iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Παναγία μου! Σ` εσένα μόνο ελπίζω. Βάλε με κάτω απ` τη σκέπη σου! Σώσε με!…

Παναγία Πλατυτερα-χωρα του Αχωρητου_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение11 (2)1 1Τη Παρασκευή της ε´ εβδομάδος των Νηστειών, αναγινώσκονται άπαντες οι Οίκοι του Ακαθίστου Ύμνου

«Χαράς αιτία χαρίτωσον, ημών τον λογισμόν του κραυγάζειν σοι· Χαίρε η άφλεκτος βάτος, νεφέλη ολόφωτε, η τους πιστούς απαύστως, επισκιάζουσα.»

Έλεγε ο άγιος Παΐσιος για την Παναγία, που επανειλημμένα Την είχε δη: «όποιος δεν έχει γευθή την ανέκφραστη γλυκύτητα και παρηγοριά της Παναγίας μοιάζει με τα παιδιά του ορφανοτροφείου που δεν νοιώσαν την οικογενειακή ζεστασιά».

Γράφει δε για τον μεγάλο Ρώσο ασκητή της Καψάλας του Αγίου Όρους παπα-Τύχωνα:

  «Στα Μοναστήρια πού πήγαινε, παρόλο πού ήταν κατάκοπος και εξαντλημένος από την οδοιπορία του, απέφευγε με τρόπο την φιλοξενία, για να ασκείται ο ίδιος και να μην επιβαρύνη τους άλλους. Σε μια επαρχία όμως είχε ταλαιπωρηθή πολύ, γιατί οι κάτοικοι εκεί έτρωγαν ψωμί από βρίζα (σίκαλη). Επειδή δε ο Τιμόθεος δεν έτρωγε τίποτε άλλο εκτός από ψωμί, και το ψωμί της σίκαλης έχει συνήθως μια άσχημη μυρωδιά και είναι σαν λάσπη, δεν μπορούσε να το φάη. Γι’ αυτό είχε εξαντληθή ο νέος. Πηγαίνει λοιπόν στον φούρναρη, από τον όποιο είχε ζητήσει και άλλη φορά, να τον ξαναπαρακαλέση για λίγο άσπρο ψωμί, επειδή νόμιζε ότι θα έχη για τον εαυτό του καλό ψωμί. Εκείνος όμως, μόλις είδε τον Τιμόθεο από μακριά ακόμη, του είπε να φυγή. Λυπημένος και εξαντλημένος όπως ήταν δ νέος, έπιασε μια άκρη και με όλη την παιδική του απλότητα έκανε προσευχή στην Παναγία:

Παναγία Βλαντιμίρ_Божией Матери Владимирская Икона_Virgin Mary Vladimirskaya_Kremlin–Byzantine Orthodox Icon_321545 (1)«Παναγία μου, θέλω να με βοηθήσης, γιατί θα πεθάνω στο δρόμο, πρίν να γίνω Καλόγηρος, δεν μπορώ να το φάω αυτό το ψωμί». Δεν πρόλαβε να τελείωση την προσευχή του, και ξαφνικά του παρουσιάζεται μια Κόρη με λαμπερό πρόσωπο, του δίνει μια φραντζόλα άσπρο ψωμί και αμέσως εξαφανίζεται! Εκείνη την στιγμή τόχασε ο Τιμόθεος. Δεν μπορούσε να το εξηγήση αυτό το γεγονός! Του περνούσαν διάφοροι λογισμοί. Ένας λογισμός ήταν μήπως τον άκουσε η κόρη του φούρναρη και τον λυπήθηκε και είπε στον πατέρα της να του δώση λίγο καλό ψωμί.

Σηκώνεται πάλι ο νέος και πηγαίνει να τον ευχαρίστηση. Αλλά ο φούρναρης νόμιζε πώς τον κορόιδευε ο Τιμόθεος, και τον έβρισε θυμωμένος.

– Άντε, φύγε από εδώ! ούτε γυναίκα έχω ούτε κόρη.

Αφού έφαγε μετά από το ευλογημένο εκείνο ψωμί ο Τιμόθεος και δυνάμωσε και πνευματικά, συνέχισε το προσκύνημα του και στα επίλοιπα Μοναστήρια, αλλ’ όμως το ανεξήγητο εκείνο γεγονός συνέχεια τριγύριζε στο νου του. Πέρασε αρκετό διάστημα με την απορία αυτή, αλλά αργότερα, όταν του έδωσε ένας Μοναχός ένα βιβλίο με τις θαυματουργικές εικόνες της Παναγίας της Ρωσίας, και είδε την Παναγία του Κρεμλίνου, σκίρτησε η καρδιά του από ευλάβεια, τα μάτια του πλημμύρισαν από δάκρυα ευγνωμοσύνης, και είπε: «Αυτή η Παναγία μου έδωσε το άσπρο ψωμί!»

Από τότε πια την Παναγία την ένιωθε πιο κοντά, όπως το παιδί την μάνα του».
(Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου: Αγιορειται Πατέρες καὶ Αγιορείτικα, Ι. Ησυχαστήριο Αγ. Ιωάννου Θεολόγου, Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης)Αγία Σκέπη Παναγίας_Покров Пресвятой Богородицы pokrov_protection-theotokos_Byzantine Orthodox Icon-2333Platyterra

«Παναγία μου! Σ` εσένα μόνο ελπίζω. Βάλε με κάτω απ` τη σκέπη σου! Σώσε με!…».
π. Αρσένιος, ο κατάδικος ΖΕΚ-18376

Η Νατάσα είχε μείνει πάνω από δύο εβδομάδες κοντά στον π. Αρσένιο. Επιστρέφοντας στην Μόσχα, έφερε ένα πάκο γράμματα, που έπρεπε να μοιραστούν το συντομότερο σε αδελφούς και αδελφές.
Οι καιροί ήταν δύσκολοι και η διανομή των επιστολών εγχείρημα ιδιαίτερα επικίνδυνο. Πολλοί από τους δικούς μας είχαν συλληφθεί. Ο π. Αρσένιος δεν είχε οδηγηθεί ακόμα στο Στρατόπεδο Ειδικού Καθεστώτος, ήταν όμως – όπως και άλλοι αδελφοί – κάτω από στενή παρακολούθηση.

Το σπίτι μου, του έλεγε η Νατάσα, το γυρόφερναν απροκάλυπτα άνθρωποι της Ασφάλειας. Κάθε τόσο καλούσαν στο τμήμα τη σπιτονοικοκυρά και τους γείτονες για ανάκριση… Επιστρέφοντας με το τρένο είχα την αίσθηση ότι δυό μάτια με κοιτούσαν συνεχώς. Την προσοχή μου τράβηξε μια μυστηριώδης γυναίκα, που στριφογύριζε κοντά μου σ` όλο το ταξίδι. Τι θα έκανα με τα γράμματα, αν μ` έπιαναν; Αυτό μόνο με απασχολούσε, αλλά δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα. Έτσι βασίστηκα στη διαβεβαίωση του π. Αρσενίου, που μου είχε πεί τη στιγμή του αποχαιρετισμού: «Ο Κύριος θα είναι μαζί σας και θα σας φυλάξει. Μη φοβάστε, όλα θα πάνε καλά!». Μόλις βγήκα από το τρένο, στο σταθμό της Μόσχας, έπαψα να νιώθω ότι με παρακολουθούν. Ησύχασα. Μήπως ήταν μια απλή,απλή ψευδαίσθηση, που μου προκάλεσε ο φόβος; …

Εκείνη την νύχτα έμεινα στο σπίτι της Νατάσας. Ως τα μεσάνυχτα συζητούσαμε για τον π. Αρσένιο, τις υποθήκες του, τη ζωή του. Μου έδωσε τα μισά γράμματά του, για να τα μοιράσω.

Στις 7 το πρωί βγήκα έξω. Ήταν Κυριακή. Οι δρόμοι σχεδόν έρημοι.

Περπατούσα χαρούμενη. Ένα σοφό και διακριτικό γράμμα του παππούλη είχε απαντήσει σε πολλά ερωτήματά μου, είχε διαλύσει τους φόβους μου και είχε εδραιώσει στην ψυχή μου την αυτοπεποίθηση.

Μόλις πενήντα μέτρα πιο κάτω απ` το σπίτι της Νατάσας, κατάλαβα ότι κάποιος βάδιζε πίσω μου. Στράφηκα με τρόπο και είδα μιάν άγνωστη γυναίκα. «Με παρακολουθεί;», αναρωτήθηκα αστραπιαία. Αποφάσισα να το εξακριβώσω.

Άνοιξα βήμα κι έστριψα στο πρώτο στενό. Με ακολούθησε. Έστριψα πάλι στο επόμενο στενό. Με ακολούθησε και σ` αυτό.

Κρύος ιδρώτας μ` έλουσε. Ναι, με παρακολουθούσε! Και είχα πάνω μου τόσα γράμματα! Αν μ` έπιαναν, θα έπαιρνα στο λαιμό μου πολλές ψυχές. Αλίμονο!

Στο τέλος του τετραγώνου έστριψα δεξιά και πέρασα στην άλλη πλευρά του δρόμου. Η γυναίκα ήταν πάντα πίσω μου, σε απόσταση εξήντα-εβδομήντα μέτρων.

Παναγια_χαιρετισμοι_τη υπερμαχω Στρατηγω_επι σοι χαιρε κεχαριτωμενη_The_Hymn_to_the_Virgin,_Eπί_Σοί_Xαίρει_In_Thee_Rejoiceth.._4)Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Για μια στιγμή σκέφτηκα να πετάξω κάπου τα γράμματα και να το βάλω στα πόδια. Αν όμως τα έβρισκαν; Άλλωστε με είχαν δει να βγαίνω από το σπίτι της Νατάσας.

Προσπάθησα να κρατήσω την ψυχραιμία μου. Σταθεροποίησα το βήμα μου. Άρχισα να προχωράω χωρίς βιασύνη και να ικετεύω την Κυρία Θεοτόκο: «Παναγία μου! Σ` εσένα μόνο ελπίζω. Στη δική σου βοήθεια στηρίζομαι. Βάλε με κάτω απ` τη σκέπη σου! Σώσε με!…».

Η ανησυχία και ο φόβος υποχώρησαν. Η ψυχή μου γαλήνεψε με τη σκέψη ότι δεν ήμουνα μόνη. Η Μητέρα του Κυρίου βρισκόταν δίπλα μου. Ο,τι κι αν γινόταν, θα ήταν θέλημα Θεού.

Τα βήματα της γυναίκας ακούγονταν όλο και πιο κοντά. Βάδιζα αργά και προσευχόμουνα, χωρίς να παρατηρώ που πήγαινα. Τι σημασία είχε; …

Έφτασα σε μια διασταύρωση. Έκανα το σταυρό μου κι έστριψα δεξιά. Και τότε…

Τότε βλέπω μια γυναίκα, στα χρόνια μου πάνω κάτω, να βαδίζει δίπλα μου, συντονίζοντας το βήμα της με το δικό μου.

Δεν πίστευα στα μάτια μου! Μου έμοιαζε καταπληκτικά, λες και ήταν δίδυμη αδελφή μου. Φορούσε μάλιστα ακριβώς τα ίδια ρούχα – το ίδιο παλτό, το ίδιο μαντήλι στο κεφάλι. Ακόμα και την ίδια τσάντα κρατούσε στο χέρι. Κύριε ελέησον!

Μια ματιά μόνο της έριξα. Δεν μπόρεσα να κρατήσω το βλέμμα μου επάνω της, γιατί η μορφή της ήταν λουσμένη στο φως, ένα φως υπέρλαμπρο και ασυνήθιστο.

Προχωρούσαμε δίπλα δίπλα. Χίλια ερωτηματικά βομβάρδιζαν τον νου μου. Την καρδιά μου, ωστόσο, την πλημμύριζε μια μεγάλη και παράξενη χαρά.

Οι χτύποι των βημάτων της άλλης γυναίκας, που ερχόταν από πίσω, είχαν γίνει τώρα άρρυθμοι και νευρικοί.

Στο επόμενο σταυροδρόμι η συνοδίτισσά μου στράφηκε και με κοίταξε. Το φως του προσώπου της σχεδόν με τύφλωσε.

-Εσύ στάσου εδώ! είπε επιτακτικά αλλά ήρεμα. Εγώ θα προχωρήσω.

Στάθηκα στην άκρη του δρόμου. Εκείνη προχώρησε γοργά. «Μήπως ονειρεύομαι;», αναρωτήθηκα. Έβλεπα έναν δεύτερο εαυτό μου, απαράλλαχτο στη μορφή, στη σιλουέτα, στα ρούχα, στο καθετί, να ξεμακραίνει. Απίστευτο!

Η γυναίκα που με παρακολουθούσε είχε έρθει πιά δίπλα μου. Κοντοστάθηκε και με κοίταξε απ` την κορφή ως τα νύχι. Το βλέμμα της – ένα βλέμμα σκοτεινό, μοχθηρό, απαίσιο – ήταν όλο απορία και σύγχυση. Ύστερ` από έναν στιγμιαίο δισταγμό, έτρεξε πίσω απ` τη συνοδίτισσά μου, που είχε ανοίξει το βήμα της.

Καρφωμένη στο έδαφος, τις είδα να χάνονται, στρίβοντας στο πρώτο τετράγωνο. Έμεινα για κάμποση ώρα ακίνητη σαν άγαλμα, σαστισμένη, χαμένη.

Μ` έσωσε η Μητέρα του Κυρίου! Αυτή η συγκλονιστική σκέψη με συνέφερε. Με την καρδιά ξέχειλη από χαρά κι ευγνωμοσύνη για το μεγάλο θαύμα, στράφηκα πίσω και πήρα την αντίθετη κατεύθυνση. Μέχρι τις 2 μ.μ. είχα μοιράσει όλες τις επιστολές.

Ένα χρόνο αργότερα με συνέλαβαν. Στις αλλεπάλληλες ανακρίσεις με ρωτούσαν επίμονα ποια ήταν η γυναίκα που περπατούσε δίπλα μου κείνο το πρωινό. Ο ανακριτής ανθυπολοχαγός κάλεσε κι εκείνη που με παρακολουθούσε.

-Τι να πω, σύντροφε, ανθυπολοχαγέ; Μυστήριο πράγμα! Βάδιζα πίσω της. Αυτή έστριβε σε κάθε γωνία, προφανώς για να μου ξεφύγει. Και ξαφνικά, στην οδό Καζάκωφ, έγιναν δύο! Πήγα να τρελαθώ! Ήταν και οι δυό όμοιες σε όλα – μαντήλια, παπούτσια, παλτά, τσάντες…. ίδιο σουλούπι, ίδιο περπάτημα, τα κεφάλια σκυμμένα… Δεν μπορούσα να καταλάβω ποιάν είχα ακολουθήσει από το σπίτι και ποια είχε εμφανιστεί στο δρόμο. Κάποια στιγμή η μία σταμάτησε, ενώ η άλλη προχώρησε με πιο γρήγορο βήμα. Τι να έκανα; Ακολούθησα εκείνη που έφευγε. Και την έπαθα! Δέκα λεπτά έτρεχα ξοπίσω της. Και ξάφνου, καταμεσής του δρόμου, έγινε άφαντη! Δεν αστειεύομαι, σύντροφε ανθυπολοχαγέ. Ναι, σαν ν` άνοιξε η γη και να την κατάπιε! Ρωτήστε την, πρέπει να το παραδεχτεί. Ας εξηγήσει πως το έκανε. Μόνο στο τσίρκο γίνονται κάτι τέτοια…

Τι μπορούσα ν` αποκριθώ;
Ο ανακριτής αγρίεψε. Ούρλιαζε, φοβέριζε, απειλούσε. Σε κάθε του ερώτηση η απάντησή μου ήταν στερεότυπη: «Δεν ξέρω… Δεν ξέρω…».
Μου κατάφερε ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι. Τότε δεν άντεξα.
Πουθενά δεν κρύφτηκα! φώναξα. Ούτε ξέρω από τεχνάσματα και απάτες! Η Μητέρα του Κυρίου μ` έσωσε! Σ` όλο το δρόμο προσευχόμουνα, ζητώντας την βοήθειά της…
Ο ανθυπολοχαγός γέλασε κοροιδευτικά. Ημέρεψε όμως και δεν με ξαναχτύπησε.
Με καταδίκασαν σε ελαφριά ποινή: Τρία χρόνια εξορία και απαγόρευση εισόδου σε μια περιοχή ακτίνας 100 χιλιομέτρων γύρω από τη Μόσχα.

Με τον π. Αρσένιο συναντήθηκα μόλις το 1958. Του διηγήθηκα το περιστατικό.
-Τι έγινε άραγε; τον ρώτησα. Ήρθε η ίδια η Υπεραγία Θεοτόκος; Έστειλε κάποιαν αγία; Ή μήπως πρόσταξε τον φύλακα άγγελό μου να με βγάλει από την δύσκολη εκείνη θέση;

-Τι να πω; Το βέβαιο είναι πως η Παναγία ανταποκρίθηκε στην προσευχή σας και γλίτωσε μ` αυτό το εξαίσιο θαύμα πολλές ψυχές από τη σύλληψη, τις φυλακές και τις εξορίες. Φανταστείτε τι θα γινόταν, αν σας έπιαναν μ` όλα εκείνα τα γράμματα!… Άπειρο το έλεος του Θεού! Μεγάλη η χάρη της Πανάχραντης Δέσποινας!
από το βιβλίο «π. Αρσένιος, ο κατάδικος ΖΕΚ-18376, -2 – μαρτυρίες», εκδόσεων Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής.πιστη_αγαπη_ελπίδα_Pistis-Elpis-Agapi-me-dakrya (1)

Περίμενέ με, θα γυρίσω… Κων. Σίμονωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/19/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B5-%CE%BC%CE%B5-%CE%B8%CE%B1-%CE%B3%CF%85%CF%81%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%BA%CF%89%CE%BD-%CF%83%CE%AF%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CF%89%CF%86/

Μητέρα του Θεού μην τους αφήσεις! π. Αρσένιος ο κατάδικος
https://iconandlight.wordpress.com/2018/10/28/25193/Παναγία_Τείχος ει των Παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε_soson-teixos-1Ήχος πλ. δ’ Αυτόμελον

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα των δεινών, ευχαριστήρια, αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε· αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον, εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον ίνα κράζω σοι· Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Ωδή ε’, Ο Ειρμός

Εξέστη τα σύμπαντα, επί τη θεία δόξη σου· συ γαρ, απειρόγαμε Παρθένε, έσχες εν μήτρα, τον επί πάντων Θεόν, και τέτοκας άχρονον Υιόν, πάσι τοις υμνούσί σε, σωτηρίαν βραβεύοντα.

Οδόν η κυήσασα, ζωής χαίρε Πανάμωμε, η κατακλυσμού της αμαρτίας, σώσασα κόσμον, χαίρε Θεόνυμφε, άκουσμα και λάλημα φρικτόν, χαίρε ενδιαίτημα, του Δεσπότου της κτίσεως.

Ισχύς και οχύρωμα, ανθρώπων χαίρε Άχραντε, τόπε αγιάσματος της δόξης, νέκρωσις Άδου, νυμφών ολόφωτε, χαίρε των Αγγέλων χαρμονή, χαίρε η βοήθεια, των πιστώς δεομένων σου.

Ωδή ς’, Ο Ειρμός

Την θείαν ταύτην και πάντιμον, τελούντες εορτήν οι θεόφρονες, της Θεομήτορος, δεύτε τας χείρας κροτήσωμεν, τον εξ αυτής τεχθέντα, Θεόν δοξάζοντες

Χαράς αιτία χαρίτωσον, ημών τον λογισμόν του κραυγάζειν σοι· Χαίρε η άφλεκτος βάτος, νεφέλη ολόφωτε, η τους πιστούς απαύστως, επισκιάζουσα.

Απολυτίκιον Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου. ήχος α’. Του λίθου σφραγισθέντος

Της Σκέπης σου Παρθένε, ανυμνούμεν τας χάριτας, ην ως φωτοφόρον νεφέλην,εφαπλοίς υπέρ έννοιαν, και σκέπεις τον λαόν σου νοερώς, εκ πάσης των εχθρών επιβουλής,σε γαρ σκέπην, και προστάτιν, και Βοηθόν, κεκτήμεθα βοώντές σοι,δόξα τοις μεγαλείοις σου Αγνή, δόξα τη θεία σκέπη σου,δόξα τη πρός ημάς σου, προμηθεία, Άχραντε.

Θεοτόκε η ελπίς, πάντων των Χριστιανών, σκέπε φρούρει φύλαττε, τους ελπίζοντας εις Σέ.

Advertisement


O Αναληφθείς Χριστός, το σωτήριο χελιδόνι που μας οδηγεί στην Αιώνια Άνοιξη και ο παπα Τύχων της Καψάλας ο υψιπέτης Λειτουργός του

Ανάληψη_The Ascension of the Lord_ Вознесение Господне _15392581861_da1e522967_k - Copy - CopyΑνάληψη του Κυρίου και Θεού και Σωτηρος μας Ιησού Χριστού.

εορτάζουμε την Πέμπτη της έκτης εβδομάδος από το Πάσχα

Στίχοι
Εκ δεξιάς καθίσας πατρικής Λόγε,
Μύσταις παρασχών πίστιν ασφαλεστέραν.

«Άνω σχώμεν τας καρδίας.
Έχομεν προς τον Κύριον»

Ο υπέροχος Αββάς Υπερέχιος είπε: «Έχε τον νου σου στην Βασιλεία των ουρανών και θα την κερδίσεις».

Η ταπεινοφροσύνη είναι ουράνιος ανεμοστρόβιλος πού μπορεί να ανεβάση την ψυχή από την άβυσσο της αμαρτίας στα ύψη του ουρανού.
(Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, Κλίμαξ : Λόγος 25ος, Περί ταπεινοφροσύνης, παραγρ.63, Ι.Μ.Παρακλήτου)

O Αναληφθείς Χριστός ,το σωτήριο χελιδόνι που μας οδηγεί στην Αιώνια Άνοιξη
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Όταν τα χελιδόνια μένουν από τροφή και το κρύο πλησιάζει, ξεκινούν το ταξίδι τους για τα θερμά κλίματα. Εκεί θα βρούν πολύ ήλιο και αρκετή τροφή. Ένα χελιδόνι πετά μπροστά, δοκιμάζει τον αέρα και δείχνει το δρόμο. Όλα τα υπόλοιπα χελιδόνια ακολουθούν την πορεία του.

Όταν οι ψυχές μας μένουν από τροφή στον υλικό κόσμο κι όταν η κρυάδα του θανάτου πλησιάζει, τότε τι καλά θα ήταν να υπήρχε ένα χελιδόνι σαν κι εκείνο, να μας οδηγήσει σε τόπο θερμό, όπου θα βρίσκαμε πολλή πνευματική ζέστη και τροφή! Υπάρχει άραγε τέτοιος τόπος; Και μπορούμε άραγε να βρούμε τέτοιο χελιδόνι;

Μόνο η Εκκλησία γνωρίζει και μάλιστα με βεβαιότητα. Η Εκκλησία γνωρίζει το κομμάτι εκείνο του παραδείσου που νοσταλγεί η ψυχή μας, τώρα που ζει στο παγωμένο σύθαμπο της επίγειας ύπαρξής μας. Γνωρίζει επίσης το ευλογημένο εκείνο χελιδόνι, το πρώτο που πετάει προς τον τόπο της νοσταλγίας, της επαγγελίας, που διαλύει το σκοτάδι, διαπερνά με τα δυνατά φτερά του τη βαριά ατμόσφαιρα ανάμεσα σε γη και ουρανό κι ανοίγει το δρόμο για το σμήνος που ακολουθεί. Κι ακόμα η στρατευόμενη Εκκλησία στη γη θα σου πεί γι’ αμέτρητα σμήνη χελιδονιών που ακολούθησαν το πρώτο Χελιδόνι και πέταξαν μαζί Του στον ευλογημένο τόπο, όπου αφθονούν όλα τ’ αγαθά, τον τόπο της αιώνιας άνοιξης.

Θα έχεις αντιληφθεί πως με το σωστικό αυτό χελιδόνι εννοώ τον αναληφθέντα Κύριο Ιησού Χριστό. Ο ίδιος δεν είπε πως είναι η Οδός; Δεν είπε ο ίδιος στους αποστόλους, «πορεύομαι ετοιμάσαι τόπον υμίν• και εάν πορευθώ και ετοιμάσω υμίν τόπον, πάλιν έρχομαι και παραλήψομαι υμάς προς εμαυτόν» (Ιωάν. ιδ’ 2, 3); Και πριν απ’αυτό δεν τους είχε πεί, «καγώ εάν υψωθώ εκ της γης, πάντας ελκύσω προς εμαυτόν» (Ιωάν.ιβ’ 32); Ολ’ αυτά που ο ίδιος είχε πεί, άρχισαν να εκπληρώνονται λίγες βδομάδες αργότερα και συνεχίζουν να εκπληρώνονται μέχρι σήμερα και θα εκπληρώνονται ως τη συντέλεια του κόσμου…

«Τις δώση μοι πτέρυγας ωσεί περιστεράς και πετασθήσομαι και καταπαύσω;» (Ψαλμ. νδ’ 7), αναφωνεί θλιμμένος ο Ψαλμωδός πριν από την έλευση του Χριστού.

«Ποιος θα μου δώσει φτερά για να πετάξω μακριά απ’αυτή τη ζωή;» πρέπει να ήταν η ερώτηση που έκαναν πολλές ευγενικές κι ευαίσθητες ψυχές. Αλλά που θα κατευθυνθείς, αμαρτωλή ανθρώπινη ψυχή; Μπορείς ακόμα να ονειρεύεσαι, να νιώθεις τον τόπο της θαλπωρής και του φωτός απ’ όπου εξορίστηκες; οι πύλες έκλεισαν πίσω σου, τις προσέχουν τα χερουβίμ με τα πύρινα ξίφη τους, για να εμποδίσουν την προσέγγισή σου. Η αμαρτία κόλλησε τα φτερά σου, όχι τα φτερά του πτηνού, μα τα θεικά, κι έχεις εγκλωβιστεί στη γη. Χρειάζεσαι κάποιον για να σ’ ελευθερώσει πρώτα από τα δεσμά της αμαρτίας, να σε καθαρίσει και να να σε βοηθήσει να σταθείς όρθιος. Μετά χρειάζεσαι κάποιον να τοποθετήσει νέα φτερά, για να μπορέσεις να πετάξεις…

Τώρα δεν έχεις λόγο ν’ αναστενάζεις με φόβο και τρόμο, όπως ο προφητάνακτας Δαβίδ, ούτε να επιθυμείς πτέρυγας ωσεί περιστεράς. Τώρα εμφανίστηκε ο Αετός, που άνοιξε τα φτερά Του και σου έδειξε το δρόμο. Το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι ν’ αναπτύξεις τα πνευματικά φτερά που σου δόθηκαν όταν βαφτίστηκες στο όνομά Του και να επιθυμήσεις μ’ όλη σου την ψυχή ν’ ανεβείς εκεί όπου αναλήφθηκε ο Ίδιος. Ο Κύριος έκανε τα ενενήντα εννιά από τα εκατό βήματα που χρειάζεσαι για τη σωτηρία σου. Δεν θα προσπαθήσεις να κάνεις το βήμα που απέμεινε για να επιτύχεις τη σωτηρία σου, όταν μάλιστα «ούτω γαρ πλουσίως επιχορηγηθήσεται υμίν η είσοδος εις την αιώνιον βασιλείαν του Κυρίου ημών και Σωτήρος ᾿Ιησού Χριστού» (Β’ Πετρ.α’ 11);
(Απόσπασμα από το βιβλίο: Αναστάσεως Ημέρα, ἐκδ. Πέτρου Μπότση)Ανάληψη_The Ascension of the Lord_ Вознесение Господне _GMMjuARm_QEO παπα Τύχων ο ερημίτης της Καψάλας ως υψιπέτης Λειτουργός του Υψίστου

O παπα Τύχων της Καψάλας για την Θεία Λειτουργία έλεγε στον Μοναχό, που θα τον βοηθούσε και θα έκανε τον ψάλτη, να έρχεται το πρωί με το φώτισμα. Την ώρα δε της Θείας Λειτουργίας του έλεγε να μένη στον μικρό διάδρομο, έξω από τον Ναό, και από εκεί να λέη το Κύριε, ελέησον, για να νιώθη τελείως μόνος του και να κινήται άνετα στην προσευχή του. Όταν έφθανε στο Χερουβικό, ο Πάπα -Τύχων ηρπάζετο είκοσι έως τριάντα λεπτά, και ο ψάλτης θα έπρεπε να επαναλάβη πολλές φορές το Χερουβικό, μέχρι να ακούση τις περπατησιές του στην Μεγάλη Είσοδο. Όταν τον ρωτούσα μετά στο τέλος «τι βλέπεις, Γέροντα», εκείνος μου απαντούσε:
–Τα Χερουβείμ και Σεραφείμ δοξολογούν τον Θεό.
Έλεγε επίσης στην συνέχεια:
Έμενα μετά από μισή ώρα με κατεβάζει ο φύλακάς μου Άγγελος και τότε συνεχίζω την Θεία Λειτουργία…
Για τον Παπά-Τύχωνα, όλες σχεδόν οι ημέρες του χρόνου ήταν Διακαινήσιμες, και ζούσε πάντα την Πασχαλινή χαρά. Συνέχεια άκουγε κανείς από το στόμα του το: Δόξα Σοι ο Θεός, Δόξα Σοι ο Θεός. Αυτό συνιστούσε και σε όλους, να λέμε το: Δόξα Σοι ο Θεός, όχι μόνο όταν περνάμε καλά, αλλά και όταν περνάμε δοκιμασίες, γιατί και τις δοκιμασίες τις επιτρέπει ο Θεός, για φάρμακα της ψυχής.

Το “δόξα σοι ο Θεός” να μη λείπη ποτέ από τα χείλη σας. Εγώ, όταν πονάω, το “δόξα σοι ο Θεός” έχω για χάπι του πόνου· τίποτε άλλο δεν με πιάνει. Το “δόξα σοι ο Θεός” είναι ανώτερο και από το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”. (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου: Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα, Ι. Ησυχαστήριο Αγ. Ιωάννου Θεολόγου, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 1994)

***

«Η Θεία Λειτουργία για τον Γέροντα ήταν ένα άνοιγμα του ουρανού. Με πολλή ευλάβεια διάβαζε τις ευχές της Θείας Λειτουργίας, τις οποίες γνώριζε απ’ έξω από την πολύχρονη και συνεχή τέλεσή της, όχι νοερώς, ούτε μεγαλοφώνως, αλλά έτσι ώστε να ακούγονται στο αυτί του ιερέως. Σαν τον Παύλο ηρπάζετο και σαν τον Άγιο Σπυρίδωνα συναναστρέφετο τους αγγέλους του Κυρίου. Όταν έμπαινε στην Αγία Αναφορά και άρχιζε να διαβάζη την ευχή: «Μετά τούτων και ημείς των μακαρίων δυνάμεων Δέσποτα φιλάνθρωπε βοώμεν και λέγομεν Άγιος, Άγιος» ο παπά-Τύχων έβλεπε τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ».

Ανάληψη_The Ascension of the Lord_ Вознесение Господне _ _0_a9fdc_a6f63065_xxxlΟ ευλογημένος γέροντας ζούσε πραγματικά τη θεία Λειτουργία. Την αγαπούσε τόσο, καθώς λέει ο ιερομόναχος Αγαθάγγελος, που «την ώρα της λειτουργίας έφτανε να μεταρσιώνεται. ..Όλος έξαρση, την ώρα του Χερουβικού και του καθαγιασμού, έψαλε με αγγέλους τον ύμνο τους στα ουράνια, έβλεπε κατόπιν πως ήταν στην αγία Τράπεζα και τελείωνε την λειτουργία και δεν καταλάβαινε πως πέρασε η ώρα…»

Πραγματικά στο πρόσωπο του ιερέα Τυχωνα βλέπομε, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος, «τον μεθυσμένο από την αγάπη του Θεού, τον ιερουργόν που μεθίσταται σε άλλους κόσμους και ημπορεί να λέγει ότι τον σηκώνει ο Δεσπότης Χριστός και τον εξάγει «του τε χώρου του τε ζόφου και εισάγει εις άλλον, είτε κόσμον ή αέρα….και προς φως εισάγει μέγα» (Συμεών ο Νέος Θεολόγος}.

Κατά την προσκομιδή, μνημόνευε επί ώρες όλα τα ονόματα που είχε και στο τέλος ακουμπώντας τα με το χέρι έλεγε ξανά: Μνήσθητι Κύριε όλου κόσμου
Κάποτε, μετά την μνημόνευση των πολλών ονομάτων μ’ ένα χαριτωμένο τρόπο ακούμπησε το χέρι του σ’ αυτά λέγοντας προς εμένα: -Παιντί καρντιά σ’ όλο κόσμο…
Με μεγάλη απλότητα μου έλεγε πως οι Άγγελοι, οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Ιεράρχες, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι, οι Ανάργυροι και πάντες οι Άγιοι είναι παρόντες, καθώς τους μνημονεύουμε στην αγία προσκομιδή, και έρχονταν βοηθοί σ’ όλον τον κόσμο, που τα ονόματά του ώρες μνημόνευε.
(Αγαθαγγελου ιερομονάχου Καλαφάτη,Οι αναμνήσεις μου από τον παπα-Τύχωνα –
Πεγειώτης Ιωάννης, Ο παπά Τύχων ο ερημίτης )

Διηγήθηκε ο γέροντας Παΐσιος: “Ο παπα-Τύχων στη Λειτουργία, για να μην αποσπάται, κλείδωνε την πόρτα της Εκκλησίας, κι εγώ έλεγα το Κύριε ελέησον απ’ έξω από το διάδρομο. Μια φορά, σε μία θεία Λειτουργία κατά την ώρα του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων, χάθηκε η φωνή του. Περίμενα πέντε ώρες περίπου και δεν τον διέκοψα γιατί δεν είχα ευλογία. Μετά από πέντε ώρες συνέχισε με το “Εξαιρέτως…”. Πού βρισκόταν τόσες ώρες; Μάλλον ηρπάζετο σε θεωρία. Την ημέρα εκείνη η θεία Λειτουργία τελείωσε το απόγευμα”.

***

Η κ.Αθηνά Σιδέρη λέγει για το άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη: «Ο γέροντας, μιλούσε πάντα με δέος για την αγάπη του Θεού. Μου έλεγε το εξής: ότι θα εκπλαγούμε όταν βρεθούμε στην ουράνιο Βασιλεία. 
Δεν θα μπορέσει ανθρώπινος νους, όλα τα μυαλά του κόσμου, να αποδώσουν το εύρος της αγάπης του Θεού.Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη Του, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι την αξία αυτής της αγάπης. Και κάνουμε ένα τεράστιο λάθος. Ότι ζητούμε πάντα να γίνεται το θέλημά μας.
Ενώ ο ίδιος ο Κύριος στην Κυριακή προσευχή μάς λέει να ζητάμε να γίνει το θέλημά Του. Αυτό κρύβει το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Κυρίου μας. 

Βρέθηκα να περπατώ μέσα στον παράδεισο…είπε ο άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν Σαλός. π. Σεραφείμ Ρόουζ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/02/19/%CE%B2%CF%81%CE%AD%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CF%81%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%8E-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CF%83/

Η εορτή της Αναλήψεως μας άνοιξε τον Ουρανό, και οσφραινόμαστε από τώρα εκείνο τον αέρα της ανάστασης
https://iconandlight.wordpress.com/2018/05/17/%CE%B7-%CE%B5%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CF%88%CE%B5%CF%89%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%BE%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BF%CF%85/

Απολυτίκιον Αναλήψεως του ΧριστούΑναλήψεως Ήχος δ’

Ανελήφθης εν δόξη, Χριστέ ο Θεός ημών, χαροποιήσας τους Μαθητάς, τη επαγγελία του αγίου Πνεύματος· βεβαιωθέντων αυτών διά της ευλογίας, ότι συ ει ο Υιός του Θεού, ο λυτρωτής του κόσμου.

Ήχος πλ. β΄

Κύριε, οι Απόστολοι ως ειδόν σε, εν νεφέλαις επαιρόμενον, οδυρμοίς δακρύων, ζωοδότα Χριστέ, κατηφείας πληρούμενοι, θρηνούντες έλεγον, Δέσποτα, μή έάσης ημάς ορφανούς, ούς δι’ οίκτον ηγάπησας δούλους σου, ως εύσπλαγχνος, αλλ’ απόστειλον, ως υπέσχου ημίν, το πανάγιόν σου Πνεύμα, φωταγωγούν τας ψυχάς ημών.

Εις τήν ΛιτήνΉχος α’

Ανελθών εις ουρανούς, όθεν και κατήλθες, εάσης ημάς ορφανούς Κύριε, ελθέτω μη σου το Πνεύμα, φέρον ειρήνην τω κόσμω, δείξον τοις Υιοίς των ανθρώπων, έργα δυνάμεώς σου, Κύριε φιλάνθρωπε.

Ήχος β’
Στίχ. Ανέβη ο Θεός εν αλαλαγμώ, Κύριος εν φωνή σάλπιγγος.

Ανελήφθης εν δόξη, εκ τού όρους των Ελαιών Χριστέ ο Θεός ενώπιον των σων Μαθητών, και εκάθισας εν δεξιά τού Πατρός ο τα σύμπαντα πληρών τη θεότητι, και απέστειλας αυτοίς Πνεύμα το άγιον, το φωτίζον, και στηρίζον, και αγιάζον τας ψυχάς ημών.


Για τον Παπά-Τύχωνα, όλες σχεδόν οι ημέρες του χρόνου ήταν Διακαινήσιμες, και ζούσε πάντα την Πασχαλινή χαρά. Άγιος Παϊσίος Αγιορείτης

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is risen! Truly He is risen!
Христос Воскресе! Воистину Воскресе!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_010 2

O παπα Τύχων ο ερημίτης της Καψάλας
Εκοιμήθη στις 10 Σεπτεμβρίου

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Ακόμη και για την Θεία Λειτουργία έλεγε στον Μοναχό, που θα τον βοηθούσε και θα έκανε τον ψάλτη, να έρχεται το πρωί με το φώτισμα. Την ώρα δε της Θείας Λειτουργίας του έλεγε να μένη στον μικρό διάδρομο, έξω από τον Ναό, και από εκεί να λέη το Κύριε, ελέησον, για να νιώθη τελείως μόνος του και να κινήται άνετα στην προσευχή του. Όταν έφθανε στο Χερουβικό, ο Πάπα -Τύχων ηρπάζετο είκοσι έως τριάντα λεπτά, και ο ψάλτης θα έπρεπε να επαναλάβη πολλές φορές το Χερουβικό, μέχρι να ακούση τις περπατησιές του στην Μεγάλη Είσοδο. Όταν τον ρωτούσα μετά στο τέλος «τι βλέπεις, Γέροντα», εκείνος μου απαντούσε:
–Τα Χερουβείμ και Σεραφείμ δοξολογούν τον Θεό.
Έλεγε επίσης στην συνέχεια:
– Έμενα μετά από μισή ώρα με κατεβάζει ο φύλακάς μου Άγγελος και τότε συνεχίζω την Θεία Λειτουργία…
Για τον Παπά-Τύχωνα, όλες σχεδόν οι ημέρες του χρόνου ήταν Διακαινήσιμες, και ζούσε πάντα την Πασχαλινή χαρά. Συνέχεια άκουγε κανείς από το στόμα του το: Δόξα Σοι ο Θεός, Δόξα Σοι ο Θεός. Αυτό συνιστούσε και σε όλους, να λέμε το: Δόξα Σοι ο Θεός, όχι μόνο όταν περνάμε καλά, αλλά και όταν περνάμε δοκιμασίες, γιατί και τις δοκιμασίες τις επιτρέπει ο Θεός, για φάρμακα της ψυχής.

Το “δόξα σοι ο Θεός” να μη λείπη ποτέ από τα χείλη σας. Εγώ, όταν πονάω, το “δόξα σοι ο Θεός” έχω για χάπι του πόνου· τίποτε άλλο δεν με πιάνει. Το “δόξα σοι ο Θεός” είναι ανώτερο και από το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”.
(Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου: Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα, Ι. Ησυχαστήριο Αγ. Ιωάννου Θεολόγου, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 1994)

***

Λειτουργός του Υψίστου

Παπα-Τύχων Ρώσος ασκητής_Elder Tikhon-Russian ascetic-старац Тихон (Голенков) Афонский_TihonGolenkovPaisiySvyatogorec1 (1)Ο υποτακτικός του, πάτερ Παΐσιος διηγείται χαρακτηριστικά: «Η Θεία Λειτουργία για τον Γέροντα ήταν ένα άνοιγμα του ουρανού. Με πολλή ευλάβεια διάβαζε τις ευχές της Θείας Λειτουργίας, τις οποίες γνώριζε απ’ έξω από την πολύχρονη και συνεχή τέλεσή της, όχι νοερώς, ούτε μεγαλοφώνως, αλλά έτσι ώστε να ακούγονται στο αυτί του ιερέως. Σαν τον Παύλο ηρπάζετο και σαν τον Άγιο Σπυρίδωνα συναναστρέφετο τους αγγέλους του Κυρίου. Όταν έμπαινε στην Αγία Αναφορά και άρχιζε να διαβάζη την ευχή: «Μετά τούτων και ημείς των μακαρίων δυνάμεων Δέσποτα φιλάνθρωπε βοώμεν και λέγομεν Άγιος, Άγιος» ο παπά-Τύχων έβλεπε τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ».

Ο ευλογημένος γέροντας ζούσε πραγματικά τη θεία Λειτουργία. Την αγαπούσε τόσο, καθώς λέει ο ιερομόναχος Αγαθάγγελος, που «την ώρα της λειτουργίας έφτανε να μεταρσιώνεται. Έφτανε να βραδυάζη, απ’ το πρωί που είχε αρχίσει, και δεν είχε τελειώσει. Όλος έξαρση, την ώρα του Χερουβικού και του καθαγιασμού, έψαλε με αγγέλους τον ύμνο τους στα ουράνια, έβλεπε κατόπιν πως ήταν στην αγία Τράπεζα και τελείωνε την λειτουργία και δεν καταλάβαινε πως πέρασε η ώρα…»

Πραγματικά στο πρόσωπο του ιερέα Τυχωνα βλέπομε, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος, «τον μεθυσμένο από την αγάπη του Θεού, τον ιερουργόν που μεθίσταται σε άλλους κόσμους και ημπορεί να λέγει ότι τον σηκώνει ο Δεσπότης Χριστός και τον εξάγει «του τε χώρου του τε ζόφου και εισάγει εις άλλον, είτε κόσμον ή αέρα….και προς φως εισάγει μέγα» (Συμεών ο Νέος Θεολόγος}.

Κατά την προσκομιδή, μνημόνευε επί ώρες όλα τα ονόματα που είχε και στο τέλος ακουμπώντας τα με το χέρι έλεγε ξανά: -Μνήσθητι Κύριε όλου κόσμου...
Κάποτε, μετά την μνημόνευση των πολλών ονομάτων μ’ ένα χαριτωμένο τρόπο ακούμπησε το χέρι του σ’ αυτά λέγοντας προς εμένα: -Παιντί καρντιά σ’ όλο κόσμο…
Με μεγάλη απλότητα μου έλεγε πως οι Άγγελοι, οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Ιεράρχες, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι, οι Ανάργυροι και πάντες οι Άγιοι είναι παρόντες, καθώς τους μνημονεύουμε στην αγία προσκομιδή, και έρχονταν βοηθοί σ’ όλον τον κόσμο, που τα ονόματά του ώρες μνημόνευε.

(Αγαθαγγελου ιερομονάχου Καλαφάτη,Οι αναμνήσεις μου από τον παπα-Τύχωνα –
Πεγειώτης Ιωάννης, Ο παπά Τύχων ο ερημίτης )

***

Λειτουργούσε συνήθως κάθε Κυριακή, αλλά είχε φυλαγμένο Άγιον Άρτο και κοινωνούσε κάθε μέρα.
Στη λειτουργία έβλεπαν να αλλοιώνεται το πρόσωπό του. Τα μάτια του μέσα στο σκοτάδι ήταν πολύ φωτεινά.
Πάντα λειτουργούσε με κατάνυξη και δάκρυα. Την ώρα της θείας Λειτουργίας το Ευαγγέλιο το διάβαζε με δάκρυα. Με δάκρυα σήκωνε τα Άγια και έκανε την Είσοδο, εκτός βέβαια από τις αρπαγές και τις θείες οπτασίες που είχε.
Τον παπα-Τύχωνα, όταν ήταν μόνος του, τον ξελειτουργούσε και ο γερω-Γερόντιος. Τον πλήρωνε δέκα δραχμές για κάθε θεία Λειτουργία, την εποχή εκείνη που δίναν πέντε δραχμές στον παπά.
Μια φορά τον είδε υπερυψωμένο πάνω από τη γη. “Πιο μεγάλο άγιο σ’ όλο το Άγιον Όρος δεν έχω δει”, έλεγε ο γερω-Γερόντιος.

  Παπα-Τύχων Ρώσος ασκητής_Elder Tikhon-Russian ascetic-старац Тихон (Голенков) Афонский_Tikhon hieromonk 2 Μια φορά τον είδε υπερυψωμένο πάνω από τη γη. “Πιο μεγάλο άγιο σ’ όλο το Άγιον Όρος δεν έχω δει”, έλεγε ο γερω-Γερόντιος.

   Διηγήθηκε ο γέροντας Παισιος: “Ο παπα-Τύχων στη Λειτουργία, για να μην αποσπάται, κλείδωνε την πόρτα της Εκκλησίας, κι εγώ έλεγα το Κύριε ελέησον απ’ έξω από το διάδρομο. Μια φορά, σε μία θεία Λειτουργία κατά την ώρα του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων, χάθηκε η φωνή του. Περίμενα πέντε ώρες περίπου και δεν τον διέκοψα γιατί δεν είχα ευλογία. Μετά από πέντε ώρες συνέχισε με το “Εξαιρέτως…”. Πού βρισκόταν τόσες ώρες; Μάλλον ηρπάζετο σε θεωρία. Την ημέρα εκείνη η θεία Λειτουργία τελείωσε το απόγευμα”.

  Έλεγε ο Γέροντας: “Μετά από τρία χρόνια παραμονή στο Κοινόβιο, ο μοναχός είναι για πόλεμο” (πνευματικό).
“Καλύτερα τρεις μετάνοιες με ταπείνωση, παρά χίλιες με υψηλοφροσύνη”.
Μόνο η ταπείνωση θα μας σώσει. Ταπεινόφρονες πραγματικούς πολύ λίγους θα βρεις. Πρέπει να τους ψάξεις με το κερί“.
Καρυώτης Γέρων μαρτυρεί: “Ο παπα-Τύχων ήταν πολύ απλός και ζούσε σ’ ένα δικό του κόσμο. Ήταν βιαστής πολύ και παρόλο που νήστευε ήταν σωματώδης. Όταν ερχόταν στο Κελί μας και τον βάζαμε να φάει, έτρωγε μόνο δυο κουταλιές για ευλογία. Τώρα δεν έχει κανέναν σαν αυτόν, μην ψάχνετε”.

Εκοιμήθη στις 10 Σεπτεμβρίου του 1968 αφού είδε σε όραμα την Παναγία μαζί με τον άγιο Σέργιο και τον άγιο Σεραφείμ, και του προείπαν ότι θα περάσει η εορτή του Γενεθλίου της Θεοτόκου και θα τον πάρουν.
Κοντά του ήταν ο υποτακτικός του γέροντας Παΐσιος που τον γηροκόμησε, τον έθαψε και τον διαδέχθηκε στο Καλύβι. Μετά έγραψε τον βίον του παπα-Τύχωνα που του παρουσιάστηκε μετά την κοίμησή του.

   Την ευχή του να έχουμε. Αμήν

(Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση ΕκδόσειςΙερόν Ησυχαστήριον “ΆγιοςΙωάννης ο Πρόδρομος”σελ. 110-118)Ήχος β’
Στιχ. Ο δε Θεός Βασιλεύς ημών, προ αιώνων ειργάσατο σωτηρίαν εν μέσω της γης.

Ότε το μέσον της εορτής επέστη, ανέβη ο Ιησούς επί το ιερόν, και εδίδασκε λέγων τους απειθείς Ιουδαίους· ο διψών ερχέσθω προς με και πινέτω, ύδωρ ζωηρόν αιώνιον, και ου μη διψήση εις τον αιώνα, ο πιστεύων εις εμέ, ποταμοί ρεύσουσιν εκ της κοιλίας αυτού, και έξει το φως της ζωής.

Κανών β’, Ωδή ζ’, της Εορτής
Ήχος πλ. δ’ Των Χαλδαίων η κάμινος

Ο εσθίων τον άρτον σου, ζήσεται αιωνίως, και ο πίνων το αίμά σου, εν σοι μένει Σωτήρ μου, και συ εν αυτώ μένεις, και αναστήσεις αυτόν, εν τη εσχάτη ροπή.

Απολυτίκιον οσίου Τύχωνος Ρώσσου Αγιορείτου ασκητού . Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.
Της Ρωσίας φωστήρα νεολαμπέστατον, και του Αγίου Όρους, ερημιών οικιστήν, τον απλούν και ταπεινόν ανευφημήσωμεν, Τύχωνα ώσπερ θεαυγή, ασκητήν αεί Θεόν, δοξάζοντα εκβοώντες· τυχείν ευκλείας αλήκτου, τους σε τιμώντας καταξίωσον.

Δόξα. Ήχος β΄.
Τον εν νυκτί και ημέρα δοξολογούντα τον Κύριον, και πάντας διδάσκειν Αυτού το κράτος δοξάζειν, Τύχωνα τον Αγιορείτην ασκητήν ανυμνήσωμεν. Ούτος γαρ ως όρνις, προς τον προνοούντα υπέρ αυτού τας χείρας εξέτεινε, και ψυχής τα όμματα απαύστως ανέτεινεν, ισαγγέλως ούν πολιτευσάμενος, και χαράς αξιωθείς των Αγγέλων, υπέρ ημών αεί πρεσβεύει, των εκτελούντων εκ πόθου αυτού την πανήγυριν.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις χαριτόβρυτε ασκητά, του Αγίου Όρους, μάκαρ Τύχων πανευκλεές, χαίροις ο δοξάζων, τον Κύριον εν βίω, απαύστως ταπεινόφρον, και πνευματέμφορε.