iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Όλα πάνε να τα ισοπεδώσουν, την παρανομία την έχουν κάνει νόμο και την αμαρτία μόδα… να στρέψουμε την προσοχή μας στον μεγάλο κίνδυνο που περιμένουμε και να υψώσουμε τα χέρια στον Θεό. Ο Καλός Θεός όλα θα τα οικονομήσει με τον καλύτερο τρόπο, αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή και προσοχή… Θα αφήση ο Θεός το πλάσμα Του; Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης

Παναγούδα-Παΐσιος-Κελί Αγίου Παϊσίου (Panagouda-Cell Elder Paisios)_ Панагуда_panaguda13333Συναξάριον
Τῇ ΙΒʹ τοῦ μηνός Ἰουλίου, μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Παϊσίου τοῦ νέου τοῦ Ἁγιορείτου, τελειωθέντος ἐν εἰρήνῃ, ἐν ἔτει χιλιοστῷ ἐννεακοσιοστῷ ἐνενηκοστῷ τετάρτῳ (1994).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Πρόκλου καὶ Ἱλαρίου (2ο αιων).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Μιχαὴλ τοῦ Μαλεΐνου, ὃς ἐχρημάτισε πατὴρ πνευματικὸς τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, τοῦ ἐν τῷ Ἄθῳ (962).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Σεραπίωνος· καὶ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ἀνδρέου τοῦ στρατηλάτου, Ἡρακλείου, Φαύστου, Μηνᾶ, καὶ τῆς συνοδείας αὐτῶν· καὶ τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Μάμαντος, πέραν ἐν τῷ Σίγματι.
Ἁγία Βερονίκη ἡ αἱμοῤῥοοῦσα, ἣν ἰάσατο ὁ Χριστός, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται (1ο αιων).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξιν ἐπιτελοῦμεν εἰς τιμὴν καὶ μνήμην τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας, τῆς ἐπονομαζομένης Τριχερούσης, ἧς ἡ ἁγία καὶ θαυματουργὸς Εἰκὼν τεθησαύρισται ἐν τῇ ἱερᾷ καὶ σεβασμίᾳ, Μονὴ τοῦ Χιλιανδαρίου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Σύναξις τῆς Εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς Ἀχειροποιήτου, τῆς Ῥουμάνικης Σκήτης τοῦ Τιμίου Προδρόμου τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Σύναξις τῆς Εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς Φοβερᾶς Προστασίας τῆς Μονῆς Κουτλουμουσίου.

Στίχοι.
Εἰκών σου Ἁγνὴ ὡς θεία μυροθήκη,
δέδοται ἡμῖν ἐκ Παλαιστίνης πάλαι.
Τριχερούσης δυοκαιδεκάτη ἧξιν ὧδε ἀείδω.

Στίχοι
Ζήσας Παΐσιος μόνος Θεῷ μόνῳ,
Πολλοὺς τεθλιμμένους ἐκούφισεν πόνων.
Ἡνωμένος γὰρ τῷ Θεῷ δι’ ἀγάπης,
Παραμυθεῖσθαι πάντας εἴληφεν χάριν.
Δωδεκάτῃ Παΐσιος ἀνέσπερον αὐγὴν εἶδε.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Ο Θεός κάθε στιγμή χαϊδεύει με την αγάπη Του τις καρδιές όλων των ανθρώπων…

ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΡΙΧΕΡΟΥΣΑ_ _Богородици Тројеручици _PanagiaTrixerousa02Αν ζητάμε πρώτα την Βασιλεία του Θεού και αυτή είναι η μόνη μέριμνά μας, όλα τα άλλα θα μας δοθούν. Θα αφήση ο Θεός το πλάσμα Του; Το μάννα που έρριχνε ο Θεός καθημερινά στους Ισραηλίτες στην έρημο, αν το κρατούσαν για την άλλη μέρα, σάπιζε [Έξ. 16, 19-20]. Έτσι τα οικονόμησε ο Θεός, για να έχουν εμπιστοσύνη στην Θεία Πρόνοια.

Όταν κανείς αφήνεται στον Θεό, ο Θεός δεν τον αφήνει. Έχω παρατηρήσει ότι, αν μου χρειασθή λ.χ. κάτι αύριο, ο Θεός το έχει προνοήσει από σήμερα· πριν δηλαδή το σκεφθώ εγώ, το έχει σκεφθή ο Θεός πιο νωρίς και το παρουσιάζει την ώρα που το χρειάζομαι. Γιατί από εκεί που έρχεται, για να φθάση σ’ εμένα ακριβώς την ώρα που το χρειάζομαι, βλέπω πόσος χρόνος απαιτείται. Άρα ο Θεός το φρόντισε νωρίτερα.
Όταν από φιλότιμο κάνουμε τον Θεό να χαίρεται με την ζωή μας, τότε Εκείνος δίνει άφθονες τις ευλογίες Του στα φιλότιμα παιδιά Του, την ώρα που τις χρειάζονται. Όλη η ζωή μετά περνάει με ευλογίες της Θείας Πρόνοιας. Μπορώ ώρες να σάς λέω παραδείγματα από την θαυμαστή πρόνοια του Θεού.

Όταν κάτι χρειάζωμαι, τα οικονομάει αμέσως ο Θεός. Θέλω λ.χ. να κόψω ξύλα και δεν μπορώ. Τότε οικονομούνται τάκα–τάκα τα ξύλα. Πριν έρθω εδώ, έλαβα ένα δέμα που είχε μέσα πενήντα χιλιάδες δραχμές, ακριβώς όσα χρειαζόμουν. Έδωσα μία εικόνα του «Άξιόν εστιν» σε κάποιον ευλογία, την άλλη μέρα μου φέρνουν μία της «Πορταΐτισσας!». Φέτος το καλοκαίρι, πριν βρέξη, δεν είχα καθόλου νερό. Τώρα που έβρεξε λίγο, μαζεύω ενάμισι κουτί την ημέρα. Η στέρνα έχει περσινό νερό, και αυτή είναι χάλια. Πώς τα οικονομάει όμως ο Θεός! Έχω ένα βαρέλι με νερό. Τόσοι άνθρωποι που έρχονται κάθε μέρα πίνουν, πλένονται, γιατί είναι και ιδρωμένοι, και η στάθμη κατεβαίνει μόνον τέσσερα-πέντε δάκτυλα! Εκατόν πενήντα-διακόσιοι άνθρωποι να βολεύωνται και να μην αδειάζη το βαρέλι! Άλλοι ανοίγουν πολύ την κάννουλα της βρύσης, άλλοι την ξεχνούν ανοιχτή και τρέχει, και όμως το νερό δεν τελειώνει!

Ο Χριστός από ψηλά βλέπει τον καθένα μας πώς ενεργεί και ξέρει πώς και πότε θα ενεργήση για το καλό μας. Ξέρει πώς και που θα μας οδηγήση, αρκεί εμείς να ζητούμε βοήθεια, να του λέμε τις επιθυμίες μας και να αφήνουμε Εκείνον όλα να τα κανονίζη.
Ο Θεός συχνά επιτρέπει να γίνη αυτό που είναι για το συμφέρον των πολλών. Δεν κάνει ποτέ ένα καλό μόνο του, αλλά τρία-τέσσερα καλά μαζί. Ούτε ποτέ επιτρέπει να γίνη ένα κακό, εάν δεν βγουν από αυτό πολλά καλά. Όλα τα αξιοποιεί για όφελός μας, και τα στραβά και τα επικίνδυνα.

Ο Θεός από εμάς θέλει την προαίρεσή μας, την αγαθή μας διάθεση, που θα την εκδηλώνουμε με τον έστω και λίγο φιλότιμο αγώνα μας, και την συναίσθηση της αμαρτωλότητός μας. Όλα τα άλλα τα δίνει Εκείνος. Δεν χρειάζονται μπράτσα στην πνευματική ζωή. Να αγωνιζώμαστε ταπεινά, να ζητούμε το έλεος του Θεού και να Τον ευγνωμονούμε για όλα. Αυτός που εγκαταλείπεται στα χέρια του Θεού, χωρίς κανένα δικό του σχέδιο, περνά στο σχέδιο του Θεού. Για να προκόψη, χρειάζεται πολλή εμπιστοσύνη στον Θεό.
Ο Θεός κάθε στιγμή χαϊδεύει με την αγάπη Του τις καρδιές όλων των ανθρώπων, αλλά εμείς δεν το καταλαβαίνουμε…

Ο άνθρωπος μπορεί να κάνη την ζωή του παραδεισένια, εάν έχη εμπιστοσύνη στον Θεό.

Όσοι άνθρωποι τα δίνουν όλα στον Θεό και δίνονται ολόκληροι σ’ Αυτόν, στεγάζονται κάτω από τον μεγάλο τρούλλο του Θεού και προστατεύονται από την θεία Του πρόνοια.

Όταν βλέπη ο άνθρωπος την φροντίδα του Θεού, αν έχουν καθαρίσει τα μάτια της ψυχής του, αισθάνεται και ζη όλη την θεία πρόνοια με την ξεφλουδισμένη ευαίσθητη καρδιά του και διαλύεται πια από ευγνωμοσύνη· παλαβώνει με την καλή έννοια. Γιατί οι δωρεές του Θεού, όταν ο άνθρωπος τις αισθάνεται, δημιουργούν ρωγμή στην καρδιά του, την ραγίζουν. Έπειτα, καθώς το χέρι του Θεού χαϊδεύει την φιλότιμη καρδιά του και εγγίζει την ρωγμή, τινάζεται εσωτερικά ο άνθρωπος και μεγαλώνει η ευγνωμοσύνη του προς τον Θεό. Όσοι αγωνίζονται και συναισθάνονται την αμαρτωλότητά τους και τις ευεργεσίες του Θεού και εμπιστεύονται τον εαυτό τους στην μεγάλη Του ευσπλαγχνία, ανεβάζουν την ψυχή τους στον Παράδεισο με πολλή σιγουριά και με λιγώτερο κόπο σωματικό.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β’,

***

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης _Преподобный старец Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_απο την Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου , στη Μεταμόρφωση Χαλκιδικής_Ο Χριστός δεν μας έδειξε άλλον τρόπο σωτηρίας, παρά την υπομονή. Την σωτηρία των ανθρώπων την κρέμασε στην υπομονή. Βλέπεις τί είπε; «Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» . Δεν είπε «ο υπομείνας εις …θέρος!». Μέχρι το καλοκαίρι εύκολο είναι να υπομείνης, αλλά μέχρι τέλους;…

Η εποχή μας είναι πολύ δύσκολη. Και πρέπει σήμερα οι Χριστιανοί να κάνουν πολλή υπομονή, για να έχουν μεγάλο μισθό. Πολλοί Άγιοι θα επιθυμούσαν να ζούσαν στην σημερινή εποχή, για να έχουν μεγαλύτερο μισθό.

Σήμερα ήρθε η εποχή να πραγματοποιηθή η προφητεία του Μεγάλου Αντωνίου: «Θα έρθει καιρός που οι ανθρωποι θα τρελαθούν, και αν κάποιος είναι λογικός, αυτόν οι άλλοι θα τον λένε τρελό», γιατί δεν θα είναι σαν και αυτούς.

Κάποιος δαιμονισμένος του είπε “Εγώ είμαι ο Ων. Πέσε να με προσκυνήσεις”.Του απαντά ο Γέροντας “Όνος είσαι βρέ, όνος είσαι” απευθυνόμενος στο δαιμόνιο που στην πραγματικότητα μιλούσε.

Μαρτυρία π. Σ. Α., αποφοίτου Αθωνιάδος:
«Ήταν 10 Φεβρουαρίου 1980. Τα χιόνια αργούν να λυώσουν, γι’ αυτό λίγοι κατηφορίζουν προς το οικειότερο Κελλί της αγιώνυμης πολιτείας, την “Παναγούδα”.
Το θεώρησα χρυσή ευκαιρία γιατί θα τον εύρισκα μόνο. Έλαβα ευλογία από τον Σχολάρχη και κατηφόρισα προς την απέριττη καλύβη του π. Παϊσίου για να τρυγήσω λίγη πνευματική αμβροσία.
»Μόλις έφθασα στην αυλόπορτα τράβηξα το συρματόσχοινο και χτύπησε το καμπανάκι. Ο Γέροντας βγήκε, μου κατέβασε το κλειδί και άνοιξα την πόρτα.
Με υποδέχθηκε και μου είπε να καθήσω.
–Τι γίνεται, Γέροντα; Πως είσθε; τον ρώτησα.
– Τι να κάνω… είμαι κουρασμένος, είμαι και άρρωστος… (είχε γρίππη). Δεν μ’ αφήνει ο κόσμος να πεθάνω…
– Όχι, Γέροντα, σας χρειαζόμαστε, του είπα.
– Φαίνεται έχω αμαρτίες ακόμα, είπε, γραμμάτια… Δεν έχω και τίποτα να σε φιλέψω. Κάτι λουκούμια που είχα τάφαγαν οι τελευταίοι επισκέπτες που ήρθαν εδώ το μεσημέρι από τις Καρυές.
–Δεν θέλω τίποτα, Γέροντα, για συζήτηση ήρθα.
– Όχι, για στάσου, είπε.
Και χωρίς να χάση καιρό βγήκε έξω στο χιόνι.
Τον παρακολουθούσα από περιέργεια. Από την ολάνοιχτη πόρτα τον έβλεπα σκυφτό προς το χιόνι. Είχε την πλάτη προς εμένα και σαν να έκανε κάτι.
Σε λίγο μπήκε μέσα κρατώντας ένα τενεκεδάκι και μέσα φαίνονταν κάτι ανισομεγέθη σκευάσματα με αποτυπωμένες δαχτυλιές και σημάδια παλάμης. Όλα ακανόνιστα, άλλα μεγαλύτερα, άλλα μικρότερα. Όλα άσπρα και σαν να είχαν πολλή άχνη πασπαλισμένη από πάνω, όπως είναι το χιόνι.
Πάρε, μου είπε. Πάρε να φας.
Έφαγα ένα. Η γεύση ήταν σαν λουκούμι και στην κυριολεξία ήταν λουκούμι.
–Πάρε άλλο ένα, μου είπε, αλλά όχι άλλα.
–Ωραία τα λουκούμια, π. Παΐσιε, είπα.
Ποια λουκούμια; Χιόνι είναι, είπε γελώντας. Κοίταξε, μου είπε, μην πης τίποτα σε κανέναν. Με πόσα παιδιά μένεις στον θάλαμο; Πάρτα να τα δώσης στα παιδιά, αλλά προσοχή δεν θα πεις τίποτα.
»Έφυγα από το Καλύβι γιατί νύχτωνε και έκανα όπως μου είπε ο Γέροντας.
Από τα λουκούμια αυτά που τα έκανε ο Γέροντας με το χιόνι έφαγαν και άλλα τρία παιδιά του θαλάμου μου.
Αλλά δεν είπα τίποτα για την προέλευσή τους, διότι δεν είχα ευλογία.
Τώρα που ο Γέροντας εκοιμήθη και ήρθη το “επιτίμιον” το εξιστορώ εις δόξαν Θεού».
Βίος Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, Ιερομονάχου Ισαάκ Άγιον Όρος, 2016 σελ. 567-569

Παΐσιος o Αγιορείτης _Saint Paisios of Mount Athos_Паи́сий Святого́рец_20200711_170239-4Σε γιατρό που τον επισκεπτόταν συχνά: 
Πάλι εδώ είσαι, ρε γιατρέ;  Γιατί ήρθες, αφού δε σε κάλεσα; 
Καλά, αφού ήρθες τώρα, θα αρρωστήσω για να μη φύγεις χωρίς δουλειά! (Έδειξε το κουτί με τα λουκούμια): 
Αυτό είναι το εξωτερικό ιατρείο το δικό μου! Έχει φάρμακα μέσα. Πάρε ένα.  Έχεις εσύ τόσο γλυκά φάρμακα;

Κοντά στην καλύβα του Γέροντα κάτι κοκκίνιζε κάτω από ένα θάμνο. Ένας προσκυνητής ρώτησε με περιέργεια τι είναι αυτό γέροντα; Αυτό; Είναι το «ψυγείο» μου! (Ήταν καλοκαίρι και είχε βάλει εκεί τις ντομάτες για να είναι δροσερές!).

Στην «Παναγούδα» µια ηµέρα φύτευε κοκκάρι που το είχε µέσα σ᾿ ένα κουτί από καλαµαράκια. Ήρθε ένας «έξυπνος» µε τα χέρια πίσω και τον ρώτησε τι κάνει.
Φυτεύω καλαµαράκια, απάντησε ο Γέροντας.
– Πιάνουν, Γέροντα;
– Πως; Αµα τα βάλης µε τα µουστάκια κάτω, πιάνουν.

Κάποιος επισκέπτης του Γέροντα πίστευε ότι στην εποχή μας δε γίνονται θαύματα. Ο Γέροντας διέγνωσε τη δυσπιστία του και του είπε:
– Πάρε αυτό το κουτί και κέρασε τους επισκέπτες. (Οι επισκέπτες ήσαν περίπου 12 και το κουτί είχε τρία γλυκά).
– Μα, Γέροντα…
– Κάνε όπως σου λέω και πάρε και εσύ κέρασμα.
(Πράγματι αφού τους κέρασε όλους πήρε και ο ίδιος. Στο τέλος διαπίστωσε ότι στο κουτί υπήρχαν ακόμη τρία γλυκά).
Τίποτα δεν είναι αδύνατο για το Θεό.

Παΐσιος ο Αγιορείτης _ св. Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_άγιος Παίσιος ΠαναγίαΣε επισκέπτη που είχε μαλώσει με τους γονείς του.
Οι γονείς σου σε αγαπάνε πολύ, αλλά που να συνεννοηθείτε!
Εσύ έχεις το ραδιόφωνο στα ξένα, ο μπαμπάς σου στα λαϊκά, η μαμά σου στην κλασσική, η αδελφή σου αλλού… Ο καθένας είχε τη δική του «συχνότητα». “Αν δε γυρίσετε όλοι σας το κουμπί στην Εκκλησία, δεν πρόκειται να συνεννοηθείτε...

αιδιά μου, αυτή η ζωή είναι σαν το Γυμνάσιο των παιδιών. Να αγωνιστούμε να πιάσουμε τη βάση.
-Γέροντα, η βάση στο Γυμνάσιο είναι 10. Αν πιάσουμε 8,5 τι θα γίνει;
-Ε, ευλογημένε! Πιάσε εσύ 8,5 και θα σου ρίξει ό Θεός μια κλωτσιά και θα σε βάλει στον Παράδεισο!!!

Στην Εκκλησία ο Γέροντας, καθόταν πάντοτε στο τελευταίο στασίδι. Κάποιος μοναχός που τον ευλαβείτο του είπε:
-Γέροντα γιατί δεν έρχεστε μπροστά;
-Εδώ είναι πιο φθηνές οι θέσεις!!!

Γέροντα, πείτε μας για τις πνευματικές σας εμπειρίες
-Γιατί, βρε παιδί μου, να σας πω; Για να αυξήσουμε τον πνευματικό τουρισμό του τόπου;

Συμβουλή σε ιεροσπουδαστές.
Να φροντίσετε να γίνετε ιερείς και όχι παπάδες. Να γίνετε επίσκοποι και όχι δεσποτάδες. Γιατί άλλο πράγμα είναι ο παπάς και άλλο ο ιερέας, όπως άλλο δεσπότης και άλλο επίσκοπος.

Η υπερηφάνεια μουρνταρεύει τις αρετές
Εκείνοι που εργάζονται με τον Χριστό αλλά με υπερηφάνεια μουρνταρεύουν (βρωμίζουν) τις αρετές τους, όπως μουρνταρεύονται τα τηγανητά αυγά, όταν πέσει λίγη κουτσουλιά, που είναι για πέταμα μαζί με το τηγάνι.

Μια μέρα δύο φίλοι πήγαιναν βόλτα. Ο ένας είχε κουστούμι και ήταν καθαρός.Ο άλλος φορούσε παλιόρουχα και ήταν λερωμένος. Σε κάποιο σημείο συνάντησαν λάσπη. Τότε ο λερωμένος πήρε λάσπη και λέρωσε τον άλλο που ήταν καθαρός. Ο κακός άνθρωπος θέλει και οι ενάρετοι να γίνουν σαν κι αυτόν, δηλαδή κακοί. Γι’ αυτό να προσέχετε στη ζωή σας και να διαλέγετε ως φίλους σας τους ενάρετους.

Πόσα κομποσχοίνια;
έροντα, πόσα κομποσχοίνια είναι καλά να κάνει κανείς;
-Άλλος γεωργός από δέκα στρέμματα που σπέρνει βγάζει πέντε χιλιάδες κιλά σιτάρι και άλλος από πενήντα στρέμματα δεν βγάζει ούτε και το σπόρο που έριξε, του μένει και η κούραση, του χεριού από το αλέτρι…

Γέροντα, τι θα γίνει με εμένα, δε βλέπω προκοπή.
Εσύ σήμερα φύτεψες την κληματαριά και θέλεις αμέσως να πιεις κρασί. Πρέπει να περιμένεις, να βγει το σταφύλι, να ωριμάσει, να το ραντίσεις, να το κόψεις, να το πατήσεις, να το βάλεις στο βαρέλι, να γίνει καλό κρασί και μετά να πιεις. Μη βιάζεσαι λοιπόν. Ακόμα είσαι αρχάριος.
Βρε παιδί μου, ζαλίζεσαι έτσι και, ενώ το στομάχι σου δεν μπορεί να χωνέψει το γάλα, πάς να φας μπριζόλα!

Παππούλη, πως να σωθώ;
Να πιαστείς από το φουστάνι της Παναγίας. Δηλαδή, με απόλυτη εμπιστοσύνη, όπως αυτή που έχει ένα παιδάκι στη μάνα του.

Δεν παίρνω φάρμακα, όχι γιατί τα περιφρονώ, αλλά γιατί έχω καταλάβει καλά ότι με ένα φάρμακο μπαλώνεις μια τρύπα, αυτό όμως σου ανοίγει μία άλλη. Έτσι έχεις συνέχεια δουλειά χωρίς τελειωμό.

Τα μαθηματικά του Θεού
Στο Θεό άριστα είναι όλα: και το δέκα των πέντε ταλάντων και το τέσσερα των δύο και το δύο του ενός ταλάντου. Η θεία δικαιοσύνη έχει άλλους μαθηματικούς ορούς και το ένα και ένα άλλοτε κάνουν δύο άλλοτε δύο εκατομμύρια…

έροντα, ποιος πρέπει να κάνει τις δουλειές του σπιτιού;  Η γυναίκα ή ο άντρας;
-Όποιος προλάβει πρώτος… Αυτός θα έχει και το μεγαλύτερο μισθό.

Η μάχαιρα τον Προφήτη Ηλία
Γέροντα, το απολυτίκιο του Προφ. Ηλία λέει ότι είναι ο «δεύτερος Πρόδρομος της παρουσίας Χριστού». Θα έρθει ο Προφήτης Ηλίας στη γη; -Ο Προφήτης Ηλίας τροχάει τώρα τη μάχαιρα. Πρώτα θα αρχίσει από τους Πατριάρχες, Δεσποτάδες, παπάδες, μοναχούς.

Η μαύρη γραμμή της πιστωτικής κάρτας
έροντα, είναι κακό να έχει κανείς πιστωτικές κάρτες; (Ό Γέροντας, αφού εξέτασε την κάρτα, απάντησε): – Όχι ευλογημένε, δεν είναι σφράγισμα αυτό. Αλλά βλέπεις αυτή τη μαύρη γραμμή κάτω από το όνομα; Σου αρέσει να φοράς πένθος χωρίς να έχεις κηδεία;

Οι μιναρέδες της Πόλης
Γέροντα, είπατε ότι θα πάρουμε την Πόλη. Τι θα γίνουν οι μιναρέδες της; Θα τους γκρεμίσουμε; Θα γίνουν καμπαναριά; – Γέροντας (χαμογελώντας): Όχι! θα γίνουν στύλοι για τους Στυλίτες και θα κρέμονται τα κομποσχοίνια μέχρι κάτω!

Το 1987 ένας προσκυνητής ρώτησε το Γέροντα, προβληματισμένος, αν θα γινόταν πόλεμος με την Τουρκία.
Όταν θα δείτε η Ελλάδα να παίρνει την πρεσβεία της από την Τουρκία και η Τουρκία την πρεσβεία της από την Ελλάδα, τότε θα πρέπει να πουμε: «Ταίς πρεσβείαις της Θεοτόκου, Σώτερ σώσον ημάς».

– Γέροντα, φοβόμαστε τη Μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης.
– Μη φοβάσαι τίποτα. Οι Τούρκοι έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους!
– Τι εννοείτε, Γέροντα;
Όταν κάποιος είναι ετοιμοθάνατος, λέμε στην πατρίδα μου ότι έχει τα κόλλυβα στο ζωνάρι του.

Η Τουρκία είναι σαν την αλεπού. Όλο πονηριές κάνει. Όταν καταλάβει ότι έχουν στήσει δόκανα για να την πιάσουν, αρχίζει να πηδάει και με τα τέσσερα πόδια κι έτσι πιάνεται και με τα τέσσερα. Αυτό θα πάθει και η Τουρκία.

έροντα, σήμερα ο διάβολος οργώνει όλη τη γη και τα φέρνει όλα άνω κάτω. τι θα γίνει;
-Μην ανησυχείς, βρε λεβέντη. Ο Χριστός θα βρίσκει έτοιμο οργωμένο χωράφι και θα σπέρνει χωρίς κόπο.

Όταν είχα έρθει στο Άγιο Όρος, γύριζα στο περιβόλι της Παναγίας, όπως συνήθως όλοι οι αρχάριοι, για να βρω τα αρωματισμένα λουλούδια της Παναγίας-αγίους Γεροντάδες- και να πάρω πνευματική γύρη.

***

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_όπως τον είδε ο άγιος Παΐσιος_Паисий Святогорец_St.Paisios_233333Ο Χριστός με την αγάπη κάνει όλος ο Παράδεισος να φέγγει μέσα μας.

Κάνε τον πόνο του συνανθρώπου σου δικό σου πόνο. Ο Θεός κάνει το θαύμα, όταν συμμετέχει κανείς με την καρδιά του στον πόνο του άλλου. Και μόνο ένας καρδιακός αναστεναγμός για τον πλησίον σου φέρει θετικά αποτελέσματα και αξίζει για ώρες προσευχής. Η Θεϊκή πληροφορία της ευπρόσδεκτης προσευχής είναι η Θεία παρηγοριά που νιώθει μετά την προσευχή ο άνθρωπος.

Εάν ένας άνθρωπος είναι καλός και πονετικός, μην τον φοβάσαι. Αν π.χ. πίνει ή παίζει χαρτιά και έχει άλλα πάθη και δεν πιστεύει, αλλά όταν δει ένα φτωχό, λυπάται, ταράζεται, θέλει να βοηθήσει, αυτόν μην τον φοβάσαι, θα τον βοηθήσει ο Χριστός. Αλλά αν κάποιος είναι σκληρός και παρ’ όλο που έχει πολλά επιμένει και σκληραίνει… αυτός δεν πάει καλά και θέλει πολλή προσευχή, για να αλλάξει αυτός!

Περισσότερο έχω αγαπήσει, έχω πονέσει και τους έχω στον νου μου συνέχεια αυτούς που είχαν άσχημη ζωή και αγωνίζονται να κόψουν τα πάθη τους, παρά αυτούς που δεν βασανίζονται από πάθη.

Οι εύσπλαχνοι, επειδή πάντα χορταίνουν τους άλλους με αγάπη, πάντοτε είναι χορτασμένοι από την αγάπη του Θεού και από τις άφθονες ευλογίες Του.

Όταν πονάει κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο.

Ο καρδιακός πόνος και ο εσωτερικός αναστεναγμός είναι τα εσωτερικά δάκρυα, που είναι ανώτερα από τα εξωτερικά. Ένας καημένος, έλεγε: «Τί σκληρός που είμαι, πάτερ! Ούτε ένα δάκρυ! Η καρδιά μου είναι σαν πέτρα. Τί σκληροκαρδία! Αχ!». Ενώ ήταν πολύ ευαίσθητος, αισθανόταν πολύ σκληρός, γιατί δεν έκλαιγε. Αναστέναζε όμως βαθιά, βογγούσε ο καημένος, και έβλεπες έναν αναστεναγμό να βγαίνη από τα βάθη της καρδιάς του!

Αν οι σημερινοί άνθρωποι που ζουν στην αμαρτία τουλάχιστον το αναγνώριζαν, θα τους ελεούσε ο Θεός, Αλλά δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα και εγκωμιάζουν την αμαρτία. Αυτό είναι και η μεγαλύτερη βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, την αμαρτία να την θεωρούν πρόοδο και το ηθικό να το λένε κατεστημένο. Γι’ αυτό έχουν μεγάλο μισθό, μεγάλη αξία, αυτοί που αγωνίζονται στον κόσμο και διατηρούν καθαρή ζωή… Παλιά, αν… οι κοσμικοί έκαναν μια αμαρτία, οι καημένοι, αισθάνονταν την αμαρτωλότητά τους, έσκυβαν και λίγο το κεφαλάκι τους και δεν ειρωνεύονταν έναν που ζούσε πνευματικά, αντίθετα τον καμάρωναν.
Τώρα ούτε ενοχή αισθάνονται ούτε σεβασμός υπάρχει. Τα ισοπέδωσαν όλα. Αν ένας δεν ζη κοσμικά, τον κοροϊδεύουν… Να παρακαλούμε να δίνη ο Θεός μετάνοια στον κόσμο, για να αποφύγουμε την δικαία οργή του Θεού. Η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί διαφορετικά παρά μόνο με μετάνοια και τήρηση των εντολών Του.
(Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου – Λόγοι A’ – Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο)

***

Ήρθε ο καιρός να πολεμήση το καλό με το κακό, γιατί την παρανομία την έχουν κάνει νόμο και την αμαρτία μόδα.. Όλος ο κόσμος βράζει σαν σε καζάνι. Η Εκκλησία, η πολιτεία, όλα τα έθνη είναι άνω-κάτω! Καί τι εξέλιξη θα έχουμε κανείς δεν το ξέρει.

Δεν λέω να πάρουμε πλακάτ, αλλά να στρέψουμε την προσοχή μας στον μεγάλο κίνδυνο που περιμένουμε και να υψώσουμε τα χέρια στον Θεό. Να κοιτάξουμε πώς να αμυνθούμε κατά του κακού. Χρειάζεται να κρατάμε λίγο φρένο, γιατί όλα πάνε να τα ισοπεδώσουν. Τώρα είναι να λέη κανείς το ψαλμικό: «Θου τους άρχοντας αυτών ως τον Ωρήβ και Ζηβ και Ζαβεέ και Σαλμανά …, οίτινες είπαν κληρονομήσωμεν εαυτοίς το αγιαστήριον του Θεού».

***

Παΐσιος o Αγιορείτης_Παναγια _Saint Paisios of Mount Athos_Паи́сий Святого́рец_vpcuviosul-paisie-aghioritul3a2ce6e0aed5649c1bc224 - ΑντιγραφήΝα ξέρετε πως ό,τι επιτρέπει ο Θεός, ακόμη και να εξοντωθούν π.χ. άνθρωποι, είναι φιλάνθρωπο, γιατί ο Θεός έχει “σπλάγχνα”.
Τι έχει κάνει ο Θεός με έναν Του λόγο! Τι αρμονία, τι ποικιλία! Όπου και να στραφή κανείς βλέπει την σοφία και το μεγαλείο του Θεού… Ο Καλός Θεός όλα θα τα οικονομήσει με τον καλύτερο τρόπο, αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή και προσοχή… 
Θα επέμβη ο Χριστός, θα δώση μια σφαλιάρα σε όλο αυτό το σύστημα, θα πατάξη όλο το κακό και θα το βγάλη σε καλό τελικά.
Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ο διάβολος, αλλά δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να πρόκυψη από αυτό καλό. Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μή στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα.. Τώρα μας βοηθούν πιο πολύ ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. (Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου , “Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο, Λόγοι Α’” , Κεφ. 6., Έκδοσις Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1998)

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, Παιδί μου, εμένα ο Κύριος μού ‘δωσε μια πνευματική τηλεόραση και βλέπω όλον τον κόσμο.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/07/11/29512/

Η ακριβή αγάπη των φιλότιμων παιδιών του Θεού τα κάνει να καίγονται από την μεγάλη γλυκειά φλόγα της αγάπης του Θεού και να ενώνονται μαζι Του. Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/02/19/%ce%b7-%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%b2%ce%ae-%ce%b1%ce%b3%ce%ac%cf%80%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%86%ce%b9%ce%bb%cf%8c%cf%84%ce%b9%ce%bc%cf%89%ce%bd-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%cf%8e%ce%bd-%cf%84/

Οι νέοι όλα αυτά από αντίδραση τα κάνουν. Ενώ έχουν ιδανικά, δεν έχουν πρότυπα. Αν έβλεπαν απλότητα στους πνευματικούς ανθρώπους, δεν θα έφθαναν σ΄ αυτήν την κατάσταση. Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/02/16/39481/

Δύναμη, προσευχή και πίστη στο Θεό… Θα δείτε ότι μόλις περάσει αυτή η μπόρα κι έρθει μπουνάτσα, θα αλλάξουν τα πράγματα. Τώρα όμως χρειάζεται να φανεί το μπακίρι από το χρυσάφι. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/07/11/47407/

Να ζητάς πίστη από τον Χριστό – «πρόσθες ημίν πίστιν» – και να καλλιεργής την ταπείνωση. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2016/09/03/%CE%BD%CE%B1-%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%AC%CF%82-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CE%B8/

Κοιτάξτε να αδελφωθήτε πιο πολύ. Τώρα πολεμάμε με τον διάβολο. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/14/%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CF%84%CE%AC%CE%BE%CF%84%CE%B5-%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%86%CF%89%CE%B8%CE%AE%CF%84%CE%B5-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%8D-%CF%84%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CF%80/

Προσεύχομαι “να έρθει ένας αέρας”.. Να τους σηκώσει όλους αυτούς, πολιτικούς κλπ. Αν τα υλικά πράγματα δεν μοιράζονται με το Ευαγγέλιο, στο τέλος θα μοιραστούν με το μαχαίρι. Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/29/26069/

Μια μπόρα είναι κι αυτή και θα περάσει… Η μπόρα φέρνει και βροχή, η οποία καθαρίζει την ατμόσφαιρα και πλένει τον τόπο, και βοηθάει για την βλάστηση. Θα γίνει καλό ξεκαθάρισμα και οι πιστοί θα γίνουν πιο πιστοί.. Οι άνθρωποι θα αναγκαστούν να καταφύγουν στον Θεό. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης – Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2020/08/19/49894/

Ο Άγιος Παΐσιος μας προειδοποιούσε, σιγά-σιγά, μετά την ταυτότητα, θα προχωρήσουν πονηρά στο σφράγισμα, ο Χριστός όσους δεν σφραγισθούν θα τους βοηθήση. Θα γίνονται μεγάλα θαύματα, θα’ χει κανείς ένα μπουκάλι λάδι και δεν θα τελειώνει, έναν τενεκέ αλεύρι και δεν θα τελειώνει. Μέχρι που να κυκλοφορήσουν οι νέες ταυτότητες, μπορεί να ᾿ρθή και η οργή του Θεού.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/08/24/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b1%ce%90%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%8d%cf%83%ce%b5-%cf%83%ce%b9/

Οι Μοναχοί δεν είναι απλώς φαναράκια που φωτίζουν στους δρόμους των πόλεων, για να μη σκοντάφτουν οι άνθρωποι, αλλά απομακρυσμένοι Φάροι επάνω στα βράχια, που κατευθύνουν τα καράβια του κόσμου με τις αναλαμπές τους, για να φθάσουν στον προορισμό τους, στον Θεό…. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2021/07/17/%ce%bf%ce%b9-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b1%cf%87%ce%bf%ce%af-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%cf%80%ce%bb%cf%8e%cf%82-%cf%86%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b9%ce%b1-%cf%80/

Να μάθουμε το τυπικό του Παραδείσου, που είναι η αδιάλειπτη προσευχή. Να παρακαλάς ταπεινά και να περιμένης με υπομονή, και ο Θεό θα κάνει ό,τι είναι καλύτερο. Έτσι και οι Άγιοι ξέρουν πότε πρέπει να μας βοηθήσουν. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/09/16/50914/

Το να σκέφτεσαι συνέχεια την δυσκολία που περνάει η Ελλάδα σημαίνει ότι πονάς την πατρίδα και ζητάς την επέμβαση του Θεού, ο Οποίος είναι ο μόνος που…. μπορεί να βοηθήσει. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/23/%CE%B7-%CE%B5%CE%BF%CE%BA-%CE%B8%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CF%85%CE%B8%CE%B5%CE%AF-%CE%B5%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%AD%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CF%81%CE%B9/

Τέτοια δικτατορία πού σκέφτονται να κάνουν, μόνο ο διάβολος μπορεί να την είχε σκεφτεί. Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2021/07/15/%CF%84%CE%AD%CF%84%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%8D-%CF%83%CE%BA%CE%AD%CF%86%CF%84%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%BA/

Ένας αναστεναγμός για τον πόνο του άλλου είναι μία καρδιακή προσευχή ∙ ισοδυναμεί δηλαδή με ώρες προσευχής. Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/03/09/40340/

Η Ελλάδα είναι μία ωραία πριγκίπισσα, και όλοι θέλουν να την πάρουν, ευτυχώς που κάνει κουμάντο ο Χριστός. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/11/%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CF%89%CF%81%CE%B1%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%B3%CE%BA%CE%AF%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%B1-%CE%BA-2/

Σήμερα που όλοι γονατίσαμε και δεν υπάρχει ελπίς, θα επέμβει ο Θεός των Πατέρων μας για τα αίματα των Μαρτύρων μας και τα λείψανα των Αγίων μας. Κλαίω την Ελλάδα. Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα. Αν ο Θεός άφηνε την τύχη του Έθνους στους πολιτικούς θα καταστρεφόμασταν. Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/02/23/%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%8c%ce%bb%ce%bf%ce%b9-%ce%b3%ce%bf%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%af%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%cf%85%cf%80%ce%ac/

Άγιος Παΐσιος: Τότε θα γίνει το μεγάλο έλεος .. θα πιάσουμε μαζί και οι δυο μας το καράβι και θα πάμε απέναντι στα Φάρασα.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/13/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%90%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%84%CF%8C%CF%84%CE%B5-%CE%B8%CE%B1-%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF-%CE%AD/

Παΐσιος Αγιορείτης_св. Паисий Святогорец_St.Paisios of the Holy Mountain_Αρσένιος ο Καππαδόκης-_104953_n (2)Ἀπολυτίκιον. Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Τριχερούσης
Ἦχος δ ´. Ταχὺ προκατάλαβε. (Γερασίμου)

Τὴν θείαν Εἰκόνα σου, ἐκ Παλαιστίνης ἡμῖν, ὁ Σάββας ὁ ἔνθεος, ἣν Τριχερούσαν Ἁγνή, καλοῦμεν μετήνεγκεν ἤν περ Χιλανδαρίου, ἡ Μονὴ κεκτημένη, ὕμνον σοι Θεοτόκε, ἀναμέλπει βοῶσα· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σου.

Απολυτίκιον Παναγίας τῆς Φοβερᾶς Προστασίας
῏Ηχος α ́. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Φοβερὰ προστασία, Θεοτόκε Πανάμωμε, ταῖς σαῖς παναγίαις πρεσβείαις, τὸν Χριστὸν ἐξιλέωσαι, ὑπὲρ ἀσπαζομένων εὐλαβῶς, τὴν θείαν σου καὶ πάνσεπτον μορφήν· περιφύλαττε δὲ ἅπαντας ἀσινεῖς, ἐκ βίου περιστάσεων, ὅπως δοξάζωμεν θερμῶς, ῎Αχραντε, θείαν δόξαν σου, καὶ κληρονόμοι οὐρανῶν, γενώμεθα οἱ δοῦλοί σου.

Ἀπολυτίκιον ὁσίου Παϊσίου τοῦ νέου τοῦ Ἁγιορείτου
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῆς ἐνθέου ἀγάπης τὸ πῦρ δεξάμενος ὑπερβαλλούσῃ ἀσκήσει ἐδόθης ὅλος Θεῷ, καὶ παράκλησις πολλῶν ἀνθρώπων γέγονας, λόγοις θείοις νουθετῶν, προσευχαῖς θαυματουργῶν, Παΐσιε θεοφόρε· καὶ νῦν πρεσβεύεις ἀπαύστως ὑπὲρ παντὸς τοῦ κόσμου, Ὅσιε.

Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσιν

Τὸ θερμὸν τῆς ἀγάπης σου, ἐξεχέετο Ὅσιε, ἐκ τῆς σῆς καρδίας εἰς κτίσιν ἅπασαν· ὅθεν πατέρα οἱ ἄνθρωποι, σὲ εὕρισκον εὔσπλαγχνον στοργικὸν καὶ συμπαθῆ, τὰ δὲ ζῷα ἀφόβως σοι Πάτερ ἤγγιζον, ὥς ποτε τῷ Ἀδὰμ ἐν Παραδείσῳ, ἐντολὴν πρὶν παραβῆναι, τοῦ Πλάστου πάσης τῆς κτίσεως.

Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.

ρωτι θεϊκῷ πτερωθείς, τὴν ἀκροτάτην ἡσυχίαν ἐπόθησας, καὶ ταύτην ἀκαταπαύστως ὡς μανικὸς ἐραστής, ἀνεζήτεις Ἅγιε ἕως ἔφθασας, εἰς τόπον πανέρημον, ἔνθα πάθη ἐνέκρωσας, καὶ τῶν δαιμόνων, τὰς ἐνέδρας διέλυσας, δι’ ἀσκήσεως καὶ πολλῆς ταπεινώσεως· ὅθεν Θεῷ ἑνούμενος, Θεοῦ ὤφθης ὄργανον, Ὅσιε Πάτερ ὑπείκων Αὐτοῦ τῷ θείῳ θελήματι, καὶ καύσει καρδίας, ὡς θυσία προσηνέχθης τῷ κόσμῳ ἅπαντι.

Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.

Παρακαλεῖτε παρακαλεῖτε τὸν λαόν μου, φησὶν ὁ Προφήτης· ὁ γὰρ Θεὸς ἡμῶν παρακλήσεως Θεὸς ὑπάρχει. Ὅθεν τῷ Θεῷ ὁμοιωθεὶς θεοφόρε Παΐσιε, πηγὴ ἀναδέδειξαι παραμυθίας· ψυχὰς πεινώσας ἄρτῳ τῶν λόγων σου ἐξέθρεψας, διψῶντας τῷ καύσωνι τῶν θλίψεων, ὕδωρ ἀναπαύσεως ἐπότισας, γυμνοὺς ἀρετῶν τῇ στολῇ ἐνέδυσας, τῆς ἐναρέτου πολιτείας, ξένοις πατὴρ ἀδελφὸς καὶ μήτηρ γέγονας, νοσοῦντας δι’ ἐντεύξεως ἐθεράπευσας, ἔτι δὲ καὶ νεκροὺς κατακρίτους, ἐπεσκέψω Ὅσιε Πάτερ, ἀναψυχὴν αὐτοῖς ταῖς εὐχαῖς σου χαρισάμενος. Καὶ νῦν κληρονόμος γενόμενος τῆς Χριστοῦ Βασιλείας, οὐ παύῃ εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος τὰ πάθη, τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν.

Αἶνοι. Ἦχος α΄. Πανεύφημοι Μάρτυρες.

πίφανον ἄνωθεν ἡμῖν, ὡς πρόμαχος κράτιστος, φρουρῶν φυλάττων λυτρούμενος ἐκ πάσης θλίψεως· στῆσον τῶν πολέμων τὸ δεινὸν κλυδώνιον, τὴν πίστιν τὴν ὀρθόδοξον κράτυνον, εἰρήνην δώρησαι ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δεόμεθα, σαῖς πρεσβείαις Παΐσιε Ὅσιε.


Ο Άγιος απόστολος Κάρπος είδε τον Χριστό να του λέγει: Χτύπα, Εμένα είμαι έτοιμος να σταυρωθώ ξανά για τη σωτηρία του γένους των ανθρώπων. Ω, Κύριε, άπλωσε έστω μια σκιά του Πνεύματός Σου στην καρδιά μας ….

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_passover_frescoe_st_george_near_kumanovo1Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Συναξάριον τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΚϚʹ(26) τοῦ μηνὸς Μαΐου μνήμη τοῦ Ἁγίου καὶ ἐνδόξου Ἀποστόλου Κάρπου, ἑνὸς τῶν Ἐβδομήκοντα Ἀποστόλων (1ο αἰών).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἀλφαῖος ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται (1ο αἰών).
Ὁ Ἅγιος Ἀβέρκιος, ὁ τοῦ Ἀποστόλου Ἀλφαίου υἱός, ἐν μελισσῶνι γυμνὸς ἁπλωθεὶς καὶ ὑπὸ μελισσῶν δακνόμενος, τελειοῦται (1ο αἰών).
Ἡ Ἁγία Ἑλένη, θυγατέρα τοῦ Ἀποστόλου Ἀλφαίου καί ἀδερφὴ τοῦ Ἀβερκίου, λιθοβοληθεῖσα, τελειοῦται (1ο αἰών).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ζαχαρίου,δευτέρου ἐπισκόπου Βιέννης (160)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἠμῶν ᾿Ελευθερίου, ἐπισκόπου Ρώμης εκ Νικοπόλεως τῆς ᾿Ηπείρου (189)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἠμῶν Φουγατίου καί Δαμιανοῦ (2ο αἰών)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πρίσκου καί τῆς συνοδείας αὐτοῦ (272)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Φηλικισσίμου, ῾Ηρακλέους καί Παυλίνου (303)
Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Ἀλέξανδρος ὁ δερβίσης ὁ Θεσσαλονικεύς ὁ ἐν Σμύρνῃ μαρτυρήσας, ξίφει τελειοῦται (1794).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς εὑρέσεως τῶν ἱερῶν λειψάνων (1521) τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Μακαρίου, τοῦ ἐκ Κολγιαζίν τῆς Ρωσίας (1483)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς εὑρέσεως τῶν ἱερῶν λειψάνων (1534) τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Γεωργίου ἐκ Κρατόβου Σερβίας, ἐν Σόφια τῆς Βουλγαρίας μαρτυρήσας (1515).
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Μακαρίου τῆς Σαχάρνα τοῦ ὁμολογητοῦ τοῦ Μολδαβοῦ (23 Ἀπριλίου 1969)

Στίχοι
Καρποὺς ἐνεγκών, Κάρπε, δεκτοὺς Κυρίῳ
Φέρεις καθ’ ὥραν τὴν τελευτὴν ὡς τρύγην.
Εἰκάδι ἕκτῃ Κάρπος ἀπὸ χθονὸς ἵπτατο μακρῆς.

Ο άγιος Απόστολος Κάρπος
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Κάρπος αποστ_Carpus of the Seventy_2333675Ο άγιος Απόστολος Κάρπος ήταν ένας από τους Εβδομήκοντα Αποστόλους. Υπήρξε μαθητής και συνοδοιπόρος του Αποστόλου Παύλου, από τον οποίο χειροτονήθηκε επίσκοπος Βάρνας Θράκης. Επίσης κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Κρήτη, όπου φιλοξένησε στο σπίτι του τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη.
Ο Άγιος Διονύσιος μαρτυρεί πως ο Κάρπος ήταν άνθρωπος εξαιρετικής διαύγειας και καθαρότητος νοος, πραότητος και αθωότητος και πως ο Κύριος Ιησούς με τους αγγέλους Του εμφανίστηκε σε όραμα στον άγιο και πως αυτός ουδέποτε άρχιζε τη Θεία Λειτουργία χωρίς προηγουμένως να δεχθεί κάποιο ουράνιο όραμα. Υπέμεινε πολλές δοκιμασίες για το Όνομα του Χριστού, μετά από πλήθος δεινών είχε μαρτυρικό θάνατο από τα χέρια των απίστων Ιουδαίων. Η ψυχή του, ανήλθε στη βασιλεία του Θεού ευφραινόμενη αιώνια ατενίζοντας τον Κύριο εν δόξη.
Ημερολόγιο – Ο Πρόλογος της Αχρίδος (Μάιος). Αγίου Νικολάου Βελιμιροβιτς.
http://prologue.orthodox.cn/May26.htm

***

Δεν πρέπει να επιθυμούμε τον θάνατο του αμαρτωλού, αλλά την μετάνοια του. Τίποτε δεν λυπεί τόσο πολύ τον Κύριο, τον Παθόντα επί του Σταυρού υπέρ των αμαρτωλών, όσο το να προσευχόμαστε σ’ Αυτόν γιά τον θάνατο ενός αμαρτωλού, ώστε να τον «βγάλει από τη μέση» του δικού μας δρόμου. 
Συνέβη, κάποτε ο Απόστολος Κάρπος να χάσει την υπομονή του• άρχισε τότε να προσεύχεται στον Θεό να στείλει θάνατο εξ’ ουρανού σε δύο αμαρτωλούς: έναν ειδωλολάτρη και έναν αποστάτη της Πίστεως. Τότε παρουσιάστηκε ο ίδιος ο Κύριος στον Κάρπο και τού είπε: «Χτύπησε Εμένα είμαι έτοιμος να σταυρωθώ ξανά για τη σωτηρία τού γένους των ανθρώπων». Ο άγιος Κάρπος ανέφερε το γεγονός αυτό στον άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, ο οποίος το κατέγραψε ως ένα μάθημα προς όλους μέσα στην Εκκλησία – ότι οι προσευχές είναι αναγκαίες για να σωθούν και όχι για να καταστραφούν οι αμαρτωλοί, διότι ο Κύριος δεν θέλει να χαθεί κανείς: μη βουλόμενός τινας απολέσθαι, αλλά πάντας εις μετάνοιαν χωρήσαι (Πέτρου Β’: 3, 9).
Ημερολόγιο – Ο Πρόλογος της Αχρίδος (Μάιος). Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
http://prologue.orthodox.cn/May26.htm

***

Κάρπος αποστ_Carpus of the Seventy_Карп Фиатирский, Пергамский3764Ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, σε μια επιστολή του προς τον μοναχό Δημόφιλο, του διηγείται το εξής περιστατικό που φανερώνει την φιλανθρωπία του Θεού προς τους αμαρτωλούς. Ο απόστολος Κάρπος, εκ των Εβδομήκοντα ( Ο΄) Αποστόλων, ήταν μαθητής του Αποστόλου Παύλου, «άνθρωπος περισσότερο από κάθε άλλον ικανό στη θεοπτία, λόγω της πολλής καθαρότητας του νου του». Ο Κάρπος είχε φτάσει σε τόσο υψηλά πνευματικά μέτρα, πού «ποτέ δεν επιχειρούσε την τέλεση των ιερών Μυστηρίων, αν προηγουμένως, κατά τις προπαρασκευαστικές ευχές, δεν τού παρουσιαζόταν κάποια ευνοϊκή θεία όραση».

Κάποτε ήταν πολύ λυπημένος διότι ένας ειδωλολάτρης είχε παρασύρει ένα Χριστιανό. Ο Κάρπος πικράθηκε και λυπήθηκε πολύ. Και ενώ είχε την πικρία αυτή, δεν προσευχήθηκε, καθώς έπρεπε να πράξει, για τους δύο αυτούς ανθρώπους και να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού, ώστε να μπορέσει τον μεν παρασυρθέντα στην απιστία να τον επαναφέρει στους κόλπους της Εκκλησίας, τον δε άπιστο να τον προσελκύσει στην πίστη του Χριστού• ούτε πήρε την απόφαση να τους νουθετεί αδιαλείπτως και διά βίου, ώστε να τους οδηγήσει στη θεία γνώση. Αλλά, μου έλεγε, τέτοιο πράγμα δεν το είχε ξαναπάθει, δηλαδή το ότι έπεσε και κοιμήθηκε αγανακτισμένος και με την πικρία στην ψυχή του.

Τα μεσάνυχτα σηκώθηκε να προσευχηθεί, κατά τη συνήθειά του, όμως κατά την ώρα αυτή της προσευχής του στενοχωρούνταν, χωρίς να πρέπει, και δυσανασχετούσε συλλογιζόμενος ότι δεν ήταν δίκαιο να ζουν άνθρωποι άθεοι, που διαστρέφουν τις άγιες και ορθές οδούς του Κυρίου. Σκεπτόμενος δε αυτά, ζήτησε από τον Θεό να ρίξει κεραυνό και να εξολοθρεύσει και τους δύο αποστάτες.

Ενώ όμως έλεγε αυτά, είδε το εξής όραμα: Το σπίτι σχίσθηκε στα δύο, από τη μια στέγη μέχρι κάτω. Ο ουρανός άνοιξε και είδε τον Χριστό περιστοιχιζόμενον από άπειρους Αγγέλους. Ταυτοχρόνως όμως, κυττάζοντας προς τα κάτω, είδε στο έδαφος να ανοίγεται ένα πελώριο χάσμα, βαθύ και σκοτεινό. Στο χείλος του χάσματος είδε τους δύο εκείνους ανθρώπους, για τους οποίους είχε ζητήσει την άμεση εξόντωσή τους. Οι άνθρωποι αυτοί, τρομαγμένοι και ελεεινοί, κινδύνευαν να πέσουν μέσα στο χάσμα από στιγμή σε στιγμή.

Εν τω μεταξύ έβλεπε να ανεβαίνουν από το χάσμα φίδια, τα οποία δάγκωναν τους δύο εκείνους ανθρώπους, τους χτυπούσαν με τις ουρές τους και προσπαθούσαν να τους ρίξουν μέσα στο απύθμενο βάραθρο. Ο Κάρπος, από το άλλο μέρος, λυπόταν και αδημονούσε και ευχόταν να πέσουν οι άνθρωποι εκείνοι το γρηγορότερο μέσα στο χάσμα. Προσπάθησε μάλιστα και ο ίδιος να τους σπρώξει για να πέσουν. Επειδή όμως δεν μπόρεσε, γι’ αυτό άρχισε να τους καταριέται.

Σηκώνοντας πάλι τα μάτια του στον ουρανό, είδε τον Χριστό να σηκώνεται από τον Θρόνο Του, να κατεβαίνει στο στόμιο του χάσματος και να απλώνει το χέρι του στους δύο ανθρώπους. Το ίδιο έκαναν και οι Άγγελοι, άλλοι βοηθούσαν τον ένα και άλλοι βοηθούσαν τον άλλον.

_Τότε ο Κάρπος είδε τον Χριστό να απλώνει το χέρι του προς αυτόν και να του λέγει:

Χτύπα, λοιπόν, Κάρπε εμένα, διότι εγώ είμαι έτοιμος να πάθω πάλι, προκειμένου να σωθούν οι άνθρωποι. Και θα το έκανα μάλιστα ευχαρίστως, εάν η δεύτερη αυτή ενσάρκωσή μου δεν θα γινόταν αφορμή να αμαρτήσουν και πάλι οι άνθρωποι, σταυρώνοντάς Με. Σκέψου, όμως, αν συμφέρει και σένα να αλλάξεις συντρόφους και από τη συντροφιά του Θεού και των αγαθών και φιλανθρώπων αγίων Αγγέλων να έχεις τη παντοτινή συντροφιά των φιδιών και των δαιμόνων»

***

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Αργά βαδίζει ο Χριστός

Ιησούς Χριστός ο Καλός ΠοιμέναςChrist the Good Shephera2ba277661596dc56b5b1906d164332fΑργά βαδίζει ο Χριστός… Προσέχει που θα σταθεί το άγιο πόδι Του, γιατί δεν θέλει να σταθεί στο αίμα. Επιλέγει στενά σοκάκια στη γη, στενόχωρα, γιατί δεν μπορεί να περπατά στην πλατιά ιδιοκτησία της αμαρτίας. Ξεγλιστρά ανάμεσα στους ληστές, διαγκωνιζόμενος διαρκώς, γιατί πρέπει να περάσει μπροστά.
Έρχεται, φερ΄ ειπείν ο Χριστός σε εμάς σαν φιλοξενούμενος και μας ρωτά:
«Δείξτε μου δρόμο χωρίς αίμα, χωρίς αμαρτία και ληστές!»
Ποια απάντηση θα μπορούσαμε να Του δώσουμε; Πού θα βρίσκαμε δρόμο άξιο του βαδίσματός Του; Εάν κόχλαζε όλο το ξεραμένο αίμα από τη γη, η γη θα παρουσίαζε έναν ωκεανό αίματος. Εάν άναβε φωτιά σε κάθε μέρος ατιμασμένο από την αμαρτία, η γη θα είχε μεταμορφωθεί σε μία φλεγόμενη κόλαση. Εάν είχαν αναστηθεί όλοι οι νεκροί ληστές και παρέλαυναν στη γη μαζί με τους ζωντανούς, η γη θα ήταν ένα αδιάβαστο δάσος ανθρωπίνων σωμάτων.

Ω, Κύριε, μεγάλη είναι η αισιοδοξία Σου! Όταν εμάς πονέσει το μικρό μας δαχτυλάκι, γινόμαστε απαισιόδοξοι. Ενώ η δική Σου πίστη στην νίκη του καλού δεν αποδυναμώνεται ακόμα και όταν όλοι μας καρφώνουμε από ένα αγκάθι στο σώμα Σου.
Είναι μικροί και κοντινοί οι στόχοι μας, γι΄ αυτό τους προφταίνουμε τρέχοντας. Ενώ ο δικός Σου στόχος είναι μεγάλος και μακρύς, και Εσύ περπατάς βήμα βήμα.
Κύριε, κατεύθυνέ μας προς το στόχο Σου. Άπλωσε έστω μια σκιά του Πνεύματός Σου στο λόγο μας και εμείς θα γίνουμε αρκετά λογικοί’ άπλωσε έστω μια σκιά από την ευγένειά Σου στην καρδιά μας και η καρδιά μας θα καθαρίσει. Και εμείς θα δούμε τον Θεό όπως Τον έβλεπες Εσύ, όταν περπατούσες στη γη, κάτω από τον σταυρό και το αγκαθωτό Σου στεφάνι’ και θα ζήσουμε μαζί με τον Θεό, όπως ζούσες και Εσύ μαζί Του.
Στην ένωση με τον Θεό θα πράττουμε θαύματα μεγάλα, όπως μεγάλα ήταν και τα δικά Σου. Είναι πλέον καιρός να ωριμάσει ο κόσμος. Φώτισέ μας με το Φως Σου, γιατί στον ίσκιο δεν ωριμάζει τίποτα. Κάτω από τις ακτίνες Σου το λογικό μας θα ωριμάσει και η ψυχή μας θα μεγαλώσει πολύ. Και εμείς θα γίνουμε ένα μαζί Σου, όπως είσαι Εσύ, Κύριε, ένα με τον Ουράνιο Πατέρα. Αμήν.

***

Ο Χριστός βαδίζει αργά μέσα στην ιστορία. Αργά σαν το βαθύ ποτάμι που κάποιο παιδί θα το νόμιζε ακίνητο, αλλά που ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να του φτιάξει φράγμα. Αργά σαν το σιτάρι που το σπέρνεις το φθινόπωρο και το χειμώνα νομίζεις ότι είναι νεκρό. Ακόμα δεν ήρθε η άνοιξη για τον σπόρο του Χριστού.
Ο δρόμος Του είναι δύσκολος, γι΄αυτό βαδίζει αργά. Πορεύεται μέσα από λακκούβες αίματος μέσα από το σκοτάδι των αμαρτιών, και μέσα από τα αγκάθια των ληστών. Είναι στενός ο δρόμος Του και πολλοί οι πεσμένοι αμαρτωλοί βρίσκονται στον γκρεμό και στις δυο πλευρές του δρόμου Του. Εκείνος πρέπει να σκύβει στις δυο πλευρές, να τους σηκώνει και να τους τραβά πίσω Του και να περπατά προς τα εμπρός. Γι΄αυτό βαδίζει αργά.
Βαδίζει αργά γιατί το πλήρωμά Του είναι μακριά. Το πλήρωμά Του επεκτείνεται στα πέρατα της ιστορίας και η θέση Του είναι στα έσχατα…
(από το βιβλίο: Αργά βαδίζει ο Χριστός, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, εκδόσεις Εν Πλω)

***

Όσιος Μακάριος της Σαχάρνα 
(+23 Απριλίου 1969)

Ο Όσιος Μακάριος γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1888 στην περιοχή Μπουσούτσκα της Μολδαβίας. Στην βάπτιση πήρε το όνομα Μιχαήλ. Από μικρός ήταν υπάκουος,αγαπούσε την ησυχία και τις ιερές ακολουθίες και του άρεσε στα παιχνίδια του να κάνει τον ιερέα θυμιάζοντας με κάποιο από τα παιχνίδια του. Εαν τον μάλωνε ο πατέρας του ο Δημήτριος-άνθρωπος με φόβο Θεού-ο μικρός Μιχάλης του απαντούσε: « Να δεις που όταν θα μεγαλώσω θα μου φιλάς το χέρι»! Στα δωδεκά του χρόνια ζήτησε από τους γονείς του να τον πάνε στο αγαπημένο του μοναστήρι,στην Σαχάρνα. Αυτοί βλέποντας τις προσευχές του και την καθαρότητα των προθέσεών του, τον πήγαν. Παρότι είχε την συγκατάθεση των γονιών του ο ηγούμενος Ιωσήφ και επίσκοπος Ιακώβ δεν τον δεχόνταν επειδή ήταν πολύ νεαρός. Αυτό έγινε το 1900. Ο νεαρός Μιχαήλ για μία περίοδο συνέχισε να επιμένει μέχρι που μια μέρα είπε στον ηγούμενο:« Πᾶν ὃ δίδωσί μοι ὁ πατήρ, πρὸς ἐμὲ ἥξει, καὶ τὸν ἐρχόμενον πρός με οὐ μὴ ἐκβάλω ἔξω». Έτσι και εγώ έρχομαι προς τον Φιλάνθρωπο Χριστό για να σωθώ δια σου. Ακούγοντας ο ηγούμενος αυτά τα λόγια και βλέποντας την ακλόνητη επιθυμία του τον δέχθηκε στην αδελφότητα λέγοντάς του: «Η επιμονή σου να είναι ένα με την θέλησή σου». Μετά από λίγο καιρό έγινε μοναχός και ο πατέρας του.

Ο Μιχαήλ ήταν πολύ υπάκουος και πρόθυμος στα διακονήματά του. Για την πολύ του ταπείνωση τον είχε αγαπήσει όλη η αδελφότητα.Μετά από λίγα χρόνια εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Μακάριος προς τιμήν του Αγίου Μακαρίου του Αιγυπτίου. Έπειτα έγινε ιερομόναχος και υπηρέτησε τον Θεό στο Άγιο Θυσιαστήριο,όπως είχε προφητέψει όταν έπαιζε με τα παιχνίδια του.
Άνθρωποι πολλοί άρχισαν να έρχονται σ’αυτόν για να ακούσουν έναν λόγο παρηγοριάς,ενώ τα μέλη της αδελφότητας κυριολεκτικά ρουφούσαν κάθε λόγο που έβγαινε από το στόμα του. Έτσι μετά από λίγο καιρό τον όρισαν ως πνευματικό της μονής. Από την ημέρα εκείνη η πόρτα του κελιού του ήταν πάντα ανοιχτή. Έλεγε στους πιστούς:«Μπορείτε να έρχεστε σε εμένα οποτεδήποτε έχετε κάτι να εξομολογηθείτε». Ήταν η περίοδος που άρχισε να διάβαζει προσευχές για τους αρρώστους που υπέφεραν από κακά πνεύματα και τότε άρχισαν οι ιάσεις και τα θαύματα. Ο π.Μακάριος δεν το αναγνώριζε ότι το θαύμα γινόνταν χάρη στις προσευχές του. Συνήθιζε να λέει: «Ήρθε η ασθένεια επειδή δεν προσεύχεστε όπως πρέπει. Τώρα που η προσευχή σας έγινε θερμή, γίνατε καλά». Η βαθιά πίστη του στο Θεό, η ταπεινοφροσύνη του, ο φωτισμένος από την σοφία των Γραφών νους του, η πνευματική βοήθεια που προσέφερε σε ανθρώπους κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης, αλλά και το προορατικό του χάρισμα, έκαναν τους πιστούς να καταλαβαίνουν πως πρόκειται για εναν άγιο.

Διώξεις

Την δεκαετία του ’50 είχαν αρχίσει οι διώξεις του κομμουνισμού. Την περίοδο εκείνη ο π.Μακάριος βρισκόνταν στην Μονή Κουσελεούκα. Μια μοναχή διηγείται: «Ήταν χειμώνας. Ο γέροντας τελούσε την Θεία Λειτουργία όταν στον ναό όρμησαν τριάντα στρατιώτες. Τον διέταξαν να βγεί έξω. Οι μοναχές έκλαιγαν, εκείνος όμως ήρεμα τους ακολούθησε. Οι μοναχές παρακαλούσαν τους στρατιώτες να τον αφήσουν, εκείνοι όμως δεν άκουγαν τίποτα. Μπροστά στον ναό περίμεναν τα έλκηθρα. Έβαλαν τον π.Μακάριο πάνω σ’ένα απ’αυτά. Οι μοναχές έτρεχαν πίσω τους κλαίγοντας και φωνάζοντας. Μάταια όμως. Τα έλκηθρα χάθηκαν μετά την στροφή. Μεγάλη είναι η δύναμη του Θεού όμως. Οι στρατιώτες ήταν μεθυσμένοι. Κάποια στιγμή έχασαν τον έλεγχο του έλκηθρου και αυτό αναποδογύρισε. Έπεσαν όλοι κάτω. Ζαλισμένοι όπως ήταν ξέχασαν να φορτώσουν τον π.Μακάριο και έφυγαν. Έκεινος ξυπόλητος-επειδή είχε χάσει τα παπούτσια του- γύρισε στο μοναστήρι. Πόσο μεγάλη ήταν η χαρά μας».

Έπειτα γύρισε στην Σαχάρνα για να πιεί ο πικρό ποτήρι του διωγμού μέχρι τέλους. Το 1964 οι κομμουνιστές έκλεισαν το μοναστήρι της Σαχάρνας. Ο π.Μακάριος έζησε για δύο χρόνια σε μία καλύβα στην άκρη του χωριού. Οι κάτοικοι τον αγαπούσαν πολύ. Σε αυτήν την καλύβα τα βράδια έκανε γάμους και βαπτίσεις. Καθημερινά ανέβαινε τον Γολγοθά μαζί με τον Χριστό. Παρότι ήταν ηλικιωμένος οι σοβιετικοί τον υποχρέωναν να πηγαίνει στο νταμάρι να βγάζει πέτρες μαζί με τους άλλους, να φτιάχνουν δρόμους κ.α. Τον έβλεπαν οι άλλοι πως ταλαιπωρείται και έκαναν και την δική του δουλειά.
Οι δύσκολες συνθήκες ζωής και οι διώξεις των αρχών τον έριξαν στο κρεβάτι. Εξαιτίας της αδυναμίας και της ασθένειας αναγκάστηκε να πάει να μείνει στο πατρικό του, στο σπίτι της αδελφής του Άννας.
Εκοιμήθη στις 23 Απριλίου 1969 περιστοιχισμένος από πνευματικά του τέκνα. Πριν παραδώσει την ψυχή του αναφώνησε: «Δόξα Σοι, Κύριε…» Τον έθαψαν στο κοιμητήριο του χωριού κοντά στον τάφο της μητέρας του.

Το 1991 η μονή Σαχάρνα επαναλειτούργησε, ξεκινώντας την ποιμαντική της δραστηριότητα και προσπαθώντας να ανασηκωθεί μέσα από τα ερείπια. Η νέα αδελφότητα πληροφορήθηκε από τους πιστούς για την αγία ζωή του π.Μακαρίου. Με την ευλογία του Μητροπολίτου Κισινέφ και πάσης Μολδαβίας Βλαδίμηρου, ανοίχτηκε ο τάφος του και τα λείψανά του βρέθηκαν άφθαρτα. Στις 21 Δεκεμβρίου 1995 έγινε η αγιοκατάταξή του. Σύμφωνα με απόφαση της συνόδου η μνήμη του τιμάται στις 13/26 Μαΐου. Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες για τα θαύματά του.
(Πηγή/Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης – https://proskynitis.blogspot.com/2013/02/23-1969.html)
https://manastirea-saharna.md/viata-cuviosului-macarie/

Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ´

πόστολε Ἅγιε Κάρπε, πρέβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ , ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον. Ἅγιος Ἀλέξανδρος Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον

ν ἀθλήσει νομίμως Μάρτυς ἠρίστευσας, καὶ τὸν σὲ τρώσαντα πρῲην κατηγωνίσω ἐχθρὸν, καὶ Μαρτύρων κοινωνὸς ὤφθης Ἀλέξανδρε. Ὅθεν ὡς ἅγιον βλαστόν, Θεσσαλονίκη σε τιμᾷ, καὶ πόθῳ σοι ἀνακράζει· Μὴ διαλίπῃς πρεσβεύων, ἐλεηθῆναι τοὺς τιμῶντάς σε.

Ἀπολυτίκιον. Ἅγιος Συνέσιος Ἦχος α’

Καρπασέων τὸ κλέος καὶ Κυπρίων ἀγλάϊσμα, καὶ θαυματουργὸς ἀνεδείχθης, Ἱεράρχα Πατὴρ ἡμῶν Συνέσιε· διὸ τὴν χάριν τῶν θαυμάτων ἐξ οὐρανοῦ ἐδέξω μακάριε, θεραπεύειν τοὺς νοσοῦντας, καὶ τὰς ψυχὰς τῶν πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τῷ δεδοκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

Ἀπολυτίκιον. Άγιος Νεομάρτυς Γεώργιος ο Νέος, εκ Κρατόβου εν Σόφια μαρτυρησας.
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείῳ Πνεύματι ἀνακηρύξας, τὴν τοῦ Κτίσαντος, οἰκονομίαν, ἀθλητικῶς ἠγωνίσω Γεώργιε· καὶ τοῦ πυρὸς ἐνεγκὼν τὴν κατάφλεξιν, καταδροσίζεις ἡμᾶς θείαις χάρισι. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

ᾨδὴ η’
Τὸν ἐν τῷ Σταυρῷ προσηλωθέντα

Παύλῳ τῷ σοφῷ καθηγεμόνι, διακονῶν ἐπιστολαῖς, ἐνθέοις Ἱεράρχα, τὰς σωτηριώδεις διδαχάς, διεπόρθμευσας τοῖς σῳζομένοις.

ρθρος φαεινὸς περιαυγάζων, τὴν οἰκουμένην τῷ φωτί, κηρύγματος ἐδείχθης, καὶ τῆς ἀγνωσίας τὸ βαθύ, ἀξιάγαστε ἐξαίρων σκότος.

Θαύματα τελῶν τῇ ἐπικλήσει, Πατρὸς καὶ Πνεύματος σοφέ, καὶ Λόγου σαρκωθέντος, ἔπεισας Ἑλλήνων τοὺς σοφούς, Τρισυπόστατον οὐσίαν σέβειν.

Θεοτοκίον
φθης οὐρανὸς Θεοκυῆτορ, ἐξανατέλλουσα ἡμῖν, τὸν τῆς δικαιοσύνης, Ἥλιον, φωτίζοντα ἡμᾶς, ἐπιγνώσεσι θεογνωσίας.


Τον έσωσε από τον θάνατο ο σταυρός του αδελφού του. άγιος Ονούφριος (Γκαγκαλιούκ) του Κούρσκ

Σταυρός_Крест Иисуса Христа_Cross of Jesus Christ-Orthodox Icons_athos cross (1)Μαρία η Αιγυπτία, ερημίτρια στην έρημο της Παλαιστίνης, από Αλεξάνδρεια Αιγύπτου (527-565)
Ερμής και Θεοδώρα αυτάδελφοι μάρτυρες εκ Ρώμης (121)
Μελίτων Επίσκ. Σάρδεων Μ. Ασίας (177)
Αλέξανδρος, Διονύσιος, Ινγενιανή, Πάκερος, Παρθένιος και Σατουρνίνος εν Θεσσαλονίκη
Αχάζ ο δίκαιος
Βασιλείδης/Βασιλίς και Γερόντιος, μάρτυρες (3ος αι.) και Πολύνικος μάρτυς
Μακάριος ηγούμενος της Μονής του Αγ. Ιω. Θεολόγου, της επιλεγομένης Πελεκητής στην Προύσα Μ. Ασίας (830)
Ευλόγιος ο προφήτης, ο διά Χριστόν σαλός της Γεωργίας (12ος – 13ος αιών )
Ιωάννης (Σκιαβτέλι) ο Φιλόσοφος της Γεωργίας (12ος – 13ος αιών )
Γερόντιος ο Κανονάρχης της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου (14ο αιών)
Βαρσανούφιος, Στάρετς της Όπτινα Ρωσίας (1913)
Μιχαήλ ο διά Χριστόν σαλός, νεομάρτυς στη Ρωσία (1931)
Μακάριος Επίσκοπος, ιερομάρτυς στη Μονή Ρωμανού της Λέζνα Ρωσίας (1944)

Εορτάζουν την 1η Απριλίου

Στίχοι
Απήρε πνεύμα, σάρξ απερρύη πάλαι.
Τον όστινον γη κρύπτε νεκρόν Μαρίας.
Πρώτη Απριλίου Μαρίη θάνεν εύχος ερήμου.

Δίπλα στους εχθρούς της Εκκλησίας φυτρώνουν αναμφίβολα και οι φίλοι της. Άς μην είναι πολλοί είναι δυνατοί, γιατί κατέχουν την αλήθεια. Αυτοί, υψώνοντας το ανάστημά τους, θα υπερασπίσουν τα ιερά και τα όσια… άγιος Ονούφριος (Γκαγκαλιούκ) του Κούρσκ

Ο άγιος Ιερομάρτυς Ονούφριος (Γκαγκαλιούκ),
αρχιεπίσκοπος Κούρσκ και Ομπογιάνου (1889-1938)(1 Ιουνίου )

Το καλοκαίρι του 1914 ο αδελφός του π. Ονούφριου Ανδρέας, πού έμενε στην πατρίδα τους, το Λούμπλιν, ήρθε στην Πετρούπολη, χίλια χιλιόμετρα περίπου μακριά, για να τον δει. Δεν είχε φτάσει καλά-καλά στην πρωτεύουσα, όταν ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Αμέσως πήρε τηλεγραφική εντολή να επιστρέψει στο Λούμπλιν και να παρουσιαστεί στην τοπική στρατιωτική μονάδα. Αποχαιρετώντας τον αδελφό του ο π. Ονούφριος, με έκπληξη και λύπη παρατήρησε ότι αυτός δεν φορούσε σταυρό. Αμέσως έβγαλε από τον λαιμό του τον δικό του σταυρό και τον πέρασε στον λαιμό του Ανδρέα.

Σταυρος_ Крест Иисуса Христаnpid_71159Να φοράς πάντοτε αυτόν τον σταυρό, του είπε, και να πιστεύεις ότι μπορεί να σε σώσει από τον θάνατο.

Ό Ανδρέας γύρισε ζωντανός και ακέραιος από τον πόλεμο.

Αργότερα, το 1919, και ενώ ο εμφύλιος πόλεμος βρισκόταν σε εξέλιξη, δούλευε σ’ ένα εργοστάσιο έξω από την πόλη Τσερκάσι της Ουκρανίας. Κάποια μέρα έφτασε στο εργοστάσιο μια έφιππη περίπολος πέντε Κοζάκων του Κουμπάν. Αφού έπιασαν τον Εβραίο επιστάτη του εργοστασίου, άρχισαν να τον κακοποιούν απάνθρωπα. Ο Ανδρέας τούς πλησίασε θαρρετά και με φανερή αγανάκτηση τούς είπε:

– Σταματήστε να χτυπάτε τον σύντροφό μας!

Ακούγοντας τη λέξη “σύντροφος”, ο επικεφαλής της περιπόλου έγινε έξαλλος και άρχισε να μαστιγώνει αλύπητα τον Ανδρέα με το καμουτσίκι του. “Υστέρα πέταξε το καμουτσίκι και για κάμποση ώρα τον χτυπούσε με τις γροθιές. Τέλος, τράβηξε το πιστόλι του και πυροβόλησε τον Εβραίο. Τον σκότωσε με την πρώτη πιστόλια. “Υστέρα πυροβόλησε τον Ανδρέα, αλλά αστόχησε. Ξαναπυροβόλησε. Και πάλι αστόχησε, όπως και την τρίτη και την τέταρτη φορά. Αφού ξόδεψε όλες του τις σφαίρες μάταια, πρόσταξε τούς τέσσερις άνδρες του να εκτελέσουν τον Ανδρέα.

Στο μεταξύ, από τα γρονθοκοπήματα το πουκάμισο του Ανδρέα είχε σκιστεί και ο σταυρός, πού του είχε δώσει ο π. Ονούφριος, φάνηκε κρεμασμένος στον λαιμό του. Οι Κοζάκοι, στρέφοντας τα όπλα τους εναντίον του, είδαν τον σταυρό, πού την ώρα εκείνη έλαμψε κάτω από τις ακτίνες του ήλιου. Πυροβόλησαν σχεδόν ταυτόχρονα. Καμιά σφαίρα δεν βρήκε τον Ανδρέα. Συγκλονισμένοι, κατέβασαν τα όπλα. Ο επικεφαλής τούς πρόσταξε να πυροβολήσουν άλλη μια φορά. Αρνήθηκαν, λέγοντας:

Δεν θα σκοτώσουμε έναν ορθόδοξο, πού φοράει σταυρό στο στήθος. Είναι φανερό πώς αυτός ο σταυρός τον φυλάει από τις σφαίρες μας.

Ανέβηκαν στ’ άλογά τους κι έφυγαν. “Έτσι, έσωσε τον Ανδρέα από τον θάνατο ο σταυρός του αδελφού του.
Άγιοι κατάδικοι: Ρώσοι ιερομάρτυρες και ομολογητές του 20ου αι.. Ηγούμενος Δαμασκηνός (Ορλόφσκι). Ιερά Μονή Παρακλήτου. Αθήνα, 2014

***

Κάνε το σταυρό σου και περιφρόνησε το διάβολο
Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_ Порфирий (Баирактарис )Кавсокаливит_ St Porphyrios (Bairaktaris) the Kapsokalyvite_6308__150-01-13Κάνε το σταυρό σου και περιφρόνησε το διάβολο. Άφησέ τον αυτόν, μου έλεγε ο π. Πορφύριος για το διάβολο. Μην του δίνεις σημασία. Όσο του δίνεις σημασία, τόσο περισσότερο σε πλησιάζει. Αν θέλεις να τον διώξεις, να τον απομακρύνεις από κοντά σου, πάψε να του δίνεις σημασία. Περιφρόνησέ τον. Μόνο η περιφρόνηση του αξίζει. Από τη στιγμή που θα αρχίσει να την εισπράττει, θα αρχίσει και θα υποχωρεί. Μέχρι που, τελικά, θα τραπεί σε φυγή. Η περιφρόνηση αποτελεί το δεύτερο όπλο, μετά τον Τίμιο Σταυρό, κατά του διαβόλου! Και τον μεν Τίμιο Σταυρό τον φοβάται και, κυριολεκτικά, τον τρέμει και τρέπεται σε άτακτη φυγή. Την δε περιφρόνηση δεν την αντέχει. Γιατί είναι υπερόπτης και σκάει από το κακό του! Εξάλλου, αυτή η υπεροψία ήταν αιτία να εκπέσει και να γίνει αυτό που έγινε. Εισέπραξε την τιμωρία του… (Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου, «Ανθολόγιο Συμβουλών», εκδ. Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι – Αττικής).

***

Η οσία Μαρία η Αιγυπτία, υπόδειγμα μετανοίας.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Τον βίο της θαυμαστής αυτής οσίας έγραψε ο άγιος Σωφρόνιος, Πατριάρχης Ιεροσολύμων.
Κάποτε, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ένας ιερομόναχος, ο Γέρων Ζωσιμάς, αποσύρθηκε μέσα στην έρημο πέραν του Ιορδάνου. Οδοιπορούσε επί είκοσι ημέρες, χωρίς να δει ψυχή, όταν, ξαφνικά, μια ανθρώπινη φιγούρα με ζαρωμένο γυμνό σώμα και κατάλευκα σαν χιόνι μαλλιά πέρασε φευγαλέα από μπροστά του κι έγινε άφαντη. Ο Γέροντας έτρεχε ξοπίσω της για αρκετή ώρα, μέχρι που η φιγούρα στάθηκε σε ένα ρυάκι και τον κάλεσε με το όνομά του: «Αββά Ζωσιμά», του είπε, «συγχώρεσέ με χάριν του Κυρίου· δεν μπορώ να εμφανιστώ σε σένα, διότι είμαι μια γυναίκα γυμνή».

Ο Ζωσιμάς της πέταξε το εξώρασό του κι εκείνη τυλίχτηκε μ’ αυτό και εμφανίστηκε μπροστά του. Στο άκουσμα του ονόματός του, από το στόμα της άγνωστης γυναίκας, ο Γέροντας φοβήθηκε. Ύστερα από παρατεταμένη επιμονή του, η γυναίκα διηγήθηκε την ιστορία της.

Γεννήθηκε στην Αίγυπτο και σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών άρχισε να ζει ακόλαστο βίο στην Αλεξάνδρεια επί δεκαεπτά χρόνια ακολουθούσε διεστραμμένο τρόπο ζωής. Η Μαρία, οιστρηλατημένη απ’ το σαρκικό πάθος της πορνείας, ακολούθησε κάποιους νέους και επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο με προορισμό τα Ιεροσόλυμα. Φθάνοντας στην Αγία Πόλη, θέλησε να επισκεφθεί την εκκλησία για να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό. Όμως μια αόρατη δύναμη την εμπόδιζε να εισέλθει στον Ναό της Αναστάσεως. Έντρομη, τότε, στήλωσε το βλέμμα της στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου στον νάρθηκα και προσευχήθηκε θερμά να της επιτραπεί να ασπαστεί τον Τίμιο Σταυρό, ομολογώντας την αμαρτωλότητά της και εμπιστευό­μενη τα βήματά της στην Πανάχραντο Θεοτόκο.

Τότε πράγματι, της επετράπη η είσοδος μέσα στην εκκλησία. Αφού προσκύνησε τον Σταυρό, επέστρεψε στον νάρθηκα γονάτισε μπροστά στην εικόνα και ευχαρίστησε θερμά τη Θεοτόκο. Την ίδια στιγμή άκουσε μια φωνή να της λέει: «Εάν περάσεις τον Ιορδάνη, θα βρεις την αληθινή ειρήνη!». Η Μαρία βγήκε και, αφού αγόρασε τρία καρβέλια ψωμί, ξεκίνησε για τον Ιορδάνη ποταμό.

Την επομένη μετέλαβε των Αχράντων Μυστηρίων στο μοναστήρι του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή και πέρασε τον Ιορδάνη πόταμο. Παρέμεινε σαράντα οκτώ χρόνια στην έρημο ολομόναχη, υπομένοντας αγόγγυστα πολλές δοκιμασίες, με ακρότατη άσκηση, «πυκτεύουσα», παλεύοντας με τα άλογα πάθη της και τους εμπαθείς λογισμούς σαν με άγρια θηρία. Τρεφόταν μόνο με αγριόχορτα.

μαρια Мария Египтяныня7Αφού τελείωσε την αφήγησή της, στάθηκε όρθια σε στάση προσευχής· τότε ο Ζωσιμάς την είδε να αιωρείται πάνω από το έδαφος. Η Μαρία τον παρακάλεσε να έλθει ξανά τον επόμενο χρόνο να της φέρει τη Θεία Ευχαριστία· εκεί, στις όχθες του Ιορδάνη, θα ερχόταν να τον συναντήσει για να κοινωνήσει.

Πράγματι, ένα χρόνο αργότερα, ο αββάς Ζωσιμάς κατέφθασε με τη Θεία Κοινωνία στις όχθες του Ιορδάνη· ήταν ήδη βράδυ. Έμεινε να αναρωτιέται πώς εκείνη θα διέσχιζε τον Ιορδάνη ποταμό; Τότε, μέσα στο φεγγαρόφωτο διέκρινε τη μορφή της να πλησιάζει το ποτάμι, να κάνει το σημείο του Σταυρού επάνω του και κατόπιν να βαδίζει επάνω στο νερό σαν να ήταν ξηρά! Αφού την κοινώνησε, η οσία τον παρακάλεσε να ξανάρθει μετά από ένα χρόνο στην ίδια εκείνη πηγή όπου συναντήθηκαν την πρώτη φορά.

Ο καιρός πέρασε, ο αββάς επέστρεψε σ’ εκείνο το σημείο και ανακάλυψε εκεί το άψυχο σώμα της. Πάνω απ’ το κεφάλι της ήταν γραμμένο στην άμμο: «Αββά Ζωσιμά, θάψε εδώ το σώμα της ταπεινής Μαρίας, απόδος χουν εις χουν. Απεβίωσα την 1η Απριλίου, το ίδιο βράδυ του σωτηρίου μαρτυρίου του Χριστού, αφού κοινώνησα των Αχράντων Μυστηρίων». Από την επιγραφή αυτή πληροφορήθηκε για πρώτη φορά ο Ζωσιμάς το όνομα της οσίας και ερμήνευσε το άλλο φοβερό θαύμα που είχε συντελεστεί: το γεγονός ότι τον προηγούμενο χρόνο, όταν της μετέδωσε τη Θεία Κοινωνία, εκείνη είχε φθάσει μέσα σε λίγες ώρες το ίδιο βράδυ στο σημείο συνάντησής τους, ενώ εκείνος πεζοπορούσε είκοσι ημέρες για να μεταβεί εκεί. Ο άγιος Ζωσιμάς έθαψε το σώμα της μεγάλης αυτής οσίας, της Μαρίας της Αιγύπτιας. Επιστρέφοντας στο μοναστήρι του, διηγήθηκε όλο τον βίο της και τα θαύματα στα οποία ο ίδιος υπήρξε αυτόπτης μάρτυς.

Έτσι δοξάζει ο Κύριός μας τους μετανοημένους αμαρτωλούς. Η οσία Μαρία μνημονεύεται επίσης την Ε΄ Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η Εκκλησία την έχει ως υπόδειγμα μετανοίας για τους πιστούς, τις ημέρες αυτές της αγίας Νηστείας. Αναπαύθηκε περί το έτος 530.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Πρόλογος της Αχρίδος», Απρίλιος, εκδ. ΑθωςΜΑΡΙΑ ΑΙΓΥΠΤΙΑ_прп.-Мария-Египетская-молитвыΑπολυτίκιον της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας
Ήχος πλ. δ’

Εν σοι Μήτερ ακριβώς διεσώθη το κατ᾽ εικόνα· λαβούσα γαρ τον σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ, και πράττουσα εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ· επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτoυ· διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, Οσία Μαρία το πνεύμά σου.

Ήχος πλ. β’  Όλην αποθέμενοι

Σε μεν διεκώλυε, της των σεπτών εποπτίας, μολυσμών των πρότερον, το επισυρόμενον μιαντήριον, η δε σή αίσθησις, και των σοί θεόφρον, πεπραγμένων, η συνείδησις, την προς τα κρείττονα, σοί επιστροφήν ενειργάσατο, Εικόνι γαρ προσβλέψασα, της ευλογημένης θεόπαιδος, πάντων καταγνούσα, πταισμάτων σου πανεύφημε των πριν, εν παρρησία το τίμιον, Ξύλον προσεκύνησας.

Τόπους προσκυνήσασα, περιχαρώς τούς αγίους, αρετής εφόδιον, σωτηριωδέστατον, ένθεν γέγονας, και σφοδρώς έδραμες την καλήν πορείαν, και το ρείθρον εκπεράσασα, το Ιορδάνειον, το τού Βαπτιστού ενδιαίτημα, προθύμως κατεσκήνωσας, και την των παθών αγριότητα, διά πολιτείας, ημαύρωσας λεπτύνασα σαρκός, εν παρρησία αείμνηστε, Μήτερ τα οιδήματα.

Δόξα… Ήχος δ’

Εθαυματούργησε Χριστέ, του Σταυρού σου η δύναμις, ότι και η πρώην Πόρνη ασκητικόν αγώνα ηγωνίσατο, όθεν και το ασθενές απορριψαμένη, γενναίως αντέστη κατά τού διαβόλου, διό και το βραβείον της νίκης κομισαμένη, πρεσβεύει υπέρ των ψυχών ημών.

Ωδή γ’  Ο Ειρμός
«Εν πέτρα με της πίστεως στερεώσας, επλάτυνας τό στόμα μου επ’ εχθρούς μου, ηυφράνθη γαρ το πνεύμά μου εν τω ψάλλειν, Ουκ έστιν άγιος ώς ο Θεός ημών, καί Ουκ έστι δίκαιος πλήν σου Κύριε».

Επτερώθης τω πόθω τω υπερθέω, και δόξης φθειρομένης απορραγείσα, προσήγγισας κραυγάζουσα τω Δεσπότη, Ουκ έστιν άγιος ως ο Θεός ημών, και Ουκ έστι δίκαιος πλην σου Κύριε.

Τω ξύλω προσελθούσα της αμαρτίας, και γνώσιν μυηθείσα θανατηφόρον, προσέδραμες τω Ξύλω τω ζωηφόρω, Χριστώ κραυγάζουσα, Συ ει Θεός ημών, και Ουκ έστι δίκαιος πλην σου Κύριε.

Ηράσθης της αρρήτου φωτοχυσίας, και πάντων των προσκαίρων υπεριδούσα, ανέδραμες προς άυλον θεωρίαν, εν πίστει κράζουσα, Σύ εί Θεός ημών, και Ουκ έστι δίκαιος πλήν σου Κύριε.

Ωδή δ’  Ο Ειρμός
«Υμνώ σε, ακοήν γαρ Κύριε, εισακήκοα και εξέστην, έως εμού ήκεις γάρ, εμέ ζητών τόν πλανηθέντα, διό την πολλήν σου αγαθότητα, την εις εμέ δοξάζω πολυέλεε».

Ρωσθείσα, σωτηρίω χάριτι, και την θείαν και φωτοφόρον, κατιδούσα έλλαμψιν, τα όμματα και την καρδίαν, Σταυρώ τω πανσέπτω προσεπέλασας, και σωτηρίας ένθεν εκοινώνησας.

Εξαποστειλάριον της Οσίας
Ο ουρανόν τοις άστροις

Υπόδειγμα μετανοίας σε έχοντες πανοσία Μαρία Χριστόν δυσώπει, εν τω καιρώ της Νηστείας, τούτο ημίν δωρηθήναι, όπως εν πίστει και πόθω, σε άσμασιν ευφημώμεν.

Η οσία της μετανοίας, Μαρία η Αιγυπτία (Κυριακὴ Ε΄ Νηστείων 2.4.2017)
Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου

Ναός ΑΝΑΣΤΑΣΕΩς Ιεροσόλυμα_ Church of the Holy Sepulchre_ Иерусалимский храм Гроба Господня_The_Church_of_the_Holy_Sepulchre-Jerusalem

το σπήλαιο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας που βρίσκεται ένα χιλιόμετρο από την Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου του ΙορδανίτουΣπήλαιο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας8-pestera-sf-maria-egipteanca2-pestera-sf-maria-egipteanca-pe-peretele-vertical-de-stanca-in-fata-valea-iodanuluiΣπήλαιο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας8-pestera-sf-maria-egipteanca - ΑντιγραφήΣπήλαιο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας10-interior-pestera-sf-maria-egipteanca - ΑντιγραφήΣπήλαιο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας8-pestera-sf-maria-egipteanca7-ce-se-vede-de-la-pestera-sf-maria-egipteanca


Πάνω από όλη την κτίση, ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο: γι’ αυτό του συγχωρεί πολλά, γι’ αυτό και περιμένει πολύ. Να έχετε μετάνοια, το έλεος του Θεού είναι θάλασσα…. Στάρετς Θεοδόσιος Ορλόφ του Ποτσαέβ (2003)

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_4c47bd7e456e8974ba4a5ce385d6dc79Παύλος ο Ομολογητής, αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ιερομάρτυς στην Κουκουσό Αρμενίας, μαθητής και διάδοχος Αγ. Αλεξάνδρου Κωνσταντινουπόλεως (351) [τον έπνιξαν οι αιρετικοί Αρειανοί στη Θ. Λειτουργία με το ομοφόρειό του ]
7 παρθενομάρτυσες στην Άγκυρα Μ. Ασίας: Ευφρασία, Θεοδότη/Αλεξάνδρα, Ιουλία, Κλαυδία, Ματρώνα, Τεκούσα και Φαείνη (303)
Λουκάς ο Σικελός, όσιος στην Αίτνα Ιταλίας, εκ Ταυρομενίας Σικελίας Ιταλίας (820)
Παύλος ο διά Χριστόν σαλός εν Κορινθω
Δημητριανός επίσκοπος Χύτρων (=Κυθηρίας) Κύπρου (9ος αι.)
Βαρλαὰμ ο εν Χουτινῇ Novgorod (1192), Βαρλαάμ ερημίτης στη λίμνη Κέρετς, στον όρμο Χούπσκυ στις Βόρειες ακτές της Λευκής Θάλασσας της Ρωσίας (16ος αι.), Αβραάμ τού εν Χοτίνη, και Λουκά του εν τω σπηλαίω
Σύναξι των Νεομαρτύρων του Σάρωφ: Ανατόλιος, Βασίλειος, Ιερόθεος, Ισαάκ και Ρουφίνος (20ος αι.) και των Γερόντων του Σάρωφ: Παχώμιος (1794), Πιτιρίμ (1789), Ματθαίος (1795), Ιωσήφ (1785), Ιωακείμ (1802)
Μνήμη της μετά φιλανθρωπίας κατενεχθείσης κόνεως, επί Λέοντος του Μεγάλου το έτος 472.

Εορτάζουν στις 6 Νοεμβρίου

Στίχοι : Την εις φάρυγγα Παύλος αυχών αγχόνην,
λύει φάραγξι ρευμάτων την αγχόνην.
Ούνεκα ωμολόγει Παύλος Θεόν, άγχεται έκτη.

Στίχοι : Φλέγειν απειλείς, αλλά πάλιν ού φλέγεις,
Οργή κεράσας μακροθυμίαν Λόγε.

Ύμνος
Για το άπειρο έλεος και την αγαθοσύνη του Θεού
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ιησούς Χριστός ο Καλός ΠοιμέναςChrist the Good Shephera2ba277661596dc56b5b1906d164332fΟ Κύριός μας είναι έλεος και αληθινή αγαθότητα,
ωστόσο, επιτρέπει να υποφέρει ο άνθρωπος για τις αμαρτίες του:
ενσκήπτουν πλημμύρες, αρρώστιες, σεισμοί, ξηρασίες,
φόβοι και οδύνες σώματος και ψυχής.

Αυτός που δεν βλέπει τον Πατέρα τωρα, που προσφέρει τις δωρεές Του
θα Τον δει στην Τελική Κρίση ως τον Δίκαιο Κριτή.
Ο φοβερός Κριτής έχει πολλούς υπηρέτες,
και τους επιστρατεύει όλους για τη σωτηρία του ανθρώπου-
τα αγκάθια της γης, τα φίδια και τα θηρία,
τις πλημμύρες, τις αστραπές, τους κεραυνούς από τον ουρανό.
τους κακους ανέμους της αρρώστιας, τον ήλιο, τη ζέστη και το σκότος.
και τα χωράφια, που είτε δίνουν σιτάρι είτε άδεια άχυρα.

Όσα δώρα περιμένουν τους πιστούς,
τόσες μάστιγες υφαίνονται για τους πονηρούς.
Τα χωράφια του Αδάμ ποτίζονται με απαλή δροσιά,
αλλά τα Σόδομα και τα Γόμορρα θερίζονται με πύρινο σπαθί.

Πάνω από όλη την κτίση, ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο:
γι’ αυτό του συγχωρεί πολλά, γι’ αυτό και περιμένει πολύ.
Όταν όμως η υπομονή του Θεού ξεπεράσει κάθε όριο,
τότε μεταχειρίζεται φωτιά, όχι δροσιά.
Πηγή: «Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Πνευματικό ημερολόγιο- Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Βίοι Αγίων, Ύμνοι, Στοχασμοί και Ομιλίες για κάθε ημέρα του χρόνου., Νοέμβριος»
http://prologue.orthodox.cn/November6.htm

***

Εάν ο Θεός μπορεί να βγάλει νερό από έναν βράχο ως παρηγοριά στους ανθρώπους, τότε μπορεί επίσης να κατεβάσει φωτιά από τους ουρανούς για τιμωρία. Η μοίρα των Σοδόμων και Γομόρρων είναι ένα κλασικό παράδειγμα της τιμωρίας του Θεού προς τους αδιόρθωτους αμαρτωλούς.
Το ότι ο Θεός μπορεί να επαναλάβει αυτή την τιμωρία αποδείχθηκε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 472, επί αυτοκράτορα Λέοντος του Μεγάλου και του Πατριάρχη Γενναδίου. Το έτος εκείνο , το μεσημέρι της 6ης Νοεμβρίου, ο ουρανός καλύφθηκε με πυκνά, σκούρα σύννεφα, και η γη σκοτείνιασε. Τα σύννεφα γινονταν κόκκινα σαν φωτιά, και μετά μαυρα και η εμφάνισή τους συνεχώς μεταλλάσσονταν.
Το φαινόμενο αυτό πάνω από την Κωνσταντινούπολη κράτησε για σαράντα ολόκληρες μέρες. Έντρομοι οι κάτοικοι στράφηκαν στη μετάνοια και στην προσευχή. Με τον αυτοκράτορα και τον πατριάρχη να προεξάρχουν, έκαναν λιτανεία περιδιαβαίνοντας ολους τους δρόμους, από ναό σε ναό και ικετεύοντας τον Θεό με δάκρυα και θρήνους. Την τελευταία μέρα άρχισε να βρέχει καυτή μαύρη στάχτη από το βράδυ μέχρι τα μεσάνυχτα και μετά σταμάτησε. Η επόμενη μέρα ξημέρωσε καθαρή και φωτεινή, αλλά η αιθάλη είχε καλύψει το έδαφος σε στρωμα βάθους εννέα ιντσών.
Με μεγάλη προσπάθεια, οι άνθρωποι καθάρισαν τα σπίτια και τους δρόμους τους από αυτή την στάχτη, αλλά οι καλλιέργειες στα χωράφια καταστράφηκαν ολοσχερώς.
Όλοι όσοι είχαν νόηση, κατάλαβαν ότι αυτή ήταν τιμωρία από το Θεό και μάλιστα ήπια τιμωρία, επειδή οι άνθρωποι έσπευσαν να μετανοήσουν ενώπιόν Του. Αν δεν υπήρχε αυτή η βαθιά μετάνοια για τις μεγάλες και συσσωρευμένες αμαρτίες τους, ποιος ξέρει τι θα είχε συμβεί στην Κωνσταντινούπολη εκείνες τις μέρες; Αλλά η έγκαιρη μετάνοια των αμαρτωλών και οι προσευχές της Υπεραγίας Θεοτόκου,καθώς και οι προσευχές των αμέτρητων αγίων και μαρτύρων της Κωνσταντινούπολης, μείωσαν κατα πολύ την τιμωρία.
Πηγή: «Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Πνευματικό ημερολόγιο- Ο Πρόλογος της Αχρίδος,  Νοέμβριος»
http://prologue.orthodox.cn/November6.htm

***

Η αγάπη και το έλεος του Θεού
Στάρετς Θεοδόσιος Ορλόφ του Ποτσαέβ (2003)

Ιησούς Χριστός ο Καλός ΠοιμέναςChrist the Good Shepherd2014-01-13 12.11.08Όταν ρωτούσαν τον γέροντα για το τέλος του κόσμου, σε όλους απαντούσε το ίδιο: «Μόνο λίγοι θα σωθούν, καθώς όλα θα καούν από τη φωτιά».
 Ρώτησα τον πατέρα μου τι να κάνω και μου απάντησε: «Πρέπει να προσπαθήσουμε και θα μας ελεήσει ο Κύριος. Είναι ελεήμων, μας αγαπά όλους».
Συνειδητοποιώντας πόσο λίγη ελπίδα έχουμε για να σωθούμε, και βασιζόμενοι στις προσευχές των πατέρων μας, του είπαμε: «Πατέρα, είμαστε τόσο αμαρτωλοί, αμαρτωλοί…» Σε απάντηση, ο πατέρας μας παρηγόρησε: «Μην ανησυχείτε, να έχετε μετάνοια, γιατί υπάρχει η χάρις του Θεού – αυτή είναι Θάλασσα. Έχεις δει θάλασσα; Το έλεος του Θεού είναι η θάλασσα και οι αμαρτίες μας είναι σαν ένα βότσαλο στη θάλασσα. Τι είναι ένα βότσαλο ενάντια στη θάλασσα;»
Ακούγοντας τα λόγια του, καταλάβαμε ότι ακόμη και στους έσχατους καιρούς ο Κύριος μας δίνει την ελπίδα της σωτηρίας: τι ειναι οι αμαρτίες μας μπροστά στην αγάπη του Θεού;

Θυμάμαι όταν γινονταν φασαρία για τους γραμμωτούς κώδικες και τα διαβατήρια, ο πατέρας είπε σταθερά στα παιδιά του: «Πρέπει να απέχουμε από αυτό, να μην το δεχθούμε». Και εμείς, σκεπτόμασταν πώς να κρατήσουμε ανέγγιχτη την ψυχή μας απο τις σύγχρονες συνθήκες, και συνεχώς τον ρωτούσαμε: «Πάτερ, ποιος θα σωθεί, άλλωστε τώρα παντου έχουν το barcode;».
Κι ο γέροντας απάντησε: «Αν υπάρχει ψωμί και νερό, τότε δεν θα ‘χουμε πείνα, και όσοι την υπομείνουν θα σωθούν».
Μοναχή Ρουφίνα

Κάποτε ρώτησα τον γέροντα: «Πότε θα έρθει ο Αντίχριστος;».
«Ο Αντίχριστος, λες; Ήρθε ήδη η ώρα του. Οι προετοιμασίες για την αποδοχή της σφραγίδας του αντίχριστου βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη. Ο κόσμος παρασύρεται με πονηρια… Όποιος από τους ανθρώπους αποδεχτεί αυτή τη σφραγίδα του διαβόλου θα χαθεί. Ο Θεός δεν θα τον συγχωρήσει ούτε σε αυτόν ούτε στον επόμενο αιώνα».
Τον ρώτησα ποιος θα σωθεί κι ο πατέρας απάντησε: «Θα σωθούν, αλλά πολύ λίγοι άνθρωποι». Κοίταξε προς τη γωνία των εικόνων και έμεινε σιωπηλός για πέντε λεπτά. Κατάλαβα ότι προσευχόταν. Μετά με κοίταξε με δακρυσμένα μάτια και μου είπε: «Δεν θα ζήσω μέχρι τότε, αλλά εσύ θα ζήσεις. Θα ήθελα να ζήσω, αλλά το θέλημα του Θεού είναι άλλο. Οι άνθρωποι των οποίων οι καρδιές καίγονται από αγάπη για τον Θεό και τη Μητέρα Του θα καταλάβουν την πονηριά του διαβόλου. Η σωτηρία θα εξαρτάται από το να σταθούμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Πρέπει να προσευχόμαστε στον Θεό και να καταφεύγουμε με δάκρυα στην Προστασία της Μητέρας του Θεού, ως μεσίτρια μας και πρέσβειρα ενώπιον του Θεού για τις ψυχές μας. Εμείς ζητάμε από την Παναγια και αυτή ζητά για εμάς από τον Υιό της, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, και έτσι λαμβάνουμε τη σωτηρία».

Οταν ρωτήθηκε: «Τι πρέπει να κανουμε;». Ο γέροντας απάντησε: «Ή στα βουνά, ή αντεξτε, αν δεν έχετε δύναμη για τα βουνά, τότε να υπομεινετε εκεί που μένετε ». Προέβλεψε ότι όλα αυτά θα συμβουν κι οι περισσότεροι θα τα δεχτούν όλα. Εξήγησε ότι αυτή δεν είναι ακόμη η σφραγίδα του αντίχριστου, αλλά είναι προετοιμασία για την αποδοχή της.

Έρχονται οι έσχατοι καιροί, ζούμε στους έσχατους καιρούς γι’ αυτο χρειάζεται να αγαπήσουμε τον Θεό, να κρατηθούμε γερά στην Ορθόδοξη Εκκλησία και κυρίως να καταφύγουμε στην Υπεραγία Θεοτόκο. Χτίστε τη Βασιλεία του Θεού μέσα σας και τότε οι πλησιον σας θα τραφούν από αυτήν.Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_3673665551%818700Ας μετανοήσουμε τόσο βαθιά και τόσο ειλικρινά ώστε να γίνουμε «καθαροί» σαν πρωινή δροσιά
και σαν τις πρώτες ακτίνες του ήλιου, που πέφτουν πάνω σ’ αυτή.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Η μετάνοια είναι ένα πνευματικό λουτρό στο οποίο «καθαρίστηκαν» οι πιο σημαντικοί δημιουργοί, των πιο σημαντικών έργων των χριστιανικών λαών. Όλοι τους εξαγνίστηκαν με τη μετάνοια και γι’ αυτό το λόγο μπορούσαν να βοηθούν και άλλους να εξαγνιστούν. Όλοι τους ταπεινώθηκαν μέχρι έσχατου σημείου και γι’ αυτό το λόγο ανυψώθηκαν μέχρι τα ουράνια. Ο αριθμός τους είναι δύσκολο να μετρηθεί, όπως δύσκολο είναι να μετρηθεί η μεγαλοσύνη τους. Η Εκκλησία του Χριστού είναι θεμελιωμένη πάνω σε Αγίους που μετανόησαν, όπως τα παλάτια είναι χτισμένα πάνω σε λαξεμένες και ωραίες πέτρες.

Αδερφοί μου, η μετάνοια του ανθρώπου είναι μία πράξη κατά την οποία ο άνθρωπος επαναστατεί στον ίδιο του τον εαυτό και αύτη την επανάσταση την ξεκινά ο άνθρωπος από μόνος όταν συνειδητοποιήσει πως ο εχθρός βρίσκεται μέσα του! Όσο ο άνθρωπος ζει με την αυταπάτη, πως όλοι οι εχθροί του είναι έξω από τον ίδιο του τον εαυτό, ως τότε δεν εξεγείρεται ενάντια στον εαυτό του. Όταν όμως μία στιγμή ανοίξουν τα ανθρώπινα μάτια και αναγνωρίσουν πως οι «κλέφτες» και οι «ληστές» βρίσκονται μέσα στην οικία του, τότε ξεχνάει εκείνους που επιτίθενται στο σπίτι απ’ έξω και χρησιμοποιεί όλη τη δύναμη του να βγάλει έξω εκείνους που απρόσκλητοι μπήκαν μέσα και εγκαταστάθηκαν.

Θα ήταν αστείος ένας αρχιστράτηγος, αν υπερασπιζόμενος μία πόλη έβλεπε ότι ο εχθρός μπήκε μέσα στην πόλη από υπόγειους διαδρόμους, καμουφλαρισμένος με την στρατιωτική στολή του στρατού του και παρόλα αυτά παρέμενε απαθής και συνέχιζε να πυροβολεί από τις επάλξεις της πόλης τον εχθρό που είναι έξω από την πόλη. Επειδή, σε τι τον βοηθά όλη η προσπάθεια που κάνει για να εξοντώσει τους εξωτερικούς εχθρούς, αφού ο εχθρός με μορφή φίλου προκαλεί τους στρατιώτες σε απειθαρχία, ληστεύει, βάζει φωτιές, σπέρνει την απελπισία; Μήπως σ’ αυτή την περίπτωση, ο αρχιστράτηγος πολεμά με την πλευρά του εχθρού, εναντίον του εχθρού; Μήπως βλάπτει την ίδια του την πόλη; Μήπως αμύνεται μάταια, νομίζοντας πως ο θάνατος βρίσκεται έξω από τις επάλξεις της πόλης, ενώ ο θάνατος ανενόχλητα, πίσω από την πλάτη του, στήνει τις κρεμάλες και του βάζει τη θηλιά στο λαιμό;
Έτσι, το ίδιο απρόσεχτα ενεργούμε και εμείς όταν θέλουμε να προστατεύσουμε την ψυχή μας, την μοναδική πολύτιμη πόλη μας. Επειδή όσο εμείς δίνουμε μεγάλη εξωτερική μάχη, για να προστατεύσουμε τη ζωή μας, την ίδια ώρα τα μοχθηρά πνεύματα εσωτερικά κλέβουν την ψυχή μας…

ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ, ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ. Επειδή ποτέ μέχρι τώρα δεν ήταν τόσο αδύναμα τα βασίλεια της γης. Τα βασίλεια της γης δεν ήταν ποτέ πιο ανίσχυρα να προσφέρουν στην ανθρώπινη ζωή κάποια υψηλή αξία και κάποιο υψηλό στόχο. Γι’ αυτό το λόγο δεν μπορούν να γλυκάνουν τη ζωή με κάποιο αιώνιο καλό, ούτε να μεταμορφώσουν την ανθρώπινη ζωή με τη χαρά και το φως.
Οι πρόγονοί σας αμάρτησαν, αμαρτήσατε και εσείς. Από τη διπλή αμαρτία, είναι διπλό και το φορτίο στη ζωή σας. Μετανοείτε, για να μην σηκώσουν οι γιοί σας τριπλάσιο φορτίο και οι απόγονοί σας τετραπλάσιο φορτίο…

Ας μετανοήσουμε, και ο Ελεήμων και Πράος Θεός θα μάς ευσπλαχνιστεί την ώρα της κρίσης στο Δικαστήριό Του, εξαιτίας της φιλευσπλαχνίας Του, που είναι πάντοτε μεγαλύτερη από τις ανθρώπινες αμαρτίες!
Άγιος Νικόλαος Αχρίδος, Για την απαισιοδοξία, την αισιοδοξία, το “μέγα” Όνομα και την ανάσταση των νεκρών

Παναγία Πλατυτερα_ Znamenie Icon Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_Знамение иконы Божией Матери_1124634645679Απολυτίκιον
Ήχος γ’. Αυτόμελον.

Θείας πίστεως ομολογία, άλλον Παύλόν σε τη Εκκλησία, ζηλωτήν εν ιερεύσιν ανέδειξε· συνεκβοά σοι και Άβελ προς Κύριον, και Ζαχαρίου το αίμα το δίκαιον. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Κοντάκιον
Ήχος β’. Τα άνω ζητών.

Αστράψας εν γη, ως άστρον ουρανόφωτον, την καθολικήν, φωτίζεις Εκκλησίαν νυν, υπέρ ης και ήθλησας, την ψυχήν σου Παύλε προθέμενος, και ως Ζαχαρίου και Αβελ τρανώς, βοά σου το αίμα προς Κύριον.

Ήχος δ’
Έδωκας σημείωσιν

Παύλος ο θεσπέσιος, σέ μιμητήν προχειρίζεται, ομωνύμως καλούμενον, καί τρόποις κοσμούμενον, τοίς αυτού Παμμάκαρ, καί θεοσεβεία, καί τή ανδρεία τής ψυχής, καί καρτερία τών περιστάσεων, καί ζήλω πυρακτούμενον, Ορθοδοξίας υπέρμαχε, ώ καί νύν συνδεδόξασαι, ουρανίοις σκηνώμασιν.

Άρειον τόν άθεον, καί δυσσεβή Μακεδόνιον, ταίς στερραίς τών δογμάτων σου, νευραίς απηγχονιδιδασας, τώ ορθώ δέ λόγω, τής σκαλίας, τών Ορθοδόξων τήν πληθύν, Ιερομύστα μάκαρ εστήριξας, διό σου τήν υπέρλαμπρον, ομολογίαν δεξάμενος, βασιλείας ανέδειξε, κοινωνόν ο Φιλάνθρωπος.

Δρόμον εκτελέσαντα, σέ καί τήν πίστιν τηρήσαντα, ιεράρχα μακάριε, Χριστός εστεφάνωσε, τώ λαμπρώ στεφάνω, τής δικαιοσύνης, καί κατελάμπρυνε τήν σήν, ομολογίαν αξιοθαύμαστε, διό τήν επουράνιον, κληρονομίαν δεξάμενος, τόν Σωτήρα δυσώπησον, υπέρ τών ανυμνούντων σε.

Παύλε παμμακάριστε, ομολογίας επώνυμε, τών θερμώς ευφημούντων σε, προστάτης γενόμενος, εκ παντός κινδύνου, πάσης αμαρτίας καί καταιγίδος τών παθών, καί τυραννίδος Πάτερ διάσωσον,ως Μάρτυς γάρ αήττητος, καί Ιεράρχης ευπρόσδεκτος, παρρησίαν σύ κέκτησαι, πρός Χριστόν τόν Θεόν ημών.

Δόξα… Ήχος α’ Γερμανού

Αρχιερατικήν στολήν ενδυσάμενος, Όσιε Πάτερ, τόν ομώνυμον Παύλον εζήλωσας, διωγμούς υπομείνας καί περιστάσεις, καί εν τοίς σοίς οικείοις πόνοις, τά βλάσφημα δόγματα Αρείου κατέβαλες, παθών γάρ υπέρ τής ανάρχου, καί ομοουσίου Τριάδος, τόν δυσσεβή καί πνευματομάχον καθείλες Μακεδόνιον, καί τήν ορθόδοξον πάσι τρανώσας πίστιν, τοίς αϋλοις συναυλίζη Αγγέλοις, μεθ’ ών καί νύν ικέτευε τού σωθήναι τάς ψυχάς ημών.


Έχουμε τον αθάνατο Νυμφίο στον ουρανό και δεν προσπαθούμε να στολίσουμε τις ψυχές μας με μετάνοια, με την ομορφιά των αρετών· να τις λούσουμε με τα δάκρυα, Ο Κύριος θα θέσει αυτήν την αμαρτωλή ενώπιον της Φοβερής Του Κρίσης και θα μας ελέγξει μέσω αυτής. άγιος Νόννος για την Οσία Πελαγία την από Eταιρίδων

Πελαγια-Pelagia_Пелагия_ΠΕΛΑΓΙΑ-ΝΟΝΝΟς-ag-Pelagia - 23443344Οσία Ταϊσία η πρώην πόρνη έγκλειστη σε Μονή της Αιγύπτου, κατηχούμενη απ’ τον όσιο Σεραπίων το Σιδώνιο (4ος αιώνας)
Οσία Πελαγία η από Eταιρίδων, ερημίτρια στο Όρος των Ελαιών στην Ιερουσαλήμ, κατηχούμενη απ’ τον άγιο Νόνο, επίσκοπο Εδέσσης Μεσσοποταμίας (457)
Αγία Πελαγία η παρθένος της Αντιόχειας (303).
Οσία Keyne ( Keyna, Keyne, Ceinwen ), ερημίτισσα της Κορνουάλης (5ος αιώνας)
Άγιος Αντώνιος του Νόβγκοροντ (1232)
Άγιος Δοσιθεος του Βερχνεόστροφ στο Πσκωφ (1482)
Άγιος Τρύφων της Βυάτκα (1612)

Εορτάζουν στις 8 Οκτωβρίου

Στίχοι
Aίσχους πλυθείσα και λιπούσα τον σάλον,
Προς όρμον ήκεις Oυρανού Πελαγία.
Oγδοάτη υπάλυξε βίου πέλαγος Πελαγία.

Kρημνώ φυγούσα κρημνόν αισχύνης μέγαν,
Kρημνείς τον εχθρόν ευφυώς Πελαγία.

Eκ του ρύπου σμηχθείσα της ασωτίας,
Φαιδρά πρόσεισι τω Θεώ Tαϊσία.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ω, αν επενδύαμε την ίδια προσπάθεια στις ψυχές μας, όση επενδύουμε στο σώμα μας! Ω, αν ποθούσαμε να είμαστε κεκοσμημένοι με αρετές ενώπιον του Θεού και των ενδόξων αγγέλων Του, τόσο όσο επιθυμούμε να καλλωπίζουμε, την εξωτερική μας εμφάνιση με τα φθαρτά και μάταια εξωτερικά στολίδια!

Στην αρχή, τόσο η Πελαγία όσο και η Ταϊσία, γνώριζαν μόνο τα σώματά τους, ενώ οι ψυχές τους ήταν σκλάβες δεμένες στη φυλακή του σώματος. Και οι δύο ήταν στολισμένες μόνο με ματαιοδοξία: ντύνονταν ματαιόδοξα, στολίζονταν ματαιόδοξα, περιβάλλονταν με ματαιοδοξία και κολακεύονταν με ματαιοδοξία.
Αλλά τι ξαφνική αλλαγή! Τι θεϊκή εξέλιξη των γεγονότων στη ζωή τους! Πιο θαυμάσιο από το να μπολιάζεται μια αγριομηλια και να αρχίζει να βγάζει γλυκούς καρπούς· ή αν ένα φουσκωμένο, δύσοσμο έλος γινόταν ξαφνικά με διαυγές, καθαρό πόσιμο νερό.

Όταν ο επίσκοπος Νόννος, συνοδευόμενος και από άλλους επισκόπους, είδε για πρώτη φορά την αμαρτωλή Πελαγία με την εξωτερική της λαμπρότητα, ντυμένη με τα πιο ακριβά ρούχα, στολισμένη με δαχτυλίδια, κολιέ και άλλα στολίδια, αρωματισμένη και περιτριγυρισμένη από δούλους – ο επίσκοπος Νόννος άρχισε να κλαίει , και είπε στους συντρόφους του: «Στ’ αλήθεια, έμαθα πολλά από αυτήν τη γυναίκα. Ο Κύριος θα την θέσει ενώπιον της Φοβερής Του Κρίσης και θα μας ελέγξει μέσω αυτής. Πόσες ώρες περνάει αυτή η γυναίκα στο δωμάτιό της για να λούζεται, να ντύνεται, να στολίζεται και να κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη – και για τι; Μόνο και μόνο για να φανεί πιο όμορφη στους άντρες.
Και εμείς, που έχουμε τον αθάνατο Νυμφίο στον ουρανό, δεν προσπαθούμε να στολίσουμε τις ψυχές μας με μετάνοια· δεν σπεύδουμε να τις λούσουμε με τα δάκρυα της μετανοίας και να τις ντύσουμε με την ομορφιά των αρετών, ώστε να παρουσιαστούν πιο όμορφες μπροστά στα μάτια του Θεού! »
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος»
http://prologue.orthodox.cn/October8.htm

Πελαγια-Pelagia_Пелагия_ΠΕΛΑΓΙΑ-ΝΟΝΝΟς-πελαγια νονος sf_pelaghia_3_decani - ΑντιγραφήΟμιλία
για το πώς τα όπλα του εχθρού θα χαθούν στο τέλος
Αγίου Νικολάου Βελιμιροβιτς

«τοῦ ἐχθροῦ ἐξέλιπον αἱ ῥομφαῖαι εἰς τέλος, καὶ πόλεις καθεῖλες· ἀπώλετο τὸ μνημόσυνον αὐτοῦ μετ᾿ ἤχου (ψαλμός 9: 7).

Ο εχθρός του ανθρώπινου γένους, ο δολοφόνος των ανθρώπων εξ αρχής, χρησιμοποίησε κάθε όπλο και δολοπλοκία εναντίον του ανθρώπου. Επινοεί συνεχώς νέα όπλα και νέες ίντριγκες μέρα και νύχτα, προκειμένου να καταστρέψει κάποιον «ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη» (Α Πέτρου 5: 8). Κρύβεται σαν το δηλητηριώδες φίδι και περιμένει το θύμα του· απλώνει παντού τους ιστούς του, σαν αράχνη, με μοναδικό σκοπό να παγιδεύσει κάποια ανθρώπινη ψυχή και να την εγκλωβίσει στο βρώμικο βασίλειό του. Οι ειδωλολατρικοί λαοί ήταν κάποτε οι πόλεις του. Μέχρι τον ερχομό του Χριστού στη γη, κυβερνούσε ανενόχλητος με απόλυτη εξουσία. Όταν προσκυνούσαν τα είδωλα, αυτόν υπηρετούσαν· οι πρακτικές της μαντείας και όλα τα συναφή αυτόν υπηρετούσαν· αυτός προστάτευε, κατεύθυνε και ενίσχυε τις αχαλίνωτες συμπεριφορές των ανθρώπων· οι ανθρωποθυσίες, τα φλογερά πάθη, οι διχόνοιες, οι πόλεμοι, οι κάθε λογής κακίες -όλα αυτά ήταν για εκείνον ευχαρίστηση.

Αλλά τελικά, κανένα όπλο δεν του απέμεινε· οι “πόλεις” του καταστράφηκαν και το μνημόσυνον αυτού χάθηκε «μετ᾿ ἤχου». Αυτό το «τέλος» για το οποίο μιλάει ο προφήτης, είναι ο ερχομός του Ιησού Χριστού στον κόσμο.

Ταϊσία η πρώην πόρνη Святая Таисия жила в Египте_1051148Ο Κύριος έδειξε τη δύναμή Του επί του διαβόλου, όταν νίκησε τους πειρασμούς του στο Όρος. Εκείνος διατράνωσε την εξουσία Του στο να διώχνει τους δαίμονες από τους ανθρώπους, δίνοντάς τους εντολή να φύγουν με τον τάδε ή τον δείνα τρόπο. Εκείνος διατράνωσε την ακαταμάχητη κυριαρχία Του πάνω στην αμαρτία και τον θάνατο με τα Πάθη και την Ανάστασή Του. Και, αυτό που είναι ίσως το πιο σημαντικό, σύντριψε την κόλαση και σκόρπισε τη δαιμονική δύναμη. Δεν ήθελε να καταστρέψει εντελώς τους δαίμονες, αλλά να τους διαλύσει και να συντρίψει τα όπλα τους. Τους διέλυσε και τους σκόρπισε όπως έκανε αργότερα τους Εβραίους, αλλά πιο πολυ από τους Εβραίους. Απελευθέρωσε τους ανθρώπους από την κυριαρχία τους· και ακόμη πιο σημαντικό, έδωσε στους ανθρώπους εξουσία επί των δαιμόνων, τέτοια ώστε να μπορούν να διώκουν τους δαίμονες με τη δύναμη του Ονόματός Του.

Βλέπετε πώς ο Κύριος συνέδεσε τη νίκη Του επί των δαιμόνων με το έλεός Του προς τους ανθρώπους; Τόσο αποδυνάμωσε τους δαίμονες και τόση σύγχυση τους έφερε, και τους διέλυσε, που τους έθεσε υπό την εξουσία των ανθρώπων. Ακόμα κι έτσι, ο Κύριος δεν έδωσε εξουσία επί των δαιμόνων σε όλους τους ανθρώπους, αλλά μόνο σε εκείνους που πιστεύουν σε Αυτόν και που ακολουθούν τις εντολές Του. Τους έδωσε εξουσία και τους έδωσε επίσης ένα όπλο. Αυτό το όπλο είναι ο Σταυρός.

Κύριε και Θεέ μας, ο Σωτήρας μας από την εξουσία του διαβόλου, βοήθησέ μας να κάνουμε αυτό το «ελάχιστο», που μας άφησες να κάνουμε.

Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος»
http://prologue.orthodox.cn/October8.htm

Κανένας άνθρωπος δεν θέλει να αμαρτήσει. Οσία Ταϊσία η πρώην πόρνη, η έγκλειστη της Αιγύπτου
https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/07/19897/

Αρκεί λίγος χρόνος βαθειάς συντριβής για να βρη η ψυχή το δρόμο της σωτηρίας.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/03/28/%ce%b1%cf%81%ce%ba%ce%b5%ce%af-%ce%bb%ce%af%ce%b3%ce%bf%cf%82-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%b1%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%ac%cf%82-%cf%83%cf%85%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%b2%ce%ae%cf%82/

Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Εξ ακανθών καθάπερ ρόδον ευώδες, τη Εκκλησία Πελαγία εδείχθης, ταις εναρέτοις πράξεσιν ευφραίνουσα ημάς’ όθεν και προσήγαγες, ως οσμήν ευωδίας, τω σε θαυμαστώσαντι, τον σον βίον Οσία’ ον εκδυσώπει σώζεσθαι ημάς παθών παντοίων, ψυχής τε και σώματος.

Κάθισμα της Οσίας
Ήχος πλ. δ’ Την Σοφίαν

Μετανοίας τη δρόσω την των παθών, αποσβέσασα φλόγα την σεαυτής, ζωήν ανατέθεικας, τω Θεώ και Σωτήρί σου, διά τούτο κόσμον, φυγούσα εμόνασας, εν ερήμω βίον, Αγγέλων ζηλώσασα· όθεν σου το τέλος, μετά δόξης μεγάλης, θεόθεν τιμώμενον, επεγνώσθη τοις πέρασι, Πελαγία πανένδοξε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, των πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, τοις εορτάζουσι πόθω, την αγίαν μνήμην σου.

Απολυτίκιον. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.

Ασελγείαις το πρώτον την ψυχήν σου σπιλώσασα, είτα ως χιών Ταϊσία, ελευκάνθης τοις δάκρυσιν· ο θείος Σεραπίων σοι οδόν, υπέδειξε καλής επιστροφής, και κλεισθείσα εν κελλίω χρόνοις τρισί, την άσκησιν ετέλεσας· χαίροις Αλεξανδρείας η τιμή· χαίροις Αγγέλων σύσκηνε· χαίροις εν μετανοία του Θεού, το έλεος κερδίσασα.

Εις τον Στίχον. Ήχος πλ. α’. Χαίροις ασκητικών.

Οίκον, εις σκοτεινόν της φθοράς, ο Σεραπίων ο σιδόνιος έφθασε, διδάξαι σε Ταϊσία, τας εντολάς του Θεού, και της σωτηρίας τα προστάγματα, στολήν στρατιώτου, ενδεδυμένος ούν έφθασεν, ως υπηρέτης, του Δεσπότου πιστότατος, και διέκρινε, της ψυχής σου την πρόθεσιν· όθεν σε καθοδήγησεν, εις τόπον τον άγιον, ένθα Μονή σεβασμία, μετά παρθένων αυλίζεσθαι, κακεί ενεκλείσθης, και την άσκησιν εν χρόνοις, τρισί διήνυσας.

Ήχος πλ. β΄.

Της ευσπλαχνίας την πύλην άνοιξον ημίν, ευλογημένη Θεοτόκε˙ ελπίζοντες εις σε μη αστοχήσωμεν˙ ρυσθείημεν δια σου των περιστάσεων˙ συ γαρ ει η σωτηρία του γένους των Χριστιανών.


Μία σκέψη μετανοίας μας αρκεί για να κατευνάσει την οργή του Θεού· η οργή Του προς τους ανθρώπους είναι όπως του πατέρα προς τα παιδιά του. Πολυεύσπλαχνε Κύριε, βοήθησέ μας να μετανοήσουμε, προτού πεθάνουμε, για να μπορούμε να ζούμε αιώνια! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Ιωνάς προφήτης_Jonah or Jonas prophet_Иона пророк-Menologion_of_Basil_008Απόδοσις της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού
Προφήτης Ιωνάς (9ος αι. π.Χ.)
Κοδράτος Απόστολος ο εν Μαγνησία επίσκοπος Aθηνων
έξ (6) μάρτυρες, υπασπιστές/σταυλίτες του αυτοκράτορος Μαξιμιανού (298)
Ευσέβιος, Ζήνων και Νέσταβος, αυτάδελφοι μάρτυρες στην Γάζα (361) και αγία Βούσιρις και Νέστωρ μάρτυρες στη Γάζα (361),
Βάσσα μάρτυς στην Τύρο Λιβάνου (? αι.)
Υπάτιος επίσκοπος Εφέσου και Ανδρέας πρεσβύτερος, ομολογητές υπέρ των Ι. Εικόνων, ιερομάρτυρες στην Εφέσο, από Λυδίας Μ. Ασίας (730-735)
Iσάκιος και Μελέτιος επίσκοποι Σίτη (Σίτης) Kύπρου
Πρίσκος Mάρτυς της Φρυγίας
Ιωνάς ο Σαββαΐτης, πατέρας Θεοδώρου και Θεοφάνη των Γραπτών, (9ος αι.)
Ιωσήφ του Ζαονίκιεφ της Vologda Ρωσίας (1612)
Πλάτων (Αϊβαζίδης), Ιερομάρτυς Αμασείας (1921)
Ιωάννης (Μαϊσουράτζε) (1957) και Γεώργιος (Μχεΐτζε) (1960) της μονής Μπετάνια, Ομολογητές της Γεωργίας
Εύρεση του ιερού λειψάνου του Αγίου Δημητρίου του Ροστόφ (1752)

Εορτάζουν στις 21 Σεπτεμβρίου

Στίχοι
Από προσώπου του Θεού φεύγεις πάλαι,
Νυν δε πρόσωπον, Ιωνά τούτου βλέπεις.

Ύμνος
στον Άγιο Προφήτη Ιωνά
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ιωνάς προφήτης_Jonah or Jonas prophet_Иона пророк-0_8d228_27812c1c_origs1018006Η Νινευή! Η Νινευή αντηχεί απο την αμαρτία της
και ο Θεός στέλνει τον Ιωνά να θεραπεύσει όλη την πόλη.
Ο Ιωνάς δεν θέλει και φεύγει από προσωπου του Θεού!

Ω, πού θα πας, Ιωνά, πως να κρυφτείς από τον Ύψιστο;
Ο Ιωνάς κοιμάται, κοιμάται και η καταιγίδα εξεγείρεται.
Ο Θεός κινείται αργά, αλλά θα σε βρει εν καίρω.
Ρίχνεται στα κύματα, καταπίνεται από τη φάλαινα,
“Από ποιον έφυγα;” αναρωτιέται ο Ιωνάς:
“Έφυγα από Αυτόν, από τον οποίο κανένας δεν μπορεί να κρυφτεί!”
Ο Θεός παιδεύει τον Ιωνά, όμως τον διασώζει
και, με την πρόνοιά Του, τον δοξάζει για πάντα.

Ιωνά, δεν θέλεις να μιλήσεις στους Νινευίτες,
αλλά με την τιμωρία σου θα προφητεύσεις τον Αθάνατο Χριστό!

Δεν θέλεις να προφητεύσεις με λόγια; Τότε, πρέπει με πράξεις,
να προφητεύσεις τον Χριστό και τον θάνατο και την Ανάσταση του σώματος!
Τα έργα σου, θεουργέ Ιωνά, δεν θα σβήσουν στον χρόνο
ο Χριστός, ο Κύριος θα μιλήσει για σένα στους ανθρώπους,
πως, μέσα από σένα, το έλεος του Ζώντος Θεού, έμελε να αποκαλυφθεί,
δια του οποίου εσύ και η Νινευή θα σωθείτε.
Μέσα από σένα η δύναμις της μετανοίας θα αποκαλυφθεί,
η δύναμη της μετάνοιας και η συγχώρεση του Θεού.
Εσύ Ιωνα λυπήθηκες για την κολοκύνθη αλλά ο Θεός λυπήθηκε τους ανθρώπους.
Βοηθήσέ μας να μετανοήσουμε, Θεέ,
και σώσε μας από την αιώνια καταδίκη!
http://prologue.orthodox.cn/September22.htm

***

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς:

Το βάδισμα της ανθρωπότητας διά μέσου της Ιστορίας είναι ένα μακρινό ταξίδι. Σ’ αυτό το μακρινό ταξίδι, η ανθρωπότητα «λερώνεται» και «σκονίζεται» πάντα με την ίδια σκόνη και «πλένεται» πάντα με το ίδιο νερό. Η σκόνη είναι η αμαρτία και το νερό είναι η μετάνοια.

Μελετήστε τις ζωές των μεγάλων Αγίων και Πατέρων της Εκκλησίας και θα ανακαλύψετε πως στην αρχή της Αγιότητάς τους, μετανόησαν. Χωρίς Μετάνοια, δεν υπάρχει χριστιανισμός.
Όπως το παράθυρο του σπιτιού, χρησιμοποιείται για δυο ανάγκες: για να βγει από αυτό ο ακάθαρτος αέρας και να μπει ο καθαρός, έτσι και με τη Μετάνοια εξέρχεται από τον άνθρωπο το κακό πνεύμα και εισέρχεται το Άγιο Πνεύμα!

Ο Θεός επιτιμά και ο Θεός πάλι ευδοκεί σε αγαλλίαση. Μία σκέψη μετανοίας μας αρκεί για να κατευνάσει την οργή του Θεού· διότι ο Θεός δεν οργίζεται με τους ανθρώπους όπως οργίζεται ένας που εχθρεύεται, αλλά η οργή Του προς τους ανθρώπους είναι όπως του πατέρα προς τα παιδιά του. Η οργή Του είναι στιγμιαία ενώ το έλεός Του άπειρο και αιώνιο.

Προτείνω λοιπόν, σε όλους, και σε εμένα και σε εσένα την μετάνοια. Επειδή όλες οι μέρες μας πάνω στην γη είναι μέρες πριν τον θάνατό μας. Και γι’ αυτό τον λόγο οι προφήτες και οι διδάσκαλοι της πίστεως και της καλοσύνης, ακούραστα καλούσαν σε μετάνοια όλους τους ανθρώπους. Γιατί ο θάνατος έχει το δικό του ρολόι, το οποίο δεν συμφωνεί με το ρολόι των ανθρώπων. Όταν εμείς λέμε για κάποιον πως είναι νωρίς, ο θάνατος λέει: «ήρθε η ώρα». Όταν όμως λέμε: «ήρθε η ώρα», εκείνος απαντά: «είναι νωρίς». 

Όπου υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει και αμαρτία. Ίδιες είναι οι αμαρτίες και σήμερα, όπως ήταν και πριν δύο χιλιάδες χρόνια, ίδιο είναι το φάρμακο για όλες τις αμαρτίες: η μετάνοια! Το φάρμακο –πρώτο και βασικό φάρμακο– για όλες τις αμαρτίες είναι η μετάνοια! Η μετάνοια είναι η πρώτη πνευματική ιατρική, που παρέχεται στον ασθενή για την αμαρτία!
.

Ο Χριστός είναι κοντά στον καθένα από εσάς, είναι πιο κοντά και από τον αέρα που εισέρχεται στους πνεύμονές σας, είναι πιο κοντά και από το αίμα στην καρδιά σας. Σταθείτε μπροστά Του έχοντας ντροπή και «ξεπλύνετε» την ψυχή σας με μετάνοια και θα τον δείτε! («Ὁμιλίες καὶ Μελέτη γιὰ τὰ σύμβολα καὶ σημεῖα»,
ἐκδ. “Ὀρθόδοξος Κυψέλη”,
Θεσ/νίκη 2014, σελ. 67 ἑπ. )

Πολυεύσπλαχνε Κύριε, βοήθησέ μας να μετανοήσουμε, προτού πεθάνουμε, για να μπορούμε να ζούμε αιώνια!

***

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ιωνάς προφήτης_Jonah or Jonas prophet_Иона пророк-0_8d228_27812c1c_origΑν βάλουμε, έστω μιαν αρχή, με σταθερή απόφαση να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, δεν χρειάζεται πλέον να φοβόμαστε πόσο μπορεί να μας αδικήσει οποιοσδήποτε άνθρωπος. Διότι, όποιος αληθινά αρχίζει να ζει σύμφωνα με τον Νόμο του Θεού, βρίσκει ότι καθετί που παθαίνει από άλλους ανθρώπους είναι προς το συμφέρον του και προς δόξαν του Θεού!
Ιδιαιτέρως μάλιστα, δεν πρέπει κανείς να φοβάται μήπως αναγκαστεί να μετακινηθεί από έναν τόπο που αγαπά σε άλλον που δεν επιθυμεί. Αν μας συμβεί τέτοια περίπτωση, αντί να πέσουμε σε άκαρπη μεμψιμοιρία και μάταιο φόβο, καλύτερα ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού για μας.
Τι κακό έπαθε ο Ιωσήφ από τις φθονερές πράξεις των αδελφών του; Μήπως δεν δοξάστηκε τελικά, μετά από την ακούσια αναχώρηση του  στην Αίγυπτο; Δεν σωθήκαν από την πείνα οι αδελφοί του και δεν δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες για όλα τα μετέπειτα θαυμαστά που εργάστηκε ο Θεός δια του Μωυσή στην Αίγυπτο και στην έρημο;
Οι ειδωλολάτρες και οι αιρετικοί εξόριζαν συχνά τους ορθοδόξους χριστιανούς σε περιοχές βαρβαρικών λαών. Όμως τι πέτυχαν με αυτό; Μήπως κατέστρεψαν την Ορθοδοξία; Όχι! Μάλλον την ενδυνάμωσαν έτι περισσότερο, την εδραίωσαν στις ψυχές των διωκομένων χριστιανών και τη διέδωσαν ευρύτερα, ανάμεσα στους βαρβαρικούς λαούς.
Ο φαύλος αιρετικός Λούκιος εξόρισε τον αοίδιμο άγιο Μακάριο, μαζί με αρκετούς ακόμη Ταβεννησιους συνασκητες του, από την Αίγυπτο, σε ένα νησί όπου όλος ο πληθυσμός προσκυνούσε τα είδωλα. Μολαταύτα, με τα διδάγματα και τα παραδείγματα των αγίων αυτών πατέρων, ολόκληρος ο πληθυσμός του νησιού έσπευσε να βαπτιστεί. Χαρακτηριστικό είναι ότι το νησί αυτό αργότερα ονομάστηκε ‘’Νησί της Μετανοίας’’. ( Ο Πρόλογος της Αχριδος)

***

Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης

«Για να πάη κανείς στον γλυκό Παράδεισο, πρέπει να φάη πολλά πικρά εδώ, να έχη το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι».

Ο Θεός δεν επιτρέπει να γίνει κανένα κακό, αν δεν πρόκειται απ’ αυτό να βγει κάποιο μεγάλο καλό ή τουλάχιστο να εμποδισθεί ένα μεγαλύτερο κακό.

Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής της Γεωργίας-წმ. ღირსი მამა გაბრიელი აღმსარეΆγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και
οι Άγιοι Ιωάννης και Γεώργιος της μονής Μπετάνια της Γεωργίας

Τους ταπεινούς η οποιαδήποτε δοκιμασία δεν θα τους κλυδωνίσει. Ο Θεός τους έδωσε Χάρη. Σε όλους τους ανθρώπους να φέρεστε με ταπεινοφροσύνη, αγάπη και καλοσύνη, Αρετές χωρίς τις οποίες κανείς δεν θα μπει στη Βασιλεία των Ουρανών.

Ο π. Γαβριήλ συχνά παρακαλούσε τον Θεό να τον προστατεύει από τον πειρασμό, όπως αναφέρεται και στην Κυριακή προσευχή, «μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν», αλλά ταυτόχρονα ζητούσε από τον Κύριο να τον δυναμώνει στις δοκιμασίες για να τελειοποιείται η πίστη του. Με αυτόν τον τρόπο οι άγιοι αισθάνονται ότι ο Θεός δεν τους εγκαταλείπει. Ο ίδιος έλεγε χαρακτηριστικά: «Αν δεν πέσεις, πώς θα σηκωθείς; Κι αν δεν ταπεινωθείς, πώς θα υψωθείς;».

Γυρίζοντας από το Μπατούμι ο π. Γαβριήλ ξαναπήγε στο ναό Σιόνι. Ποθούσε να ζει τη μοναχική ζωή. Γι’ αυτόν το λόγο, ύστερα από αίτημά του, τον έστειλαν στη μονή Μπετάνια, όπου εγκαταβίωναν δύο ιερομόναχοι, ο π. Ιωάννης Μαϊσουράτζε και ο ηγούμενος π. Ιωάννης – Γεώργιος Μχεΐτζε.
Διηγείται ο άγιος: «Ο π. Ιωάννης – Γεώργιος ήταν ο Γέροντάς μου, ο οποίος είχε το χάρισμα της νοεράς προσευχής. Εκεί καλλιεργούσαμε ό,τι μας ήταν απαραίτητο. Έρχονταν και άνθρωποι πιστοί και μας βοηθούσαν. Ο π. Ιωάννης – Γεώργιος ήταν ένας άγιος πατέρας. Του είχε εμφανιστεί και η ίδια η κυρία Θεοτόκος για να τον γιατρέψει από πόνους στα πλευρά. Διέθετε ακόμη και το προφητικό χάρισμα, με το οποίο βοήθησε πολλούς ανθρώπους να βρουν το δρόμο τους. σε εμένα είχε πει: ¨Μόλις πεθάνω, θα περάσεις μεγάλες δοκιμασίες. Δεν θα σε αφήσουν εδώ. Θα σε διώξουν¨».

Ο π. Γαβριήλ με πολλή αγάπη και ταπείνωση διακονούσε τους δύο πατέρες. «Προσπαθούσα να τους προλάβω σε όλα. Ήταν άγιοι και δεν ήθελα οι καθημερινές μέριμνες να τους αποσπούν από την προσευχή», έλεγε ο ίδιος αργότερα. Επειδή την εποχή εκείνη απαγορευόταν να λειτουργούν οι εκκλησίες, οι άγιοι πατέρες τελούσαν τους γάμους και τις βαπτίσεις στα απόμερα μονοπάτια του δάσους που περιέβαλλε το μοναστήρι. Με τη χάρη του Θεού προγνώριζαν ποιος και για ποιο λόγο θα πήγαινε εκεί και προφυλάσσονταν έτσι από όσους είχαν κακές προθέσεις.

Την αγάπη που είχαν οι δύο ιερομόναχοι αναμεταξύ τους δεν στάθηκε δυνατόν να την καταλύσει ούτε ο θάνατος. Όταν ο π. Ιωάννης Μαϊσουράτζε κοιμήθηκε, ο ηγούμενος πήγε στον τάφο του και αναφώνησε: «Χριστός ανέστη!». Μέσα από το μνήμα του τότε ακούστηκε: «Αληθώς ανέστη!». Πέντε χρόνια μετά κοιμήθηκε και ο ηγούμενος. Ο π. Γαβριήλ τον κοινώνησε και στάθηκε στο πλευρό του μέχρι την τελευταία του πνοή. Διηγείται ο Γέροντας:

«Προσευχόμουν όταν άκουσα μέσα μου μια φωνή: ¨Γρήγορα, πήγαινε στην Μπετάνια¨. Αυτή η φράση επαναλήφθηκε τρεις φορές. Σταμάτησα την προσευχή, ντύθηκα, πήρα το ραβδί μου και ξεκίνησα. Καθ’ οδόν αγόρασα λίγο ψωμί και μη συναντώντας κανένα διερχόμενο αυτοκίνητο συνέχισα με τα πόδια. Περπατώντας μέσα στο δάσος, κάποια δύναμη με έσπρωχνε: ¨Μη σταματάς, πήγαινε γρήγορα!¨. Άρχισε να βραδιάζει όταν έφτασα στο μοναστήρι. Ο ηγούμενος με υποδέχτηκε λέγοντάς μου: ¨Εγώ, παιδί μου, προσευχόμουν να ‘ρθεις γρήγορα, για να μου διαβάσεις την ευχή για τους ψυχορραγούντες¨.

Παρότι ο π. Ιωάννης ήταν για πολύ καιρό ασθενής, δεν έμοιαζε με ετοιμοθάνατος. Με περίμενε όρθιος. Και η όψη του ήταν πιο ιλαρή από την τελευταία φορά που τον είχα δει. Μόλις έβαλα το ψωμί στο τραπέζι, το ευλόγησε και μου είπε:

-Κουράστηκες πολύ από το δρόμο. Φάε λίγο να δυναμώσεις. Τότε τεμάχισε το ψωμί, πήρε και εκείνος λίγο, και συμπλήρωσε:

-Είναι το τελευταίο μου δείπνο. Ο Θεός θα βοηθήσει και η δική σου ζωή θα συνεχιστεί.

Αν φύγετε κι εσείς, δεν θα υπάρχει πια ο μοναχισμός, απάντησα εγώ.

Ούτε από μένα άρχισε, ούτε σε μένα τελειώνει ο μοναχισμός, μου αποκρίθηκε με αγάπη ο π. Ιωάννης. Και συνέχισε: – Ήρθε η ώρα να πάω κοντά στον πνευματικό μου αδελφό, και θέλω να με θάψουν δίπλα του. Υποφέραμε μαζί πολλά βάσανα και διωγμούς. Σήμερα ανοίγει ο δρόμος για να είμαστε και πάλι μαζί.

Ιωάννης Μαϊσουράτζε - Ιωάννης – Γεώργιος Μχεΐτζε Saint Ioane (Maisuradze) - Saint Giorgi-Ioane (Mkheidze. იოანე (მაისურაΕίχε βραδιάσει. Ο ηγούμενος μου ζήτησε να ανάψω μερικά κεριά και αφού πήρε το Μικρό Ευχολόγιο, το άνοιξε στη σελίδα με τις ευχές για τους ψυχορραγούντες. Με παρακάλεσε να τις διαβάσω. Άρχισα να κλαίω και να τον ικετεύω:

-Πάτερ, άφησέ με να πεθάνω εγώ για σένα.

-Δεν καταλαβαίνεις τι λες και τι μου ζητάς, μου είπε.

Είχα πέσει στα γόνατά του και τα δάκρυά μου έτρεχαν από τα μάτια μου ποταμός. Τότε σηκώθηκε όρθιος και με εορταστική διάθεση άρχισε να εκφωνεί ο ίδιος τις ευχές, όπως ο επίσκοπος όταν λειτουργεί. Δεν μπορούσα να τον ακούω και συνέχισα εγώ να τις διαβάζω. Μόλις τελείωσα, μου είπε με αγάπη:

-Γι’ αυτό σε φώναξα, παιδί μου. Θέλω να είσαι κοντά μου στην τελευταία μου πνοή. Έπειτα από μικρή παύση πρόσθεσε: – Κάθισε δίπλα μου με το κομποσκοίνι σου και λέγε την ευχή.

Αμίλητοι και οι δύο προσευχόμασταν, όταν ύστερα από λίγο με ρώτησε:

-Βλέπεις πόσοι μοναχοί ήρθαν στο κελί;

Κατάλαβα ότι έβλεπε τους μοναχούς που υπηρέτησαν στη μονή κατά τους περασμένους αιώνες και είχαν ταφεί εκεί. Και συνέχισε:

-Θα σου εξομολογηθώ ένα όραμά μου, αλλά θα το κρατήσεις μυστικό. Δεν θέλω να το μάθει κανείς άλλος.

Μου το αποκάλυψε κι η καρδιά μου γέμισε φόβο και τρόμο. Μου επανέλαβε πολλές φορές να το κρατήσω μέσα μου καλά κρυμμένο. Σεβάστηκα την επιθυμία του. Τα κεριά είχαν σβήσει. Πήγα και άναψα άλλα. Όταν γύρισα, πρόσεξα ότι είχε πέσει το κομποσκοίνι του. Το σήκωσα και το ξανάβαλα στο χέρι του. Με παρακάλεσε να προσεύχομαι δυνατά για να με ακούει κι εκείνος. Έλεγα την ευχή όταν ο π. Ιωάννης ταράχτηκε σύγκορμος, ενώ το πρόσωπό του πλημμύρισε από χαρά. ¨Ο αδελφός μου, ο π. Ιωάννης, ήρθε σε μένα! Και μαζί του…¨. Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη φράση κι έγειρε το κεφάλι του. Τον πλησίασα και έσκυψα κοντά του. Είχε πεθάνει.

Όλη τη νύχτα προσευχόμουν. Το πρωί ήλθαν και άλλοι, όσοι πληροφορήθηκαν τον θάνατο του αγαπημένου μας πνευματικού. Την εξόδιο ακολουθία του τέλεσε ο πατριάρχης Εφραίμ, ο οποίος παρακαλούσε με λυγμούς: ¨Πάτερ Ιωάννη, όταν θα είσαι μπροστά στον Παντοκράτορα, να μας μνημονεύεις και να προσεύχεσαι για μας¨.

Μαζί με άλλους προσκυνητές έμεινα στην Μπετάνια και κάθε μέρα προσευχόμουν στον Θεό για την ψυχή του πνευματικού μου. Για την ακρίβεια, προσευχόμουν και για τους δύο αυτούς σπουδαίους και αγίους ιερομονάχους, των οποίων τα μνήματα βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο. Ο π. Ιωάννης μου άφησε ευλογία το κομποσκοίνι του. Όταν ανοίξουν τον τάφο του, ο άγιος Γέροντάς μου θα βρεθεί αναλλοίωτος, όπως ακριβώς τον ενταφίασα, με το Ευαγγέλιο τοποθετημένο στην καρδιά του».

Μετά το θάνατο του π. Ιωάννη, το 1960, άρχισαν πάλι οι πειρασμοί και οι σκληρές δοκιμασίες για τον π. Γαβριήλ. Το καθεστώς απαγόρευσε τη λειτουργία του μοναστηριού, για να το μετατρέψει σε μουσείο. Έτσι ο άγιος υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει οριστικά τον προσφιλή του τόπο, αφήνοντας τη μισή του ζωή εκεί, όπως έλεγε αργότερα χαρακτηριστικά ο ίδιος. (Από το βιβλίο: Μαλχάζι Τζινόρια, Ο Άγιος Γαβριήλ ο Διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής, 1929-1995, μτφρ. Νάνα Μερκβιλάτζε, Αθήνα 2013)

Αυτοί είναι αποκαλυπτικοί καιροί. Ο κόσμος βρίσκεται βυθισμένος στον ύπνο της αμαρτίας. Κι ο Θεός τον ξυπνάει με πολέμους, επιδημίες, πυρκαγιές, καταιγίδες, σεισμούς… Άγιος Ιωάννης της Σύχλας – Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/09/21/%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%AF-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF%CE%AF-%CE%BF-%CE%BA%CF%8C/

Προφήτης Ιωνάς, Μόνο Εσύ, Κύριε, μπορείς να με σώσεις…
https://iconandlight.wordpress.com/2016/09/20/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B9%CF%89%CE%BD%CE%AC%CF%82-%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%BF-%CE%B5%CF%83%CF%8D-%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B5-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%82/

Ας μετανοήσουμε τόσο βαθιά και τόσο ειλικρινά, έτσι ώστε να γίνουμε «καθαροί» σαν πρωινή δροσιά και σαν τις πρώτες ακτίνες του ήλιου, που πέφτουν πάνω σ’ αυτή. Έτσι θα αντέξετε τις σκοτεινές δυνάμεις του Άδη, πού κτύπησαν το κράτος μας και σαν εφιάλτης μας ταλάνισαν …. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/01/09/%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%ae%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%84%cf%8c%cf%83%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%ce%b8%ce%b9%ce%ac-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%cf%8c%cf%83%ce%bf-%ce%b5%ce%b9/

Βιβλίο Προφήτου Ιωνά
https://orthodoxoiorizontes.gr/Palaia_Diathikh/Iwnas/Iwnas.htm
http://www.christopherklitou.com/old_testament_greek_english_jonah_1-4.htm

Ιωνάς προφήτης_Jonah or Jonas prophet_Иона пророк-0_8d ΙΩΝΑΣΑπολυτίκιον Ήχος α’

Σώσον Κύριε τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου, νίκας τοις Βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος και το σον φυλάττων διά του Σταυρού σου πολίτευμα. Εκ τρίτου

Απολυτίκιον Προφήτου Ιωνά. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Σάλπιγξ εύηχος, θείων κριμάτων, κόσμω πέφηνας, αναφωνούσα, Ιωνά τοις Νινευίταις μετάνοιαν και συσχεθείς εν τω κήτει προέγραψας, την του Σωτήρος τριήμερον έγερσιν όθεν πρέσβευε, δοθήναι τοις σε γεραίρουσι, πταισμάτων ιλασμόν και μέγα έλεος.

Απολυτίκιον Ήχος α’. Του λίθου σφραγισθέντος.

Σοφίας ταις ακτίσι φαιδρύνας σου τον βίον, είλκυσας του Πνεύματος, μάκαρ, την πυρίπνοον χάριν και ηύγασας δόγματα ζωής, Κορδάτε, ως απόστολος Χριστού· διά τούτο ως φωστήρα σε απλανή γεραίροντες εκβοώμεν· δόξα τω δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου πάσιν ιάματα.

Απολυτίκιον αγίου Πλάτωνος Αμασείας. Ήχος πλ. α . Τον συνάναρχον Λόγον

Υπ’ ανόμων της Άγαρ υιών σκαιότατα, απηωρήθης εσχάτως, δια την πίστιν Χριστού, Αμασείας Πρωτοσύγκελλε στερρόψυχε, Πλάτων οφθείς υπογραμμός, πολιτείας ακραιφνούς, και γνώμων ευθύς ανδρείας· διο σε πάντες τιμώντες, τας σας θερμάς ευχάς αιτούμεθα.

Ήχος πλ. α’ Χαίροις ασκητικών

Χαίροις ο ζωηφόρος Σταυρός, της ευσεβείας το αήττητον τρόπαιον, η θυρα τού Παραδείσου, ο των πιστών στηριγμός, το της’ Εκκλησίας περιτείχισμα, δι’ ού εξηφάνισται, η φθορά και κατήργηται, και κατεπόθη, τού θανάτου η δύναμις, και υψώθημεν, από γης προς ουράνια, Όπλον ακαταμάχητον, δαιμόνων αντίπαλε, δόξα Μαρτύρων Οσίων, ως αληθώς εγκαλλώπισμα, λιμήν σωτηρίας, ο δωρούμενος τω κόσμω το μέγα έλεος.

Χαίροις, ο πλάνων Αγαρηνών, κινήσας μήνιν εν εσχάτοις τοις έτεσι, και συν τω Σαμψούντος δήμω, τω ευσεβεί φυλακήν, υπομείνας Πλάτων θεοδόξαστε, αγχόνην και θάνατον, δια πίστιν Ορθόδοξον, ημών την θείαν· όθεν πάντες σε μέλποντες, τας αόκνους σου, προσευχάς εξαιτούμεθα, μάκαρ προς τον ουράνιον, Πατέρα και Κύριον, ημών ως αν επομβρίση, πιστοίς σωτήρια νάματα, και άρση καρδίας, τας ημών κεχερσωμένας, αρότρω πίστεως.

Ήχος πλ.δ΄. Ω! του παραδόξου θαύματος.

Το του Δεσπότου φιλάνθρωπον, επεγνωκώς Ιωνά, ότι πάντα μετέρχεται, τα επιτηδεύματα, προς σωτηρίαν βροτών, μη υπακούσας Αυτού εντάλματι, του μεταβήναι Θαρσείς ηθέλησας· όθεν τριήμερος, εις κοιλίαν κέκλεισαι κήτους λαβών, πείραν αυτοβούλου σου, παρακοής θαυμαστώς.

Μπετάνια Γεωργίας_Betania Monastery_betania


Άνθρωπε Θείων επιθυμιών…, Άγιος Αλέξανδρος του Σβίρ

Αλέξανδρος του Σβιρ-_ Appearance of the Holy Trinity to St. Alexander Svirsky-_Явление Пресвятой Троицы Александру Свирскому_(26)Απόδοσις της εορτής της αποτομής της τιμίας κεφαλής Ιωάννου του Προδρόμου
άγιος Αλέξανδρος του Σβίρ (1533)
Αλέξανδρος (337), Παυλος Γ΄ (693), Ιωάννης Η΄ ο Ξιφιλίνος (1075) αρχιεπίσκοποι Κωνσταντινουπόλεως
16 Θηβαίοι μάρτυρες στις Θήβες Αιγύπτου
αββάς Σαρματάς ερημίτης στην Αίγυπτο (4ος αι.)
Φαντίνος ο Καλαβρός (9ος αι.)
Βρυαίνη, μητέρα αγιου Φαντίνου του Καλαβρού, στην Calabria Ιταλίας (9ος αι.)
Αγγελίνα/Αγγελική Μπράνκοβιτς, η επικαλούμενη “Μητέρα Αγγελίνα”, πριγκίπισσα Σερβίας, μοναχή και ιδρύτρια Μονής στο Κρουσεντόλ Σερβίας, σύζυγος αγίου Στεφάνου Μπράνκοβιτς (1446)
Θεοφύλακτος ιερέας δια Χριστόν σαλός της μονής Αγίας Σκέπης Μιχαϊλόφ του Ρυαζάν (1779 – 1841)
Ανακομιδή ιερών λειψάνων του Αγίου Αλεξάνδρου «Νιέφσκι» (23/11, 1263)

Εορτάζουν στις 30 Αυγούστου 

Στίχ. Ήκει καταπτάς Άγγελος Θεού Λόγου,
Λέγων· έγειραι Σαρματά χαίρων έπου

Στίχοι.
Ζη εν Χριστώ Αλέξανδρος Σβιρ ο μέγας,
Ώσπερ μαρτυρεί σκήνος αυτού μεγάλως.

α’ . Είπε ο Αββάς Σαρματάς: «Προτιμώ άνθρωπο αμαρτωλό αν ξέρη ότι αμάρτησε και μετανοή, από άνθρωπο αναμάρτητο οπού έχει την ιδέα ότι κάνει το θέλημα του Θεού».

β’ . Ένας αδελφός ρώτησε τον Αββά Σαρματά, λέγοντας: «Οι λογισμοί μου λέγουν: Μη εργασθής, αλλά φάγε, πιες, κοιμήσου». Του λέγει ο γέρων: «Όταν πεινάς, φάγε. Όταν διψάς, πιες. Όταν νυστάξης, κοιμήσου». Άλλος δε γέρων συνέβη να έλθη στον αδελφό. Και του ανέφερε ο αδελφός τί του είχε πη ο Αββάς Σαρματάς. Του λέγει λοιπόν ο γέρων: «Αυτό εννοούσε ο Αββάς Σαρματάς: Όταν πεινάς πολύ και διψάς ανυπόφορα, φάγε τότε και πιες. Και όταν αγρυπνήσης υπερβολικά και νυστάξης, κοιμήσου. Αυτό είναι οπού σου έλεγε ο γέρων».

Έλεγαν με θαυμασμό οι αδελφοί στη σκήτη γιά τον Άββα Σαρματα, πώς τόσο πολύ είχε υποτάξει τον ΰπνο με τη διαρκή εγκράτεια, πού όταν του έλεγε, έλα, ερχόταν, κι’ όταν πάλι του έλεγε να φύγη, έφευγε.

***

Ρωτήθηκε ένας Γέροντας: «Γιατί δεν μπορώ να κατοικήσω μαζί με άλλους αδελφούς;» Κι εκείνος είπε: «Γιατί δεν φοβάσαι τον Θεό. Αν θυμόσουν αυτά που λέει η αγία Γραφή ότι στα Σόδομα σώθηκε ο Λώτ, επειδή δεν κατέκρινε κανένα (Γεν. 19,1-23• πρβλ. Β’ Πετρ. 2,6-8) και εσύ θα έβαζες τον εαυτό σου να κατοικήσει και σε θηρία ανάμεσα ».

Ο ευλογημένος Θεοφύλακτος ο δια Χριστόν σαλός του Ρυαζάν σε όλη του τη ζωή εποίησε την εντολή του Σωτήρα: «Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν», (Ματθαίος 6:33).

***

Άγιος Αλέξανδρος του Σβίρ,
Άνθρωπος θείων επιθυμιών

Αλέξανδρος του Σβιρ-_ Прп.Александр Свирский- St. Alexander Svirsky_24193Όλους εκείνους που ήθελαν να τον ακολουθήσουν τους παρηγορούσε με γλυκειά διδασκαλία και τους ενδυνάμωνε στους ασκητικούς αγώνες με χείλη που αντλούσαν την διδασκαλία από το Άγιο Πνεύμα, λέγοντας:

-Αδελφοί, μην φοβάστε την οδυνηρή εγκράτεια και τον αγώνα της νηστείας, ούτε τον έρημο αυτό τόπο και την στενή και τεθλιμμένη ζωή. Οι αγώνές μας, η σωματική άσκηση, η στερημένη ζωή, η συγκράτηση των επιθυμιών και ο,τιδήποτε άλλο οδυνηρό πάσχουμε για τον Θεό, όπως επίσης και η αγάπη, η μετάνοια, τα δάκρυα και η εξομολόγηση των αμαρτιών μας, μας προπαρασκευάζουν για να απολαύσουμε τα μέλλοντα εκείνα αγαθά.

Εκείνοι ακούγοντας την διδασκαλία του αισθάνονταν αγαλλίαση και αγωνίζονταν με ζήλο ανάλογα με την δύναμή τους. Και ο αριθμός των αδελφών αυξάνονταν και ο καθένας ζούσε χωριστά από τους άλλους με σιωπή, ακολουθώντας το παράδειγμα του καλού τους ποιμένα και διδασκάλου.

Μετά από λίγο καιρό, ο Ανδρέας Ζαβαλίσιν, ήρθε πάλι στον Όσιο Αλέξανδρο μαζί με τα παιδιά του. Έφερε ένα φορτίο με ψωμί, σίκαλη και κριθάρι και ζήτησε την ευλογία του και τις προσευχές του. Ο Όσιος τον ευλόγησε και πριν τον αφήσει να φύγει είχε μαζί του μία συζήτηση πνευματικής οικοδομής. Μετά κάλεσε όλους μαζί τους αδελφούς, τους έδειξε όλα όσα τους είχαν φέρει και είπε:

Κοιτάξτε αδελφοί μου, πως φροντίζει ο Θεός για όλους εμάς τους δούλους Του, που ζούμε σε αυτή την έρημο. Δεν ξέχασε εμάς τους φτωχούς, και να είστε βέβαιοι ότι δεν θα περιφρονήσει ποτέ αυτόν τον τόπο, και εκείνους που ζούν εδώ και τον υπηρετούν πιστά.

Από τότε ο Όσιος άρχισε να κόβει ξύλα, να οργώνει την γη και να σπέρνει, να τρέφεται από τους κόπους του, να τροφοδοτεί τους φτωχούς και τους ταξιδιώτες και ελεεί γενναιόδωρα αυτούς που του το ζητούσαν. Και όσο έδινε εκείνος, τόσο τα πλήθυνε ο Θεός, γιατί ήθελε να δοξάσει τον Όσιό Του.

Ο Όσιος Αλέξανδρος όμως αγαπούσε την ησυχία και ήθελε να ζήσει σε αυτήν όλες τις μέρες της ζωής του. Για αυτό προσευχόταν όλο και περισσότερο στον Θεό, να τον ελευθερώσει από κάθε απάτη του εχθρού. Κάποτε, που είχε απομακρυνθεί από την καλύβα του και όπως το συνήθιζε προσευχόταν μερικές ώρες συνέχεια, ξαφνικά, εμφανίστηκε πάλι ο Άγγελος Κυρίου, και του είπε:

-Αλέξανδρε, όπως σου είπα την προηγούμενη φορά, φτιάξε μία εκκλησία, συγκέντρωσε αδελφούς και ίδρυσε Μοναστήρι, γιατί πολλοί που επιζητούν να σωθούν θα έρθουν σε σένα και πρέπει να τους οδηγήσεις εις οδόν σωτηρίας.
Και λέγοντας αυτά ο Άγγελος, έγινε και πάλι άφαντος.

***

Αλέξανδρος του Σβιρ-_ Appearance of the Holy Trinity to St. Alexander Svirsky-_Явление Пресвятой Троицы Александру Свирскому_Ο Όσιος Αλέξανδρος του Σβιρ μία νύκτα προσηύχετο στην καλύβη του. Ξαφνικά, ένα δυνατό φως έλαμψε και ο Άγιος είδε Τρεις Άνδρας, ενδεδυμένους απαστράπτοντας λευκούς χιτώνας, οι Οποίοι τον επλησίαζαν. Έκλαμπροι με ουράνια δόξα, φεγγοβολούσαν με καθαρή λαμπρότητα υπέρ τον ήλιον! Ο κάθε Ένας από Αυτούς κρατούσε στο χέρι Του σκήπτρο! Ο Άγιος έπεσε κάτω με τρόμο και όταν συνήλθε, έβαλε βαθειά μετάνοια έως εδάφους. Ανασηκώνοντάς τον ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ οι Άνδρες του είπαν: “Έχε πίστιν, ευλογημένε, και μη φοβήσαι, άνθρωπε θείων επιθυμιών, γιατί το Άγιο Πνεύμα ευαρεστήθηκε να κατοικήσει σε σένα για την αγνότητα της καρδιάς σου”! Είπαν στον Άγιο να κτίση μία εκκλησία και μία μονή. Ο Άγιος έπεσε διαμαρτυρόμενος για την αναξιότητά του, όμως ο Κύριος τον ΑΝΑΣΗΚΩΣΕ και του παρήγγειλε να εκπληρώση τις εντολές. Ο Άγιος ερώτησε σε ποιο όνομα θα έπρεπε να αφιερωθή ο ναός. Ο Κύριος του είπε: “Αγαπημένε, όπως βλέπεις σου ομιλεί ο Ένας σε Τρία Πρόσωπα, γι’ αυτό να κατασκευάσης τον ναό στο Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, της Ομοουσίου Τριάδος. Σου αφήνω την ειρήνη Μου και η ειρήνη Μου πού σου χαρίζω θα είναι μαζί σου”.

***

Κάποτε, που πλησίαζε η γιορτή της Υπεραγίας Τριάδος, εκείνοι που ήταν εντεταλμένοι να προετοιμάσουν τα απαραίτητα για τους προσκυνητές, διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε νερό. Ο κελλάρης, που ονομαζόταν Ρωμανός, πήγε στον Όσιο Αλέξανδρο να τον πληροφορήσει σχετικά, ώστε να διατάξει μερικούς από τους αδελφούς που δεν ήταν απασχολημένοι, για να κουβαλήσουν νερό. Ο Όσιος όμως σηκώθηκε αμέσως και άρχισε μόνος του να κουβαλάει νερό στην κουζίνα από την λίμνη. Ένας από τους αδελφούς που είδε τον Όσιο να κουβαλάει νερό, πήγε γρήγορα και ειδοποίησε τους άνεργους μοναχούς, και εκείνοι έτρεξαν, του ζήτησαν συγγνώμη και άρχισαν να μεταφέρουν όσο νερό τους χρειαζόταν.

Άλλοτε πάλι που δεν υπήρχαν καυσόξυλα στην κουζίνα για το μαγείρεμα και ο κελλάρης τον ειδοποίησε για να διατάξει κάποιον από τους άνεργους αδελφούς να φροντίσει για την προμήθειά τους, μόλις τον άκουσε ο Όσιος, επειδή είχε στείλει τους αδελφούς σε κάποιο διακόνημα, απάντησε:

-Αδελφέ, εγώ είμαι άνεργος.

Μετά, πήρε ένα τσεκούρι και άρχισε να κόβει ξύλα. Μερικοί από τους αδελφούς όμως, είδαν από τα κελλιά τους τον Όσιο να κόβει ξύλα και έσπευσαν με τσεκούρια για να κόψουν εκείνοι όσα τους χρειάζονταν.

Μερικές φορές ο Όσιος πήγαινε την νύχτα στο εργαστήρι όπου οι αδελφοί άλεθαν σιτάρι και ενώ εκείνοι κοιμόνταν, έβλεπε το μερίδιο του σιταριού που υπήρχε για κάποιον αδελφό, το έπαιρνε, το άλεθε, το τοποθετούσε στην ίδια θέση και μετά γύριζε στο κελλί του. Και αυτό ο Όσιος το έκανε πολλές φορές. Γιατί είχε βάλει κανόνα στους αδελφούς να αλέθει ο καθένας τους το μερίδιό του την νύκτα, πριν την πρωινή ψαλμωδία και μετά άρχιζαν τους ψαλμούς· μετά πήγαινε καθένας στο διατεταγμένο διακόνημά του και συγκεντρώνονταν πάλι για να διαβάσουν τις Ώρες, να ακούσουν την Θεία Λειτουργία και στην συνέχεια άρχιζαν πάλι την δουλειά τους. Εργαζόμενοι έτσι κάθε μέρα παρέμεναν στην αγάπη και τον φόβο του Θεού, αμιλλώμενοι σε όλα τον πνευματικό τους πατέρα και διδάσκαλο. Και εκείνος σαν πραγματικός ποιμένας, ήταν για αυτούς υπόδειγμα σε όλες τις αρετές, γιατί είχε πραγματική ταπείνωση και μεγάλη πραότητα, μιμούμενος σε όλα τον Αρχιποίμενα Χριστό. Θεωρούσε τον εαυτό του ελαχιστότερο από όλους και υπέφερε όλες τις θλίψεις με πραότητα. Έφτανε πρώτος από όλους στην Εκκλησία και έφευγε τελευταίος. Δεν κοιμήθηκε ποτέ σε στρώμα, ούτε έπλυνε ποτέ με νερό το σώμά του, παρά μόνο τα χέρια του. Το ράσο του ήταν απλό, σκληρό και μπαλωμένο. Και πολλοί που τον έβλεπαν έτσι ατιμέλητα ντυμένο τον μέμφονταν απερίσκεπτα και τον βρίζανε, ο Όσιος όμως δεχόταν κάθε ύβρη με χαρά.

***

Αλέξανδρος του Σβιρ-_Явление Пресвятой Троицы Александру Свирскому_505_0067834bΣτην έρημο αυτή ο Όσιος είχε έρθει με την επιθυμία να ζήσει μόνος του στην ησυχία.
Όταν όμως με την Πρόνοια του Παντεπόπτου Θεού οι αδελφοί που ο Θεός εξέλεξε αυξήθηκαν και η αδελφότητα μεγάλωσε, διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε κοντά στο Μοναστήρι κατάλληλος τόπος για να χτιστεί ένας μύλος, που ήταν απαραίτητος, γιατί την εποχή του θερισμού, οι μοναχοί άλεθαν το σιτάρι με τα χέρια τους. Για αυτό τον λόγο μερικοί από τους αδελφούς μουρμούριζαν εναντίον του Οσίου ότι τους έλειπε η προνοητικότητα και φορτώθηκαν με τόσο πολλή δουλειά. Ο Όσιος τους απάντησε με πραότητα:
Αδελφοί, εγώ ήθελα να ζήσω μόνος μου σε αυτή την έρημο με ησυχία, αλλά ευδοκία Θεού ήταν να χτίσω Μοναστήρι προς δόξα Του. Για αυτό σας παρακαλώ· ασχοληθείτε με την προσευχή σας, μην απελπίζεστε και ας αφήσουμε τον Θεό να φροντίσει για μας.

Κάτω από το Μοναστήρι υπήρχε μία βαθιά λίμνη με αρκετό νερό. Πιο ψηλά στο βουνό υπήρχε μία άλλη λίμνη, η οποία επίσης είχε πολύ νερό, και δεν απείχε πολύ από το Μοναστήρι. Η απόσταση μεταξύ των δύο λιμνών ήταν περίπου μισό χιλιόμετρο.
Ενώ όμως έσκαβαν, ξαφνικά το νερό όρμησε με μεγάλο θόρυβο και πλαταγισμό και άρχισε να κατέρχεται από την επάνω λίμνη προς την κάτω με μεγάλη ορμή, σαν να επρόκειτο να σχηματίσει μία μεγάλη λίμνη ακριβώς μπροστά από το Μοναστήρι. Ο Όσιος και οι αδελφοί που είδαν την ασυνήθιστη ορμητικότητα του νερού, νόμισαν ότι το Μοναστήρι θα παρασυρθεί. Και πέφτοντας στα γόνατά του ο Όσιος άρχισε να προσεύχεται στον Θεό.
Μετά επικαλέσθηκε με μεγάλη φωνή το όνομα του Χριστού, έκανε με το δεξί του χέρι το σημείο του σταυρού πάνω στα ορμητικά νερά, και ξαφνικά το νερό σταμάτησε. Οι αδελφοί και όλοι όσοι είδαν το θαύμα αυτό χάρηκαν υπερβολικά και δόξασαν τον Θεό που έδωσε χάρη στον Όσιό Του για να κάνει ένα τόσο εκπληκτικό θαύμα· και μετά έκτισαν στο ποταμάκι αυτό ένα μύλο για να εξυπηρετήσει τους αδελφούς και τις ανάγκες του Μοναστηριού.

Ο όσιος συνήθιζε να τους λέει τις εξής παραινέσεις:

-Σε μας αδελφοί που καλούμαστε μοναχοί, αρμόζει να κλαίμε πάντα για τις αμαρτίες μας και να προσφέρουμε πραγματική μετάνοια στον Κύριο και Θεό μας, ο Οποίος είναι Παντοδύναμος, για να μας καθαρίσει από τις αμαρτίες μας. Δεν υπάρχει αμαρτία που να νικήσει την αγάπη του Θεού για το ανθρώπινο γένος. Για αυτό αδελφοί, ας πέφτουμε συχνά στα πόδια Του με δάκρυα και ας εξομολογούμεθα σε Αυτόν τις αμαρτίες μας και Εκείνος θα μας σώσει με σωτηρία αιώνια. Η μετάνοια είναι ο δρόμος και το κλειδί χωρίς τα οποία κανένας δεν μπορεί να μπεί στην Βασιλεία των Ουρανών. Ας ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο αδελφοί. Γιατί ο δρόμος αυτός τώρα, σε αυτή την πρόσκαιρη ζωή, είναι στενός και τεθλιμμένος, αργότερα όμως, στην ατελεύτητη μέλλουσα ζωή, θα είναι πλούσιος και οι ανταποδόσεις του ανέκφραστες.

***

Κατά το 1522, 40 χρόνια από τότε που ο Όσιος είχε έρθει στην έρημο, κάποιος άνθρωπος που ονομαζόταν Δανιήλ αρρώστησε ξαφνικά από μία φοβερή αρρώστια. Ήταν ευλαβής, είχε φόβο Θεού και ήταν πνευματικό παιδί αλλά ευεργέτης του Οσίου Αλεξάνδρου · κατοικούσε κάπου 20 μίλα μακριά από το Μοναστήρι. Η αρρώστιά του χειροτέρευε και για 7 μέρες ήταν σαν νεκρός. Την 8η μέρα κινήθηκε λίγο στο κρεββάτι του, άρχισε να μουγκρίζει και ήταν τρομοκρατημένος, αλλά δεν μπορούσε να πεί τίποτα και παρέμεινε έτσι άλλες 8 μέρες και μετά άρχισε να μιλάει και να λέει σε αυτούς που ήταν κοντά του:

Αλέξανδρος του Σβιρ-_ Икона Прп.Александр Свирский-St. Alexander Svirsky_st Alexander of Svir_20140912-004-Την 7η νύκτα της φοβερής αρρώστιάς μου ήρθαν δύο Άγγελοι για να πάρουν την ψυχή μου, αλλά μία φωνή από ψηλά τους απαγόρευσε να την πάρουν. Εγώ τότε άρχισα να τους παρακαλώ· Άγιοι Άγγελοι του Θεού, ελεήστέ με και δείξτέ μου που βρίσκεται ο Όσιος πατέρας και διδάσκαλός μας Αλέξανδρος και σε ποια θέση έχει προετοιμαστεί η αιώνια κατοικία του. Και εκείνοι για να μην λυπηθώ, με μετέφεραν ανατολικά, σε ένα λαμπρό και ένδοξο τόπο, γεμάτο από κάθε χαρά και ευωδία και εκεί μου έδειξαν τα ενδιαιτήματα που έχει προετοιμάσει ο Θεός για πολλούς Αγίους. Και πάλι οι Άγιοι Άγγελοι με πήραν από εκεί και με μετέφεραν σε έναν άλλο λαμπρότατο και ωραιότατο τόπο, γεμάτο από όλα τα αγαθά, που είναι αδύνατον να εκφραστούν με λόγια. Και στην μέση αυτών των θαυμασίων πραγμάτων είδα μία περίφημη πόλη, φτιαγμένη από καθαρό χρυσό και πολύτιμες πέτρες και μέσα σε αυτή άνθρωποι με φτερά έψαλαν γλυκύτατους ύμνους, και η χαρά και η αγαλλίαση ήταν ανέκφραστες. Οι Άγγελοι με οδήγησαν σε αυτή την μεγάλη χαρά και την λαμπρή πόλη. Και ξαφνικά, στην μέση αυτής της πόλης, είδα τον όσιο πατέρα και διδάσκαλό μας Αλέξανδρο να κάθεται σε έναν θρόνο με μεγάλη δόξα. στο κεφάλι του ήταν ένα στεφάνι από χρυσό, στολισμένο με πολύτιμες πέτρες και διάφορα λουλούδια, το πρόσωπό του έλαμπε σαν τον ήλιο και τα ρούχά του ήταν σαν καλλικέλαδα αηδόνια, και τα ρούχα τους ήταν επίσης λευκά σαν το φως. Εγώ όταν τον είδα να κάθεται σε τέτοια δόξα, είχα κυριευτεί από τρόμο και χαρά μαζί. Τον πλησίασα με φόβο, του έβαλα εδαφιαία μετάνοια και είπα· Ευλόγησέ με Άγιε Πατέρα και πνευματικέ μου διδάσκαλε.. και εκείνος με κοίταξε, με ευλόγησε και είπε: Είθε ο Θεός να σε ευλογήσει παιδί μου Δανιήλ. Τι ήρθες να ζητήσεις εδώ; Εγώ του απάντησα: Θα ήθελα και εγώ να μείνω εδώ, εάν μου δείξεις το έλεός σου Άγιε Πατέρα. Εκείνος μου αποκρίθηκε: Εάν θέλεις να έρθεις εδώ, πήγαινε πίσω και αγωνίσου ασκητικά. Τότε οι Άγγελοι με πήραν πάλι και με έφεραν σε κάποιον τόπο, στην όχθη ενός ποταμού που είναι κοντά στο χωριό μου. Εκεί μου έδειξαν μία νέα εκκλησία και μετά έγιναν άφαντοι. Και εγώ βρέθηκα πάλι στο κρεββάτι μου.

Όταν ο Κύριος ανακούφισε τον Δανιήλ από την αρρώστιά του, ήρθε στο Μοναστήρι και διηγήθηκε στον Όσιο με λεπτομέρειες αυτά που είχε δεί. Ο Όσιος Αλέξανδρος, όταν άκουσε αυτά χαμογέλασε λίγο και μετά ξέσπασε σε δάκρυα και του είπε:
-Παιδί μου Δανιήλ, πραγματικά είδες έναν άγιο Άγγελο που εμφανίστηκε με την μορφή μου, εγώ όμως είμαι αμαρτωλός. Πως μπορώ να λάβω ένα τέτοιο δώρο από τον Θεό σαν και αυτά που έχει ετοιμάσει για τους Αγίους Του; Σε παρακαλώ παιδί μου, όσο ζω να τα κρατήσεις μυστικά όσα είδες.
Ο Δανιήλ πήρε την ευλογία του Οσίου και γύρισε στο σπίτι του χαρούμενος και δοξολογώντας τον Θεό που δόξασε τον Άγιό Του. Και στην θέση που τον άφησαν οι Άγγελοι, έχτισε μία εκκλησία στο όνομα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, στο σχήμα που του είχαν δείξει τότε. Το όραμα αυτό έλαβε χώρα πριν την κοίμηση του Οσίου.

Έναν χρόνο πριν αναχωρήσει από την πρόσκαιρη αυτή ζωή για την αιώνια, προβλέποντας με το Πανάγιο Πνεύμα την επικείμενη κοίμησή του, κάλεσε όλους τους αδελφούς και τους είπε:
-Να λοιπόν αδελφοί μου, το τέλος της ζωής μου πλησιάζει και η αναχώρησή μου από αυτόν τον κόσμο είναι πολύ κοντά. Σας παραδίδω στα χέρια του Θεού και της Παναγίας Μητέρας Του. Είθε να σας διατηρήσει και να σας στερεώσει στην αγάπη Του· και είθε η πάναγνη Μητέρα του Θεού, με την ευπαρρησίαστη και υπέροχη μεσιτεία Της, να σας ελευθερώσει από όλες τις επιθέσεις των ορατών και αοράτων εχθρών.

Όταν πάλι πλησίασε ο καιρός για την αποδημία του προς τον Κύριο, συμβούλευσε πολύ τους αδελφούς για την πνευματική προκοπή τους και κατάληξε:
Ο καιρός της αποδημίας μου έφτασε. Σας εμπιστεύομαι στον Παντοδύναμο Θεό και την Παναγία Μητέρα Του. Είθε Αυτή να γίνει Καταφυγή σας και Τείχος σε όλες τις επιθέσεις και τις προσβολές του εχθρού.

-Αγαπητοί μου αδελφοί, σας παρακαλώ, μετά την κοίμησή μου, να δέσετε το αμαρτωλό σώμά μου από τα πόδια με ένα σχοινί, να το ρίξετε στην μέση του βάλτου, και εκεί, αφού το αποθέσετε πάνω στα βρύα, να το τσαλαπατήσετε με τα πόδια σας.

Ο Όσιος, έζησε συνολικά 85 χρόνια και αναπαύτηκε στις 30 Αυγούστου του 1533. Αλέξανδρος του Σβιρ-_ Икона Прп.Александр Свирский-St. Alexander Svirsky_st Alexander of Svir_333(9)Το θαυμαστό άφθαρτο λείψανο του Αγίου Αλεξάνδρου Σβιρ ανακομίσθηκε στις 17 Απριλίου το 1641. Όταν επικράτησε ο άθεος κομμουνισμός στη Ρωσία, το «απήγαγαν» και το έκλεισαν στο «επιστημονικό εργαστήριο» της Ακαδημίας Πολέμου Πετρουπόλεως, για… πειραματισμούς και στη συνέχεια το πέταξαν σε μια αποθήκη.. Μετα την τελευταία εύρεση του, όταν το Λείψανο μετεφέρθη στον Ναό της Μονής του, η ροή του ευώδους μύρου ήταν τόσο ισχυρή, ώστε πετούσαν μέλισσες κοντά στα πόδια του Αγίου. Μυροβλύζει και θαυματουργεί. Εικόνες του Αγίου, οι οποίες ευλογήθηκαν στην λειψανοθήκη, άρχισαν ομοίως να αναδίδουν είτε μύρο είτε ευωδία.
Ο Ηγούμενος μας πληροφορεί ότι πριν από λίγο καιρό ο Άγιος σήκωσε με τα χέρια του ένα βρέφος, που έπεσε από τη μητέρα του στη Λάρνακα, και το έβαλε στην αγκαλιά της μπρος στα έκπληκτα μάτια Μοναχών και Προσκυνητών.» (έ. Α, σ. 7-8).

Από τον βίο του αγίου Αλεξάνδρου του Σβιρ

Άγιος Αλέξανδρος του Σβίρ, τα χέρια και τα πόδια του Αγίου άρχισαν να αναβλύζουν σταγόνες ευώδους μύρου.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/08/29/25051/

Απολυτίκιον μεθεόρτιον Προδρόμου. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ως πάντων υπέρτερος, των Προφητών αληθώς, αυτόπτης και Πρόδρομος, της παρουσίας Χριστού, Προφήτα γεγένησαι· όθεν και παρ’ Ηρώδου, εκτμηθείς σου την Κάραν, έδραμες τοις εν Άδη, προκηρύξαι το λύτρον· διό σε Ιωάννη Βαπτιστά, πόθω γεραίρομεν.

Απολυτίκιον Αγίου Αλεξάνδρου του Σβιρ. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης

Προ γεννήσεως μάκαρ σκεύος θείον προώρισαι, και τη οδηγία Πανάγνου, θείας γνώσεως πέπλησαι· ποθήσας δε ζωήν των μοναστών, κατείληφας την μάνδραν Βαλαάμ, και εν Σβιρ εν τέλει ζήσας ασκητικώς, Τριάδα είδες όσιε, Ης εντολή την σην Μονήν, ίδρυσας και ηξίωσαι, της αφθαρσίας του σεπτού, λειψάνου σου Αλέξανδρε.

Απολυτίκιον. Όσιος Φαντίνος — Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε

Ταις θείαις λαμπρότησι, καταυγασθείς την ψυχήν, τα σκάματα ήνυσας, της εναρέτου ζωής, Φαντίνε μακάριε· όθεν την των θαυμάτων, κομισάμενος χάριν, λύεις των παθημάτων, χαλεπάς αμαυρώσεις, πρεσβεύων θεοφόρε, υπέρ των τιμώντων σε.

Ήχος δ΄. Ως γενναίον εν μάρτυσι.

Προσευχήν των γονέων σου, επακούσας ο Κύριος, σε αυτοίς Αλέξανδρε εδωρήσατο, οι ευσεβεία σε θρέψαντες, καλώς προητοίμασαν, του γενέσθαι εκλεκτόν, υπηρέτην της Χάριτος, και ανάκτορον, της Αγίας Τριάδος, Ης της θέας, υπερλόγως ηξιώθης, ως Αβραάμ πάλαι Όσιε.

Ήχος πλ.δ΄. Ω του παραδόξου θαύματος.

Πάτερ θεόφρον Αλέξανδρε, άρας σταυρόν του Χριστού, τον γλυκύπικρον ώδευσας, δρόμον της ασκήσεως, ως ενσώματος άγγελος· και γαρ εν κρύει και πείνη ασκούμενος, είχες ως βρώσιν και πόσιν σου άφθαρτον, μνήμην ζωήρρυτον, Ιησού παρέχοντος υπερφυώς, τοις Αυτόν λατρεύουσι, δύναμιν άνωθεν.

Αίτησαι πάτερ Αλέξανδρε, του εν Τριάδι Θεού, Ου θεάμων υπέρτιμος, γέγονας ως άξιος, της δοθείσης σοι χάριτος, όπως καθάρη ημών αισθητήρια, και χορηγήση αφθόνως την δύναμιν, όπως τηρήσαντες, τα Αυτής θελήματα, θεοπρεπώς, Βασιλείας μέτοχοι, πάντες γενώμεθα.

στιχηρόν ιδιόμελον. Ήχος πλ.β΄.
Στιχ. Ελέησόν με ο Θεός.…

Τον θεατήν της τρισυποστάτου Θεότητος, και της Θεοτόκου ευλογημένον επόπτην, Αλέξανδρον του Σβιρ ασκητήν τον οσιώτατον, ύμνοις τιμώντες εξαιτούμεθα πιστώς· πρέσβευε πάτερ αγιώτατε τω ελεήμονι Θεώ Ον ηγάπησας, υπέρ των ψυχών ημών.

ΕIΣ ΤΗΝ ΛΙΤΗΝ *
Ψάλλομεν στιχηρά ιδιόμελα
Ήχος α΄.

Ως Σαμουήλ και Πρόδρομος, καρπός προσευχής τοις ευσεβέσι γονεύσί σου εδόθης παρά Θεού, πάτερ θεοφόρε Αλέξανδρε. Ούτω πως ενσημανθείς αοράτω νεύσει, δούλος πιστός Κυρίου ανεδείχθης, Ον εκ ψυχής ηγάπησας και Ον αεί ικέτευε υπέρ των ψυχών ημών.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις Σβιρ ερήμου ο οικιστής, και σεπτής Τριάδος, ο υπέρτιμος θεατής· χαίροις ο εκβλύζων, εκ σου αφθάρτου σκήνους, καθάπερ ύδωρ μύρον, πάτερ Αλέξανδρε.

Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ

Ώ Άγιο Πνεύμα, παντοδύναμε Θεέ
φιλάνθρωπε Παράκλητε και παντοδύναμε Υπερασπιστή,
Δοτήρα της σοφίας και φως της αποκαλύψεως,
που με την κάθοδο σου έφερες στα πέρατα του κόσμου
τη μοναδική αληθινή γνώση του Θεού.
Έλα μέσα μας, παρότι σε λυπούμε διαρκώς.
Φώτισε μας και αγίασε μας
Και με τη Θεία σου παρηγοριά
Θεράπευσε και δόσε παρηγοριά στις καρδιές μας.


Μας έχουν κάνει αλλοδαπούς στον τόπο μας… Ο λαός ο πάλι βασανισμένος, περιπαιγμένος, κουρασμένος περιμένει τον Κοσμά τον Αιτωλό να του δώση τα παιδιά του, για να τα ευλογήση, να τα αγιάση, να τα βάλη στα σχολεία του. Να τους δώση την αγωγή του. Να τα κάνη νέους Κοσμάδες. Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, αυτός ο ένας, ο μέγας, ο σίφουνας, έσωσε τον ελληνισμό… π. Βασίλειος Γοντικάκης

Παναγιά Προυσιώτισσα_Icon of Panagia Prousiotissa-Prusiotissa-Prototypo-2Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1779)
Άγιος Ευτυχής Ιερομάρτυς (107) μαθητής του Αγίου Ιωάννη Θεολόγου
Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Διονυσίου Αιγίνης του εκ Ζακύνθου (1717)
Άγιος Τατίων (305)
Κύρα η Περσις παρθενομάρτυς εν Συρίᾳ (558)
Όσιος Γεώργιος ο Λιμνιώτης, ο Ομολογητής(716)
Όσιος Αρσένιος ο θαυματουργός, του Κομελ (1550)
Εμφάνιση (1385) της Υπεραγίας Θεοτόκου στον Άγιο Σέργιο του Ραντόνεζ (1392)
Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων (1479) του Αγίου Πέτρου Μητροπολίτη Μόσχας (1326)
Όσιος Αριστοκλής Μόσχας ο Αθωνίτης (1918)

Εορτάζει στις 24 Αυγούστου

Στίχ. Κόσμος τῶν πιστῶν Κοσμᾶς ὁ θεῖος ὤφθη,
Ἀποστόλων ἴχνεσι στεῤῥῶς βαδίσας.
Εἰκάδι τετάρτῃ Κοσμᾶν θεήπνουν δυσσεβεῖς ἀπῆγξαν.

”Σήμερα αυτά που κτίσθηκαν με αίμα και αγώνες οι άπιστοι τα γκρεμίζουν.”
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, αυτός ο ένας, ο μέγας, ο σίφουνας…
Αρχ. Βασίλειος Γοντικάκης

Κοσμάς ο Αιτωλός _Saint Cosmas of Aetolia, Equal to the Apostles_св. Косма Этолийский_Κοσμᾶς αγιοςΠόσος πλούτος υπάρχει στην παράδοσί μας, πόση ελευθερία, πόση δυνατότητα να χαρούμε τη ζωή μας, κι από την άλλη μεριά εμείς πεινάμε και υποφέρουμε… . Και λες: “Τι γίνεται με την Ελλάδα, τι γίνεται με την Ευρώπη;”… Έχει, λοιπόν, ένα χρέος μεγάλο, ο Έλληνας, σήμερα: το να είναι ορθόδοξος. Εκεί έχομε κάποιες δυνατότητες, που δεν έχουν οι άλλοι, και οφείλομε απλώς να είμαστε αυτό, που λέει η παράδοσί μας.
Θυμάμαι μία φορά, που είχα πάει στην Κρήτη, σ’ ένα χωριό, στα Ανώγεια, είχαν έλθει κάποιες γριές για εξομολόγησι, και όταν τέλειωσαν, μου λέει μια γριά μιαν ευχή: “Να χαίρεσαι τον σταυρό σου”. Μετά ήλθε μια άλλη γριά: “Να χαίρεσαι τον σταυρό σου”. Κι εγώ παραξενεύτηκα και λέω: “Μα τι είναι αυτή η ευχή;”. Και μου λένε: «Έτσι το λέμε εδώ. Για κάποιο γονιό, μάνα ή πατέρα, λέμε: “Να χαίρεσαι τα παιδιά σου”, γιατί η χαρά των γονιών είναι τα παιδιά τους. Όταν κανείς είναι παπάς του λέμε: “Να χαίρεσαι την ιεροσύνη σου”. Κι όταν κανείς είναι καλόγερος ή καλόγρια τού λέμε: “Να χαίρεσαι τον σταυρό σου”».
Αυτή η ευχή, “να χαίρεσαι το σταυρό σου”, νομίζω ότι είναι ένα πράγμα τόσο μεγάλο και τόσο βαθύ, που θυμίζει θεολογία του αγίου Μαξίμου του ομολογητού. Και λέω: “Πώς μπόρεσα, γεννημένος στην Κρήτη, να μεγαλώσω και να ζήσω ερήμην της Κρήτης και ερήμην της παραδόσεώς μας;”… Μας έχουν κάνει αλλοδαπούς στον τόπο μας…

Σας φέρνω σαν παράδειγμα τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό∙ αυτόν τον ένα, τον μέγα, τον σίφουνα, ο οποίος κατέβηκε στο κήρυγμα μια στιγμή, που όλος ο κόσμος είχε απογοητευθή∙ κι έσωσε τον ελληνισμό, εκείνη την περίοδο την δύσκολη, που χωριά ολόκληρα είχαν εξισλαμισθή. Ήταν ένας άνθρωπος απλός, αδύναμος, θα έλεγα δειλός, γι’ αυτό ήταν πάντολμος κι έλεγε: “Εγώ, αδελφοί μου, δεν είμαι ικανός, όχι να σας μιλήσω, αλλά ούτε να προσκυνήσω τα ποδάρια σας, γιατί βλέπω ότι είστε βαπτισμένοι και μυρωμένοι. Αλλ’ επειδή βρίσκεται το γένος μας σ’ αυτήν την ανάγκη, γι’ αυτό είπα να κατέβω κάτω και να πω μερικά λόγια∙ ό,τι ξέρω”.

Έλεγε πάλι: “Κοιτάξτε, δεν έχω τίποτε δικό μου∙ ένα ράσο έχω κι αυτό το έχω για σας∙ όλα ό,τι έχω είναι για σας. Κι έχω ένα σκαμνί, στο οποίο πατώ επάνω∙ και το σκαμνί αυτό, άλλοι το λένε θρόνο, άλλοι το λένε σκαμνί. Να σας πω τι είναι; Δεν είναι ούτε σκαμνί, ούτε θρόνος, αλλά είναι ο τάφος μου∙ και μέσα από αυτόν τον τάφο μιλάει ο νεκρός εαυτός μου. Κι αν εγώ δεν μπορώ να σας πω τίποτε, με σώζει αυτός, που μπορεί να διδάξη όλη την οικουμένη, τους αρχιερείς, τους βασιλείς και όλο τον κόσμο”.

“Εάν τυχόν κανείς αδίκησε κάποιον -είτε αυτός είναι ρωμιός, είτε είναι τούρκος, είτε είναι εβραίος, είτε είναι φράγκος- ό,τι πήρε, ό,τι έδωσε, να το γυρίση πίσω∙ γιατί το άδικο δεν ευλογείται“. Βλέπετε ότι ήταν ξεκάθαρος και δεν έλεγε: “Κοιτάξτε, τώρα είναι μία περίοδος δύσκολη∙ όλοι σας κλέβουν, κλέψτε κι εσείς”. Όχι. “Πρέπει να το γυρίσετε πίσω”. Και η εντιμότης του είναι που σώζει την όλη υπόθεσι.
Είναι αυτός, ο οποίος έλεγε: “Να μην έχετε όπλα∙ να τα δώσετε και να κάνετε υπακοή στους ζαπιτάδες (:χωροφύλακες). Και σ’ αυτούς που ζητούν τα δοσίματα, να δίνεται τα δοσίματα“. Κι έτσι και οι τούρκοι είπαν ότι αυτός είναι καλός άνθρωπος. Αλλ’ αυτός, που ήταν καλός, “τους έκλεισε το σπίτι”. Ακριβώς γιατί αυτός ο άνθρωπος, ο αληθινός, δεν είχε βάσανα, αλλά χάρηκε την ζωή του.

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ζώντας στο Άγιον Όρος και νιώθοντας την δύναμι της πίστεώς μας, κάποια δύσκολη στιγμή βγήκε έξω κι έσωσε το γένος ολόκληρο. Κι ενώ ήταν τόσο ταπεινός και ένοιωθε ότι δεν μπορεί να φιλήση τα ποδάρια του άλλου, από την άλλη μεριά ένοιωθε ότι: “Κοιτάξτε, αυτά που σας λέω είναι λόγια του Θεού∙ αν κατέβαινε ο Θεός, θα σας έλεγε τα ίδια”, και: “Ο νεκρός εαυτός μου μπορεί να διδάξη όλον τον κόσμο”.
Έτσι όταν έφτασε η στιγμή του μαρτυρίου του († 1779), όταν τον πρόδωσαν οι εβραίοι, γιατί πολύ τους “χτύπαγε”, επειδή χαλούσαν την αργία της Κυριακής, εκείνος είπε: “Μη με δέσετε. Δεν αντιστέκομαι. Ο θάνατος μου είναι μέσα στο πρόγραμμα της ζωής μου”. Κι έτσι παρέδωσε το πνεύμα του και μπήκε στην αιωνιότητα, και μένει μαζί μας. Και όπου πέρασε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έχουν υψώσει έναν σταυρό, γιατί έπεσε ένα αστροπελέκι κι έχει διαλύσει τα πάντα, κι έχει αγιάσει τα πάντα…

Κοσμάς ο Αιτωλός _Saint Cosmas of Aetolia, Equal to the Apostles_св. Косма Этолийский_St. Kosmas life 1Κι αν τυχόν κανείς ζη με το παράδειγμα του άγιου Κοσμά του Αιτωλού, τότε νοιώθει ότι, όντας ελάχιστος και μη όντας άξιος να φιλήση τα πόδια του άλλου, ταυτόχρονα είναι μεγάλος και δυνατός, γιατί ο νεκρός εαυτός του μπορεί να κηρύξη και να διδάξη όλον τον κόσμο. Οπότε, αυτός ο συνδυασμός της αδυναμίας και της δυνάμεως, της ησυχίας, θα έλεγα, το να μείνω μόνος και να είμαι μαζί με όλους τους άλλους, είναι ένα δώρο που δίνει η ορθόδοξη Εκκλησία.
Θυμάμαι μία γριάν ελληνίδα, από την Κωνσταντινούπολι, στην Μασσαλία. Δούλευε σ’ ένα εστιατόριο. Εγέρασε και πήρε σύνταξι κι έμενε στο σπίτι της. Κάποτε μου είπε: «Πολλοί με λυπούνται τώρα και μου λένε: “Κυρά-Κατίνα, τι κάνεις τώρα μόνη σου;” Αλλ’ εγώ θέλω να σας πω ότι, τώρα που είμαι μόνη μου, περνώ την καλύτερη περίοδο της ζωής μου, γιατί συνέχεια λέω την ευχή: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με”, και ταυτόχρονα διαβάζω βίους αγίων».

Έτσι βλέπομε, από την μια μεριά, έναν που τα έχει όλα, (σπίτια τέλεια, αυτοκίνητα της τελευταίας τεχνολογίας, κτλ.), και να μην έχη όρεξι να ζήσει. Και από την άλλη, την κυρά-Κατίνα, από την Κωνσταντινούπολι διωγμένη, να έχη πεθάνει ο άντρας της, να μένη μόνη σ’ ένα δωματιάκι και να νοιώθη ότι βρίσκεται μέσα στον παράδεισο. Αυτό είναι που χαρίζει η ορθόδοξη Εκκλησία. Δηλαδή, όχι μόνο μπορεί κανείς να χαρή ευαίσθητα και σωστά τις ευλογίες της ζωής, αλλ’ είναι δυνατόν να έχη μέσα του αυτήν την ευαισθησία και την χαρά, η οποία περιγελά τον θάνατο και η οποία κάνει τις δυσκολίες, τα γεράματα και τον θάνατο, μεγάλη ευλογία…

Η λογική της πίστεως μας, η λογική του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, είναι τέτοια, που αναπαύει τον άνθρωπο, γιατί αναπαύει την ανθρωπότητα ολόκληρη. Και μου φαίνεται ότι ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, μ’ αυτόν τον χαρακτήρα του, δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ ένας γερμανόφωνος ρωμαιοκαθολικός. Αλλ’ είναι ένας ρωμιός, και είναι αυτός που είπε: “Το κακό θα έλθη από τους διαβασμένους”. Δεν είπε ότι θα έλθη από τους μορφωμένους. Γιατί ο λαός μας, κάποιον που ξέρει πολλά, τον λέει πολύξερο∙ κάποιον, ο οποίος έχει προχωρήσει κι έχει χωνέψει αυτά που ξέρει, έχει γνώσι, τον λέει γνωστικό. Άλλος είναι ο πολύξερος κι άλλος ο γνωστικός. Αλλά το θέμα είναι ότι, για να γίνωμε μορφωμένοι, θα πρέπη να “μορφωθή ο Χριστός εν ημίν”.
Από την άλλη μεριά, “ψήγματα και κομμάτια αλήθειας” υπάρχουν παντού∙ αλλ’ έχει σημασία να βρης το όλον. Γι’ αυτό κι ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο οποίος επίστευε, ο οποίος ζούσε όλη αυτή την χάρι, ενώ έκανε τον αγράμματο για να μιλήσει στους αγράμματους, κάποτε είπε: “Κοιτάξτε, έχω διαβάσει όλα τα βιβλία, όλες τις πίστες, κι έχω βρει ότι όλες είναι κάλπικες και η δική μας είναι η αληθινή”.

– Τι εννοούσε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός όταν έλεγε: “Μιλάει μέσα από τον τάφο, από το σκαμνί, ο νεκρός εαυτός μου…”;

Είναι αυτό που λέμε: “Ο βρεγμένος δεν φοβάται την βροχή κι ο σκοτωμένος δεν φοβάται καμμιά απειλή …”. Νομίζω ότι αυτό που έλεγε ο άγιος Κοσμάς, είναι αυτό που λέει ο Κύριος: “Όποιος θέλει να σώση την ψυχή του, θα την χάση∙ και όποιος την χάσει, ένεκεν εμού και του ευαγγελίου, αυτός θα την σώση”. Έτσι δια της απωλείας, φθάνομε στην εύρεσι και δια του μίσους του εαυτού μας, φθάνουμε στην αληθινή αγάπη.

Νομίζω, επίσης, ότι ο άνθρωπος έχει έναν δυναμισμό κεκρυμμένο, όπως είναι ο σπόρος, ο οποίος εάν δεν πεθάνη στη γη τη γόνιμη, “αυτός μόνος μένει∙ εάν δε αποθάνη, φέρει πολύ καρπό”. Εάν τυχόν ο άνθρωπος λατρεύη τον εαυτό του, αυτοπροβάλλεται, λιβανίζη τον εαυτό του, τότε πνίγει τον εαυτό του. Εάν τυχόν έχη σαν σκοπό να τα “δώση όλα” για να αναπαυθή ο αδελφός του, ήδη μπήκε στην αιώνια ζωή. Γιατί ζη για τον αδελφό του, και ο εαυτός του είναι όλοι οι άλλοι.

Κοσμάς ο Αιτωλός _Saint Cosmas of Aetolia, Equal to the Apostles_св. Косма Этолийский_St. Kosmas life 3Και νομίζω ότι, ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είχε αυτή την αγάπη, γι’ αυτό είχε και αυτή την δύναμι. Γιατί ήταν αληθινός άνθρωπος, γιατί σεβόταν τον άλλο, γιατί ο άλλος ήταν ο εαυτός του. Και γιατί κοντά σ’ αυτόν, τον μικρό, τον ταπεινό και μεγάλο, ο κάθε ένας άνθρωπος έπαιρνε μία αξία, κι αυτός χαιρόταν όταν έπαιρνε ο άλλος αξία, όταν ο άλλος αναπαυόταν. Αλλ’ αυτό δεν γίνεται αν τυχόν εγώ κάνω το δικό μου σύλλογο, αν τυχόν εγώ θέλω να προβάλλω τον εαυτό μου∙ παρά μόνο αν τυχόν γίνωμαι φυτόχωμα για να φυτρώση ο άλλος το δέντρο του, αν εγώ τυχόν πάω στην άκρη, εξαφανίζομαι, δεν υπάρχω, δεν θέλω κανένα “ευχαριστώ” αρκεί μόνο να ζήση ο άλλος.
Ο άλλος είναι ο εαυτός μου. “Έν σώμα και έν πνεύμα εσμέν οι πολλοί”. Γι’ αυτό οι Άγιοι, δηλαδή οι ταπεινοί, κι όταν υπάρχουν είναι σαν ανύπαρκτοι∙ δεν πιάνουν χώρο, δεν κάνουν φασαρία. Κι όταν δεν υπάρχουν “έν σαρκί”, όταν λείπουν, είναι εξ ίσου μαζί μας και κρατούν τον κόσμο ολόκληρο στην ζωή. Οπότε, ο τρόπος του να υπάρχης, είναι ο τρόπος το να πεθαίνης και να θυσιάζεσαι εκούσια, από αγάπη για τον Άλλον και για τον άλλον…

Ένας άνθρωπος μορφωμένος εν Χριστώ, ένας άνθρωπος μικρός εν Χριστώ, δηλαδή μεγάλος, είναι ήσυχος, ήρεμος, δεν απειλεί κανέναν. Αλλ’ όλα το κάνουν καλό και λέει μόνο: “Δόξα σοι, ο Θεός”. Κι όσο περνούν τα χρόνια δεν χάνει δύναμη, αλλ’ αυξάνεται η δύναμή του. Και όταν γεράσει, τότε νοιώθει ότι τα γεράματα είναι συμπεπυκνωμένη νεότης… Πολλοί “Θεοφόροι” υπάρχουν και πολλοί “Χριστοφόροι” κυκλοφορούν μεταξύ μας: είναι άνθρωποι, οι οποίοι δεν πληγώνουν κανέναν και δεν έχουν καμιά ιδέα για τον εαυτό τους.

Νομίζω ότι, αυτό που έχει σημασία είναι να είμαστε, σαν τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, ειλικρινείς και να μην παριστάνομε το κάτι παραπάνω από ό,τι είμαστε….”. Ζώντας μέσα στην Εκκλησία, με την λογική του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, κάποια στιγμή σου αποκαλύπτονται όλα, και κάποια στιγμή νοιώθεις κάτι το οποίο, όπως λέει ο άγιος Συμεών, δεν μπορείς ούτε να το διδάξεις, ούτε να διδαχθείς, αλλά σου δίδεται, σου αποκαλύπτεται.

Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Γοντικάκης – Μια ορθόδοξη θεώρησι του ανθρώπου κατά τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό
* Το παρόν κείμενο, του οποίου ο τίτλος εδόθη υπό του «Ερείσματος», αποτελεί ένα απάνθισμα της ομιλίας του καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους π. Βασιλείου, εις την Πάτρα την 14η Μαΐου του 1998.
(Πηγή: Περιοδικό Ι.Μ. Παναγίας Χρυσοποδαριτίσσης Νεζερών Πατρών ‘ΕΡΕΙΣΜΑ’)
http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/basileios_gontikakhs/mia_or8odoxh_8ewrhsh_kosmas_aitwlos.htm

Κοσμάς ο Αιτωλός _Saint Cosmas of Aetolia, Equal to the Apostles_св. Косма Этолийский_74301.bΆγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: Αληθινός επαναστάτης, ανανεωτής των πάντων!

 Έζησε στο Όρος δεκαεφτά χρόνια. Ασκήθηκε. Έγινε αγιορείτης αληθινός. Έμαθε να είναι ταπεινός. Αγιάστηκε. Ήταν καλή φύσι ο ίδιος. Και ανέτειλε από μέσα του αυτό το θαύμα, ο ήλιος που φώτισε την υπ’ ουρανόν. ..βγαίνει στο κήρυγμα μια εποχή που η τρικυμία μαίνεται και τα πάντα απειλούνται (οι κατακτητές πιέζουν, οι προπαγανδιστές από τη Δύσι οργιάζουν, οι Εβραίοι βυσσοδομούν, οι ραγιάδες υποκύπτουν, κατά επαρχίες αλλαξοπιστούν), εκείνος δεν ταράσσεται καθόλου. Σαν έμπειρος καπετάνιος ξέρει τι θα ρίξη στη θάλασσα και τι θα κρατήση.

Μιλά απλά, σταθερά και ήρεμα: Θα ήθελα, αδελφοί μου, να ανέβαινα στον ουρανό και να φωνάξω ότι ο Χριστός είναι Θεός αληθινός και ζωή των απάντων, αλλά επειδή δεν μπορώ αυτό να κάμω, γυρίζω από τόπο σε τόπο και διδάσκω. Με όλη του τη ζωή τους λέει: Μη φοβάστε καθόλου. Είμαι μαζί σας. Είμαι ελάχιστος και αδύνατος. Δεν είμαι ικανός, όχι να σας διδάξω, αλλά ούτε να φιλήσω τα ποδάρια σας.

Είστε βαφτισμένοι, μυρωμένοι, και ο καθένας σας είναι μεγαλύτερος απ’ όλο τον κόσμο. Και εγώ σας μιλώ σαν αδελφός, όχι σαν δάσκαλος… Μη φοβάστε κανένα. Δώστε ό,τι σας ζητούν. Δώστε χαράτσια, χρήματα, πράγματα. Και το κορμί σας ας το καύσουν, ας το τηγανίσουν. Δεν θα δώσετε μόνο την ψυχή σας και τον Χριστό. Απ’ εκεί θα βγουν όλα. 

Έτσι, ανιστά τον άνθρωπο, από ραγιά τον κάνει αφέντη, κύριο, άρχοντα του πνεύματος… Είναι αληθινός επαναστάτης, ανανεωτής των πάντων. Κρίνει τον πλούσιο που δεν δίδει στον φτωχό. Διοργανώνει δωρεάν παιδεία. Σέβεται τη γυναίκα. Βλέπει ότι την καταπιέζουν. Φανερώνεται πραγματικός υπερασπιστής της. Ρίχνει όλους στο φιλότιμο… Έδωσε το είναι του το αγιασμένο στον λαό. Του έδωσε ο λαός την καρδιά του και τα παιδιά του, για να τα ευλογήση και να τα μορφώση.

Κοσμάς ο Αιτωλός _Saint Cosmas of Aetolia, Equal to the Apostles_св. Косма Этолийский_ός4«Μελαγχολικαί ενοράσεις»
Γέροντος μοναχού π. Θεοκλήτου Διονυσιάτου

Παραθέτουμε ένα προφητικό και αρκετά επίκαιρο άρθρο του αειμνήστου Γέροντος Θεόκλητου Διονυσιάτου που δημοσιεύτηκε στον Ορθόδοξο Τύπο στις 23 Νοεμβρίου 2001 και που αναφέρεται στην εισβολή των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μεταξύ άλλων, λέγει, ότι «οι Μοναχοί είναι οι κήρυκες της ερχομένης Βασιλείας, οι προφήται της Καινής Διαθήκης». Την φράση αυτή μού θύμισαν κάποιες συζητήσεις, πού είχα τελευταίως με τρεις φίλους ησυχαστές, πού και οι τρείς, ωσάν από προφητική διαίσθηση, ισχυρίζοντο για την επέλευση απιθάνων εθνικών καταστάσεων. Και ποιές καταστάσεις είναι αυτές; Ότι, τάχα, η Ελλάς, σταδιακώς, δεν θα συρρικνωθεί μεν εδαφικώς, αλλά θα κατακτηθεί εκ των ένδον από το Ισλάμ! Και εστήριζαν τον ισχυρισμόν των, στις ηλεγμένες πληροφορίες, όπως έλεγαν, πού τούς μετέδιδαν παλαιοί φίλοι τους κορυφαίων πολιτικών θέσεων, πού τούς επεσκέπτοντο στην Έρημο τού Αθωνος ή τους έγραφαν.

Και στην ερώτησή μου· Ο Θεός θα επιτρέψει την αντικατάσταση της αγίας Εκκλησίας Του, πού «επεριποιήσατο τώ ιδίω Αίματι», με τον σκοτεινό και δαιμονικόν μουσουλμανισμόν μέσα στην Τοπική Ορθοδοξία της Ελλάδος; Μού απήντησαν με ένα στόμα ότι, ο Θεός θα το επιτρέψει εξ αφορμής της εκτεταμένης αμαρτίας. Και ανεφέρθησαν στους βυζαντινούς ρωμηούς, πού δεν μετανοούσαν.

Και όταν πάλιν τους ερώτησα· πώς θα συμβεί αυτό και πότε και τί θα γίνουν οι Έλληνες; Απήντησαν, ότι ήδη ενεργείται η άλωση με τα 2-3 εκατομμύρια των μωαμεθανών, πού ονομάζονται μετανάστες, και πού θα στερεώνονται σταδιακώς με την ελληνικήν ιθαγένεια, πού θα τούς χορηγεί ευχαρίστως το Κράτος, δηλαδή η άθεη κυβέρνηση.

Οι δε Έλληνες βαθμιαίως θα γίνουν μειονότης, έως ότου θα μείνουν ελάχιστοι χριστιανοί ως…δείγμα. Μη απορείς, πάτερ Θ., έσπευσαν να εξηγήσουν, αυτήν την τραγωδία του λαού μας. Πολλοί θα αποδεχθούν τον μουσουλμανισμόν αβιάστως. Άλλοι, με κάποιαν βίαν ποικίλης μορφής. Και άλλοι «χριστιανοί» θα μεταναστεύσουν σέ χριστιανικές χώρες, μη δυνάμενοι να συμβιώσουν με τους βαρβάρους αυτούς, πού τους χρησιμοποιεί ο Θεός ως μέσον παιδαγωγίας, όπως ανά τους αιώνες ενεργούσε στους Ισραηλίτες και στους χριστιανούς, πού δεν μετανοούσαν για τις αμαρτίες τους. Παράδειγμα ο Κατακλυσμός, τα Σόδομα, ο Ελληνισμός της Ανατολής, το Βυζάντιον.

Αυτά όλα με είχαν συντρίψει ψυχικώς και σκεφτόμουνα, τάχα θα επιτρέψει ο Θεός αυτήν την ασύλληπτον συμφοράν; Επηκολούθησε σιωπή για αρκετή ώρα. Στη συνέχεια, έθεσα το ερώτημα· Πατέρες άγιοι και αδελφοί, φανταζεσθε σεις, πώς θα ανεχθεί ο Κύριος τις μουσουλμανικές δαιμονικές θυσίες, αντί των ορθοδόξων θυσιαστηρίων; Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στην αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και να οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει: Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στον Κύριον από την αναξιότητα των ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Άγγελος εγένετο άφαντος.

Κοσμάς ο Αιτωλός _Saint Cosmas of Aetolia, Equal to the Apostles_св. Косма Этолийский_Κοσμᾶς αγιοςKOSMAS-AITOLOS-JPGΗ συζήτηση κράτησε περισσότερον από δύο ώρες, οπότε οι ησυχαστές ανεχώρησαν και μου ετόνισαν να ευχαριστώ τον Κύριον για όσα επιτρέπει να γίνωνται εξ αγάπης και για την σωτηρίαν των ψυχών. Και να μη παρασύρομαι συναισθηματικώς από την επιφάνεια των γεγονότων, αλλά να εισδύω στην ουσίαν των, αφού είναι δεδομένον, ότι «ο Θεός αγάπη εστί».

Κι έμεινα μόνος…

Μέσα στον συγκλονισμό μου για την τραγωδία του λαού μας, τον κλαυθμόν και τους στεναγμούς μου προς τον πανυπερεύσπλαγχνον Θεόν, άρχισα να μελετώ όσα είπαν με βεβαιότητα οι όσιοι εκείνοι ερημίτες και άνθρωποι τού Θεού και να αναλύω λογικώς τούς ισχυρισμούς τους. Παρ ότι καμιά ανησυχούσα φωνή δεν ακούεται, όμως, κάποια σποραδικά δημοσιεύματα προ μηνών στον γρηγορούντα «Ορθόδοξον Τύπον» ήρχοντο να επαληθεύσουν σχεδόν τούς ισχυρισμούς των φίλων μου ησυχαστών. Και μάλιστα κάποια δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, πάλιν στον «Ο.Τ.» από σώφρονες χριστιανούς, θεολόγους και συγγραφείς, οι οποίοι με πειστικά επιχειρήματα κατέληγαν στα ίδια συμπεράσματα, πού εβασίζοντο σε αντικειμενικά στατιστικά στοιχεία.

Αλλά το σκάνδαλον ευρίσκεται στην σιωπήν των κοινής πληροφορήσεως μέσων, των λεγομένων μαζικής ενημερώσεως. Όμως, όσον και αν φαίνεται περίεργη η βαθειά σιγή επί ενός βοώντος εθνικού κινδύνου, το φαινόμενον δεν είναι ανεξήγητον. Πρόκειται περί σχεδόν καθολικής πωρώσεως των συνειδήσεων. Και είναι ιστορικώς αποδεδειγμένον, ότι όταν η αμαρτία καθολικοποιείται, γενικεύεται, ακολουθεί, δίκην συνδρόμου, η άγνοια του κακού. Ιδού η απόδειξη· Όταν ο Θεός είχεν αποφασίσει τον Κατακλυσμόν, με το αιτιολογικόν· «Ου μη καταμείνη το πνεύμα μου εις τους ανθρώπους του τους, διά το είναι αυτούς σάρκας», έδωκεν εντολήν στον δίκαιον Νώε να κατασκευάσει την Κιβωτόν. Ειργάζοντο οι τεχνίτες επί ένα χρόνον. Βλέποντες οι απονεκρωθέντες αμαρτωλοί την κατασκευαζομένην Κιβωτόν και τον σκοπόν, πληροφορούμενοι, έλεγαν· και τί κάνουμε ώστε να πνιγούμε; Και όταν οι Άγγελοι είπαν στον δίκαιον Λώτ να ειδοποιήσει τους συγγενείς του, γιατί θα έριχναν φωτιά να κάψουν τα Σόδομα, όλην την Πεντάπολιν, οι συγγενείς του γελούσαν με τον γέροντα· και τί κάνουμε, ώστε νά μάς κάψει ο Θεός;

Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, σε κάποιο μέτρο· το σύνδρομο της πωρώσεως. Καμμία εφημερίδα δέν έγραψε για τον εθνικόν κίνδυνον με εξαίρεση την πολύτιμη ορθόδοξη έπαλξη, τον «Ορθόδοξον Τύπον», πού, και μόνον γιατί από ένα χρόνο σχεδόν σαλπίζει, το σάλπισμα της μετανοίας, αξίζει τον έπαινον της Εκκλησίας και την εκ Θεού δικαίαν μισθαποδοσίαν. Οι απόψεις και οι απελπιστικές ενοράσεις των αγίων εκείνων ερημιτών, όσον και αν δεν είναι αποδεικτικές, δεν στερούνται, όμως, σε κάποιον βαθμόν, πειστικότητος, γιατί βασίζονται σε απτά δεδομένα, ένα των οποίων, είναι οι ενεργούμενες αμαρτίες αγνοουμένης της μετανοίας, σ όλην την Ελλάδα, παρά τις ελάχιστες νησίδες χριστιανικής ζωής και ηθικής αντιστάσεως. Δεύτερον ότι, ο προφητικός λόγος «αμαρτίαι, έθνη ελαττονούσι», έχει πολλάκις επαληθευθεί.

Τρίτον, στην δραστηριότητα τής αμαρτίας, περιλαμβάνονται και οι ένα εκατομμύριον εκτρώσεις κάθε τριετίαν· οι υπερτερούντες θάνατοι των γεννήσεων· ναρκωτικά καί άλλες ηθικές πληγές. Και τέλος, το κυριώτερον, είναι τα τρία σχεδόν εκατομμύρια των νομιμοποιουμενων μουσουλμάνων, πού αυξάνονται και πληθύνονται με ταχύτατους ρυθμούς, ένα φαινόμενον, πού ερμηνεύει και τις απόψεις των ησυχαστών, των μουσουλμανων ενεργούντων ως οργάνων ασυνειδήτων του Θεού. Όπως επίσης ασυνείδητα όργανα —όχι ανεύθυνα, βεβαίως— είναι οι άθεοι κυβερνήτες μας, πού υποδέχονται τους δεδηλωμένους εχθρούς του Έθνους μας, για να μη κατηγορηθούν, τάχα, ως ρατσιστές ή εθνικιστές. Αυτή η καραμέλλα έχει πολύ πέραση στην εποχή μας, μεταξύ των επιπολαίων και αθέων, πού γίνονται καταγέλαστοι με τις παραδοξολογίες των. Παράδειγμα, «το αλβανάκι» πέρυσι και τώρα η γερμανιδούλα του Βόλου, πού αν είναι διαποτισμένοι, ο πρώτος από τον αλβανικόν ανθελληνικόν σωβινισμόν και η δεύτερη πιστεύει στο γερμανικό «ούμπερ άλλες» τότε, στα χέρια των το ελληνοχριστιανικόν σύμβολον η γαλανόλευκη με Σταυρόν, είναι τιμωρία, δεν είναι τιμή! Είναι αντίφαση.

Τώρα το πρόβλημα, το παμπρόβλημα, είναι η αλλοτρίωση του ελλαδικού χώρου, κατά παραχώρηση Θεού, για την αμετανοησία των πιστών. Οπότε αβιάστως ανακύπτει η υποχρέωση της ποιμαινούσης Εκκλησίας να κηρύξει μετάνοιαν στον λαόν. Αλλοιώς; «Εάν μη μετανοήτε, πάντες ωσαύτως απολείσθε» (Λουκ. ιγ´ 3). Το γάρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα.

Θεόκλητος Μοναχός Διονυσιάτης
Δημοσίευση: Ορθόδοξος Τύπος, 23 Νοεμβρίου 2001
http://hristospanagia3.blogspot.com/2011/11/2001.html

Κοσμάς ο Αιτωλός _Saint Cosmas of Aetolia, Equal to the Apostles_св. Косма Этолийский_ω20“Να πεις τους Έλληνες να μη φοβούνται και να έχουν θάρρος και ελπίδα! Γιατί στο τιμόνι της Ελλάδος κάθεται η Παναγία”! Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός
https://iconandlight.wordpress.com/2018/08/15/%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b5%cf%82-%ce%bd%ce%b1-%ce%bc%ce%b7-%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%bf%cf%8d%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%ba/

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ”Σήμερα αυτά που κτίσθηκαν με αίμα και αγώνες οι άπιστοι τα γκρεμίζουν.”
https://iconandlight.wordpress.com/2017/08/23/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%AC%CF%82-%CE%BF-%CE%B1%CE%B9%CF%84%CF%89%CE%BB%CF%8C%CF%82-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%AC-%CF%80%CE%BF/

Απολυτίκιον Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.
Ήχος γ’. Μέγαν εύρατο εν τοις κινδύνοις.

Θείον κόσμημα ᾿Ορθοδοξίας και αγλάισμα της ᾿Εκκλησίας ανεδείχθης, Κοσμά ισαπόστολε· διά πυρός διελθών τε και ύδατος, αναψυχήν συ εκτήσω δι’ αίματος. Ευκοσμώτατε, διδάχων του Γένους κόσμημα, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε κοσμήσαι αρεταίς και τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείας πίστεως, διδασκαλία, κατεκόσμησας, την Εκκλησία, ζηλωτής των Αποστόλων γενόμενος και κατασπείρας τα θεία διδάγματα, μαρτυρικώς τον αγώνα ετέλεσας. Κοσμά ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημιν το μέγα έλεος.

Ήχος πλ. α´. Χαίροις ασκητικών.

Χαίροις της επιπνοίας Θεού, όργανον θείον και δοχείον πολύτιμον· ελλάμψεως γαρ της θείας, δι᾿ εναρέτου ζωής, ως Μωυσής εν Όρει κατετρύφησας· εντεύθεν εξέδραμες· ως Απόστολος ένθεος, πάσι κηρύττων, ευσεβείας τα δόγματα, και μετάνοιαν, τοις πιστοίς υφηγούμενος· όθεν τω σω κηρύγματι, η Ήπειρος άπασα, Μακεδονία και νήσοι, θεοπρεπώς εκπαιδεύθησαν, Χριστόν ανυμνούσαι, τον δοξάσαντα Κοσμά σε, δόξη τη κρείττονι.

Στιχ. Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού.

Χαίροις της Αιτωλίας βλαστός, της Εκκλησίας θεοφόρος διδάσκαλος, το στόμα της ευσεβείας, των εσφαλμένων ηθών, αμφίστομον ξίφος θείω Πνεύματι, Κοσμά Ισαπόστολε, υποφήτα της χάριτος, ο τω σω λόγω, εκ βυθού ματαιότητος, πλείστους Άγιε, οδηγήσας προς Κύριον· πάσι γαρ παρατέθηκας, τα θεία διδάγματα, τοις εν αγνοία της πλάνης, χειμαζομένοις το πρότερον, Χριστόν ικετεύων, ταίς ψυχαίς ημών δοθήναι, το θείον έλεος.

«Βοήθα άγιε μου Γιώργη
και συ άγιε Κοσμά
να πάρουμε την Πόλη
και την Αγιά Σοφιά»!
Αμήν Παναγία μου!


Θα παρασυρθούν πολλοί. Να κοινωνάς, να προσεύχεσαι, να ζεις πνευματικά. Μέσα στον Ελληνικό λαό υπάρχει ένα γερό λείμμα, μία γερή μαγιά, η οποία θα βοηθήσει να περάσουμε αυτά τα δύσκολα χρόνια… όσο μπορείτε, να καλλιεργήσετε την αγάπη. Αυτό είναι το κυριώτερο απ᾿ όλα: να έχετε μεταξύ σας αγάπη αληθινή, αδελφική, όχι ψεύτικη. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Προσευχή_PRAYER- Моление-2g0Mc1s1jq03o4_1280Όταν δυναμώνει η παγωνιά, τότε οι άνθρωποι θυμούνται τον Ήλιο…
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που κάνουν τη δουλειά τους με το φως του ηλίου από το πρωί μέχρι το σούρουπο, χωρίς να κοιτάξουν καν τον Ήλιο, χωρίς να αισθανθούν τον Ήλιο, χωρίς να σκεφθούν ούτε με μία σκέψη τον Ήλιο!
Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που περνούν τη ζωή τους με το φως, τη δύναμη και τη βοήθεια του Θεού, χωρίς να κοιτάξουν καν τον Θεό, χωρίς να σκεφθούν ούτε με μία σκέψη τον Θεό!
Και ο Ήλιος σιωπά χωρίς θυμό και συνεχίζει να φέγγει ασταμάτητα. Και ο Θεός σιωπά χωρίς θυμό και συνεχίζει να βοηθά ασταμάτητα.
Όμως όταν γίνεται σκοτάδι, όταν πέσει ομίχλη, όταν δυναμώνει η παγωνιά, τότε οι άνθρωποι θυμούνται τον Ήλιο, στρέφονται προς τον Ήλιο, επαινούν τον Ήλιο, αναστενάζουν για τον Ήλιο.
Έτσι και όταν γίνονται συμφορές, ανέχεια, βάσανα αβοήθητα και στενά αδιέξοδα, οι άνθρωποι θυμούνται το Θεό, στρέφονται προς το Θεό, δοξάζουν το Θεό, αναστενάζουν για το Θεό.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Στοχασμοί περί καλού και κακού»)

***

Ένας πατήρ ερώτησε τον Γέροντα Κλεόπα Ηλίε: «Τι θα γίνει Γέροντα, μετά την αναχώρησή σου προς τον Κύριο; Και εκείνος απήντησε: «Θα έλθουν δυνατότερα κρύα και σκληρές παγωνιές».

***

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Πράγματι ο Γέροντας μας έλεγε, εμένα προσωπικά μου έλεγε, ότι θα ‘ρθούνε δύσκολα χρόνια, αλλά στις μέρες μας πέφτει ένα κόσκινο και οι άνθρωποι παίρνουνε τα άκρα. Και αυτοί που πιστεύουνε θα πιστεύουνε πολύ και θα πηγαίνουνε στην Εκκλησία, θα εξομολογούνται κτλ. και οι άλλοι θα απομακρυνθούνε από την Εκκλησία και θα είναι τελείως αδιάφοροι. Οι χλιαροί δηλαδή, αυτοί που βρίσκονταν στο μέσο, θα εξαφανιστούν. Στις μέρες μας, λέει, πέφτει μεγάλο κόσκινο. Είχε όμως αισιοδοξία γι’ αυτά τα πράγματα, γιατί έλεγε ότι μέσα στον Ελληνικό λαό υπάρχει ένα γερό λείμμα, μία γερή μαγιά, η οποία θα βοηθήσει να περάσουμε αυτά τα δύσκολα χρόνια αλλά και να μεγαλουργήσει η Ελλάδα. …Με προειδοποιούσε και μου έλεγε, θα ‘ρθούνε δύσκολα χρόνια και πρέπει να προετοιμαζόμαστε και καλύτερη προετοιμασία θεωρούσε την πνευματική ζωή. Θα παρασυρθούν πολλοί. Μόνο αυτοί που είναι καλά δεμένοι με την Εκκλησία και τα Μυστήρια, μόνο αυτοί θ’ αντέξουν. Να κοινωνάς, να προσεύχεσαι, να ζεις πνευματικά. Αυτό το θεωρούσε το πάνω απ’ όλα. (Απόσπασμα ομιλίας του κ. Αθανασίου Ρακοβαλή )

Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή_St. Xenia of Petersburg_ Святая Ксения Петербургская_αγγελοςProstev_Peterburgskie-dozhdiΜια μπόρα είναι κι αυτή και θα περάσει…
Η μπόρα φέρνει και βροχή, η οποία καθαρίζει την ατμόσφαιρα και πλένει τον τόπο, και βοηθάει για την βλάστηση.

Μια πολύ σοβαρή εργασία είναι να διαβάζεις βίους αγίων και να τους αποδίδεις. Αυτό, μαζί με την προσευχή θα συγκεντρώσει το νου σου την καρδιά και τις δυνάμεις σου και έτσι ας πούμε, όλη σου η ύπαρξη θα κυλά στο αυλάκι του Θεού(Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου. Λόγοι Γ’, Πνευματικός αγώνας)

Να παρακαλούμε να δίνη ο Θεός μετάνοια στον κόσμο, για να αποφύγουμε την δικαία οργή του Θεού. Η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί διαφορετικά παρά μόνο με μετάνοια και τήρηση των εντολών Του.
(Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου – Λόγοι A’ – Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο)

Γέροντας : Σημεία, σημεία των καιρών, δεν βλέπετε…; Πρέπει να΄ναι βόιδι – να με συγχωρείτε – κανείς, για να μην καταλαβαίνει με όλα αυτά που γίνονται … Πολλοί από τους άγιους πατέρες θα ευχόντουσαν να ζήσουν στην εποχή μας, γιατί είναι εποχή ομολογίας. Οι καιροί είναι δύσκολοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. Κοιμόμαστε με τα τσαρούχια. Θα ρωτάνε σε λίγο για τους χριστιανούς, όπως παλαιότερα ρωτούσαν για τα πολιτικά φρονήματα.
Νικόλαος : Θα μας κάνουν φάκελο, Γέροντα;
Γέροντας : Α, μπράβο! Φακέλους.
Δημήτριος : Γέροντα, η Ελλάδα θα πάθει κακό;
Γέροντας : Πολλές μπόρες πέρασε η Ελλάδα, αδικήθηκε πολύ. Αλλά όμως μπόρες θα΄ναι! Η Ελλάδα δεν θα πάθει τίποτε, γιατί την αγαπάει ο Θεός. 

Τώρα βλέπω σαν να είναι κάτι που πάει να γίνη και συνέχεια αναβάλλεται. Όλο αναβολές μικρές. Ποιός τις κάνει; Ο Θεός σπρώχνει; Άντε ακόμη έναν μήνα, δύο μήνες!… Η υπόθεση έτσι πάει . Αλλά, επειδή δεν ξέρουμε τί μας περιμένει, όσο μπορείτε, να καλλιεργήσετε την αγάπη. Αυτό είναι το κυριώτερο απ᾿ όλα: να έχετε μεταξύ σας αγάπη αληθινή, αδελφική, όχι ψεύτικη. Πάντα, όταν υπάρχη το καλό ενδιαφέρον, ο πόνος, η αγάπη, ενεργεί κανείς σωστά. Η καλωσύνη, η αγάπη, είναι δύναμη. Όσο μπορείτε να έχετε εχεμύθεια και να μην ξανοίγεσθε· ο ένας θα το πη στον άλλον, και ο άλλος στον άλλον, και τί βγήκε; Μπορεί ακόμη και από μια χαζομάρα να κάνετε κακό και να χτυπήσετε μετά το κεφάλι στον τοίχο. «Πνευματική αφύπνιση», Β´ τόμο, Ιερόν Ησυχαστήριον Μοναζουσών
“Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”

Τώρα μια μπόρα θα είναι, μια μικρή κατοχή του αντίχριστου σατανά. Θα φάει μετά μια σφαλιάρα από τον Χριστό θα συγκλονισθούν όλα τα έθνη και θα έρθει η γαλήνη στον κόσμο για πολλά χρόνια. Αυτήν την φορά θα δώση ο Χριστός μια ευκαιρία, για να σωθή το πλάσμα Του, θα αφήση το πλάσμα του ο Χριστός; Θα παρουσιασθή στο αδιέξοδο των ανθρώπων, για να τους σώση από τα χέρια του Αντίχριστου. Θα επιστρέψουν στο Χριστό και θα έρθη μια πνευματική γαλήνη σε όλην την οικουμένη για πολλά χρόνια.

Θα επέμβη ο Χριστός, θα δώση μια σφαλιάρα σε όλο αυτό το σύστημα, θα πατάξη όλο το κακό και θα το βγάλη σε καλό τελικά.

«Πολλοί Άγιοι θα παρακαλούσαν να ζούσαν στην εποχή μας, για να αγωνισθούν. Βρεθήκαμε εμείς… Δεν ήμασταν άξιοι! Τουλάχιστον να το αναγνωρίζουμε».

Όλη η βάση εκεί είναι: Να μετανοήση ο κόσμος.

Να βοηθούμε τον κόσμο στην μετάνοια

Προσευχή_PRAYER- Моление-christians-praying-icon– Γέροντα, τί μπορεί να βοηθήση σήμερα περισσότερο τον κόσμο;

Σήμερα, αν διδασκόταν η μετάνοια στον κόσμο, μόνον αυτή θα μπορούσε να βοηθήση. Να διαβάζουμε, όσο μπορούμε, βίους Αγίων που τονίζουν την μετάνοια, για να βοηθηθούμε. Το να ζητούμε μετάνοια από τον Θεό σημαίνει ότι ζητούμε φωτισμό. Όταν ζητούμε μετάνοια και μετανοήσουμε περισσότερο, φυσικά θα ταπεινωθούμε περισσότερο και υποχρεωτικά τότε θα έρθη περισσότερο η θεία Χάρις, ο θείος φωτισμός. Όταν βρίσκεται ο άνθρωπος εν μετανοία, διατηρεί την Χάρη του Θεού. Πάντως ο κόσμος είναι καλός. Βλέπεις, οι περισσότεροι ούτε εξομολογούνται ούτε εκκλησιάζονται, έχουν άγνοια μεγάλη, και από το άλλο μέρος έρχονται και μου ζητούν βοήθεια. Αυτό κάτι έχει μέσα.

– Μήπως οι δοκιμασίες, Γέροντα, γίνονται αφορμή να πλησιάσουν οι άνθρωποι στον Θεό;

Όσοι έχουν καλή διάθεση βοηθιούνται από τις δοκιμασίες· όσοι δεν έχουν, τα βάζουν με τον Θεό, βρίζουν κ.λπ. Το κακό είναι ότι δεν λένε «ήμαρτον», αλλά βασανίζονται. Μεγάλη εξουσία έχει ο διάβολος στον κόσμο. Του δώσαμε πολλά δικαιώματα. Πώς έγινε ο σημερινός άνθρωπος! Το κακό είναι ότι εμποδίζει την θεία επέμβαση, γιατί δεν έχει μετάνοια. Αν υπήρχε μετάνοια, τα πράγματα θα είχαν τακτοποιηθή. Μπόρες, μπόρες θα περνούμε! Ο Θεός να βάλη το χέρι Του! Να ζητούμε μετάνοια για όλον τον κόσμο και για όσους εν ψυχρώ κάνουν κακό στην Εκκλησία και δεν έχουν σκοπό να διορθωθούν, να τους δίνη ο Θεός μετάνοια και έπειτα να τους παίρνη.

***

«Όλο το κακό ξεκινάει από την απιστία. Απομακρύνθηκαν οι άνθρωποι από την Εκκλησία και στράφηκαν στην αμαρτία. Έλειψε ο φόβος του Θεού. Μπήκε πολύ η λογική. Κλονίζεται η πίστη ήδη από την παιδική ηλικία, με τον τρόπο που γράφονται σήμερα τα βιβλία στα σχολεία. Αγρίεψαν οι άνθρωποι. Δεν βλέπει κανείς εύκολα φυσιολογικούς ανθρώπους. Λευκές, μαύρες μαγείες. Υπάρχει στους πολλούς ανθρώπους κάποια δαιμονική επίδραση. Πλήθυναν τα ψυχοφάρμακα.

Οι άνθρωποι θα αναγκαστούν να καταφύγουν στον Θεό και θα συνωθούνται στην Εκκλησία. Θα ψάχνουν να βρουν πνευματικούς ανθρώπους. Θα γίνει καλό ξεκαθάρισμα και οι πιστοί θα γίνουν πιο πιστοί και οι ρυπαροί πλέον ρυπαροί. Συσπειρώνονται οι Χριστιανοί, αναθερμαίνεται η πίστη. Μπαίνει η καλή ανησυχία, καλλιεργείται πνεύμα μαρτυρίου. Από το βιβλίο: «Α εωράκαμεν και ακηκόαμεν – Οι αναμνήσεις μου από τον Άγιο Παΐσιο».

***

Γι᾿ αυτό λέω να μην τα χάνη κανείς. Να κρατάη την ψυχραιμία του και να δουλεύη το μυαλό. Γιατί, αν δεν δουλεύη το μυαλό, και μόνον από χαζομάρα μπορεί ακόμη και να προδώση. Οτιδήποτε συμβαίνει, πρέπει να προσευχηθή, να σκεφθή και να ενεργήση. Το καλύτερο είναι να προσπαθή με πνευματικό τρόπο να αντιμετωπίζη μια δύσκολη κατάσταση. Σήμερα όμως λείπουν και οι δυο παλληκαριές· ούτε πνευματική παλληκαριά υπάρχει, η οποία γεννιέται από την αγιότητα και την παρρησία στον Θεό, για να αντιμετωπισθή μια δυσκολία με πνευματικό τρόπο, ούτε φυσική παλληκαριά υπάρχει, ώστε να μη δειλιάση κανείς σε έναν κίνδυνο. Πρέπει να έχη κανείς πολλή αγιότητα, για να φρενάρη ένα μεγάλο κακό, αλλιώς που να στηριχθή; Μια ψυχή σε ένα μοναστήρι αν έχη πνευματική παλληκαριά, να δής, τον άλλον που έρχεται με κακό σκοπό θα τον καθηλώνη με το ένα πόδι μέσα από την μάνδρα και με το άλλο απ᾿ έξω[1]! Θα τον χτυπάη στο κεφάλι με πνευματικό τρόπο, με το κομποσχοίνι, με την ευχή, και όχι με το πιστόλι. Λίγη προσευχή θα κάνη, και ο άλλος θα μένη εκεί έξω ακίνητος! Θα μένη γιά… σκοπός! Μια ψυχή, αν έχη πνευματική κατάσταση, και το κακό θα φρενάρη και τον κόσμο θα βοηθήση, και για το μοναστήρι θα είναι ασφάλεια. Οι Μυροφόρες δεν υπολόγισαν τίποτε, γιατί είχαν πνευματική κατάσταση και εμπιστεύθηκαν στον Χριστό. Αν δεν είχαν πνευματική κατάσταση, που θα εμπιστεύονταν, για να κάνουν αυτό που έκαναν;

Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва_αcf24613205d7763f6750e51158f279e6Στην πνευματική ζωή και ο πιο δειλός μπορεί να αποκτήση πολύ ανδρισμό, αν εμπιστευθή τον εαυτό του στον Χριστό, στην θεία βοήθεια. Μπορεί να πάη στην πρώτη γραμμή να πολεμήση και να νικήση. Ενώ οι καημένοι οι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν το κακό, και παλληκαριά να έχουν, φοβούνται, διότι αισθάνονται την ενοχή τους και μόνο στην βαρβαρότητά τους στηρίζονται. Ο άνθρωπος του Θεού έχει θεϊκές δυνάμεις, έχει και το δίκαιο με το μέρος του. Βλέπεις, ένα κουταβάκι κάνει «γάβ-γάβ» και φεύγει ο λύκος, γιατί αισθάνεται ενοχή. Οικονόμησε ο Θεός και ο λύκος να φοβάται από ένα κουταβάκι, γιατί αυτό έχει δικαιώματα στο σπίτι του νοικοκύρη του, – πόσο μάλλον ο άνθρωπος που πάει να κάνη κακό μπροστά στον άνθρωπο που έχει Χριστό μέσα! Γι’ αυτό μόνον τον Θεό να φοβώμαστε, όχι τους ανθρώπους, όσο κακοί και να είναι. Ο φόβος του Θεού και τον πιο δειλό τον κάνει παλληκάρι. Όσο ενώνεται κανείς με τον Θεό, τόσο δεν φοβάται τίποτε.

Ο Θεός θα βοηθήση στις δυσκολίες. Αλλά για να δώση ο Θεός την θεϊκή δύναμη, πρέπει και ο άνθρωπος να δώση αυτό το λίγο που μπορεί.

[1] Βλ. Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, Θεσσαλονίκη 1987, σ. 92-93.

***

Μου έκανε εντύπωση αυτό που μου είπε ένας επίσκοπος από το Πατριαρχείο. Του είχα πεί: «Μά τί κατάσταση είναι αυτή; Από την μια ο Οικουμενισμός, από την άλλη ο Σιωνισμός, ο σατανισμός!… Σε λίγο θα προσκυνούμε τον διάβολο με τα δυο κέρατα αντί για τον δικέφαλο αετό». «Σήμερα, μου λέει, δύσκολα βρίσκεις επισκόπους σαν τον επίσκοπο Καισαρείας Παΐσιο τον Β´». Ο Παΐσιος ο Β´ τί έκανε; Πήγαινε στον Σουλτάνο για τα αιτήματά του με ένα σχοινί δεμένο στην μέση, αποφασισμένος δηλαδή να τον κρεμάσουν οι Τούρκοι. Σαν να έλεγε στον Σουλτάνο: «Μην ψάχνης σχοινί και χασομεράς· άμα θέλης να με κρεμάσης, έτοιμο το έχω το σχοινί». Για τα δύσκολα θέματα αυτόν έστελναν στον Σουλτάνο. Πολλές φορές γλύτωσε το Πατριαρχείο σε δύσκολες περιστάσεις. Στα γεράματά του τον έβαζαν επάνω σε ένα άλογο, μέσα σε ένα κοφίνι, έβαζαν και ένα άλλο κοφίνι με βάρος από την άλλη μεριά και τον πήγαιναν στην Πόλη.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β’, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Ο Θεός να δώσει δύναμη, πίστη κι υπομονή στον καθένα να αντέξουμε ως την ΛΙΑΚΑΔΑ ΤΗΝ ΘΕΪΚΗ που ακολουθεί! Και θα δώσει!!!

Τώρα ο πολιτισμός φέρνει αρρώστια. Παλάβωσαν τον κόσμο.. Να στηριχθήτε ακόμη περισσότερο στον Θεό. Να μην υπάρχη φόβος. Nα ζήτε όσο μπορείτε πιο απλά. Έρχεται μεγάλη μπόρα σύντομα. Θα μας αγγίξει, αλλά δε θα μας καταστρέψει. Μετά απ’ αυτή την μπόρα, θα επέμβη η Χάρη του Χριστού. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/04/07/%cf%84%cf%8e%cf%81%ce%b1-%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82-%cf%86%ce%ad%cf%81%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%ce%b1%cf%81%cf%81%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bb/

 


Ο Θεός είναι κύριος της ιστορίας. Για ᾽κείνον που φοβάται το Θεό ο ιστός της αράχνης γίνεται φρούριο απόρθητο, ενώ για τον ασεβή, τον αναιδή περιφρονητή των εντολών του Κυρίου, θα έρθη στιγμή που και τα χαλύβδινα τείχη που τον προστατεύουν θα γίνουν πιο αδύναμα κι από ιστό αράχνης… εκείνο που έκανε το Βυζάντιο να πέσει ήταν η αμαρτία. επίσκοπος Αυγουστίνος, Κόντογλου

Εις Άδου Κάθοδος_Ανάσταση_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_ΑΝΑΣΤΑΣΗ_1ih4506анастасисΧριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Ανάμνησης της θλιβεράς αλώσεως της Βασιλίδος των πόλεων (Τρίτη 29 Μαΐου 1453)
Αγία Θεοδοσία η Οσιομάρτυς η Κωνσταντινουπολίτισσα
Αγία Θεοδοσία η Παρθένος
Άγιος Αλέξανδρος Πατριάρχης Αλεξανδρείας
Άγιος Μαξιμίνος Επίσκοπος Τρεβήρων
Άγιος Σισίννιος ο Ιερομάρτυρας και οι συν αυτόν Μαρτύριος και Αλέξανδρος οι Μάρτυρες
Άγιος Ιωάννης ο διά Χριστόν σαλός
Άγιος Νεομάρτυς Ιωάννης ή Νάννος από τη Θεσσαλονίκη
Άγιος Ανδρέας ο Αργέντης
Άγιος Ευθύμιος ο Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Ζήλων (1921)

Εορτάζουν στις 29 Μαΐου

Σύναξις των εν Μπούτοβο Νεομαρτύρων, στον Ρωσικό Γολγοθά, τόπος μαζικών εκτελέσεων Αρχιερέων, Κληρικών και πιστών της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, εκτελέστηκαν τουλάχιστον 20.756 άνθρωποι

Εορτάζουν το τέταρτο Σάββατο μετά το Πάσχα

…Η Δέσποινα ταράχθηκε κι εδάκρυσαν οι εικόνες
“Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις
πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι“.

Για έντεκα αιώνες η Κωνσταντινούπολη ήταν το κέντρο ενός κόσμου φωτός.
Στήβεν Ράνσιμαν

Για την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως ο σερ Στήβεν Ράνσιμαν γράφει:

«Στις 29 Μαΐου 1453 ένας πολιτισμός σαρώθηκε αμετάκλητα. Είχε αφήσει μία ένδοξη κληρονομιά στα γράμματα και στην τέχνη. Είχε βγάλει χώρες ολόκληρες από τη βαρβαρότητα και είχε δώσει σε άλλες την εκλέπτυνση των ηθών. Η δύναμή του και η ευφυΐα του προστάτεψαν πολλούς αιώνες τη χριστιανοσύνη. Για έντεκα αιώνες η Κωνσταντινούπολη ήταν το κέντρο ενός κόσμου φωτός.
Το ζωηρό πνεύμα, τα ενδιαφέροντα και η αγάπη για την ομορφιά των Ελλήνων, η υπερήφανη ισχύς και η διοικητική ικανότητα των Ρωμαίων, η υπερβατική ορμή των χριστιανών της Ανατολής, που είχαν ενωθεί μαζί σε ένα ρευστό ευπαθές σύνολο, όλα τώρα, με την άλωση αποκοιμήθηκαν. Η Κωνσταντινούπολη με τους Οθωμανούς κατακτητές έγινε η έδρα της θηριωδίας της αμάθειας, της μεγαλόπρεπης ακαλαισθησίας.
Μόνον στα ρωσικά παλάτια, που από πάνω τους φτερούγιζε ο δικέφαλος, το έμβλημα του οίκου των Παλαιολόγων, έμειναν για λίγους ακόμα αιώνες μερικά ίχνη βυζαντινά, μόνον εκεί και σε κάτι σκοτεινές αίθουσες κοντά στον Κεράτιο κόλπο, χωμένος ανάμεσα στα σπίτια του Φαναρίου, όπου ο Πατριάρχης διατηρούσε την άσημη αυλή του, έχοντας το ελεύθερο, από την πολιτικότητα του κατακτητή σουλτάνου και χάρη στους μόχθους του Γεωργίου Σχολαρίου, να κυβερνάει τον υπόδουλο χριστιανικό κόσμο και να του χαρίζει μία κάποια σιγουριά… Ο δικέφαλος αετός όμως δεν φτερουγίζει πια στη Ρωσία και το Φανάρι… ».

Παναγία Πλατυτερα-χωρα του Αχωρητου_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение11 (2)1 1«Θρηνητικό Συναξάρι του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου»
Φώτης Κόντογλου

… Κλάψετε πέτρες άψυχες. Μαρανθείτε δένδρα ανθισμένα, γιατί δεν είναι πλέον Μάιος δι’ εμάς από τότε που έκαψε τα φυλλοκάρδια μας εκείνος ο καταραμένος Μάιος.

Ο πλέον καλός μήνας, ο μοσχοβολημένος μήνας της χαράς, γίνηκε για εμάς ο πλέον ασβολερός, ξέρακας χειρότερος από τον Δεκέμβρην. Εμαράνθη το άνθος της καρδιάς μας. Έπεσεν ο στέφανος από την κεφαλήν μας. Από τότε, ωσάν να μην εξημέρωσε ποτέ, γιατί οι ημέρες μας είναι ωσάν τες νύκτες. Αηδόνια δεν λαλούν πλέον επάνω εις τα δένδρα μας, αμή μονάχα κόρακες και κουρούνες κράζουν λυπητερά. Μεγάλη εβδομάδα εγίνηκεν όλη η ζωή μας. Το σήμερον κρεμάται επί ξύλου εγίνηκε το τραγούδι μας. Ο Χριστός νεκρός και σταυροχεριασμένος μέσα εις το μνήμα γίνηκε το εικόνισμά μας. Τα τραγούδια μας εγίνηκαν ωσάν μοιρολόγια, το χρυσοκέρινον πρόσωπον της Παναγίας είναι φαρμακωμένον, οι άγιοί μας κοιτάζουν συλλογισμένοι και παραπονεμένοι. Τα χωριά μας είναι ωσάν μοναστήρια, τα σπίτια μας ωσάν ερημοκλήσια, οι μανάδες και οι αδελφάδες μας είναι ωσάν καλογριές μαυροφορεμένες. Οι πατεράδες μας ομοιάζουνε ωσάν ασκητάδες, τα παληκάρια μας είναι καταπικραμένα…
(Από το τεύχος 17 -18 /1953 του περιοδικού «Κιβωτός»)

***

Πάντοτε (και ιστορικά), η μετάνοια των λαών ήταν αυτή που έσωζε και ανύψωνε τους λαούς και η αμετανοησία αυτή που οδηγούσε σε θρήνους και αλώσεις.
Η προστασία του Θεού ήταν ολοζώντανη στο Βυζάντιο, εκδηλουμένη με θαυμαστές επεμβάσεις, όπως στον προχριστιανικό λαό του, τον αγνώμονα Ισραήλ.

Και όπως, όταν εκείνος μετανοούσε από τις θεήλατες μάστιγες, αιχμαλωσίες και λιμούς, τον βοηθούσε με λευκοφόρους Αγγέλους επάνω σε χρυσοχάλινα άλογα να τρέπουν σε άτακτη φυγή τους κατακτητές του (βιβλία Μακκαβαίων), έτσι σήκωνε φουρτούνες και καταπόντιζε αύτανδρα τα πλοία των πολιορκητών του.

Πολλοί δεν γνωρίζουν μια συνταρακτική πτυχή της αλώσεως της Πόλεως, κατά την οποία συνέβη κάτι υπερφυσικό, για να καταφανεί ότι ο Θεός ήταν εκείνος που προστάτευε το Βυζάντιο επί χίλια έτη.
Ο πορθητής Μωάμεθ, απελπισθείς από τη δίμηνη σχεδόν πολιορκία και τη μεγάλη φθορά των βαρβάρων ορδών του, αποφάσισε να εγκαταλείψει το κατακτητικό του εγχείρημα. Διέταξε το στρατό του να ετοιμασθεί για αναχώρηση.

Πράγματι, η διαταγή γινόταν πράξη, μέχρι τότε που ένας στρατηγός του τον εξορκίζει να κάνει μια τελευταία επίθεση, πείθοντάς τον με κοινή μαρτυρία του στρατού του ότι, ενώ σε όλη τη διάρκεια της πολιορκίας έβλεπαν οι στρατιώτες ένα λευκό σύννεφο να καλύπτει την Βασιλίδα των Πόλεων, την τελευταία νύχτα είδαν αυτή την φωτεινή νεφέλη να ανυψώνεται προς τον ουρανό, δίνοντας την ερμηνεία: «ο Θεός τους, τους εγκαταλείπει». Οπότε πεισθείς ο Μωάμεθ επιχείρησε την τελευταία και μοιραία έφοδό του με τα γνωστά δραματικά γεγονότα.

Αυτό το αναφέρει ο χρονικογράφος της αλώσεως, Δούκας. Η ερμηνεία των επιφανειακών συμπτώσεων (τραυματισμός Ιουστινιάνη και κερκόπορτα) δεν πείθει. Αυτά είναι εξωτερικά φαινόμενα που δεν εξαντλούν την εσωτερική αλληλουχία των αιτιών, που είναι η ανεξιχνίαστη βουλή του Θεού. Και «τις έγνω νουν Κυρίου;». Άλλωστε «μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι».
από το βιβλίο: «Η Μητέρα των Χριστιανών – Γιορτές και θαύματά της στον Άθωνα» – Ιερομόναχος Μάξιμος, Άγιον Όρος

Μεσοπεντηκοστή_ Σοφία- καί – Λόγος- του- Θεού_Mid-Pentecost_ Преполовение _Ναός της του Θεού Σοφίας (1)Λέγεται, πως μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής, έβλεπε πάνω απο την Αγιά Σοφιά να εμφανίζεται μια παλάμη με πέντε ανοιχτά δάκτυλα. «Τι ήταν αυτό; Μούντζα;» «Μήπως ο Αλλάχ θέλει να μου δείξει ότι αποδοκιμάζει αυτό που έκανα, που κατέλαβα την πρωτεύουσα των βυζαντινών; Μήπως αυτό ήταν σημάδι της οργής Του απέναντί μου;» αναρωτιέται. Κανείς δεν μπόρεσε να ερμηνεύσει τί σήμαινε αυτό, μέχρι που ο Άγιος Γεώργιος (Γεννάδιος) Σχολάριος, μετά από νηστεία και προσευχή 7 ημερών, του μετέφερε αυτό που του αποκάλυψε ο Θεός: «Με το όραμα αυτό, βασιλιά μου, ο Θεός σού στέλνει ένα μήνυμα: Ότι Αυτός σου έδωσε την Πόλη. Δεν την πήρες εσύ! Αν υπήρχαν έστω και πέντε αληθινοί χριστιανοί στην Κωνσταντινούπολη, δεν θα την κατακτούσες ΠΟΤΕ!».
Ούτε πέντε αληθινοί Χριστιανοί δεν βρέθηκαν ώστε ο Θεός να μην εγκαταλείψει την πόλη από την προστασία Του! Ο Θεός πάντοτε μετρούσε πόσους ενάρετους ανθρώπους έχει η κάθε πόλη πριν την αφήσει να καταστραφεί και άρει την προστασία του από αυτή.
Η Κωνσταντινούπολη έπεσε και το σκοτάδι απλώθηκε σε όλη την Ευρώπη. Η ημισέληνος ανέτειλε κρύβοντας το λαμπρό φως του ήλιου.
Όμως από το μνήμη του “Ρωμιού” δεν εσβησε η υπόσχεση του φωτεινού εκείνου αγγέλου που παρηγορούσε την Παναγιά μας λέγοντας: “πάλε με χρόνους με καιρούς, πάλε δικά μας θα ΄ναι.” (ο Άγιος Γεννάδιος ήταν αυτός που με τους επίμονους αγώνες του κατέστησε ανεφάρμοστο στην πράξη τον ενωτικό όρο της συνόδου Φερράρας -Φλωρεντίας όπου μόνος ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αντιπαρατάχθηκε κατά των δυτικών).

***

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός:
«καλύτερα τούρκικο φέσι παρά φράγκικη τιάρα»!
Ο Θεός μας Έριξε στους Τούρκους για να μην Αλλοιωθούμε από τον Παπισμό!

Παναγια_αγ Σοφια Κωνσταντινουπολη_0_3cd6c_bd94e014_origΟ άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο μεγάλος αυτός άγιος και προφήτης, που η Εκκλησία μας εορτάζει στις 24 Αυγούστου, λέγει τα εξής φοβερά λόγια: «Τριακόσιους χρόνους μετά την Ανάστασιν του Χριστού μας, έστειλεν ο Θεός τον άγιον Κωνσταντίνον και εστερέωσε βασίλειον χριστιανικόν· και το είχαν χριστιανοί το βασίλειον 1150 χρόνους. Ύστερα το εσήκωσεν ο Θεός το βασίλειον από τους Χριστιανούς και ήφερε τον Τούρκο μέσα από την Ανατολήν και του το έδωκε δια εδικόν μας καλόν… Και τι; Άξιος ήτον ο Τούρκος να έχη βασίλειον; Αλλά ο Θεός του το έδωκε δια το καλόν μας. Και διατί δεν ήφερεν ο Θεός άλλον βασιλέα, οπού ήτον τόσα ρηγάτα [=βασίλεια] εδώ κοντά να τους το δώση, μόνον ήφερε τον Τούρκον μέσαθε από την Κοκκινην Μηλιά και του το εχάρισε; Διατί ήξευρεν ο Θεός πως τα άλλα ρηγάτα μας βλάπτουν εις την Πίστιν, και ο Τούρκος δεν μας βλάπτει. Άσπρα δώσ’ του [=χρήματα] και καβαλλίκευσέ τον από το κεφάλι. Και δια να μην κολασθούμεν το έδωκε του Τούρκου και τον έχει ο Θεός τον Τούρκον ωσάν σκύλλον να μας φυλάη»[Ιωάννου Μενούνου, Κοσμά Αιτωλού Διδαχές, εκδ. Τήνος, Αθήνα 1999, Διδαχή Ε’, σελ. 269- 270.].
Αυτός ο λόγος του Αγίου Κοσμά θα πρέπει να μας συγκλονίσει και να μας αφυπνίσει: Ο Άγιος λέει ότι ο Θεός προτίμησε να πέσει ο Ελληνισμός στα χέρια ενός τυραννικού δυνάστη που σκότωνε, βίαζε, έκλεβε, βασάνιζε, εξισλάμιζε και ατίμαζε τους χριστιανούς, γιατί είδε –με την παντογνωσία Του– ότι αν έμενε ελεύθερος θα πάθαινε κάτι απείρως χειρότερο: Θα έχανε την ορθή Πίστη του και θα εκλατινιζόταν! Προτίμησε ο Θεός τη βαριά σκλαβιά των τεσσάρων αιώνων, από την εξωτερική «ελευθερία» που θα ήταν, όμως, πνευματική δουλεία! («Τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; » Ματθ. 16:26) Ως εκ τούτου, κατά τον Άγιο, η Τουρκική σκλαβιά ήταν… ευλογία Θεού και ο Τούρκος ένα «τσομπανόσκυλο» που μας φύλαξε από τον Πάπα! (Βασίλειος Π. Κερμενιώτης )

***

Μετά την άλωση της πόλης έδωσε και άλλα δείγματα ο Θεός για να τους δείξει την αποστασία τους. Ένας ευσεβής μοναχός με πόνο ψυχής παρακαλούσε το Θεό να του δώσει μία εξήγηση, γιατί επέτρεψε να συμβεί αυτό το μεγάλο κακό για τον ελληνισμό και να βρεθεί στα χέρια απίστων και ο Θεός του απάντησε μέσα από ένα όραμα. Είδε δηλαδή πάνω στην Αγία Τράπεζα του ναού που προσευχόταν να έχει πάει μια γουρούνα και να έχει γεννήσει τα γουρουνάκια της. Θεέ μου λέει τι είναι αυτό, εξήγησε μου και ο Θεός του απάντησε ότι αυτά τα γουρούνια είναι καλύτερα από τους ιερωμένους, που έχουν προδώσει τη πίστη. Για τις πεποιθήσεις του, αλλά και τις πράξεις του ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος παρά τη θυσία του στο τέλος, δεν ανακηρύχθηκε ποτέ άγιος. Όσο για το όραμα με τα πέντε δάκτυλα κάποιοι είπανε ότι η εξήγησή του είναι ότι μετά τους πέντε αιώνες η πόλη θα γυρίσει στους ορθοδόξους. Θα δούμε. Σήμερα όμως τα πράγματα είναι όπως ήταν και τότε τις παραμονές της άλωσης και ο κόσμος βρίσκεται σε έναν φοβερό λήθαργο. Έτσι ο Θεός θα επιτρέψει βάσανα και διωγμούς για να μας επαναφέρει και πάλι στον ορθό δρόμο.

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_0Mosaic-1041Γιατί έπεσε η Βυζαντινὴ αυτοκρατορία;
επίσκοπος Αυγουστίνος

Τίποτε, αγαπητοί μου, δεν είνε τυχαίο στον κόσμο. Ούτε μια σταγόνα νερού ούτε ένα φύλλο από τα δέντρα δεν πέφτει χωρίς κάποια αιτία. Κάθε πράγμα ή γεγονός έχει την αιτία του.

Οι άνθρωποι ερευνούν για να βρούν τα βαθύτερα αίτια. Αξιέπαινη η έρευνα της επιστήμης. Αλλ’ όχι σπάνια η έρευνα για να βρεθή η αιτία αποτυγχάνει• ο νούς των επιστημόνων πλανάται, λοξοδρομεί, πέφτει σε λαβύρινθο αμφιβολιών και βγάζει σφαλερά συμπεράσματα, που δεν δίνουν την εικόνα της πραγματικής αιτίας των γεγονότων.

Έτσι και προκειμένου για την αιτία της πτώσεως του Βυζαντίου.

Από όσα μαρτυρούν αυτόπτες και αυτήκοοι βγαίνει το συμπέρασμα, ότι «η απερίγραπτη εκείνη συμφορά δεν επήλθε μόνη της• ήταν αποτέλεσμα μιάς γενικής εξαχρειώσεως του έθνους, ότι κυρία αιτία δεν ήταν τόσο η δύναμι του κατακτητού όσο οι αμαρτίες που πλημμύρισαν τον πολιτικό, κοινωνικό και ιδιωτικό βίο» (Νικηφόρος Καλογεράς μτφρ.). Πράγματι η Πόλις και μαζί της η Βυζαντινή αυτοκρατορία έπεσε για τις αμαρτίες των κατοίκων της…

Ένα μικρό έθνος, που οι πολίτες του ζούν με φόβο Θεού κ᾽ είνε πρόθυμοι να ακούνε και γρήγοροι και δραστήριοι στο να εφαρμόζουν τους ηθικούς νόμους του, είνε αδύνατον να νικηθή, έστω και αν ο εχθρός που του επιτίθεται διαθέτη δεκαπλάσιες και εικοσαπλάσιες δυνάμεις• διότι ένας πιστός δούλος του Θεού θα καταδιώξη χίλιους απίστους και ασεβείς (Δευτ. 32,30. Ιησ. Ναυή 23,10). Έχει μαζί του σύμμαχο τον Κύριο! Ποιος άλλος μεγαλύτερος σύμμαχος υπάρχει από αυτόν; Αντιθέτως ένα μεγάλο έθνος, που οι πολίτες του είνε καθημερινοί παραβάτες των ηθικών νόμων και φρικτοί υβρισταί της θείας μεγαλωσύνης του Δημιουργού και ζούν μια ζωή αρπαγής και ακολασίας, το έθνος αυτό θα καταρρεύση. Τίποτε δεν θα μπορέση να του προσφέρη ο πιο ισχυρός εξοπλισμός, οι πλωτοί κολοσσοί στη θάλασσα, τα υπερφρούρια στον αέρα, τα τεχνητά τείχη στην ξηρά. Για ᾽κείνον που φοβάται το Θεό ο ιστός της αράχνης γίνεται φρούριο απόρθητο, ενώ για τον ασεβή, τον αναιδή περιφρονητή των εντολών του Κυρίου, θα έρθη στιγμή που και τα χαλύβδινα τείχη που τον προστατεύουν θα γίνουν πιο αδύναμα κι από ιστό αράχνης, ξερή καλαμιά που καίγεται μ᾽ ένα σπίρτο. Τίποτε δεν πρόκειται να σώση τον υπερήφανο ασεβή, τον αμετανόητο λαό. Όπως λέει ο Κύριος με το στόμα του προφήτου Οβδιού, «Εάν μετεωρισθής ως αετός και εάν ανά μέσον των άστρων θης νοσσιάν σου, εκείθεν κατάξω σε», δηλαδή• Αν υψωθής σαν αετός κι αν στήσης τη φωλιά σου ανάμεσα στα άστρα, από ᾽κεί θα σε κατεβάσω (Οβδ. 4).

Κωνσταντινούπολη_Constantinople_Константино́поль-Constantine_I_Hagia_SophiaΟ Θεός δεν στέκεται σαν ένας απαθής θεατής της ιστορίας των ανθρωπίνων πραγμάτων. Είνε ο δίκαιος Κριτής. Φαίνονται τα ίχνη του διά μέσου των σελίδων της ιστορίας. Διαβαίνει αμείβοντας την αρετή, τιμωρώντας την κακία, και απ᾽ το πικρό η άπειρη Σοφία του ξέρει να βγάζη το γλυκύ• απ᾽ την κοπριά τα ευωδιαστά άνθη της ειλικρινούς μετανοίας και ιεράς κατανύξεως, κι από τη δουλεία του 1453 το ηρωικό 1821.

Κάθε χρόνο, αγαπητοί μου, με αφορμή την επέτειο του θλιβερού γεγονότος της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως, ας μελετούμε σοβαρά την ιστορία και, βλέποντας ότι η κυρία αιτία της συμφοράς εκείνης ήταν η αμαρτία που επλεόνασε, ας αντλήσουμε πολύτιμα διδάγματα. Τα παθήματα των προγόνων ας γίνουν μαθήματα για μας. Το ένα, που πρέπει να ελκύση αμέριστη την προσοχή κλήρου και λαού, είνε τούτο• όλοι εμείς που κατοικούμε τη μαρτυρική αυτή γωνιά του κόσμου, «που φτάσαμε στα τέλη των αιώνων» (Α΄ Κορ. 10,11), αν αγαπούμε τον Κύριο, ας τηρούμε τις εντολές του, ας «αποστυγώμεν το πονηρόν» ας απεχθανώμαστε δηλαδή το κακό (‘Ρωμ. 12,9) οπουδήποτε κι αν το συναντήσουμε• συγκεκριμένα δηλαδή, να μισούμε δυνατά τη θεομπαιξία, τη σιμωνία, τη βλασφημία, τους όρκους, τη φιλοδοξία, την αρπαγή, την ακολασία, την κακή επιθυμία, τη φιλαργυρία, «την πλεονεξίαν, ήτις εστίν ειδωλολατρία» (Κολ. 3,5). Αυτά τα πάθη έγιναν οι νεκροθάφτες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Αυτά στάθηκαν οι ισχυρότεροι σύμμαχοι του κατακτητού. Χωρίς τη δική τους βοήθεια ποτέ ο Μωάμεθ ο Β΄ δεν θα έμπαινε στην Πόλι, η σημαία του σταυρού θα κυμάτιζε στον τρούλλο της Αγίας Σοφίας, και διαφορετική θα ήταν η εξέλιξι των γεγονότων.

Αδελφοί Έλληνες! Με πόνο ψυχής και δάκρυα σας προσφωνώ κατά τη θλιβερή αυτή επέτειο. Ας βάλουμε το χέρι στην καρδιά κι ας ρωτήσουμε καθένας τον εαυτό του κι ο ένας τον άλλο• Ζη μέσα μας η ορθή πίστι, η ανυπόκριτη αγάπη στον Κύριο και τον πλησίον; Αν είνε μαζί μας ο Κύριος, τότε η πατρίδα μας θα είνε απόρθητο φρούριο. Αν όμως πλήθυνε η ανομία, πάγωσε η αγνή αγάπη, νεκρώθηκε η Ορθόδοξος πίστις, υψώθηκαν ανάμεσά μας ξένοι βωμοί, νέα είδωλα του ψευτοπολιτισμού, τότε νέα συμφορά, μεγαλύτερη σε βάθος και έκτασι από την άλωσι της Κωνσταντινουπόλεως, θα πέση στο ταλαίπωρο έθνος μας. Ο «Θεός ου μυκτηρίζεται», δεν εμπαίζεται (Γαλ. 6,7). Είνε «πυρ καταναλίσκον», φωτιά που κατατρώει (Δευτ. 4,24• 9,3. Εβρ. 12,29). Κανένας έξυπνος οικονομικός συνδυασμός, καμμιά συμμαχία με ξένα κράτη δε θα μας σώση, αν απιστούμε και νεοειδωλολατρούμε και βλασφημούμε καπηλικώς τα θεία. Ιστό αράχνης υφαίνουμε, ένα λεπτό καλάμι θα μας διαλύση.

Αδελφοί Έλληνες! Από μας, όσο υπάρχει ακόμη καιρός, εξαρτάται η αποτροπή μιάς νέας συμφοράς. Εμπρός μας σήμερα βρίσκονται «η ζωή και ο θάνατος» (βλ. Δευτ. 30,19. Σ. Σειρ. 15,17)• η ζωή μαζί με το Χριστό, ο θάνατος μακριά από το Χριστό. Ας εκλέξουμε τη Ζωή την αθάνατη. Ας γευθούμε την αθάνατη Ζωή, το Χριστό, κοινωνώντας μαζί του με λόγια, με έργα και με τα μυστήρια. Ο Χριστός να πηγαίνη μπροστά και να οδηγή. Ο Χριστός ας βασιλεύση μέσα στην καρδιά μας. Αυτός ας ρυθμίζη την ατομική, την οικογενειακή και την εθνική μας ζωή. Αυτός και μόνο να είνε ο Θεός μας• το όνομά του έχουμε επικαλεσθή• εκτός από αυτόν δεν ξέρουμε άλλον. Αν προσπέσουμε εμπρός του με μετάνοια νινευιτική ζητώντας το άπειρο έλεός του, τότε υπάρχει ελπίδα, ελπίδα όχι απατηλή, ότι η πατρίδα μας απ᾽ το σκοτάδι θα βγη σε νέο φως, θα δη καλύτερες ημέρες, και σαν ορθρινό αστέρι θα λάμπη πάλι ανάμεσα στους λαούς Ανατολής και Δύσεως!
(†) επίσκοπος Αυγουστίνος
(αποσπάσματα άρθρου στο περ. «Κιβωτός», τ. 17-18/Μάιος 1953)
http://www.xrspitha.gr/archeio/2013/maios-2013/–giati-epese-he-byzantine-autokratoria

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_3673665551%81γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
για την ανάγκη μετανοίας
ως μήνυμα από τη θλιβερή επέτειο
της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης

…Αναρωτηθήκαμε γιατί χάσαμε το Βυζάντιο; Διότι σαν και σήμερα, το 1453, ἑάλω ἡ Πόλις… Κατελήφθη η Πόλις. Τη χάσαμε την Πόλη. Και η Πόλη δεν ήταν απλώς μόνο η Κωνσταντινούπολη, ήταν η πρωτεύουσα του απεράντου εκείνου βυζαντινού κράτους, το οποίο λίγο-λίγο φαγώθηκε και έμεινε μόνο μία πόλις, ως κράτος, μόνο μία πόλις, και αυτή η πόλις έπεσε αυτήν την ημερομηνία.

  Ρωτήσαμε λοιπόν για ποιο λόγο έπεσε το Βυζάντιο; Εάν κάναμε αυτήν την αυτοκριτική και την κάναμε πάντοτε μέσα στην ιστορία, αλήθεια δεν θα κινδυνεύαμε να υποστούμε και νέες αλώσεις, και μάλιστα, αν θέλετε, και από τους ιδίους εχθρούς. Αγαπητοί μου, εκείνο που έκανε το Βυζάντιο να πέσει ήταν η αμαρτία. 

  «Οι αμαρτίες ελαττώνουν φυλές», λέει η Αγία Γραφή. Και η αμαρτία είναι εκείνη η οποία έκανε τους Ισραηλίτες να υφίστανται μέσα στην ιστορία πάρα πολλές περιπέτειες, μεγίστη των οποίων ήταν η αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα. Και ακόμη ο χωρισμός του βασιλείου τους σε δύο βασίλεια, στο βόρειο και στο νότιο βασίλειο. Και ο Θεός πάντοτε απειλούσε τιμωρίες, μία από τις οποίες ήταν και η συρρίκνωση των συνόρων, των ορίων του εβραϊκού κράτους. Ώστε λοιπόν βλέπει κανένας ότι και η συρρίκνωση των συνόρων είναι τιμωρία. Ποιος θα φανταζόταν ότι αυτό το σχήμα πάντα θα υπάρχει; Και υπάρχει. Είναι ως εξής το σχήμα αυτό. Είμαι κοντά στον Θεό, είμαστε κοντά στον Θεό, έχουμε την προστασία Του. Κάποια φορά αρχίζουμε να μην τηρούμε τις εντολές Του. Τότε επέρχεται μία αποστασία. Έρχεται ο Θεός και τιμωρεί. Μετανοούμε και με τη μετάνοιά μας επανερχόμαστε. Και μας δικαιώνει πάλι ο Θεός. Και πάλι παρανομούμε, και αυτό διαρκώς επαναλαμβάνεται, αυτό το σχήμα όπως σας είπα, Ιστορία. 

Πανσέμνη-Θεοφάνης_Προσευχή_14251540990_ec78d51d22_kΏστε, τι είναι εκείνο που διορθώνει μία κατάσταση αποστασίας; Τι άλλο; Και συνεπώς με τη συνέπεια της τιμωρίας; Τι άλλο, παρά η μετάνοια. Γι’ αυτό, καλούμεθα σήμερα, αγαπητοί μου, να έχουμε μετάνοια. Όχι για το περιστατικό του 1453, αλλά για σύγχρονα περιστατικά. Για ρωτήσατε: «Γιατί χάσαμε την Κύπρο; Τη μισή Κύπρο περίπου;». Γιατί προηγήθηκε της εισβολής των εχθρών- τι προηγήθηκε;- πολιτικόν και εκκλησιαστικόν όργιον… Είναι τόσο κοντά μας αυτά… Είναι μόλις 20 χρόνια πίσω[:η ομιλία αυτή είχε εκφωνηθεί το 1994]. Είναι τόσο κοντά μας, που νομίζω ότι αν κανείς έχει στοιχειώδη μνήμη, και στοιχειώδη κρίση, μπορεί αυτά να τα αντιληφτεί… 

  Αυτή τη στιγμή η πατρίδα μας αντιλαμβάνεστε ότι κινδυνεύει; Ξέρετε πόσοι είναι εκείνοι οι οποίοι διαρκώς την απειλούν για συρρίκνωση των συνόρων της; Πώς θέλετε να σας το πω; Είναι γνωστά πράγματα. Προχθές πάλι ειπώθηκε κάτι. Από ανατολάς; Η Τουρκία. Από βορρά; Φανερός εχθρός τα Σκόπια. Να χάσουμε τη Μακεδονία μας-ναι, γιατί έτσι θα γίνει…- και τη Θεσσαλονίκη μας; Μην κοιτάτε τους Βουλγάρους που «λουφάζουν»- επιτρέψατέ μου τη λέξη-, είναι εχθροί μας. Τους Αλβανούς; Το βλέπετε. Τρέχουσα κρίσις υπάρχει. Οι Ιταλοί, πίσω από τους Αλβανούς; Σίγουρα είναι αυτοί. Γι΄αυτό το 1939 πέρασαν στην Αλβανία, για να καταλάβουν την Ελλάδα. Το είδαμε. Το 1940. Το είδαμε. Μεγάλη Παρασκευή μπήκαν στην Αλβανία οι Ιταλοί, τότε, με σκοπό να καταλάβουν την Ελλάδα. Η Κρήτη μας; Κινδυνεύει. Τα νησιά του Αιγαίου; Κινδυνεύουν. Τα Δωδεκάνησα; Το ίδιο. Γύρω γύρω έχουμε εχθρούς. 

Αποτέλεσμα τι θα είναι; Η συρρίκνωσις των συνόρων μας. Έχουνε κάνει και χάρτες οι εχθροί μας. Και… ξέρετε πού τοποθετούν τα όριά μας; Όχι τα τελευταία όρια που είχαμε, που ήταν εδώ η παραλία, που είμαστε τώρα, αυτή τη στιγμή εδώ στο Στόμιο, έως τους Γόνους που υπάρχει ακόμη ένα φυλάκιο, τότε που ήταν τα σύνορα με τους Τούρκους. Κάτω από τη Λαμία… Στο Σπερχειό ποταμό. Ούτε ολόκληρη θα είναι δική μας η Στερεά Ελλάδα. Τι μένει; Η Πελοπόννησος. Όλα τα άλλα τα χάνουμε…Μας αρέσει αυτό; 

  Αγαπητοί… Υστάτη στιγμή. Να μετανοήσουμε. Να μετανοήσουμε ακριβώς για να μας λυπηθεί ο Θεός. Διότι, αν προχωρήσουμε λίγο ακόμη, καμία προσευχή μας πια δε θα είναι ωφέλιμη. Σημειώσατε ότι είναι πολλές φορές γραμμένο- είναι και στον προφήτη Ιερεμία, και στον Ιεζεκιήλ- «μην προσεύχεσαι», να λέει ο Θεός στον προφήτη, «θα τους καταστρέψω». Υπάρχουν ανάλογες παραδόσεις για την Κωνσταντινούπολη. «Μην προσεύχεσαι για την Κωνσταντινούπολη· θα παραδοθεί…». 

  Λοιπόν. Έχουμε φοβερά προκαλέσει την θεότητα. Και μάλιστα, τη θεότητα του Ιησού Χριστού. Φοβερά έχουμε προκαλέσει· όχι μόνο με την απιστία μας, αλλά και με άλλες προκλήσεις κατά του Ιησού Χριστού. Πολύ φοβούμαι μήπως περάσαμε και τα όρια το να μην είναι πλέον ανεκτή η μετάνοιά μας… Ωστόσο οφείλουμε να μιλάμε για την μετάνοια. 

  Έτσι. Τι θα πει μετάνοια. Μετάνοια θα πει να έχω χάσει τον δρόμο μου και να γυρίζω πίσω. Να σκέπτομαι ότι «πού πάω από εδώ; Εδώ δεν είναι ο δρόμος μου». Να αρχίσω να σκέπτομαι διαφορετικά από ό,τι προηγουμένως. Να αλλάξω γνώμη. Να βλέπω αλλιώτικα τα πράγματα. Έκανα αμαρτίες; Τώρα να σταματήσω και να μην κάνω αμαρτίες. Να ήμουνα μακριά από τον Θεό και τώρα να προσεγγίσω τον Θεό. Να έχω λυπήσει τον Θεό και τώρα να Του δώσω χαρά. Όλα αυτά σημαίνουν μετά-βάζω παύλα-νοια. Τι θα πει αυτό; Αλλάζω μυαλό. Αυτό θα πει μετάνοια. Αλλάζω νουν. Αλλάζω σκέψη, αλλάζω τρόπο. 
  Και βέβαια, ποιος άνθρωπος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ποτέ δεν λύπησε τον Θεό και ποτέ δεν αμάρτησε; Όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, έχουμε λυπήσει τον Θεό. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε όλοι μας έχουμε ανάγκη από μετάνοια. Γι’ αυτό εξάλλου και κεντρικό σημείο του κηρύγματος του Ιωάννου του Βαπτιστού ήταν αυτό: «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Και όταν ο Ιωάννης αποκεφαλίστηκε, ο Κύριος από το κήρυγμα του Ιωάννου ξεκίνησε. Και έλεγε και Εκείνος ακριβώς το ίδιο: «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Για προσέξτε. Είπε «ἤγγικε». Δηλαδή, «έχει πλησιάσει». Η «βασιλεία τῶν οὐρανῶν» ποια ήταν; Η παρουσία του ιδίου του Ιησού Χριστού· διότι ο Ιησούς Χριστός είναι η Βασιλεία του Θεού. Όπως ακριβώς δεν μπορούμε να χωρίσουμε τον ήλιο από την ακτινοβολία του· δεν μπορούμε να πούμε ότι εδώ είναι ο ήλιος και εδώ είναι η ακτινοβολία του. Όπου ο ήλιος, εκεί και η ακτινοβολία του. Όπου ο Χριστός, εκεί και η βασιλεία Του. Συνεπώς, αφού ενηνθρώπισε ο Υιός του Θεού, και ήρθε τόσο κοντά μας, σημαίνει ότι η Βασιλεία του Θεού «ἤγγικεν»· δηλαδή πλησίασε. 

  Παναγία Απροσδόκητη Χαρά-Προσευχή_ Icon of the Mother of God of the Unexpected Joy-icon-Nechaiannaia-radost-иконе Божией Матери Нечаянная Радость_0_15247d_29d6dfdc_origΚαι, ακόμη, δεν είπε «μετανοήσατε», αλλά είπε «μετανοεῖτε», που σημαίνει ότι η μετάνοια δεν είναι παρά ένα διαρκές φαινόμενο. Δεν μπορώ να πω ότι μετανόησα και τελείωσα. Πρέπει πάντα να μετανοώ. Η μετάνοια δεν έχει ποτέ τέρμα. Όχι διότι ξανακάνω αμαρτίες, τουλάχιστον ελαφρές, αλλά και διότι είμαι στον χώρο μιας ανοχής, και πρέπει διαρκώς να δείχνω αυτήν την επιστροφή μου, αυτή τη μετάνοια, να έχω δηλαδή πνεύμα μετανοίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν ο άγιος Σισώης, ένας μεγάλος ασκητής, στην Αίγυπτο, πέθαινε, παρακάλεσε τους γύρω του-τον είχανε περικυκλώσει οι μαθητές του- και τους είπε: «Σας παρακαλώ αφήσατέ με λίγο μόνο για να βάλω αρχή μετανοίας». « Να βάλω αρχή μετανοίας», προσέξτε, «αρχή μετανοίας». Και ενώ είπε τα λόγια αυτά, ύστερα από λίγα λεπτά πέθανε· και έλαμψε το πρόσωπό του· και γέμισε ευωδία ο χώρος όπου ήταν η παρουσία του, το λείψανό του. Κατάλαβαν όλοι ότι είχε σωθεί, ότι είχε δικαιωθεί, ότι είχε θεωθεί. Κι όμως τι είπε; «Αφήσατέ με, να βάλω-ούτε λίγο, ούτε πολύ- αρχή μετανοίας». 

  Αγαπητοί μου, αυτή η αρχή της μετανοίας θα πρέπει να χαρακτηρίζει και εμάς. Να είμαστε οι άνθρωποι της μετανοίας. Μάλιστα, ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος την ονομάζει τη μετάνοια «μεμεριμνημένην» και αληθώς ενεργή. Τι θα πει «μεμεριμνημένη»; Μετοχή Παρακειμένου που θα πει: «φροντισμένη». Φροντισμένη μετάνοια. Όχι τυχαία μετάνοια. Όχι απλά μετανοώ, αλλά φροντίδα να αλλάξει πραγματικά η ζωή μου, ο τρόπος του σκέπτεσθαι. Και «αληθώς ενεργή» θα πει αληθινά να ενεργεί, να είναι φανερή, να έχει καρπό, όπως θα δούμε ευθύς παρακάτω. Αυτό σημαίνει ότι η μετάνοια δεν πρέπει να είναι η υπόθεση μιας στιγμής. Να πω: «μετανόησα». Κάποιας φοράς, κατευθύνσεως της ζωής μας. Μια κατάσταση επιπόλαια και σπασμωδική: μετανοώ, βλέπω σεισμό, γίνεται κακό, κινδυνεύει η ζωή μου και λέγω «μετανοώ», αλλά μία υπόθεση αληθινή, ειλικρινής, φροντισμένη, με καρπούς. 

  Ναι. Και οι καρποί της μετανοίας δίνουν την ταυτότητα ποιότητας της μετανοίας. Έλεγε ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής: «Ποιήσατε οὖν καρπούς ἀξίους τῆς μετανοίας». Κάνατε λοιπόν, πραγματοποιήσατε λοιπόν καρπούς που να είναι άξιοι της μετανοίας. Ποιοι είναι αυτοί οι καρποί της μετανοίας; Ήμουν βλάσφημος; Τώρα, υμνώ και ευλογώ και δοξάζω τον Θεό· όχι απλώς δεν είναι βλάσφημος, αλλά προχωρώ να είμαι και εκείνος που ευλογεί τον Θεό. Ήμουν πόρνος; Τώρα είμαι εγκρατής· και ακόμη λέγω και στους άλλους, και ιδίως στα νέα παιδιά να αποφύγουν την ανηθικότητα. Ήμουν μέθυσος; Και αγόμουνα και φερόμουνα από το οινόπνευμα; Τώρα, όχι μόνο το σταματώ, αλλά άγομαι και φέρομαι από το Πνεύμα το Άγιο. Γι’ αυτό λέει ο Απόστολος: «Μὴ μεθύσκεσθε οἴνῳ, ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτία». Αλλά τι; Να πληρώνεστε, να γεμίζετε από Πνεύμα Άγιο και να μεθάτε από το Πνεύμα το Άγιο. Αυτοί- για να μη μακρηγορώ- είναι οι καρποί της μετανοίας. Τότε μπορώ να μιλάω για μια μετάνοια. 

  Αλλιώτικα; Αν έχω μια μετάνοια της γλώσσης, απλώς μετανοώ, γρήγορα θα τη χάσω. Ίσως ίσως μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο· γιατί, ας φοβηθούμε και τούτο, λέει ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής στη συνέχεια, γιατί αν δεν αποφέρω καρπούς αξίους της μετανοίας, τότε κινδυνεύω, τι; Ιδού, λέει, «ἡ ἀξίνη πρὸς τὴν ῥίζαν τῶν δένδρων κεῖται». Ο μπαλτάς. «Πᾶν οὖν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται». Κόβεται κάθε δέντρο που δεν έχει καρπό καλό και σε πυρ βάλλεται· είναι η αιωνία κόλασις. …

  Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_ΠΑΤΡ.ΦΑΝΑΡΙΑν κάποιο αμάρτημα, αγαπητοί μου επιμένει, μην απελπιζόμαστε. Γιατί «πολλὰ τῷ χρόνῳ ἀνίατα», λέγει πάλι ο άγιος Ιωάννης, «παρὰ δὲ Θεῷ πάντα δυνατά», για τον Θεό όμως όλα είναι δυνατά. Γαντζώσου από τον Θεό. Ενώσου από τον Θεό και θα σε βοηθήσει εκείνο που σήμερα το βλέπεις να μην περνάει, να περνάει και να θεραπεύεται. 
  Οι δαίμονες μάς ρίπτουν σε απόγνωση μετά από την αμαρτία. Μην τους πιστέψουμε. Έρχεται πριν την αμαρτία και μας λέγει: «Δεν είναι σπουδαίο πράγμα· πράξε την αμαρτία»· όταν τη διαπράξουμε λέγει: «Πώπω, μένεις ασυγχώρητος». Όχι. Θα αντιστρέψουμε τα πράγματα. Πριν από την αμαρτία θα λέμε: «Ο Θεός είναι φοβερός». Όταν όμως διαπράξουμε την αμαρτία θα πούμε: «Ο Θεός είναι φιλάνθρωπος και θα με συγχωρήσει». 

...όταν με βαθιά επίγνωση αισθανόμαστε ότι είμαστε αιώνιοι χρεώστες του Θεού. Τότε έχω μετάνοια. …

Ακόμη μην πιστέψουμε στην τελειότητα. Λέγει η αγία Γραφή: «ὡς ῥάκος ἀποκαθημένης πᾶσα ἡ δικαιοσύνη ἡμῶν- δικαιοσύνη θα πει αρετή-», έτσι λέγει ο Δαβίδ. Η δικαιοσύνη μας, η αρετή μας, η αγιότητά μας, είναι σαν το κουρέλι της εμμήνου ροής της γυναικός. «Ῥάκος» -κουρέλι-ἀποκαθημένης»- «ἀποκαθημένη» είναι αυτή που έχει την περίοδό της. Τέτοια, λέει, μοιάζει η αγιότητά μας. Τίποτα. Τίποτα… Ποτέ μη λέμε: «φτάσαμε». Ξέρετε πόσοι είναι οι Χριστιανοί εκείνοι που εξομολογήθηκαν μία φορά και κοινωνούν και νομίζουν ότι είναι φτασμένοι; Λάθος, λάθος… Θα λέμε με ταπείνωση ότι σήμερα, τώρα, κάθε στιγμή βάζω αρχή μετανοίας γιατί αισθάνομαι την αμαρτωλότητά μου· τότε, και μόνο τότε, θα έχω αξιοποιήσει το μεγάλο μυστήριο της μετανοίας που μου έδωσε η αγάπη του Χριστού και τότε, αν 5-10, δέκα εάν ήσαν την εποχή των Σοδόμων, δε θα καταστρέφονταν τα Σόδομα. Δέκα δίκαιοι, αλλά δεν ήσαν δέκα… Κι αν είμαστε 50-100 εδώ στον χώρο μας, στην Ελλάδα μας, τότε ο Θεός γι΄αυτούς, για το λεγόμενο «λεῖμμα», γι’ αυτό το υπόλοιπο των πιστών, των ἐν διαρκεῖ μετανοίᾳ εὐρισκομένων θα σώσει την πατρίδα μας.

  29 Μαΐου 1453. Ας σταθεί αυτή η μνήμη τουλάχιστον μια αφετηρία να καταλάβουμε ότι πρέπει να έχουμε διαρκή τη μετάνοια και για τον εαυτό μας και για την πατρίδα μας. 
Απομαγνητοφώνηση και ηλεκτρονική επιμέλεια κειμένου: 
Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

αγια σοφια-Κωνσταντινούπολη_Constantinople_Константино́поль-agiasofia2Έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά …. ”Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς”
https://iconandlight.wordpress.com/2017/05/29/%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BB%CE%B1-%CE%B4%CF%85%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%AC-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7-%CE%BC%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%AC/

Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς και Προφητείες του αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου για την Πόλη
https://iconandlight.wordpress.com/2017/05/29/%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%AF/

Η Κωνσταντινούπολη θα ελευθερωθεί, θα ξαναγίνει ελληνική, και η Αγία Σοφία πάλι θα λειτουργήσει. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2017/05/28/17796/

Οι αλώσεις του 1204 και του 1453 απειλούσαν γεωγραφικά σύνορα. Σήμερα τα σύνορά μας βρίσκονται στην ψυχή μας. Αυτή απειλείται με νέα (τρίτη) άλωση. π. Γεώργιος Μεταλληνός
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/28/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BB%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-1204-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-1453-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%B3%CE%B5/

Χωρίς τον Χριστό, δεν υπάρχει λύση στην τραγωδία της επίγειας ιστορίας της ανθρωπότητος. Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2019/02/22/27220/

Ο πόλεμος είναι η βέργα, πού ο Θεός τιμωρεί τα παιδιά του, για να τα αποτρέψει από την καταστροφή. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/16/%CE%BF-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B2%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%8D-%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CF%89/

Βοήθα Άγιε μου Γιώργη, καλή μας Παναγιά, 
να πάρουμε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά. (Ανατ. Θράκη)

Ήχος πλ. α’, Χαίροις ασκητικών αληθώς

Δεύτε μαρτυρικήν αδελφοί, μετ’ εγκωμίων ανυμνήσωμεν φάλαγγα γενναίως αγωνισθείσα κατά βαρβάρων πολλών Κωνσταντίνου ταύτης προεξάρχοντος. Στρατόν γενναιότατον, ιερότατον σύνταγμα, συνασπισμόν τε αρραγή και ανίκητον τα της πίστεως και του γένους καυχήματα. Μάρτυρας της αλώσεως χορείαν την ένθεον, της εκκλησίας τους πρέσβεις τους δυνατώς ικετεύοντας, Χριστόν καταπέμψαι, τω λαώ αυτού ειρήνην και μέγα έλεος.

Χαίροις τροπαιοφόρος πληθύς οι εν πολέμοις ανδρικώς αριστεύσαντες, αστέρες οι διελθώντες διά βασάνων πολλών και την οικουμένην καταπλήξαντες. Την γην ουρανώσαντες και τα πάντα φωτίσαντες, οι εν τοις κόλποις Αβραάμ νυν θαλπόμενοι και χορεύοντες συν αγγέλων στρατεύμασι. Μάρτυρες της αλώσεως, τα άνθη τα πνέοντα οσμήν βεβαίας ελπίδος εις την του γένους ανάστασιν Χριστόν δυσωπείτε τω λαώ αυτού δοθείναι το μέγα έλεος.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. Δ’.

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια,
ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια,
αναγράφω Σοι η Πόλις Σου, Θεοτόκε.
Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον,
εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον,
ίνα κράζω Σοι:
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.