iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Ελευθερωτής ενός λαού που στενάζει είναι ο ίδιος ο Ύψιστος Κύριος που τους σπλαχνίζεται για την μετάνοιά του… Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Иисус-Христос-Byzantine Orthodox IconfileΤρυφαίνη και Ματρώνα οι εν Κυζίκω
Φαρμούθιος αναχωρητής της Αιγύπτου (4ος αι.)
Αντύπας επίσκοπος Περγάμου, ιερομάρτυς, μαθητής Αγ. Ιωάννου Θεολόγου [Απκ 2, 13] (92)
Βάκχος οσιομάρτυς της Μονής Αγ. Σάββα Παλαιστίνης (8ος αι.)
Γεώργιος της Μονής Χρυσοστόμου, παρά τον Κουτσοβέντη της Κύπρου (1091) [και 11/4]
Καλλίνικος της Τσερνίκας επίσκοπος Ρίμνικ Ρουμανίας (1868)
Ευθύμιος (1456) και Χαρίτων στη Vologda (Ζυανζέμσκ) Ρωσίας (1509)
Γερο-Ευλόγιος ο Χατζηγιωργιάτης από το Κελλί του Αγίου Γεωργίου του Φανερωμένου στην άνω Παντοκρατορινή Καψάλα του Αγίου Όρους

Εορτάζουν στις 11 Απριλίου

Άγιος γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας
(8 Δεκεμβρίου 2019)

Εφραίμ Φιλοθεΐτης-Αριζόνας_Ephraim (Moraitis) of Philotheou of Arizona_Ефрем Филофейский Аризонский_128512_nΣήμερα υπάρχει τέτοια πνευματική σύγχυση. Μεγάλος ανεμοστρόβιλος παρασέρνει τα πάντα. Κρατείστε γερά την παράδοση που σας παρέδωσα και να ξέρετε ότι σήμερα είναι ομολογία να λέμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός μας. Αυτό δεν το θέλουν οι σκοτεινές δυνάμεις.
…Πω ! Πω ! Τι θα περάσουμε! Δυσκολίες μεγάλες. Η Αθήνα έχει κρυφούς Αγίους πολλούς… Η Ελλάδα γύρισε τη πλάτη της στο Χριστό. Γι’ αυτό θα υποφέρει πολλά. Τα παιδιά στην Ελλάδα σήμερα είναι, ή πολύ φωτισμένα, ή πολύ σκοτισμένα. Τα παιδιά των ενάρετων οικογενειών, είναι η μαγιά του Χριστού και το μέλλον της Ελλάδας.

……Πως λένε αυτούς που παντρεύονται παράνομα εδώ ;
Συνομιλήτρια : Μήπως εννοείτε τους ομοφυλόφιλους ;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ : Ναι αυτούς. Η Παλαιά Διαθήκη λέγει: «δεν θα μείνει το πνεύμα μου στους ανθρώπους, γιατί είναι σάρκες». Αυτό ισχύει για σήμερα. Τα Σόδομα κάηκαν, το ίδιο …τα πυρηνικά. Δεν ανέχεται αυτές τις αμαρτίες ο Χριστός. Παντού λατρεύεται η αμαρτία της σάρκας. Δεν υπάρχει μετάνοια. Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία μετανόησε.
Όλοι οι ομοφυλόφιλοι θα εξαλειφθούν. Όλα χώμα …Τα πυρηνικά … Όλα χώμα. Ο πόλεμος θα γίνει για τις αμαρτίες…

Εμφανίστηκε ο Γέροντας Εφραίμ σε μία πνευματικοκόρη του σε κατάσταση εγρηγόρσεως, τον είδε να είναι πολύ λυπημένος, και προσπαθούσε να μεταπείσει τον Χριστό για όσα επρόκειτο να συμβούν (γενηθησόμενα). (Αυτά, βέβαια, συμβαδίζουν κατά πνεύμα με όσα έλεγε ο Γέροντας Εφραίμ όσο ήταν εν ζωή).
Και μετά της είπε: «Μετάνοια! Μετάνοια! Ο Χριστός είναι πολύ λυπημένος. Δεν έπρεπε οι σημερινοί άνθρωποι να είμαστε σε αυτήν την πνευματική κατάσταση που βρισκόμαστε. Έρχονται πολύ μεγάλα κακά. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο μεγάλα θα είναι . . . Αλλοίμονο, τι σας περιμένει. Μετανοείστε όσο υπάρχει καιρός. Να γονατίζετε και να κλαίετε. Να ρίχνετε δάκρυα μετανοίας, μήπως ο Χριστός μαλακώσει. Αυτό έχει να κάνει και με αυτά που γίνονται στην Αμερική. Πολύς κόσμος θα φύγει με αυτά που έρχονται. Πολύς κόσμος θα φύγει [=θα πεθάνει]. Δεν έχετε έλεος αναμεταξύ σας. Δεν έχετε έλεος. Είστε σκληροί. Ο ένας θέλει να φάει τον άλλον. Αυτά να τα πείς και στον πνευματικό σου, και στους άλλους». (2020)

Αυτά τα χρόνια τα δύσκολα, μόνο λίγοι απλοί παπάδες θα κρατήσουν και θα διαφυλάξουν την Ορθοδοξία. Οι μεγάλοι, οι αξιωματούχοι, θα ακολουθήσουν τον ‘’άλλον’’ (εννοεί τον διάβολο).
Ο κόσμος θα μοιραστεί. Ποιόν ν’ ακολουθήσει; Αυτό θα κρατήσει λίγο και μετά θ’ ακολουθήσει ο πόλεμος. Μετά τον πόλεμο θα γίνει μία Σύνοδος κανονική και θα βάλει στην σειρά τα πράγματα’’.

Όσοι λένε την ευχή του Ιησού, αυτοί θα ξεπεράσουν όσα έρχονται με τη βοήθεια του Θεού. Η πίστις θα κλονισθή μέχρι τα θεμέλια, οι Άγιοι όμως δεν θα εκλείψουν μέχρι της συντελείας των αιώνων.

Πρέπει να πιστεύουμε ακραδάντως ότι εις τους εσχάτους χρόνους, που ήδη εισερχόμεθα και προχωρούμε, οι άγιοι άνθρωποι θα είναι αυτοί που θα δώσουν την μαρτυρία του Ιησού μας και θα κηρύξουν και θα βροντοφωνήσουν ότι ο Χριστός μας εστίν ο αληθής Θεός, ο ενανθρωπήσας διά τον άνθρωπον. Με την ομολογία αυτή θα στεφανωθούν και θα αγιάσουν.

***

Παναγια_λιτανεια_πολεμος κριμαικος_Е-Зайцев.-Молебен-на-Бородинском-поле_Отечественная война 1812_9613Ελευθερωτής ενός λαού που στενάζει είναι
ο ίδιος ο Ύψιστος Κύριος που τους σπλαχνίζεται…
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

«Όλες οι πολεμικές συρράξεις στην ιστορία είναι επιφανειακές και ασύνδετες, αν στην σύγκρουση ανάμεσα σε δύο λαούς δε λαμβάνεται υπόψη εκείνος ο τρίτος παράγοντας ο Δημιουργός των λαών, η Πρόνοιά Του. Γι’ αυτό και γράφονται τόσα πολλά που μας λένε ελάχιστα. Στη Βίβλο στα αποκαλούμενα ιστορικά βιβλία της Βίβλου, αντίθετα, έχουν γραφεί λίγα που όμως μας λένε τα πάντα, οτιδήποτε είναι σημαντικό και ζωτικής σημασίας για την εξήγηση των πολέμων. Γι‘ αυτό και αυτά τα ιστορικά βιβλία της Βίβλου αποτελούν υπόδειγμα γραφής της ιστορίας των πολέμων. Και γι’ αυτό το λόγο αυτά τα ιστορικά βιβλία μπήκαν στη συλλογή της Βίβλου, και έμειναν ως ιερά βιβλία, για να υπηρετούν πάντοτε το ανθρώπινο γένος, ως αλάνθαστη ερμηνεία των αιτιών της πτώσης και των αιτιών της ανόδου, των αιτιών των αγώνων και των πολέμων, των νικών και των ηττών, της σκλαβιάς και της απελευθέρωσης, της ειρήνης και της ευημερίας ενός λαού. Η συσσώρευση αμέτρητων πληροφοριών στη σύγχρονη ιστορία συμβάλλει ελάχιστα στην επεξήγηση των πολέμων. Και καλύτερα, νομίζω, να επεξηγήσεις έναν πόλεμο με όσο δυνατόν λιγότερα δεδομένα παρά με σωρεία δεδομένων να μην τον εξηγήσεις. Η Βίβλος με ελάχιστα δεδομένα δίδει τέλεια επεξήγηση κάθε πολέμου που περιγράφεται σ’ αυτήν…

…Το βιβλίο των Κριτών*, αρχικά μιλά γενικά για το πως ο Κύριος χρησιμοποιεί τους Κριτές στο λαό του Ισραήλ, και πως μέσω αυτών των Κριτών απαλλάσσει το λαό από τη δουλεία. Αφού ο Κύριος σπλαχνίστηκε επειδή οι εκμεταλλευτές και οι καταπιεστές τους έκαναν να στενάζουν (Κριτ. 2, 18). Ως αιτία, λοιπόν της απελευθέρωσης αναφέρεται ο στεναγμός του λαού προς τον Κύριο, δηλαδή η μετάνοια, και ως Αίτιος της απελευθέρωσης ο ίδιος ο Ύψιστος Κύριος που τους σπλαχνίζεται.

…Μετά από οκτάχρονη σκλαβιά υπό τον Κουσάν Ρισαθαίμ οδυρόταν οι γιοί του Ισραήλ στον Κύριο και ανέδειξε ο Κύριος κριτή να ελευθερώσει τους γιους του Ισραήλ τον Οθνιήλ, γιο του Κενεζίτη νεότερο αδελφό του Χάλεβ. Ήταν το πνεύμα Κυρίου μαζί του, και αναδείχθηκε κριτής του λαού του Ισραήλ. Βγήκε να πολεμήσει το βασιλιά της Μεσοποταμίας Κουσάν Ρισαθαίμ και τον παρέδωσε ο Κύριος στην εξουσία του και τον νίκησε ολοσχερώς. Και η χώρα είχε ειρήνη για σαράντα χρόνια (Κρ. 3, 9-11).

Και μετά ο λαός του Ισραήλ έπεσε πάλι στη δουλεία, που είχε διάρκεια δεκαοκτώ χρόνια.

Μετά από δεκαοκτώ χρόνια σκλαβιάς υπό τον Εγλων βασιλιά της Μωάβ, επικαλέστηκαν οι γιοι του Ισραήλ τον Κύριο και ο Κύριος τους έστειλε ελευθερωτή τον Εουδ γιο του Γηρα από τη φυλή του Βενιαμίν. (Κρ. 3, 15). Αμέσως μετά λόγω των αμαρτιών του ο Ισραήλ υποδουλώθηκε από τους Μαδιανίτες για επτά χρόνια.

Μετά από επταετή σκλαβιά υπό τους Μαδιανίτες επικαλέστηκαν οι γιοι του Ισραήλ τον Κύριο (Κρ. 6,7). Και ο Κύριος απελευθερώνει τον Ισραήλ μέσω του Γεδεών. Αμέσως μετά ο Ισραήλ υποδουλώθηκε λόγω των αμαρτιών του για δεκαοκτώ χρόνια από τους Φιλισταίους.

Μετά από αυτή τη νέα δεκαοκτάχρονη σκλαβιά υπό τους Φιλισταίους επικαλέστηκαν οι γιοι του Ισραήλ τον Κύριο λέγοντας: αμαρτήσαμε γιατί εγκαταλείψαμε εσένα και λατρέψαμε τους Βάαλ. Και ο Κύριος είπε στους γιους του Ισραήλ: πηγαίνετε και ζητήστε βοήθεια από τους θεούς που επιλέξατε να σας ελευθερώσουν από τη δυστυχία σας. Και οι γιοι του Ισραήλ είπαν στον Κύριο: αμαρτήσαμε , κανε σε μας ό,τι θέλεις, μόνο ελευθέρωσε μας (Κρ. 10, 10-14). Τότε ο Κύριος τους συμπόνεσε και τους απελευθέρωσε μέσω του εκλεκτού του κριτή Ιεφθάε. Αμέσως μετά ο Ισραήλ αμαρτάνει και υποδουλώνεται και πάλι από τους Φιλισταίους και παραμένει στη σκλαβιά για σαράντα χρόνια. Και πάλι τον απελευθέρωσε ο Κύριος μέσω του κριτή Σαμψών.

Και έτσι συνεχίζεται με τη σειρά μέσα από όλα τα βιβλία των Κριτών και τα βιβλία των Βασιλέων του Ισραήλ.

Τι βλέπουμε σ’ αυτά τα βιβλικά παραδείγματα; Βλέπουμε αυτό που στη Βίβλο είναι σαφές. Στην εξωτερική ελευθερία ο λαός με την αμέλεια και την απληστία του υποδουλώνεται πνευματικά. Η εξωτερική ελευθερία αποτελούσε μόνο τη χρυσή αυλαία του σκότους της εσωτερικής σκλαβιάς. Αυτή η εσωτερική πνευματική σκλαβιά έπρεπε να φθάσει ως την εξωτερική φυσική της έκφραση, στο συμβολισμό της δηλαδή την εξωτερική σκλαβιά. Όσο ο λαός ζούσε στην ελευθερία που του χάρισε ο Θεός, σε ειρήνη και ευημερία η καρδιά του αδιαφόρησε και σκλήρυνε απέναντι στο Θεό, τον Έναν και Ζώντα, και προσκολλήθηκε στην ακαθαρσία της αμαρτίας και στα ασεβή είδωλα. Κατά τη διάρκεια της ελευθερίας ο λαός απομακρυνόταν από το Θεό και ανοήτως καταπατούσε το νόμο Του. Όταν γι’ αυτό το λόγο ο λαός υποδουλώνεται, η σκληρή του καρδιά μαλακώνει και ο νους του φωτίζεται. Αλλά αυτό το μαλάκωμα της καρδιάς και ο φωτισμός του νου δεν έγινε αλματωδώς, μεμιάς, αλλά αργά αργά. Κατά τη δουλεία ο δούλος είναι υποχρεωμένος να σιωπά, να υπομένει, να θυμάται. Μέσω της σιωπής, της υπομονής και της μνήμης ο λαός μαλάκωνε την καρδιά του, φώτιζε το νου του και με τη μνήμη έμαθε. Μόλις τότε έφθανε στη μετάνοια, και μετανοημένος επικαλείτο τη βοήθεια του Θεού να τον ελευθερώσει. Μόλις έφθασε στη μετάνοια και στην επίκληση έσπευδε το έλεος του Θεού. Ο φοβερός νόμος της αμαρτίας απαλύνεται από το έλεος του Θεού με την προϋπόθεση της ειλικρινούς και ολοκληρωτικής μετανοίας των αμαρτωλών.

Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва__23434ΝΑΟΆρα λοιπόν, η μετάνοια του σκλάβου αποτέλεσε την αιτία που προκάλεσε τον Αίτιο της απελευθέρωσης, δηλαδή τον Δημιουργό και τη Θεία Πρόνοια να εμφανισθεί στο προσκήνιο και να αλλάξει τη ροή των γεγονότων. Οι δύο εχθρικές πλευρές στη σκηνή, οι τύραννοι και οι σκλάβοι, δε θα εγκατέλειπαν ποτέ τους ρόλους τους, αν οι σκλάβοι δε μετανοούσαν και οι τύραννοι από την πλευρά τους δεν υπερέβαλαν. Όμως η συντετριμμένη μετάνοια των πασχόντων από τη μία και η υπερβολική τυραννική υπερηφάνεια των κατακτητών από την άλλη, προκαλούσε τον Τρίτο, τον Πανόπτη και Αποφασιστικό Παράγοντα να δράσει προς την κατεύθυνση της αλλαγής αυτής της κατάστασης. Η δράση αυτού του Τρίτου έγινε προς όφελος των συντετριμμένων και μετανοημένων και προς συντριβή των υπερήφανων και ασεβών. Και έτσι τη σκλαβιά διαδέχθηκε η ελευθερία…

… στο ερώτημά σας: από τι και από ποιον εξαρτάται η απελευθέρωση ενός υπόδουλου λαού από τη σκλαβιά. Εξαρτάται, λοιπόν, από τη μετάνοια ενός λαού και από το έλεος του Θεού, από τη μετάνοια του οδυρόμενου προς τον Θεό και από το έλεος του Θεού που σπεύδει προς βοήθεια του μετανοημένου. Το πρώτο είναι η αιτία, το δεύτερο ο Αίτιος της απελευθέρωσης. Η αιτία είναι η ψυχή του λαού, ο Αίτιος είναι ο ίδιος ο Ύψιστος Θεός.

Αν ο Θεός δεν αποτελούσε τον Αίτιο της απελευθέρωσης, ποτέ οι άοπλοι σκλάβοι δε θα μπορούσαν να αποτινάξουν το ζυγό από τους πάνοπλους αφέντες τους. Αυτό ισχυρίζεται η Αγία Γραφή του Θεού, κι αυτό οι χριστιανικοί λαοί το αισθάνονται στην καρδιά τους. Όμως αυτό, πολλοί ασεβείς ερμηνευτές της ιστορίας του ανθρωπίνου γένους δεν το αισθάνονται.

Είναι ξεκάθαρο ότι οι σημαντικότεροι παράγοντες της απελευθέρωσης ενός υπόδουλου λαού είναι:

α. η μετάνοια του λαού
β. το έλεος και η δύναμη του Θεού»

*[ (Κριτών 2, 18), (Κρ. 3, 9-11), (Κρ. 3, 15), (Κρ. 6, 7), (Κρ. 10, 10-14) ]
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, “Πόλεμος και Βίβλος”, Από ποιον εξαρτάται η απελευθέρωση των σκλάβων,  εκδόσεις Παρρησία, 2016.

Κοντάκιον Ήχος πλ. δ’.

Τη Υπερμάχώ Στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια, αναγράφω σοι η πόλις σου, Θεοτόκε• αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον, εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον, ίνα κράζω σοι• Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Απολυτίκιον Οσίου Γέροντος Εφραίμ, του Φιλοθεΐτου εν Αριζόνι.
Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον. (Δρ Χ. Μ. Μπούσια)

Αγωγή ισαγγέλω, ευχή και δάκρυσιν. ευαρεστήσας Κυρίω, Φιλοθεΐτα Εφραίμ, προς ζωήν εκ του θανάτου μεταβέβηκας εν Αριζόνι, ασκητά, ο εν τη Αμερική εικάδος Μονών δομήτωρ, και χάριν εύρες πρεσβεύειν υπέρ των πίστει ευφημούντων σε.


Η Μεταμόρφωση του Κυρίου αποτελεί στερεό θεμέλιο της ελπίδας για τη μεταμόρφωση όλης της ζωής μας… Προσέλθετε, και με τη δύναμη της πίστεως ας ανεβούμε στο «όρος Κυρίου»… ακολουθώντας «τοις ίχνεσι του Χριστού». Αν ο Κύριος μεταμορφώθηκε, και εμείς θα μεταμορφωθούμε… Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icontransfiguration-fresco-visoki-decani-monastery-serbiaΜεταμόρφωση του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού

Εορτάζει στις 6 Αυγούστου

Στίχοι
Θαβώρ υπέρ πάν γης εδοξάσθη μέρος,
Ιδόν Θεού λάμψασαν εν δόξη φύσιν
Μορφήν ανδρουμένην κατά έκτην Χριστός αμείψε.

Εν τω φωτί της δόξης του προσώπου σου, Κύριε, πορευσόμεθα εις τον αιώνα.”
«Εσημειώθη εφ’ ημάς το φως του προσώπου σου, Κύριε» (ψ. 4, 7)

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

«Ιδού νεφέλη φωτεινή επεσκίασεν αυτούς, και ιδού φωνή εκ της νεφέλης λέγουσα· ούτός εστιν ο υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα· αυτού ακούετε» (Ματθ. ιζ’ 5, Μαρκ. θ’ 7, Λουκ. θ’ 35).

…Η Μεταμόρφωση του Κυρίου αποτελεί στερεό θεμέλιο της ελπίδας για τη μεταμόρφωση όλης της ζωής μας —η οποία τώρα είναι γεμάτη από κόπο, ασθένειες, φόβο— σε ζωή άφθαρτη και θεοειδή. Εν τούτοις, η ανάβαση αυτή στο υψηλό όρος της Μεταμορφώσεως συνδέεται με μεγάλο αγώνα. Όχι σπάνια εμείς εξασθενούμε από την αρχή αυτού του αγώνα και απελπισία φαίνεται να κυριεύει την ψυχή. Σε τέτοιες ώρες μαρτυρικής παραμονής στα όρια μεταξύ του Απροσίτου Φωτός της Θεότητας που έλκει προς τον εαυτό Του και της απειλητικής αβύσσου του σκότους, να ενθυμούμαστε τα διδάγματα των Πατέρων μας, οι οποίοι διήνυσαν την οδό αυτή ακολουθώντας τον Χριστό, και «εζωσμένοι τας οσφύας ημών» να παίρνουμε δύναμη με την κραταιά ελπίδα σε Εκείνον, ο Οποίος με την παλάμη Του βαστάζει ακόπως όλη την κτίση. Να θυμόμαστε ότι στη ζωή μας πρέπει να επαναληφθεί κατά τον ίδιο τρόπο ο,τι έγινε στη ζωή του Υιού του Ανθρώπου, για να ελευθερωθούμε από κάθε φόβο και ολιγοψυχία. Η οδός είναι κοινή σε όλους μας κατά τον λόγο Αυτού του Χριστού: «Εγώ ειμι η οδός»• και γι’ αυτό είναι και μοναδική, διότι «ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ει μη δι’ Εμού».

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Icon.p0210voznesenieΑν ο Κύριος «επειράσθη», και εμείς πρέπει να περάσουμε διά του πυρός των πειρασμών. Αν ο Κύριος καταδιώχθηκε, και εμείς επίσης θα διωχθούμε από τις ίδιες εκείνες δυνάμεις, οι οποίες δίωκαν τον Χριστό. Αν ο Κύριος έπαθε και σταυρώθηκε, και εμείς αναπόφευκτα οφείλουμε να πάσχουμε και να σταυρωνόμαστε έστω, ίσως, και πάνω σε αόρατους σταυρούς, εφόσον πράγματι Τον ακολουθούμε στις οδούς της καρδίας μας. Αν ο Κύριος μεταμορφώθηκε, και εμείς θα μεταμορφωθούμε και ενώ ακόμη βρισκόμαστε πάνω στη γη, αν ομοιωθούμε προς Αυτόν στις εσωτερικές επιθυμίες μας. Αν ο Κύριος πέθανε και αναστήθηκε, τότε και όλοι όσοι πιστεύουν σε Αυτόν θα διέλθουν διά του θανάτου, θα τοποθετηθούν σε τάφους και έπειτα θα αναστηθούν όμοια προς Αυτόν, εφόσον πέθαναν όμοια προς Αυτόν….

Σας παρακαλώ, να μην ολιγοψυχήσουμε ακούοντας τα λόγια της διδασκαλίας αυτής, αλλά να λάβουμε θάρρος και να ανοίξουμε τις καρδιές μας για να δεχθούμε με απλότητα το Ευαγγέλιο του Χριστού. Ο Κύριος με το στόμα Του είπε: «Θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιωάν. ις’ 33). Και εμείς, με τη δύναμη του Χριστού, θα κατορθώσουμε αναμφίβολα τη νίκη αυτή επί του κόσμου, ώστε μαζί με Αυτόν να μετάσχουμε στην αιώνια Βασιλεία των ουρανών.

Καθημερινά η πείρα της ανθρωπότητος μας αποδεικνύει σταθερά ότι οι «σοφοί και συνετοί» του αιώνος τούτου δεν μπορούν να ακολουθήσουν τον Χριστό ούτε στο Θαβώρ, ούτε στον Γολγοθά, ούτε στο όρος των Ελαιών.

Έτσι, αγαπητοί, προσέλθετε, και με τη δύναμη της πίστεως ας ανεβούμε στο «όρος Κυρίου» (Ησ. β’ 3), ας σταθούμε αοράτως στην πόλη του Ζώντος Θεού, και μετάρσιοι τω πνεύματι ας δούμε την άυλη Θεότητα του Πατρός και του Πνεύματος στον Μονογενή Υιό απαστράπτουσα. Ας ανέβουμε όχι με υπερήφανη παρρησία, αλλά με φόβο και τρόμο, ως ανάξιοί της αναβάσεως και οράσεως αυτής, εντούτοις όμως, με ελπίδα ότι και σε μας τους αμαρτωλούς, κατά την άμετρη αγαθότητα του Ουρανίου Πατρός, θα λάμψει «το αΐδιο Φως» της Θεότητος, η άστεκτη λάμψη του οποίου έρριξε πρηνείς στο Θαβώρ τους εκλεκτούς Αποστόλους.

Αφού ανυψώσαμε για λίγο τον νού μας στη θεωρία των θεμελιωδών αρχών της πίστεώς μας, οι οποίες πρέπει να αποτελούν το μόνιμο πολίτευμα της ζωής του πνεύματός μας, ας επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να προχωρήσουμε στο θέμα που επιλέξαμε… Η γνώση για όλα αυτά θα βοηθήσει και εμάς τους ιδίους να διέλθουμε συνετά τη δική μας πορεία ακολουθώντας «τοις ίχνεσι του Χριστού».

Απορρίψτε τον άδικο λογισμό, ότι αυτό είναι κλήρος μόνο των εκλεκτών, λογισμό που μπορεί να φονεύσει μέσα μας την άγια ελπίδα. Η αλήθεια, στην οποία είναι αναγκαίο να στερεωθεί η καρδιά μας, είναι ότι ο Κύριος κανέναν δεν “εκβάλλει έξω” και δεν απορρίπτει από εκείνους που έρχονται προς Αυτόν (πρβλ. Ιωάν. ς’ 37). Όλοι εμείς, χωρίς εξαίρεση, μεγάλοι και μικροί, σημαντικοί και ασήμαντοι, κληθήκαμε στην ίδια τελειότητα, στην οποία κάλεσε ο Κύριος τους Αποστόλους Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη που τους οδήγησε στο όρος του Θαβώρ, διότι και εμείς, όπως και αυτοί, λάβαμε τις ίδιες εντολές και όχι άλλες, και, επομένως, την ίδια, ίση προς αυτούς, τιμή κλήσεως και όχι άλλη κατώτερη. Ερευνήστε με προσοχή όλη την ακολουθία της Εορτής και θα δείτε με ποια δύναμη η Εκκλησία προσκαλεί και πείθει όλους για ανάβαση στο αψηλάφητο Όρος της νοεράς Θεοπτίας, δείχνοντας έτσι σαφώς ότι όχι μόνο κατά την αρχαιότητα, όχι μόνο στους Αποστόλους ευδόκησε ο Κύριος να φανερώσει την “αυγή” της Θεότητάς Του, αλλά και κατά τη διάρκεια όλων των αιώνων, και ως τις ημέρες μας ακόμη, δεν έπαυσε και ουδέποτε θα παύσει, σύμφωνα με την επαγγελία Του, να εκχέει την ίδια εκείνη δωρεά σε όσους Τον ακολουθούν με όλη την καρδιά τους…

Δεν έβλεπα την οδό μπροστά μου• δεν γνώριζα πως να εισέλθω σε αυτή τη ζωή, από που να αρχίσω• αισθανόμουν τον εαυτό μου μέσα σε γνόφο και ρώτησα:

«Τί να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή»;

Και μου δόθηκε η απάντηση:

«Να προσεύχεσαι, όπως ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο οποίος για χρόνια έκραζε, “Κύριε, φώτισόν μου το σκότος”, και εισακούσθηκε.

»Να προσεύχεσαι με τα λόγια της εκκλησιαστικής Ωδής, “Λαμψάτω, ω Φωτοδότα, και εμοί τω αμαρτωλώ το φως Σου το απρόσιτον”, και να ενδυναμώνεις στην πίστη, ενθυμούμενος ότι η Εκκλησία δεν προσεύχεται για πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν».

Στη συνέχεια ο άνδρας εκείνος, σαν να απέκλειε τη δυνατότητα ότι μια τέτοια προσευχή θα παραμείνει χωρίς την άνωθεν απάντηση, κατέκλεισε τον λόγο του ως εξής:

«Όταν η ψυχή σου γνωρίσει αυτό το φως, τότε, όταν συμβεί να το στερείται, θα φλέγεσαι γι’ αυτό και μιμούμενος τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο θα το ζητάς και θα κράζεις προς αυτό:
Ελθέ, το φως το αληθινόν.
Ελθέ, η Ζωή η αιώνιος.
Ελθέ, των πεπτωκότων η έγερσις.
Ελθέ, των κειμένων η ανόρθωσις,
Ελθέ, των νεκρών η ανάστασις.
Ελθέ, Πανάγιε Βασιλεύ.
Ελθέ και σκήνωσον εν ημίν,
και μείνον αδιαστάτως εν ημίν,
και αδιαιρέτως Συ μόνος βασίλευε εν ημίν
εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».
(Πηγή: Αρχιμ. Σωφρονίου, Λόγος στην Μεταμόρφωση του Κυρίου (απόσπασμα), Άσκησις και θεωρία, Έσσεξ Αγγλίας 1996, σ. 172-188.)

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox IconGöreme-41410784156 (2)Αγίου Σωφρονίου του Ἒσσεξ
Το άκτιστο φως φέρει μέσα του την αιώνια ζωή και την πνοή της Θείας αγάπης.

«Περί τας αρχάς της δεκαετίας του 1930, όταν ήμουν ήδη διάκονος, η ευδοκία του Θεού παρέμεινε μετ’ εμού επί δύο εβδομάδες. Το εσπέρας, όταν ο ήλιος έβαινε προς τη δύση αυτού, οπίσω του Ολύμπου, καθόμουν επί του εξώστου, πλησίον του κελίου μου, ατενίζων προς το βράδυ. Κατ’ εκείνας τας ημέρας έβλεπον το εσπερινό φως του ηλίου και εν ταυτώ, μαζί με τον ήλιο και ένα άλλο Φως, όπερ τρυφερώς με περιέβαλλε και ειρηνικώς έμπαινε μέσα μου, στην καρδιά μου, και με παράδοξο τρόπο, που δεν καταλάβαινα, μου έδινε μια απέραντη αγάπη και τότε απέκτησα μια ευσπλαχνία για όλους τους ανθρώπους, όποιοι και να ήταν, όπως και να εφέροντο, όσο και να μισούσαν, αισθανόμουν ωσαύτως, ανώδυνον τη συμπάθεια προς τον κόσμο όλο. Μετά τη δύση του ήλιου, γι αυτές τις μέρες που είχα αυτήν την εμπειρία απεσυρόμην στο κελίον μου, προς επιτελείαν του κανόνος της προσευχής μου και όμως το Φως παρέμενε συνεχώς πάνω μου».
«Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί.…»

***

Το φως της αγίας Τριάδας λάμπει στην καθαρή ψυχή
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Όποιος θέλει να δει τον Κύριο μέσα του, κάνει σχέδια πώς να καθαρίσει την καρδιά του με την αδιάλειπτη μνήμη του Θεού. Και έτσι, με τους φωτεινούς οφθαλμούς της διάνοιας του θα βλέπει πάντοτε τον Κύριο.

Ο τόπος της νοητής χαράς του Θεού είναι η ψυχή του καθαρού και ο ήλιος που λάμπει μέσα του είναι το φως της αγίας Τριάδας και ο αέρας που αναπνέουν οι λογισμοί που ενοικούν μέσα του, είναι το παράκλητο και πανάγιο Πνεύμα, συγκάθεδροι δε αυτού είναι οι άγιοι και ασώματοι “Άγγελοι” και η ζωή και η χαρά και η ευφροσύνη των αγίων Αγγέλων είναι ο ίδιος ο Χριστός, το αληθινό φως, που γεννήθηκε από το φως του Θεού. Ο καθαρός άνθρωπος συνεχώς ευφραίνεται με τις θεϊκές εμπειρίες της ψυχής του, και θαυμάζει το κάλλος της, που είναι λαμπερό εκατό φορές περισσότερο από τον ήλιο. Αυτή η ψυχή του καθαρού είναι η νέα Ιερουσαλήμ, και η βασιλεία του Θεού, που είναι κρυμμένη μέσα μας κατά το λόγο του Κυρίου. Αυτή η καθαρότητα είναι η νεφέλη της δόξας του Θεού, στην οποία θα εισέλθουν μόνο όσοι έχουν καθαρή καρδιά, για να δουν το πρόσωπο του Κυρίου, και θα φωτισθεί ο νους τους με την ακτίνα του θείου φωτός.

***

Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox IconTransfiguration-FullΚατά τη Θαβώρεια Μεταμόρφωση, ο Κύριος έλαμψε ως ο ήλιος και η δόξα Του περιέλαβε τους δύο προφήτες και τους τρεις Μαθητές. Κατά την έσχατη ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας Του, η λάμψη της αστραπής του Προσώπου Του θα καλύψει όλη την οικουμένη και θα είναι «απ᾿ άκρων ουρανών έως άκρων αυτών», ή —όπως λέγει ο Ευαγγελιστής Μάρκος— «απ᾿ άκρου της γης έως άκρου του ουρανού». Όσοι μεν δεν θα αναμένουν το σωτήριον του Θεού «κόψονται», θα θρηνήσουν δηλαδή απαράκλητα. Οι στρατιές δε όλων των αγγέλων και οι χοροί όλων των Αγίων και δικαίων —ανά τους αιώνας— θα συναχθούν στην Παρουσία του Υιού του Ανθρώπου, με αναστημένα και αφθαρτοποιημένα σώματα, και θα λάμψουν «ως ο ήλιος». Αυτό που φανέρωσε ο Κύριος στη Μεταμόρφωση, θα είναι η κατάσταση των σεσωσμένων στη Βασιλεία Του. Η δόξα της Μεταμορφώσεως δεν ήταν παρά μέρος μόνο εκείνης της δόξας που θα λάβει χώρα στη Δευτέρα Παρουσία.

Το θέμα του Θαβωρείου Φωτός είναι εν γένει πολύ οικείο και προσφιλές στην Ορθόδοξη Ησυχαστική Παράδοση, ακριβώς επειδή ο Κύριος μεταμορφώθηκε ενόσω προσευχόταν. Αυτό είχε ως σκοπό να δώσει σ᾿ εμάς τύπο ζωής. Οι ορθόδοξοι ησυχαστές προσκαρτερούν στην προσευχή, στη μονολόγιστη επίκληση του ονόματος του Κυρίου Ιησού Χριστού. Η ευχή αυτή του Ιησού ‒ όπως ονομάζεται ‒ τοποθετεί τον προσευχόμενο στην Παρουσία του Προσώπου του Κυρίου, τον Οποίο επικαλείται. Όταν αυξηθεί η ενέργεια αυτή της προσευχής και η Παρουσία του Χριστού πυκνώσει και κυριαρχήσει μέσα στον άνθρωπο, τότε, όπως αναφέρει και το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας, η αιώνια ημέρα του Κυρίου «διαυγάζει και φωσφόρος ανατέλλει» μέσα στην καρδιά. Και, όπως λέγει ο Ψαλμωδός, τότε ο άνθρωπος εξέρχεται επί την όντως εργασίαν αυτού έως εσπέρας. Μετά το φωτισμό αυτό, ο άνθρωπος γνωρίζει πως να πορευτεί ενώπιον του Προσώπου του Θεού και να «επιτελέσει αγιωσύνην εν φόβω Του»…

***

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ο Θεός τον κάθε άνθρωπο τον έχει κάνει και ένα εκκλησάκι* και μπορεί να το φέρνη παντού μαζί του.

Να μιλάς αυθόρμητα στον Χριστό, στην Παναγία, στους Αγγέλους, στους Αγίους, όπου κι αν βρίσκεσαι, και να τους λες ό,τι θέλεις.
«Χριστέ μου, να λες, Παναγία μου, την διάθεσή μου την ξέρεις. Βοήθησέ με!».
Έτσι απλά και ταπεινά να τους μιλάς συνέχεια για ό,τι σε απασχολεί και ύστερα να λες την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού_Преображение Господне_Transfiguration of Jesus- Greek Byzantine Orthodox Iconk28qg_NY6moΟ κόσμος καίγεται! Το καταλαβαίνετε;

Έπεσε πολύς πειρασμός.
Τέτοια πυρκαγιά έχει βάλει ο διάβολος, που ούτε όλοι οι πυροσβέστες αν μαζευθούν, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε, αναγκάζονται οι άνθρωποι να στραφούν στον Θεό και να Τον παρακαλέσουν να ρίξη μια βροχή γερή, για να σβήση. Έτσι και για την πνευματική πυρκαγιά που άναψε ο διάβολος, μόνον προσευχή χρειάζεται, για να βοηθήση ο Θεός.

Ο Θεός να φωτίση περισσότερο εμάς τους μοναχούς, γιατί οι περισσότεροι είμαστε μωρές παρθένες και τα λυχνάρια μας έχουν νερό με λίγο λάδι στο φιτίλι. Οι κοσμικοί περιμένουν από εμάς να τους φωτίσουμε τον δρόμο, για να μη σκοντάφτουν!
Να παρακαλούμε να δίνη ο Θεός μετάνοια στον κόσμο, για να αποφύγουμε την δικαία οργή του Θεού. Η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί ν’ αντιμετωπισθή διαφορετικά παρά μόνο με μετάνοια και τήρηση των εντολών Του.

Όταν ζητούμε μετάνοια από τον Θεό γιά τον κόσμο, να βάζουμε και τον εαυτό μας μέσα σ’ αυτούς πού έχουν φταίξει και να μη λέμε: «Βοήθησε τον κόσμο πού είναι αμαρτωλός». Οι Τρεις Παίδες γεννήθηκαν στην αιχμαλωσία, και όμως δεν είπαν «τί φταίμε εμείς;», αλλά είπαν: «Δικαίως πάθαμε, έπρεπε και περισσότερα να πάθουμε».
Μιλούσαν σαν να ήταν από αυτούς πού παρέβησαν τις εντολές του Θεού πριν από την Βαβυλώνια αιχμαλωσία, σαν να ήταν και αυτοί συμμέτοχοι στην αμαρτία, ενώ ήταν αμέτοχοι, αφού δεν είχαν ακόμη γεννηθη.
Πόσο με συγκινεί η προσευχή πού έκαναν, όταν βρίσκονταν μέσα στο καμίνι! «Δίκαιος ει, Κύριε, επί πασιν οίς έποίησας ημιν… Οτι ήμάρτομεν και ήνομήσαμεν… Και νυν ουκ έστιν ημίν ανοΐξαι τό στόμα ημών. Μη δη παραδωης ημάς εις τέλος… και μη αποστήσης τό έλεος σου αφ’ ημών διά “Αβραάμ τον ηγαπημένον υπό σου».
Δηλαδή, «δίκαια μας τιμωρείς, Κύριε, γιατί αμαρτήσαμε, αλλά μόνο γιά χατίρι του Αβραάμ πού τον αγαπάς, γιατί δεν αμάρτησε, μη μας εγκαταλείπης».

Οι Ισραηλίτες, επειδή είχαν ξεφύγει από τις εντολές τού Θεού, έζησαν στην αιχμαλωσία εβδομήντα πέντε χρόνια.
Και τελικά, όταν μετανόησαν, παρουσιάζεται ο βασιλιάς Κύρος, πού τολμά να πή κανείς ότι φάνηκε καλύτερος από τους υιούς του Ισραήλ, οι οποίοι είχαν μολύνει τα ιερά πού είχαν για τις θυσίες. Του άλλαξε το μυαλό ο Θεός και τον έκανε να πιστεύη στον Θεό του Ουρανού.
Έτσι άφησε τους Ισραηλίτες ελεύθερους, τους έδωσε χρήματα, ξυλεία για τον Ναό, τους έφτιαξε το τείχος της Ιερουσαλήμ και έδειξε τέτοια καλωσύνη και τέτοια ευλάβεια, πού δεν έδειξαν κατά κάποιον τρόπο ούτε οι Ισραηλίτες. Και όλα αυτά, γιατί μετανόησε και άλλαξε ο λαός. Πόσο βοηθάει η μετάνοια, γιά να εξαφανισθή το κακό!

Εσείς κάνετε προσευχή για να βρέξη (1) ή δεν σας απασχολεί το θέμα; Τώρα είναι εποχή να οργώση ο κόσμος, για να σπείρη. Έπρεπε ήδη να είναι σπαρμένα τα χωράφια, και ακόμη δεν μπορούν να τα οργώσουν. Είναι μια δοκιμασία από τον Θεό αυτή η ανομβρία. Το έργο του μοναχού αυτό είναι, να κάνη προσευχή σε τέτοιες περιπτώσεις. Πάντως από σας έχω ένα παράπονο. Την άλλη φορά, ενώ ο κόσμος θέριζε τα σιτάρια για σανό, επειδή δεν έβρεξε, εσείς ούτε καν το κάνατε θέμα προσευχής. Γιατί; Επειδή εσείς ποτίζατε με το λάστιχο; Λοιπόν, αυτή θα είναι τελευταία φορά, άλλη φορά θα πρέπη να πονάτε για τον κόσμο. Θα μαθαίνετε και θα κάνετε προσευχή. Να γράφετε και σ’ εμένα. Θα δώσετε εξετάσεις. Αν περάσετε, δηλαδή αν βρέξη, θα σας κάνω συνέταιρους στην προσευχή και ό,τι θα παίρνουμε από την θεία Πρόνοια θα το μοιράζουμε…

Όταν κάνω προσευχή για βροχή και βλέπω έστω και ένα σύννεφο στον ουρανό (ακόμη και να μη ρίξη βροχή), δοξάζω τον Θεό που παρουσίασε έστω και ένα σύννεφο, και με πειράζει η συνείδηση που υπάρχουν μέσα μου πολλά πνευματικά σύννεφα, τα οποία διώχνουν τα σύννεφα του Θεού. Αν ταπεινά ζητούμε το έλεος του Θεού, ο Θεός θα βηθήση. Η προσευχή του ταπεινού μαζεύει σύννεφα, όταν είναι ανομβρία. Και πάντα να ευχώμαστε η βροχή που θα ρίξη ο Θεός να έχη και πνευματική ενέργεια, να σβήνη την πνευματική πυρκαγιά που έβαλε ο κακός διάβολος στον κόσμο και καίει ψυχές.

Χάρηκα μερικούς που άκουσα να λένε: “Δεν είμαστε άξιοι, αλλά ο Θεός πάλι μας λυπήθηκε, έρριξε και λίγη βροχή και λίγα χιόνια”. Αν έχουμε τέτοιους ταπεινούς λογισμούς, ο Θεός θα στείλη περισσότερα. Τουλάχιστον η αναγνώριση είναι μετάνοια. Ευτυχώς που υπάρχει λίγο προζύμι. Να παρακαλάτε να στρίψη λίγο με το κατσαβιδάκι ο Θεός το μυαλό των ανθρώπων. Βλέπω μια καλή διάθεση σε μερικούς μεγάλους. Καταλαβαίνουν πού πάμε.
1) Ειπώθηκε τον Νοέμβριο του 1990, που είχε μεγάλη ξηρασία.

Είπατε, Γέροντα, ότι το κοσμικό πνεύμα μπαίνει στον Μοναχισμό και χάνεται η πνευματική αντιμετώπιση. Θα διασωθή το σωστό πνεύμα του Μοναχισμού;
Μια μπόρα είναι, δεν θα αφήση ο Θεός.

Ο Καλός Θεός να μας φωτίση
και να μας δώση καλή μετάνοια σ’ όλους,
για να αξιωθούμε όλοι οι άνθρωποι
τον Καλό Παράδεισο. Αμήν.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου , Λόγοι Α΄ Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο, εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον Μοναζουσών “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”, Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преп. Серафим Саровский_Άγιον Πνεύμα_ Μοτοβίλωφ_8bea_38453_213Θαβώρια Θεοφάνεια Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/08/06/%ce%b8%cf%85%ce%bc%ce%b7%ce%b8%ce%ae%cf%84%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bc%cf%8c%cf%81%cf%86%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%af%ce%bf%cf%85-%cf%80/

Μία απλή γυναίκα προσευχόμενη πλημμύρισε απ’ το άκτιστο και θείο Φως, π. Ηλίε Κλεόπα
https://iconandlight.wordpress.com/2017/08/11/%ce%bc%ce%af%ce%b1-%ce%b1%cf%80%ce%bb%ce%ae-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%af%ce%ba%ce%b1-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%b5%cf%85%cf%87%cf%8c%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b7-%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%bc%ce%bc%cf%8d/

Το άκτιστο θαβώριο Φως, Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα
https://iconandlight.wordpress.com/2017/08/10/18968/

Με όλα αυτά τα βλάσφημα, χωρίζει η ήρα από το σιτάρι, κοσκινίζεται ο κόσμος. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/02/08/%CE%BC%CE%B5-%CF%8C%CE%BB%CE%B1-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CE%BB%CE%AC%CF%83%CF%86%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%AE%CF%81%CE%B1-%CE%B1/

Θεομηνία και οργή Θεού, ό,τι επιτρέπει ο Θεός, ακόμη και να εξοντωθούν π.χ. άνθρωποι, είναι φιλάνθρωπο, γιατί ο Θεός έχει “σπλάγχνα”. Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/24/%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%AE-%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CF%8D-%CF%8C%CF%84%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BF/

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ_city-nonresonant0140Εσπερινός: Αναγνώσματα Εξόδου (Κεφ. 24, 12-18), Εξόδου (Κεφ. 33, 11-23 & 34, 46, 8), Βασιλειών Γ’ (Κεφ. 19, 39, 11-13, 15-16)
Όρθρος: Ευαγγέλιον Λουκά 9:28-36.
Θεία Λειτουργία: Απόστολος Πέτρου Β’ 1:10-19, Ευαγγέλιον Ματθ. 17:1-9.
Το γεγονός της Θείας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος αναφέρεται στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον 17:1-9, στο κατά Μάρκον 9:2-8, και στο κατά Λουκάν 9:28-36.

Απολυτίκιον. Ήχος βαρύς

Μετεμορφώθης εν τω όρει Χριστέ ο Θεός, δείξας τοις Μαθηταίς σου την δόξαν σου, καθώς ηδύναντο. Λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς, το φως σου το αΐδιον, πρεσβείαις της Θεοτόκου, Φωτοδότα δόξα σοι.

Κοντάκιον Αυτόμελον Ήχος βαρύς

Επί του όρους μετεμορφώθης, και ως εχώρουν οι Μαθηταί σου την δόξαν σου, Χριστέ ο Θεός εθεάσαντο, ίνα όταν σε ίδωσι σταυρούμενον, το μεν πάθος νοήσωσιν εκούσιον, τω δε κόσμω κηρύξωσιν, ότι συ υπάρχεις αληθώς, του Πατρός το απαύγασμα.

Ηχος δ’ Ο εξ υψίστου κληθεὶς

Παρθενικής εκ νεφέλης σε τεχθέντα, και σάρκα γενόμενον, και προς το όρος Θαβώρ, μεταμορφούμενον Κύριε, και τη νεφέλη, τη φωτεινή σε περικυκλούμενον, φωνή του Γεννήτορος, αγαπητόν σε Υιόν, των μαθητών συμπαρόντων σοι, σαφώς εδήλου, ως ομοούσιον και ομόθρονον· όθεν ο Πέτρος εκπληττόμενος, Καλόν ώδέ εστιν είναι έλεγε, μη ειδώς ο ελάλει, Ευεργέτα πολυέλεε.

Δόξα… Ήχος πλ. α’

Δεύτε αναβώμεν εις το όρος Κυρίου, και εις τον οίκον του Θεού ημών, και θεασώμεθα την δόξαν της Μεταμορφώσεως αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά Πατρός, φωτί προσλάβωμεν φως, και μετάρσιοι γενόμενοι τω πνεύματι, Τριάδα ομοούσιον υμνήσωμεν εις τους αιώνας.

Ο Οίκος

Εγέρθητε οι νωθείς, μη πάντοτε χαμερπείς, οι συγκάμπτοντες εις γην την ψυχήν μου λογισμοί, επάρθητε και άρθητε εις ύψος θείας αναβάσεως, προσδράμωμεν Πέτρω και τοις Ζεβεδαίου, και άμα εκείνοις το Θαβώριον όρος προφθάσωμεν, ίνα ίδωμεν συν αυτοίς την δόξαν του Θεού ημών, φωνής δε ακούσωμεν, ης περ άνωθεν ήκουσαν, και εκήρυξαν, του Πατρός το απαύγασμα.

Ήχος δ’

Όρος το ποτέ ζοφώδες και καπνώδες, νυν τίμιον και άγιόν εστιν, εν ω οι πόδες σου έστησαν Κύριε· προ αιώνων γαρ κεκαλυμμένον μυστήριον, επ’ εσχάτων εφανέρωσεν η φρικτή σου Μεταμόρφωσις, Πέτρω Ιωάννη και Ιακώβω, οίτινες την ακτίνα του προσώπου σου μη φέροντες, και την λαμπρότητα των χιτώνων σου, επί πρόσωπον, εις γην κατεβαρύνοντο, οι και τη εκστάσει συνεχόμενοι, εθαύμαζον βλέποντες, Μωϋσήν και Ηλίαν συλλαλούντάς σοι τα μέλλοντα συμβαίνειν σοι, και φωνή εκ του Πατρός, εμαρτύρει λέγουσα· Ούτός εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα, αυτού ακούετε, ος τις και δωρείται τω κόσμω το μέγα έλεος.

ωδή θ’ Έτερος Κανών
Ήχος πλ. δ’ Ἔφριξε πᾶσα ἀκοή

Δεύτέ μοι πείθεσθε λαοί, αναβάντες εις το όρος το Άγιον, το επουράνιον αΰλως στώμεν εν πόλει ζώντος Θεού, και εποπτεύσωμεν νοΐ Θεότητα άϋλον, Πατρός και Πνεύματος, εν Υιώ μονογενεί απαστράπτουσαν.

Έθελξας πόθω με Χριστέ, και ηλλοίωσας τω θείω σου έρωτι, αλλά κατάφλεξον, πυρί αύλω τας αμαρτίας μου, και εμπλησθήναι της εν σοι τρυφής καταξίωσον, ίνα τας δύο σκιρτών, μεγαλύνω αγαθέ παρουσίας σου.

Εξαποστειλάριον
αυτόμελον (Εκ γ’ )

Φως αναλλοίωτον Λόγε, φωτός Πατρός αγεννήτου, εν τω φανέντι φωτί σου, σήμερον εν Θαβωρίω, φως είδομεν τον, Πατέρα, φως και το Πνεύμα, φωταγωγούν πάσαν Κτίσιν.


Μυροφόρος είναι εκείνος που φέρει μέσα στην καρδιά του το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό, το γλυκύτατο Όνομα του Ιησού, είναι αυτός που έχει εσωτερική αδιάλειπτη προσευχή και τέτοιοι ήταν και είναι όλοι οι άγιοι.

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы__thumb13Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

«Οσμή μύρων σου υπέρ πάντα τα αρώματα· μύρον εκκενωθέν όνομά σου· διά τούτο νεάνιδες ηγάπησάν σε. είλκυσάν σε, οπίσω σου εις οσμήν μύρων σου δραμούμεν. εισήνεγκέ με ο βασιλεύς εις το ταμιείον αυτού. αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν σοι·». ( Άσμα Ασμάτων Α,3-4)

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη

Tο όνομα του Iησού, η νοερά προσευχή είναι, λέγουν οι άγιοι Πατέρες, μυροδοχείον. Tο ανοίγεις, το γέρνεις και χύνεται το μύρον, πληρούται ευοσμίας ο τόπος. Bοάς το “Kύριε Iησού Xριστέ” και αναδίδεται η ευωδία του Aγίου Πνεύματος, λαμβάνεις “αρραβώνα Θείου Πνεύματος” Όπως είναι το μύρο, που όσο περισσότερο το κλείνεις μέσα στο αγγείο, τόσο περισσότερο ευωδιάζει το αγγείο, έτσι είναι και η προσευχή. Όσο περισσότερο την κλείνεις μέσα στη καρδιά σου, τόσο περισσότερο σε γεμίζει από τη θεία Χάρη.
Μακάριοι και καλότυχοι είναι εκείνοι που θα συνηθίσουν να εκτελούν αυτό το ουράνιο έργο, γιατί μ’ αυτό νικούν κάθε πειρασμό που φέρνουν οι πονηροί δαίμονες, όπως και ο Δαβίδ νίκησε τον υπερήφανο Γολιάθ.

Με την προσευχή αυτή κατεβάζουν τη δρόσο του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά τους, όπως ο Ηλίας κατέβασε από τον ουρανό τη βροχή στο Καρμήλιο όρος. Αυτή η νοερά προσευχή είναι που ανεβαίνει ως το θρόνο του Θεού και φυλάσσεται μέσα στις χρυσές φιάλες, για να θυμιάζεται μ’ αυτή ο Κύριος, καθώς λέει ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στην Αποκάλυψη: «Και οι εικοσιτέσσερις πρεσβύτεροι έπεσαν ενώπιον του Αρνίου, έχοντας όλοι κιθάρες και φιάλες χρυσές, γεμάτες θυμιάματα, τα οποία είναι οι προσευχές των Αγίων».
Αυτή η νοερά προσευχή είναι το φως που φωτίζει πάντοτε τη ψυχή του ανθρώπου και φλογίζει την καρδιά του με τις φλόγες της αγάπης του Θεού.

***

Το πανάγιο μύρο του Ονόματος του Ιησού σαν οσμή ευωδίας στην ζωή της Οσίας Φωτεινής της Νεαπολίτιδος,
εν Νεαπόλει (Νέφ Σεχίρ) της Μικράς Ασίας (+μετά το 1816)

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»
«Οσμή μύρων σου υπέρ πάντα τα αρώματα· μύρον εκκενωθέν όνομά σου· διά τούτο νεάνιδες ηγάπησάν σε. είλκυσάν σε, οπίσω σου εις οσμήν μύρων σου δραμούμεν. εισήνεγκέ με ο βασιλεύς εις το ταμιείον αυτού. αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν σοι·». ( Άσμα Ασμάτων Α,3-4)

Μαρία Μαγδαληνή_Mary Magdalene, the Holy Myrrh-bearer_ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ-Христа-Марии-Магдалине.-Роспись-кафоликона-монастыря-Дионисиат-на-Афоне.-Сер.-XVI-в.-e1407026652957Μια 24χρονη κοπέλα, η οσία Φωτεινή η Νεαπολίτιδα (1804) που καλλιεργούσε με ζήλο την Ευχή, στην Νεάπολι της Καππαδοκίας, έλεγε εξομολογητικά κάποτε στον Γέροντά της, τον πρεσβύτερο Γεώργιο:

— Εγώ, η ταπεινή σου κόρη Φωτεινή, φλεγομένη από τον θείο έρωτα της Νοεράς προσευχής, πολλές φορές, κατά το παράδειγμα του γλυκυτάτου Ιησού μου, κατέφευγα σε ήσυχους τόπους και σε βουνά, για να βρω στα μέρη εκείνα Αυτόν που ποθούσε η ψυχή μου. Με το που άρχιζα την προσευχή μου, μέσα στο στόμα μου ένοιωθα μια ανέκφραστη γλυκύτητα και ο νους μου αρπαζόταν στους ουρανούς κι εκεί θεωρούσα τα τάγματα των Ασωμάτων και αΰλων Δυνάμεων και τα πνεύματα των Αγίων. Όλοι με τα χέρια σταυροειδώς στο στήθος παρίσταντο με αρμονία, τάξι και ησυχία μπροστά στον θρόνο του Τριαδικού Θεού. Αισθανόμουν μια γλυκύτατη πανεύοσμη ευωδία και άκουγα τις μελίρρυτες ψαλμωδίες τους.

Σ᾿ αυτήν την θεωρία αρπαζόμουν όχι μόνο όταν ήμουν σε ήσυχους τόπους και στα βουνά, αλλά και μέσα στην εκκλησία, την ώρα της Θείας Λειτουργίας και καθόλου δεν άκουγα τις ψαλμωδίες των ψαλτών. Την ώρα εκείνη, αν μου μιλούσε κανείς, καθόλου δεν καταλάβαινα κι αν ήθελα να έλθω στον εαυτό μου για να μην αντιληφθούν και οι άλλοι την έκστασι και θεωρία μου, καθόλου δεν μπορούσα να επιβληθώ και να αποσπάσω τον νου μου από την θεωρία, εως ότου αυτή από μόνη της υποχωρούσε. Κι όσα έβλεπα ή άκουγα κι όσες ανέκφραστες ευωδίες αισθανόμουν, αποτελούν για μένα «άρρητα ρήματα» και μου είναι αδύνατον να τα εκφράσω.

Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι, μετά την εκστατική αυτή θεωρία, όποιο μέλος του σώματός μου άγγιζα, ανέπεμπε την ίδια γλυκύτατη ευωδία. Την αισθανόμουν σ᾿ όλο το σώμα μου διάχυτη. Δεν έμοιαζε με καμμιά ευωδία πάνω στη γη. Είθε ο πανοικτίρμων Θεός να χαρίση σε όλους τους πιστούς να αισθανθούν αυτή την ευωδία. «Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος» (Ο θαυμαστός βιος της νέας οσίας Φωτεινής της Νεαπολίτιδος Καππαδοκίας, Πρεσβυτέρου Γεωργίου Νεαπολίτου Έκδοσις «Ορθόδοξος Κυψέλη», σελ. 103-5 /- Η νέα οσία Φωτεινή η Νεαπολίτις, εκδ. Σ. Γιούλη 1978, σλ. 78).

* Ο άγιος Γεώργιος, ο ιερέας της Νεάπολης (Νέφσεχιρ) Καππαδοκίας, γεννήθηκε το 1760 και κοιμήθηκε εξόριστος στη Λευκωσία της Κύπρου, μετά από σειρά συκοφαντιών, στις 12 Σεπτεμβρίου 1816. Το τίμιο λείψανό του ζητήθηκε από τους Νεαπολίτες, αλλά οι Κύπριοι δεν το έδωσαν. Ο άγιος –μη αναγνωρισμένος ακόμη επίσημα– υπήρξε πνευματικός της οσίας Φωτεινής της Νεαπολίτισσας και κατέγραψε στα καραμανλίδικα (τουρκική γλώσσα με ελληνική γραφή) τις συγκλονιστικές εμπειρίες της. Επίσης μετέφρασε στα τούρκικα και εξέδωσε στα καραμανλίδικα βίους αγίων ανδρών και γυναικών, με τον τίτλο Αλτούνολουκ (Χρυσαύλακας). 

***

Ο Όσιος Κωνσταντίνος ο εξ Ιουδαίων, σαν Μυροφόρος,
όταν προσευχόταν, ευωδίαζε ο τόπος.

Ο Όσιος Κωνσταντίνος ο εξ Ιουδαίων ο­δη­γού­με­νος από μι­α θεί­α νεφέλη, ­πήγε σε ένα Μοναστήρι, που λεγόταν Φου­βού­τιο. Έπειτα, όταν έλαβε το Άγιο Βάπτισμα, συνέβη το εξής θαυμάσιο, στην πέτρα ε­κεί­νη, επάνω στην ο­ποί­α ­στα­θη­κε, όταν βγήκε από την αγία κολυμβήθρα, ­τυπώθηκαν παραδόξως τα ίχνη των ποδιών του. Όταν προσευχόταν, ­γέμιζε από ευωδία ο τόπος, στον ο­ποί­ο στεκόταν. Όταν πήγαινε στην Εκκλησία, άνοιγαν σ’ αυτόν από μόνες τους οι πόρτες του Ναού. Από δε την μεγάλη καθαρότητα, που είχε, έβλεπε νοερά τους κρυ­φούς λο­γι­σμούς των αδελφών. αναχωρώντας, πήγε στο βουνό του Ολύμπου Και από ε­κεί πη­γαί­νει στην Κύπρο Καί α­φού περπάτησε σε άλλους πολ­λούς τόπους, πη­γαί­νει στην Aτρώα της Βιθυνίας και από εκεί έφυγε προς τον Κύριο, όπως προέβλεψε.

Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς)

Μυροφόροι δεν είναι μόνο οι γυναίκες εκείνες, που πήγαν στον Τάφο του Χριστού με μύρα, αλλά είναι όλη η ανθρώπινη φύση και ιδιαιτέρως όσοι ζουν μυστηριακά μέσα στην Εκκλησία. Αυτοί δεν κρατούν απλώς στα χέρια τους τα μύρα, αλλά έχουν μέσα στην καρδιά τους το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό. Δεν έχουν απλώς τις αρετές της καλωσύνης, της αγάπης, της αληθείας, αλλά τον Ίδιο τον Χριστό, που είναι η Καλωσύνη, η Αγάπη και η Αλήθεια. Η Χάρη του Χριστού που υπάρχει στην καρδιά τους ξεχύνεται και στο σώμα, ώστε δεν είναι απλά μυροδοχεία, αλλά και αυτά τα σώματά τους μεταμορφώνονται σε μύρα. Μυροφόρος είναι εκείνος που έχει εσωτερική αδιάλειπτη προσευχή, που φέρει μέσα στην καρδιά του το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό και τέτοιοι ήταν και είναι όλοι οι άγιοι.

Κύριε, είσαι το μόνο άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης …

Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα

Με όλη σας την καρδιά αγαπήστε τον Ιησού Χριστό… Στους δύσκολους καιρούς θα υπάρχει τρόπος εύκολα να σωθεί κανείς…. Εκείνος που θα ασκηθεί στην ευχή του Ιησού, ανεβαίνοντας από την συχνή επίκληση του ονόματος τού Υιού του Θεού προς την αδιάλειπτη προσευχή εκείνος θα σωθεί.

Πάντα και για όλα, ακόμα και για τις θλίψεις, να ευγνωμονείς τον Κύριο και την Παναγία.

Ο Κύριος έχει δύναμη να αναδείξει τους εργάτες αν εμείς θα Τον παρακαλάμε. Ας προσευχόμαστε και ας Τον ικετεύουμε και τότε από τις πέτρες θα αναδείξει ο Κύριος τους εκλεκτούς του... Θα έλθει καιρός πού κοντά σε κάθε πιστό θα είναι σαράντα άπιστοι και θα τον ικετεύουν να τους σώσει.

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_8c0611877cc63182ccfπ. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου : Το αλάβαστρο, σαν σφραγισμένο μυροδοχείο, είναι η καρδιά, που αποσφραγίζεται από το παντοδύναμο και γλυκύτατον Όνομα του Ιησού, το οποίο εισχωρεί στα κατάβαθά της. Τότε, αφού ξεκλειδωθή η καρδιά με το κλειδί του Ονόματος του Ιησού, ενεργοποιείται η θεία Χάρις με τα μύρια χαρίσματά της, σκορπώντας σ᾿ όλες τις αισθήσεις και σ᾿ όλα τα κύτταρα του σώματος την ευωδία του Παναγίου Πνεύματος.

Πριν αρχίσουμε την Νοερά προσευχή, καλό θα είναι να επαναλαμβάνουμε το: «Κύριε, δίδαξον ημάς προσεύχεσθαι»

Έτσι θα γεμίζουμε, θα πληρούμεθα από την χάρι της Ευχής, και θα καθιστάμεθα ολόκληροι μια προσευχή!… Και τότε η θεία Χάρις θα λάμπει στο πρόσωπό μας. Μέσα στους πειρασμούς θα έχουμε ειρήνη στην καρδιά. Μέσα στους διωγμούς και στα μαρτύρια, θα έχουμε την χάρι της υπομονής και της ησυχίας από την καλή μαρτυρία της συνειδήσεώς μας. Θα μας θλίβει ο ένας, θα μας κατατρέχει ο άλλος, αλλά μέσα μας θα βασιλεύει μια παράδοξη και ανείπωτη γλυκύτητα.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης : Δεν πρέπει να αφήνουμε την ευχή. Όταν μας δίνεται η ευκαιρία, να τη λέμε. Να μην τριγυρίζει ο νους μας στα μάταια. Με την ευχή ο νους αναπαύεται και αγάλλεται. Αν ο νους γλυκαθεί μέσα στην καρδιά, δεν του κάνει καρδιά να φύγει, όπως το παιδάκι όταν το αφήσεις ελεύθερο μέσα σε ένα ζαχαροπλαστείο, δεν θέλει να φύγει από εκεί. Πάντα να έχης στο στόμα σου το γλυκύτατο όνομα του Ιησού, για να γλυκαίνεται η ψυχή σου. Μεγάλη υπόθεση να περνάς ολόκληρη την ημέρα με την ευχή. 

Ανάσταση_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_236896 77ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥΝα καλλιεργήσης την ευχή, η οποία αρχικά θα σε απαλλάξη από τους κακούς λογισμούς και στο τέλος θα γίνη ένα με την αναπνοή σου… Όσο μπορείς, να προσπαθής να συγκεντρώνης τον νού σου σε σκέψεις καλές, άγιες, που αγιάζουν τον άνθρωπο… Γι’ αυτό, όσο μπορείτε, να μην αφήνετε τον νού σας να γυρίζη. Να τον εκπαιδεύσετε πνευματικά, να τον μάθετε να συχνάζη στο σπίτι του, στον Παράδεισο, κοντά στον Πατέρα του, τον Θεό. Η αγάπη του Θεού συμμαζεύει τον νού στην καρδιά και μετά παλαβώνει ο άνθρωπος. 

Πρέπει συνεχώς αδιαλείπτως να λέμε την ευχή. Μέσα στη καρδιά μας και το νου μας πρέπει να μείνει μόνο το όνομα του Χριστού μας… Το πάν είναι να στραφούμε στην ευχή, για να ενωθούμε με τον Θεό. Επαναλαμβάνουμε δηλαδή πολλές φορές το γλυκύτατο όνομα του Χριστού, όχι γιατί ο Χριστός δεν ακούει με μια φορά που θα Τον επικαλεσθούμε, αλλά για να ενωθή ο νούς μας μαζί Του, αφού ο Χριστός είναι για μας το πάν και σ’ Αυτόν θα καταλήξουμε. 

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ : Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, ανοίξτε την καρδιά σας, για να χαράξει εκεί το Άγιο Πνεύμα την εικόνα του Χριστού. Τότε θα γίνετε σιγά-σιγά ικανοί να έχετε μέσα σας τη χαρά και το πένθος, το θάνατο και την ανάσταση.
Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό.  

***

Άγιος Λουκάς Κριμαίας, ο ιατρός

Μπορεί κανείς να είναι πάντα σιωπηλός, να μην μιλάει, να μην κηρύττει. Μπορεί να μην έχει την ικανότητα του λόγου και ταυτόχρονα να αγγίζει την καρδιά των ανθρώπων, να μπαίνει βαθιά μέσα της. Και χωρίς να έχουμε την ικανότητα του λόγου, μέσα στη σιωπή, αν οι πράξεις μας φανερώνουν την καλοσύνη μας, την ταπείνωση της καρδιάς, την δύναμη της πίστης και την αγάπη, τότε εκπέμπουμε τέτοια ευωδία σαν το τριαντάφυλλο. Το τριαντάφυλλο δε μιλάει, αλλά μοσχοβολάει δυνατά. Το ίδιο και εμείς πρέπει να μοσχοβολάμε, να εκπέμπουμε την πνευματική ευωδία, την ευωδία του Χριστού.

***

Όσιος γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης

Ανάσταση Σκοτεινή Εκκλησία_Holy Resurrection of Jesus Christ Karanlik kilise_Воскресение Иисуса Христа_ dark church cappadocia_236896Ημέρα πού θα πέραση και δεν ένοιωσες τον Χριστό μας στην καρδία σου, δια της προσευχής, αναγνώσεως Ψαλτηρίου, Ευαγγελίου, κλπ., κλπ., να θεωρείς ότι απώλεσες αυτή την μέρα!
Να παρακαλείς με δάκρυα, όπως η Μαρία Μαγδαληνή και να λέγεις: Χριστέ μου, μη με εγκατάλειψης! Χριστέ μου μη με αφήνεις μόνο, Χριστέ μου γλυκύτατε, μη πάρεις την ψυχήν μου αν δεν γίνω όλος Σος!

Χαιρέτησε την Χάριν! Όταν αισθάνεσαι κατάνυξιν, είναι επειδή σε επισκέπτεται η Χάρις του Θεού. Χαιρέτησε την και αγκάλιασε την, δηλ. ζήσε την επίσκεψιν της Στοργής του Θεού εκείνη την ώραν και ταπεινά ευχαρίστησε τον Θεόν δια το δώρον αυτό και παρακάλεσε Τον να μη σε εγκαταλείψει ποτέ!

Ένας Γέρων, προσηύχετο 26 ημέρες νηστικός και ζούσε με το αντίδωρο της Κυριακής. Προσηύχετο όλη την νύκτα με δάκρυα. Μετά τα μεσάνυκτα, αντί δακρύων, από τα μάτια του έτρεχε αίμα. Ήλθε ή ώρα να μεταβάλει τα τίμια δώρα και δεν μπορούσε, ούτε να γονατίσει, ούτε να ψάλλει. Ο Θεός δίδει τα πάντα, αλλά να θέλωμεν, να Του ζητούμε. Να απευθύνεστε εις τον Θεόν όχι σαν ξένοι, σαν υπηρέτες, αλλά σαν παιδιά προς στοργικό πατέρα.

Χριστός θέλω να ακούς και να κλαίεις, να κατανύσσεσαι, να σκιρτάει η καρδιά σου!!!

Ο Γέροντάς μου, ο Μισαήλ, πριν να ανατείλει ο ήλιος, ανέβαινε στο βουνό. Με την εμφάνιση του ηλίου σήκωνε τα χέρια του και έτσι έμενε μέχρι που βασίλευε…. Πάντα με ευγνωμοσύνη τον ενθυμούμαι. Ιδίως από την αγάπη του διά την ησυχία και διά την προσευχή. Είχε μεγάλο πόθο μέσα του δια την προσευχή. Όλος φλόγα. Αλλού δεν το είδα αυτό. Η προσευχή του τον αναβίβαζε εις τον ουρανό. Αγαπούσε πολύ και επιμελείτο την κατανυκτική προσευχή. Τον βλέπαμε, τακτικά απεμακρύνετο, έφευγε σε μακρινά εξωκκλήσια ή μοναστήρια και γύριζε το βράδυ ή την άλλη μέρα ή και αργότερα. Ήταν έγγαμος, αλλά δεν ήταν με την γυναίκα του. Αδέλφια ήταν. Πήγαινε, δούλευε στα χωράφια, τους βοηθούσε, αλλά έφευγε. Μόνος του έμενε, ή στα εξωκκλήσια. Συνάφειες με κόσμο δεν είχε. Δεν μιλούσε εύκολα. Μόνος του δούλευε και μετά έφευγε. …Τέτοιους ανθρώπους δεν βρίσκεις σήμερα, ήταν ένας άλλος αββάς Ισαάκ. Ποτέ δεν άφηνε άνθρωπον να τον επαινέσει. Κι αν τολμούσε κανείς να του πει κάποια καλή κουβέντα, ήταν ικανός ο Μισαήλ να μην του ξαναμιλήσει ποτέ».
Από το βιβλίο «Ιερώνυμος, ο Γέρων της Αιγίνης», Ι Ησ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αίγινας

Ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης για το θάρρος των Μυροφόρων
https://iconandlight.wordpress.com/2016/05/14/%ce%bf-%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b1%ce%90%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%ce%b8%ce%ac%cf%81/

Η Βασιλεία του Θεού μέσα στην καρδιά μας… Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας
https://iconandlight.wordpress.com/2014/06/10/%CE%B7-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CF%8D-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CE%BC%CE%B1/

Μα τι άρωμα ήταν αυτό! όλα τα αρώματα μέσα σε μια λεπτή ουράνια ευωδία. Γέροντος Εφραίμ Κατουνακιώτου
https://iconandlight.wordpress.com/2016/08/07/%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B9-%CE%AC%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CE%AE%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C-%CF%8C%CE%BB%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%AD/

Οι γνήσια σιωπηλοί άνθρωποι «ζουν το άρωμα μιας άλλης ζωής… Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2014/10/19/%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%B7%CE%BB%CE%BF%CE%AF-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%B9-%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CE%AC/

Κανών α’, Ωδή η’, του Πάσχα
Ήχος α’
Ο Ειρμός

«Αύτη η κλητή και αγία ημέρα, η μία των Σαββάτων, η βασιλίς και κυρία, εορτών εορτή, και πανήγυρις εστί πανηγύρεων, εν η ευλογούμεν, Χριστόν εις τους αιώνας».

Δεύτε του καινού της αμπέλου γεννήματος της θείας ευφροσύνης, εν τη ευσήμω ημέρα της εγέρσεως, βασιλείας τε Χριστού κοινωνήσωμεν, υμνούντες αυτόν, ως Θεόν εις τους αιώνας.

Άγγελος εξαστράπτων ταίς γυναιξίν εβόα· Παύσασθε των δακρύων, ότι Χριστός ανέστη.
Χριστός το Καινόν Πάσχα, το ζωόθυτον θύμα, αμνός Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν κόσμου.

῍Ω θείας! ω φίλης! ω γλυκυτάτης σου φωνής! μεθ’ ημών αψευδώς γαρ, επηγγείλω, έσεσθαι, μέχρι τερμάτων αιώνος Χριστέ· ην οι πιστοί, άγκυραν ελπίδος, κατέχοντες αγαλλόμεθα.

Ότι Χριστός ανέστη τον θάνατον πατήσας και τους νεκρούς εγείρας, λαοί, αγαλλιάσθε.
Σήμερον πάσα κτίσις αγάλλεται και χαίρει, ότι Χριστός ανέστη και ῞Αδης εσκυλεύθη.

῍Ω Πάσχα το μέγα, και ιερώτατον Χριστέ· ω σοφία και Λόγε, του Θεού και δύναμις· δίδου ημίν εκτυπώτερον, σου μετασχείν, εν τη ανεσπέρω, ημέρα της βασιλείας σου.


Να επιμένεις, αδιάκοπα στην επίκληση του ονόματος του Κυρίου Ιησού, για να καταπιεί η καρδιά τον Κύριο και ο Κύριος την καρδιά και να γίνουν τα δύο ένα. Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

Παναγία Βαλααμ_Valaam monastery. Ladoga lake. Остров Валаам, Карелия, Россия902457Εύρεση των Τιμίων Λειψάνων των Αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννου και της αγίας μάρτυρος Αθανασίας και των τριών αυτής θυγατέρων και παρθένων Θεοδότης, Θεοκτίστης και Ευδοξίας.
Άγιος Παππίας
Άγιος Σέργιος ο δίκαιος ο Μάγιστρος
Όσιοι Σέργιος και Γερμανός οι θαυματουργοί της Μονής Βαλαάμ στη λίμνη Λαντόγκα
Σύναξις της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Τριχερούσης, η εικόνα εορτάζει, επίσης, στις 12 και 18 Ιουλίου.
Στις 28 Ιουνίου 1831 εκάρη μοναχός με το όνομα Ιγνάτιος προς τιμήν του Αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας στην Μονή του αγίου Διονυσίου Γλουσιτσκύ στην έρημο Sosnovetsky, ο Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

Εορτάζουν στις 28 Ιουνίου

«Και στους πιο δύσκολους καιρούς θα μπορέσει εύκολα να σωθεί αυτός που θα ασχοληθεί με επιμέλεια με την προσευχή του Ιησού, ανεβαίνοντας με την συχνή επίκληση του ονόματος του Υιού του Θεού στην αδιάλειπτη προσευχή».
Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ

Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ( 1807-1867)-Ignatios-Brats-me-Vio-2013Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει:
«Σας παρακαλώ, αδελφοί, μην παραβείτε και μην καταφρονήσετε ποτέ τον κανόνα της προσευχής…
Ο μοναχός οφείλει, είτε τρώει είτε πίνει είτε κάθεται είτε εκτελεί διακόνημα είτε βαδίζει στον δρόμο είτε κάνει οτιδήποτε άλλο, να κράζει ακατάπαυστα το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με»
Έτσι, το όνομα του Κυρίου Ιησού, καταβαίνοντας στο βάθος της καρδιάς, θα ταπεινώσει τον δράκοντα, που έχει την κατοχή της καρδιάς, και θα σώσει και θα ζωοποιήσει την ψυχή.

Να επιμένεις, λοιπόν, αδιάκοπα στην επίκληση του ονόματος του Κυρίου Ιησού, για να καταπιεί η καρδιά τον Κύριο και ο Κύριος την καρδιά και να γίνουν τα δύο ένα» (βλ. Οσίων Καλλίστου και Ιγνατίου των Ξανθοπού, Μέθοδος και κανών…, κα΄).

Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Φιλήμονα: «Τι είναι, πάτερ, η κρυφή μελέτη;». Και ο γέροντας απάντησε: «Πήγαινε, έχε νήψη στην καρδιά σου και λέγε προσεκτικά μέσα στον νού σου με φόβο και τρόμο: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». (Περί του αββά Φιλήμονος…).

Λέει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος (Ο. π., ΚΗ΄, 35):
«Προκειμένου να σταθείς μπροστά στον Θεό για να Τον ικετέψεις να προετοιμάζεσαι με την αδιάλειπτη εσωτερική προσευχή και έτσι σύντομα θα προκόψεις».

Με τον καιρό η νοερή μελέτη του Θεού θα κυριέψει όλη σου την ύπαρξη και θα σε κάνει σαν μεθυσμένο, έναν άνθρωπο που βρίσκεται σ᾿ αυτόν τον κόσμο αλλά δεν του ανήκει, ή μάλλον έναν άνθρωπο που ανήκει στον κόσμο ως προς το σώμα αλλά δεν του ανήκει ως προς τον νού και την καρδιά.

Όποιος μεθά με το αισθητό κρασί, ξεχνά τον εαυτό του, ξεχνά τα βάσανά του, ξεχνά την τάξη του και την κληρονομιά του. Όποιος μεθά με το νοητό κρασί της μελέτης του Θεού, γίνεται ψυχρός, αναίσθητος απέναντι στις γήινες επιθυμίες, τη γήινη δόξα, όλα τα γήινα αγαθά.

Η σκέψη του βρίσκεται διαρκώς στον Χριστό, ο οποίος με τη μελέτη ενεργεί στον νού και την καρδιά σαν ιερή ευωδία, «άρωμα που προέρχεται από τη ζωή και δίνει ζωή» (Β΄ Κορ. 2:16). Η μελέτη του Θεού νεκρώνει στην ψυχή του ανθρώπου την αγάπη προς τον κόσμο και τα πάθη και γεννά την αγάπη προς τον Θεό, προς καθετί το πνευματικό και άγιο, προς τη μακάρια αιωνιότητα.

«Θεέ μου!», ανακράζει ο μεθυσμένος από τη μελέτη του Θεού (Οσίου Ιωάννου του Σιναίτου, ο. π, ΚΗ΄, 28). «Τι άλλο υπάρχει για μένα στον ουρανό εκτός από Σένα;». Τίποτα! «Και τι άλλο θα επιθυμούσα στη γη εκτός από Σένα;» (Ψαλμ. 72:25). Τίποτ᾿ άλλο, παρά μόνο να είμαι απερίσπαστα προσκολλημένος σ᾿ Εσένα με την αδιάλειπτη προσευχή.

Μερικοί επιθυμούν πλούτο, άλλοι δόξα και άλλοι κάτι άλλο από τα εγκόσμια.
«Εγώ, όμως, ένα μόνο πράγμα επιθυμώ: να είμαι προσκολλημένος στον Θεό και να στηρίζω σ᾿ Αυτόν την ελπίδα της απάθειας μου» (Πρβλ. Ψαλμ. 72:28).
Από το βιβλίο: «ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ», Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Τόμος γ΄

***

Αυτός ο τρόπος προσευχής, το να προσεύχεται δηλαδή κανείς λέγοντας την προσευχή του Ιησού, είναι θείος θεσμός, πού θεσπίστηκε όχι μέσω Αποστόλου ή Αγγέλου, αλλά από τον Υιόν του Θεού, πού είναι Θεός ο ίδιος. Μετά τον μυστικό δείπνο, ανάμεσα σ’ άλλες υψηλές, ύστατες εντολές και οδηγίες, ο Κύριος Ιησούς Χριστός θέσπισε την προσευχή στο όνομα Του. Έδωσε αυτό τον τρόπο προσευχής σαν μια νέα, εξαίρετη και ανεκτίμητη δωρεά. Οι Απόστολοι γνώριζαν ήδη μερικώς τη δύναμη του ονόματος του Ιησού, μ’ αυτό θεράπευσαν ανίατες αρρώστιες και υπέταξαν δαίμονες, και μ’ αυτό τους κατανίκησαν, τους έδεσαν και τους εξέβαλαν. Αυτό το πανίσχυρο και θαυμαστό όνομα ο Κύριος μας αφήνει εντολή να το χρησιμοποιούμε στην προσευχή. Υποσχέθηκε ότι τέτοια προσευχή θα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. «Ό,τι αν αιτήσητε τον πατέρα», είπε στους αγίους Αποστόλους, «εν τω ονόματι μου, τούτο ποιήσω, ίνα δοξασθή ο πατήρ εν τω υίω. Εάν τι αιτήσητε εν τω ονόματι μου, εγώ ποιήσω» (Ίωάν. 14,13). « Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι όσα αν αιτήσετε τον πατέρα εν τω ονόματι μου, δώσει υμίν. Έως άρτι ουκ ητήσατε ουδέν εν τω ονόματί μου αιτείτε και λήψεσθε, ίνα η χαρά υμών η πεπληρωμένη» ( Ίωάν. 16,23-24).

Στα Ευαγγέλια, στις Πράξεις και τις Επιστολές των Αποστόλων βλέπουμε την απέραντη πίστη των αγίων Αποστόλων στο όνομα του Κυρίου Ιησού, όπως και τον απέραντο σεβασμό τους γι’ αυτό. Στο όνομα του Κυρίου Ιησού έκαναν τα πιο εκπληκτικά θαύματα.

Στην εκκλησιαστική ιστορία διαβάζουμε το πιο κάτω επεισόδιο: Κάποιος στρατιώτης, γέννημα της Καρχηδόνας, πού ονομαζόταν Νεωκόρος, υπηρετούσε στη φρουρά της Ιερουσαλήμ στα χρόνια πού ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός υπέστη θεληματικά τα πάθη και θανατώθηκε για ν’ απολυτρώσει το ανθρώπινο γένος. Σαν είδε ο Νεωκόρος τα θαύματα πού τελέσθηκαν στο θάνατο και την ανάσταση του Κυρίου, πίστεψε σ’ Αυτόν και βαφτίστηκε από τους Αποστόλους. Όταν τέλειωσε τη θητεία του, ο Νεωκόρος πήγε πίσω στην Καρχηδόνα και μοιράστηκε το θησαυρό της πίστης με ολόκληρη την οικογένεια του. Ανάμεσα σ’ εκείνους πού δέχτηκαν το Χριστιανισμό ήταν και ο Καλλίστρατος, ο εγγονός του Νεωκόρου. Σαν έφτασε στην κατάλληλη ηλικία ο Καλλίστρατος πήγε στο στρατό. Το στρατιωτικό απόσπασμα στο όποιο τοποθετήθηκε το αποτελούσαν ειδωλολάτρες. Παρακολούθησαν τον Καλλίστρατο και πρόσεξαν πώς αυτός δε λάτρευε τα είδωλα, αλλά αφιέρωνε πολλήν ώρα στην προσευχή τη νύκτα μέσα σε μοναξιά. Κάποτε κρυφάκουσαν, ενώ εκείνος προσευχόταν, και τον άκουσαν να επαναλαμβάνει αδιάκοπα το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού. Γι’ αυτό τον κατήγγειλαν στο διοικητή τους. Ο άγιος Καλλίστρατος, πού ομολογούσε το Χριστό όντας μόνος στο σκοτάδι της νύχτας, Τον ομολόγησε δημοσίως στο φως της ημέρας και επισφράγισε την ομολογία του με το αίμα του» (Μηναίο, 27 Σεπτεμβρίου).
(από το βιβλίο «Υιέ μου δος μοι σην καρδίαν», Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ – Η Προσευχή του Ιησού )

Ο άγιος Ιγνάτιος αποσύρθηκε στην Μονή Νικολάου Μπαμπάγεβο, όπου κοιμήθηκε ειρηνικά, στις 30 Απριλίου 1867, σε ηλικία 60 ετών. Μετά την μακαριστή εκδημία του, ο άγιος Ιγνάτιος εμφανίστηκε μέσα σε λαμπρό φως σε ένα από τα πνευματικά του τέκνα, που υπέφερε από τις επιθέσεις των δαιμόνων, λέγοντάς του: «Ό,τι έγραψα στα βιβλία μου είναι η αλήθεια!».Βαλααμ_Valaam monastery. Ladoga lake. Остров Валаам, Карелия, Россия(Ладожское озеро),687517_original


Άγιος Φιλούμενος του Φρέατος του Ιακώβ, “Να λέτε την Ευχή” μας έλεγε, κι ο ίδιος ζούσε την Ευχή.

Άγιος Φιλούμενος του Φρέατος του Ιακώβ
Εορτάζει στις 29 Νοεμβρίου

29 Νοεμβρίου 1979: Ο Άγιος Νέος Ιερομάρτυς Φιλούμενος ο Αγιοταφίτης κατακρεουργείται στο Φρέαρ του Ιακώβ από Εβραίους Σιωνιστές

Φιλούμενος ο Αγιοταφίτης _Saint Philoumenos (Hasapis) of Jacob's Well_св. Филуме́н Святогро́бец у Колодца Иакова __0006_1-1«Ο Άγιος Φιλούμενος, αναφέρει η μοναχή Ευπραξία «ήταν πάρα πολύ ολιγόλογος. Όταν όμως πηγαίναμε στο προσκύνημα που διακονούσε, στο πέρας της Θείας Λειτουργίας, πάντοτε έκανε ένα σύντομο και απλό κήρυγμα. Μας έλεγε, για παράδειγμα, να έχουμε ταπείνωση, να έχουμε αγάπη, να ήμαστε ελεήμονες… “Να λέτε την Ευχή” μας έλεγε, “και η ευχή θα τα κανονίσει όλα. Όταν λέτε την Ευχή, μη φοβείστε τίποτα. Αλλά κι ο ίδιος ζούσε την Ευχή, η οποια δεν έλειπε από το στόμα του.
Περπατούσε και έβλεπες συνεχώς τα χείλη του να κινούνται. Εμάς, πού ήμασταν μοναχές, μας έλεγε να διαβάζουμε πολύ και κυρίως πατερικά βιβλία, όπως τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο, τον Άγιο Εφραίμ τον Σύρο, την Κλίμακα του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, την Αγία Γραφή… Το Ευαγγέλιο, μας έλεγε, να μη σας λείπει από το χέρι σας. Την Καινή Διαθήκη να τη διαβάζετε τακτικά».

Ο πατήρ Φιλούμενος έζησε αθόρυβα και ταπεινά. Η ασκητική ζωή και η ακρίβεια της τήρησης των μοναχικών ιδεωδών, ήταν τα κυριότερα χαρακτηριστικά που τον διέκριναν. Πολλές φορές έκανε και τον σαλό (Σ.Σ τον «σαλεμένο») για να κρύβεται από τον κόσμο. «Έκανε μερικές χαζομάρες για να μη δείξει την αγιότητά του», όπως το διατύπωσε ο Μητροπολίτης Νεόφυτος.

***

Στην κηδεία του πλήθος κόσμου μαζεύτηκε, όχι μόνο χριστιανοί, αλλά και ετερόδοξοι, μουσουλμάνοι και χοτζάδες ακόμη. Όλοι ήρθαν να του δώσουν τον τελευταίο ασπασμό. Όλοι τον έκλαψαν, γιατί ήταν ένας καλός και άγιος ιερομόναχος.
Το Πατριαρχείο ειδοποίησε τους συγγενείς του να πάνε στην κηδεία, όπως πράγματι αρκετοί μπόρεσαν να πάνε. Ο π. Ελπίδιος, ο δίδυμος αδελφός του, τον καιρό εκείνο ζούσε στην Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους. Ένας ανεψιός του (γνωστός μου) τον ειδοποίησε σχετικά με την κηδεία, αλλ᾿ εκείνος δεν προλάβαινε να πάει από το Άγιο Όρος. Πήγαινε, του είπε και στην επιστροφή μου λες τι έγινε.

Πράγματι μετά την κηδεία και την επιστροφή του στην Αθήνα ξαναπήρε στο τηλέφωνο τον π. Ελπίδιο, στον οποίο είπε λίγα πράγματα για την δολοφονία και την κηδεία του π. Φιλουμένου. Εκείνος του είπε, δεν μου τα λες καλά. Μου κρύβεις κάποια πράγματα. Την ώρα που τον βασάνιζαν και τον έκοβαν, εγώ άκουγα την φωνή του. Αδελφέ, με σκοτώνουν προς δόξαν Θεού, μου φώναζε. Σε παρακαλώ, μην αγανακτήσεις. Ο π. Ελπίδιος από το Άγιο Όρος άκουε και ήξερε τι γινόταν στον αδελφό του και τι τραβούσε την ώρα του μαρτυρίου του. Τους ίδιους πόνους αισθανόταν και αυτός. Κάνε κουράγιο, του απαντούσε.
Είχαν κάποια ιδιαίτερη σχέση τα δύο αδέλφια από παλιά. Όταν πονούσε ο ένας, πονούσε και ο άλλος. Όταν ήταν στενοχωρημένος ο ένας, ήταν και ο άλλος. Όταν ήταν χαρούμενος ο ένας, το ίδιο ήταν και ο άλλος.

Κάποτε μάλιστα, όταν σπούδαζαν στην Πατριαρχική Σχολή της Σιών, τους έβαλαν σε δύο διαφορετικές αίθουσες και τους έδωσαν να γράψουν μία έκθεση με το ίδιο θέμα. Έγραψαν και οι δύο ακριβώς τα ίδια πράγματα, σαν να είχαν καρμπόν από κάτω, με τα ίδια ορθογραφικά λάθη.

Κάποια θαύματα για να τελειώσουμε. Στην δεύτερη εκταφή απουσίαζε ο π. Σωφρόνιος (φίλος του κι ο οποίος βρέθηκε κοντά του αμέσως μετά το μαρτύριο του και τον έντυσε), γιατί δεν είχε ειδοποιηθεί. Το προηγούμενο βράδυ είδε σαν σε όνειρο τον άγιο Φιλούμενο να του λέει: Εσύ Σωφρόνιε, δεν θα έρθεις αύριο; Έτσι πληροφορήθηκε για την εκταφή.
Στην πρώτη αγρυπνία, που θα γινόταν προς τιμήν του Αγίου στην Κύπρο, λέει ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος στην αδελφή του Αγίου Φιλουμένου Γαλάτεια, δεν θα έρθεις στην αγρυπνία; Δεν μπορώ, Σεβασμιώτατε. Έχω σοβαρά προβλήματα υγείας, μου πονάνε και τα πόδια… Στενοχωριόταν που δεν θα μπορούσε να πάει στην Εκκλησία. Είχε μία φωτογραφία του π. Φιλουμένου κορνιζομένη σ᾿ ένα τραπέζι κοντά της. Κάποια στιγμή βγαίνει από την φωτογραφία και της λέει, να έρθεις κι᾿ εγώ θα είμαι εκεί και θα σε βοηθήσω. Τότε απεφάσισε να πάει στην αγρυπνία. Και πραγματικά πέρασε όλες τις ώρες της αγρυπνίας χωρίς να έχει καμιά δυσκολία και μάλιστα στεκόταν συνέχεια όρθια.

Το 2005, ενώ ο ναός είχε σχεδόν ολοκληρωθεί, δέχτηκε επίθεση από δύο εβραϊκά τάνκς. «Την ώρα που έγινε η επίθεση, στις 3:45 π.μ.», θυμάται ο π. Ιουστίνος, «βρισκόμουν στο ηγουμενείο. Μου τηλεφώνησε η γυναίκα του φύλακα που δουλεύει εδώ, η οποία μένει ακριβώς απέναντι από την κεντρική πύλη του προσκυνήματος, και μου είπε: “Πρόσεξε, μην πλησιάσεις στα παράθυρα, διότι δύο τάνκς είναι έτοιμα να κτυπήσουν το Μοναστήρι!”
»Έμεινα πραγματικά μέσα και κοιτάζοντας πλαγίως από το ένα παράθυρο είδα μία οβίδα να κτυπά την εκκλησία. “ Άγιε Ιακώβ… Αγία Φωτεινή…”, φώναξα. ‘‘ Εγώ έφτιαξα το σπίτι σας με το υστέρημα του φτωχού λαού. Προστατέψτε το, διότι μπροστά στα τάνκς δεν μπορώ να κάνω τίποτα!” Όταν όμως άκουσα και το δεύτερο κτύπημα κάτω από το καμπαναριό, δίπλα στον σταυρό, απελπίστηκα και είπα: ” Ε, πάτερ Φιλούμενε, αν είσαι Άγιος, δείξε μου το τώρα!” Και τότε πραγματικά, με αυτά τα αμαρτωλά μου μάτια είδα τον Άγιο με το γκρίζο του αντερί επάνω στον σταυρό, στο κέντρο της προσόψεως του ναού, να κινεί τα χέρια του, σαν να έδιωχνε κάτι. Έπειτα διαπίστωσα, ότι αυτό που έδιωχνε ήταν τρεις οβίδες, οι οποίες έπεσαν κάτω χωρίς να εκραγούν και κατρακυλούσαν πάνω στο λιθόστρωτο, σαν να ήταν μπουκάλια. Έτσι, τα τάνκς απεχώρησαν άπρακτα και σώθηκε ο ναός.»

ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΣ ο Αγιοταφίτης _Saint Philoumenos (Hasapis) of Jacob's Well_св. Филуме́н Святогро́бец у Колодца Иакова __0006_1-1323631f8d21b3da754617bc5e07e1555Ένα βράδυ τον είδε πάλι στον ύπνο του. Σήκω, του είπε, είναι η ώρα της ακολουθίας. Πράγματι σηκώθηκε, αλλά είδε το ωρολόι και διεπίστωσε ότι ήταν νωρίς ακόμη. Όπως στεκόταν δίπλα στο κρεββάτι του, βλέπει το χέρι του αγίου Φιλουμένου με το γκρίζο αντερί, που συνήθιζε να φοράει και άκουσε αυστηρή την φωνή του να του λέει; Σου είπα να σηκωθείς, αλλά κατέβα στην εκκλησία από την αριστερή πόρτα, όχι από την δεξιά.
Σκέφτηκε μήπως είναι πειρασμός από τον διάβολο και άρχισε να λέει το Θεοτόκε ΠαρθένεΟ άγιος τον έπιασε από τον αριστερό ώμο και του ξαναλέει, έλα, ο ίδιος είμαι, ο Φιλούμενος, μη δοκιμάζεις. Σου ξαναλέω, κατέβα στο προσκύνημα από την αριστερή πόρτα και όχι από την δεξιά. Έκανε το σταυρό του και κατέβηκε. Στην αριστερή πλευρά της αγίας τραπέζης άκουσε θόρυβο ρολογιού. Κάποιοι είχαν τοποθετήσει ωρολογιακή βόμβα… Κάλεσε αμέσως την αστυνομία και μόλις που πρόλαβαν και την πέταξαν έξω, έσκασε, έγινε η έκρηξη.

Την τρίτη φορά που δέχθηκε επίθεση ο π. Ιουστίνος, ήταν από έναν φανατικό Εβραίο που κρατούσε τσεκούρι. Θα σε σκοτώσω, όπως σκότωσα και τον άλλο, του είπε. Ήταν ο ίδιος που σκότωσε τον π. Φιλούμενο. Όμως με ένα μονόκερο μπρούντζινο μανουάλι ο π. Ιουστίνος τον χτύπησε και του έσπασε τα χέρια, έτσι τον συνέλαβαν. Ομολόγησε τον φόνο, πόσοι ήταν, πως μπήκαν μέσα και έκανε αναπαράσταση του φόνου.

Απολυτίκιον Αγίου Φιλουμένου του Φρέατος του Ιακώβ. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτην.

Της Ορούντης τον γόνον, νήσου Κύπρου το βλάστημα και ιερομάρτυρα νέον Ιακώβ θείου Φρέατος, Φιλούμενον τιμήσωμεν, πιστοί, ως πρόμαχον της πίστεως ημών, και αήττητον οπλίτην Χριστού της αληθείας, πόθω κράζοντες‧ δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε αφθαρτίσαντι, δόξα τω σε ημίν χειραγωγόν προς πόλον δείξαντι!

Να έχουμε την ευχή και την ευλογία του αγίου ιερομάρτυρος Φιλουμένου , ας μιμούμεθα όσο μπορούμε την εν Χριστώ πολιτεία του, και ας εμπιστευόμαστε όλη τη ζωή μας στα χέρια του Θεού.

Άγιος Φιλούμενος του Φρέατος του Ιακώβ, «Αδερφέ μου με σκοτώνουν…».
https://iconandlight.wordpress.com/2015/11/28/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%86%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8E/