iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Κύριε και Θεέ μας, όλη η ζωή μας στη γη είναι διακονία δι’ Εσέ και αγαλλίαση εν Σοι, ικάνωσέ μας, ώστε η διακονία μας να καθοδηγείται από τον φόβο του Θεού και η αγαλλίασή μας να εξαγνίζεται από τον τρόμο ενώπιόν Σου. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Δαυίδ Ευβοίας_St.David of Evia (Euboea)_Св.Давид Эвбейский-δαυιδ ευβ 5111947874_0032Κοσμάς και Δαμιανός οι Ανάργυροι εξ Ασίας και η μητέρα αυτών Αγία Θεοδότη (287)
Δαυΐδ ο εν Ευβοία (1589)
Ελένη η Παρθενομάρτυς η εκ Σινώπης (18ος αιώνας)
Ιωάννης ο επίσκοπος και Ιάκωβος ο πρεσβύτερος Ιερομάρτυρες της Περσίας (345)
Καισάριος, Δάσιος, Σάββας, Σαβινιανός, Αγρίππας, Αδριανός και Θωμάς το νήπιο Μάρτυρες στη Δαμασκό (7ος αιώνας)
Δαβίδ ο Μέγας Κομνηνός ο νεομάρτυς και Βασίλειος, Γεώργιος, Μανουήλ οι υιοί του και Αλέξιος ο ανεψιός του (1463)
Ιάκωβος ο νέος Οσιομάρτυς Αγιορείτης εκ Καστοριάς και οι δύο μαθητές του Ιάκωβος και Διονύσιος (1520)
Κοίμηση του Γέροντα Ιλαρίωνα του Βαλαάμ και του Σάρωφ (1841)
Κοίμηση του π. Ιωάννου Ρωμανίδη διδασκάλου της Θεολογίας (2001)

Εορτάζουν την 1η Νοεμβρίου

Στίχοι
Ει και παρήκαν γην Ανάργυροι δύω,
Πληρούσιν, ως πριν, και πάλιν γην θαυμάτων.
Πρώτη Ακέστορε φώτε Νοεμβρίου έκπτατον εκ γης.

Στίχοι:
Δαβίδ Γολιάθ κατέβαλε τω λίθω,
Δαβίδ προσευχή κατέβαλε τα πάθη.
Πρώτη Θεοίο Δαβίδ Νοεμβρίοιο έστηκε θώκω.

Το δωράκι της φτωχής
Από τον βίο των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού εξ Ασίας

Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός Ρώμης Icon of Sts Cosmas and Damian of Rome Святые Косма и Дамиан, РимскиеCosma_e_DamianoΕκείνη την εποχή ζούσε μια γυναίκα που την έλεγαν Παλλαδία. Η Παλλαδία υπέφερε από μια βαριά ασθένεια και βρισκόταν πολύ καιρό στο κρεβάτι. Οι Άγιοι Ανάργυροι, που όχι μόνο δέχονταν τους αρρώστους, αλλά τους αναζητούσαν κιόλας στα σπίτια τους, επισκέφθηκαν και αυτή την γυναίκα. Μόλις μπήκαν στο σπίτι της κι αφού εξήγησαν τον λόγο που βρίσκονταν εκεί, τη θεράπευσαν.

Η Παλλαδία, γεμάτη χαρά και ικανοποίηση για την παράδοξη θαυματουργία των Αγίων, θέλησε να τους ευχαριστήσει και να τους ανταμείψει. Δεν ήξερε όμως, με ποιο τρόπο θα το πετύχαινε αυτό. Γι’ αυτό, σαν ένα ελάχιστο δώρο της βαθιάς της ευχαριστίας κι ευγνωμοσύνης πρόσφερε στους Αγίους Αναργύρους τρία αυγά. Οι Άγιοι, όπως πάντα, δεν δέχτηκαν το δώρο αυτό, γιατί θα ήταν σαν να λάμβαναν μισθό.
Η γυναίκα, όμως, στεναχωρήθηκε πάρα πολύ. Γι’ αυτό «παραμόνευε» για να βρει μια ευκαιρία να τους τα δώσει κι έτσι μια μέρα ξεμονάχιασε το μικρότερο από τους δύο αδελφούς, τον Άγιο Δαμιανό, και με δάκρυα στα μάτια, του είπε : «Γιατί με περιφρονείτε; Γιατί δε δέχεσθε το δωράκι μου αυτό, σαν να ήταν σιχαμερό και βδελυκτό; Μήπως επειδή είμαι φτωχή και είναι μικρό; Σε παρακαλώ πολύ, να μη με πικράνεις άλλο, αλλά να δεχτείς το μικρό αυτό δώρο σαν να ήτανε μεγάλο.»
Με το που άκουσε αυτά τα λόγια ο Άγιος, ράγισε η καρδιά του, λυπήθηκε τη γυναίκα και πήρε τα τρία αυγά. Όταν, μετά από μερικές μέρες, ο Άγιος Δαμιανός ανέφερε το γεγονός στον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Άγιο Κοσμά, εκείνος στεναχωρήθηκε πάρα πολύ και έκανε αυστηρές παρατηρήσεις στο μικρότερο αδελφό του, γιατί παρέβηκε την υπόσχεση που και οι δύο είχαν δώσει στον Θεό, ότι δηλαδή δε θα έπαιρναν χρήματα από καμία θεραπεία. Θύμωσε μάλιστα τόσο πολύ, που ζήτησε όταν πεθάνουν να μη τους θάψουν μαζί.

Ο Άγιος Κοσμάς νόμιζε ότι ο αδελφός του δέχθηκε τα τρία αυγά σαν αντάλλαγμα στη θεραπεία που προσέφεραν στην φτωχή γυναίκα και όχι ότι τα πήρε απλά για να μην τη στεναχωρήσει. Ο Θεός, όμως, που γνώριζε τις πραγματικές προθέσεις του Αγίου Δαμιανού, δεν άφησε τον Άγιο Κοσμά να καταβάλετε από την θλίψη και την στεναχώρια, αλλά του φανέρωσε σε όραμα τον πραγματικό σκοπό του αδελφού του. Αμέσως, ο Άγιος Κοσμάς έτρεξε στον αδελφό του και του ζήτησε συγνώμη και του είπε ότι μετάνιωσε που ζήτησε να μην ταφούν μαζί. Το όραμά του όμως δεν το φανέρωσε στους ανθρώπους.
Αρκετό καιρό αργότερα, οι Άγιοι περιόδευαν στην Ασία όπου παρείχαν τις υπηρεσίες τους στους ανθρώπους. Όταν έφτασαν , στη χώρα Φερεμάν, ο Άγιος Δαμιανός αρρώστησε και εκοιμήθη εν Κυρίω. Τη ψυχή του, την παρέλαβαν άγγελοι και τη μετέφεραν στην επουράνια Βασιλεία του Θεού. Ο Άγιος Κοσμάς, μαζί με άλλους χριστιανούς, παρέλαβαν το Άγιο λείψανό του Αγίου και το ενταφίασαν εκεί. Λίγες μέρες αργότερα εκοιμήθη και ο Άγιος Κοσμάς.

Η φωνή της Καμήλας

Όταν εκοιμήθη ο Άγιος Κοσμάς, οι χριστιανοί είχαν υπόψη τους την παλιά επιθυμία του Αγίου, δηλαδή να μην τους θάψουν μαζί στον ίδιο τάφο και δεν γνώριζαν το όραμα του Αγίου Κοσμά. Ο Θεός, όμως, θέλησε να δείξει το θέλημά του και μάλιστα με τρόπο που δεν το περίμενε κανένας. Αυτή τη φορά δεν έστειλε φωνή ούτε από τον ουρανό ούτε μέσω κάποιου αγγέλου, αλλά αποφάσισε να μιλήσει μέσω μίας καμήλας, της οποίας, μάλιστα, το πόδι είχε θεραπεύσει ο Άγιος Κοσμάς από σοβαρή ασθένεια, πριν από καιρό. Άλλωστε, ο ίδιος ο Θεός είχε πει άλλοτε πως «οι λίθοι κεκράξονται».
Την στιγμή, λοιπόν, της απορίας των χριστιανών, η καμήλα μίλησε με ανθρώπινη ομιλία και είπε ότι το θέλημα του Θεού είναι να ταφούν και οι δύο αδελφοί μαζί. Αμέσως μετά η καμήλα έφυγε μόνη της για το βουνό. Μετά από αυτό το θαύμα, έθαψαν και τους δύο αδελφούς μαζί.

Ελένη της Σινώπης του Πόντου_Helen from Sinopi of Pontos_14134unnamedΗ Αγία Νεομάρτυς Ελένη εκ Σινώπης του Πόντου

Μια ημέρα η μητέρα της Αγίας Ελένης από την Σινώπη, οταν ήταν δεκαπέντε ετών, την έστειλε να αγοράσει νήματα, για το κέντημα από το κατάστημα του Κρυωνά. Στο δρόμο εκείνο υπήρχε το σπίτι του Ουκούζογλου πασά της Σινώπης. Την ώρα που περνούσε η Ελένη την είδε ο πασάς απ’ το παράθυρο και η ωραιότητά της τράβηξε την ακόλαστη ψυχή του. Διέταξε αμέσως και την έφεραν μπροστά του. Αφού έμαθε ποια ήταν, προσπάθησε δυο και τρεις φορές να την μιάνει αλλά μια αόρατη δύναμη τον απωθούσε. Ένα αόρατο τείχος προστάτευε την κόρη. Ήταν το τείχος της προσευχής. Η Ελένη προσευχόταν νοερώς λέγοντας συνεχώς τον εξάψαλμο.

Ελένη της Σινώπης του Πόντου_Helen from Sinopi of Pontos_AgiaEleniSinopis01Κάποια στιγμή όμως η αγία, με τη σκέπη του Θεού, διέφυγε την προσοχή των στρατιωτών και έτρεξε σπίτι της. Ο πασάς όταν αντιλήφθηκε την απόδραση της κόρης έγινε έξω φρενών. Κάλεσε τους δημογέροντες και τους ζήτησε να του φέρουν αμέσως την κοπέλλα ειδ’ άλλως θα διέτασσε γενική σφαγή των Ελλήνων στην πόλη. Ο πατέρας με λυγμούς αναγκάστηκε να την οδήγησει στον πασά για να μη γίνει μεγάλο κακό. Ο πασάς προσπάθησε πολλές φορές να την μολύνει , μάταια όμως, η αόρατη δύναμη , ένα αόρατο τείχος γύρω από την κόρη, τον εμπόδιζε και τον απωθούσε. Η αγία προσευχόταν θερμά, έλεγε μυστικά τον εξάψαλμο, τον οποίο γνώριζε από στήθους καθώς και άλλες προσευχές που είχε μάθει στο σχολείο από τον θείο της.
Την επόμενη μέρα πάλι επεχείρησε ο πασάς αλλά τίποτε. Οργισμένος, εκνευρισμένος, διέταξε να την κλείσουν στις φοβερές υγρές φυλακές της Σινώπης. Κυριευμένος από τη σατανική ενέργεια, ήθελε οπωσδήποτε να μολύνη την αγία παρθένο. Έτσι, την άλλη μέρα μετέβη στην φυλακή. Αλλά και πάλι το αόρατο τείχος!… Και πάλι η Θεία Χαρις τον απωθούσε!…

Υπερβολικά ωργισμένος, ο Πασάς διατάσσει να βασανίσουν την Ελένη και να την θανατώσουν. Την βασάνισαν μπήγοντάς της καρφιά στο κεφάλι. Και την αποκεφάλισαν. Το ιερό Λείψανό της το έβαλαν μέσα σε ένα σάκκο και το έριξαν στη θάλασσα. Αντί όμως να βυθισθή επέπλεε, ενώ ουράνιο φως κατέβαινε από τον ουρανό και φώτιζε το άγιο λείψανο. Οι Τούρκοι τρομοκρατήθησαν και άρχισαν να φωνάζουν: « Η γκιαούρισσα καίγεται!.. Η γκιαούρισσα καίγεται!…». Το σεπτό Λείψανο συνέχισε να επιπλέη, ώσπου έφθασε στην τοποθεσία Γάει, όπου λόγω του μεγάλου βάθους της θαλάσσης τα νερά είναι μαύρα και εκεί βυθίστηκε…

Ύστερα από λίγες ημέρες ένα ελληνικό πλοίο αγκυροβόλησε εκεί κοντά. Το τρίτο βράδυ ο νυχτοφύλακας είδε ότι από τον πυθμένα της θαλάσσης εξερχόταν φως και νόμισε ότι εκεί υπήρχε μεγάλος θησαυρός από χρυσό. Ειδοποίησε τον πλοίαρχο και με δύτες ανέσυραν τον θησαυρό. Ανοίγοντας τον σάκο βρέθηκαν μπροστά στο τίμιο λείψανο της αγίας παρθενομάρτυρος Ελένης. Στην κεφαλή της ήταν μπηγμένο ένα καρφί και υπήρχε και άλλη μια τρύπα από καρφί. Στο σημείο της θαλάσσης που βυθίστηκε το ιερό Λείψανο, εξήλθε ως πίδακας γλυκύ νερό και από τότε η περιοχή αυτή ωνομάσθηκε «Αγιάσματα». Στην Σινώπη όσοι υπέφεραν από πονοκεφάλους, καλούσαν τον Ιερέα, ο οποίος έφερνε την αγία Καρα, έψαλλε την Παράκλησι και Αγιασμό και θεραπεύονταν ο πόνος. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών, το 1922, ο πρόεδρος της Σινώπης Χρήστος Καφαρόπουλος μετέφερε την κάρα της αγίας στη Θεσσαλονίκη και την εναπέθεσε στον Ι. Ναό της Αγίας Μαρίνης στην Άνω Τούμπα, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα ευωδιάζουσα και θαυματουργούσα.

***

Όσιος Δαβίδ ο Γέρων, ο εν Ευβοία

Δαυίδ Ευβοίας_St.David of Evia (Euboea)_Св.Давид Эвбейский-111947874Κάποτε ο όσιος Δαβίδ κατηγορήθηκε απο κάποια όργανα τού διαβόλου στη Λιβαδειά ότι φυγάδευσε σκλάβους ενός Αγαρηνού, τον βασάνισαν και τον ξυλοκόπησαν με τόση μανία και ασπλαχνία, ώστε από τις αμέτρητες πληγές ο όσιος έφτασε στα πρόθυρα τού θανάτου και τον έριξαν στην φυλακή. Ό δε άγιος πλημμυρισμένος από τη χάρη τού Παναγίου Πνεύματος χαιρόταν και ευφραινόταν ενθυμούμενος το ρητό του Αποστόλου Ιακώβου του Αδελφοθέου: πάσαν χαράν ηγήσασθε αδελφοί μου, όταν πειρασμοίς περιπέσητε ποικίλοις. Με την μεσολάβηση ευσεβών Χριστιανών ελευθερώθηκε και το πνεύμα του Θεού τον οδήγησε στην Εύβοια. Είναι θαυμαστός ο τρόπος με τον οποίο πέρασε από την Αταλάντη, απέναντι στις Ροβιές της Βόρειας Ευβοίας. Παρακάλεσε ένα βαρκάρη να τον περάσει, εκείνος όμως βλέποντάς τον ταπεινό και ρακένδυτο, τον περιφρόνησε. Ο Όσιος χωρίς γογγυσμό, άπλωσε το τριμμένο ράσο του πάνω στο νερό της θάλασσας, έκαμε το σημείο του Σταυρού και ανεβαίνοντας πάνω σε αυτό, ώ του θαύματος, άρχισε να ταξιδεύει.

Καποτε καθώς πήγαινε ο όσιος Δαβίδ στο Ζητούνι [Λαμία], κάποιος Αγαρηνός τον συνάντησε στο δρόμο και με το ραβδί πού κρατούσε χτύπησε τον άγιο στη ράχη.
Ο μεν μακάριος πατήρ δεν αντέδρασε, το χέρι όμως του Αγαρηνού ξεράθηκε και έμεινε ακίνητο. Τότε ο Αγαρηνός, μη μπορώντας να κάνει κάτι άλλο, παίρνει μαζί του και άλλους Αγαρηνούς, μαθαίνει πού φιλοξενείται ο όσιος, σπεύδει εκεί και παρακαλεί τον όσιο, κλαίγοντας πικρά, να τον θεραπεύσει. Αμέσως ο όσιος είπε: Ας είναι το χέρι σου γιατρεμένο, με τη δύναμη του Θεού, όπως και πρώτα. Και, ώ του θαύματος, αποκαταστάθηκε το χέρι του! Ο γιατρεμένος έφερε να δώσει στον άγιο πολλά χρήματα για να τον ευχαριστήσει, αλλά ο όσιος του τα επέστρεψε λέγοντάς του: Πήγαινε να τα δώσεις ελεημοσύνη στους ομοπίστους σου και στο εξής να μη ξανακάνεις το κακό. Έτσι δοξάστηκε ο άγιος από τον αγαθοδότη Θεό ως πιστός δούλος και υπηρέτης άριστος του Δεσπότου Χριστού, θαυματουργώντας εις δόξαν Θεού σε πιστούς και άπιστους.

Μιμούμενος τον Χριστό, ο Δαυίδ έδειχνε απεριόριστη αγάπη για όσους έρχονταν σε αυτόν ιδιαιτέρως για τους φτωχούς, τους οποίους δεν μπορούσε να βλέπει δίχως να χύνει δάκρυα. Μοίραζε αφειδώς τα αγαθά της μονής σε όσους είχαν ανάγκη, άξιους και ανάξιους, χριστιανούς και μουσουλμάνους. Πέρασε έτσι χρόνους πολλούς ανταυγάζοντας γύρω του την παρουσία του Θεού με τις αρετές και τα πολλά του θαύματα.

***

Ομιλία
για τον φόβο και την αγαλλίαση εν Κυρίω
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

δουλεύσατε τῷ Κυρίῳ ἐν φόβῳ καὶ ἀγαλλιᾶσθε αὐτῷ ἐν τρόμῳ. (Ψαλ. 2,11)

Δαυίδ Ευβοίας_St.David of Evia (Euboea)_Св.Давид Эвбейский-5δαυισ ευβοιαςΟ προφήτης του Θεού λέει αυτά τα λόγια στους βασιλείς και στους δικαστές της γης, επειδή τείνουν να υπερηφανεύονται και να γοητεύονται από τη δύναμη και τον πλούτο που τους δόθηκαν. Ω! εσείς βασιλείς και κριτές – σβώλοι σκόνης κάτω από τα πόδια του Θεού – μην ξεχνάτε ότι δεν είστε παρά μόνο υπηρέτες του Θεού, μισθωτές από σήμερα έως αύριο! Τι σκέφτεται ένας μισθωτός, σκάβοντας όλη την ημέρα στον αγρό; Την αμοιβή που θα λάβει το βράδυ. Για ποιο πράγμα υπερηφανεύεται ο ενοικιαστής; Όχι για τον κόπο του, αλλά μάλλον για την αμοιβή του. Για ποιο πράγμα χαίρεται ο μισθωτός; για το έργο του, τον ιδρώτα του ή για την αμοιβή του; Φυσικά, για την αμοιβή του. 

Ω! βασιλείς και δικαστές, η υπηρεσία που προσφέρετε στο χωράφι αυτής της ζωής είναι η εργασία ενός μισθωτού. Γι’ αυτό, με φόβο να δουλεύετε για τον Κύριό σας, ο οποίος σας προσέλαβε: γιατί δεν ξέρετε πώς ο Κύριός σας θα αξιολογήσει την εργασία σας στο τέλος ή τι μισθό θα σας αποδώσει. Να δουλεύετε με μεγάλη ταπείνωση, λέγοντας στον εαυτό σας: ότι δούλοι αχρείοι εσμεν (Λουκάς 17:10). Είτε θα λάβετε ανταμοιβή ή τιμωρία όταν κατεβείτε στον τάφο και έρθετε ενώπιον του Βασιλέως και Κριτή, είναι αβέβαιο. Επομένως, ο θείος φόβος πρέπει να γεμίζει όλες τις ημέρες της υπηρεσίας σας.

Αγαλλιάσθε αυτώ εν τρόμω. Αγαλλιάσθε με μια καθαρή και άγια χαρά, όπως οι άγγελοι αγάλλονται εν τω ζωντι και απροσιτω Θεώ. Η χαρά του Παραδείσου ευωδιάζει με την καθαρότητα και αγιότητα, ενώ η χαιρεκακία του αδη συνοδεύεται από ξέφρενα γέλια. Επομένως, η χαρά του Παραδείσου είναι αιώνια, ενώ τα γέλια του αδη μετατρέπονται σε οργή και στεναγμούς.
Δουλεύσατε τω Κυρίω ἐν φόβω, διότι ο Κύριος είναι δίκαιος, και αγαλλιάσθε αυτώ εν τρόμω, διότι ο Κύριος είναι εκλεκτός και άγιος. 

Ω Κύριε και Θεέ μας – δίκαιε και ύψιστε, παντοδύναμε και άγιε – όλη η ζωή μας στη γη είναι διακονία δι’ Εσέ και αγαλλίαση εν Σοι. Εάν δεν υπηρετούμε Εσένα, υπηρετούμε την καταστροφή μας, και αν δεν αγαλλόμεθα με Εσένα, αγαλλόμεθα με τα δικά μας πονηρά έργα. Σε προσκυνούμε και Σε ικετεύουμε: ικάνωσέ μας, ώστε η διακονία μας να καθοδηγείται από τον φόβο του Θεού και η αγαλλίαση μας να εξαγνίζεται από τον τρόμο ενώπιόν Σου.

Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα , τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Οκτώβριος, εκδ. Άθως,)
http://prologue.orthodox.cn/October3.htm

Όσιος Δαβίδ ο Γέρων, ο εν Ευβοία: Πάτερ μου, μη στενοχωριέσαι, διότι η μεγαλύτερη αρρώστια για τον άνθρωπο είναι η στενοχώρια
https://iconandlight.wordpress.com/2020/10/31/%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b4%ce%b1%ce%b2%ce%af%ce%b4-%ce%bf-%ce%b3%ce%ad%cf%81%cf%89%ce%bd-%ce%bf-%ce%b5%ce%bd-%ce%b5%cf%85%ce%b2%ce%bf%ce%af%ce%b1-%cf%80%ce%ac%cf%84%ce%b5%cf%81-%ce%bc/

Ο Άγιος Δαυΐδ, παιδιά μου, είναι πολύ θαυματουργός. Συχνά τον βλέπω οφθαλμοφανώς, ζωντανό! Πόσες φορές μίλησα μαζί του! Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/10/31/%CF%83%CF%85%CF%87%CE%BD%CE%AC-%CE%B2%CE%BB%CE%AD%CF%80%CF%89-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF-%CE%B4%CE%B1%CF%85%CE%90%CE%B4-%CE%BF%CF%86%CE%B8%CE%B1%CE%BB%CE%BC%CE%BF%CF%86%CE%B1%CE%BD/

Απολυτίκιον. Ήχος πλ δ’.

Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενείας ημών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε ημίν.

Απολυτίκιον οσίου Δαυίδ του εν Ευβοία. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Μέγα εύρατο, Εύβοια κλέος, τον πανένδοξον, Δαβίδ τον θείον, ως ιεράς αρετής καταγώγιον, και του Χρίστου οπαδόν αληθέστατον, και των οσίων απάντων εφάμιλλον. Διό Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθε ημίν το μέγα έλεος.

Απολυτίκιον
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Της αγνείας το άνθος το ευωδέστατον, και Σινώπης το κλέος και θείον βλάστημα, Παρθενομάρτυς του Χριστού Ελένη πάνσεμνε, η αθλήσασα στερρώς, και καθελούσα τον εχθρόν, της πίστεως τη δυνάμει, δια παντός εκδυσώπει, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον. Ήχος δ’ . Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Αγγελικώς επί της γης διαπρέψας, των Αποστόλων ανεδέξω την χάριν, και μετανοίας κήρυξ και διδάσκαλος πεμφθείς, έδειξας τοις θέλουσι, σωτηρίας την τρίβον, όθεν και προς άθλησιν, παρετάξω γενναίως, συν τοις στερροίς συνάθλοις σου σοφέ, Οσιομάρτυς Ιάκωβε μέγιστε.

Απολυτίκιον Οσίου Ιακωβου Τσαλίκη του Γέροντος του εν Ευβοία (22 Νοεμβρίου):
Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Λιβισίου τον γόνον, και Ευβοίας το καύχημα, εν εσχάτοις χρόνοις φανέντα, μοναστών φίλον γνήσιον, Ιάκωβον τιμήσωμεν πιστοί,τον νέον ησυχίας εραστήν, τον παρέχοντα ιάσεις παντοδαπάς, τοις ευλαβώς κραυγάζουσι· Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, Δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, Δόξα τον εν εσχάτοις χρόνοις και καιροίς σε αγιάσαντι.

Δόξα. Ήχος β .

Δεύτε άπαντες πιστοί φαιδρώς εορτάσωμεν σήμερον, την σεβάσμιον μνήμην Δαβίδ του τρισμάκαρος, των γαρ πονηρών δαιμόνων τας προσβολάς απεκρούσατο, και τη δυνάμει του Σταυρού, ως ιστόν αράχνης αυτούς διέλυσεν, όθεν εν ουρανοίς παρά Χριστού τας αμοιβάς των πόνων εδέξατο και συν Αγγέλοις χορεύει νυν, πρεσβεύων
υπέρ των ψυχών ημών.

Μεγαλυνάριον

Τον εν τοις οσίοις θαυματουργόν και τον εν τοις νόσοις απροσμάχητον ιατρόν τον θείον ποιμένα, τον ρύστιν και προστάτιν, Δαϋίδ τον θεοφόρον ύμνοις τιμήσωμεν

Χαίροις πανυπέρτιμε ξυνωρίς*, φίλοι του Υψίστου σωφροσύνης πυρσέ Δαυίδ, άσβεστε και λύχνε Ιάκωβε αγάπης, Ευβοίας φωτοδόται, αειφεγγέστατοι.

Χαίροις της Σινώπης άνθος τερπνόν, και της παρθενίας, το αλάβαστρον το σεπτόν: χαίροις των Μαρτύρων, ισότιμος Ελένη, οία Παρθενομάρτυς, Χριστού αήττητος.

Advertisement