iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Στην έρημο του Σαρώφ με τον όσιο Σεραφείμ… και τον Μίσα….

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_ΑΡΚΟΥΔΑ125151182_Σεραφειμ_Συναξάριον.
Τῇ ιθ’(19η) τοῦ μηνὸς Ἰουλίου μνήμη τῆς ἀνακομιδῆς τῶν Ἱερῶν λειψάνων (1903) τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρός ἡμῶν Σεραφεὶμ τοῦ Ῥώσου, ἀσκήσαντος ἐν τῇ ἐρήμῳ Σαρώφ (1832).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς Ὁσίας Μακρίνης (380), ἀδελφῆς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Δίου τοῦ θαυματουργοῦ (430).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἀββᾶ Διοκλέους τῆς Θηβαΐδος τοῦ ἀναχωρητοῦ (4ο αιων)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, οἱ Ἅγιοι τέσσαρες συνασκηταὶ ἐν εἰρήνῃ τελειοῦνται.
Μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Θεοδώρου, τοῦ κατὰ τὴν Λαύραν τοῦ ἁγίου Σάββα ἀσκήσαντος, καὶ ἔπειτα ἀρχιεπισκόπου Ἐδέσσης (σημ. Οὔρφα) γεγονότος (848) καὶ τοῦ Ἁγίου Ὁσιομάρτυρος Μιχαὴλ ἀνεψιοῦ αὐτοῦ τοῦ Σαββαΐτου (9ο αἰ.)
Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου, Ἐπισκόπου Πανήδου, τοῦ νέου ὁμολογητοῦ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Ὁ Ὅσιος Ἀμβρόσιος τοῦ ἐν τῇ Benevento Ἰταλίας, ἐκ Γαλλίας (778)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Ἡ Ἁγία Λάουρα ὁσιομάρτυς ἐν Cuteclara Ἱσπανίας, ἐκ Cordoba Ἱσπανίας (856)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ἰούστας καί Ρουφίνας, αὐταδέλφων τῶν ἐν Seville Ἱσπανίας (καί 2/9, 287)
Ὁ Ἅγιος Στέφανος Λαζάρεβιτς, ἡγεμόνας Σερβίας καί ἱδρυτης τῶν Μονῶν Μανασίγια καί Καλένιτς, υἱός Ἁγίας Εὐφροσύνης/Εὐγενιας/Μιλίτσας (1427)
Ὁ ὅσιος Νεῖλος ἡγούμενος τῆς Μονῆς Σόρας Ῥωσίας (1870)
Ὁ ὅσιος Ἰωάννης Στάρετς τῆς Μονῆς Σόρας Ῥωσίας (1903)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς κοιμήσεως τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου (Παπατσιώκ) τοῦ Ῥουμάνου (2011)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Σύναξις τῆς Ἁγίας καὶ θαυματουργοῦ Εἰκόνος, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς ἐπονομαζομένης “Umilenie” (Οὐμιλένιε) [δηλαδὴ Εὐσπλαγχνία, τρυφερότητα], ἐνώπιον τῆς ὁποίας ἐκοιμήθη γονατιστὸς ὁ Ὅσιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, τὴν 2ᾳ Ἰανουαρίου 1833], καὶ εὑρισκομένης ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Ντιβέγιεβο Ῥωσίας ( ἑορτάζει καὶ τῇ 28ῃ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς Ἰουλίου)

«Η Βασιλεία των Ουρανών είναι ειρήνη και χαρά εν Αγίῳ Πνεύματι.
Σε ικετεύω, χαρά μου, απόκτησε το πνεύμα της ειρήνης.
Να προσεύχεσθε αδιάκοπα. Να ευχαριστείτε τον Θεό για τα πάντα. Νάστε πάντα χαρούμενες. Μην αφήσετε να κυριευθήτε από πνεύμα απογοητεύσεως.»

Ο όσιος Σεραφείμ στην έρημο του Σαρώφ
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_Преп. Серафим Саровский_cf83ceb5cf81ceb1cf86ceb5ceafcebc-5Το κελλί του οσίου Σεραφείμ βρισκόταν σε δύσβατο δάσος πεύκων, στις όχθες του ποταμού Σαρόβκα σε ψηλό λόφο, έξι έως επτά χιλιόμετρα από την μονή. Αυτό ήταν ένα ξύλινο δωμάτιο με σόμπα. Δίπλα από το κελλί ο όσιος φύτευσε μικρό κήπο και κατόπιν έκανε ένα μελισσώνα. Κοντά στον όσιο ζούσαν τον μονήρη βίο και άλλοι ερημίτες του Σάρωφ, ολόκληρη η γύρω περιοχή, πού αποτελούνταν από διαφόρους λοφίσκους κατάσπαρτους από δάση, θάμνους και κελλιά ερημιτών, θύμιζε κατά κάποιο τρόπο το Άγιον Όρος τού Άθω. Γι’ αυτό ο όσιος αποκαλούσε την νέα του κατοικία Άγιον Όρος· σε άλλα ερημικότερα μέρη του δάσους έδωσε επίσης διάφορες ονομασίες των Αγίων Τόπων: Ιερουσαλήμ, Βηθλεέμ, Ιορδάνης, Χείμαρρος των Κέδρων, Γολγοθάς, Όρος Ελαιών και Θαβώρ, για να αισθάνεται όσο το δυνατόν ζωηρότερα τα ιερά γεγονότα της επί γης ζωής του Σωτήρος, στον οποίο είχε παραδώσει οριστικά όλο το θέλημα του και όλη την ζωή του.

Ασκούμενος ακατάπαυστα στην ανάγνωση του αγίου Ευαγγελίου, του άρεσε ιδιαιτέρως να διαβάζη τα διάφορα ευαγγελικά γεγονότα στους τόπους στους οποίους είχε δώσει τις αντίστοιχες επωνυμίες. Στον κήπο της Βηθλεέμ έψαλλε την αγγελική δοξολογία: Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γής ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία. Στην όχθη του ποταμού, σαν να ήταν στις όχθες του Ιορδάνου, ζούσε με την μνήμη του το κήρυγμα του αγίου Ιωάννου τού Βαπτιστού και το βάπτισμα του Σωτήρος. Την επί τού Όρους Ομιλία του Σωτήρος με τους μακαρισμούς την διάβαζε σ’ ένα βουναλάκι δίπλα στον ποταμό· και σε άλλο ύψωμα πού το αποκαλούσε Όρος της Μεταμορφώσεως, Θαβώρ, φανταζόμενος τους αγίους Αποστόλους ως παρόντες, θεωρούσε την δόξα του μεταμορφωθέντος Κυρίου. Εισχωρούσε στο πιο πυκνό και άβατο δάσος για να θυμάται την προσευχή τού Κυρίου στον κήπο της Γεθσημανή, και συγκλονισμένος μέχρι τα έγκατα της ψυχής του από την κατώδυνη αγωνία Εκείνου, προσευχόταν με δάκρυα για τη σωτηρία του. Στο λεγόμενο Όρος των Ελαιών θεωρούσε την δόξα της Αναλήψεως του Χριστού και της εκ δεξιών του Πατρός καθέδρας Του.

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_Преп Серафим Саровский_δάσος_003sc4_4810Ο όσιος φορούσε συνεχώς την ίδια απλή και ευτελή ενδυμασία· στο κεφάλι ένα φθαρμένο καλυμαύχι, στο σώμα παλαιωμένο λευκό ζωστικό, στα χέρια δερμάτινα γάντια και στα πόδια δερμάτινες κάλτσες και τσαρούχια. Επάνω από το κοντόρασο, στο λαιμό του, κρεμόταν ο σταυρός με τον οποίο τον είχε ευλογήσει η μητέρα του προπέμποντάς τον από το σπίτι στο κοινόβιο. Στους ώμους του έφερε δισάκι, όπου απαραιτήτως είχε το άγιο Ευαγγέλιο πού του υπενθύμιζε ότι πρέπει να βαστάζει τον σωτήριο χρηστό ζυγό και το ελαφρό φορτίο τού Χριστού. Ο ένθερμος ασκητής του Κυρίου περνούσε τον χρόνο του σε αδιάλειπτη προσευχή και υμνωδία, σε ανάγνωση των ιερών βιβλίων και σε σωματικούς κόπους.

…Με τους ύμνους αυτούς δρόσιζε και κατάρτιζε το πνεύμα του εν μέσω των μονότονων σωματικών κόπων. Διαθέτοντας λαμπρή μνήμη και προσέχοντας με ευλάβεια από παιδί τις ιερές ακολουθίες, ο όσιος Σεραφείμ γνώριζε από μνήμης πλήθος εκκλησιαστικών ύμνων, που του άρεσε να τους ψάλλει εργαζόμενος στην ησυχία της ερήμου του.
Μερικοί άνθρωποι, οι πλησιέστεροι στον όσιο, παρατηρούσαν ότι πολλοί από τους ύμνους αυτούς αντιστοιχούσαν στον τόπο και το τρόπο της ασκήσεώς του.
Ιδιαιτέρως π.χ. του άρεσε να ψάλλει συχνά: «Την παγκόσμιον δόξαν» (αναστ. θεοτοκίο α’ ήχου) προς τιμήν της Θεοτόκου, την οποία θεωρούσε προστάτιδα της έρημου του· «Τοις ερημικοίς άπαυστος ο θείος πόθος εγγίνεται, κόσμου ούσι του μάταιου εκτός» (α’ αντίφ. αναβαθμών α’ ήχου), αντίφωνο πού διαζωγραφεί την ζωή του ερημίτη και αναπτερώνει την ψυχή του προς τα θεία· επίσης ύμνους, οι οποίοι ανάγουν την ψυχή του άνθρωπου στο μεγάλο έργο της αγάπης του Θεού και στην δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου, όπως: «Ο εκ μη όντων τα πάντα παραγαγών, τα Λόγω κτιζόμενα, τελειούμενα Πνεύματι» (γ’ ωδή αναστ. κανόνος γ’ ήχου) ή «Ο πήξας επί του μηδενός την γην τη προστάξει σου» (γ’ ωδή αναστ. κανόνος πλ. α’ ήχου).

Έτσι λοιπόν, με πολύ κόπο και προσευχή, εργαζόταν στον κήπο, στις μέλισσες, στο δάσος, και βυθιζόταν σε τόσο υψηλή θεωρία των πνευματικών μυστηρίων, ώστε χωρίς να το αντιλαμβάνεται ο ίδιος, διέκοπτε την εργασία, τα εργαλεία του έπεφταν από τα χέρια και το βλέμμα του έδινε στην μορφή του μία ιδιαίτερη χαρισματική έκφραση περισυλλογής.

Ο όσιος κατέβαινε στα βάθη της ψυχής του και με το νου του ανέβαινε στον ουρανό και μετεωριζόταν στην θεωρία του Θεού. Και αν συνέβαινε τις στιγμές αυτές να βρεθεί κάποιος κοντά του ή να περάσει δίπλα του, δεν τολμούσε να του διακόψει την ευλογημένη του ησυχία και ηρεμία, αλλά τον προσπερνούσε αθόρυβα.

Σε κάθε αντικείμενο, σε κάθε έργο o όσιος έβλεπε την κεκαλυμμένη σχέση τους προς την πνευματική ζωή· άπ’ αυτά διδασκόταν και έστρεφε προς τα άνω τους νοητούς οφθαλμούς. Έτσι, όταν έκοβε ξύλα, κόβοντας ένα ή τρία εμβάθυνε στην θεωρία τού μεγάλου μυστηρίου τού Ενός εν Τριάδι δοξαζομένου Θεού. Εκτός των σωματικών κόπων στην έρημο, ο όσιος Σεραφείμ, για να προκόψει όσο το δυνατόν περισσότερο στην πνευματική τελειοποίηση, παραδινόταν στις υψηλές εργασίες του νου και της καρδιάς και μελετούσε πολλά βιβλία, ιδίως την αγία Γραφή, τα έργα των αγίων Πατέρων και τα λειτουργικά βιβλία. Γι’ αυτόν το σημαντικότερο βιβλίο ήταν το άγιο Ευαγγέλιο, το οποίο ποτέ δεν αποχωριζόταν. Η ασκητική ζωή, η καθαρότητα της καρδιάς, η κατά την προσευχή συνομιλία με τον Θεό, η πνευματική περισυλλογή και η εξαιρετική κατάρτισή του στην αγία Γραφή και τα πνευματικά βιβλία περιέλαμψαν τον νου του με τέτοιο φως, ώστε αντιλαμβανόταν καθαρά και με όλη την ψυχή του εισχωρούσε στο νόημα των λόγων του Θεού. Στην έρημο έβαλε διαρκή κανόνα στον εαυτό του να μελετά καθημερινά και να ερμηνεύει μερικές περικοπές από το Ευαγγέλιο και τον Απόστολο. «Την ψυχή πρέπει να την εφοδιάζουμε με τον λόγο του Θεού», έλεγε αργότερα, «διότι ο λόγος του Θεού είναι αγγελικός άρτος, με τον οποίο τρέφονται οι ψυχές που πεινούν τον Θεό. Πάνω απ’ όλα πρέπει να μελετά κανείς την Καινή Διαθήκη και τους Ψαλμούς. Από την ανάγνωση της αγίας Γραφής φωτίζεται η διάνοια και υφίσταται θείαν αλλοίωση. Πρέπει να καταρτίσουμε τον εαυτό μας έτσι ώστε κυριολεκτικά να κολυμπά στον νόμο του Κυρίου, με την καθοδήγηση του οποίου πρέπει να ρυθμίζουμε όλη μας τη ζωή. Είναι ωφελιμότατο να μελετά κανείς τον λόγο του Θεού και να εμβαθύνει σε όλη την Βίβλο. Για μία τέτοια προσπάθεια, συνδυασμένη και με τα άλλα καλά έργα, ο Κύριος, κατά το μέγα Του έλεος, δεν θα εγκαταλείψει τον άνθρωπο, αλλά θα του δώσει το χάρισμα της κατανοήσεως των Γραφών».

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_1Svjatojj_Serafim_Sarovskijj0_6333Και ο όσιος από την ακατάπαυστη εξάσκηση στην ανάγνωση του λόγου του Θεού απόκτησε αυτό το χάρισμα της κατανοήσεως και παράλληλα την ειρήνη της ψυχής και το υψηλό χάρισμα της καρδιακής κατανύξεως. Στην αγία Γραφή δεν ζητούσε μόνο την αλήθεια, αλλά και τη θερμότητα του πνεύματος, και συχνά, όταν διάβαζε τα ιερά βιβλία, έτρεχαν από τα μάτια του δάκρυα κατανύξεως. Από τα δάκρυα αυτά, όπως ομολογούσε ο ίδιος, θερμαίνεται ο άνθρωπος και αξιώνεται πνευματικών δωρεών, οι οποίες γλυκαίνουν τον νου και την καρδιά.

Όταν ο όσιος Σεραφείμ απομακρύνθηκε για μεγαλύτερη άσκηση στην έρημο, πολλοί άρχισαν να παραβιάζουν την ησυχία του μακαρίου ερημίτη με το να τον επισκέπτονται χάριν πνευματικών διδαχών και παρηγοριάς. Πολλοί από την αδελφότητα του Σαρώφ έρχονταν σ’ αυτόν για συμβουλές και διδαχές ή μόνο για να τον δουν.
Ο όσιος ήταν σε θέση να γνωρίζει και να διακρίνει τους ανθρώπους και γι’ αυτό απέφευγε μερικούς τηρώντας σιγή. Άλλους πάλι που είχαν πράγματι ανάγκη από την πνευματική του βοήθεια, τους δεχόταν πρόθυμα και με αγάπη τους καθοδηγούσε με συμβουλές, παραινέσεις και πνευματική συζήτηση.
Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν οι τακτικοί του επισκέπτες, ο μεγαλόσχημος μοναχός Μάρκος και ο ιεροδιάκονος Αλέξανδρος. Αλλά και αυτοί, όταν έβρισκαν τον γέροντα καταβυθισμένο στη θεωρία του Θεού, δεν τολμούσαν να τον ανησυχήσουν, αλλά ή περίμεναν να τελειώσει την προσευχή του ή απομακρύνονταν αθόρυβα.

Ο όσιος είχε και ξένους επισκέπτες. Όσες φορές συναντούσε απροσδόκητα κάποιον μέσα στο δάσος, συνήθως δεν μιλούσε μαζί του αλλά του έβαζε ταπεινά μετάνοια και απομακρυνόταν. Διότι, όπως έλεγε αργότερα στις διδαχές του, ποτέ δεν μεταμελήθηκε για τη σιωπή του. Συνήθως όμως οι επισκέπτες του τον δυσκόλευαν, διότι του παραβίαζαν την ησυχία.
(Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, “Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ Βίος”, Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1991)

***

Σεραφείμ Σάρωφ-αρκούδα_St. Seraphim of Sarov_Преп. Серафим Саровский_Sf-Serafim-de-Sarov_icon_091fc67cc95ad-d1%84%cf%83%ce%b5Κάποια μέρα πήγε στην «μακρυνή έρημο» μια αδελφή από το μοναστήρι του Ντιβέγιεβο… Πλησιάζοντας, όμως, τί αντίκρυσε; Τον ερημίτη καθιστό έξω από το κελλί του με μια πελώρια αρκούδα μπροστά στα πόδια του.

«Βοήθεια, πάτερ! φώναζε η φτωχή μοναχή. Ήρθε το τέλος μου!»
Εκείνος, έδιωξε την αρκούδα και είπε γελαστά:
«Όχι, μητερούλα, δεν ήρθε το τέλος σου ακόμα. Το τέλος σου είναι μακριά. Αντίθετα, πρόκειται για μεγάλη χαρά.»
Αφού την καθησύχασε, την έβαλε να καθήση πλάϊ του πάνω σ’ ένα κορμό δένδρου, αλλά η αρκούδα ξανάρθε και ξάπλωσε πάλι στα πόδια του.

Έτρεμα σύγκορμη, διηγείται η καλόγρηα, ενώ ο πάτερ Σεραφείμ βάλθηκε να της δίνη κομμάτια ψωμιού πού έβγαζε από το σακκούλι του, τόσο ήρεμα, σαν να μην είχε να κάνη με μια αρκούδα αλλά μ’ ένα αρνάκι.

Τότε πήρα ξανά κουράγιο.
Αυτό πού μου έκανε περισσότερη εντύπωση ήταν το πρόσωπο του γέροντα. Ήταν καθαρό, διάφανο και χαρούμενο σαν το πρόσωπο ενός αγγέλου. Τέλος, όταν αισθάνθηκα εντελώς ασφαλής, μου έδωσε το υπόλοιπο του ψωμιού και μου είπε να δώσω εγώ ή ίδια στην αρκούδα να φάη. Εγώ όμως απάντησα: «Όχι πάτερ, θα φάη και το χέρι μου μαζί». (Συγχρόνως όμως σκεπτόμουνα: Τόσο το καλλίτερο. Δεν θα είμαι πιά αναγκασμένη να δουλεύω στη κουζίνα). Ο πάτερ Σεραφείμ χαμογέλασε: «Πίστεψε με, μητερούλα, δεν θα φάη το χέρι σου».

Τότε λοιπόν, πήρα το ψωμί, και μικρά – μικρά κομματάκια το έδινα στο ζώο.
Ήταν τόση η ευχαρίστηση πού αισθανόμουνα, ώστε στενοχωρήθηκα πολύ όταν τελείωσε το ψωμί.
« Θυμάσαι μητερούλα, ένα λιοντάρι υπηρετούσε τον άγιο Γεράσιμο στην έρημο. Μια αρκούδα υπηρετεί το φτωχό Σεραφείμ. Βλέπεις, τα ζώα μας υπακούουν. Και σύ, χάνεις το θάρρος σου. Γιατί; κάνε υπομονή. Θα έχετε χαρά εσείς εκεί στο μοναστήρι. Επισκέπτες διάσημοι θάρθουν, ζητώντας τα νέα του φτωχού Σεραφείμ και συ, χωρίς δισταγμό θα τους πής τότε πώς μαζί δώσαμε φαΐ σε μια αρκούδα. Αν είχα ένα ψαλίδι θα έκοβα λίγο από το τρίχωμα της, για απόδειξη. Σε ικετεύω, μητερούλα, μην αποθαρρύνεσαι ποτέ και για τίποτε!»

Τότε, με όλη την απλότητα, του είπα: «Αν οι αδελφές  βλέπανε την αρκούδα σας, θα πέθαιναν από φόβο».
«Δεν θα την δουν! Και αν κανείς την σκότωνε, ώ πόσο θα λυπόμουνα! Ούτε και θα την σκοτώσουν. Εκτός από σένα  κανένας άλλος δεν θα την δη. »
Σκεπτόμουνα ακόμη: «Πώς θα μ’ ακούσουνε οι αδελφές, όταν θα τους διηγηθώ αυτό το θαύμα».

Αλλά ο γέροντας απαντώντας στις σκέψεις μου: «Πριν περάσουν έντεκα χρόνια μετά το θάνατο μου, δεν θα πης τίποτε σε κανένα, μητερούλα. Τότε πια θα ξέρης σε ποιόν να τα πής».
Ποιος ήταν αυτός ο παράξενος άνθρωπος, η ύπαρξη αυτή με τα διάφανα μάτια, που ζούσε στην καρδιά του δάσους, φίλος με τις αρκούδες και τα παιδιά;
Ένας «πτωχός τω πνεύματι»; ένας δια Χριστόν σαλός; ένας στάρετς με κύρος, πλημμυρισμένος με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος;
(απόσπασμα από την εισαγωγή του βίου του στάρετς Σεραφείμ τού Σάρωφ, γραμμένου από την Ειρήνη Γκοραϊνωφ)

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_Преп. Серафим Саровский_Walk with St. Seraphim-walkingwithstseraphim231Η αδελφή γύρισε στο Ντιβέγιεβο με ανανεωμένο τον ζήλο για το διακόνημά της.
Ένδεκα χρόνια μετά την κοίμησι του Οσίου, παρακολουθώντας η μοναχή κάποιον ζωγράφο, που αγιογραφούσε τον Άγιο Σεραφείμ, θυμήθηκε το επεισόδιο με την αρκούδα και το διηγήθηκε για πρώτη φορά. Έτσι επαληθεύθηκε η προφητεία του Αγίου.

Η αρκούδα αυτή, εκτός από συντροφιά, προσέφερε μερικές φορές και βοήθεια στον Άγιο Σεραφείμ.
Άκου δω, Μίσα, της είπε μία ημέρα που είχε επισκέπτες και οι οποίοι, ως συνήθως, έδειχναν φοβισμένοι στην θέα του θηρίου. Αντί να τρομάζης τους ανθρώπους, δεν πηγαίνεις καλύτερα να μου φέρης κάτι, να προσφέρω στους επισκέπτες μου;

Εκείνη υπάκουσε, χώθηκε στο δάσος και σε λίγο επέστρεψε, περπατώντας όρθια στα πόδια. Στα μπροστινά κρατούσε μία κηρύθρα με μέλι!

***

Παναγία Umilenie Σεραφείμ-Diveyevo Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov's Icon of Theotokos Umileniye of Seraphim-Diveyevo_Икона Умиление- Серафимо-Диве677Πολλά και διάφορα θαύματα επιτελούσε ο όσιος Σεραφείμ σε βαριά ασθενείς• πολλά από αυτά έχουν καταγραφεί, αλλά και πολλά έμειναν χαραγμένα μόνο στις καρδιές των θεραπευθέντων. .. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ο χαρισματούχος γέροντας είχε την συνήθεια να χρίει τους αρρώστους με λάδι από τη κανδήλα που έκαιε στο κελί σου ενώπιον της εικόνος της Θεοτόκου της Ελεούσης. Όταν τον ερωτούσαν γιατί το κάνει αυτό, απαντούσε: «Διαβάζομε στην Αγία Γραφή ότι οι Απόστολοι ἤλειφον ἐλαίῳ πολλοὺς ἀρρώστους καὶ ἐθεράπευον. Μαρκ. 6, 13. Και εμείς ποιον να μιμηθούμε αν όχι τους Αποστόλους;»

Υπάρχει μία μαρτυρία ότι κάποτε προσευχόμενος ο όσιος Σεραφείμ υψώθηκε στον αέρα. Όπως διηγήθηκε η πριγκίπισσα Ε.Σ., συνέβησαν τα εξής:
Ήλθε σ’ αυτήν από την Πετρούπολη ο άρρωστος ανεψιός της. Εκείνη τον πήγε στο Σαρώφ, στον όσιο Σεραφείμ. Ο νεαρός ήταν τόσο άρρωστος και αδύναμος που τον έφεραν στην αυλή της μονής επάνω στο κρεβάτι του. Την στιγμή εκείνη ο όσιος Σεραφείμ ήταν στην πόρτα του κελιού του σαν να περίμενε να προϋπαντήσει τον εξαντλημένο επισκέπτη.
Αμέσως διέταξε να τον φέρουν στο κελί του. Και αφού στράφηκε προς τον ασθενή, του λέει: «Συ, χαρά μου, προσεύχου· και εγώ θα προσεύχομαι για σένα· μόνο πρόσεχε· μένε όπως είσαι ξαπλωμένος και μη γυρίσεις στο άλλο σου πλευρό».
Υπακούοντας ο ασθενής έμεινε ξαπλωμένος έτσι επί πολύ. Αλλ’ η υπομονή του εξαντλήθηκε και η περιέργεια τον παρακίνησε να δει τι κάνει ο όσιος. Όταν γύρισε προς τα πίσω, τον είδε να προσεύχεται χωρίς να ακουμπά στη γη· από το απροσδόκητο και ασυνήθιστο αυτό θέαμα φώναξε πολύ δυνατά.

Αφού τελείωσε την προσευχή ο όσιος Σεραφείμ, τον πλησίασε και του είπε: «Σίγουρα τώρα εσύ θα λες σε όλους ότι ο Σεραφείμ είναι άγιος και προσεύχεται στον αέρα… Ο Κύριος θα σε ελεήσει… Πρόσεχε όμως. Περίφραξε τον εαυτό σου με σιωπή και μη πεις τίποτε σε κανένα μέχρι την ημέρα της εκδημίας μου· διαφορετικά η ασθένειά σου θα επιστρέψει πάλι σε σένα».
Ο ασθενής σηκώθηκε από το κρεβάτι και στηριζόμενος σε άλλους βγήκε από το κελί περπατώντας.
Στον ξενώνα της μονής απ’ όλες τις πλευρές τον ενοχλούσαν έντονα με ερωτήσεις, τι έκανε και τι είπε ο π. Σεραφείμ. Εκείνος όμως προς κατάπληξη όλων δεν έβγαλε ούτε μία λέξη από το στόμα του. Έτσι, θεραπευμένος εντελώς αναχώρησε για την Πετρούπολη.
Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα πήγε πάλι στην θεία του, την πριγκίπισσα Ε.Σ. Εκεί έμαθε ότι ο μακάριος γέροντας Σεραφείμ αναπαύθηκε από τους κόπους του. Τότε ο νεαρός διηγήθηκε για την θαυμαστή προσευχή του οσίου.

***

Άγιε μου Σεραφείμ, μ’ αγαπάς, πρέπει να μου φέρεις ψωμί να φάω.
Παιδί δικό σου είμαι. Είσαι πατέρας μου και τώρα σ’ έχω ανάγκη.

Σεραφείμ του Σάρωφ μεσ_ το Αγιο Πνευμα_Беседа преп. Серафима с Николаем А. Мотовиловым_Σεραφείμ ΣάρωφΜεσημέρι. Το αυτοκίνητο μας περιμένει για να μας μεταφέρει σ’ ένα μικρό διαμέρισμα για το μεσημεριανό φαγητό. Ανεβαίνουμε τις φτηνές και βρώμικες σκάλες ενός κτηρίου διαμερισμάτων, απ” αυτά τα απέραντα και άχαρα κτήρια με τα όποια είναι γεμάτη ή σοβιετική πρωτεύουσα Βρισκόμαστε σ” ένα μικρό, φτωχό μα καθαρότατο δυαράκι, γεμάτο εικόνες, καντήλια, σταυρούς και κομποσκοίνια.

– Εδώ μένει μία γερόντισσα μοναχή, μας πληροφορεί o π. Ιννοκέντιος. Είναι η γερόντισσα Έλενα, η πνευματική μου μητέρα. Εδώ θα φάμε μαζί της το μεσημέρι.

Μόλις χωρούσαμε να καθίσουμε στο μικρό στρογγυλό τραπέζι. Στον τοίχο απέναντι μου μια μεγάλη εικόνα με τον άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ να προσεύχεται πάνω σ’ ένα βράχο. Ένα κομμάτι πέτρας είχε στερεωθεί στο μουσαμά στο κάτω πλάι της εικόνας.
Είναι ένα κομμάτι από το βράχο πάνω στον οποίο ο άγιος Σεραφείμ έμεινε γονατιστός και προσευχόμενος χίλια μερόνυχτα, μας εξηγεί ο π. Ιννοκέντιος.
Η γερόντισσα μοναχή Έλενα, ντυμένη μ’ ένα γκρι ποδήρες φόρεμα και ένα μαντήλι στο κεφάλι, ψηλή, αποστεωμένη, με πρόσωπο ωχρό, μοιάζει με τα ενενήντα τόσα χρόνια πού κουβαλάει, σαν αγία πού ξεκόλλησε από κάποιο πλαϊνό εικόνισμα.

Άρχισε σε άπταιστα γαλλικά να μας διηγείται τη ζωή της.
Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια. Φοίτησε σε γαλλικό σχολείο στο Παρίσι. Νέα κοπέλα έγινε μοναχή στο Ντιβέγιεβο, στο μοναστήρι πού ίδρυσε o άγιος Σεραφείμ στην έρημο του Σάρωφ. Εκεί τη βρήκε η κομμουνιστική επανάσταση. Οι μπολσεβίκοι μπήκαν στο μοναστήρι, το έκαψαν, βίασαν και σκότωσαν μοναχές. Αυτή κατόρθωσε να ξεφύγει και να κρυφτεί μέσα στο δάσος. Πέρασε η πρώτη μέρα χωρίς να έχει κάτι να φάει. Ήρθε και η δεύτερη, η τρίτη… Έτρωγε χόρτα, ρίζες, μανιτάρια, σκουλήκια και ότι άλλο έβρισκε μέσα στο δάσος. Είχε τελείως εξαντληθεί.
Κάποια μέρα, δε θυμάται ποιά μέρα από τότε πού άρχισε το μαρτύριο της πείνας και του φόβου, εξαντλημένη, σχεδόν πεθαμένη, γονάτισε, σήκωσε τα χέρια της στον ουρανό και άρχισε να προσεύχεται.

Άγιε Σεραφείμ, για την αγάπη σου άφησα το αρχοντικό μου και ήρθα στο μοναστήρι σου. Και τώρα πεθαίνω από την πείνα. Δεν έχω ούτε ένα ξεροκόμματο απ’ αυτά πού έτρωγαν τα σκυλιά μας, να βάλω στο στόμα μου. Δεν μπορεί να με εγκαταλείψεις. Να με αφήσεις να πεθάνω από την πείνα. Εσύ τάισες με ψωμί χιλιάδες ανθρώπους, μ’ αγαπάς, πρέπει να μου φέρεις ψωμί να φάω. Δεν είμαι ζώο, Παιδί δικό σου είμαι. Είσαι πατέρας μου και τώρα σ’ έχω ανάγκη. Δώσε μου να φάω κάτι, αλλιώς πεθαίνω!

Συνέχισε έτσι να προσεύχεται. Πίσω της άκουσε βήματα να πλησιάζουν. Η καρδιά της πλημμύρισε φόβο. Δεν τολμούσε να γυρίσει να δει ποιός είναι. Πίστεψε πώς οι μπολσεβίκοι τη βρήκαν. Πώς ήρθε η τελευταία της ώρα κι ετοιμάσθηκε να πεθάνει. Έκαμε το σταυρό της κι έκλεισε τα μάτια της περιμένοντας να αισθανθεί τη σφαίρα να τρυπάει το κεφάλι της. Τα βήματα όμως άρχισαν να απομακρύνονται. Γύρισε δειλά-δειλά και είδε ένα γέρο μοναχό να εξαφανίζεται μέσα στο δασός, ενώ λίγα μέτρα πίσω της ένα ζεστό καρβέλι ψωμί ήταν πάνω στα χόρτα…

Τα δάκρυα κυλούσαν ποτάμι πάνω στο σκαμμένο από το χρόνο και τον πόνο γέρικο πρόσωπο της οσίας μοναχής. Δεν μπορούσε να συνεχίσει.
Θεέ μου, πόσο πόνο, πόσα μαρτύρια, πόση πίστη, πόσα θαύματα έκρυβε εβδομήντα χρόνια τώρα η ζωή αυτού του λαού!
(από τον βίο Ρωσία από το μαρτύριο στη νέα ημέρα. Νικόλαος Γαλέτας Εκδόσεις “Καρδιάς”)

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_Преп. Серафим Саровский_d1%8b%d0%b9Ο ελαφρύς κανόνας του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ για τους χριστιανούς των εσχάτων χρόνων
https://iconandlight.wordpress.com/2017/06/20/%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CF%86%CF%81%CF%8D%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CE%BC/

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, ο Άγιος που ζούσε στην καρδιά του δάσους, φίλος με τις αρκούδες και τα παιδιά.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/07/18/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%b5%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%af%ce%bc-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%86-%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b6/

Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, ο άγιος της πασχαλινής χαράς και των παιδιών, αγαπούσε τα παιδιά σαν ”λουλούδια του Παραδείσου”
https://iconandlight.wordpress.com/2020/07/18/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%b5%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%af%ce%bc-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%ce%b1%cf%81%cf%8e%cf%86-%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1/

Σαν απαλή βροχή που πέφτει στη διψασμένη γη, έπεφταν τα στοργικά λόγια του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ στις ψυχές των ανθρώπων.
https://iconandlight.wordpress.com/2022/01/01/%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%bb%ce%ae-%ce%b2%cf%81%ce%bf%cf%87%ce%ae-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%ad%cf%86%cf%84%ce%b5%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%cf%88%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%ad/

Παναγία Umilenie. Η αγαπημένη Παναγιά του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, η “Χαρά πάντων των χαρών ”.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/07/27/%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-umilenie-%ce%b7-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%ac-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%b3%ce%af/

Εαν είσαι ένας ήλιος κρυφός από τον κόσμο, ζέστανε τον κόσμο…π.Αρσένιος Παπατσιόκ
https://iconandlight.wordpress.com/2014/02/20/%ce%b5%ce%b1%ce%bd-%ce%b5%ce%af%cf%83%ce%b1%ce%b9-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%ae%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%ba%cf%81%cf%85%cf%86%cf%8c%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ba%cf%8c%cf%83/

H αιωνιότητα κρυμμένη σε μια στιγμή, π. Αρσένιος Παπατσιόκ
https://iconandlight.wordpress.com/2016/10/18/h-%CE%B1%CE%B9%CF%89%CE%BD%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CF%81%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CF%83%CE%B5-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%AE-%CF%80-%CE%B1/

Οι τάφοι των Αγίων Ευστρατίου, Αυξεντίου, Ευγενίου, Μαρδαρίου και Ορέστη και ο τάφος της Αγίας Λουκίας στην κατακόμβη (κελέρι) της Αγίας Μακρίνας στο Σεμέντερε της Καππαδοκίας
https://iconandlight.wordpress.com/2019/12/13/%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%AC%CF%86%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CF%85%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%85%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%AF/

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

ρετῶν σὺ δοχεῖον ἀνεδείχθης, θεόληπτε, καὶ τοῦ Παρακλήτου ἡ Χάρις, τῇ ψυχῇ σου ἐνῴκησε· ἁπλότητι τρόπων καὶ στοργῇ, τὰ πλήθη προσῆγες τῷ Θεῷ, καὶ τῆς Χάριτος τοὺς τρόπους, τοῖς ἀγνοοῦσι πάτερ Σεραφεὶμ διεσάφησας. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Θεῷ, δόξα τῷ σὲ χαριτώσαντι, δόξα τῷ δωρησαμένῳ σε ἡμῖν, θεῖον διδάσκαλον.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον . Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε. (Γερασίμου)

Χριστῷ ἐκ νεότητος ἀκολουθήσας θερμῶς, εὐχαῖς καὶ δεήσεσιν, ἐν τῇ ἐρήμῳ Σαρώφ, ὡς ἄσαρκος ἤσκησας· ὅθεν τοῦ Παρακλήτου, δεδεγμένος τὴν χάριν, ὤφθης τῆς Θεοτόκου, θεοφόρος θεράπων· διὸ σε μακαρίζομεν, Σεραφεὶμ Πάτερ Ὅσιε. 

Ἀπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Μακρίνης.
Ἦχος πλ. δ’.

ν σοὶ Μῆτερ ἀκριβῶς διεσώθη τὸ κατ᾽ εἰκόνα· λαβοῦσα γὰρ τὸν σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ, καὶ πράττουσα ἐδίδασκες, ὑπερορᾷν μὲν σαρκός, παρέρχεται γάρ· ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτoυ· διὸ καὶ μετὰ Ἀγγέλων συναγάλλεται, Ὁσία Μακρίνα τὸ πνεῦμά σου.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Μακρίνης.
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.

Σοφίας ἔρωτι, τὸν νοῦν πτερώσασα, κόσμου εὐπάθειαν, ἔμφρονως ἔλιπες, καὶ ἐνδιαίτημα τερπνὸν ἔγενου θείας ἀγάπης· σὺ γὰρ δι’ ἀσκήσεως, καὶ ἠθῶν τελειότητας, νύμφη ἔχρηματισας, τοῦ Σωτῆρος περίδοξος· ὦ πρέσβευε ὑπὲρ τῶν βοώντων χαίροις Μακρίνα θεοφόρε.

Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Σαββαΐτου ἀρχιεπισκόπου Ἐδέσσης.
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Δῶρον ἔνθεον, τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὡς ἐπλήρωσας, ἐπαγγελίας, φερωνύμως ἀνεδείχθης Θεόδωρε· ἐν ἀρεταῖς γὰρ κοσμήσας τὸν βίον σου, ἱεραρχίας κανὼν ἐχρημάτισας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Δίου τοῦ θαυματουργοῦ
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

βίον ἐφάμιλλον, τὴ κλήσει πολιτευθεῖς, τῆς δόξης τοῦ Πνεύματος, πυξίον ὤφθης σεπτόν, Πατὴρ ἠμῶν Ὅσιε, σὺ γὰρ θαυματουργίαις, ἱεραὶς διαπρεπῶν, ἔνδοξος ἐν Ὀσίοις, φερωνύμως ἐδείχθης. Διὸ σὲ ἀνευφημοῦμεν, Δίε μακάριε.

Απολυτίκιον.Άγιος Γρηγόριος ο νέος Ομολογητής, Επίσκοπος Πανήδου
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.

Των αιρέσεων πλάνην, παρρησία διήλεγξας, και των σεβασμίων εικόνων, την τιμήν υπεστήριξας, Επίσκοπε Πανήδου ιερέ, Γρηγόριε το στόμα του Χριστού, της σοφίας και της γνώσεως ο κρατήρ, της πίστεως υπέρμαχε. Χαίροις ομολογίας η σφραγίς, χαίροις Πατέρων σέμνωμα, χαίροις της εγρηγόρσεως λαμπάς, της νήψεως διδάσκαλε.

Ἦχος β ´.

Τοὺς ἐν ἀσκήσει καμάτους σου, καὶ ἐγκρατείας τὸ σύντονον, τοῦ νοὸς τὸ ἀρρέμβαστον, καὶ ἡσυχίας τὴν σιωπήν, ὡς μύρον εὐωδίας προσεδέξατο, ὁ τῶν ὅλων Θεός, Σεραφεὶμ Πάτερ Ὅσιε, ὅθεν θείων χαρίτων, θησαυρὸν σε ἀνέδειξε, καὶ πρὸς ἀρετὴν σοφὸν ἀλείπτην, καὶ ὁδηγὸν πρακτικόν, ὁ πάντων προμηθούμενος Κύριος. Τῶν καρδιῶν γὰρ τὰς διαθέσεις ἐνορῶν, τῷ θείῳ φόβῳ ἐῤῥύθμιζες, ἐν τῷ λόγῳ τῆς χάριτος, τοὺς πιστῶς σοι προσιόντας. ὅθεν πάντες γεραίρομεν, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Ὠδή γ’. Οὐρανίας ἁψίδος

Μητρική ὁδηγία, ἀπό παιδός Ὅσιε, μόνον τόν Θεόν ἐξεζήτεις, ὡς σόν θησαύρισμα, ὅθεν ὡς ἔμπορος, τόν νοητόν Μαργαρίτην, ἐφευρῶν ἠγόρασας, Ὄν ἠμίν δώρησαι.

ερῶν σου γονέων, συνεχιστής γέγονας, ἄριστος ψυχῶν ναοδόμος, ἄς κατεκόσμησας, σοφοῖς διδάγμασι, καί φιλοθέοις ἐννοίαις, μεθ’ ὧν ναοποίησον, τούς ἀνυμνοῦντας σέ.

Νικηθεῖς τῷ Δεσπότη, ὡς ψαλμική ἔλαφος, ἔδραμες Σαρώφ ἐν ἐρήμω, σταυρόν δεξάμενος, ὡς καταθύμιον, παρά μητρός ἀγαθῆς σου, ὄν φιλεῖν ἀξίωσον, ἠμᾶς πρεσβείαις σου.

Θεοτοκίον
παντά σου βίον, ὁλοτελῶς δέδωκας, τή Μητρί Κυρίου τρισμάκαρ, Ταύτης γενόμενος, οἰκεῖος Ὅσιε, καθάπερ εἴρηκεν Αὔτη, Ἤ ἠμᾶς οἰκείωσον, ταῖς ἰκεσίαις σου.

Διασωσον, τούς ἐκ καρδίας σέ ἀνυμνοῦντας, θεοφόρε Σεραφείμ Σαρώφ ἐγκαλλώπισμα, καί δώρησαι εὐχαῖς σεπταῖς, τήν τοῦ Πνεύματος χάριν.

πιβλεψον, ἐν εὐμενεία Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β’. Ὅλην ἀποθέμενοι

Μέγας μάρτυς γέγονας, τῶν δωρεῶν Παρακλήτου, Σεραφείμ τρισόλβιε, ἄς Δεσπότης δίδωσι τοῖς φυλάττουσι, τά Αὐτοῦ, ἐντάλματα, καθαρά καρδία, καί ποθούσιν ἐξομοίωσιν, πρός τό Ἀρχέτυπον, ὡς ἐν ἀληθεία ἐπήγγελται. Ὅθεν ἠμῶν τήν αἴτησιν, μή παρίδης Πάτερ ἀτέλεστον, ἀλλά σαῖς πρεσβείαις, οἰκείωσον Χριστῷ τῷ ποθητῶ, ναούς ποιῶν Θείου Πνεύματος, εἰς ζωήν αἰώνιον.

Ὠδή ζ’. Παῖδες Ἑβραίων

Μνήμην Κυρίου περιφέρων, ἐπωνόμασας Ἁγίων Τόπων κλήσει, τῆς ἐρήμου Σαρώφ, τούς χώρους θεοφόρε, ὅθεν ἠμᾶς ἀξίωσον, πολιτεύεσθαι ἁγίως.

Πένθους ἐργάτης ζωηφόρου, ὧν μακάριε, Ἀνάστασιν ἐφίλεις, διο Πάσχα χαράν, ἐγκαίνισον καρδίαις, ὅπως Χριστόν δοξάζωμεν, Ἀναστάντα εἰς αἰώνας.

λλοῦ αἰῶνος σύ πολίτης, πρός ταῖς ἄλλαις σου ἀσκήσεσιν εἰργάσω, σιωπήν παντελῆ καί σχολασμόν Κυρίω, διο ἠμᾶς ἐκδίδαξον, σιωπᾶν χριστοφιλήτως.

Θεοτοκίον
Ρεύματα ἰαματοφόρα, Μῆτερ δέδωκας σύν θείω Θεολόγω, τῷ πτωχῶ Σεραφείμ, εἰς ἀσθενούντων ρῶσιν, καί ψαλμικά ὡς ὕδατα, τήν παράκλησιν ἐν λόγοις.

Μεγαλυνάρια

Χαίροις τῆς Ρωσίας γόνος λαμπρός, τέκνον τῆς ἐρήμου, μοναζόντων ὑπογραμμός, Πνεύματος τήν κτῆσιν, σκοπόν ζωῆς κηρύττων, ὤ Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, ἄνθος μυρίπνοον.

λος ἀνακείμενος τῷ Χριστῷ, χαρίτων τῶν θείων, ἀναδέδειξαι θησαυρός, θαύμασι καί λόγοις, καί θείαις ὑποθήκαις, ὤ Σεραφείμ παμμάκαρ, φωτίζων ἅπαντας.

Πνεύματι Ἁγίω ἀνακραθεῖς, Σεραφείμ θεοφρον, καταυγάζεις σή βιοτή, κόσμον τόν παρόντα, καί ἐκδιδάσκεις πάντας, τούτου διαρραγῆναι, ἀΰλοις πτέρυξι.

Θλίψεσι βαρούμενοι τάς ψυχᾶς, τήν χαράν αἰτοῦμεν, Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, Σεραφείμ θεοφρον, δοθῆναι σαῖς πρεσβείαις, τοῖς τήν σεπτήν σου, μνήμην γεραίρουσι.

Μητροπολίτης Νεόφυτος Μόρφου – Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ & Ομολογία Πίστεως
https://www.youtube.com/watch?v=M7soTz164bo

Ὁ ὅσιος Σεραφεὶμ τοῦ Σαρὼφ στὴν πέτρα τῆς ὑπομονῆς (1.1.2018)

Advertisement


Προχώρει αμέριμνος και άφησε τη φροντίδα σου σε μένα. Ο άνθρωπος μπορεί να κάνη την ζωή του παραδεισένια, εάν έχη εμπιστοσύνη στον Θεό.

Σινά_έρημος_1429089852-david-bellamy-nomads-near-boulmane-high-atlas-31387-3606Υπάτιος Γαγγρών, ιερομάρτυς (326)
αββάς Απολλώνιος της Θηβαΐδος Αιγύπτου (4ος αἰ.)
Φιλάρετος της Μονής του Γκλίνσκ Ρωσίας (1841)
Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ της Μόσχας, Καμτσάτκας και Αλάσκας (1879)

Εορτάζουν στις 31 Μαρτίου

Ο ΑΒΒΑΣ Μωϋσής κάποτε αποφάσισε να κατοικήση σε μια απρόσιτη σπηλιά, στη ρίζα μιας απότομης προεξοχής του βουνού. Ανέβαινε και συλλογιζόταν:

— Καλά όλα τ’ άλλα, μα που θα βρίσκω νερό σε τούτο τον ξερότοπο;

Τό λεγε και το ξανάλεγε κι άρχισε να κλονίζεται. Τότε άκουσε φωνή να του λέγη:

Προχώρει αμέριμνος και άφησε αυτή τη φροντίδα σε μένα.

Πήρε θάρρος κι έκανε κατοικία του το σπήλαιο. Ύστερα από λίγο καιρό πήγαν να τον ιδούν δύο συνασκηταί του από τη σκήτη. Δεν του βρισκόταν παρά ένα μικρό σταμνί νερό που το ξόδεψε να βράση λίγες φακές για να τους φιλοξενήση. Άρχισε τότε να στενοχωριέται και με φανερή αδημονία έμπαινε κι έβγαινε στο σπήλαιο και παρακαλούσε τον Θεό για νερό.

Ξαφνικά εκεί που δεν το περίμενε κανείς, ένα σύννεφο παρασυρμένο από τον άνεμο πήγε κι εστάθηκε πάνω από τη σπηλιά κι έρριξε τόση βροχή, όση χρειάστηκε να γεμίση όλα του τα σταμνιά ο Μωϋσής.

Οι Γέροντες, που δεν τους διέφυγε η αδημονία του, τον ρώτησαν ύστερα από το φαγητό:

— Τι είχες πάθει το πρωί και πηγαινοερχόσουν με τόση ανησυχία;

— Έκανα δικαστήριο με τον Θεόν, αποκρίθηκε με αφέλεια ο Αιθίοψ. Του υπενθύμιζα πως είχε αναλάβει τη φροντίδα μου και έπρεπε οπωσδήποτε να μου έβρισκε νερό να πιούν οι δούλοι Του. Και να που ο Αγαθός Δεσπότης αναγκάστηκε να στείλη.Ασκητες_asketes-Ερημίτες_Hermit_отшельник- еремит_dormsabblionΟ Αββάς Απολλώνιος, που ζούσε με αυστηρή άσκηση στην έρημο της Αιγύπτου, επισκεπτόταν συχνά τους εν Χριστώ αδελφούς του στο Μοναστήρι, στο οποίο έμενε κι εκείνος κάποτε. Μιά φορά συνέβη, να βιάζεται να επιστρέψει στην έρημο. Καθώς ήταν φορτωμένος με τις ευλογίες που του είχαν δώσει οι αδελφοί, συναντήθηκε μ’ ένα κοπάδι άγριες γίδες. Τους έκανε νόημα να σταματήσουν και είπε:
Στο όνομα του Ιησού Χριστού, ας έλθη μιά από σας να μου κουβαλήσει το φορτίο.
Κι αμέσως, μιά μεγάλη γίδα, τον πλησίασε και στάθηκε ευλαβικά μπροστά του. Ο Αββάς την φόρτωσε, κάθισε επάνω της και έφθασε στην σπηλιά του μέσα σε μιά ημέρα.

Μιά άλλη φορά, που πήγε να επισκεφθή τους αδελφούς του, τους βρήκε ν’ αργούν.

– Γιατί δεν τελείτε την Θεία Λειτουργία; τους ρώτησε.

– Επειδή δεν ήλθε ο ιερέας, που είναι πέρα από το ποτάμι, απάντησαν εκείνοι.

– Θα πάω εγώ να τον φωνάξω, προθυμοποιήθηκε ο Αββάς.

Οι αδελφοί του πρόβαλαν αντιρρήσεις.

– Είναι αδύνατον να διασχίσει άνθρωπος το ποτάμι, επειδή και βαθύ είναι και κροκοδείλους έχει, που ξεσχίζουν όποιον βρουν μπροστά τους, του εξήγησαν.

Ο Αββάς Απολλώνιος δεν τους απάντησε, μόνο κίνησε να πάει προς τα εκεί. Όταν έφθασε στην όχθη σήκωσε το χέρι του, σαν να έκανε νόημα σε κάποιον. Τότε τον πλησίασε ένας κροκόδειλος, ο Αββάς κάθισε άφοβα στην πλάτη του καί πέρασε απέναντι. Βρήκε τον ιερέα και τον παρακάλεσε να πάει να λειτουργήσει τους αδελφούς. Εκείνος θαύμασε την απλότητα και την ταπείνωση του Αββά και τον ακολούθησε.

Μόλις έφθασαν στην όχθη, ο Αββάς Απολλώνιος κάλεσε με δυνατή φωνή τον κροκόδειλο να τους περάσει απέναντι. Το ζώο πλησίασε πρόθυμα και κάθισε ακίνητο, περιμένοντάς τους. Ο ιερεύς όμως, βλέποντας το θηρίο, φοβήθηκε τόσο, ώστε επέστρεψε τρέχοντας στο καλύβι του. Έτσι ο Αββάς Απολλώνιος επέστρεψε μόνος του στην απέναντι όχθη, όπου οι αδελφοί του παρακολουθούσαν με μεγάλη αγωνία και θαυμασμό τα όσα διαδραματίζονταν.
Από το βιβλίο: Η Ζωοφιλία των Αγίων και η Αγιοφιλία των ζώων.Ερημίτης_Hermit_отшельник- еремит_i_42045 (1)

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Μεγάλη υπόθεση η εμπιστοσύνη στον Θεό! Με μια ματιά στον ουρανό θα άλλαζαν τα πράγματα…

Ο Χριστός από ψηλά βλέπει τον καθένα μας πώς ενεργεί και ξέρει πώς και πότε θα ενεργήση για το καλό μας. Ξέρει πώς και που θα μας οδηγήση, αρκεί εμείς να ζητούμε βοήθεια, να του λέμε τις επιθυμίες μας και να αφήνουμε Εκείνον όλα να τα κανονίζη.

Όσοι αγωνίζονται και συναισθάνονται την αμαρτωλότητα τους και τις ευεργεσίες του Θεού και εμπιστεύονται τον εαυτό τους στην μεγάλη του ευσπλαχνία, ανεβάζουν την ψυχή τους στον Παράδεισο με πολλή σιγουριά και με λιγότερο κόπο σωματικό

Όλο το κακό σήμερα προέρχεται από την απιστία. Παλιά ο κόσμος πίστευε· και ο πιο αδιάφορος είχε μέσα του πίστη. Η κοσμική λογική κλονίζει την πίστη. «Εάν έχητε πίστιν και μη διακριθήτε , πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε », είπε ο Κύριος. Όλη η βάση εκεί είναι. Στην πνευματική ζωή κινούμαστε στο θαύμα. Ένα συν δύο δεν κάνει πάντα τρία· κάνει και πέντε χιλιάδες και ένα εκατομμύριο!

Παΐσιος o Αγιορείτης _Saint Paisios of Mount Athos_Паи́сий Святого́рец_vp64AEHF83_97903517519314944_n0_b13)Αυτός που εγκαταλείπεται στα χέρια του Θεού, χωρίς κανένα δικό του σχέδιο, περνά στο σχέδιο του Θεού. Όσο ο άνθρωπος είναι γαντζωμένος στον εαυτό του, μένει πίσω, δεν προχωράει πνευματικά, γιατί εμποδίζει το έλεος του Θεού. Για να προκόψει χρειάζεται πολλή εμπιστοσύνη στο Θεό.

Ο άνθρωπος, αν θέλη να μη βασανίζεται, πρέπει να πιστέψη στο « χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν », που είπε ο Χριστός. Να απελπισθή δηλαδή από τον εαυτό του με την καλή έννοια και να πιστέψη στην δύναμη του Θεού. Όταν κανείς απελπισθή με την καλή έννοια από τον εαυτό του,τότε βρίσκει τον Θεό.

«Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι »… Δεν αφήνουμε το Θεό νοικοκύρη να μας κυβερνάει• γι’ αυτό ταλαιπωρούμαστε. Πρέπει να αφήσουμε εν λευκώ τον εαυτό μας και το μέλλον μας στη Θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα, και ο Θεός θα μας φροντίσει. Να έχουµε απόλυτη εµπιστοσύνη.
Ας αναθέσουμε τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, την οικογένειά μας, την ζωή μας ολόκληρη στον Χριστό ο οποίος σαν Θεός που είναι μπορεί να μας περάσει μέσα από την φωτιά και την τρικυμία χωρίς να πάθουμε το παραμικρό.

Μεγάλη υπόθεση να αφήνεται κανείς στα χέρια του Θεού!

Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να κάνη την ζωή του παραδεισένια, εάν έχη εμπιστοσύνη στον Θεό, Τον δοξάζη για όλα και δέχεται να τον κυβερνάη σαν καλός Πατέρας. Διαφορετικά, κάνει την ζωή του κόλαση. Είναι μεγάλο πράγμα να νιώθη ο άνθρωπος από τούτη την ζωή ένα μέρος της χαράς του Παραδείσου.

***

Ο στάρετς Φιλάρετος του Γκλίνσκ

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_3410033 - CopyΤην ίδια την ημέρα του θανάτου του Αγίου Σεραφείμ του Σαρωφ (στις 2 Ιανουαρίου 1833), ο Ηγούμενος Φιλάρετος της Μονής της Παναγιας του Γκλίνσκ (Επαρχία Κούρκ) βγήκε από την εκκλησία μετά από τον Όρθρο και, κοιτάζοντας ψηλά στον ουρανό, έκπληκτος είδε ένα εξαιρετικό φως. Τότε ο ηγούμενος είδε με το πνεύμα ότι ήταν η ψυχή του Αγίου Σεραφείμ, η οποία ανέβαινε στα ουράνια δώματα και είπε στους αδελφούς που ήταν μαζί του: “Να πως αναχωρούν οι ψυχές των δίκαιων. Μόλις κοιμήθηκε ο πατέρας Σεραφείμ στον Σάρωφ. » (Άγιος Σεραφείμ του Σαρόφ: Πνευματική Βιογραφία του Αρχιμανδρίτη Λαζάρου Μαύρου,)

Όταν κανείς αφήνεται στον Θεό, ο Θεός δεν τον αφήνει. Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού… Όλη η ζωή μετά περνάει με ευλογίες της θείας πρόνοιας. Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης – Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/07/06/%cf%8c%cf%84%ce%b1%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%af%cf%82-%ce%b1%cf%86%ce%ae%ce%bd%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b8%ce%b5%cf%8c-%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%cf%8c%cf%82-%ce%b4%ce%b5/

Απολυτίκιο Οσίων, ήχ, πλ. δ΄

Ταις των δακρύων σου ροαίς, της ερήμου το άγονον εγεώργησας’ και τοις εκ βάθους στεναγμοίς εις εκατόν τους πόνους εκαρποφόρησας και γέγονας φωστήρ , τη οικουμένη λάμπων τοις θαύμασιν, Απολλώνιε πατήρ ημών όσιε. Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Κανών α’, Ωδή ς’
Ήχος πλ. δ’ Ιλάσθητί μοι Σωτήρ

Ως μέλισσα φιλεργός, τω σίμβλω της διανοίας σου, τα άνθη των αρετών, αθροίσας ανέβλυσας, γλυκασμόν αθάνατον, την πικρίαν Πάτερ, των δαιμόνων απελαύνοντα.

Ερήμοις εγκαρτερών, την άνω πόλιν κεκλήρωσαι, την σάρκα δουλαγωγών, νηστείαις θαυμάσιε, τρυφήν προς αδάπανον, και προς Παραδείσου, τας σκηνώσεις εξεδήμησας.


Ας πλησιάζουμε το Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας που μας λυτρώνει από όλους και από όλα, Όσο συχνότερα τόσο καλύτερα. Στα μάτια του Θεού εκείνος που κάνει το θέλημά Του αξίζει περισσότερο από μια λεγεώνα παραβάτες. Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_84_4773_12 «Χαρά μου! Σε παρακαλώ, απόκτησε το πνεύμα της ειρήνης και τότε χιλιάδες ψυχές θα σωθούν γύρω σου».
Η Βασιλεία των Ουρανών είναι ειρήνη και χαρά εν Αγίω Πνεύματι.

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Εορτάζει στις 2 Ιανουαρίου και στις 19 Ιουλίου (ανακομιδή του αγίου λειψάνου του)

Όταν ρωτούσαν τον μπατουσκα Σεραφείμ πόσο συχνά πρέπει να προσεγγίζει κανείς το Ουράνιο Μυστήριο, απάντησε: «Όσο συχνότερα τόσο καλύτερα».

«Δεν πρέπει ν’ αφήνωμε καμμία ευκαιρία να περνά χωρίς να πλησιάζουμε την χάρη που μας παρέχεται δια της κοινωνίας των Αχράντων Μυστηρίων του Χριστού. Γεμάτοι με βαθειά συντριβή, αλλά και από ελπίδα και πίστη στο άμετρο θείο έλεος, ας πλησιάζουμε το Μυστήριο που μας λυτρώνει από όλους και από όλα».
Σ’ αυτούς που δικαιολογούσαν την άρνησή τους να κοινωνούν συχνά με ένα υπερβολικό συναίσθημα αναξιότητας, απαντούσε αντιπαραθέτοντας την μικρότητα του αμαρτωλού ανθρώπου και την απέραντη καλοσύνη του Θεού. Ακόμη κι έναν ωκεανό ολόκληρο κι αν γεμίζαμε με τα δάκρυα μετανοίας μας, δεν θα κατορθώναμε να ικανοποιήσουμε τον Κύριο που μας προσφέρει για τροφή το Σώμα του και το Αίμα του δωρεάν για να μας εξαγνίση και να μας αναζωογονήση ».
Ειρήνης Γκοραίνωφ, Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ.Εκδόσεις ”Τήνος,” Μετάφραση Π. Κ. Σκουτέρη, σελ. 157-8

***

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_1Svjatojj_Serafim_Sarovskijj0_6333Ιδιαίτερα στις αδελφές στο Ντιβέγιεβο έδωσε τον ακόλουθο κανόνα , όπως έχει σημειώσει η αδελφή Καπιτωλίνα:

«Δεν πρέπει κανείς να χάνει την ευκαιρία να χρησιμοποιεί όσο συχνότερα γίνεται την χάρη που δίνεται δια μέσου της Κοινωνίας των Αγίων του Χριστού Μυστηρίων. Ενώ κανείς πρέπει να προσπαθεί όσο το δυνατόν περισσότερο να συγκεντρώνεται στην ταπεινή συνειδητοποίηση της πλήρους αμαρτωλότητός του, θα πρέπει να πλησιάζει στο Ιερό Μυστήριο που σώζει τα πάντα και τους πάντες με ελπίδα και σταθερή πίστη στο άφατο έλεος του Θεού, λέγοντας με συντριβή: «Ημάρτον, Κύριε, με την ψυχή μου, με την καρδιά μου, με τα λόγια μου, με την σκέψη και με όλες τις αισθήσεις…».

Επίσης στον π. Βασίλειο, τον εξομολόγο της Μονής του Ντιβέγιεβο, έλεγε σχετικά με αυτό : «…τους δίνω την εντολή να κοινωνούν των Αγίων και Ζωοποιών Μυστηρίων του Χριστού… όσο συχνότερα τόσο καλύτερα. Μην τους φέρετε αντίρρηση, γιατί η χάρη που μας δίνεται μέσω της Θείας Κοινωνίας είναι τόσο μεγάλη ώστε, όσο ανάξιος και αμαρτωλός και αν είναι ένας άνθρωπος, εφ’ όσον πλησιάζει τον Κύριο που μας σώζει όλους, παρόλο ότι μπορεί να είναι γεμάτος από το κεφάλι μέχρι τα πόδια με τις πληγές των αμαρτιών, θα καθαριστεί με τη Χάρη του Χριστού και θα φωτίζεται όλο και περισσότερο, και θα δεχθεί έλλαμψη και θα σωθεί..».

«Εκτός αυτού», γράφει ο π. Βασίλειος, «πάντοτε μου έδινε οδηγίες, ως πνευματικό πατέρα των αδελφών της μονής, λέγοντάς μου να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο επιεικής στην εξομολόγηση. Στο παρελθόν πολλοί με έχουν μεμφθεί και με επέκριναν για αυτό, και μάλιστα θύμωσαν μαζί μου, μάλιστα ακόμη και μέχρι τώρα με κρίνουν, αλλά εγώ τηρώ αυστηρά την εντολή του και την έχω κρατήσει σε όλη μου την ζωή. Ο δούλος του Θεού συνήθιζε να λέει: « Θυμήσου, εσύ είσαι μόνον μάρτυρας, πατέρα, αλλά εκείνος που είναι ο κριτής είναι ο Θεός! Και πόσα, πόσα και τόσο τρομερά αμαρτήματα, τα οποία είναι αδύνατον ακόμη και να εκστομίσει κανείς, δεν μας συγχώρεσε ο γενναιόδωρος Κύριος και Σωτήρας μας. Πως τότε εμείς οι άνθρωποι θα κρίνουμε έναν άνθρωπο! Είμαστε απλοί μάρτυρες, απλοί μάρτυρες, πατέρα. Πάντοτε να το θυμάσαι αυτό, απλοί μάρτυρες, πατέρα!».

***

Σε κάποιον κοσμικό έδωσε την ακόλουθη εντολή: «Να κοινωνείς… αυτός που κοινωνεί θα σωθεί, αλλά όποιος δεν κοινωνεί , νομίζω πως όχι. Όπου ειμί εγώ, εκεί και ο διάκονος ο εμός εσται. (Ιωαν. 12,26)».

Σε κάποια άλλη περίσταση ο Όσιος φανέρωσε ένα βαθύ μυστήριο, ότι δηλαδή η θεία μετάληψη ενός ανθρώπου είναι ευεργετική και για τους άλλους:

«Όποιος συμμετέχει με ευλάβεια στην Θεία Κοινωνία και όχι μια φορά τον χρόνο, θα σωθεί, θα ευτυχίσει και θα ζήσει πολλά χρόνια επάνω στην γη. Πιστεύω», πρόσθεσε , «ότι κατά την μεγάλη καλοσύνη του Θεού, η χάρη Του θα φανερωθεί και στην οικογένεια εκείνου που κοινωνεί. Στα μάτια του Θεού εκείνος που κάνει το θέλημά Του αξίζει περισσότερο από μια λεγεώνα παραβάτες».

Τι θαυμάσια , τι παρηγορητική και διδακτική αποκάλυψη!

Ταυτόχρονα ο Γέροντας καθησύχαζε εκείνους που φοβούνταν να πλησιάσουν στο Μυστήριο λόγω της αίσθησης της αναξιότητας τους. Το έχουμε δει από την εντολή του στον π.Βασιλειο, αλλά αυτό φάνηκε ιδιαίτερα πειστικά στην περίπτωση του δοκίμου Ιωάννη.

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преп.Серафим Саровский_serafim_portret_bigΚάποτε την παραμονή μιας από τις δώδεκα εορτές, όταν επρόκειτο να κοινωνήσουν, ο Ιωάννης έφαγε κάτι μετά την εσπερινή ακολουθία, πράγμα το οποίο δεν ήταν σύμφωνο με τους κανόνες του μοναστηριού. Σε αυτό προστέθηκε και μια γενική συναίσθηση της αναξιότητας του, και ο δόκιμος άρχισε να αποθαρρύνεται. Όσο περισσότερο το σκεπτόταν τόσο περισσότερο απελπιζόταν : «Χιλιάδες τρομακτικές σκέψεις με περικύκλωναν, η μια μετά την άλλη. Αντί της ελπίδας στην δύναμη του Σωτήρος Χριστού ο Οποίος σκεπάζει όλες μας τις αμαρτίες, φανταζόμουν ότι σύμφωνα με την Κρίση του Θεού, λόγω της αναξιότητάς μου, θα έπρεπε ή να με κάψει φωτιά ή να με καταπιεί ζωντανό η γη, μόλις θα πλησίαζα στο Άγιο Ποτήριο».

Επιθυμώντας να καθησυχάσει την συνείδησή του, ο δόκιμος εξομολογήθηκε, αλλά ακόμη και αυτό δεν έφερε ειρήνη στην ψυχή του και όσο στεκόταν στο άγιο Βήμα, συνέχιζε να υποφέρει. Όταν ο άγιος Σεραφείμ το αντιλήφθηκε, τον κάλεσε και του είπε τους εξής θαυμάσιους λόγους: «Και αν είχαμε γεμίσει έναν ωκεανό με τα δάκρυά μας, και τότε ακόμη δεν θα μπορούσαμε να ικανοποιήσουμε τον Κύριο για όσα μας παρέχει δωρεάν, τρέφοντας μας με το πανάγιο Σώμα Του και Αίμα Του, τα οποία μας πλένουν, μας καθαρίζουν, μας ζωοποιούν και μας ανασταίνουν. Και έτσι, πλησίασε χωρίς αμφιβολία, και μην ταράζεσαι, μόνον πίστευε ότι αυτό είναι το αληθινό Σώμα και Αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, το οποίο δίνεται σε εμάς για να θεραπευθούν όλες οι αμαρτίες μας».

Ειρηνικός τώρα ο δόκιμος , μετέλαβε των Αγίων Μυστηρίων με πίστη και ταπείνωση.

Μια άλλη φορά, …. Μια νεαρή χήρα , η Αννα Πετρόβνα Ερόπκινα, η οποία έζησε παντρεμένη μόνον τρεις μήνες, μίλησε για τον π. Σεραφείμ…: Όταν ο αγαπημένος της σύζυγος αρρώστησε ξαφνικά, εκείνη «φοβήθηκε να του προτείνει να μεταλάβει των Αγίων Μυστηρίων του Χριστού» επειδή σκεπτόταν μήπως τον τρομοκρατήσει , «και αυτός, παρόλο που ήταν πολύ ευλαβής, φοβόταν μήπως λυπήσει την σύζυγό του ζητώντας ιερέα». Και έτσι πέθανε χωρίς Θεία Κοινωνία. Η σύζυγός του θλιβόταν υπερβολικά για αυτό.

«Ειδικά το να πεθάνει δίχως το εφόδιο της Θείας Κοινωνίας, μου φαινόταν σαν τιμωρία του Θεού για τις αμαρτίες μου και για τις αμαρτίες του συζύγου μου, σκεπτόμουν ότι ο σύζυγός μου θα έμενε για πάντα αποξενωμένος από την Θεία ζωή». «Μετά την ταφή του… ερχόμουν κάποιες φορές σε απελπισία και θα είχα ίσως αφαιρέσει την ζωή μου, αν δεν ήμουν κάτω από αυστηρή παρακολούθηση».

Έτσι η χήρα παρέμεινε σε αγωνία επί δέκα μήνες. Τότε με την συμβουλή του θείου της , διήνυσε τα πεντακόσια βερστια (περίπου 530 χιλμ.) μέχρι το μακρινό Σαρωφ. Εκεί βρήκε πλήρη ειρήνη κοντά στον Όσιο και όσον αφορά τον θάνατο του συζύγου της, ο Γέροντας της είπε το εξής: «Μην λυπάσαι για αυτό, χαρά μου, δεν νομίζω ότι μόνον για αυτό η ψυχή του θα χαθεί. Ο Θεός μόνον μπορεί να κρίνει ποιον θα βραβεύσει ή θα τιμωρήσει και με ποιον τρόπο. Να τι συμβαίνει μερικές φορές, εδώ σε αυτόν τον κόσμο, οι άνθρωποι λαμβάνουν την Θεία Κοινωνία, αλλά κατά την Κρίση του Κυρίου, παραμένουν ακοινώνητοι. Κάποιος άλλος ίσως να ήθελε να κοινωνήσει, αλλά η επιθυμία του δεν εκπληρώνεται, ανεξάρτητα από την θέλησή του. Σε αυτόν η Θεία Κοινωνία μπορεί να δοθεί με αόρατο τρόπο δια μέσου Αγγέλου του Θεού». Η χήρα παρηγορήθηκε.
Αρχιμανδρίτου π . Λαζάρου Μουρ (Lazarus Moore), Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, Πνευματική βιογραφία, ΕΚΔΟΣΕΙΣ Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, σελ. 51-53Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_Преп Серафим Саровский_παιδιά_δάσος-23

Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, ο άγιος της πασχαλινής χαράς και των παιδιών, αγαπούσε τα παιδιά σαν ”λουλούδια του Παραδείσου”
https://iconandlight.wordpress.com/2020/07/18/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%b5%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%af%ce%bc-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%ce%b1%cf%81%cf%8e%cf%86-%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1/

Ο άγιος Σεραφείμ μιλούσε σαν τέλειος Χριστιανός. Όπως το σίδερο στον σιδηρουργό έτσι και εγώ έχω παραδώσει το θέλημά μου και ολόκληρο τον εαυτό μου στον Κύριο.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/01/26834/

Ο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ χίλιες ημέρες και χίλιες νύκτες προσευχόταν επάνω σε μία πέτρα, κι έκραζε προς τον Θεό: «Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ!».
https://iconandlight.wordpress.com/2019/07/18/29848/

Δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από την μοναχική ζωή! Τίποτε καλύτερο! Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/02/03/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%85%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%AF%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BC%CE%BF/

Απολυτίκιον Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Ήχος α΄.Της ερήμου πολίτης. π. Ιωσήφ

Αρετών συ δοχείον ανεδείχθης, θεόληπτε,και του Παρακλήτου η Χάρις,τη ψυχή σου ενώκησε· απλότητι τρόπων και στοργή, τα πλήθη προσήγες τω Θεώ, και της Χάριτος τους τρόπους, τοις αγνοούσι Πάτερ Σεραφείμ διεσάφησας.Δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε χαριτώσαντι,δόξα τω δωρησαμένω σε ημίν,θείον διδάσκαλον.

Απολυτίκιον Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε. ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

Χριστώ εκ νεότητος ακολουθήσας θερμώς, ευχαίς και δεήσεσιν, εν τη ερήμω Σαρώφ, ως άσαρκος ήσκησας• όθεν του Παρακλήτου, δεδεγμένος την χάριν, ώφθης της Θεοτόκου, θεοφόρος θεράπων• διό σε μακαρίζομεν, Σεραφείμ Πάτερ Όσιε.

Μεγαλυνάριoν.
Χαίροις της Ρωσίας γόνος λαμπρός, τέκνον της ερήμου, μοναζόντων υπογραμμός, Πνεύματος την κτήσιν, σκοπόν ζωής κηρύττων, ω Σεραφείμ του Σάρωφ, άνθος μυρίπνοον.

 


Η Παναγία η μεγαλύτερη ησυχάστρια έζησε στα Άγια των Αγίων σε βαθυτάτη σιωπή και αδιάλειπτη προσευχή. Άνοιξε έτσι νέα οδό για τον ουρανό, που ονομάζεται θεία σιωπή. Ας μαθητεύουμε σ’ αυτήν την ησυχία της καρδιάς

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Боянская церковь_2591Εισόδια της Υπεραγίας Θεοτόκου στα Άγια των Αγίων
Εορτή του ησυχαστικού μοναχισμού

Εορτάζει στις 21 Νοεμβρίου

«Χαίρε Αγία, Αγίων μείζων.»

« Είσελθε εις τα άδυτα και γνώθι μυστήρια και ετοιμάζου γενέσθαι του Ιησού οικητήριον τερπνόν και ωραίον… » (β΄ τροπάριον Αποστίχων Εισοδιων) 

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, σε ωραιότατο λόγο του, φωτισμένος μας φανερώνει τη ζωή της Παναγίας. «Εισήλθε στα πρόσκαιρα άγια των αγίων η παντοτινή αγία των αγίων… κι αφού παρέδωσε στο Θεό τον ηγεμονικό νου ως υπήκοο σε όλα, εγκατέλειψε τελείως τα διδάγματα των ανθρώπων και έτσι δέχθηκε άφθονη την από τα άνω σοφία… Έτσι ζούσε λοιπόν σαν στο παράδεισο, βίο απαράσκευο, αφρόντιστο, αμέριμνο, αμέτοχο αγενών παθών, ζώντας μόνο για το Θεό, βλεπόμενη μόνο από το Θεό, τρεφόμενη μόνο από το Θεό και γενικά αφιερωμένη συνεχώς στο Θεό.

Ζούσε την ιερά ησυχία, τη στάση του νου και του κόσμου, τη λησμονιά των κάτω, την μύηση των άνω, την απόθεση των νοημάτων προς το καλύτερο, δια της παιδείας από την ησυχία που θεωρούμε μέσα το Θεό. Αφού λύθηκε από κάθε υλικό δεσμό ανυψώθηκε πάνω και από αυτή τη συμπάθεια προς το σώμα της, σύνηψε το νου της με τη προς τον εαυτό στροφή και προσοχή και με τη αδιάλειπτο θεία προσευχή. Και δι’ αυτής ερχόμενη τελείως στον εαυτό της και υπερβαίνοντας το πολύμορφο συρφετό των λογισμών, διέκρινε νέα και απόρρητη οδό στους ουρανούς, που θα την έλεγα νοητή σιγή…. Ας βλέπουμε πάντοτε προς τον άνω γεννήτορα. Ας υψώσουμε άνω προς αυτόν τη καρδιά μας…  ας σταθούμε σε αγία γη, αναδεικνύοντας ο καθένας μας τη δική του γη αγία δια της αρετής και της προς το Θεό σταθερής αφοσιώσεως, να φωτισθούμε και φωτιζόμενοι να συνδιαιωνίσουμε σε δόξα της τρισηλίας Θεότητος Γένοιτο…».

***

Εισέρχεται, λοιπόν, η Παναγία στα άγια των Αγίων για να παραμείνη εκεί σιωπώσα και προσευχομένη δώδεκα ολόκληρα χρόνια και να φθάση στην θέωση. Μόνιμη εργασία της ήταν η θεία θεωρία. Την υπηρετούσαν άγγελοι Θεού και όλη της η ζωή ήταν αγγελική. Σιωπηλή, σεμνή, σοβαρή στα άγια των αγίων με την αρέμβαστη και συνεχή προσευχή της. Άνοιξε έτσι νέα οδό για τον ουρανό, που ονομάζεται εύλαλη σιωπή, θεϊκή σιγή, θεία σιωπή. Είχε παραδώσει ολόκληρη τη ζωή στον πανοικτίρμονα Θεό. Από το κατ’ εικόνα πήγε στο καθ’ ομοίωση και τον Θεό ομοίωσε με τον άνθρωπο.   

Εισόδια Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы_10_11_11-1Μέσα στα Άγια των Αγίων απέκτησε το εσωτερικό ψυχικό-πνευματικό κάλλος και έτσι είλκυσε τον έρωτα του Θεού προς τους ανθρώπους, ο οποίος Θεός «ηράσθη του μυστικού κάλλους της αειπαρθένου από την δύναμη της εσωτερικής ζωής της και όχι από την δύναμη των λόγων και των εξωτερικών δραστηριοτήτων.
Η Παναγία έζησε στα Άγια των Αγίων σε βαθυτάτη σιωπή και στην συνέχεια έδωσε την σάρκα της στον Λόγο Χριστό και έγινε Μητέρα Του, οπότε μπορούμε να πούμε ότι ο Λόγος του Θεού έλαβε σάρκα από μιά ζωοποιό σιωπή στα Άγια των Αγίων. Η έλλογη σιωπή γεννά λόγο ζωοποιό και ο λόγος πού έχει ουσία και αναγεννά είναι έκφραση σιωπής. Η Παναγία σε όλη της την ζωή ζούσε σε βαθυτάτη σιωπή.
Όποιος δεν μπορεί να καταλάβη την θεολογία της σιωπής, δεν μπορεί να καταλάβη και την θεολογία του λόγου, δεν μπορεί να αισθανθή την θεολογία των ερημιτών και την δύναμη του ησυχασμού.
Ας μαθητεύουμε στην σιωπή της καρδίας και της προσευχής, που είναι κατά τον άγιον Ισαάκ τον Σύρο η γλώσσα του μέλλοντος αιώνος, και τότε ο λόγος μας θα έχη δύναμη θαυματουργική.

***

Η ησυχία είναι θεόσδοτος τρόπος ζωής, που οδηγεί στην αναμαρτησία. «Ο Αββάς Αρσένιος όταν ζούσε ακόμα μέσα στο παλάτι, προσευχόταν στον Θεό λέγοντας: “Κύριε, οδήγησέ με πως να σωθώ”. Και τότε μία φωνή του είπε: “Αρσένιε, φύγε από τους ανθρώπους και θα σωθής”. Όταν μάλιστα αναχώρησε για να ακολουθήση τον μοναχικό βίο, προσευχήθηκε πάλι το ίδιο. Και τότε μία φωνή και πάλι του είπε: “Φεύγε, σιώπα, ησύχαζε”. Αυτές είναι οι ρίζες της αναμαρτησίας».

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ λέγει: Ας αγαπήσουμε την ταπείνωση και θα δούμε την δόξα του Θεού. Γιατί όπου υπάρχει η ταπείνωση εκεί αφθονεί η δόξα του Θεού. Στην έρημο πηγαίνει κανείς μόνο από αγάπη, ωθούμενος όπως ο Χριστός από το Άγιο Πνεύμα. Στην έρημο ο Θεός μιλά στην καρδιά του ανθρώπου. Πρέπει να αποσυρθούμε από τον ορατό κόσμο, ώστε το φώς του Χριστού να κατέλθη στις καρδιές μας.

Όταν μένουμε μέσα στη σιωπή – την εσωτερική – ο εχθρός δεν μπορεί να βλάψη την «βαθείαν καρδίαν» του ανθρώπου. Η σιωπή γεννά στην ψυχή του αγωνιστή τους καρπούς του Αγ. Πνεύματος. Η σιωπή και η μοναξιά (μόνωσις) γεννούν την τρυφερότητα και την γλυκύτητα, αυτή δε η τελευταία και η επίδραση της στην καρδιά του ανθρώπου, μπορεί να συγκριθή με το «ύδωρ του Σιλωάμ του πορευομένου ησυχή» (Ησ. 8,6).

Εσύ κάθησε μόνο στο κελλί σου με σιωπή και προσευχή και προσπάθησε με κάθε τρόπο να οδηγήσης τον εαυτό σου στον Κύριο, κι’ Εκείνος είναι έτοιμος να σε κάνη από άνθρωπο Άγγελο. Καρπός της σιωπής είναι η ειρήνη της ψυχής.

Πριν απ’ όλα είναι ανάγκη να ασχολείται κανείς με την ανάγνωση της Καινής Διαθήκης και του Ψαλτηρίου. Έτσι ο νους του ανθρώπου φωτίζεται και υφίσταται μια θεία αλλοίωση. «Πρέπει να τρέφεις, έλεγε, την ψυχή με το λόγο του Θεού, γιατί ο λόγος του Θεού είναι ο «άρτος των Αγγέλων. Μ αυτόν πρέπει να τρέφονται οι ψυχές που αγαπούν με πάθος το Θεό». Οφείλουμε να ευχαριστούμε για όλα το Θεό και να παραδίδουμε τον εαυτό μας στο θέλημά Του. Οφείλουμε επίσης να αναφέρουμε σ’ Αυτόν όλους τους λογισμούς, τους λόγους και τις πράξεις μας και να προσπαθούμε, ώστε να υπηρετούν όλα μόνο το θέλημά Του.

***

Η Θεοτόκος, εικόνα της Ανθρώπινης Ελευθερίας
Καλλίστου (Γουέαρ) Μητροπολίτου Διοκλείας

Εισόδια της Θεοτόκου_ Entrance of the Theotokos_Боянская церковь_n2-w3e3-l2-8-2Μονή Studenica…Η Θεοτόκος καθίσταται εικόνα της ανθρώπινης ελευθερίας. Για τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και την Ορθόδοξη μυστική παράδοση η Παναγία είναι μια «ησυχάστρια», που υπηρετεί το Άγιο Πνεύμα με τη σιωπή της καρδιάς. Η εσωτερική σιωπή αυτού του είδους δεν είναι αρνητική – μια απλή απουσία ήχων ή μια παύση μεταξύ λέξεων – αλλά είναι ζωντανή, πηγάζοντας από τα βάθη της ύπαρξής μας και αποτελώντας μέρος της βασικής δομής του ανθρωπίνου προσώπου μας. Χωρίς σιωπή δεν είμαστε αυθεντικά ανθρώπινοι και χωρίς σιωπή δεν είμαστε αυθεντικά ελεύθεροι. Ενώ η αδιάκοπη φλυαρία υποδουλώνει, η ικανότητα να ακούει κανείς είναι ουσιαστικό μέρος της ελευθερίας. Η Θεοτόκος είναι ελεύθερη γιατί ακούει. Αν δεν γίνουμε ικανοί να ακούμε τους άλλους – αν δεν αποκτήσουμε, ως ένα βαθμό, τη δημιουργική εσωτερική σιωπή, όπως έκανε η ίδια – θα πάσχουμε από απουσία πραγματικής ελευθερίας. Μόνο εκείνος που ξέρει να σιωπά και να ακούει είναι ικανός και να παίρνει αποφάσεις με αυθεντική ελευθερία επιλογής…

Αν αρνούμαστε να ασκήσουμε το δώρο της ελευθερίας που ο Θεός μας προσφέρει, υποβιβάζουμε τους εαυτούς μας σε υπανθρώπους ˙ και αν αρνούμαστε στους άλλους την ελευθερία τους, τους αρνούμαστε το δικαίωμα να είναι άνθρωποι…
Μόνο με την επιστροφή της ελευθερίας μας στον Θεό – μέσα από την μετοχή, τη σιωπή και τον πόνο – μπορούμε πραγματικά να γίνουμε ελεύθερα πρόσωπα κατ΄εικόνα της Αγίας Τριάδας, με βάση το παράδειγμα της υπερευλογημένης Θεοτόκου.

***

Η σιωπή της Μαρίας
Τα Εισόδια της Θεοτόκου
Καλλίστου (Γουέαρ) Μητροπολίτου Διοκλείας

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Боянская церковь_ef2924395cf9e13ebb4cac34ae7ecf22Η μοναδική κλήση της Μαρίας, όπως τονίζεται, δεν αρχίζει μόνο κατά τον Ευαγγελισμό, αλλά είναι η «προ των αιώνων προορισθείσα Μητέρα» και «προορισθείσα Παντάνασσα». Το δοξαστικό του εσπερινού μας προσκαλεί να υμνήσουμε την «προεκλεχθείσαν εκ πασών των γενεών εις κατοικητήριον του Παντάνακτος Χριστού». Έχει προορισθεί και επιλεγεί από τον Θεό, πριν ακόμη από την δημιουργία του κόσμου, όλη δε η Παλαιά Διαθήκη Αυτήν υποδεικνύει…

Από την πρώιμη παιδική της ηλικία, ο Θεός την προετοίμασε για το προορισμένο γι’ Αυτήν έργο· ο εγκλεισμός της στον Ναό υπήρξε μέρος αυτής της προετοιμασίας. Όπως της λέει, σε ένα από τα Απόστιχα του Εσπερινού, η μητέρα Της η Άννα, «Είσελθε εις τα άδυτα, και γνώθι μυστήρια, και ετοιμάζου γενέσθαι του Ιησού οικητήριον, τερπνόν και ωραίον…».

Αλλά, θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε, ποια συγκεκριμένη μορφή πήρε αυτή η προετοιμασία; Προετοιμάσθηκε, απαντά ο Παλαμάς, αποκτώντας το εσωτερικό εκείνο βάθος το οποίο επιδαψιλεύει η σιωπή. Ο Παλαμάς τη βλέπει ως τη μεγαλύτερη ησυχάστρια, Εκείνη η οποία επέτυχε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον την αληθινή ησυχία ή σιωπή της καρδιάς. Εισερχόμενη στον Ναό, διέκοψε όλους τους δεσμούς με τα εγκόσμια και γήινα πράγματα, παραιτούμενη από τον κόσμο «Θεώ ζώσα μόνω, Θεώ βλεπομένη μόνω»· επέλεξε την κεκρυμμένη βιοτή, την αόρατη για τα μάτια των έξω, μια «ζωή ησυχίας». Κατοικούσε στα Άγια των Αγίων και η ζωή Της έμοιαζε με τη ζωή των ερημιτών και των ασκητών που κατοικούν εν «όρεσι και σπηλαίοις και ταίς οπαίς της γης» (Εβρ. 11:38). Η περίοδος που έζησε στον Ναό ήταν έτσι μια εμπειρία «ερήμου», μια προτύπωση του μοναχισμού. Εκεί έμαθε να υποτάσσει τον «ηγεμόνα νούν» στον Θεό, ζώντας «την κατ᾿ αγγέλους πολιτείαν», επιτυγχάνοντας την θεωρία και ασκώντας την αδιάλειπτη προσευχή: «συνήψε τον νούν τη προς εαυτόν στροφή και προσοχή και τη αδιαλείπτω θεία προσευχή». Μεταμορφούμενη από το θείο φως, είδε τον άκτιστο Θεό να αντανακλάται στο κάτοπτρο της καθαρότητος της καρδιάς Της. Και τα μέσα της προσβάσεώς της σε όλα αυτά τα μυστήρια της εσωτερικής προσευχής ήταν ακριβώς η ησυχία:
«Την ιεράν ησυχίαν ευρίσκει χειραγωγόν· ησυχίαν την νού και κόσμου στάσιν, την λήθην των κάτω, την μύησιν των άνω, την των νοημάτων επί το κρείττον απόθεσιν· αύτη πράξις ως αληθώς επίβασις της ως αληθώς θεωρίας η θεοπτίας. {…} Μόνη γαρ απάντων, εξ ούτω πάνυ παιδός υπερφυώς ησυχάσασα {…} καινήν και απόρρητον οδόν εις ουρανούς εδείματο την, ιν᾿ ούτως είπω, νοητήν σιγήν».

Εισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы_3OwLBhDkyNQΗσυχία ή σιωπή της καρδιάς δεν είναι ουσιαστικά τίποτε άλλο παρά μια στάση προσεκτικής ακρόασης… «Σχολάσατε και γνώτε ότι εγώ ειμι ο Θεός» (Ψαλμ. 45:10): η φράση του Ψαλμωδού συγκεφαλαιώνει την ουσία της σιωπής. Όταν σιωπώ εν προσευχή σημαίνει ότι αφουγκράζομαι τον Θεό…

Σιωπή είναι προσμονή του Θεού. Και στα Ευαγγέλια η Μαρία απεικονίζεται ακριβώς ως εκείνη η οποία ακροάται: Εκείνη η οποία άκουσε το λόγο του Θεού κατά τον Ευαγγελισμό (Λουκ. 1:38, 11:28), Εκείνη η οποία «συνετήρη τα ρήματα ταύτα, συμβάλλουσα εν τη καρδία αυτής» (Λουκ. 2:19, 2:51), Εκείνη η οποία είπε στους υπηρέτες κατά τον εκ Κανά γάμο να ακούουν τον Υιό της (Ιω. 2:5). Η Μαρία του Γρηγορίου Παλαμά, η Μαρία η ησυχάστρια εντός του Ναού, τελικά δεν αποδεικνύεται τόσο διαφορετική από την Μαρία του κατά Λουκάν Ευαγγελίου, η οποία ακροάται τον Θεό με ταπεινή και επαγρυπνούσα σιωπή.
Αυτό λοιπόν είναι το συμβολικό της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου στον Ναό, μας μιλά για τη χαρά: Ο Χριστιανισμός, μας υπενθυμίζει, ήρθε στον κόσμο ως άγγελμα «χαράς μεγάλης» (Λουκ. 2:10) κι αν αυτή τη μεγάλη χαρά δεν τη νιώθουμε μέσα μας, τότε δεν είμαστε αληθινοί Χριστιανοί. Ωστόσο, σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο, μας μιλά για τη δημιουργική σιωπή. «Να κατανοείς δια της ησυχίας», λέει ο Dag Hammarskjöld, «να ενεργείς δια της ησυχίας, να κατακτάς εν ησυχία». Αυτό ακριβώς είναι το μάθημα που έχουμε να μάθουμε από την παρούσα εορτή. Αποσπάσματα από το βιβλίο του Κάλλιστου Ware, Το έσχατο μυστήριο: Κείμενα για την Υπεραγία Θεοτόκο, Η σιωπή της Μαρίας, Τα Εισόδια της Θεοτόκου, 1η έκδ., Αθήνα, Εν πλω, 2016.

***

Αυτή η παιδούλα των τριών ετών μέχρι της ηλικίας των δέκα πέντε ετών, δώδεκα ολόκληρα χρόνια, γίνεται μέσα στο Ναό η μεγαλύτερη ασκήτρια, η μεγαλύτερη ησυχάστρια, όπως λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Γι’ αυτό η Παναγία είναι πρότυπο των Μοναχών και την σέβονται τόσο πολύ οι Μοναχοί, διότι από βρεφικής ηλικίας εμόνασε, έγινε Μοναχή, ασκήτρια και ησυχάστρια μέσα εις τον Ναό.

Από τη στιγμή που η Παναγία εισήλθε στα “άγια των αγίων”, η ίδια η ζωή έγινε Ναός. Κι όταν εορτάζουμε τα Εισόδιά της, εορτάζουμε το θείο νόημα του ανθρώπου και τη λαμπρότητα της υψηλής του κλήσεως. π. Αλέξανδρος ΣμέμανΕισόδια της Θεοτόκου_Entrance of the Theotokos_Введение во храм Пресвятой Богородицы_εισοδια 1Ω ησυχία, κλίμακα ουράνιος, οδός βασιλείας ουρανών, μητέρα της κατάνυξης, πρόξενος της μετανοίας εσύ που λαμπρύνεις την ψυχή και φέρνεις σε ειρηνική κατάσταση τον άνθρωπο!
Ω ησυχία, συ που γεννάς την πραότητα, μένεις μαζί με την ταπείνωση,
συνομιλείς με τους Αγγέλους, φωτίζεις την διάνοια,
και είσαι συζευγμένη με τον φόβο του Θεού!
Ω ησυχία, σχολή προσευχής και αναγνώσεως,
γαλήνη λογισμών και εύδιο (γαλήνιο) λιμάνι!
Ω ησυχία, αμεριμνία ψυχής, ζυγός χρηστός και φορτίο ελαφρύ, που αναπαύεις και βαστάζεις τον βαστάζοντά σε!
Ω ησυχία, ευφροσύνη ψυχής και καρδίας,
Ω ησυχία, όπου κάθε μέρα και νύχτα περιμένεις τον Χριστό
και διατηρείς την λαμπάδα άσβεστη και συνεχώς ψάλλεις:
«ετοίμη η καρδία μου ο Θεός, ετοίμη η καρδία μου!»

Η Παναγία έζησε στα Άγια των Αγίων σε βαθυτάτη σιωπή, και στην συνέχεια έδωσε την σάρκα της στον Λόγο Χριστό.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/20/%ce%b7-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%ad%ce%b6%ce%b7%cf%83%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%ac-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%ce%af%cf%89%ce%bd-%cf%83%ce%b5-%ce%b2%ce%b1/

Η ησυχία ως τρόπος ευρέσεως της πνευματικής καρδιάς, Γέροντας Ζαχαρίας του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/19/%CE%B7-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CF%89%CF%82-%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CF%85%CF%81%CE%AD%CF%83%CE%B5%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1/

Εισόδια της Θεοτόκου – Μαθητεία στην σιωπή της καρδιάς και της προσευχής της Θεοτόκου.
https://iconandlight.wordpress.com/2015/11/20/%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%8D%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%AF%CE%B1%CF%82/

Διψώ για ησυχία, Αββάς Μωϋσής
https://iconandlight.wordpress.com/2015/10/23/%CE%B4%CE%B9%CF%88%CF%8E-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%B2%CE%B2%CE%AC%CF%82-%CE%BC%CF%89%CF%8B%CF%83%CE%AE%CF%82/

Ο Άγιος Ιωάννη Μαξίμοβιτς αγαπούσε πολύ την εορτή των Εισοδίων της Παναγίας μας
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/23/%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%BC%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B5-%CF%80%CE%BF/

Νους δεμένος εις τα ουράνια, λησμονεί τα επίγεια… Όσιος Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης, ο Καππαδόκης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/27/%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CE%AF-%CF%84/

Χρυσή Σιωπή… π. Μωυσής αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/03/12/%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%AE-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CF%80-%CE%BC%CF%89%CF%85%CF%83%CE%AE%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82/

Απολυτίκιον. Ήχος δ’.

Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον, και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις. Εν ναώ του Θεού, τρανώς η Παρθένος δείκνυται, και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται. Αύτη και ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν’ Χαίρε της οικονομίας, του Κτιστού η εκπλήρωσις.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Ό υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Ο καθαρότατος Ναός του Σωτήρος, η πολυτίμητος πάστας και Παρθένος, το ιερόν θησαύρισμα της δόξης του Θεού, σήμερον εισάγεται, εν τω οίκω Κυρίου, την χάριν συνεισάγουσα, την εν Πνεύματι Θείω ην ανυμνούσιν Άγγελοι Θεού’ Αυτή υπάρχει, σκηνή επουράνιος.

Ήχος α’
Ώ τού παραδόξου θαύματος

Σήμερον ναός ο έμψυχος, τής αγίας δόξης, Χριστού τού Θεού ημών, η μόνη εν γυναιξίν, ευλογημένη Αγνή, προσφέρεται τω Ναώ, τω νομικώ κατοικείν εις τα Άγια, και χαίρουσι συν αυτή, Ιωακείμ και η Άννα τω πνεύματι, και παρθενικαί χορείαι, τω Κυρίω άδουσι ψαλμικώς μελωδούσαι, και τιμώσαι την Μητέρα αυτού.

Ήχος δ’  Ως γενναίον

Των Αγίων εις Άγια, η Αγία και άμωμος, εν Αγίω Πνεύματι εισοικίζεται, και δι’ Αγγέλου εκτρέφεται, τω όντι υπάρχουσα, αγιώτατος ναός, τού Αγίου Θεού ημών, τού τα σύμπαντα, αγιάσαντος ταύτης εισοικήσει, και Θεώσαντος την φύσιν, την των βροτών ολισθήσασαν.

Ήχος πλ. α’ Χαίροις ασκητικών

Άννα η θεία χάρις σαφώς, χαριτωθείσαν την αγνήν Αειπάρθενον, προσάγει μετ’ ευφροσύνης, εις τον Ναόν του Θεού, προσκαλεσαμένη προπορεύεσθαι, αυτής τας νεάνιδας λαμπαδηφόρους και λέγουσα· Άπιθι τέκνον, τω δοτήρι γενήθητι, και ανάθημα, και ευώδες θυμίαμα. Είσελθε εις τα άδυτα, και γνώθι μυστήρια, και ετοιμάζου γενέσθαι, του Ιησού οικητήριον, τερπνόν και ωραίον, του παρέχοντος τω κόσμω, το μέγα έλεος.


Το ακριβό χάρισμα των δακρύων του αγίου παπά – Τύχωνα του Ρώσσου της Καψάλας. -Ντάκρυα, παιδί μου, ντάκρυα, αυτό τέλει ο Θεός.

Γενέσιον της Θεοτόκου_Nativity of the Theotokos_Рождество Пресвятой Богородицы_--dionisiuΟ Άγιος παπά – Τύχων ο Ρώσσος ερημίτης της Καψάλας
Ένα κρυμμένο διαμάντι, ένα λουλούδι που ευωδίασε με τις αρετές του το Περιβόλι της Παναγίας
Εκοιμήθη στις 10 Σεπτεμβρίου 1968

Ο παπά-Φώτης ο Λαυριώτης έλεγε: «Δεν συνάντησα πιο διακριτικό γέροντα στη ζωή μου από τον παπά-Τύχωνα. Ήταν μεγάλος διακριτικός γέροντας.»

Το ακριβό χάρισμα των δακρύων του παπά – Τύχωνα του Ρώσσου της Καψάλας

τάκρυα, παιδί μου, ντάκρυα, αυτό τέλει ο Θεός.

-Η Κόλαση έχει γεμίσει από αντρώπους παρθένους-υπερήφανους, και από αμαρτωλούς μετανοημένους παράντεισος. Ταπεινό άντρωπο τέλει Θεός. Στον ταπεινωμένο αμαρτωλό, πει Κύριος, περάσει γλυκὸ παράντεισο.

Η μητέρα του έλεγε ο ίδιος: «κάθε Τετάρτη και Παρασκευή δεν έτρωγε καθόλου, ήταν δοσμένη όλη στην προσευχή και τα δάκρυα έτρεχαν πυκνά απ’ τα μάτια της».

Διηγήθηκε ο άγιος γέροντας Παΐσιος: Στις συζητήσεις του πάντα ανέφερε για τον γλυκὸ Παράδεισο, και απὸ τα μάτια του κυλούσαν τα γλυκά δάκρυα και δεν του έκανε καρδιά να ασχολήται με μάταια πράγματα, όταν τον ρωτούσαν κοσμικοί άνθρωποι…. Ο Παπα – Τυχών δεν έδινε καμιά σημασία στο καθάρισμα του κελλιού του αλλά στο καθάρισμα της ψυχής του, γι’ αυτό και κατόρθωσε να γίνη δοχείο της Χάριτος του Θεού. Συνέχεια έπλενε την ψυχή του με τα πολλά του δάκρυα και χρησιμοποιούσε χονδρά προσόψια, επειδή τα συνηθισμένα μανδήλια δεν τον εξυπηρετούσαν. Είχε φθάσει σε μεγάλη κατάσταση πνευματική ο Γέροντας!

“Ο παπα-Τύχων στη Λειτουργία, για να μην αποσπάται, κλείδωνε την πόρτα της Εκκλησίας, κι εγώ έλεγα το Κύριε ελέησον απ’ έξω από το διάδρομο. Μια φορά, σε μία θεία Λειτουργία κατά την ώρα του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων, χάθηκε η φωνή του. Περίμενα πέντε ώρες περίπου και δεν τον διέκοψα γιατί δεν είχα ευλογία. Μετά από πέντε ώρες συνέχισε με το “Εξαιρέτως…”. Πού βρισκόταν τόσες ώρες; Μάλλον ηρπάζετο σε θεωρία. Την ημέρα εκείνη η θεία Λειτουργία τελείωσε το απόγευμα”.

Κι ο π.Αγαθάγγελος γράφει: Κατά την προσκομιδή, μνημόνευε επί ώρες όλα τα ονόματα που είχε και στο τέλος ακουμπώντας τα με το χέρι έλεγε ξανά:

–Μνήσθητι Κύριε όλου κόσμου…

Κάποτε, μετά την μνημόνευση των πολλών ονομάτων μ’ ένα χαριτωμένο τρόπο ακούμπησε το χέρι του σ’ αυτά λέγοντας προς εμένα:

Παιντί, καρντιά σ’ όλο κόσμο…

Με μεγάλη απλότητα μου έλεγε πως οι Άγγελοι, οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Ιεράρχες, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι, οι Ανάργυροι και πάντες οι Άγιοι είναι παρόντες, καθώς τους μνημονεύουμε στην αγία προσκομιδή, και έρχονταν βοηθοί σ’ όλον τον κόσμο, που τα ονόματά του ώρες μνημόνευε. Ζούσε πραγματικά τη θεία Λειτουργία. Την αγαπούσε τόσο, που «την ώρα της λειτουργίας έφτανε να μεταρσιώνεται… Μετά, ο Γέροντας αποσυρόταν και έκλαιγε για δυό και τρεις ημέρες. Το μαξιλάρι του γινόταν μούσκεμα. Την θεία μετάληψη δεν περίμενε να βραδυάση για να την διαβάση, αλλά την διάβαζε από το μεσημέρι. Και όλη την ημέρα προετοιμαζόταν για την Θεία Λειτουργία και θεία κοινωνία της επόμενης ημέρας. Έλεγε, ότι ο πιστός πρέπει να προετοιμάζεται όλο το εικοσιτετράωρο για να μπορή να γίνη μέτοχος στο σώμα και αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Πάντα λειτουργούσε με κατάνυξη και δάκρυα. Την ώρα της θείας Λειτουργίας το Ευαγγέλιο το διάβαζε με δάκρυα. Με δάκρυα σήκωνε τα Άγια και έκανε την Είσοδο, εκτός βέβαια από τις αρπαγές και τις θείες οπτασίες που είχε.

 ***

Παπα-Τύχων Ρώσος_Elder Tikhon-Russian ascetic-старац Тихон (Голенков) Афонский_2333κελλιον 3Αγαπούσε υπερβολικά τη μετάνοια, αν και η ζωή του ήταν αγία, δοσμένη από νεότητος στο Θεό. Τα δάκρυά του ήταν καθημερινή τροφή του. Είχε πολλά δάκρυα και πολλή κατάνυξη.
Με τα δάκρυά του μούσκευε τα πόδια του Εσταυρωμένου. Στο κελί του έκανε εργασία πνευματική καλλιεργώντας τη μετάνοια και το χαροποιόν πένθος.
Και όταν εξομολογούσε κατανυσσόταν, έκλαιγε συμπάσχοντας με τον εξομολογούμενο. Ένας μαθητής της Αθωνιάδος εξομολογείτο στον παπα-Τύχωνα. Ύστερα έγινε παπάς και έλεγε: “Αυτή η φαλάκρα μου είναι βρεγμένη με τα δάκρυα του παπα-Τύχωνα”.

Όταν ένας νέος, αδιάφορος, ήλθε στο Άγιον Όρος για περιοδεία, τον οδήγησα στην καλύβα του Γέροντα. Αφού εξομολογήθηκα, θέλησε και αυτός να εξομολογηθή. Μπαίνοντας στην εκκλησία ξέσπασε σε δάκρυα και έπεσε στα πόδια του παρακαλώντας την συγχώρεση των πολλών του αμαρτιών. Ο παπα-Τύχων τόσο τον αγάπησε, που του ζητούσε την ίδια εκείνη στιγμή να κάνη ευχή γι’ αυτόν, να τον συγχωρέση ο Θεός, γιατί ο νέος είχε πολλά δάκρυα ενώ ο ίδιος, έλεγε, δεν είχε. Αυτός, που ποτέ δεν του έλειπαν και είχε ένα πανί που τα μάζευε κι ήταν πάντα μουσκεμένο.
Το πετραχήλι του κι αυτό ήταν πάντα βρεγμένο απ’ τα καθημερινά του δάκρυα –το φιλάω ως ακριβή ευλογία. Ακόμη και ο μεγάλος σταυρός, αν τον προσέξη κανείς, θα δη τα στίγματα των δακρύων του, που του τα έχυνε με τις φούχτες. Θεωρούσε πως με τα δάκρυα πλένουμε τα πόδια του Χριστού και με τις τρίχες της κεφαλής τα σκουπίζουμε.

Παιδί μου, να πλένεις με δάκρυα το ποδιά του Χριστού, και ο Χριστός θα ξεπλύνει τις αμαρτίες σου.

Ποτέ δεν πλήγωνε άνθρωπο, αλλά του θεράπευε τα τραύματα με το βάλσαμο της αγάπης του Χριστού. Έλεγε στην πονεμένη ψυχή:
Παιδί μου, εσένα ο Χριστός σε αγαπάει, σε συγχώρεσε. Ο Χριστός αγαπάει περισσότερο τους αμαρτωλούς πού μετανοούν και ζουν με ταπείνωση.

Απέφυγε επιμελώς την κατάκριση. Όταν έστελνε του παραγυιούς του στις Καρυές, πήγαινε μαζί τους περίπου ένα χιλιόμετρο και περνούσαν από ένα Καλύβι Ρώσου γείτονά τους. Επειδή ήταν λίγο ευτραφής ο γείτονάς τους παπάς, για να μην τον κατακρίνουν, τους συμβούλευε πατρικά. “Όταν δείτε τον παπά-Ε., να πείτε: “Αυτός είναι άγιος άνθρωπος, την ευχή του να έχουμε” και να του φιλήσετε το χέρι”.
Όταν επέστρεφαν από τις Καρυές, τους έλεγε να μην τον ενοχλούν, αλλά μόνο να χτυπούν την πόρτα του κελιού του, για να καταλαβαίνει ότι επέστρεψαν, και ύστερα να πάνε στο κελί τους. Κάποτε ο ένας από καλή περιέργεια κοίταξε από τη χαραμάδα της πόρτας, για να δει τι κάνει ο Γέροντας.
Τον είδε να κλαίει, να σκουπίζει τα δάκρυά του με μανδήλι και να θρηνεί ραπίζοντας ελαφρά την κεφαλή του.

***

Παπα-Τύχων Ρώσος ασκητής_Elder Tikhon-Russian ascetic-старац Тихон (Голенков) Афонский_Tikhon hieromonk 1Αφήγηση γέροντος ηγουμένου (τελευταίο πνευματικοπαίδι του χαρισματούχου παπά Φιλάρετου του Κωνσταμονίτη) :
Όταν ήμουν νεαρός μοναχός με την ευλογία του γέροντος μου Φιλάρετου πήγα να εξομολογηθώ στον παπά Τυχωνα τον Ρώσο (τον γέροντα του π. Παϊσίου).
Αφού μας δέχθηκε, του είπαμε γιατί πήγαμε και ξεκίνησα την εξομολόγηση.

Έλεγα με σκυμμένο κεφάλι τις αμαρτίες μου και όσο περνούσε η ώρα ένοιωθα τον αυχένα μου να μουσκεύει.
Δεν ήξερα τι συμβαίνει.
Μόλις τελείωσα την εξομολόγηση και σήκωσα το κεφάλι είδα τον παπα Τυχωνα να κλαίει με πολλά δακρυα, τα οποία έπεφταν πάνω στο κεφάλι μου όση ώρα έκανα την εξομολόγηση!!!

Είπε πάλι ο ίδιος:
Ο παπά Τυχων ήταν ρώσος και μιλούσε μόνο σπαστά ελληνικά.
Όταν όμως άρχιζε να μας συμβουλεύει μετά την εξομολόγηση εμείς ακούγαμε τα λόγια του στην καθαρεύουσα, σε γλώσσα όμοια με αυτή που μιλούσε ο αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος!!!
Δεν ήμουν ο μόνος στον οποίο συνέβαινε αυτό, και ο πατήρ Α. που πηγαίναμε μαζί για εξομολόγηση. (http://papa-tyxwn.blogspot.com/2009/02/under-constraction.html )

***

Το μέγα σχήμα των μοναχών, το θεωρούσε κάτι το πολύ μεγάλο και άγιπ. Δεν αρκεί απλά να το φέρουμε, αλλά και να έχουμε μία αγία ζωή. Στην Ρωσσική Εκκλησία, τρέφεται άπειρος σεβασμός στους μεγαλόσχημους μοναχούς. Το μέγα σχήμα αντικαθιστά τον Άγγελο, τον τέλειο μοναχό, τον απαλλαγμένο από πάσα βιοτική μέριμνα. Είναι αυτός που ανέβηκε όλες τις αρετές, ζητά την αγγελική ζωή, μεριμνά τα του Θεού, πως θ’ αρέση μόνο στον Θεό, όχι στους ανθρώπους. Αυτό είναι το μέγα σχήμα· κελλί, εκκλησία, νηστεία, προσευχή αδιάλειπτος. Δεν δικαιολογείται ο μεγαλόσχημος να περιφέρεται δεξιά και αριστερά, ούτε ν’ ασχολήται με την διοίκηση. Στην Ρωσσική Εκκλησία, τον μεγαλόσχημο, τον θεωρούν άγιο. Λέγων πως, αν δούν τον πατριάρχη, πρώτα θα βάλουν μετάνοια στον μεγαλόσχημο. Όχι όπως το έχουμε εμείς, που το φορούν οι νέοι και καμαρώνουν, αυτό είναι αμαρτία, έλεγε.

Οι συμβουλές του ήταν σταλαγματιές βιωμάτων της καρδιάς του.

Για να βρης καλόν πνευματικό, έλεγε, πρέπει να κάνης τρεις ημέρες προσευχή και κατόπιν τι ο Θεός θα φωτίση. Και στον δρόμο που θα πηγαίνης να κάνης προσευχή να τον φωτίσει ο Θεός να σου πη λόγους καλούς.

Πάντοτε να κάνης ευχή, πριν αρχίσης κάθε δουλειά. Να λες: Θεέ μου, δώσέ μου δύναμη και φώτιση, και κατόπιν ν’ αρχίζης την δουλειά σου· και στο τέλος: -Ντόξα τω Θεώ.

Συνέχεια άκουγε κανείς από το στόμα του το: Δόξα Σοι ο Θεός, Δόξα Σοι ο Θεός. Αυτό συνιστούσε και σε όλους, να λέμε το: Δόξα Σοι ο Θεός . Έλεγε: «Το, Κύριε ελέησον, εκατό ντραχμές∙ το, ντόξα τω Θεώ, χίλιες ντραχμές».
Το “δόξα σοι ο Θεός” να μη λείπη ποτέ από τα χείλη σας. Εγώ, όταν πονάω, το “δόξα σοι ο Θεός” έχω για χάπι του πόνου· τίποτε άλλο δεν με πιάνει. Το “δόξα σοι ο Θεός” είναι ανώτερο και από το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”».

Πολύ μιλούσε για την ταπείνωση: Κάθε πρωί ο Θεός ευλογεί τους ανθρώπους με το ένα χέρι. Όταν βλέπει ταπεινό άνθρωπο τον ευλογεί με τα δύο χέρια. Πά-πά-πά, παιντί μου! Ταπεινό άνθρωπο αξίζει πιο πολύ απ’ όλο κόσμο».

Παπα-Τύχων Ρώσος ασκητής_Elder Tikhon-Russian ascetic-старац Тихон (Голенков) Афонский_παπα ΤΥΧΩΝ-hsyxexod1Έκτος από την ταπείνωση και την μετάνοια τόνιζε πολύ την μελέτη του Θεού, δηλαδή ο νους του άνθρωπου να γυρίζη συνέχεια γύρω από τον Θεό. Επίσης, τόνιζε την μελέτη της Αγίας Γραφής και των Αγίων Πατέρων: Ευεργετινό, Φιλοκαλία, Άγιο Χρυσόστομο, Μέγα Βασίλειο, Γρηγόριο Θεολόγο, Άγιο Μάξιμο, Συμεών Νέο Θεολόγο, Αββά Μακάριο και Αββά Ισαάκ. «Η μελέτη, έλεγε ο Γέροντας, θερμαίνει και την ψυχή, καθαρίζει και τον νου και έτσι ασκείται με προθυμία ο άνθρωπος και αποκτάει αρετές, ενώ, όταν δεν ασκήται, αποκτάει πάθη»…. – «Όταν διαβάσει νούς καθαρίσει.» Επειδή είχε ανάψει πιά η φλόγα του θείου έρωτος μέσα στην καρδιά του, για αυτό και δεν τον συγκινούσαν τα μάταια πράγματα.
Αγαπούσε πολύ τη μελέτη. Διάβαζε δυο-τρεις ώρες και γλυκαινόταν. Έλεγε: “Τι γλυκός που είναι ο αββάς Ισαάκ!”. Είχε διαβάσει δυο-τρεις φορές τα Άπαντα του αγίου Χρυσοστόμου.
Όλη τη νύχτα δεν εκοιμάτο σχεδόν καθόλου…

Του ξέφευγε κι έλεγε για τον εαυτό του: –Κι εγκώ, παιντί μου, όταν κοιμάμαι, καρντία λέει ευχή… Όταν λες την ευχή, μου έλεγε, η καρδιά σου να κολλά επάνω στην ευχή. Και παρίστανε με το δάχτυλό του επάνω στον τοίχο, όπως η κόλλα δένει τα πράγματα.

Ο Παπά-Τύχων προσπαθούσε να μιμηθή τον Άγιο Ισαάκ, όχι μόνο στο ησυχαστικό του πνεύμα αλλά και στην ευαισθησία της πνευματικής του αρχοντιάς, και δεν επιβάρυνε κανέναν άνθρωπο. Έλεγε στους Μοναχούς, ότι πρέπει να ζούν ασκητικά, για να ελευθερωθούν από τις μέριμνες, και όχι να δουλεύουν σαν εργάτες, και να τρώνε σαν κοσμικοί. Γιατί, το έργο του Μοναχού είναι οι μετάνοιες, οι νηστείες, οι προσευχές, όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για όλο τον κόσμο, ζωντανούς και πεθαμένους, και λίγη δουλειά για τα απαραίτητα, για να μην επιβαρύνη τους άλλους, διότι με την πολλή δουλειά, και μέριμνα ξεχνάει κανείς τον Θεό. Έλεγε χαρακτηριστικά:
-Ο Φαραώ, έδινε πολλή δουλειά, και πολύ φαγητό στον λαό του Ισραήλ, για να ξεχάσουν τον Θεό.

-Όχι πολλή δουλειά οι μοναχοί. Κοσμικοί αυτό. Φαραώ, πολλή δουλειά έλεγε Εβραίους, να ξεχνάτε Θεό. Συ μοναχός, δουλειά μια ώρα στοπ. Ευλογητός ο Θεός! Κύριε ελέησον! Προσευχή κάνει. Μετά δουλειά. Σε μία ώρα πάλι: Ευλογητός ο Θεός!

***

Γράφει ο άγιος Γέροντας Παΐσιος: Το 1968 είχε προαισθανθή πια τον θάνατο του, γιατί συνέχεια ανέφερε για τον θάνατο. Τον είχαν εγκαταλείψει και οι λίγες σωματικές του δυνάμεις. Μετά της Παναγίας (τον Δεκαπενταύγουστο) είχε πέσει στο κρεβάτι και έπινε μόνο νερό, γιατί καιγόταν εσωτερικά. Παρόλο πού βρισκόταν σ΄ αυτή την κατάσταση, πάλι δεν ήθελε να μένη άνθρωπος κοντά του, για να μη τον περισπά στην αδιάλειπτη προσευχή του.

Μια μέρα από εκείνες τις τελευταίες του, είχα βγει έξω, για να του φέρω λίγο νερό. Όταν άνοιξα μετά και μπήκα στο κελλί του, με κοιτούσε παράξενα και μου λέγει:
– Εσύ, ο Άγιος Σέργιος είσαι;
– Όχι, Γέροντα, είμαι ο Παΐσιος.
Τώρα, παιδί μου, ήταν εδώ η Παναγία, ο Άγιος Σέργιος και ο Άγιος Σεραφείμ. Που πήγαν;
Κατάλαβα ότι κάτι γίνεται και τον ρώτησα:
– Τι σου είπε η Παναγία;
– Θα πέραση η Πανήγυρη και μετά θα με πάρη.
Ήταν απόγευμα, παραμονή του Γενεθλίου της Θεοτόκου, 7 Σεπτεμβρίου του 1968, και μετά από τρεις ήμερες, στις 10 Σεπτεμβρίου, αναπαύθηκε εν Κυρίω.

Εμπειρίες από τον παπα -Τύχωνα της Καψάλας
https://iconandlight.wordpress.com/2019/09/09/%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1-%CF%84%CF%8D%CF%87%CF%89%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%88%CE%AC/

Ο Παπά-Τύχων και ο Ναός στο Καλύβι του Τιµίου Σταυρού στην Καψάλα.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/09/%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%AC-%CF%84%CF%8D%CF%87%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%BD%CE%B1%CF%8C%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CE%B2%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84/

Πάπα-Τύχων ο Ρώσσος ερημίτης της Καψάλας, Σαν τον Παύλο ηρπάζετο και σαν τον Άγιο Σπυρίδωνα συναναστρέφετο τους αγγέλους …
https://iconandlight.wordpress.com/2017/09/09/%CF%80%CE%AC%CF%80%CE%B1-%CF%84%CF%8D%CF%87%CF%89%CE%BD-%CE%BF-%CF%81%CF%8E%CF%83%CF%83%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%88%CE%AC%CE%BB-2/

Για τον Παπά-Τύχωνα, όλες σχεδόν οι ημέρες του χρόνου ήταν Διακαινήσιμες, και ζούσε πάντα την Πασχαλινή χαρά. Άγιος Παϊσίος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/29/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%AC-%CF%84%CF%8D%CF%87%CF%89%CE%BD%CE%B1-%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%87%CE%B5%CE%B4%CF%8C%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81/Παΐσιος Αγιορείτης-Τυχων Αγιορειτης_св.Паисий Святогорец- Тихон Афонский_St.Paisios of the Holy Mountain_TihonGolenkovPaisiy2313Απολυτίκιον οσίου Τύχωνος Ρώσσου Αγιορείτου ασκητού . Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.

Της Ρωσίας φωστήρα νεολαμπέστατον, και του Αγίου Όρους, ερημιών οικιστήν, τον απλούν και ταπεινόν ανευφημήσωμεν, Τύχωνα ώσπερ θεαυγή, ασκητήν αεί Θεόν, δοξάζοντα εκβοώντες· τυχείν ευκλείας αλήκτου, τους σε τιμώντας καταξίωσον.

Ήχος πλ. α΄. Χαίροις ασκητικών.

Χαίροις, θεωριών μυστικών, ο υπελθών τον γνόφον πάσι δειξάμενος, ισάγγελον πολιτείαν, Τύχων αζύγων φωστήρ, νεαυγές του Άθω, και καλλώπισμα, εντεύθεν αιδέσιμος, τοις μονάζουσι πέφηνας, και τοις μιγάσιν, ούς απαύστως εδίδασκες, κλίνειν γόνασι, της ψυχής και του σώματος, τω Πλαστουργώ της κτίσεως, ολίγον εργάζεσθαι, προς εξασφάλισιν άρτου, επιουσίου και εύχεσθαι, υπέρ ζώντων πάντων, άμα και κεκοιμημένων, αόκνως Όσιε

Χαίροις, ο ταπεινός και απλούς, ο νηστευτής και ασιγήτως ευχόμενος, στρουθίον το εν ερήμω, ασκητικήν καλιάν, πήξας όρους Άθω, Τύχων Όσιε, εν η αίνον Κτίσαντι, αενάως ανέπεμπες, τω δωρουμένω, τοις Εκείνον δοξάζουσιν, αντιμίσθιον, πολλαπλάσιον πάνσοφε, τοις εκζητούσιν έλεος, Εκείνου το άμετρον, πνευματοφόρε λευίτα, Αθωνιτών νέον σέμνωμα, διό και σην μνήμην, γεγηθότες εκτελούμεν, την αεισέβαστον.

Ήχος α΄. Πανεύφημοι Μάρτυρες.

Τους τρόπους ζηλώσας ασκητών, Ιορδάνου έρημον, αρετοτρόφον και Σίναιον, όρος θεόφιλε, Τύχων επεσκέψω, ένθα ώσπερ μέλισσα, το μέλι αρετής το ηδύγευστον, Πάτερ ετρύγησας, εκζητούντων την τελείωσιν, το γλυκαίνον, καρδίας και θέωσιν.

Δόξα. Ήχος β΄.

Τον εν νυκτί και ημέρα δοξολογούντα τον Κύριον, και πάντας διδάσκειν Αυτού το κράτος δοξάζειν, Τύχωνα τον Αγιορείτην ασκητήν ανυμνήσωμεν. Ούτος γαρ ως όρνις, προς τον προνοούντα υπέρ αυτού τας χείρας εξέτεινε, και ψυχής τα όμματα απαύστως ανέτεινεν, ισαγγέλως ούν πολιτευσάμενος, και χαράς αξιωθείς των Αγγέλων, υπέρ ημών αεί πρεσβεύει, των εκτελούντων εκ πόθου αυτού την πανήγυριν.

Μετά την α’ Στιχολογίαν. Κάθισμα. Ήχος α΄. Τον τάφον Σου Σωτήρ.

 Τη βίβλω Ισαάκ, του Οσίου σχολάζων, και τρόπους ασκητών, εκμιμούμενος θείων, αρτίως διέλαμψας, εν ερήμοις του Άθωνος, Τύχων Όσιε, σης απαθείας βολίσι, και πυρσεύμασι, σης αρετής καταυγάζων, πιστών τα συστήματα.ΚΕΛΛΙ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΙΑΝΟ. (ΤΟ ΚΕΛΛΙ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΤΥΧΩΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑΙ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ)ΚΕΛΛΙ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΙΑΝΟ.παπα-τυχωνος -καλιαγρα ι.ν.τ.σταυρου 8δΚΕΛΛΙ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΙΑΝΟ. (ΤΟ ΚΕΛΛΙ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΤΥΧΩΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑΙ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ)


Οσία Μάρθα του Ντιβέγιεβο, πνευματική θυγατέρα του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, το πρώτο χελιδόνι του μοναστηριού του, που έφυγε για την αιώνια άνοιξη της Βασιλείας

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_72895. bΜονή της Χώρα, Κωνσταντινούπολη«Μείνον μεθ’ ημών, η ημετέρα παράκλησις, το μόνον επί γης ημών παραμύθιον. Μη εάσης ημάς ορφανούς, Μήτερ…».

Άγιος Θαδδαίος ο Απόστολος (44)
Οσία Μάρθα του Ντιβέγιεβο (1829), πνευματική θυγατέρα του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ
Αγία Βάσσα και τα παιδιά της Θεόγνιος, Αγάπιος και Πιστός (305-311)
Όσιος Αλέξανδρος «ο εν Ικονίω»
Θεοκλήτη η θαυματουργός εν Μ. Ασία (840)

Εορτάζουν στις 21 Αυγούστου

«Ουκ είδον δίκαιον, λέει ο Προφήτης, έγκαταλελειμμένον, ουδέ το σπέρμα αυτού ζητούν άρτους (Ψαλμός 36: 25)»•

Η Μαρία Σεμένοβνα Μελιούκοβα είχε στενή πνευματική σχέση με τον Όσιο Σεραφείμ του Σαρώφ. Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1810 σε μια οικογένεια αγροτών. Όταν η Μαρία ήταν δεκατριών ετών, στις 21 Νοέμβριου 1823, στην εορτή των Εισοδίων,  η ίδια και η αδελφή της Παρασκευή ήλθαν στον μπάτιουσκα Σεραφείμ, προβλέποντας εκείνος ότι η Μαρία είναι ένα σκεύος εκλογής της χάρης του Θεού, την προέτρεψε να μείνει στο Ντιβέγιεβο. Από τα 13 της χρόνια με καθαρότητα και αγνότητα ασκούσε την σιωπή και πάντοτε βρίσκονταν σε βαθιά και αδιάκοπη προσευχή. Η ασκητική της ζωή ξεπερνούσε σε αυστηρότητα την ασκητική ζωή πολλών μοναχών, ενώ η υπακοή της στο Όσιο Σεραφείμ ήταν τέλεια.

Ο Όσιος την αγαπούσε τόσο πολύ, ώστε μόνο σ’ αυτή απεκάλυψε πολλά από τα όσα επρόκειτο να συμβούν στη μονή, τη μελλοντική δόξα της μονής, αλλά και για τα όσα του είπε η Παναγία κατά τις επισκέψεις της και άλλα μεγάλα πνευματικά μυστήρια.

Δύο εβδομάδες μετά από μια εμφάνιση της Μητέρας του Θεού, όπου έδωσε την εντολή στον Άγιο Σεραφείμ να κάνει την νέα κοινότητα του «Μύλου» δηλαδή, στις 9 Δεκέμβρη του 1825, η Μαρία, μαζί με μια αδελφή ήρθε στον Άγιο Σεραφείμ, και ο μπάτιουσκα τους είπε ότι πρέπει να πάνε μαζί του στο μακρινό ασκητήριο. Εκεί, τους έδωσε δύο αναμμένα κεριά, στη Μαρία είπε να σταθεί στη δεξιά πλευρά της Σταύρωσης, που κρέμονταν στον τοίχο, και στην Παρασκευή Στεφανόβνα στα αριστερά. Προσευχήθηκαν έτσι περισσότερο από μία ώρα με αναμμένα τα κεριά και ο μπάτιουσκα στην μέση, στο τέλος προσκύνησε τον Εσταυρωμένο και τους είπε να κάνουν το ίδιο. Έτσι, πριν από την ίδρυση της νέας κοινότητας που επέλεξε η ίδια η Μητέρα του Θεού, έκανε αυτή την προσευχή με τις αδερφές ως θεμελίωση της.Μάρθα του Ντιβέεβο_St. Martha (Miliukova), schemanun of Diveyevo_Преподобная Марфа Дивеевская (Милюкова)_1 (1)Πάντα σιωπηλή, βυθισμένη μέσα σε μια διαρκή, ασταμάτητη προσευχή, ήταν η εικόνα της υπακοής. Μια μέρα, καθώς η αδελφή της Παρασκευή της μιλούσε για κάποιο καλόγερο του Σαρωφ: «πως είναι οι μοναχοί;», ρώτησε με αφέλεια, «μοιάζουν όλοι με τον Μπατιουσκα;»

«Πας κάθε τόσο στο Σάρωφ και δεν είδες ποτέ σου καλόγερο;»

«Όχι, Παράσα. Όταν πάω στο Σαρόφ, δεν βλέπω τίποτε, δεν ακούω τίποτε. Ο Μπάτουσκα, μου έχει πη να μην κοιτάξω ποτέ τους μοναχούς. Λοιπόν τραβάω το σάλι μου πάνω στα μάτια μου με τρόπο, ώστε να μη βλέπω παρά μόνο το δρόμο κάτω από τα πόδια μου».

Τα επόμενα τέσσερα χρόνια εργαζόταν για την οικοδόμηση της νέας κοινότητας. Όταν έχτιζαν την εκκλησία της Γεννήσεως του Σωτήρος, κουβαλούσε πέτρες και από ζήλο η Μαρία μετέφερε περισσότερες από τις άλλες αδελφές, άλεθε σιτάρι και εκτελούσε κι άλλες διακονίες, χωρίς ποτέ να αφήσει την προσευχή της καρδιάς, σηκώνοντας σιωπηλά το φλεγόμενο πνεύμα της στον Κύριο.

Πριν πεθάνει, μετέδωσε στις αδελφές μερικές προφητείες του στάρετς σχετικές με το μέλλον. Αυτές τις ξέχασαν. Σχετικά με την φτώχεια της νέας κοινότητας, ο στάρετς έλεγε στην κόρη: «Ο ανάξιος Σεραφείμ μπορούσε, εάν ήθελε, να σας πλουτίσει, αυτό όμως δεν θα σας χρησίμευε σε τίποτε. Εάν ήθελα, θα μπορούσα να μεταμορφώσω τη στάχτη σε χρυσό, αλλά όμως δεν το θέλω. Το πολύ, σε σας, δεν θα αυξηθεί, το λίγο δεν θα λιγοστέψει. Κατα τα τελευταία χρόνια θα γνωρίσετε την αφθονία, τότε όμως θα σημάνει το τέλος».

Έζησε στο μοναστήρι μόλις έξι χρόνια. Αναχώρησε για τον Κύριο ειρηνικά στις 21 Αυγούστου 1829. Ο όσιος Σεραφείμ προείδε την ώρα του θανάτου της, κι άρχισε να κλαίει με μεγάλη θλίψη. «Παύλε, η Μαρία μετατίθεται, γι’ αυτό κλαίω!» είπε στον γείτονα του μοναχό.

Έστειλε, για την αγαπημένη του μοναχή, ένα φέρετρο από βελανιδιά, άφθονα κεριά για να καίνε κατά τον ενταφιασμό της και παρήγγειλε να την ντύσουν με το «μεγάλο σχήμα». «Εγώ την έκανα μοναχή, έλεγε. Τώρα ονομάζεται Μητέρα Μάρθα.»

Μέσα στο φέρετρο της περάσανε, ανάμεσα στα δάχτυλα ένα πέτσινο κομποσχοίνι, δώρο του στάρετς. Γύρω στο κεφάλι της δέσανε το ωραίο μπλε σάλι με φράντζα, που της είχε δώσει ο στάρετς για τις μέρες που πήγαινε να κοινωνήσει.
Ήταν μόλις δεκαεννέα χρονών, όμορφη, ψηλή, ευκίνητη, μ’ ένα αγνό οβάλ πρόσωπο και με μάτια γαλανά κάτω από πυκνά καστανά φρύδια.

Όταν η μεγαλύτερη αδελφή της, Παρασκευή Σεμυώνοβνα Μελιούκοβα, μοναχή του Ντιβέγιεβο, ήρθε στον Άγιο Σεραφείμ, της είπε παρηγορητικά:

«Μην αποθαρρύνεσαι, Μητέρα. Η ψυχή της είναι στην Ουράνια Βασιλεία και κοντά στην Αγία Τριάδα, στον θρόνο του Θεού. Και όλη η οικογένεια σου θα σωθεί μέσω αυτής».

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_1Svjatojj_Serafim_Sarovskijj0_6333Στην κηδεία της η Παρασκευή είδε στην Ωραία Πύλη την Παναγία και δίπλα της την μοναχή Μάρθα να στέκεται στον αέρα. Η Παρασκευή Σεμένοβνα άρχισε τότε να κάνει την σαλή, να προφητεύει και να σχίζει τα ρούχα της. Τότε όλοι άκουσαν φωνές και τον τριγμό των δοντιών των δαιμόνων που έφευγαν. Όταν αυτό το είπαν στον όσιο Σεραφείμ τους αποκάλυψε ότι: «Αυτό ήταν σημάδι ότι ο Κύριος και η Βασίλισσα του Ουρανού δόξασαν την Μητέρα μας Μάρθα και κατά τη διάρκεια της κηδείας της πολλοί ασθενείς θεραπεύθηκαν. Όποιος ήταν κατά την ταφή της Μαρίας Semyonovna, έλαβε άφεση των αμαρτιών». Αργότερα, ο Άγιος Σεραφείμ για μια ακόμη φορά επιβεβαίωνε τις αδελφές του Diveyevo ότι είχε κάνει ο ίδιος την κουρά της μεγαλόσχημης Μοναχής Μάρθας, και ότι στέκεται στον θρόνο του Θεού, κοντά στην Βασίλισσα του Ουρανού και είναι μεσίτρια για όλη την αδελφότητα. Και πάντοτε όταν περνούν από τον τάφο της να προσεύχονται, λέγοντας: «Μητέρα μας Μάρθα, δεήθητι υπέρ ημών ενώπιον του θρόνου του Θεού, στη Βασιλεία των Ουρανών!»

Μετά την κηδεία της δεκαεννιάχρονης Μοναχής Μάρθας, ο αδελφός της Ιβάν πήγε στο Σάρωφ για να ρωτήση εάν η Παρασκευή, η μεγαλύτερη της αδελφή, που είχε πέσει άρρωστη από λύπη, θα γινόταν καλά.

Ο στάρετς κοίταξε παρατηρητικά τον Ιβάν, που τον γνώριζε καλά, και είπε:

-Εσύ είσαι ο αδελφός της Μαρίας;

-Ναι, Μπάτουσκα.

-Είσαι πραγματικός αδελφός της Μαρίας; Μετά βυθίστηκε σε μια περισυλλογή που κράτησε πολύ. Ξαφνικά το πρόσωπο του φωτίστηκε. Του φάνηκε του Ιβάν σαν να ξεπηδούσαν απ’ αυτό ακτίνες ηλίου. Χρειάστηκε να χαμηλώσει τα μάτια, ανίκανος να αντέξει τη λάμψη τους.

«Χαρά μου, φώναξε ο στάρετς. Τι χάρη! Τί έλεος της έχει χαρίσει ο Κύριος! Στην Ουράνια Βασιλεία, αυτή στέκεται με τις αγίες παρθένες στον θρόνο του Θεού, κοντά στην Βασίλισσα του Ουρανού. Είναι μεσίτρια για όλη σου την οικογένεια. Είναι η μοναχή του μεγάλου σχήματος Μάρθα. Εγώ της έκανα την κουρά. Όποτε πηγαίνεις στο Ντιβέγιεβο, ποτέ να μην περνάς από τον τάφο της χωρίς να γονατίζεις και να λες: “Κυρία μας και Μητέρα Μάρθα, δεήθητι υπέρ ημών ενώπιον του θρόνου του Θεού στην Ουράνια Βασιλεία»!

Και τους προέτρεπε όλους να προσεύχονται σ’ εκείνην στον τάφο της.

Γέρικο παιδί με διάφανα μάτια, όπως ήταν ο στάρετς, αισθανόταν σαν να του είχε παρουσιασθή νοερά η μικρή μεγαλόσχημη Μοναχή Μάρθα, το πρώτο χελιδόνι του μοναστηριού του, που έφυγε για την αιώνια άνοιξη της Βασιλείας.
«Στον άλλο κόσμο, αναστέναξε, θα είναι υφηγουμένη του Ντιβέγιεβο και όπως ο Κύριος επέλεξε την μάρτυρα Αικατερίνη, ως νύμφη Του, έτσι επέλεξα τη Μαρία ως μνηστή μου στην αιωνιότητα».

Η Μάρθα είχε μία μικρή ανηψιά, που τη δίδασκε η Ελένη Μαντούρωφ για να ακολουθήση τη μοναχική πολιτεία. Ο Άγιος έλεγε: «Είναι ένας ένσαρκος άγγελος. Ωστόσο δεν θα γίνη μοναχή, αλλά θα γίνη σύζυγος του Νικόλα Μοτοβίλωφ». Όπως κ᾿ έγινε.

Ο Ιβάν Σεμυώνοβιτς Μελιούκωφ, ο αδελφός της Παρασκευής και της θαυμαστής Αγίας Μάρθας, συχνά πήγαινε στον πατέρα Σεραφείμ για εργασίες, και προς το τέλος της ζωής του μετά το θάνατο της συζύγου του, έγινε μοναχός στο Σαρώφ. Το διακόνημά του ήταν θυρωρός και συνήθως ανέφερε τα εξής:

«Όταν ήμουν ακόμη χωρικός και λαϊκός, συχνά εργαζόμουν για τον π. Σεραφείμ. Και αυτός μου προέλεγε πολλά θαυμαστά πράγματα για το Ντιβέιεβο. Και πάντοτε έλεγε: «Αν κανείς προσβάλει τις ορφανές μου (τις μοναχές), θα δεχθεί μεγάλη τιμωρία από τον Κύριο• αλλά το μεγάλο έλεος του Θεού θα εκχυθεί από τον ουρανό σε όποιον πάρει το μέρος τους και τις υποστηρίξει και τις βοηθήσει όταν βρεθούν σε ανάγκη. Οποιοσδήποτε, ακόμη και αν αναστενάξει και τις λυπηθεί με την καρδιά του θα ανταμειφθεί από τον Κύριο. Και θα σου πω κάτι, να το θυμάσαι αυτό: ευτυχισμένος είναι όποιος θα μένει είκοσι τέσσερεις ώρες στο Ντιβέγιεβο του πτωχού Σεραφείμ, από το πρωί της μιας ημέρας μέχρι το πρωί της άλλης, γιατί η Μητέρα του Θεού, η Ουράνια Βασίλισσα, επισκέπτεται το Ντιβέγιεβο κάθε είκοσι τέσσερεις ώρες».

Είχε δε τρία παιδιά, ένα εξ αυτών η Έλενα ανατράφηκε από την παιδική της ηλικία στο μοναστήρι, ήταν μόλις 8 ετών όταν ο άγιος Σεραφείμ προείδε τον γάμο της με τον Νικόλαο Μοτοβίλωφ, πιστό του μαθητή, φίλο, «ταπεινό υπηρέτη» και «τροφό» της «κοινότητος» του Ντιβέγιεβο. Με αυτόν τον γάμο διατηρήθηκαν και αυξήθηκαν οι δεσμοί πού τον ένωναν με τον στάρετς Σεραφείμ και την Κοινότητα του Ντιβέγιεβο. Μετά τον θάνατο του Μοτοβίλωφ η σύζυγος του Ελένη ήλθε και πάλι στο μοναστήρι, όπου είχε περάσει τα παιδικά και τα νεανικά της χρόνια, και έγινε μοναχή. Ήταν η μόνη που παρίστανται κατά την ταφή του Αγίου Σεραφείμ το 1833 κι  έζησε μέχρι την ανακομιδή των ιερών λειψάνων του, το 1903, όπου και παρέδωσε στον Τσάρο Νικόλαο Β’ την επιστολή του αγίου Σεραφείμ που είχε γράψει γι’ αυτόν. Κοιμήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1910.

Το ιερό λείψανο της οσίας Μάρθας βρίσκεται αδιάφθορο στον ναό της Γεννήσεως της Θεοτόκου στη Μονή Ντιβέγιεβο της Ρωσίας. Το ιερό λείψανό της βρέθηκε στις 14/27 Σεπτεμβρίου 2000, ύψωση του Τιμίου Σταυρού μαζί με τα λείψανα των αγίων Αλεξάνδρας και ΈλεναςΜάρθα του Ντιβέεβο Schema-Nun Martha Преподобная Марфа Дивеевская (Милюкова)marfa_diveevskaya_620_02.09.15

Απολυτίκιον της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, Ήχος Α’.

Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε μετέστης προς την ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον Οσίας Μάρθας του Ντιβέγιεβο. Ήχος πλ. δ’

Εν σοι Μήτερ ακριβώς διεσώθη το κατ’ εικόνα, λαβούσα γαρ τον Σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ, και πράττουσα εδίδασκες υπεροράν μεν σαρκός παρέρχεται γαρ, επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται Οσία Μάρθα το πνεύμα σου.

Απολυτίκιον Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Ήχος α΄.Της ερήμου πολίτης.

Αρετών συ δοχείον ανεδείχθης, θεόληπτε, και του Παρακλήτου η Χάρις, τη ψυχή σου ενώκησε· απλότητι τρόπων και στοργή, τα πλήθη προσήγες τω Θεώ, και της Χάριτος τους τρόπους, τοις αγνοούσι πάτερ Σεραφείμ διεσάφησας. Δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε χαριτώσαντι, δόξα τω δωρησαμένω σε ημίν, θείον διδάσκαλον.Μάρθα του Ντιβέεβο_St. Martha (Miliukova), schemanun of Diveyevo_Преподобная Марфа Дивеевская (Милюкова)_храме Рождества Богородицы _600


Παναγία Umilenie. Η αγαπημένη Παναγιά του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, η “Χαρά πάντων των χαρών ”.

Σύναξη των Αγίων του Ντιβέγιεβο ¬_Собор Дивеевских святых_7340262706_99a23587b1_b (1)Παναγία Umilenie. Η αγαπημένη Παναγία του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Εορτάζει στις 28 Ιουλίου (και 19 Ιουλίου )

Η εικόνα της Παναγίας μπροστά στην οποία προσεύχονταν ο Άγιος Σεραφείμ και μπροστά στην οποία πέθανε γονατιστός, ονομάζεται “Umilenie” (Ουμιλένιε) όπου σημαίνει κατάνυξη, ευσπλαχνία, τρυφερότητα ενώ ο Άγιος την είχε ονομάσει “Χαρά πάντων των χαρών ”. Η στάση της Θεοτόκου εκπέμπει την προσευχητική κατάνυξη, την ταπείνωση και την στροργή της κατά τον Ευαγγελισμό της από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ.
Είναι αγιογραφημένη σε πανί πάνω σε ξύλο κυπαρισσιού. Γύρω από το φωτοστέφανο της γράφει: « Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε ». Μετα την κοίμηση του αγίου ο ηγούμενος του Σαρώφ είπε στον μοναχό που εξυπηρετούσε τον άγιο στο κελί του να δώσει την εικόνα στις αδελφές στο Ντιβέγιεβο λέγοντας: «Είναι προορισμένη να είναι εκεί μαζί τους».

Και μερικές ”ορφανές” του θυμήθηκαν, ότι λίγο πριν την κοίμηση του που τον είχαν επισκεφθεί, τους έδειξε την εικόνα του κελλιού του και τους είπε: “Σας εμπιστεύομαι και σας αφήνω στη φροντίδα της βασίλισσας των Ουρανών.” 

Η εικόνα σήμερα είναι διακοσμημένη με πολύτιμους λίθους, που τους χάρισε άφθονους ο τσάρος Νικόλαος κι η τσαρίνα Αλεξάνδρα κατά την αγιοκαταξη του αγίου Σεραφείμ το 1903.

Ο Άγιος Σεραφείμ έλεγε στον Ιβάν Σεμυώνοβιτς Μελιούκωφ, τον αδελφό της Αγίας Μάρθας του Ντιβέγιεβο (+21 Αυγούστου 1829): Μακάριος είναι όποιος θα μένει είκοσι τέσσερεις ώρες στο Ντιβέιεβο του πτωχού Σεραφείμ, από το πρωί της μιας ημέρας μέχρι το πρωί της άλλης, γιατί η Μητέρα του Θεού, η Ουράνια Βασίλισσα, επισκέπτεται το Ντιβέιεβο κάθε είκοσι τέσσερεις ώρες“».

Με την υπόδειξι της Υπεραγίας Θεοτόκου ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ επέλεξε ένα μέρος κοντά στην εκκλησία του Καζάν στο Ντιβιέγιεβο, σ’ ένα κτήμα πού του είχε δωρηθή, και εκεί έκτισε για τις αδελφές του Ντιβιέγιεβο ένα μύλο. Επίσης κτίσθηκαν σε ιδιαίτερο προαύλιο νέα κελλιά και αργότερα ναός, ώστε εμφανίσθηκε ένα νέο μοναστήρι. Μ’ αυτό τον τρόπο ο όσιος σχημάτισε μία αδελφότητα, πού ονομάσθηκε «Σεραφείμεια», ξεχωριστή από αυτήν πού είχε συστήσει η Αγάθη Μελιγούνοβα. «Αυτό, έλεγε, έγινε κατά το θέλημα του Θεού και της Υπεραγίας Θεοτόκου».

Και όταν οι αδελφές, φοβούμενες για το μέλλον, άρχισαν να θλίβωνται, διότι το μοναστήρι από υλικής πλευράς δεν ήταν εξασφαλισμένο, τις παρηγορούσε λέγοντας ότι το μέρος αυτό το διάλεξε γι’ αυτές η ίδια η βασίλισσα των Ουρανών και ότι Αυτή θα τις βοηθήση σε όλα, ώστε να έχουν και τα υλικά και τα πνευματικά αγαθά, όπως και στο Σάρωφ. Πρόσθεσε μάλιστα, ότι και εκείνος, «ο ελεεινός Σεραφείμ», θα κλίνη πάντοτε γόνυ δεόμενος υπέρ αυτών…

Παναγία Umilenie Σεραφείμ-Diveyevo Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov's Icon of Theotokos Umileniye of Seraphim-Diveyevo_Икона Умиление- Серафимо-Диве677Ο π. Σεραφείμ μας έλεγε πολλά εκπληκτικά πράγματα επίσης για την ιερή τάφρο, γράφει ο π.Βασίλειος Σαντόφσκη. Η ίδια η Μητέρα του Θεού, προσωπικά, θα περνούσε από εκεί, αφήνοντας τα ίχνη των βημάτων της… Η γη στο εσωτερικό της -όπως στην Ιερουσαλήμ, τον Άθωνα και το Κίεβο – ήταν ιδιοκτησία της. Ο αντίχριστος όταν θάρθη δεν θα μπορέση να εισχωρήση εκεί. Με φλογερό φράχτη θα προστατεύει τα παιδιά της.
Οι αδελφές πήραν την εντολή να σκάψουν αυτή τη θαυματουργική τάφρο όσο το δυνατόν γρηγορότερα. 

Ο άγιος Σεραφείμ έλεγε: Όποιος περάσει την Ιερή Τάφρο της Παναγίας -Κανάβκα- λέγοντας 150 φορές το Θεοτόκε Παρθένε…, γι’ αυτόν εδώ είναι τα πάντα και Ιερουσαλήμ και Κίεβο και Άγιον Όρος.

Σύμφωνα με την παράδοση του Ντιβέγεβο κάθε μέρα οι μοναχές κάνουν μια προσευχητική πορεία κατά μήκος της Αγίας Τάφρου (Святая Канавка- δηλαδή, τη διαδρομή γύρω από το μοναστήρι) τρεις φορές με κομποσκοίνι στο χέρι λέγοντας 150 φορές τον αρχαγγελικό ύμνο, το «Θεοτόκε Παρθένε Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σού, ευλογημένη Συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών». Και δεκαπέντε φορές το «Πάτερ ημών», και μετά προσεύχονται για όλους τους συγγενείς και τους γνωστούς, ζώντας και κεκοιμημένους.
Επίσης μπορεί να ζητηθεί κάθε ανάγκη, επιθυμία, και θα εκπληρωθούν όλα τα αιτήματα. Το ίδιο κάνουν και οι χιλιάδες προσκυνητές του Ντιβέγεβο, οι οποίοι με κάθε καιρό περπατούν την διαδρομή λέγοντας τον χαιρετισμό της Παναγιάς .
Ο κανόνας αυτός της προσευχής λέγεται πως παραδόθηκε από την Παναγία σε έναν μοναχό της Θηβαΐδος της Αιγύπτου τον 8ο αιώνα και επανήλθε σε χρήση από τον όσιο Σεραφείμ.
Το 1922 ο επίσκοπος άγιος Σεραφείμ (Звездинский -Zvezdinsky) Ζβεζντίνσκυ είχε δει την Μητέρα του Θεού να περπατά στο χείλος της τάφρου.
Λέγουν στο Ντιβέεβο με αποκάλυψη της Μητέρας του Θεού ότι όποιος κάνει αυτόν τον κανόνα είναι σαν να περνάει την Κανάβκα και είναι κάτω από την ιδιαίτερη σκέπη της Βασίλισσας των Ουρανών.
Όποιος λέγει 150 φορές το Θεοτόκε Παρθένε… αυτού την ψυχή δεν θα μπορεί να αγγίξει ο αντίχριστος.

Έγιναν πολλά θαύματα μέσω αυτής της προσευχής. Όποιος έκανε αυτόν τον θαυματουργό Κανόνα ήταν ευγνώμων στον Θεό …

Ο όσιος Σεραφείμ με εντολή της Βασίλισσας των Ουρανών έδωσε νέο, πιο ελαφρύ Τυπικό στα πνευματικά του τέκνα, τις αδελφές της Μονής Ντιβέγιεβο, γνωρίζοντας πόσο δύσκολο είναι να σωθούν οι χριστιανοί των εσχάτων χρόνων. Στους απλούς ανθρώπους ο όσιος Σεραφείμ έδινε αυτόν τον κανόνα:
«Σήκω από τον ύπνο, στάσου μπροστά στις εικόνες και με θερμή καρδιακή πίστη πες: «Βασιλεύ Ουράνιε» μια φορά, τρεις φορές το «Πάτερ ημών» προς τιμήν της Αγίας Τριάδος, υστέρα το «Θεοτόκε Παρθένε» τρεις φορές και μια φορά το «Πιστεύω».
Αυτές οι προσευχές, όπως εξηγούσε ο όσιος Σεραφείμ, είναι η βάση του χριστιανισμού. Η πρώτη, ως προσευχή δοσμένη από τον ίδιο τον Θεό ως πρότυπο όλων των προσευχών. Η δεύτερη προσφέρθηκε από τον ουρανό διά του Αρχαγγέλου Γαβριήλ στην Παρθένο Μαρία, την μητέρα του Θεού. – Αυτός ο κανόνας ονομάζεται «κανόνας του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ».

Πολλά και διάφορα θαύματα επιτελούσε ο όσιος Σεραφείμ σε βαρειά ασθενείς• πολλά από αυτά έχουν καταγραφή, αλλά και πολλά έμειναν χαραγμένα μόνο στις καρδιές των θεραπευθέντων. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ο χαρισματούχος γέροντας είχε την συνήθεια να χρίη τους αρρώστους με λάδι από τη κανδήλα που έκαιε στο κελλί του ενώπιον της εικόνος της Θεοτόκου της Ελεούσης, της “Umilenie” (Ουμιλένιε), την οποία αποκαλούσε χαρά όλων των χαρών. Όταν τον ερωτούσαν γιατί το κάνει αυτό, απαντούσε: «Διαβάζομε στην Αγία Γραφή ότι οι Απόστολοι ήλειφον ελαίω πολλούς αρρώστους και εθεράπευον. Και εμείς ποιόν να μιμηθούμε αν όχι τους Αποστόλους;»Ιερή Τάφρος Παναγίας Ντιβεεβο_ Holy Ditch -Canal Diveyevo St. Seraphim of Sarov_ Святая Канавка Серафи́мо-Диве́евский монасты́рь43d2f5cbΈκτος του προορατικού χαρίσματος ο Κύριος προίκισε τον όσιο Σεραφείμ με το χάρισμα των ιαμάτων από τις σωματικές ασθένειες. Ακόμη παλαιότερα, το 1823, πριν να εγκατάλειψη οριστικά τον έγκλειστο βίο, έκανε ένα συγκλονιστικό θαύμα• θεράπευσε από ανίατη ασθένεια τον γαιοκτήμονα Μιχαήλ Β. Μαντούρωφ. Όταν η ασθένεια αυτού έλαβε απειλητικές διαστάσεις, ώστε τρίμματα οστών να πέφτουν από τα πόδια του και χάθηκε κάθε ελπίδα στην βοήθεια της ιατρικής επιστήμης, οι συγγενείς και γνωστοί συμβούλευσαν τον Μαντούρωφ να επισκεφθή τον πατέρα Σεραφείμ. Με μεγάλη ταλαιπωρία τον έφεραν στον προθάλαμο του κελλιού του εγκλείστου χαρισματούχου, τον οποίο άρχισε ο Μαντούρωφ να παρακαλή με δάκρυα να τον θεραπεύση από την φρικτή νόσο του. Αυτός με πατρική αγάπη και εγκάρδια συμπόνοια τον ερώτησε αν πιστεύη στον Θεό. Και όταν ο ασθενής ομολόγησε τρεις φορές την πίστι του στον Θεό, ο όσιος του είπε με κατάνυξι: «Χαρά μου, εάν έτσι πιστεύης, τότε πίστευσε επίσης ότι πάντα δυνατά παρά τω Θεώ στον πιστεύοντα• γι’ αυτό πίστευε ότι ο Κύριος θα σε θεραπεύση, και εγώ, ο ελεεινός Σεραφείμ θα προσευχηθώ». Μετά άπ’ αυτό ο όσιος αποσύρθηκε στο κελλί του και σε λίγο βγήκε με άγιο έλαιο από τη κανδήλα της εικόνος της Θεοτόκου της Ελεούσης. Διέταξε τον Μαντόρωφ να γυμνώση τα πόδια και άλειψε τα προσβεβλημένα από την νόσο σημεία. Εκείνη την στιγμή οι πληγές, οι οποίες κάλυπταν τα πόδια του χάθηκαν εν ριπή οφθαλμού• ο Μαντούρωφ θεραπεύθηκε και χωρίς να τον υποβοηθή κανείς βγήκε από το κελλί του θαυματουργού του Σάρωφ. Όταν κατάλαβε ότι είναι πλέον υγιής, έπεσε από την χαρά του στα πόδια του οσίου καταφιλώντας τα με ευγνωμοσύνη. Αυτός όμως τον σήκωσε και του είπε αυστηρά: «Μήπως είναι ο Σεραφείμ αυτός ο οποίος θάνατοι και ζωογονεί, κατάγει εις Άδου και ανάγει; Τι έπαθες αγαπητέ; Αυτό είναι έργο του μόνου Κυρίου, ο οποίος εκπληρώνει το θέλημα των φοβούμενων Αυτόν και ακούει την προσευχή τους. Δώσε ευχαριστία στον παντοδύναμο Κύριο και την Πανακήρατη Μητέρα του». Με αυτά τα λόγια απέλυσε, ο ταπεινόφρων δούλος του Θεού, τον Μαντούρωφ.

Όταν ο όσιος του Θεού θεράπευσε θαυματουργικά τον προαναφερθέντα Μαντούρωφ, εκείνος από ευγνωμοσύνη πούλησε  το κτήμα του και πρόσφερε τα χρήματα για την ανέγερσι μεγάλου λίθινου ναού για τις «αδελφές του Μύλου». Ο ναός κτίσθηκε δισυπόστατος, επ’ ονόματι της Γεννήσεως του Χρίστου και των Γενεθλίων της Υπεραγίας Θεοτόκου. Τα εγκαίνια έγιναν το 1829.

Ο όσιος Σεραφείμ προστάτευε το κοινόβιο από τις δυσκολίες και τις συμφορές. Έτσι π.χ. στον ανεγερθέντα ναό της Γεννήσεως του Χρίστου, όπου γινόταν διαρκής ανάγνωσις του Ψαλτηρίου, άφησε εντολή να καίη πάντοτε κερί ενώπιον της εικόνος του Σωτήρος και ακοίμητη κανδήλα ενώπιον της εικόνος της Θεοτόκου. Πρόσθεσε ότι αν η εντολή του αυτή τηρηθή ακριβώς, η αδελφότητα του Ντιβιέγιεβο δεν θα υποστή θλίψεις και συμφορές• ούτε θα υπάρξη έλλειψις λαδιού.

Κάποτε όμως, όταν όλοι είχαν βγη από τον ναό, η εκκλησάρισσα είδε ότι η κανδήλα είχε σβύσει και το λάδι είχε μέχρι τέλους καή. Αυτό ήταν το τελευταίο λάδι. Τότε θυμήθηκε τους λόγους του οσίου Σεραφείμ και σκέφθηκε ότι αυτοί δεν εκπληρώθηκαν και άρα δεν πρέπει να πιστεύσωμε ούτε στις άλλες του προρρήσεις. Άρχισε να κλονίζεται η πίστις της στο προορατικό του χάρισμα. Ξαφνικά άκουσε ένα κρότο. Σήκωσε το κεφάλι και είδε ότι η κανδήλα είχε ανάψει, ήταν γεμάτη λάδι και μέσα σ’ αυτήν υπήρχαν δύο χαρτονομίσματα. Τρομαγμένη έτρεξε στην γερόντισσα Ελένη Μαντάροβα, στην οποία και υποτασσόταν, και της διηγήθηκε τι είχε συμβή. Καθ’ οδόν την συνάντησε κάποιος χωρικός και της έδωσε τριακόσια ρούβλια σε χαρτονόμισμα για λάδι της ακοίμητης κανδήλας υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των γονέων του.
Προστάτιδα της νεοσύστατης κοινότητας ο όσιος θεωρούσε την Υπεραγία Μητέρα του Θεού. «Λοιπόν, μητερούλα, έλεγε σε μία μοναχή, να γνωρίζετε ότι αυτό το μέρος το επέλεξε η ίδια η Βασίλισσα των Ουρανών προς δόξαν του ονόματος Της. Αυτή θα σας είναι τείχος και προστασία».

«Η μητέρα του Θεού καλείται ‘έρκος των διαβόλων’, γιατί δεν είναι δυνατό ο διάβολος να καταστρέψει έναν άνθρωπο, εφόσον ο άνθρωπος αυτός καταφεύγει στη βοήθεια της Μητέρας του Θεού»

***

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_3410033 - CopyΟ έμπορος του Μούρομ Ίβάν Ζασούχιν τον Μάρτιο του 1882 αρρώστησε στην πόλι Ούριούπιν άπό τύφο στομάχου. Κανείς από τους ιατρούς δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν με τις  επιπλοκές που είχε, έπαθε φλεγμονή της πνευμονικής μεμβράνης και διάτρησι στομάχου. Ο ασθενής εξαντλήθηκε εντελώς. Κάλεσαν και άλλους ιατρούς, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι η κατάστασι του ήταν απελπιστική• προσδιόρισαν μάλιστα και την ημέρα του θανάτου του. Κάλεσαν τότε και τον πνευματικό ιατρό, τον ιερέα.  

Μετά τρεις ημέρες όμως, ο ασθενής άρχισε να αναλαμβάνη. Είχε μεσολαβήσει το εξής: Η γειτόνισσα του κυρία Μ.Τ. Μπιτσκόβα, λυπημένη υπερβολικά για τον επικείμενο θάνατο του καλού γείτονα της, έφερε στην σύζυγο του ασθενούς λίγο νερό από το «φρέαρ του Σεραφείμ» και την συμβούλευσε να δώση απ’ αυτό στον ετοιμοθάνατο. Μόλις και μετά βίας κατάφερε η σύζυγος του να βάλη στο στόμα με το κουταλάκι μερικές σταγόνες• το υπόλοιπο του το έχυσε στο κεφάλι. Από την στιγμή εκείνη ο ασθενής ηρέμησε τελείως, κοιμήθηκε μερικές ώρες με ήσυχο ύπνο. Όταν εξύπνησε ζήτησε να πιή κάτι. άρχισε να καλυτερεύη. αδιαφορώντας για την άκρα έξάντλησί του, δήλωσε ότι επιθυμεί να ταξιδεύση στο Σάρωφ και να προσκύνηση τον άγιο του Θεού. Ετοιμάζοντας τα απαραίτητα για το ταξίδι η σύζυγος του πήρε μαζί της, για κάθε ενδεχόμενο, όλα τα αναγκαία για την κηδεία. Μάλιστα πήρε μαζί της και τα παιδιά, ώστε σε περίπτωσι θλιβεράς εκβάσεως να τα δη ο ασθενής στις τελευταίες στιγμές της ζωής του. Η κατάστασις του αρρώστου ήταν πολύ άσχημη το τράνταγμα της άμαξας στον ανώμαλο δρόμο του προξενούσε αφόρητους πόνους•

Με τέτοια κατάστασι έφθασε ο Ζασούχιν στην Σεραφείμεια μονή του Ντιβιέγιεβο. Εκεί σκόπευε να πάρη μία ανάσα άπό το δύσκολο ταξίδι και να μείνη ένα 24ωρο. Αυτό έγινε στις πέντε Ιουνίου ανήμερα της Πεντηκοστής. Ήλθε η ώρα της αγρυπνίας και ο ασθενής αποφάσισε να παρακολούθηση την ακολουθία παρά τους φρικτούς πόνους του. Όταν, κατά τους αίνους και το μεγαλυνάριο, όλος ο λαός πήγαινε να ασπασθή την εικόνα της Αγίας Τριάδος, ξεκίνησε και αυτός με μεγάλη προσπάθεια, στηριζόμενος στα δεκανίκια του με την βοήθεια της συζύγου του και άλλων, να προσκύνηση την εικόνα της εορτής και να χρισθή από τον ιερέα με ευλογημένο λάδι. Αφού ασπάσθηκε την εικόνα και τον έχρισε ο ιερεύς, έριξε τυχαία το βλέμμα του στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου στο τέμπλο. Η εικόνα αυτή παλαιότερα βρισκόταν στο κελλί του οσίου Σεραφείμ και ενώπιον της προσευχόταν εκείνος με τόση φλόγα. Αμέσως αισθάνθηκε ότι το πόδι του πατά στερεά στο δάπεδο και ότι δεν πονά πλέον. Άφησε τα δεκανίκια του και χωρίς αυτά, προς κατάπληξίν όλων των παρευρισκομένων, πήγε στην θέσι του. 

Την επομένη πήγε πάλι με τα πόδια στην εκκλησία, οπού μετέλαβε των Άχραντων μυστηρίων. Κατόπιν πήγε στο Σάρωφ και εκεί, στον τάφο του οσίου, έκανε μνημόσυνο. Το πρωί της επομένης, μετά την ακολουθία, πήγε χωρίς αναβολή στο ιαματικό φρέαρ, με το νερό του οποίου σώθηκε τόσο θαυματουργικά από τον θάνατο. Αυτό απείχε κάπου δύο χιλιόμετρα από το μοναστήρι, αλλά ο ασθενής διάνυσε εύκολα τον δρόμο αυτό. Την επομένη στην λειτουργία μετέλαβε των Αγίων του Χριστού Μυστηρίων. Ο Ζασούχιν είχε θεραπευθή ολότελα.Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_Серафим Саровский_κοιμηση_46809 - Copy

“Σύντομα αγαπημένε Μου, θα είσαι μαζί μας”, Η Εμφάνιση της Θεομήτορος στον Αγ. Σεραφείμ του Σαρώφ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/07/18/%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CE%B6%CE%AF/

Στα ίχνη των βημάτων της Μητέρας του Θεού στο Ντιβέγεβο
https://iconandlight.wordpress.com/2015/01/02/5431/

«Ο ελαφρύς κανόνας του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ» για τους χριστιανούς των εσχάτων χρόνων
https://iconandlight.wordpress.com/2017/06/20/%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CF%86%CF%81%CF%8D%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CE%BC/

Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Το Φως η κυήσασα, το της ζωής εν σαρκί, Χριστόν τον φωτίζοντα, τους καθαρούς την ψυχήν, Παρθένε Πανύμνητε, ώφθης τω θεοφόρω, Σεραφείμ λαμπομένη, Δέσποινα Θεοτόκε, εν φωτί απορρήτω, διό καμέ καταύγασον, φωτί σου Πανάμωμε.

Απολυτίκιον Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Ήχος α΄.Της ερήμου πολίτης. π. Ιωσήφ

Αρετών συ δοχείον ανεδείχθης, θεόληπτε, και του Παρακλήτου η Χάρις, τη ψυχή σου ενώκησε· απλότητι τρόπων και στοργή, τα πλήθη προσήγες τω Θεώ, και της Χάριτος τους τρόπους, τοις αγνοούσι πάτερ Σεραφείμ διεσάφησας. Δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε χαριτώσαντι, δόξα τω δωρησαμένω σε ημίν, θείον διδάσκαλον.

Ήχος α ΄. Τον τάφον σου Σωτήρ.

Εφάνης μυστικώς, Σεραφείμ τω οσίω, εκλάμπουσα Αγνή, εν φωτί απορρήτω· διό σου την λαμπρότητα, μεγαλύνων ο όσιος, ανεβόα σοι χαίρε η τέξασα κόσμω, το υπέρφωτον φως, εν μορφή ανθρωπίνη, Χριστόν τον Θεόν ημών.

Ήχος α ΄. Των ουρανίων ταγμάτων.

Έτι εν σώματι πέλων, Σεραφείμ όσιε, κατείδες επαλλήλως, την Αγνήν Θεοτόκον· νυν εν ουρανοίς δε ταύτης ορών, την ανέκφραστον έλλαμψιν, μη διαλίπης πρεσβεύων ταύτη αεί, υπέρ πάντων των τιμώντων σε.

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά Σου, ελθέτω η Βασιλεία Σου, γεννηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών. Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.

Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου, ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών.Παναγία Umilenie Σεραφείμ-Diveyevo Σεραφείμ του Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov's Icon of the Most Holy Theotokos Umileniye of Seraphim-Diveyevo__99Ωδή α΄. Ήχος πλ. δ΄. Αρματηλάτην Φαραώ.

Η ουρανίων στρατιών Βασίλισσα, ότε ησθένησας, Σεραφείμ παμμάκαρ, υγιά κατέστησεν, εικόνα ασπασθέντα σε, την Αυτής και πλημμύρα, τον υετόν προοιμίασε, θείων χαρισμάτων σου Όσιε.

Ωδή γ’. Ουρανίας αψίδος

Άπαντά σου βίον, ολοτελώς δέδωκας, τη Μητρί Κυρίου τρισμάκαρ, Ταύτηςγενόμενος, οικείος Όσιε, καθάπερ είρηκεν Αύτη, Ή ημάς οικείωσον, ταίς ικεσίαιςσου.

Ωδή δ’. Συ μου ισχύς, Κύριε

Όλην ζωήν, ο αθλητής σοι ανέθετο, ότε Κόρη πόθω ανεχώρησεν, εν τη ερήμω και τον σταυρόν, ησυχίας ήρε, τον σον Υιόν εκθηρώμενος, όθεν ως συμπαρέστης, τούτω Μήτερ εν πάσι, και ημίν συμπαρίστασο πάντοτε.

Ωδή στ’. Την δέησιν εκχεώ

Ιάτραιναν, την Κυρίαν Δέσποιναν, κατεπλούτησας αδάπανον Πάτερ, Ή θαυμαστώς,συνοδεία Αγίων κατ’ επανάληψιν σε επεσκέψατο, ικέτευε Ταύτην θερμώς, όπωςνόσους ημών εξιάσηται.

Ωδή ζ’. Παίδες Εβραίων

Ρεύματα ιαματοφόρα, Μήτερ δέδωκας συν θείω Θεολόγω, τω πτωχώ Σεραφείμ, εις ασθενούντων ρώσιν, και ψαλμικά ως ύδατα, την παράκλησιν εν λόγοις.

Ωδή θ’. Εξέστη επί τούτω

Αξίωσον με Δέσποινα αγαθή, τελειώσαι του βίου το στάδιον προ της σεπτής, και προσκυνητής μοί θείας μορφής, του παγκαλλούς Προσώπου σου, ως τον πολυόπτην σου Σεραφείμ, γνωρίζω αναιδές μου, το αίτημα υπάρχειν, αλλά και οίδα την αγάπην σου.


Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, ο άγιος της πασχαλινής χαράς και των παιδιών, αγαπούσε τα παιδιά σαν ”λουλούδια του Παραδείσου”

Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_021948d8bb43e1origΆγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, ο άγιος της πασχαλινής χαράς και των παιδιών.

Εορτάζει 2 Ιανουαρίου και στις 19 Ιουλίου (ανακομιδή αγίου λειψάνου του)

Να προσεύχεσθε αδιάκοπα. Να ευχαριστείτε τον Θεό για τα πάντα. Νάστε πάντα χαρούμενες. Μην αφήσετε να κυριευθήτε από πνεύμα απογοητεύσεως.
«Σε ικετεύω, χαρά μου, απόκτησε το πνεύμα της ειρήνης και χιλιάδες ψυχές θα σωθούν γύρω σου».

Ο μπάτουσκα Σεραφείμ αγαπούσε υπερβολικά τα παιδάκια, που παίζανε μαζί του, σαν νάτανε κ᾿ εκείνος μικρό παιδί. Τ᾿ αγκάλιαζε, τάσφιγγε στο στήθος του λέγοντας συγκινημένος: «Μικροί θησαυροί μου!».

….Η Λειτουργία μόλις είχε τελειώσει. Βγαίνοντας από την εκκλησία οι προσκυνητές έσπευσαν προς το κτίριο του μοναστηριού που στεγάζει το κελλί του περίφημου ‘’σταρετς’’ πατέρα Σεραφείμ, που είχε τη φήμη ότι κάνει θαύματα, θεραπεύει αρρώστους και γνωρίζει το μέλλον. Γιατί, βασικά, αυτόν είχαν την επιθυμία να χαιρετήσουν.
Ανάμεσα σ’ αυτούς τους επισκέπτες βρισκόταν η οικογένεια του συγγραφέα Ακσάκωβ. Η Νάντια Ακσάκοβα, κοριτσάκι ακόμη, εκείνη την εποχή, θα θυμόταν για όλη της τη ζωή αυτό που είδε στην ”Έρημο του Σαρώφ”…
Ένας καλόγερος, τους έδειχνε το δρόμο. Σε λίγο οι προσκυνητές φτάνουν μπροστά σε μια χαμηλή πόρτα. Ο οδηγός είπε ”Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς τους αμαρτωλούς.”
Σιωπή. Το ”αμήν” που θα τους έδινε την άδεια να μπουν, δεν ακούστηκε από κανένα.
-Προσπαθήστε εσείς οι άλλοι, είπε ο γέροντας. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά πρόφεραν ο καθένας με τη σειρά τους την ευχή.
– Αν δεν απαντάη, θα πη πως δεν είναι μέσα στο κελλί του, είπε ο καλόγερος. Θα πήδηξε από το παράθυρο ακούγοντας στην αυλή το θόρυβο των αμαξιών σας. Πάμε να δούμε.

Άγιος Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_serafim_10Ακολουθώντας τον οδηγό τους, οι προσκυνηταί, έστριψαν στη γωνία του κτιρίου και βρέθηκαν κάτω από το παράθυρο του κελλιού του πατρός Σεραφείμ. Κάτω στη γη, διακρινόταν καθαρά τα ίχνη δυο ποδιών που φορούσαν ”λάπτι”. 
-Το ‘σκασε, αναστέναξε ο γέρο καλόγερος, κουνώντας το κεφάλι.
Για να τον δει κανείς, πρέπει να ψάξη στο βάθος του δάσους , όπου έχει ένα ερημητήριο.
-Δεν έχετε πολλές πιθανότητες να τον βρείτε, είπε ο ηγούμενος του μοναστηριού βλέποντας την ομάδα των προσκυνητών. Θα κρύβεται μεσ’ τους θάμνους, θα ξαπλώνη μεσ’ το χορτάρι. Πάρτε όσα πολλά παιδιά μπορείτε. Αφήστε τα να τρέξουν μπροστά από σας .

‘’ Το δάσος -διηγείται η Νάντια Ακσάκοβα- γινόνταν όλο και πιο πυκνό. Η υγρή του σιωπή μας τύλιγε. Μόλις και μετά βίας βλέπαμε καθαρά κάτω από το θόλο των πανύψηλων ελατιών. Νοιώθαμε κάπως βαρειά μέσα σ’ αυτό το σκοτεινό δάσος. Ευτυχώς μια αχτίνα ήλιου έλαμψε ανάμεσα από τα φορτωμένα βελόνες κλαδιά. Πήραμε πάλι κουράγιο και βαλθήκαμε να τρέχουμε από κει που πρόβαλε το φως. Ένα πράσινο ξέφωτο πλημμυρισμένο από ήλιο, ανοίχτηκε μπροστά μας. Εκεί στα πόδια ενός ελάτου, που φύτρωνε ξέχωρα από τα’ άλλα, ένα γεροντάκι ζαρωμένο, σκυφτό ως το χώμα, έκοβε γρήγορα με το δρεπάνι του τα μεγάλα βλαστάρια των χορταριών. Ακούγοντας θόρυβο ανασηκώθηκε, έστησε το αυτί του προς τη μεριά του μοναστηριού και σαν τον παγιδευμένο λαγό, ώρμησε προς το δάσος, αλλά γρήγορα λαχανιάζοντας, στάθηκε, κοίταξε φοβισμένα προς τα πίσω και πέφτοντας μπρούμητα μεσ’ το χορτάρι έγινε άφαντος.
-π.Σεραφείμ, π.Σεραφείμ! είμασταν καμμιά εικοσαριά που τον φωνάζαμε έτσι.
Στο άκουσμα των παιδικών φωνών μας, δεν μπόρεσε να κρατηθή στην κρυψώνα του. Το γέρικο κεφάλι του φάνηκε πάνω από το χορτάρι. Με το δάχτυλο πάνω στο στόμα, έμοιαζε να μας ζητά να μην προδώσουμε την παρουσία του στους μεγάλους.
Αφού έκανε πέρα τα χόρτα για να μας ανοίξη ένα πέρασμα, κάθισε και μας έγνεψε να πλησιάσουμε. Η μικρή Λίζα πλησίασε πρώτη και αφού ρίχτηκε στην αγκαλιά του , ακούμπησε το δροσερό μαγουλάκι της στον τραχύ ώμο του γέροντα.
– Θησαυροί μου! Χρυσά μου! Μουρμούριζε σφίγγοντας καθένα πάνω στο αδύνατο στήθος του.
Γεμάτα εμπιστοσύνη, ευτυχισμένα, τον φιλούσαμε.
Αλλά ο νεαρός βοσκός ο Σιόμα γύρισε πίσω και έτρεξε προς το μοναστήρι φωνάζοντας: «Απ’ εδώ! Απ’ εδώ! Εκεί είναι ο πάτερ Σεραφείμ».
Ντραπήκαμε. Οι φωνές μας και τα αγκαλιάσματά μας μας φάνηκαν σαν προδοσία.

Γυρνώντας πάλι πίσω στο μοναστήρι, η μικρή Λίζα, που ο γέροντας είχε σφίξει πρώτη στην αγκαλιά του, πλησίασε την αδελφή της και παίρνοντάς της το χέρι, είπε: «Ο π.Σεραφείμ κάνει πως είναι γέρος στην πραγματικότητα όμως είναι παιδί σαν κι εμάς, έτσι δεν είναι Νάντια»;
Πράγματι, ποτέ, σ’ όλη της τη ζωή, γράφει στα γερατειά της η Νάντια Ακσάκωφ, δεν συνάντησε βλέμμα με τέτοια παιδική καθαρότητα σαν του πατέρα Σεραφείμ. Ποτέ δεν είδε ένα χαμόγελο όμοιο με το δικό του.” Έτσι γελά ένα νεογέννητο”, – λένε οι γρηές παραμάννες- ”όταν παίζη στον ύπνο του με τους Αγγέλους”. 
(από τον βίο του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, της Ειρήνης Γκοραΐνωφ , εκδ. Τήνος, Αθήνα, σελ 5-7, μτφρ . Πίτσα Κ. Σκουτέρη )Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_5-prp-Serafim-modern-icons-1

”Άγιε Σεραφείμ, δεν μπορεί να με εγκαταλείψεις. Παιδί δικό σου είμαι. Είσαι πατέρας μου και τώρα σ’ έχω ανάγκη…”

Μεσημέρι. Το αυτοκίνητο μας περιμένει για να μας μεταφέρει σ” ένα μικρό διαμέρισμα για το μεσημεριανό φαγητό. Ανεβαίνουμε τις φτηνές και βρώμικες σκάλες ενός κτηρίου διαμερισμάτων, απ” αυτά τα απέραντα και άχαρα κτήρια με τα όποια είναι γεμάτη ή σοβιετική πρωτεύουσα Βρισκόμαστε σ” ένα μικρό, φτωχό μα καθαρότατο δυαράκι, γεμάτο εικόνες, καντήλια, σταυρούς και κομποσκοίνια.

– Εδώ μένει μία γερόντισσα μοναχή, μας πληροφορεί o π. Ιννοκέντιος. Είναι η γερόντισσα Έλενα, η πνευματική μου μητέρα. Εδώ θα φάμε μαζί της το μεσημέρι.

Μόλις χωρούσαμε να καθίσουμε στο μικρό στρογγυλό τραπέζι. Στον τοίχο απέναντι μου μια μεγάλη εικόνα με τον άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ να προσεύχεται πάνω σ” ένα βράχο. Ένα κομμάτι πέτρας είχε στερεωθεί στο μουσαμά στο κάτω πλάι της εικόνας.
Είναι ένα κομμάτι από το βράχο πάνω στον οποίο ο άγιος Σεραφείμ έμεινε γονατιστός και προσευχόμενος χίλια μερόνυχτα, μας εξηγεί ο π. Ιννοκέντιος.
Η γερόντισσα μοναχή Έλενα, ντυμένη μ” ένα γκρι ποδήρες φόρεμα και ένα μαντήλι στο κεφάλι, ψηλή, αποστεωμένη, με πρόσωπο ωχρό, μοιάζει με τα ενενήντα τόσα χρόνια πού κουβαλάει, σαν αγία πού ξεκόλλησε από κάποιο πλαϊνό εικόνισμα.

Άρχισε σε άπταιστα γαλλικά να μας διηγείται τη ζωή της.

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_1119b700107 (3)Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια. Φοίτησε σε γαλλικό σχολείο στο Παρίσι. Νέα κοπέλα έγινε μοναχή στο Ντιβέγιεβο, στο μοναστήρι πού ίδρυσε o άγιος Σεραφείμ στην έρημο του Σάρωφ. Εκεί τη βρήκε η κομμουνιστική επανάσταση. Οι μπολσεβίκοι μπήκαν στο μοναστήρι, το έκαψαν, βίασαν και σκότωσαν μοναχές. Αυτή κατόρθωσε να ξεφύγει και να κρυφτεί μέσα στο δάσος. Πέρασε η πρώτη μέρα χωρίς να έχει κάτι να φάει. Ήρθε και η δεύτερη, η τρίτη… Έτρωγε χόρτα, ρίζες, μανιτάρια, σκουλήκια και ότι άλλο έβρισκε μέσα στο δάσος. Είχε τελείως εξαντληθεί.
Κάποια μέρα, δε θυμάται ποιά μέρα από τότε πού άρχισε το μαρτύριο της πείνας και του φόβου, εξαντλημένη, σχεδόν πεθαμένη, γονάτισε, σήκωσε τα χέρια της στον ουρανό και άρχισε να προσεύχεται.

Άγιε Σεραφείμ, για την αγάπη σου άφησα το αρχοντικό μου και ήρθα στο μοναστήρι σου. Και τώρα πεθαίνω από την πείνα. Δεν έχω ούτε ένα ξεροκόμματο απ” αυτά πού έτρωγαν τα σκυλιά μας, να βάλω στο στόμα μου. Δεν μπορεί να με εγκαταλείψεις. Να με αφήσεις να πεθάνω από την πείνα. Εσύ τάισες με ψωμί χιλιάδες ανθρώπους, μ’ αγαπάς, πρέπει να μου φέρεις ψωμί να φάω. Δεν είμαι ζώο Παιδί δικό σου είμαι. Είσαι πατέρας μου και τώρα σ” έχω ανάγκη. Δώσε μου να φάω κάτι, αλλιώς πεθαίνω!

Συνέχισε έτσι να προσεύχεται. Πίσω της άκουσε βήματα να πλησιάζουν. Ή καρδιά της πλημμύρισε φόβο. Δεν τολμούσε να γυρίσει να δει ποιός είναι. Πίστεψε πώς οι μπολσεβίκοι τη βρήκαν. Πώς ήρθε η τελευταία της ώρα κι ετοιμάσθηκε να πεθάνει. Έκαμε το σταυρό της κι έκλεισε τα μάτια της περιμένοντας να αισθανθεί τη σφαίρα να τρυπάει το κεφάλι της. Τα βήματα όμως άρχισαν να απομακρύνονται. Γύρισε δειλά-δειλά και είδε ένα γέρο μοναχό να εξαφανίζεται μέσα στο δασός, ενώ λίγα μέτρα πίσω της ένα ζεστό καρβέλι ψωμί ήταν πάνω στα χόρτα…

Τα δάκρυα κυλούσαν ποτάμι πάνω στο σκαμμένο από το χρόνο και τον πόνο γέρικο πρόσωπο της οσίας μοναχής. Δεν μπορούσε να συνεχίσει.
Θεέ μου, πόσο πόνο, πόσα μαρτύρια, πόση πίστη, πόσα θαύματα έκρυβε εβδομήντα χρόνια τώρα η ζωή αυτού του λαού!
(από τον βιβλίο, Ρωσία από το μαρτύριο στη νέα ημέρα. Νικόλαος Γαλέτας Εκδόσεις “Καρδιάς”)

***

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_1Svjatojj_Serafim_Sarovskijj0_6333Στα 1830 η Ρωσία ήταν σε πόλεμο με την Πολωνία.Πηγαίνοντας να συναντήση τα στρατεύματα, ένας στρατηγός που λεγόταν Κουπριάνωφ, σταμάτησε στο Σάρωφ. Ήταν ένας πλούσιος άνδρας που είχε στην κατοχή του πολλά κτήματα. Στο Σάρωφ γνωρίστηκε με τον Μιχαήλ Μαντούρωφ και καταγοητεύτηκε από την προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου, τού ανοιχτού, τού αξιαγάπητου, τού χαρούμενου, τού οποίου επαινούσαν την αφιλοκέρδεια , την πνευματικότητα, όπως επίσης και το πρακτικό πνεύμα. Θα αποτελούσε σκέφτηκε ο στρατηγός τον ιδεώδη επιστάτη για να διαχειρίζεται κατά την απουσία μου τα κτήματα μου.
-Θέλουν να σε πάρουν χαρά μου, είπε ο στάρετς στον πιστό του «Μισένκα»- τι να γίνη! Με υπηρέτησες καλά. Πήγαινε τώρα να προσφέρης αλλούς τις υπηρεσίες σου. Οι χωρικοί τού στρατηγού είναι φτωχοί, εγκαταλελειμμένοι, η ζωή τους είναι σκληρή. Δεν πρέπει να τους αφήνουμε. Ανάλαβε τους, χαρά μου. Νάσαι καλός μαζί τους. Να τους συμπεριφέρεσαι με γλυκύτητα. Θα σε αγαπούν , θα σε υπακούουν, θα ξαναγυρίσουν στον Χριστό. Γι΄αυτό είναι κυρίως που σε στέλνω. Πάρε και τη γυναίκα σου μαζί.
Και γυρνώντας προς την Άννα Μαντούρωφ
Νάσαι γι αυτόν μια συνετή σύζυγος. Εξάπτεται εύκολα ο Μισένκα μας. Μη του επιτρέπης να παραφέρεται, πρέπει να σ΄ακούη.

Η Άννα Μαντούρωφ ήταν ευχαριστημένη που έφευγε.
Η αιώνια ανέχεια μέσα στην οποία το ανδρόγυνο ζούσε στο Σάρωφ, την βάραινε.
Στην αρχή καταπονούσε τον άνδρα της με τα παράπονα της.
Αυτός όμως, όπως το διηγείται η ίδια στα απομνημονεύματα της, δεν απαντούσε παρά μόνο με αναστεναγμούς.

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, καθώς δεν είχαν με τι να φωτισθούν και καθόντουσαν μέσα στο σκοτάδι, η Άννα άρχισε να κλαίη και να οδύρεται. Όσο για τον Μιχαήλ εξακολουθούσε να μη λέη τίποτε και αναστέναζε.

Ξαφνικά ακούστηκε κάποιο  τρίξιμο και ένα γλυκό αμυδρό φως γέμισε το δωμάτιο. Το καντήλι μπροστά στις εικόνες βρέθηκε γεμάτο λάδι και μια μικρή φλόγα  άναψε το φυτίλι. (Μέσα στο κελλί του στάρετς, αυτόπτες μάρτυρες είδαν επανειλημμένως καντήλια ν ανάβουν από μόνα τους και η αδελφή Ξένη είχε παρατηρήσει το ίδιο φαινόμενο στην εκκλησία της κρύπτης).

Πάτερ Σεραφείμ, φώναξε η Άννα, συγχώρεσε με! Ποτέ πια δε θα ξαναπαραπονεθώ, σου το υπόσχομαι ! Ποτέ!
(από τον βίο τού οσίου Σεραφείμ της Ε. Γκοραϊνωφ των εκδόσεων Τήνος..)Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_84_4773_12Γνώριζε ιδιαίτερα πώς να ενθαρρύνει τους επισκέπτες του και να τους δίνει χαρά. Η συνάντηση με τον Γέροντα ήταν αληθινή γιορτή. Εν συντομία, ο φλογερός Σεραφείμ πυρπολούσε τους ανθρώπους με το ουράνιο πυρ και με το πνεύμα της αναγέννησης το οποίο είναι δώρο της χάριτος. Είναι δύσκολο να το συνειδητοποιήσει κανείς αυτό… Οι άνθρωποι έφευγαν από αυτόν λες και βρίσκονταν επάνω σε φτερά, ή αντίθετα, ασυνήθιστα σοβαροί, υποταγμένοι, αλλά σταθερά αποφασισμένοι να πολεμήσουν εναντίον του κακού. Ποιο ήταν το μυστικό της πνευματικής δύναμης του π. Σεραφείμ; Αυτό βρισκόταν στην διαρκή αίσθηση της Αναστάσεως και της πασχαλινής χαράς που υπερνικά τα πάντα…
…Συνήθως ο Άγιος Σεραφείμ χαιρετούσε τους επισκέπτες του με τον πασχάλιο χαιρετισμό. Ασπαζόμενος τους ανθρώπους οι οποίοι έρχονταν σε αυτόν, έλεγε: «Χριστός ανέστη»! (Από το βιβλίο: «Αρχιμανδρίτου π . Λαζάρου Μουρ, Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, Πνευματική Βιογραφία», εκδόσεις Άθως.)

***

“H χαρά δεν είναι αμαρτία, μάτουσκα…”

«Ου γαρ εστίν η βασιλεία του Θεού βρώσις και πόσις, αλλά δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι αγίω» (Ρωμ. ιδ’ 17).
Όταν το Πνεύμα του Θεού κατέρχεται στον άνθρωπο και εισχωρεί μέσα του, η ψυχή του ανθρώπου γεμίζει από μία ανέκφραστη χαρά, γιατί το Άγιον Πνεύμα μεταμορφώνει σε χαρά κάθε τι που εγγίζει. 

Για να διατηρήσεις την ψυχική ειρήνη πρέπει να διώχνεις από κοντά σου την αθυμία, να προσπαθείς να έχεις το πνεύμα της χαράς, να αποφεύγεις την κατάκριση των άλλων και να συγκαταβαίνεις στις αδυναμίες των αδελφών σου.
Τον συγχυσμένο και θλιμμένο άνθρωπο φρόντισε να τον ενθαρρύνεις με λόγια αγάπης.
Η βασιλεία του Θεού δεν είναι βρώσις και πόσις, αλλά αλήθεια, ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω. Μόνο δεν πρέπει κανείς να επιθυμή τίποτε μάταιο, και όλα για τον Θεό είναι καλά.

Η χαρά δεν είναι αμαρτία, ματούσκα (μητερούλα στα ρωσικά), διώχνει τη λύπη και όπως γνωρίζετε η λύπη προκαλεί απογοήτευση που είναι ο, τι χειρότερο, διότι κάνει τα πάντα να επιστρέφουν μέσα σου.
Το να λες μια γλυκιά κουβέντα, ένα καλό λόγο, ακόμα και κάτι χαρωπό έτσι που καθένας να γεμίζει μέσα του με χαρά μπροστά στο πρόσωπο του Κυρίου και να μην απογοητεύεται, αυτό ματούσκα δεν είναι αμαρτία.
Από το βιβλίο: “Είδα τις ακτίνες του φωτός”, π. Μιχαήλ Ευδοκίμωφ

«Οποιοσδήποτε ερχόταν στον στάρετς Σεραφείμ, ένιωθε να τον αγγίζει η θεϊκή φλόγα που υπήρχε σ᾿ αυτόν και ν᾿ αγκαλιάζει την ψυχή του».

Μιλούσε πολύ για την Ανάσταση του Χριστού. Χαιρετούσε τους επισκέπτες του με τα λόγια: «Χαρά μου, Χριστός ανέστη!». Και κάθε φορά που κοινωνούσε, απήγγελλε τον πασχαλινό κανόνα «Αναστάσεως ημέρα…».Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_x_3f247aa2

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, Ας θελήσουμε να μοιάσουμε στα αγαπημένα παιδιά του Θεού.
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/02/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CE%BC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%86-%CE%B1%CF%82-%CE%B8%CE%B5%CE%BB%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5/

Κάθε ηγούμενος, ας μοιάσει με μια σοφή μητέρα. Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/01/%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AE-%CE%BC/

Δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από την μοναχική ζωή! Τίποτε καλύτερο! Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/02/03/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%85%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%AF%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BC%CE%BF/

Ο ελαφρύς κανόνας του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ για τους χριστιανούς των εσχάτων χρόνων
https://iconandlight.wordpress.com/2017/06/20/%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CF%86%CF%81%CF%8D%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CE%BC/

Ο δίκαιος Ιώβ έκανε υπομονή σε όλα και σώθηκε. Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/12/15/20099/Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_01 (2)Απολυτίκιον Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Ήχος α΄.Της ερήμου πολίτης. 

Αρετών συ δοχείον ανεδείχθης, θεόληπτε, και του Παρακλήτου η Χάρις,τη ψυχή σου ενώκησε· απλότητι τρόπων και στοργή, τα πλήθη προσήγες τω Θεώ, και της Χάριτος τους τρόπους, τοις αγνοούσι Πάτερ Σεραφείμ διεσάφησας. Δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε χαριτώσαντι, δόξα τω δωρησαμένω σε ημίν, θείον διδάσκαλον.

Μεγαλυνάριoν.

Χαίροις της Ρωσίας γόνος λαμπρός, τέκνον της ερήμου, μοναζόντων υπογραμμός, Πνεύματος την κτήσιν, σκοπόν ζωής κηρύττων, ω Σεραφείμ του Σάρωφ, άνθος μυρίπνοον.

Ήχος δ΄. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Τον φλογοφόρον ασκητήν του Κυρίου, ανευφημούντες οι πιστοί εκβοώμεν, την του Χριστού αγάπησιν εγκαίνισον ψυχαίς, Πάτερ αγγελώνυμε, Σεραφείμ θεοφόρε, και Αγίου Πνεύματος, πάντας πλήσον ευχαίς σου, την δε χαράν του Πάσχα δος ημίναεί, των Ορθοδόξων, γλυκύτατον καύχημα

Ωδή δ’. Συ μου ισχύς, Κύριε

Νέας ζωής, συ αναπνέων μακάριε, τον αέρα γέγονας ισάγγελος, όθεν εισδύς, ένδον ουρανού, έσχες κατά φύσιν, τα υπέρ φύσιν θεάματα, διο και ημάς Πάτερ, αξιώσαις ευχαίς σου, θεωρείν  κατ’ ενώπιον Κύριον.

Αναδιφών, των ουρανίων την έννοιαν, και στοχεύων μόνον εις αγάπησιν, του Ιησού, έρημον ποθείς, και καταλαμβάνεις, τους παλαιούς εκμιμούμενος, Πατέρας θεοφόρε, ων τον ζήλον τον θείον, και ημίν εγκαινίσαις πρεσβείαις σου.

Ψυχής τρυφήν, ο ευχομένω δωρούμενος, παμπλουσίως Πάτερ σοι δεδώρηται,ευχήν Χριστός, ως υπέρ παντός, κόσμου ευχομένω, τη φλογοφόρω αγάπη σου,διο των αιτουμένων, τας δεήσεις εκπλήρου, ως εκάστω συμφέρει μακάριε.

Θεοτοκίον
Όλην ζωήν, ο αθλητής σοι ανέθετο, ότε Κόρη πόθω ανεχώρησεν, εν τη ερήμω καίτόν σταυρόν, ησυχίας ήρε, τον σον Υιόν εκθηρώμενος, όθεν ως συμπαρέστης,τούτω Μήτερ εν πάσι, και ημίν συμπαρίστασο πάντοτε.


Έχω την απόλυτη πεποίθηση ότι τα πεπρωμένα της Ρωσσίας, εμένα του ιδίου και της οικογένειάς μου βρίσκονται στα χέρια του Παντοδύναμου Θεού, Νοιώθουμε ότι πλησιάζει μια θύελλα, αλλά γνωρίζουμε ότι ο Θεός θα φροντίση για μας… Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ της Ρωσίας,

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_tsar_family-06Μαρίνα η Μεγαλομάρτυς εν Αντιοχεία Πισιδίας Μ. Ασίας (270)
Τσάρος Νικόλαος Β’ Ρομανώφ της Ρωσίας και η οικογένεια του, η τσαρίνα Αλεξάνδρα, οι κόρες τους πριγκίπισσες Όλγα, Τατιάνα, Μαρία και Αναστασία και ο τσάρεβιτς Αλέξιος (1918)
Μαρκελλίνα, αδελφή αγίου Αμβροσίου Μεδιολάνων (398)
Μαρίνης της Σικελής, της δια Χριστόν Σαλής
Σπεράτος και Βερονίκη (ἢ Βηρονίκη) και δέκα συμμαρτυρες εν Καρχηδόνα (180)
Θεόδωρος της Auxerre Γαλλίας (516)
Ειρήναρχος των Νήσων Solovets της Λευκής Θάλασσας της Ρωσίας (1628)
Ανακομιδή του ιερού λειψάνου του Οσίου Λαζάρου του Γαλησιώτου (1054)

Εορτάζουν στις 17 Ιουλίου

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_fΗ πορεία του Τσάρου Νικολάου ήταν κατά τον τύπο του Χριστού. Από πολύ νωρίς η Αυτοκρατορική οικογένεια δεχόταν με υπομονή συκοφαντίες, ειρωνείες, ψεύδη, δολοπλοκίες…

Το αποκορύφωμα όμως της μεγαλοψυχίας και της αυτοθυσίας του Νικολάου φανερώθηκε κατά τους τελευταίους πειρασμούς της ζωής του. Τον Μάρτιο του 1917 μετά από συνεχείς εξεγέρσεις και ταραχές παραιτήθηκε από τον θρόνο του. Προτίμησε να θυσιάσει τον εαυτό του για χάρη του λαού του, παρά να θυσιαστεί ο λαός του για χάρη του. Παρόλα αυτά η εσωτερική κατάσταση συνεχώς χειροτέρευε. Οι εχθροί του τσάρου όχι μόνο δεν ησύχασαν και δεν ικανοποιήθηκαν από την παραίτησή του, αλλά τότε άρχισαν να φανερώνουν όλο το δαιμονικό τους μίσος εναντίον του Νικολάου και της οικογενείας του.

Έχοντας μεγάλη πίστη στο θέλημα του Θεού, έγραφε: Όλα εξαρτώνται από το θέλημα του Θεού και εναποθέτω την πίστη μου στο έλεος Του, ενατενίζοντας το μέλλον με ειρήνη και γαλήνη.

Η υποταγή στο θέλημα του Θεού συνιστούσε το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα της προσωπικότητας του Νικολάου. Η εμπιστοσύνη του στην θεία πρόνοια, η οποία διοικεί τα πάντα με θεϊκή σοφία, του προσέδιδε την υπερφυσική εκείνη ειρήνη με την οποία αντιμετώπισε όλα τα απίστευτα τραγικά γεγονότα της ζωής του. Η ειρήνη αυτή δεν τον εγκατέλειψε ποτέ.

«Ο τσάρος, γράφει ο Ζιλιαρ, αποδέχθηκε όλους τους περιορισμούς με αξιοθαύμαστη ηρεμία και μεγαλειώδες ηθικό. Ούτε μια λέξη κατάκρισης δεν βγήκε ποτέ από τα χείλη του… Νοιώθαμε ότι ήταν έτοιμος να συγχωρεση όλους αυτούς που του προκαλούσαν τέτοιες ταπεινωτικές προσβολές, αν μπορούσαν να σώσουν την Ρωσσία…».

Όχι μόνο ο Τσάρος, αλλά ολόκληρη η ευλογημένη οικογένειά του, αντιμετώπισε τις δοκιμασίες με αληθινά χριστιανική υπομονή.

Οι συκοφαντίες  και το μίσος αποτέλεσαν εξ αρχής το πιο λαμπρό στεφάνι στην κορυφή τους, όπως πολύ σύντομα θα αποκάλυπτε ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ σε κάποιο θαυμαστό όραμα.

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_1263815614_image015…Κατά τον μήνα Μάϊο, ένας ενάρετος γέροντας της μονής του Σάρωφ βρισκόταν σε μεγάλη θλίψη για τις δοκιμασίες που υφίστατο η βασιλική οικογένεια. Καθώς βρισκόταν στην κατάσταση αυτήν, και ενώ προσευχόταν με δάκρυα, αποκοιμήθηκε και είδε το εξής θαυμαστό όραμα:

Βρέθηκε στην κωμόπολη του Τσέρσκογιε Σέλο και κοιτάζοντας προς τα ανάκτορα του Αλεξάνδρου, την κατοικία δηλαδή της βασιλικής οικογενείας, είδε ότι από πάνω του ανυψωνόταν ένας φωτεινός στύλος, ο οποίος έφθανε μέχρι τους ουρανούς! Ο γέροντας προχώρησε τότε μέσα στο παλάτι. Μέσα εκεί, είδε τον τσάρο να κάθεται στο γραφείο του και να είναι απασχολημένος γράφοντας. Κοντά του, σε ένα άλλο μικρότερο τραπέζι, καθόταν ο τσάρεβιτς Αλέξιος διαβάζοντας κάποιο βιβλίο. Μαζί τους ήταν και η υπόλοιπη οικογένεια, η αυτοκράτειρα με τα κορίτσια, οι οποίες ήταν καθισμένες και κεντούσαν. Ανάμεσα στα μέλη της οικογενείας, ακτινοβολώντας θείο φως, στεκόταν ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ, ο οποίος τους έδινε πνευματικές οδηγίες και τους παρηγορούσε. Όταν ο όσιος Σεραφείμ είδε τον γέροντα, τον πλησίασε και του είπε :

«Μην είσαι τόσο θλιμμένος, πάτερ μου, μην αθυμείς. Ο Θεός δεν πρόκειται να εγκαταλείψη τα εκλεκτά και αγαπημένα του παιδιά. Έχει την δύναμη να τους αρπάξη από τα χέρια των κακών ανθρώπων, αλλά επιθυμεί να δώση σ’ αυτούς ουράνια κι όχι επίγεια μακαριότητα. Το να στείλη λεγεώνες αγγέλων και να διασκορπίση τους εχθρούς τους είναι πολύ πιο εύκολο για τον Θεό από ο,τι είναι για μας το να πούμε ένα μόνο λόγο. Ωστόσο, ο Θεός απλά αφήνει την θολωμένη λογική των εχθρών τους να τους καταστρέψη από μόνη της. Ο Κύριος με απέστειλε για λίγο, ώστε να παρηγορήσω, να ενδυναμώσω και να προστατέψω τους βασιλομάρτυρες, διότι «το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής » και γι’ αυτό χρειάζονται την ουράνια βοήθειά μας στις δύσκολες αυτές ώρες της δοκιμασίας. Κοίταξε το ακτινοβόλο φως που εκπέμπεται από τα πρόσωπα των βασιλομαρτύρων. Αυτό είναι σημείο ότι βρίσκονται υπό την ειδική προστασία του Θεού, διότι είναι δίκαιοι. Όπως ακριβώς από καταβολής κόσμου οι δίκαιοι εξευτελίσθηκαν, αδικήθηκαν και συκοφαντήθηκαν από ανόμους ανθρώπους –ακολούθους του πρώτου ψεύστη και απατεώνος, του διαβόλου- έτσι και αυτοί οι δίκαιοι βασιλομάρτυρες έχουν εξευτελισθή, ταπεινωθή, συκοφαντηθή και αδικηθή από κακούς ανθρώπους, υποκινούμενους από τον αρχέκακον διάβολο… Κοίταξε (τώρα) το πρόσωπο της αυτοκράτειρας και θα δης ότι το φως που εκπέμπεται από το πρόσωπο της είναι πιο λαμπερό από τους άλλους. Αυτό είναι σημείο ότι υπέστη εκ μέρους του διαβόλου περισσότερες συκοφαντίες και ψευδείς κατηγορίες από όλους τους άλλους» .

***

Αλεξάνδρα Τσαρίνα της Ρωσίας Tsarina Alexandra Feodorovna императрица Александра Фёдоровна_-fxwqEwG6m8Η πνευματική σοφία που απέκτησε η τσαρίνα Αλεξάνδρα βαδίζοντας στην οδό του μαρτυρίου είναι εκπληκτική, έγραφε σε ένα γραμμα, όπου αποκαλύπτει την αλήθεια για την φωτεινή ψυχή της:

«…Σε λίγο έρχεται η άνοιξις έξω και χαρά στις καρδιές. Η οδός του Σταυρού, και μετά το Χριστός ανέστη! Σε λίγο συμπληρώνεται ένας χρόνος από την αποχώρησί μας από κοντά Σου, αλλά τι είναι ο χρόνος; Δεν είναι τίποτε· η ζωή είναι ματαιότης· όλοι ετοιμαζόμεθα για την Βασιλεία των Ουρανών. Επομένως, τίποτε δεν είναι φοβερό. Μπορούν να αρπάξουν το παν από τον άνθρωπο, αλλά την ψυχή κανείς δεν δύναται, αν και ο διάβολος ευρίσκεται σε κάθε βήμα του ανθρώπου· είναι πονηρός· κι εμείς πρέπει να τον πολεμήσωμε δυνατά· αυτός καλύτερα από μας γνωρίζει τις αδυναμίες μας και τις εκμεταλλεύεται. Το έργο μας, όμως, είναι να είμεθα σε εγρήγορσι, να μη αποκοιμηθούμε, αλλά να πολεμήσωμε. Όλη η ζωή είναι μία μάχη· χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχε αγώνας και μισθός. Όλες τις δοκιμασίες, τις οποίες Αυτός [ο Κύριος] στέλνει, επιτρέπει — όλα είναι προς το καλύτερον· παντού βλέπεις το χέρι Του. Οι άνθρωποι Σου κάνουν κάτι κακό. Εσύ να το δέχεσαι χωρίς γογγυσμό, και Αυτός θα στείλη τον φύλακα Αγγελο, τον παράκλητον Αυτού. Ποτέ δεν είμεθα μόνοι μας· Αυτός — ο πανταχού Παρών, ο Παντογνώστης — είναι η αυτο-Αγάπη. Πως να μη Τον πιστεύσωμε; Ο ήλιος λάμπει. ῍Αν και ο κόσμος αμαρτάνη και εμείς αμαρτάνομε, σκότος και πονηρία βασιλεύουν, αλλά ο Ήλιος της Δικαιοσύνης θα λάμψη· μόνο να ανοίξωμε τα μάτια μας, την πόρτα της ψυχής να κρατήσωμε ανοικτή, ώστε να δεχώμεθα τις ακτίνες του Ηλίου αυτού μέσα μας. ᾿Εμείς Τον αγαπάμε, παιδάκι μου, και γνωρίζομε ότι ῾ούτω δεί γενέσθαι᾿᾿. Μόνον, κάνε υπομονή ακόμη, παιδάκι μου, και η οδύνη αυτή θα περάση· εμείς θα λησμονήσωμε τα βάσανα· θα μείνη μόνον ευγνωμοσύνη για όλα. Μεγάλη σχολή. Κύριε, να βοηθήσης αυτούς, στους οποίους η αγάπη Σου δεν ευρίσκει χώρο στις σκληρυμμένες καρδιές τους, οι οποίοι βλέπουν όλο κακό και δεν προσπαθούν να καταλάβουν, ότι όλο αυτό θα περάση· δεν μπορεί να γίνη αλλοιώς· ο Σωτήρ ήλθε και μας έδειξε το παράδειγμα. Ο ακολουθων την οδόν Αυτού, ακολουθεί την αγάπη και τα παθήματα, κατανοεί όλη την μεγαλωσύνη της Ουράνιας Βασιλείας. — Δεν δύναμαι να γράψω· δεν κατορθώνω να εκφράζω με λόγια αυτό, το οποίο γεμίζει την ψυχή μου, αλλά Εσύ, η μικρή μάρτυς μου, καλύτερα από μένα κατανοείς τα πάντα· Εσύ ανέβηκες υψηλότερα στην κλίμακα αυτή… Ζούμε εδώ ωσάν να μην είμεθα εδώ, βλέπουμε πολλά με άλλα μάτια, …όχι, ότι εμείς είμεθα καλύτεροι· αντιθέτως, εμείς πρέπει να είμεθα περισσότερο συγκαταβατικοί προς αυτούς… Οργίζομαι ακόμη. Αυτή είναι η μεγάλη αμαρτία μου, απίστευτη αφροσύνη… Έχω παραδώσει τα πάντα στην προστασία του Θεού… Όσο πιο πολύ υποφέρουμε εδώ, τόσο πιο όμορφα θα είναι στην αντίπερα όχθη, όπου τόσα αγαπημένα πρόσωπα μας περιμένουν… Πως μπορεί να ζητά κανείς κάτι περισσότερο; Προσφέρουμε στον Θεό ευχαριστία για την κάθε μέρα…».

Σε όλα το θέλημα του Θεού· όσο βαθύτερα το βλέπεις, τόσο σαφέστερα το καταλαβαίνεις.
Οι θλίψεις επιτρέπονται για την σωτηρία μας. Εδώ πενθούμε για τις αμαρτίες μας και δίνεται η δυνατότης να διορθωθούμε· καμμιά φορά επιτρέπονται για να μετρήσουν την ταπείνωσι και πίστι· άλλη φορά για παράδειγμα για τους άλλους».

Στην τελευταία της επιστολή στην Άννα Βυρούμποβα έγραφε: «..Νοιώθουμε ότι πλησιάζει μια θύελλα, αλλά γνωρίζουμε ότι ο Θεός είναι Ελεήμων και θα φροντίση για μας… οι ψυχές μας βρίσκονται σε ειρήνη. Ό,τι και αν συμβή θα είναι με το θέλημα του Θεού».
…Βάδισε μέχρι τέλους την οδό της αγιότητος.

***

Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0_a921_e8b3a169_L(2)_thumb[4]Κι ο Νικόλαος έγραφε με την σειρά του στο ημερολόγιό του: «…Όλα είναι στα χέρια του Θεού. Όλες μας οι ελπίδες είναι σ’Αυτόν».

Ακόμη και στη βαθειά μας θλίψη, ο Κύριος μας δίνει ειρηνική και φωτεινή χαρά».

Όταν βρισκόταν στο κέντρο της φοβερής θύελλας στην αρχή της Ρωσικής επανάστασης, λέει στον υπουργό Εξωτερικών Αλέξανδρο Ιζβόλσκυ:‘«Αν με βλέπετε τόσο ήρεμο, είναι διότι έχω την σταθερή, την απόλυτη πεποίθηση ότι τα πεπρωμένα της Ρωσσίας, εμένα του ιδίου και της οικογένειάς μου βρίσκονται στα χέρια του Παντοδύναμου Θεού, ο Οποίος με τοποθέτησε στην θέση που βρίσκομαι. Ό,τι και αν συμβεί, θα υποκλιθώ στο θέλημά Του, έχοντας την συνείδηση ότι ποτέ δεν είχα τίποτα άλλο στην σκέψη μου εκτός από το να υπηρετήσω την χώρα, την οποία (ο Ίδιος) μου εμπιστεύθηκε».

Ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης έλεγε προφητικά το έτος 1905: «Έχουμε έναν ενάρετο και ευλαβή Τσάρο. Ο Θεὸς έστειλε σε αυτὸν έναν βαρὺ σταυρὸ δοκιμασιών, γιατί είναι το εκλεκτὸ και αγαπημένο παιδί Του. Εάν δεν υπάρξει Μετάνοια στον Ρωσσικό Λαό, ο Θεός θα απομακρύνει τον ευλαβή Τσάρο Του και θα στείλη μαστίγιο στο χέρι ανήθικων, σκληρών, αυτόκλητων Κυβερνητών, οι οποίοι θα πνίξουν όλη την γη στο αίμα και στα δάκρυα.»

Κλείνουμε με το εξής πράματι συγκλονιστικό απόσπασμα από το ημερολόγιο της Μεγάλης Δούκισσας Όλγας Ρομάνοφ, όπου γράφει και διακηρύσσει την Πνευματική Διαθήκη του Βασιλομάρτυρος Πατέρα της· η Διαθήκη αυτή έχει τώρα σφραγισθή με το μαρτυρικό αίμα Αυτού και όλων των Μελών της Οικογενείας Του.

«Ο Πατέρας παρακαλεί να μεταφέρετε σε όλους, όσοι παραμένουν πιστοί εις Αυτόν, και σε όσους αυτοί δύνανται να επιδράσουν, να μην εκδικηθούν χάριν Αυτού, διότι Αυτός τους έχει ήδη συγχωρήσει όλους και προσεύχεται για όλους· επίσης να μην εκδικηθούν για τον εαυτό τους· να ενθυμούνται δε, ότι το κακό, το οποίο τώρα υπάρχει στον κόσμο, θα γίνη ισχυρότερο, αλλ᾿ όμως το κακό δεν νικάται διά του κακού, αλλά μόνο διά της αγάπης…».Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_0_a921__strastoterpcy-05154818

Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ της Ρωσίας «Θα καταστραφώ, αλλά θα σώσω την Ρωσσία».
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/15/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%84%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CF%82-%CE%B2-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%81%CF%89%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82/

Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ της Ρωσίας, Νοιώθουμε ότι πλησιάζει μια θύελλα, αλλά… Ό,τι και αν συμβή θα είναι με το θέλημα του Θεού. Όλες μας οι ελπίδες είναι σ’Αυτόν.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/07/16/29603/

Ο Τσάρος Νικόλαος Βʹ ήταν μία ζώσα ενσάρκωσις της πίστεως στην Θεία Πρόνοια κι έγινε Μάρτυς, επειδή έμεινε πιστός στον Κύριο των κυρίων. Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/17/24527/

Ο Τσάρος έλαβε επάνω του την ενοχή του ρωσικού λαού και ο λαός συγχωρείται!…” Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας
https://iconandlight.wordpress.com/2016/07/16/%CE%BF-%CF%84%CF%83%E1%BD%B1%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%AD%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%B5-%CE%B5%CF%80%E1%BD%B1%CE%BD%CF%89-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CF%84/

Η Αγία Τσαρική Οικογένεια κι οι προφητείες αγίων και στάρετς για το μαρτύριο τους
https://iconandlight.wordpress.com/2017/07/17/%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%84/

Η Οσία Παρασκευή Ιβάνοβνα (Πάσα του Σάρωφ), η δια Χριστόν Σαλή, ξεχείλισε το φλυτζάνι του Τσάρου Νικολάου Β΄ με ζάχαρη, για να δείξει τους πειρασμούς που τον περίμεναν.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/09/21/25293/Νικόλαος Β΄ Τσαρος της Ρωσίας_ Tsar Nicholas II of Russia_ святого страстотерпца Николай II_k_Ioanny_VostorgovyΑπολυτίκιον των αγίων Βασιλομαρτύρων Ρωμάνοφ
Ήχος γ’ Θείας πίστεως

Θείω στέμματι καταστεφθέντες και Βασίλειον ευρόντες χάριν, αρεταίς θεοπρεπώς διελάμψατε, ου την επίγειον δόξαν ποθήσαντες αλλά του Πνεύματος κάλλος το άφθορον όθεν, άγιοι Ρομάνοφ βασιλομάρτυρες, πρεσβεύσατε σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον της Αγίας Μαρίνας Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Μνηστευθείσα τω Λόγω Μαρίνα ένδοξε, των επιγείων την σχέσιν πάσαν κατέλιπες, και ενήθλησας λαμπρώς ως καλλιπάρθενος• τον γαρ αόρατον εχθρόν κατεπάτησας στερρώς οφθέντα σοι Αθληφόρε. Και νυν πηγάζεις τω κόσμω των ιαμάτων τα δωρήματα.

Ύμνος στους Αγίους Βασιλομάρτυρες Ρομάνοφ
Ζάννα Μπικιέφσκαγια – Жанна Бичевская (Zhanna Bichevskaya)

Olga and Tatiana – The big pair


Σε μια εποχή που η Εκκλησία διέτρεχε τον κίνδυνο να συγχέει τα του Καίσαρος με τα του Θεού, οι μοναχοί έπαιζαν ένα προφητικό, εσχατολογικό ρόλο, υπενθυμίζοντας στους ανθρώπους ότι η Εκκλησία του Θεού δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Αυτό είναι το λειτούργημά τους στην Εκκλησία σήμερα. π. Κάλλιστος Ware Διοκλείας

Ασκητες_asketesaΕρημίτης_Hermit_отшельник- еремит_i_058d7b0ad0e7851492Άγιος Σαμψών ο Ξενοδόχος
Ιωάννα η Μυροφόρος του Χριστού, σύζυγος του Χουζά (1ος αι.)
Λουκάς ο ερημίτης
Σεραπίων ο Τάταρος, της λίμνης Κόζα Ρωσίας (1611)
Γεώργιος ο Αθωνίτης, εκ Γεωργία (1066)
Μαρτίνος του Τουρώφ, της Λευκορωσία (1146)
Σέβηρος Πρεσβύτερος της Ιντεροκρεά Ιταλίας (6ος αι.)

Εορτάζουν στις 27 Ιουνίου

– Είπε ο Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός: «Δεν οικοδομείς ένα σπίτι αρχίζοντας από τη σκεπή και προς τα κάτω. Αρχίζεις από τα θεμέλια».
Τον ρώτησαν: «Τι σημαίνουν αυτά τα λόγια;».
Αυτός απάντησε: «Τα θεμέλια είναι ο πλησίον μας, το πώς θα τον κερδίσουμε. Από τον αδελφό αρχίζουμε. Διότι σε αυτόν κρέμονται όλες οι εντολές του Χριστού».

Ασκητης_asketes-Ερημίτης_Hermit_отшельник- еремит_i14f70ed7153d468236a2a739a2d1b51fdΕίπε ο άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: «Ο μοναχός φαίνεται απόκοσμος και ακοινώνητος για πολλούς.
Τόσα χρόνια αν διατηρήθηκε η Εκκλησία οφείλεται στο μοναχισμό. Αυτός που μπαίνει στο μοναστήρι και τα δίνει όλα στον Χριστό μπαίνει στην Εκκλησία. Ίσως να πει κάποιος: «Αυτοί που ζουν μόνοι τους σε μια σπηλιά βοηθούν την Εκκλησία;». Ναι. Οι σπηλαιώτες βοηθούν την Εκκλησία μυστικά. Ένας που ζει στη σπηλιά μπορεί να μη φτιάχνει δέντρα και κήπους, συγγράμματα κι άλλα που βοηθούν στη ζωή ή στην πρόοδο, αλλά εκεί μέσα δημιουργεί κι εξελίσσεται και θεούται. Οι ασκητές μένουν στη σπηλιά για να μην τους αποσπά κανείς απ’ την πνευματική ζωή. Με τη θερμή και καθαρή ζωή τους και κυρίως με την προσευχή τους βοηθούν την Εκκλησία.
Ας υποθέσομε ότι έχομε επτά ιεροκήρυκες θεολόγους, οι οποίοι είναι άγιοι στη ζωή τους. Η ρητορεία τους άφθαστη. Ο καθένας έχει την ενορία του, που αποτελείται από δέκα χιλιάδες ενορίτες. Κάθε μέρα ακούνε το λόγο τους εβδομήντα χιλιάδες άνθρωποι. Συγκλονίζονται χιλιάδες που τους ακούνε, μετανοούν, επιστρέφουν στον Χριστό, σώζονται ολόκληρες οικογένειες. Ένας, όμως, μοναχός, που δεν τον βλέπει κανείς καθισμένος σε κάποια σπηλιά, με την ταπεινή του προσευχή επιδρά πολύ περισσότερο. Ένας έναντι επτά έχει μεγαλύτερα αποτελέσματα. Αυτό βλέπω. Είμαι σίγουρος. Να ποια είναι η σημασία της προσευχής του μοναχού. Είναι στο κελλί του μόνος, αλλά τα κύματα της προσευχής του φθάνουν σ’ όλους τους ανθρώπους, έστω κι αν είναι μακριά. Με την προσευχή ο μοναχός συμμετέχει σ’ όλα τα προβλήματα των ανθρώπων και κάνει θαύματα».

ιατί, Αββά, οι σημερινοί Μοναχοί, ενώ κοπιάζουν, δεν παίρνουν από το Θεό τα χαρίσματα που έπαιρναν οι παλαιοί πατέρες; ερώτησε ένα Γέροντα κάποιος Αδελφός.
– Τον παλαιό καιρό, τέκνον μου, αποκρίθηκε ο σεβάσμιος Γέρων, υπήρχε αγάπη μεταξύ των Μοναχών και καθένας προθυμοποιειτο να βοηθήσει τον Αδελφόν του να ανεβεί προς τα επάνω. Τώρα η αγάπη εψυχράνθη και ο ένας παρασύρει τον άλλον προς τα κάτω και για τον λόγον αυτόν δεν χορηγεί πλέον ο Θεός χαρίσματα πνευματικά.Ασκητες_asketes-Ερημίτες_Hermit_отшельник- еремит_dormsabbscribes_i_gerontiko342454354

Κάλλιστος Ware Μητροπολίτης Διοκλείας
Η Μοναστική ζωή ως μυστήριο αγάπης

«Φως μεν μοναχοίς άγγελοι, φως δε κοσμικοίς μοναχική πολιτεία». (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος).

«Εκ του πλησίον εστίν η ζωή και [εκ του πλησίον] ο θάνατος», δηλώνει ο Μέγας Αντώνιος… Η μοναστική «αναχώρηση» με κανένα τρόπο δεν σημαίνει παραίτηση από την ευθύνη για τον έξω κόσμο. Ο μοναχισμός, τόσο όσο και ο γάμος, είναι, κατά την έκφραση του Παύλου Ευδοκίμωφ, «μυστήριο αγάπης». Αυτό είναι σαφές από τον ορισμό του μοναχισμού που δίνει ο Μέγας Βασίλειος: τον ονομάζει απλά ζωή «κατά το Ευαγγέλιον»… . Και αν ο μοναχισμός είναι «ζωή σύμφωνα με το ευαγγέλιο», τότε είναι μια ζωή αγάπης: είναι η εκπλήρωση των δύο μεγάλων ευαγγελικών εντολών, του να αγαπούμε τον Κύριο τον Θεό μας και του να αγαπούμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας (Ματθ. 22: 37-39)..

Σύμφωνα με τα λόγια του βιογράφου του Αντωνίου, Μεγάλου Αθανασίου, «όλως ώσπερ ιατρός ην δοθείς παρά του Θεού τη Αιγύπτω». Ακόμα και ο αυτοκράτορας του είχε γράψει. Χιλιάδες έρχονταν προς αυτόν με την παράκληση: «Ειπέ ημίν λόγον, αββά: πώς δυνάμεθα σωθήναι;» και δεν έφευγαν με αδειανά χέρια. Δυνάμει των πολλών χρόνων που δαπάνησε στην κατά μόνας προσευχή, η απάντησή του ερχόταν σ’ αυτούς σαν «λόγος από τη σιωπή» και έτσι, αν και σύντομος, αποδεικνύετο λόγος δυνάμεως και ιάσεως. Άλλους θεράπευε, όχι με λόγια συμβουλών αλλά με την ίδια την παρουσία του… «Αρκεί μοι μόνο το βλέπειν σε, πάτερ».

Ερημίτης_Hermit_отшельник- еремит_6304289_bb26eae09c_z_1_000-1avg Άν και είναι σημαντικά τα λειτουργήματα της πνευματικής πατρότητας και της φιλοξενίας, εντούτοις δεν έχομε ακόμα αναφέρει τον πρώτιστο τρόπο με τον οποίο ο μοναχός βοηθά στη μεταμόρφωση της Εκκλησίας και του κόσμου. Και ποιός είναι αυτός; Σ’ ένα από τα αρχαία μοναστικά κείμενα αναφέρεται η ιστορία ενός νεαρού μοναχού ο οποίος πηγαίνει στον πνευματικό του πατέρα σε κατάσταση απόγνωσης και ερωτά: «Αββά Μακάριε, τί ποιήσω, ότι θλίβουσί με οι λογισμοί λέγοντές μοι, ότι ουδέν ποιείς, άπελθε εντεύθεν;». Και ο γέροντας απαντά: «Είπον σου τοις λογισμοίς, ότι διά τον Χριστόν τους τοίχους τηρώ», Φρουρώ τούς τοίχουςοι μοναχοί είναι σαν τους φρουρούς στις επάλξεις, προστατεύοντας τα άλλα μέλη της Εκκλησίας ενώ αυτά ασχολούνται με τις καθημερινές εργασίες τους εντός των τειχών. «Φρουρώ τους τοίχους» -εναντίον ποίου; Οι αρχαίοι μοναχοί είχαν μια ακριβή απάντηση: εναντίον των δαιμόνων, οι οποίοι είναι οι κοινοί εχθροί της ανθρωπότητας. Αποσυρόμενος στην έρημο, το κατοικητήριο των δαιμόνων, ώστε να αναλάβει πόλεμο με τις δυνάμεις του κακού, ο μοναχός ωφελεί την ανθρωπότητα σαν σύνολο. (Με την ευκαιρία, αν η έρημος εκληφθεί με αυτήν την έννοια, σαν το κατοικητήριο των δαιμόνων, μπορούμε θαυμάσια να ρωτήσουμε πού βρίσκεται η έρημος στο σύγχρονο κόσμο μας; Στην ύπαιθρο ή στην πόλη);

Και με ποιά όπλα ο μοναχός φυλάττει τείχη εναντίον των δαιμονικών δυνάμεων; Και πάλι η μοναστική παράδοση απαντά μ’ ένα ειδικό τρόπο: με το όπλο της προσευχής.

Αυτός, λοιπόν, είναι ο κυριότερος τρόπος με τον οποίο ο μοναχός υπηρετεί τον κόσμο: όχι πρωταρχικά με εξωτερικά έργα φιλανθρωπίας ή με την πολυμάθεια· όχι πρωταρχικά με τη φιλοξενία ή ακόμα με τις πνευματικές συμβουλές, μα με την εσωτερική εργασία της προσευχής. Η αγάπη του μοναχού εκφράζεται πάνω από όλα με την προσευχή του: η προσευχή του είναι η αγάπη του. Υπηρετεί τον πλησίον του προσευχόμενος -όχι απλώς με την προσευχή της μεσιτείας του, αλλά με την όλη προσευχή του, είτε πρόκειται για προσευχή μετανοίας, δοξολογίας, ή σιωπής.

Ακριβώς επειδή προσεύχεται, ο μοναχός δεν είναι χωρισμένος από τον κόσμο, όσο μεγάλη και αν είναι η εξωτερική απομόνωσή του. Διότι η προσευχή, αν και είναι κάτι το εσωτερικό και προσωπικό, ουδέποτε είναι κάτι το απομονωμένο και μοναχικό: αυτός που προσφέρει αληθινή και ζωντανή προσευχή πάντοτε προσεύχεται ως μέλος ενός σώματος, σε ενότητα με όλους τους άλλους που προσεύχονται, και πραγματικά με ολόκληρη την ανθρωπότητα, είτε προσεύχονται είτε όχι. Κάθε προσευχή έχει κοσμικές διαστάσεις. Όταν ο μοναχός λέει την προσευχή του Ιησού –«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με»– ταυτόχρονα λέει «ελέησον ημάς» έστω κι αν δεν είναι αυτή η εξωτερική μορφή λέξεων την οποία χρησιμοποιεί. Η επίκλησή του δεν θα ήταν αληθινή προσευχή αν ήταν μόνο για τον εαυτό του. Δυνάμει της προσευχής του, λοιπόν, ο μοναχός είναι -κατά τον Ευάγριο (346-99)- «ο πάντων χωρισθείς και πάσι συνηρμοσμένος»…

Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_Преподобный Серафим Саровский_Sf-Serafim-de-Sarov_icon_193c5d750a8c13ba0Η προσευχή είναι μια δυναμική, μεταμορφώνουσα δύναμη, ακόμα και αν παραμένει εντελώς κρυμμένη. Πιθανόν οι ερημίτες να φέρνουν πιο πολύ κόσμο στον Χριστό παρά ένας οιοσδήποτε συγγραφέας ή κήρυκας, οσονδήποτε εύγλωττος κι αν είναι. «Απόκτησε εσωτερική ειρήνη», έλεγε ο Άγιος Σεραφείμ, «και χιλιάδες γύρω σου θα βρουν τη σωτηρία τους». «Αν μερικοί άνθρωποι γίνουν προσευχή», γράφει ο Οlivier Clement . «προσευχή που είναι «καθαρά» και κατά το φαινόμενο εντελώς άχρηστη, μεταμορφώνουν την οικουμένη με μόνο το γεγονός της παρουσίας τους, με την ίδια την ύπαρξή τους». Τέτοια, ακριβώς, είναι η κλήση του μοναχού: να είναι μια παρουσία, η παρουσία της προσευχής· να βοηθά τον κόσμο όχι τόσο ενεργητικά όσο υπαρξιακά, όχι τόσο με κάτι που κάνει όσο με ό,τι είναι, με το να γίνεται ο ίδιος μια ζωντανή προσευχή. Μεταμορφώνει τον κόσμο με το να μεταμορφώνεται ο ίδιος. Επανειλημμένα στην εκκλησιαστική ιστορία οι μοναχοί εξηγούν με ζωντανό παράδειγμα αυτό το συνεχώς επανερχόμενο παράδοξο: αυτός που απέχει από το να προγραμματίζει και να οργανώνει, που δεν υπολογίζει πόσο πιο πολύ χρήσιμος μπορεί νάναι για τους άλλους αλλά απλώς στρέφεται προς τον Θεό με μια πλήρως εκδαπανούσα αγάπη, είναι συχνά αυτός ο ίδιος που, πιο πολύ από κάθε άλλο σύγχρονό του, φέρνει διαρκή ωφέλεια στο σύνολο της κοινωνίας. Ίσως όσο λιγότερο ένας μοναχός σκέφτεται να μεταστρέψει τον κόσμο και όσο πιο πολύ σκέφτεται τη δική του μεταστροφή, τόσο πιο πολύ πιθανό είναι ότι ο κόσμος πραγματικά θα μεταστραφεί.

«Κοίταξε αυτό το  παράθυρο», λέγει ο Chuang Tzu: «δεν είναι παρά μια τρύπα στον τοίχο, μα εξαιτίας της όλο το δωμάτιο είναι γεμάτο φώς. Έτσι και όταν οι δυνάμεις και ικανότητες κενωθούν, η καρδία είναι γεμάτη φως. Όντας γεμάτη φως καθίσταται μια επιρροή διά της οποίας άλλοι κατά τρόπο μυστικό μεταμορφώνονται». Ο μοναχός είναι ακριβώς η τρύπα στον τοίχο, διά μέσου της οποίας λάμπει το άκτιστο φως του Θεού. Κενώνοντας την καρδία του από οτιδήποτε άλλο έκτος από την προσευχή, καθίσταται ένα παράθυρο για την Εκκλησία και τον κόσμο.

Τέτοιος είναι ο μοναχός: μια παρουσία, ένας μάρτυρας ή ένα σημείο. Ακριβέστερα, είναι ένας μάρτυρας του μέλλοντος αιώνος, εκείνης της μελλοντικής βασιλείας η οποία ταυτόχρονα είναι ήδη παρούσα εντός ημών.

***

Από τις πρώτες-πρώτες αρχές του ο Χριστιανισμός ήταν μια ασκητική θρησκεία…. Σε μια εποχή που η Εκκλησία διέτρεχε τον κίνδυνο να συγχέει τα του Καίσαρος με τα του Θεού, οι μοναχοί έπαιζαν ένα προφητικό ή εσχατολογικό ρόλο, υπενθυμίζοντας στους ανθρώπους ότι η Εκκλησία του Θεού δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Και τέτοιο εξακολουθεί να είναι το λειτούργημά τους στην Εκκλησία σήμερα. Η μοναστική στάση είναι ουσιαστικά μια στάση προσεκτικής αναμονής, προσδοκίας. Μοναχός λέγει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος (7ος αιώνας), «έστιν ο εν πείνη και δίψη διάγων πάσας τας ημέρας της ζωής αυτού, διά την ελπίδα των μελλόντων αγαθών».

Είναι ένας μάρτυρας της όγδοης ημέρας… Όπως ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (1296-1359) το διετύπωσε, οι μοναχοί είναι προφήτες και κήρυκες της Δευ­τέρας Παρουσίας του Χριστού: ακριβώς όπως οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης προέλεγαν την πρώτη έλευση του Χριστού κατά την ενσάρκωση, έτσι μέσα στην Εκκλησία οι μοναχοί είναι εκείνοι που δείχνουν προς τη Δευτέρα του Έλευση, όχι τόσο με τα λόγια τους όσο με τη ζωή τους.

Προσευχη_prayer_proseyhi_Молитва_95ffb4a9d1e2Όλοι οι Χριστιανοί είναι «ξένοι και παρεπίδημοι» (Εβρ. 11:13), οδεύοντες προς το έσχατο, με τα πρόσωπα στραμμένα προς την ουράνια πολιτεία. Αλλά πλείστοι από αυτούς έχουν ταυτόχρονα πολλούς δευτερεύοντες σκοπούς: να φροντίσουν για σύζυγο, να μεγαλώσουν παιδιά, να περιθάλψουν αρρώστους, να βοηθήσουν τούς πτωχούς και απόρους. Ο μοναχός, όσον άφορα την ουσιαστική μοναστική του κλήση, δεν έχει δευτερεύοντες σκοπούς. Το πρότυπό του είναι η Μαρία, η οποία ακολούθησε «το εν ου έστι χρεία» (Λουκ. 10:42). Ο ίδιος ο τίτλος του, «μοναχός», έχει την έννοια ενός του οποίου η ύπαρξη δείχνει προς μια μονάχα κατεύθυνση, ο οποίος ζει για ένα πράγμα μόνο· και με το να δείχνει αυτή τη μια και μόνη κατεύθυνση υπενθυμίζει στο Λαό του Θεού που πηγαίνει. Ο μοναχισμός με την παρουσία του διατηρεί ζωντανή μέσα στην Εκκλησία μια αίσθηση κατευθύνσεως.

«Έλεγον πάλι περί αυτού [Αββά Αρσένιου]», διαβάζουμε στο Γεροντικό, «ότι οψέ σαββάτων επιφωσκούσης Κυριακής, ήφιε τον ήλιο οπίσω αυτού, και έτεινε τας χείρας αυτού εις τον ουρανόν ευχόμενος, έως πάλιν έλαμψεν ο ήλιος εις το πρόσωπον αυτού». «Αδελφός τις απήλθεν εις το κελλίον του Αββά Αρσενίου εν Σκήτει, και προσέσχε διά της θυρίδος, και θεωρεί τον γέροντα όλον ως πυρ».

Οι δύο αυτές ιστορίες θέτουν ενώπιον μας το μοναστικό ιδεώδες. Ο μοναχός είναι εκείνος που ίσταται συνεχώς ενώπιον του Θεού σε προσευχή, που είναι τόσο ολοκληρωτικά ταυτισμένος με την τέχνη της προσευχής ώστε να έχει γίνει ο ίδιος μια ζωντανή φλόγα προσευχής. Αυτή η ζωντανή φλόγα είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται η αγάπη του για τον Θεό και τον άνθρωπο, και μέσω αυτής της φλόγας της προσευχής υπηρετεί την κοινωνία και συμμετέχει ενεργά στη μεταμόρφωση του κόσμου. («Ορθόδοξος Μοναχισμός» – Ορθόδοξα Τετράδια 3, εκδ.Αρμός, σ. 30-48)

Απολυτίκιον Αγίου Σαμψών του Ξενοδόχου
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ο φέρων την μίμησιν, των του Θεού οικτιρμών, ενθέου χρηστότητας, αναβλυστάνεις κρουνούς, Σαμψών Ιερώτατε, συ γαρ θεομιμήτω, ελλαμφθείς συμπάθεια, ώφθης των τεθλιμμένων, και πασχόντων ακέστωρ, παρέχων ενί εκάστω, ρώσιν και έλεος.

Απολυτίκιον

Ταις μυροφόροις γυναιξί, παρά το μνήμα επιστάς, ο Άγγελος εβόα· τα μύρα τοις θνητοίς υπάρχει αρμόδια· Χριστός δε διαφθοράς εδείχθη αλλότριος· αλλά κραυγάσατε· Ανέστη ο Κύριος, παρέχων τω κόσμω το μέγα έλεος.

Δόξα Πατρί… Ήχος πλ. β’
Κοσμά Μοναχού

Αι Μυροφόροι γυναίκες, τον τάφον σου καταλαβούσαι, και τας σφραγίδας του μνήματος ιδούσαι, μη ευρούσαι δε το άχραντον Σώμά σου, οδυρόμεναι, μετά σπουδής ήλθον λέγουσαι, Τις έκλεψεν ημών την ελπίδα; τις είληφε νεκρόν γυμνόν εσμυρνισμένον της Μητρός μόνον παραμύθιον; ω! πως ο νεκρούς ζωώσας τεθανάτωται; ο τον Άδην σκυλεύσας, πως τέθαπται; αλλ’ ανάστηθι Σωτήρ αυτεξουσίως, καθώς είπας τριήμερος, σώζων τας ψυχάς ημών.