iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Να προσηλώνετε τους λογισμούς σας σε εκείνα που είναι αιώνια.Αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς

ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΥΛΟΓΩΝ

Αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς του Θαυματουργόυ (2 Ιουλίου)

Να είστε προσεκτικοί. Να είστε σε επιφυλακή για την ψυχή σας! Να στρέφετε τους λογισμούς σας μακριά από εκείνα που γρήγορα παρέρχονται, και να τους προσηλώνετε σε εκείνα που είναι αιώνια. Έτσι θα βρείτε την χαρά που ποθεί η ψυχή σας, και για την οποία διψά η καρδιά σας. 

Advertisements


For everything … thank you.Mother Gabriel

Mother Gabriel said:

Παναγία Σεϊδανάγια (El Chagoura = «η διάσημη»), Συρία mar4Few words, much love. To all. No matter who they are.

The first is the smile; the second is tears. The third is to touch. The fourth is prayer, and the fifth is love. With these five languages I go all around the world.” With these five languages you can travel the whole earth, and all the world is yours.Love everyone as your own – without concern for religion or race, without concern for anything.

Everywhere are people of God. You never know if the one you see today might tomorrow be a saint.

When in truth we appreciate the gifts which God gives us, we don’t have time to seek anything else. We run to say thank you. Thank you, thank you, thank you. We see a person … thank you. We see a flower … thank you. We see a glass of milk … thank you.

For everything … thank you. And such a joy comes into our life, that many do not understand even if they are close to us; What is all this!

When the mind is not distracted by worldly matters and remains united to God, then even the ‘Good day’ that we say becomes a blessing.

From: Mother Gabriel, The Ascetic of Love, by Sister Gabriel


Να μην θέλεις ποτέ τίποτε, παρά μόνο το Θέλημά Του.Γερόντισσα Γαβριηλία

Γερόντισσα Γαβριηλία

Λόγια αγάπης

ΠΑΝΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣΛίγα λόγια, πολλή αγάπη. Προς όλους. Δεν έχει σημασία ποιοί είναι.

– Γερόντισσα, τι ήταν εκείνο, σε όλες τις χώρες που πήγατε, που ζητάγανε περισσότερο οι άνθρωποι;

Αυτό που ζητούν περισσότερο οι άνθρωποι είναι ένα χαμόγελο, κι ένα άγγιγμα του χεριού κι ένα δάκρυ. Τίποτε άλλο. Όταν πας κατευθείαν στον άνθρωπο και τον αισθανθείς γι΄αδέλφι, ό,τι να του κάνεις θα είναι εντάξει. Μπορεί να γυρεύει μαγειρική… μπορεί να γυρεύει πλύσιμο… Σ’ένα λεπροκομείο που δούλευα έπλενα κάθε πρωί εκατό πουκάμισα επειδή έπρεπε γερός (υγιής) να πλένει τους γερούς.Κι άλλοι σου έλεγαν  «Εσύ; Μορφωμένος άνθρωπος και… Ευρωπαία, να κάνεις τέτοια; Μα αυτά… είναι για τους… εντοπίους»… Μάλιστα»

Όταν δεν περισπάται ο νους στα κοσμικά και είναι ενωμένος με τον Θεό, τότε και η καλημέρα που θα πούμε, είναι σαν να δίνει ευλογία.

Να μην θέλεις ποτέ τίποτε, παρά μόνο το Θέλημά Του και να δέχεσαι με αγάπη τα κακά που σου έρχονται.

Η ζωή της Εκκλησίας βρίσκεται πέρα από κάθε ηθική πειθαρχία ή θρησκευτικά καθήκοντα. Είναι υπέρβαση της Ηθικότητας στην Πνευματικότητα.

Γερόντισσα Γαβριηλία – Ασκητική της Αγάπης


Our Church’s mission…St. Justin Popovich of Celije

From Time to Eternity, the Internal Mission of Our Church

by St. Justin Popovich of Celije

ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ StudenicaOur Church’s mission is to infuse these God-human virtues and ascetic exertions into the people’s way of living; to have their life and soul knit firm with the Christ-like God-human virtues. For therein lies salvation from the world and from all those soul-destroying, death-dealing, and Godless organizations of the world. In response to the “erudite” atheism and refined cannibalism of contemporary civilization we must give place to those Christ-bearing personalities, who with the meekness of sheep will put down the roused lust of wolves, and with the harmlessness of doves will save the soul of the people from cultural and political putrefaction. We must execute ascetic effort in Christ’s name in response to the cultural exercising which is performed in the name of the decayed and disfigured European being, in the name of atheism, civilization, or the Antichrist. Which is why the major task of our Church is the creation of such Christ-bearing ascetics. The watchword which should be heard within our Church today is: Let us return to the Christ-bearing ascetics and to the Holy Fathers! To resume the virtues of Saint Anthony, Saint Athanasios, Saint Basil, and Saint Gregory, of Saints Sergios and Seraphim of the Russians, of Saints Savva, Prochios, and Gabriel of the Serbs, and others like them because it was these God-human virtues which brought about Saint Anthony, Saint Gregory and Saint Savva. And today only Orthodox ascetic efforts and virtues can bring about sanctity in every soul, in the soul of all our people—seeing that the God-human objective of the Church is unalterable and its means are likewise so, since Christ is the same yesterday, today and unto all ages (Heb. 13:8). Herein lies the difference between the world of men and the one in Christ: the human world is transient and time-bound, whilst that of Christ is ever whole, for evermore…

The ascetics are Orthodoxy’s only missionaries. Asceticism is her only missionary school. Orthodoxy is ascetic effort and it is life, and it is thus by effort and by life that her mission is broadcast and brought about. The development of asceticism…this ought to be the inward mission of our Church amongst our people. The parish must become an ascetic focal point. But this can only be achieved by an ascetic priest. Prayer and fasting, the Church-oriented life of the parish, a ιουστινος ποποβιτς2life of liturgy: Orthodoxy holds these as the primary ways of effecting rebirth in its people.The parish, the parish community, must be regenerated and in Christ-like and brotherly love must minister humbly to Him and to all people, meek and lowly and in a spirit of sacrifice and self-denial. And such service must be imbued and nourished by prayers and the liturgical life. This much is groundwork and indispensible. But to this end there exists one prerequisite: that our bishops, priests, and our monks become ascetics themselves. That this might be, then: Let us beseech the Lord.

From Orthodox Faith and Life in Christ, (Institute for Byzantine and Modern Greek Studies, 1994)


Ο καθένας από τους αγίους Αποστόλους είχε διαφορετικό χαρακτήρα.Πατήρ Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Πατήρ Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Το παράδειγμα των Αγίων Αποστόλων

ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙΑς πάρουμε παράδειγμα τους αγίους Αποστόλους.Ο καθένας από τους αγίους Αποστόλους είχε διαφορετικό χαρακτήρα. Ο Κύριος, επειδή γνώριζε τις αδυναμίες μας, μας έδωσε Αποστόλους με διαφορετικό χαρακτήρα έτσι ώστε ο καθένας τους να είναι παράδειγμα για μας.

Για παράδειγμα ο απόστολος Πέτρος είχε δυνατή πίστη. Για την πίστη του μίλησε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας γι’ αυτόν: «Σ’ αυτή την πέτρα θα χτίσω την εκκλησία». Παρόλο όμως πού είχε τόση δυνατή πίστη αρνήθηκε τρεις φορές τον Κύριο. Η άρνηση του Πέτρου αποτελεί για μας τούς αδύναμους ανθρώπους δίδαγμα. Όπως βέβαια είναι γνωστό ο απόστολος Πέτρος στη συνέχεια μετάνιωσε.

Ο Χριστός θα συγχωρούσε και τον Ιούδα, αν μετάνιωνε…

Ο Ιούδας διέπραξε μεγάλη αμαρτία, όταν πρόδωσε τον Χριστό. Το έκανε, γιατί δεν είχε δυνατή πίστη και συνέχεια σκεφτόταν για τα υλικά.

Ο Ιούδας συνεχώς σκεφτόταν πώς ο Χριστός θα γινόταν ένας κοσμικός αυτοκράτορας και πώς ο ίδιος θα γινόταν δικαστής σέ κοσμικό δικαστήριο. Ακόμη πίστευε πώς θα υπερασπιζόταν τον Χριστό, επειδή είχε επαφές με το συνέδριο. Η εξέλιξη βέβαια ήταν διαφορετική.

Έτσι πάντα συμβαίνει με όλους όσους ελπίζουν σέ κοσμικά γεγονότα και κοσμικά πράγματα.

Μερικοί άνθρωποι φτάνουν σέ ένα σημείο από το οποίο μετά δεν μπορούν να επιστρέψουν, όταν ο στόχος της ζωής τους είναι αυτός ο κόσμος και όχι η αιωνιότητα.

Ο απόστολος Πέτρος, όταν αρνήθηκε τον Κύριο, βλέποντας τί έκανε, μετάνιωσε πραγματικά, με όλη του την καρδιά και ζήτησε από τον Κύριο συγχώρεση. Ενώ ο Ιούδας ελπίζοντας συνεχώς πώς θα αποκτήσει κοσμικά πλούτη και κοσμική δόξα, μετά την προδοσία του ένιωσε πώς χάθηκαν όλα. Τον έπιασαν απαισιόδοξες σκέψεις, μεγάλη απελπισία και γι’ αυτό το λόγο κρεμάστηκε.

Αν και ο Ιούδας ερχόταν στον Κύριο, τον Σωτήρα και του έλεγε: «Αμάρτησα, συγχώρεσέ με», είναι σίγουρο πως ο Κύριος θα τον συγχωρούσε.

Τα πνεύματα κάτω από τον ουρανό κυρίευσαν απόλυτα τον Ιούδα και δεν του επέτρεψαν να μετανιώσει και να ζητήσει συγχώρεση από τον Κύριο. Η συνείδησή του παραμορφώθηκε από την απελπισία. Έπεσε ηθικά, γιατί ήταν περήφανος και γιατί επεδίωκε να είναι ο πρώτος ανάμεσα στους μαθητές του Κυρίου. Αγωνίστηκε να είναι πολύ σημαντικός. Αγωνίστηκε να προστατεύσει τον Κύριο από τούς φαρισαίους. Διακρινόταν σχεδόν παντού, αλλά η σκέψη του ήταν λανθασμένη, επειδή ήταν δεμένος με την γη. Δεν μπόρεσε να καταλάβει πώς το βασίλειο του Κυρίου δεν ήταν από αυτό τον κόσμο. Δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι το βασίλειο του Κυρίου βρίσκεται μέσα μας, στην ψυχή μας. Γι’ αυτό το λόγο έμεινε δέσμιος αυτού του κόσμου.

Όπως είναι γνωστό ο απόστολος Παύλος υπερβολικά καταδίωξε την εκκλησία και οδήγησε πολλούς ανθρώπους στο θάνατο. Τα έργα του ήταν πολύ λυπηρά αλλά μετάνιωσε ειλικρινά. Όταν αργότερα ό Κύριος τον φώτισε έγινε ο πιο πρόθυμος Απόστολος.

Όλα τα παραδείγματα που έχουμε από τους Αποστόλους έμειναν για μας, για να δούμε τί μπορεί να μας συμβεί, αν δεν προφυλάσσουμε τον εαυτό μας.

Τέτοια παραδείγματα έχουμε και σήμερα, δηλαδή κάποιον άνθρωπο που οδηγείται στα άκρα και κυνηγά την εκκλησία… Συμβαίνει όμως ο τέτοιου είδους άνθρωπος να συνέρχεται, να χτυπάει το κεφάλι στον τοίχο και να λέει στον εαυτό του: «Θέλω ειλικρινά να μετανιώσω…» και στη συνέχεια να μετανιώνει ειλικρινά.

Να προσευχόμαστε πάντα με την καρδιά.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΘΑΔΔΑΙΟΥ ΒΙΤΟΒΝΙΤΣΑΣ
“ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ”
ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ”


On the Silent ,Tito Colliander

On the Silent and Invisible Warfare

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟςIt all takes place in the heart, and in silence, deep within us; and this is another serious matter, on which the holy Fathers lay much stress: keep your lips tight shut on your secret!

To come to Him is your endeavour, and in Him shall be all your confidence: you are anchored in eternity, and in eternity there are no words.

Nothing happens accidentally or in such a way that you cannot learn from it:

(taken from The Way of the Ascetics by Tito Colliander)


Προσευχητική διάθεση..π. Λίβυος

ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΗΤο ξέρω…πιστεύεις, οτι η προσευχή γίνεται μονάχα μπροστά στο εικονοστάσι, με λιβάνι και κομποσχοίνι.

Όμως σκέψου ότι ίσως δεν γίνεται μόνο έτσι.

Γιατί η προσευχή είναι σχέση, κοινωνία, βαθιά αίσθηση της Παρουσίας του Θεού στα πάντα και στους πάντες. Δεν την βρίσκεις σε βρίσκει, δεν την κατασκευάζεις αλλά γεννιέται μέσα σου ως ψυχική ορμή και άνοιξη.

Οταν αισθανθείς την διάθεση της προσευχής, αυτήν την βαθιά κίνηση της καρδιάς σου να μιλήσει μαζί Του, μείνε εκεί, όρθιος, καθιστός, ξαπλωμένος, στο αμάξι, στο γραφείο, στο σπίτι, στο κήπο, στην θάλασσα κ.ο.κ Μείνε εκεί, στην αίσθηση της Παρουσίας Του και εξάντλησε το Είναι σου στην κοινωνία μαζί του.

 Οπως λέει και ο Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ “Κάθε λόγος, κάθε θέση, του σώματος, στην οποία ο νούς και η καρδιά ενώνονται σε μια ζωή της μνήμης του Θεού, δεν πρέπει να αλλάζει, ωσότου εξαντληθεί ο νους και η καρδιά και το σώμα.”

π. Λίβυος