγέλων, την ζωήν επεόθησας, ως ασώματος, μετά σώματος ζήσασα· όθεν νυν την ισάγγελον, εκτήσω φαιδρότητα, και ουρανίων θαλάμων, περιφανώς κατηξίωσαι, αεί δυσωπούσα, ταίς ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Χαίροις, Αναστασία σεμνή, η φερωνύμως ανιστώσα εκάστοτε, εκ λάκκου ταλαιπωρίας, και εκ βυθού πειρασμών, τους τη ση πρεσβεία καταφεύγοντας, και πάσιν παρέχουσα, την θερμήν προστασίαν σου, τοις τω ναώ σου, τω αγίω προστρέχουσι, και την μνήμην σου, την σεπτήν εορτάζουσι· χάριν γαρ θείαν είληφας, πληρούν τα αιτήματα, ημών και νέμεις εκάστω, ρώσιν ψυχής ρώσιν σώματος, Χριστόν δυσωπούσα, ταίς ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Ωδή ζ’. Αντίθεον πρόσταγμα.

Ισχύν την ουράνιον ενδεδυμένη, εχθρού απεγύμνωσας την πονηρίαν άπασαν· στερρώς γαρ ηγώνισαι, εγκεκλεισμένη σεμνή, εν τω σπηλαίω κράζουσα· ο ων ευλογημένος και υπερένδοξος.


Η Παναγία, η Βασίλισσα του Ουρανού, ανέλαβε η ίδια τη διαδοχή της εξουσίας της ρωσικής αυτοκρατορίας την ημέρα της παραίτησης από τον θρόνο του αγίου Τσάρου της Ρωσίας Νικολάου Β’ (2 Μαρτίου 1917)

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_святого страстотерпца Николай II_Coronation of Tsar St. Nicholas II Romanov (Holy Communion)Εύρεση της εικόνας Παναγίας της «Βασιλεύουσας» της Κολομένσκογιε, ”Παναγίας της Ενθρόνου”, την ημέρα της παραίτησης από τον θρόνο του αγίου μάρτυρος Τσάρου της Ρωσίας Νικολάου Β ‘ (1917)

Εορτάζουν στις 2 Μαρτίου

Αυτή η θαυματουργή εικόνα εμφανίστηκε στο χωριό Κολόμσκογιε κοντά στη Μόσχα στις 2/15 Μαρτίου 1917, την ημέρα της παραίτησης του Τσάρου Νικολάου Β ‘.

Στις 2 Μαρτίου στις 3:00 μ.μ. ο Τσάρος έπειτα από αλλεπάλληλα τηλεγραφήματα κρατικών αξιωματούχων υπέγραψε την παραίτησή του μέσα στο τρένο που τον μετέφερε για το Τσάρσκοϊε Σέλο, “για το καλό της Ρωσίας”, όπως ο ίδιος είπε. Προτίμησε να θυσιάσει τον εαυτό του για χάρη του λαού του, παρά να θυσιαστεί ο λαός του για χάρη του. 

“Λίγο μετά την παραίτηση του θρόνου από τον αυτοκράτορα Νικόλαο Β’, σε όλη την Ρωσσία πολύ γρήγορα διαδόθηκε ότι αυτή την ημέρα, στο χωριό Kolomskoye κοντά στη Μόσχα, βρέθηκε θαυματουργικά η εικόνα της Παναγίας, που ονομάζεται “Βασιλεύουσας”, κι αυτό θεωρήθηκε ένα Ουράνιο σημάδι, ένα θαύμα που έδειχνε την αγάπη του Θεού και της Βασίλισσας των Ουρανών για την ορθόδοξη πιστή Ρωσία.

Τον Φεβρουάριο του 1917 μια απλή και ευλαβής γυναίκα του χωριού, η Ευδοκία Ανδριάνοβα που ζούσε στο χωριό Pererva, είδε τρεις φορές σε όνειρο την Παναγία και άκουσε να της λέγει να πάει στην εκκλησία του χωριού Κολόμσκογιε, και να βρει μια μεγάλη παλιά εικόνα της. Πήγε στο χωριό και δείχνοντας της ο π. Νικόλαος Λικατσέφ όλες τις εικόνες δεν αναγνώρισε σε καμμία την εικόνα που είχε δει. Ο π. Νικόλας άρχισε να αναζητά την εικόνα παντού: στο καμπαναριό, σε ντουλάπια, και τελικά στο υπόγειο. Εκεί ανάμεσα σε παλιές εικόνες, διάφορα υφάσματα και παλιά χρησιμοποιημένα σκεύη, σκονισμένα, βρέθηκε μια μεγάλη, παλαιά μαυρισμένη εικόνα που δεν μπορούσε κανείς να διακρίνει τίποτα. Όταν όμως προσεκτικά καθαρίστηκε όλοι είδαν μιαν εικόνα της Μητέρας του Θεού έχοντας στην αγκαλιά της τον Χριστό, καθισμένης μεγαλόπρεπα ως Βασίλισσα του Ουρανού σε βασιλικό θρόνο, με πορφυρό – κόκκινο βασιλικό ένδυμα με στέμμα στο κεφάλι της, με αυτοκρατορικό σκήπτρο και σφαίρα στο χέρι της. Ήταν επιβλητική, θλιμμένη, και τα θλιμμένα μάτια της γεμάτα με δάκρυα. Η Ευδοκία Ανδριανόβα αμέσως αναγνώρισε αυτήν που είδε στο όραμα της.

Παναγία η Βασιλεύουσα_Reigning icon of the Mother of God_Державная икона Божией Матери_23_p1bb683o23sv3p5r1vun18bb1tpc4 - CopyΑυτή η εικόνα ήταν επικεφαλής του ρωσικού στρατού το 1812, τον οδηγούσε εναντίον του  Ναπολέοντα που επιτίθονταν στη Ρωσία. 

Η εικόνα έκανε πολλά θαύματα θεραπεύοντας σωματικές και ψυχικές ασθένειες. Η ιδια εικόνα της Ουράνιας Βασίλισσας λίγο αργότερα ανανεώθηκε με θαυματουργικό τρόπο, έγινε φωτεινότερη και ο μανδύας της Θεοτόκου όσο περνούσε ο καιρός γινόνταν όλο και πιο κόκκινος, όπως το προείπε η Παναγία στην γερόντισσα Ευδοκία .

Καθώς η εικόνα εμφανίσθηκε την ημέρα που παραιτήθηκε ο Τσάρος, πολλοί πίστευαν ότι η Βασίλισσα του Ουρανού είχε αναλάβει την βασιλική εξουσία στη ρωσική γη, τη στιγμή της μεγαλύτερης πτώσης του Ορθοδόξου λαού και έτσι η εικόνα έγινε γνωστή ως η «Βασιλεύουσα» εικόνα. 

Γι ‘αυτό το βλέμμα της ήταν τόσο επιβλητικό και γεμάτο με τέτοια θλίψη: ήταν γεμάτο με τα δάκρυα του Θείου πόνου και της μητρικής αγάπης, γι’ αυτό το βασιλικό της ένδυμα έγινε κόκκινο: ήταν εμποτισμένο με το αίμα των μαρτύρων, και τα πολύτιμα δάκρυα των αθώων Ρώσων μαρτύρων διακοσμούσαν το στέμμα της. Το συμβολικό νόημα αυτής της ιερής εικόνας είναι σαφές για τα πνευματικά μάτια: μέσω της αμέτρητης ταλαιπωρίας, γεμάτης αίματος και δακρύων, μετά από μετάνοια, ο ρωσικός λαός θα συγχωρεθεί και η Ανώτατη εξουσία, που θα διατηρηθεί από την Ουράνια Βασίλισσα, θα επιστρέψει χωρίς αμφιβολία στη Ρωσία. Διαφορετικά, γιατί η αγία Μητέρα του Θεού πρέπει να κρατήσει αυτήν την εξουσία.

Με χαρούμενο φόβο και μετάνοια, ο ρωσικός λαός άρχισε να προσεύχεται ενώπιον της «βασίλισσας» της Μητέρας του Θεού σε όλη τη χώρα, και αμέτρητα αντίγραφα αυτής της εικόνας, άρχισαν να στολίζουν όλες τις ρωσικές εκκλησίες. Ένας θαυμάσιος ακάθιστος κανόνας συντάχθηκε αφιερωμένος σ ‘αυτή την ιερή εικόνα, τον οποίο ακούγοντας τον ολόκληρο το εκκλησίασμα έπεφτε στα γόνατα. (Αναφέρεται ότι ο νεομάρτυς και ομολογητής Πατριάρχης Τυχων [1917-1925] έγραψε αυτόν τον ακάθιστο στην εικόνα της «Βασιλεύουσας» Μητέρας του Θεού. Ο άγιος Τυχωνας ήταν πατριάρχης εκείνη την εποχή κι έψαλλε τον Ακάθιστο συχνά). Περνώντας τα χρόνια και γινόμενος ο διωγμός των ευσεβών πιο σκληρός, σε όλη τη Ρωσία προσευχόταν ενώπιον αυτής της ιερής εικόνας. Η αυθεντική εικόνα της Παναγίας κατασχέθηκε και αποθηκεύτηκε στους θησαυρούς του Ιστορικού Μουσείου.

Είναι γνωστό ότι ο Τσάρος είχε ιδιαίτερα μεγάλη ευλάβεια στη Μητέρα του Θεού και πιστεύεται από πολλούς ότι ήταν η ένθερμη προσευχή του προς Εκείνη που την έκανε να δείξει το έλεός της στο ρωσικό λαό μέσα από αυτή την αποκάλυψη και τα πολλά θαύματα που έκανε. 

Η Μητέρα του Θεού ήρθε στο «Σπίτι της» που είχε προετοιμαστεί γι ‘αυτήν από ολόκληρη τη Ρωσική ιστορία, στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του λαού του Θεού, τη στιγμή της μεγαλύτερης πτώσης του, και πήρε η ίδια τη διαδοχή της εξουσίας της ρωσικής αυτοκρατορίας, όταν η ίδια η ιδέα του Ορθόδοξου Τσάρου είχε καταπατηθεί υπέρ της σατανικής τυραννίας.

***

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0bfd5544ee17f91225Πέμπτη. 15 Μαρτίου. Ο στρατηγός Ρουζσκυ παρέδωσε στον Νικόλαο τα τηλεγραφήματα των στρατηγών. Οι απαντήσεις ήταν απόλυτα ομόφωνες, ο Νικόλαος έπρεπε να παραιτηθη. Η κατάσταση στο μέτωπο ήταν ανεξέλεγκτη. Οι στρατιώτες είχαν προσχωρήσει στον πυρετό της επανάστασης και οι στρατηγοί μετά μεγάλης δυσκολίας διατηρούσαν κάποια τάξη. Ο Νικόλαος συγκλονίστηκε. Το πρόσωπό του χλωμιασε. Ανασηκώθηκε, πήγε στο παράθυρο του βαγονιού, το άνοιξε κι έβγαλε έξω το κεφάλι του….

…Στράφηκε προς τους παρισταμένους
’Μπορείτε να υποσχεθείτε ότι η παραίτηση μου θα είναι προς το συμφέρον της Ρωσσίας;’’
‘’Μεγαλειότατε, είναι το μόνο το οποίο μπορεί να σώση την Ρωσσία στην παρούσα κρίση.’’
Τότε, με σταθερή και καθαρή φωνή, ανακοίνωσε,’’ Για χάρη της ευημερίας, της ειρήνης και της σωτηρίας της Ρωσσίας, την οποία αγαπώ φλογερά, προτίθεμαι να παραιτηθώ του θρόνου για χάρη του γιου μου. Παρακαλώ όλους σας να τον υπηρετήσετε με αφοσίωση και ειλικρίνεια’’
Μόλις ολοκλήρωσε την φράση αυτήν, έκανε τον σταυρό του. Το ίδιο έκαναν και οι υπόλοιποι. Στις 3.00 μ.μ. ο Νικόλαος υπέγραψε το επίσημο έγγραφο της παραίτησής του και της παράδοσης της εξουσίας στον γιο του….

Στις 9.00 το βράδυ, έφθασαν οι αντιπρόσωποι της προσωρινής κυβέρνησης… του παρέδωσαν να υπογράψει το έγγραφο παραίτησης, που συντάχθηκε από την προσωρινή κυβέρνηση. Ο Νικόλαος το πήρε κι αποσύρθηκε στο δωμάτιό του. Όταν επέστρεψε, τους παρέδωσε ένα έγγραφο με το κείμενο της παραίτησης που συνέταξε ο ίδιος. Η αρχοντική ευγένεια και ο θερμός πατριωτισμός που χαρακτήριζε κάθε γραμμή του κειμένου αυτού προκάλεσε τον θαυμασμό και αυτών ακόμη των εχθρών το τσάρου.

…Ο Νικόλαος έγραφε στο ημερολόγιό του, ‘’…Στις 1.00 το πρωί αναχώρησα από το Πσκωφ με βαρειά καρδιά για όλα όσα βίωσα. Παντού γύρω μου βλέπω προδοσία, δειλία και δόλο’’.

Όπως ο ίδιος είχε πει, δεν εκτιμούσε καθόλου την τακτική του Μεγάλου Πέτρου, ο οποίος ενσάρκωνε τον δεσποτισμό και την τυραννία σε απόλυτο βαθμό. Προτιμούσε να μην επιβάλλη αλλά να εμπνέη στους υπηκόους του το αγαθό παράδειγμα, θυσιαζόμενος ο ίδιος για την ευημερία του λαού του, παρά να θυσιάζη άλλους. Η πολύ χαρακτηριστική μέθοδος διακυβέρνησης του ήταν απόλυτα προσωπική του επιλογή κι όχι ένδειξη αδυναμίας.
Η Αλεξάνδρα ανέφερε κάποτε στην στενή της φίλη Λίλι Ντεν με παράπονο: «Τον κατηγορούν ότι είναι αδύνατος. Είναι ο πιο ισχυρός, όχι ο πιο αδύνατος! …Οι άνθρωποι ξεχνούν ότι ο μεγαλύτερος κατακτητής είναι αυτός που κατακτά τον εαυτό του… Αναρωτιέμαι γιατί δεν τον κατηγορούν ότι είναι υπερβολικά καλός; Αυτό τουλάχιστον θα ήταν αλήθεια!»

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_9-sf-mc-tarul-nicolae-1918-1Το αποκορύφωμα της μεγαλοψυχίας και της αυτοθυσίας του Νικολάου φανερώθηκε κατά τους τελευταίους πειρασμούς της ζωής του. Τον Μάρτιο του 1917 μετά από συνεχείς εξεγέρσεις και ταραχές παραιτήθηκε από τον θρόνο του. Προτίμησε να θυσιάσει τον εαυτό του για χάρη του λαού του, παρά να θυσιαστεί ο λαός του για χάρη του. Παρόλα αυτά η εσωτερική κατάσταση συνεχώς χειροτέρευε. Οι εχθροί του τσάρου όχι μόνο δεν ησύχασαν και δεν ικανοποιήθηκαν από την παραίτησή του, αλλά τότε άρχισαν να φανερώνουν όλο το δαιμονικό τους μίσος εναντίον του Νικολάου και της οικογενείας του.

Όταν βρισκόταν στο κέντρο της φοβερής θύελλας στην αρχή της Ρωσικής επανάστασης, λέει στον υπουργό Εξωτερικών Αλέξανδρο Ιζβόλσκυ:‘«Αν με βλέπετε τόσο ήρεμο, είναι διότι έχω την σταθερή, την απόλυτη πεποίθηση ότι τα πεπρωμένα της Ρωσσίας, εμένα του ιδίου και της οικογένειάς μου βρίσκονται στα χέρια του Παντοδύναμου Θεού, ο Οποίος με τοποθέτησε στην θέση που βρίσκομαι. Ό,τι και αν συμβεί, θα υποκλιθώ στο θέλημά Του, έχοντας την συνείδηση ότι ποτέ δεν είχα τίποτα άλλο στην σκέψη μου εκτός από το να υπηρετήσω την χώρα, την οποία (ο Ίδιος) μου εμπιστεύθηκε».

Έχοντας μεγάλη πίστη στο θέλημα του Θεού, έγραφε στο ημερολόγιό του: «Όλα εξαρτώνται από το θέλημα του Θεού και εναποθέτω την πίστη μου στο έλεος Του, ενατενίζοντας το μέλλον με ειρήνη και γαλήνη».
«…Όλα είναι στα χέρια του Θεού. Όλες μας οι ελπίδες είναι σ’Αυτόν».
Ακόμη και στη βαθειά μας θλίψη, ο Κύριος μας δίνει ειρηνική και φωτεινή χαρά»

Με την οκτωβριανή επανάσταση, τον Οκτώβριο του 1917, ολόκληρη η Ρωσία μαστίζεται από τον εμφύλιο πόλεμο, από μίση, προδοσίες, βία, φρικτά εγκλήματα και πρωτάκουστες ιεροσυλίες. Το νέο καθεστώς εγκαθίδρυσε μια πρωτοφανή τυραννία, ένα κράτος τρόμου και αίματος, το οποίο θα παρέμενε στην εξουσία για εβδομήντα χρόνια, μια νέα βαβυλώνια αιχμαλωσία.

Η πορεία του Νικολάου ήταν κατά τον τύπο του Χριστού. Ο Νικόλαος βάσταξε το βάρος της ευθύνης των παράλογων διαθέσεων και ενεργειών του λαού του, και τελικά η διακυβέρνησή του σφραγίστηκε με την θυσία του, η οποία ήλθε ως αποτέλεσμα της γενικής αυτής διαφθοράς. Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0_a921_e8b3a169_L(2)_thumb[4]svyatye__16de82_cf1296b3_XLΠριν χρόνια στην αγιοκαταταξη (19.7.1903) του Οσίου Σεραφείμ, το βασιλικό ζεύγος επισκέφθηκε την γυναικεία Μονή του Ντιβέγιεβο, εκεί συνωμίλησε κατ᾿ ιδίαν με την Οσία Παρασκευή του Σάρωφ (Πάσσα Σαρώφσκαγια, † 22.9.1915), την δια Χριστον σαλή. Η οσία Πάσσα του αποκάλυψε το πεπρωμένο της Ρωσσίας το μαρτύριό του και την καταστροφή της Εκκλησίας· επίσης τον προέτρεψε, ‘’Μεγαλειότατε, κατέβα μόνος σου από τον θρόνο’’. Και φεύγοντας του έδωσε ένα δέμα με πολλή ζάχαρη, επειδή “θα είχε να κάνη μεγάλο ταξίδι…”»

Και ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης έλεγε προφητικά το ίδιο έτος, το 1905: «Έχουμε έναν ενάρετο και ευλαβή Τσάρο. Ο Θεὸς έστειλε σε αυτὸν έναν βαρὺ σταυρὸ δοκιμασιών, γιατί είναι το εκλεκτὸ και αγαπημένο παιδί Του. Εάν δεν υπάρξει Μετάνοια στον Ρωσσικό λαό, ο Θεός θα απομακρύνει τον ευλαβή Τσάρο Του και θα στείλη μαστίγιο στο χέρι ανήθικων, σκληρών, αυτόκλητων Κυβερνητών, οι οποίοι θα πνίξουν όλη την γη στο αίμα και στα δάκρυα.»

Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (+2 Ιουλίου 1966) αναφέρει: Ο Τσάρος Νικόλαος έδειξε μεγαλοψυχία ανάλογη με αυτήν του Δικαίου Ιώβ, δολοφονήθηκε, επειδή ως Τσάρος έβλεπε το αυτοκρατορικό στέμμα ως υπηρεσία. .. στο Θεό…, ήταν η ενσάρκωση της Ορθοδοξίας, ήταν ένας δούλος του Θεού, χρισμένος από τον Θεό, επειδή ήθελε την ενότητα των ορθοδόξων πιστών της Ρωσίας! Η μάχη εναντίον του συνδέεται στενά με την μάχη εναντίον του Θεού και της Πίστεως. Με μία λέξι, έγινε Μάρτυς, επειδή έμεινε πιστός στον Κύριο των κυρίων και εδέχθη τον θάνατο, όπως τον εδέχθησαν οι Μάρτυρες»… Τα πάντα εξεγέρθηκαν εναντίον του κατεξοχήν πράου, αγνού και άκρως στοργικού Τσάρου, σε τέτοιο βαθμό, ώστε εκείνη την τρομερή ώρα του αγώνα εναντίον του, παρέμεινε μόνος. Αισχρές συκοφαντίες διαδόθηκαν προκαταβολικά εναντίον του Τσάρου και της Οικογένειάς του, ώστε ο λαός να επιδείξει αναίδεια στο πρόσωπό του. Ο Τσάρος έμεινε εντελώς μόνος, περιβαλλόμενος από προδοσία, χυδαιότητα και δειλία. Κατά τις ημέρες του Μαρτίου, το Πσκώφ έγινε η Γεθσημανή του Τσάρου και το Εκατερίνμπουργκ ο Γολγοθάς του. Ο Τσάρος Νικόλαος πέθανε ως Μάρτυρας, με ακλόνητη πίστη και υπομονή, έχοντας πιει το ποτήριον του πόνου μέχρι το κατακάθι.»

Κι ο Αρχιεπίσκοπος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός της Ρωσίας Αβέρκιος (Taushev) αρκετές φορές στα διάφορα κηρύγματα του έγραψε για το νόημα της εύρεσης της εικόνας, σαν παράδειγμα: «Τι μπορεί να σημαίνει αυτό εάν όχι ότι η Μητέρα του Θεού η ίδια ανέλαβε την υπέρτατη βασιλική εξουσία επί της Ρωσικής γης στα χέρια της, αφού ο απογοητευμένος Ρωσικός λαός απέρριψε τον Ηγεμόνα του, τον Χρισμένο του Θεού; Και κοιτάζει με θλίψη τα οδυνηρά δεινά του ρωσικού λαού, που αναπόφευκτα προκαλούνται από τη δαιμονική κατοχή του, και περιμένει υπομονετικά, σαν αληθινή Μητέρα, τη μετάνοιά του και τη μεταστροφή του στο Θεό. Ξυπνήστε, ξυπνήστε!Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0_0Svyatye-tsarstvennye-mucheniki

Άγιος Παϊσιος Αγιορείτης

Ω, αν καταλαβαίναμε την μακροθυμία του Θεού! Εκατό χρόνια χρειάσθηκαν για να γίνη η Κιβωτός του Νώε
Μήπως ο Θεός δεν μπορούσε να κάνη γρήγορα μια Κιβωτό; Αλλά άφησε τον Νώε να παιδεύεται εκατό χρόνια, για να καταλάβουν και οι άλλοι και να μετανοήσουν. Εκείνος έλεγε: «Δέστε, θα γίνη κατακλυσμός! Μετανοήστε!» Εκείνοι τον κορόιδευαν. «Κλουβιά, έλεγαν, φτιάχνει» και είχαν τον χαβά τους. 
Και τώρα, σε δύο λεπτά μπορεί ο Θεός όλον τον κόσμο να τον συγκλονίση και να τον κάνη να αλλάξη, να γίνουν όλοι πιστοί, σούπερ πιστοί! Πώς; Αν γυρίση το κουμπί στον σεισμό σιγά-σιγά από τα 5 στα 6 ρίχτερ…, στα 7… Στα 8, οι πολυκατοικίες θα πάνε σαν τους μεθυσμένους∙ θα αρχίση η μία να χτυπά την άλλη. Στα 10 όλοι θα πουν: «Ήμαρτον! Σε παρακαλούμε, σώσε μας». Μπορεί και όλοι να πουν: «Καλόγεροι θα γίνουμε!».
Μόλις όμως τελειώση ο σεισμός, ενώ ακόμη θα κουνιούνται λίγο, αλλά δεν θα πέφτουν, πάλι στα μπουζούκια θα τρέξουν. Γιατί η επιστροφή τους αυτή δεν θα έχη πραγματική μετάνοια, αλλά απλώς θα πουν έτσι, για να γλυτώσουν το κακό…

Ορισμένοι, χωρίς να γνωρίζουν τους πνευματικούς νόμους που λειτουργούν, προσεύχονται με πόνο, αλλά δεν εισακούονται, γιατί είναι πια οργή Θεού. Ορισμένοι πάλι δεν προσεύχονται, δεν κάνουν ούτε ένα κομποσχοίνι, γιατί συμφωνούν με την δικαία οργή του Θεού, που σκοπό έχει να συνετίση τους ανθρώπους. Ο Θεός να φωτίση περισσότερο εμάς τους μοναχούς, γιατί οι περισσότεροι είμαστε μωρές παρθένες και τα λυχνάρια μας έχουν νερό με λίγο λάδι στο φιτίλι. Οι κοσμικοί περιμένουν από εμάς να τους φωτίσουμε τον δρόμο, για να μη σκοντάφτουν!

Να παρακαλούμε να δίνη ο Θεός μετάνοια στον κόσμο, για να αποφύγουμε την δικαία οργή του Θεού. Η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί διαφορετικά παρά μόνο με μετάνοια και τήρηση των εντολών Του. (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι A’)

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_LbY2CmaJllsΗ μετάνοια βοηθάει να εξαφανισθή το κακό, η μετάνοια είναι μεγάλη υπόθεση. Δεν έχουμε καταλάβει ότι ο άνθρωπος με την μετάνοια μπορεί να αλλάξη την απόφαση του Θεού. Τα βιβλία των Μακκαβαίων να τα διαβάσετε όλα. Είναι πολύ δυνατά.
Όλη η βάση εκεί είναι: Να μετανοήση ο κόσμος.

«Και ένας Χριστιανός να μείνη μόνο, ο Χριστός θα κάνει το σχέδιό Του». «Αν δεν είχα εμπιστοσύνη στον Θεό, δεν ξέρω τι θα γινόμουν. Ο άνθρωπος να ενεργή μέχρις ενός σημείου. Μετά ο Θεός. Να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη». Ο άνθρωπος, αν θέλη να μη βασανίζεται, πρέπει να πιστέψη στο « χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν », που είπε ο Χριστός. «Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι ». Δεν αφήνουμε το Θεό νοικοκύρη να μας κυβερνάει• γι’ αυτό ταλαιπωρούμαστε. Πρέπει να αφήσουμε εν λευκώ τον εαυτό μας και το μέλλον μας στη Θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα, και ο Θεός θα μας φροντίσει. Να έχουµε απόλυτη εµπιστοσύνη.
“Όλοι οι μεγάλοι έχουν τα δικά τους σχέδια. Θέλουν δε θέλουν όμως, προωθούν το σχέδιο του Θεου”.
Όσο μπορείτε, να κρατάτε σφιχτά από το φόρεμα την Μεγάλη μας Αρχόντισσα Παναγία, για να σας βοηθάη. 
Εύχομαι η Παναγία, που είναι η Φιλόστοργος Μητέρα όλου του κόσμου, να προστατεύη όλες σας και όλον τον κόσμο (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Β’«Πνευματική αφύπνιση»)

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’.

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια,
ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια,
αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε.
Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον,
εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον.
ίνα κράζω σοι, Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Οτε εκ του ξύλου

Πάντων προστατεύεις Αγαθή,
των καταφευγόντων εν πίστει τη κραταιά σου χειρί.
άλλην γαρ ουκ έχομεν, αμαρτωλοί προς Θεόν,
εν κινδύνοις και θλίψεσιν, αεί μεσιτείαν,
οι κατακαμπτόμενοι, υπό πταισμάτων πολλών,
Μήτερ του Θεού του Υψίστου. όθεν σοι προσπίπτομεν.
ρύσαι, πάσης περιστάσεως τους δούλους σου.

Απολυτίκιον του αγίου Τσάρου Νικολάου Β’ Ρομανώφ της Ρωσίας και της οικογένειάς του
Ήχος γ’ Θείας πίστεως

Θείω στέμματι καταστεφθέντες και Βασίλειον ευρόντες χάριν, αρεταίς θεοπρεπώς διελάμψατε, ου την επίγειον δόξαν ποθήσαντες αλλά του Πνεύματος κάλλος το άφθορον όθεν, άγιοι Ρομάνοφ βασιλομάρτυρες, πρεσβεύσατε σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Δέσποινα, πρόσδεξε τας δεήσεις των δούλων σου και λύτρωσε ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως.

Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτηρ του Θεού, φύλαξόν με υπο την σκέπην σου.

Εκ παντοίων κινδύνων τούς δούλους σου φύλαττε, ευλογημένη Θεοτόκε, ίνα σε δοξάζωμεν, τήν ελπίδα τών ψυχών ημών.