iconandlight

Iconography and Hand painted icons


How the righteous endures ridicule because of the words of the Lord. St.Nikolai Velimirovic

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!

Christ is risen! Truly He is risen!

Христос Воскресе! Воистину Воскресе!

ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Saint Isidora, the Fool for Christ of Tabenna

Commemorated on May 1

Ισιδώρα η δια Χριστόν Σαλή της Ταβέννης_ Saint Isidora the Simple of Tabenna_ святая Исидо́ра Тавеннийская _-2011St.Isidora, Fool for Christ, practiced asceticism in the Tabenna Monastery in Egypt during the fourth century. She took upon herself the feat of folly: she acted like one insane and partook of no food with the sisters of the monastery. Many of them regarded her with contempt,though many considered her a demoniac, but Isidora bore it with great patience and meekness, blessing God in everything… never grumbled against God or the sisters, and was given to silence.But the monk Pitirim himself bowed to the ground before her and said, ‘Bless me first, venerable mother!’

Doxa

St.Nikolai Velimirovic

HOMILY

About how the righteous endures ridicule because of the words of the Lord

“The word of the Lord has brought me derision and reproach all the day” (Jeremiah 20:8).

Who are they who reproach the prophet of God, the bearer of God’s word and the bearer of the power and wisdom of God? His people reproach him and say to him: you preach to us a steep path; even if it is from God, we cannot walk upon it because for us, it is too steep.

Who are they who reproach the trumpeter of the voice of the Lord when he sounds the alarm because of fire which smokes in the distance and draws closer to the city? The elders of the people reproach him and say to him: why do you not keep your mouth closed; for you it would be warmer and for us a clearer sky. That which seems to you is not a fire but it is fog from the mountain dew!

Who are they who still deride the man of God when he comes from God and proclaims the will of God? He is reproached by his wife and is derided by his brethren. They say to him: you abandon your work which feeds you and you follow after someone else’s work which humiliates you.

“The word of the Lord has brought me derision and reproach all the day.” Thus the prophet could have said, so could the apostle, so the martyr, so every zealot of the word of the Lord and of the law of the Lord. Not one of them was frightened by reproach nor by derision, nor turned away from witnessing nor led from the road to wayward paths. The entire outside world reproached them and were sarcastic to them. But the Lord strengthened and made them inwardly joyful. The Lord overcame the world, and the saints of God overcame those who reproached and derided them.

O Lord All-good, strengthen us internally in our hearts so that the reproaches do not disturb, nor the derisions hinder us, for the sake of Your Name.

To You be glory and thanks always. Amen.

The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for date May 10.
http://www.westsrbdio.org/en/prologue/503-may-10     https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/

 

Advertisements


Ο δια Χριστόν Σαλός είναι η ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας. Κάλλιστος Ware Μητροπολίτης Διοκλείας

Οσία Ισιδώρα η δια Χριστόν Σαλή της Ταβέννης (4ος αἰ.)

Εορτάζει στις 1 Μαΐου

Τρείς κλήσεις απαιτούν μια ειδική εκλογή από το Άγιο Πνεύμα: του αναχωρητού, του γέροντος και του διά Χριστόν σαλούΆγιος Σεραφείμ του Σαρώφ 

Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware

Ισιδώρα η δια Χριστόν Σαλή της Ταβέννης_ Saint Isidora the Simple of Tabenna_ святая Исидо́ра Тавеннийская _ΙΣΙΔΩΡΑ ΤΑΒΕΝΟ σαλός είναι μια οικουμενική μορφή. Ένα από τα πιο πρώιμα παραδείγματα στον ανατολικό Χριστιανισμό -ίσως το πρωιμότερο-δεν είναι ένας άνδρας αλλά μια γυναίκα: η ανώνυμη μοναχή που περιγράφεται από τον Παλλάδιο στη Λαυσαϊκή Ιστορία, η οποία έζησε στην Άνω Αίγυπτο στα τέλη του τέταρτου αιώνα, σε μια γυναικεία κοινότητα που ακολουθούσε τον κανόνα του Παχωμίου. Προσποιούμενη την τρελή, δούλευε στην κουζίνα, με κουρέλια τυλιγμένα στο κεφάλι της αντί της μοναστικής καλύπτρας. Ανελάμβανε τις ευτελέστερες εργασίες και οι άλλες καλόγριες της συμπεριφέρονταν με γενική περιφρόνηση, την κλωτσούσαν και την προσέβαλαν. Μια μέρα ο διάσημος ασκητής Πιτηρούμ επισκέφτηκε την κοινότητα. Προς κατάπληξη όλων, γονάτισε μπροστά της και ζήτησε την ευλογία της. «Είναι σαλή», διαμαρτυρήθηκαν οι άλλες μοναχές. «Εσείς είστε τρελές», τους απάντησε ο Πιτηρούμ. «Είναι η αμμάς μας (η πνευματική μας μητέρα), η δική μου και η δική σας». Μερικές μέρες αργότερα, για να αποφύγει τις τιμές που τώρα δεχόταν, η σαλή μοναχή εξαφανίστηκε και κανείς δεν ξανάκουσε ποτέ γι’ αυτήν. «Και κανένας δεν ξέρει», προσθέτει ο Παλλάδιος, «που πήγε, ή που εξαφανίστηκε, ή πως πέθανε». Φαίνεται πως δεν γνώριζε ούτε το όνομά της6.

Πηγή:Κάλλιστος Ware  Μητροπολίτης Διοκλείας, Η εντός ημών Βασιλεία, ο δια Χριστόν σαλος ως προφήτης και Απόστολος,μετάφραση από τα αγγλικά Ιωσήφ Ροηλίδης ,εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2006

Άγιο Μανδήλιο-Βαρτζια-Γεωργια_Спас Нерукотво́рный-чудотворный-Мандилио́н Вардзиа, Грузия _The Holy Face Christ, Mandylion-Vardzia-Georgia- ვარძიაGr2004_36

Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware

Στην Ορθόδοξη Παράδοση η άμεση δράση του Παρακλήτου μέσα στη Χριστιανική κοινότητα ειν’ εντυπωσιακά φανερή σε δύο «Πνευματοφόρες» μορφές· τους γέροντες ή πνευματικούς πατέρες και τους διά Χριστόν σαλούς….ο διά Χριστόν σαλός, όπως λέγεται στα ελληνικά –iurodivyi στα ρωσικά. Συνήθως είναι δύσκολο ν’ ανακαλύψουμε ως ποιο σημείο η «σαλότητά» του είναι ενσυνείδητη και εσκεμένη και ως ποιο σημείο είναι αυθόρμητη και ακούσια. Εμπνευσμένος από το Πνεύμα, ο σαλός φτάνει τη μετάνοια ως το απώτερο σημείο· ριζικώτερ’ απ’ οποιονδήποτε άλλο αναποδογυρίζει το κατεστημένο. Αποτελεί ο ίδιος μια ζωντανή μαρτυρία της αλήθειας, ότι η βασιλεία του Χριστού δεν είναι «εκ του κόσμου τούτου»· επιβεβαιώνει την πραγματικότητα του «αντι-κόσμου», τη δυνατότητα του αδύνατου. Εξασκεί μιαν απόλυτη εκούσια πτωχεία, ταυτίζοντας τον εαυτό του με τον ταπεινωμένο Χριστό…γίνεται ένα κανάλι για την υψηλότερη σοφία του Πνεύματος.

Δε χρειάζεται να πούμε ότι ο διά Χριστόν σαλός είναι μια εξαιρετικά σπάνια κλήση· ούτε είναι εύκολο να ξεχωρίσουμε το κίβδηλο από το γνήσιο. Υπάρχει στο τέλος μόνο ένα πειστήριο: «Άρα γε από των καρπών αυτών επιγνώσεσθε αυτούς» (Ματθ. 7,20). Ο ψευτικός σαλός είναι ανωφελής και καταστρεπτικός και για τον εαυτό του και για τους άλλους. Ο πραγματικός δια Χριστόν σαλός, με την αγιότητα της καρδιάς, έχει στους γύρω του μια επίδραση που κάνει τη ζωή καλύτερη. Από πρακτικής πλευράς, δεν εξυπηρετείται καμιά χρήσιμη πρόθεση απ’ ότιδήποτε κάνει ο σαλός. Κι όμως, μεσ’ από μια εκπληκτική ενέργεια ή αινιγματική λέξη, συχνά εσκεμένα προκλητική και συγκλονιστική, ξυπνάει τους ανθρώπους από την αυταρέσκεια και τον φαρισαϊσμό. Παραμένοντας ο ίδιος αφηρημένος, εξαπολύει αντιδράσεις στους άλλους, κάνοντας το υποσυνείδητο ν’ ανέβει στην επιφάνεια, ώστε να μπορέσει να καθαρθεί και να εξαγιαστεί. Συνδυάζει το θράσος με την ταπείνωση. Όπως ο σαλός Nicolas του Pskov, που έβαλε στα χέρια του Ιβάν του Τρομερού ένα κομάτι κρέας που έσταζε αίμα, ο διά Χριστόν σαλός μπορεί να επιτιμήσει με δριμύτητα τους ισχυρούς αυτού του κόσμου με μια τόλμη που λείπει από τους άλλους. Αυτός είναι η ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας.

 Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware,Ο Ορθόδοξος Δρόμος, Ο θεός ως Πνεύμα, ε. Πνευματικοί πατέρες καί Σαλοί ,σελ.54-6,Έκδοση: Επτάλοφος AE

***

Στιχηρά προσόμοια. Ήχος α΄. Των ουρανίων ταγμάτων.

Των ουρανίων ο πόθος, όλην κατέφλεξεν, Οσία Ισιδώρα, την ψυχήν σου διόπερ, οδόν εστενωμένην και θλιβεράν, εξελέξω πλην σύντομον, την πεπλασμένην μωρίαν διά Χριστόν, την Σοφίαν την υπέρθεον.

Όσον οι έξω ερώσι, δοξομανίας ψευδούς, τοσούτον συ Οσία, κατεφίλησας σφόδρα, ατίμως κακουχείσθαι δι’ Ιησούν, δι’ ημάς υπομείναντα, τα επονείδιστα πάθη, υπογραμμόν, γεγονότα δε προς μίμησιν.

Δόξα. Ήχος πλ. α΄.

Αναστάσεως ημέρα, και η αμνάς του Χριστού, συμποσιάζει Ισιδώρα, δεύτε ούν και τρυφήσωμεν ακορέστως, την θαυμαστήν πολιτείαν αυτής μεν ως έδεσμα πολυτελές εσθίοντες, την δε αγγελομίμητον ταπείνωσιν ως ηδυσμα θεοευφραντικόν απολαύοντες, και ως ανθοσμίαν οίνον, την υπέρ Χριστού καύσιν της καρδίας την άληκτον μεθυστικώς εκπίνοντες. Αύτη γαρ όντως σκήνωμα Θεού και παρθενίας σημείον τεραστικόν και παράδοξον, ανεδείχθη η υπέρκαλλος.

https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/


The sign of our love of God. St. Porphyrios the Kapsokalyvite of Oropos, Attica

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!

Christ is risen! Truly He is risen!

Христос Воскресе! Воистину Воскресе!

ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Teachings of St. Porphyrios of Kafsokalivia

Πορφυριος Καυσοκαλυβιτης_St. Porphyrios of Kavsokalyvia22._22_The Elder says,Christ is Our Love .

We shouldn’t continue relentlessly in order to acquire what we want; rather we should leave all things to the will of God. What happens when we peruse what we want?  These always increase and we are never satisfied with what we have. The more we chase after these wants the more elusive they become. If we pray for good grades next we will ask for a good job.  Then it will be for a better job and so forth.

What should we ask for in our prayer?

In our prayer we should ask only for the salvation of our soul…. The secret is to ask for your union with Christ with utter selflessness, without saying “give me this” or “give me that.”… We should ask for the will of God to be done.The enemy is our egoism.

Elder Porphyrios says,

Those who desire and crave to belong to Christ and who abandon themselves tot he will of God become worthy.

This is the greatest spiritual challenge to give up our will and submit it to God’s will.  It is a necessity to be able to keep all of His commandments.  This is the sign of our love of God.
Jesus says, He who has my commandments and keeps them, he is the one who loves me; and he who loves me shall be loved by my Father and I will love him and will manifest myself to him. John 14:21

To be in union with God takes great effort on our part.

He advises us to pray for the divine light to shine within us to open our spiritual eyes to understand His divine words. To pray the words, “Lord Jesus Christ have mercy on us,” we need divine eros, he says.

Love is sufficient to bring us into a suitable frame of mind for prayer. Christ will come on His own and He will stoop over our soul as long as he finds certain little things which gratify Him: good intention, humility and love….

Reference: Wounded By Love, p 116-7
https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/


Μυροφόρες ,”Εαν έχεις καρδιά μπορείς να σωθείς…” π.λίβυος

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!

Christ is risen! Truly He is risen!

Христос Воскресе! Воистину Воскресе!

ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Ο πόθος των Μυροφόρων…

Εαν κάτι συγκινούσε και συγκινεί τον Χριστό, ήταν οι ερωτικές υπάρξεις. Εκείνες που έχουν καρδιά. Όπως μας ζητάει η πείρα των ασκητών, των βαθιά ερωτευμένων μετά του Νυμφίου Χριστού. “Εαν έχεις καρδιά μπορείς να σωθείς…”  Ο Ιησούς αγαπάει τις ψυχές που δεν φοβούνται την ζωή, που ζουν, πάλλονται, υπάρχουν, νιώθουν, πάσχουν, αισθάνονται τον πόνο, την χαρά, το πένθος, τον έρωτα και την αγάπη. Οι Μυροφόρες είναι οι πρώτες που βλέπουν τον Αναστημένο Χριστό, γιατί είχαν έντονο πόθο για Εκείνον. Θέλουν με όλη την ύπαρξης τους, την συνάντηση μαζί Του. Είχαν την αγάπη που ξεπερνάει τον φόβο και τις ανασφάλειες, τις δικαιολογίες και τις προφάσεις. Οι Μυροφόρες γυναίκες είχαν την καρδιά εκείνη που όταν αγαπάει δεν ξέρει να υπολογίζει παρά μονάχα να δίνει…..

π.λίβυος

http://plibyos.blogspot.gr/2015/04/blog-post_25.html
https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/


The Myrrhbearing women and the Christian women of today, Elder Sofian (Boaghiu)

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!

Christ is risen! Truly He is risen!

Христос Воскресе! Воистину Воскресе!

ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

The Myrrhbearing women and the Christian women of today

by Elder Sofian (Boaghiu)

Elder Sofian Boaghiu of Antim Monastery (now with the Lord) was sentenced by the communists (in 1958) to 15 years of hard labor in the concentration camps for keeping the true Orthodox Christian faith and refusing to become atheist.

  As you know, the third Sunday after Easter is the Sunday of the Myrrhbearing women, or the Sunday of the faithful women, keepers of Christian family. You should be joyful that you partake of this special honor from our Resurrected Lord. And through our most pure Mother Theotokos and the Holy Myrrh-bearing women, you have a Sunday a year when you are especially honored. May the Lord multiply in you the grace and gifts of the Holy Spirit and may the gift of Christian love abide truly in you, in order that you may become maintainers of Christian’  warmth and harmony in your family. For many families today are met with disaster… as you know better than me, so I will not speak about it.

  And those of you (faithful women) who come to church and pray to the Lord – here and in your home – if you pray attentively with love, humility and perseverance,  you’ll receive help from God and be comforted in your troubles.

As we preach today on the Sunday of the Holy Myrrhbearing women, let not forget that all of you – Orthodox Christian women and your daughters  –  are called to be the Holy Myrrhbearing women of the Orthodox Church today and forever.

The young girls and daughters can bring as mirth to our Lord Jesus Christ, their clean life – virginity, their prayers and obedience to thier parents. All (college) students and young women who come to church regularly, can also bring to Christ our Saviour their mirth of good fragrance: the zeal for good deeds, mercy and charity towards those in suffering and obedience to their spiritual father.

  The Christian mothers will offer our Master their most precious mirth, which is the birth, raising and education of children in the fear of God.  But also the older mothers, the grandmothers and widows that are always present in the holy churches of God, may bring their ointment of tears and prayers as they piously keep the Orthodox faith and legacy passed on by our ancestors.

  Behold, all daughters of the Orthodox Church, today you are the offspring of the Holy Myrrhbearing women – when you hold in your heart the good fragrance of faith, prayer and Christian love. If you’ll only run with devotion to church along with your children, as the Holy Myrrhbearing women once ran to the Holy Tomb of our Saviour.

  On the Holy Myrrhbearing women I can also tell you that there were times in the life of our Saviour Jesus Christ when they were more courageous than the Apostles. Such, when our Lord was taken-up by the Jews in the Garden of Gethsemane, when all the Apostles – with the exception of St. John the Evangelist – left Him, and Peter betrayed Him by swearing three times that he does not know Him. But the women followed Him both to the council (of Pilate) and on the road to Calvary. They accompanied Him when He fell under the heaviness of the Cross, and Veronica with her veil wiped his tears, and her veil became the first icon bearing the image of Christ.

  These holy women witnessed His beating, His nailing and His crucifixion (among the two thieves), they have heard the last words of our Saviour and wept bitterly when He gave His last breath saying „It is done!”

  Even after the crucifixion of Jesus, when the Apostles were hidden for fear of the Jews, these women in that very early morning  approached the Holy Sepulchre (Tomb) to anoint our Lord’s body as it was customary in the Hebrew tradition. And just when they reached the tomb seeking our Lord’s body, they found it opened and empty and an angel of the Lord announced them that „Christ had risen from the dead”, showing them the empty shroud.

  Mary of Magdalene, this brave women from whom Jesus exorcised seven demons, had become the greatest witnesses of Christ’ Resurrection; she remained weeping at the grave while other women had left.  She was still seeking for our Lord’s body, but the tomb was empty. Then she met someone at the grave and thought to be the gardener. So she asked: “Sir, if you have carried Him away, tell me where you have laid Him, and I will take Him away.” (John 20, 15).

And “the gardener” Christ Himself, called her by name: Mary! His emphasis and tone of voice, made Mary recognize HIM. Although Jesus Christ was the same in flesh and blood, as He revealed Himself later to the Apostles, there was something changed in Him. It was undoubtedly His divine appearance, His transfigured flesh. And He was only recognized by those with a pure heart, that had their eyes enlightened.

Do not hold me, for I have not yet ascended to the Father; but go to my brethren and say to them, I am ascending to my Father and your Father, to my God and your God(John 20, 17).

When Mary recognized Him, she sought to approach Him. But Jesus said:

Not long after this event, our Saviour appeared to His disciples in Galilee on Mount Eleon. There, Jesus was to meet His Apostles gathered in one house.

So we see how these holy women were in company of the Risen Christ–Who appeared from time to time, in order to get them accustomed with his resurrected body, because it was a great miracle, since no one had seen a resurrected body before. (…)

During these forty days, He entrusted the Apostles and the Myrrhbearing women by appearing to them and to many others.

Christ’ Resurrection is a guarantee of our resurrection and, as Jesus Christ rose from the dead, as St. Paul says, we will also rise (…) and we’ll be standing before the judgment seat of Christ with all our good or evil deeds, and we’ll be spending eternity accounting the way we lived our lives in this world.(John 20, 15).

(Excerpt from “Elder Sofian’ spiritual conversations” translation by EC)

http://www.pravoslavie.ru/english/61656.htm
https://orthodoxword.wordpress.com/2010/04/17/the-myrrhbearing-women-and-the-christian-women-of-today/
https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/


Δε ζητάμε τα δώρα, αλλά το Δοτήρα.Μητροπολίτης Κάλλιστος Γουέαρ

Gospod (1)

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!

Christ is risen! Truly He is risen!

Христос Воскресе! Воистину Воскресе!

ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!

Μητροπολίτης Κάλλιστος Γουέαρ

«Τα δάκρυα», λέει ο άγ. Ισαάκ ο Σύρος, «σημαδεύουν το σύνορο ανάμεσα στη σωματική και στην πνευματική κατάσταση, ανάμεσα στην κατάσταση της υποταγής στα πάθη και σ’ αυτήν της καθαρότητος». Και σ’ ένα αξιομνημόνευτο απόσπασμα γράφει:

Οι καρποί του εσωτερικού ανθρώπου αρχίζουν μόνο με το χύσιμο των δακρύων. Όταν φτάσεις στον τόπο των δακρύων, τότε να ξέρεις ότι το πνεύμα σου έχει βγει από τη φυλακή αυτού του κόσμου κι έχει αρχίσει να βαδίζει στο μονοπάτι που οδηγεί προς τη Νέα Εποχή. Το πνεύμα σου αρχίζει αυτή τη στιγμή ν’ αναπνέει το θαυμάσιο αέρα που υπάρχει εκεί κι αρχίζει να χύνει δάκρυα. Η στιγμή για τη γέννηση του πνευματικού παιδιού έχει φτάσει και οι ωδίνες του τοκετού γίνονται έντονες. Η Χάρις, η κοινή μητέρα όλων μας, βιάζεται να γεννήσει μυστικά την ψυχή, την εικόνα του Θεού, φέρνοντάς την στο φως του Μέλλοντος Αιώνος. Και όταν έχει φτάσει η ώρα για τη γέννηση, ο νους αρχίζει να νιώθει κάτι από τα πράγματα εκείνου του άλλου κόσμου -σαν ένα λεπτό άρωμα ή σαν την πνοή της ζωής που ένα νεογέννητο παιδί δέχεται μέσα στο σώμα του. Αλλά δεν είμαστε συνηθισμένοι σε μια εμπειρία· και, βρίσκοντάς την σκληρή να την αντέξει, το σώμα μας ξαφνικά πιέζεται από ένα κλάμα ανακατεμένο με χαρά.
Σκοπός μας μέσα στη ζωή της προσευχής δεν είναι να κερδίσουμε αισθήματα ή «αισθητές» εμπειρίες κάποιου ορισμένου είδους, αλλ’ απλώς και μόνο να συσχηματίσουμε το θέλημά μας με το θέλημα του Θεού. «Ου ζητώ τα υμών αλλά υμάς», λέει ο Απ. Παύλος προς τους Κορινθίους (Β’Κορ, 12,14)· κι εμείς λέμε το ίδιο στο Θεό. Δε ζητάμε τα δώρα, αλλά το Δοτήρα.

Μητροπολίτης Κάλλιστος Γουέαρ,Ο Ορθόδοξος Δρόμος,κεφ.Ε’,Ο θεός ως Πνεύμα,Μετάφραση: Μαρία Πάσχου, Έκδοση: Επτάλοφος

Προσευχή Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ο Σωτήρ ημών, ο αφορίσας με εκ της ματαιότητος του κόσμου και θέμενος εμέ εν τη υπηρεσία των ουρανίων Σου Μυστηρίων,

Δια του Πνεύματος Σου του αγαθού χειραγώγησον μου τας αισθήσεις και τας εννοίας, και τω φόβω Σου φύλαξον με ακλινή εν τω προαιωνίω ρεύματι του Θελήματος Σου. Την καρδίαν μου καθάρισον από παντός ρύπου, όπως αξιωθώ ακούσαι της πραείας φωνής Σου και υπακούσαι αυτή εν ταπεινώσει· και εν τη ανοίξει του στόματος μου ικάνωσον με δέξασθαι παρά Σου λόγον ευάρεστον Σοι και σωτήριον τω λαώ Σου.

Συ, η ζώσα και αληθινή Οδός, μη εάσης με ποτε αμαρτείν κατά της Αληθείας Σου, και από πάσης κινήσεως απρεπούς και λόγου ψευδούς διαφύλαξον με, όπως γένηται εν πάσιν η διακονία μου αγία και άμωμος ενώπιον Σου.

Δος μοι χαίρειν μετά των χαιρόντων και κλαίειν μετά των κλαιόντων, και δια πάντων παρακαλείν τας πασχούσας ψυχάς του λαού Σου…

Γενού εγγύς εμού, του μηδαμινού, αλλά διψώντος σε.

Σκήνωσον συ αυτός εν εμοί παν ότι ενετείλω ημιν, εν αγάπη ασαλεύτω εις αιώνας αιώνων.

https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/

 


If lived with more simplicity, they could find the peace they are seeking. St.Paisios of the Holy Mountain

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!

Christ is risen! Truly He is risen!

Христос Воскресе! Воистину Воскресе!

St.Paisios of the Holy Mountain

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης _Преподобный старец Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_-paisius-1

If a person does not believe this and struggles to gather these blessings himself, then he will suffer. But a person living spiritually will not be upset even in the event, that God does not give him the earthly and material. If we seek first the Kingdom of God, if the search for this Kingdom is our only care, then the rest will be given to us. Would God cast His creation to the mercy of fate? If the Israelites saved the manna that God sent them in the desert for the next day, it began to rot. [200] God arranged it this way, so that they would depend on Divine Providence.

Secular people say, “How lucky are the wealthy people who live in palaces and have all kinds of conveniences:” In truth, blessed are those who have succeeded in sim­plifying their lives and freeing themselves from the yoke of worldly progress, of the many conveniences that have become inconveniences, and have consequently rid themselves of the dreadful anxiety that plagues so many, people today. If man does not simplify his life, he will end up tormenting himself. But if he simplifies it, all his anxiety will go away….

These days I stress simplicity to lay people too, be­cause many of the things they do are not necessary and they end up being consumed by anxiety. I speak to them of austerity and asceticism. I constantly scold them, “If you want to get rid of anxiety, simplify your lives!” That is how most divorces start. People have to do too many things, too many obligations and they get dizzy. Both parents work and abandon the children. The result is fa­tigue and nervousness, which causes small issues to turn into large quarrels and then to automatic divorces; that’s “where they end up. But if they simplified their lives, they would find rest and joy. Stress is catastrophic.

  Once I was at a very plush house where they told me in conversation, “We live in Paradise, while other people are in such great need.” “You live in hell,” I replied. “God said to the rich man, Fool, This night your soul is required of you (Lk.12:20). If Christ were to ask me, ‘Where should I put you in a house like this or in prison?’ I would reply, ‘In the dark prison.’ Because a prison would do me good; it could remind me of Christ, the holy martyrs, the ascetics who lived in the holes of the earth, it would remind me of monastic life. The prison would resemble my cell a bit and I would be happy. But what would this palace of a house remind me of and how would that help me? That is why I find prison cells much more restful than a worldly living room. I even find it more restful than a beautiful monastic cell. I would rather spend one thousand nights in a prison cell, than one day in a plush house.”…

Even some spiritual people will sometimes not be able to live together, no matter how much space they ­have available, because they don’t have the fullness of Christ in their heart. If the women of Pharasa could see our luxuries, especially in some Monasteries, they would say, “We have abandoned God and He will send down fire to burn us!”

The people of Pharasa did not pay attention to details. They enjoyed the joy of monastic life. And if, for example, the blanket did not sit right from one side of the bed and you told them, “Straighten out the blanket,” they would respond, “Why, does it prevent you from praying?” This kind of joyful monastic life is unknown today. Most people believe that they should not go into any trouble, or be deprived of anything. But if they thought in monastic terms and lived with more simplicity, they could find the peace they are seeking.

8681tavisufali saqartvelo_axali logo

 

Rejoice, for thou didst make thyself a precious follower of the saints of Cappadocia!

Rejoice, for thou didst wholly liken thyself to them as a true bearer of God!

Rejoice, most fair and fragrant flower, who hast blossomed for our enlightenment!

Rejoice, wellspring of heavenly grace, who refreshest the whole world!

Rejoice, sweetest food, who fillest the souls that are starved of right teaching!

Rejoice, receptacle that hast gathered all our weaknesses, troubles and sorrows!

Rejoice, pillar of fire, who art the unshakable support of those that desire to gain salvation!

Rejoice, star that shinest in the firmament of the Church, guiding us to the everlasting mansions!

Rejoice, for thou wast shown to be a blessing of God and a sign of His ineffable mercy!

Rejoice, Blessed Father Paisius, enlightener of the latter times!

https://iconandlight.wordpress.com/orthodox_greek_icons_blog/