iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Την νηστεία του Δεκαπενταυγούστου την χώριζα στα δύο· μέχρι της Μεταμορφώσεως δεν έτρωγα τίποτε… Εκείνοι που τρέφονται από την αγάπη του Θεού, πολλές φορές αδιαφορούν για τις υλικές τροφές. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Παναγία Πλατυτερα_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение19bigΆγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Εκείνοι που τρέφονται από την αγάπη του Θεού, πολλές φορές αδιαφορούν για τις υλικές τροφές ή, όταν τρώνε, δεν αισθάνονται, διότι και τότε τον Θεό αισθάνονται έντονα και τρέφονται από την γλυκιά ευλογία της αγάπης Του.

Η επιθυμία για τις καλές τροφές είναι το δόλωμα του πονηρού, και, όποιος δεν τις κόψει, πιάνεται από το αγκίστρι του εχθρού και μετά τηγανίζεται με το ίδιο του το λίπος από την πυρωμένη του σάρκα. Αντίθετα, η επιθυμία για τις πνευματικές τροφές ξεκόβει την καρδιά από τα γήϊνα και ανεβάζει την ψυχή στους Ουρανούς, και γεύεται από την τροφή των Αγγέλων.

Όσοι δεν φρενάρουν την καρδιά τους από τις υλικές επιθυμίες, τις μη απαραίτητες, – ούτε κάν λόγος γίνεται για σαρκικές επιθυμίες – και δεν συμμαζέψουν τον νου τους μέσα στην καρδιά, για να δοθούν όλα μαζί με την ψυχή στον Θεό, αλλά τα αφήνουν αδέσποτα, διπλή δυστυχία τους περιμένει. (Από το βιβλίο: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου- «Επιστολές»)

***

– Γέροντα, όταν έχω συνέχεια πτώσεις στον αγώνα μου, με πιάνει λύπη.

– Να ψέλνης το «Πάντων προστατεύεις, αγαθή» και το «Πάντων θλιβομένων η χαρά» (3) . Αυτό να το κάνης σαν κανόνα, και η Παναγία θα σε βοηθήση. Η Παναγία δεν μας αφήνει· μας κουβαλάει στην πλάτη Της, αρκεί κι εμείς να το θέλουμε και να μην κλωτσάμε,όπως κάνουν τα άτακτα παιδιά.

– Γέροντα, θα ήθελα η Παναγία να κρατήση κι εμένα στην αγκαλιά Της, όπως κρατάει τον Χριστό.

– Δεν σε κράτησε ποτέ εσένα; Δεν ένιωσες καμμιά φορά σαν μωρό στην αγκαλιά Της; Εγώ αισθάνομαι σαν παιδάκι κοντά Της. Την νιώθω Μάνα μου.
Πολλές φορές πηγαίνω και ακουμπώ στην εικόνα Της και λέω: «Τώρα, Παναγία μου, θα θηλάσω λίγο Χάρη».
Νιώθω σαν μωρό που θηλάζει στην αγκαλιά της μάνας του ξέγνοιαστο, αμέριμνο, και νιώθει την μεγάλη της αγάπη και την ανέκφραστη στοργή της, και τρέφομαι με Χάρη.

– Γέροντα, γιατί η Παναγία άλλοτε μου δίνει αμέσως αυτό που Της ζητώ και άλλοτε όχι;

– Η Παναγία, όποτε έχουμε ανάγκη, απαντά αμέσως στην προσευχή μας• όποτε δεν έχουμε, μας αφήνει, για να αποκτήσουμε λίγη παλληκαριά.
Όταν ήμουν στην Μονή Φιλοθέου (4) , μια φορά, αμέσως μετά την αγρυπνία της Παναγίας με έστειλε ένας Προϊστάμενος να πάω ένα γράμμα στην Μονή Ιβήρων.
Ύστερα έπρεπε να πάω κάτω στον αρσανά της μονής και να περιμένω ένα γεροντάκι που θα ερχόταν με το καραβάκι, για να το συνοδεύσω στο μοναστήρι μας – απόσταση μιάμιση ώρα με τα πόδια.

Ήμουν από νηστεία και από αγρυπνία.

Τότε την νηστεία του Δεκαπενταυγούστου την χώριζα στα δύο· μέχρι της Μεταμορφώσεως δεν έτρωγα τίποτε, την ημέρα της Μεταμορφώσεως έτρωγα, και μετά μέχρι της Παναγίας πάλι δεν έτρωγα τίποτε.

Έφυγα λοιπόν αμέσως μετά την αγρυπνία και ούτε σκέφθηκα να πάρω μαζί μου λίγο παξιμάδι.

Έφθασα στην Μονή Ιβήρων, έδωσα το γράμμα και κατέβηκα στον αρσανά, για να περιμένω το καραβάκι. Θα ερχόταν κατά τις τέσσερις το απόγευμα, αλλά αργούσε να έρθη.
Άρχισα εν τω μεταξύ να ζαλίζωμαι. Πιό πέρα είχε μια στοίβα από κορμούς δένδρων, σαν τηλεγραφόξυλα, και είπα με τον λογισμό μου:
«Ας πάω να καθήσω εκεί που είναι λίγο απόμερα, για να μη με δη κανείς και αρχίση να με ρωτάη τί έπαθα».
Όταν κάθησα, μου πέρασε ο λογισμός να κάνω κομποσχοίνι στην Παναγία να μου οικονομήση κάτι.
Αλλά αμέσως αντέδρασα στον λογισμό και είπα:
«Ταλαίπωρε, για τέτοια τιποτένια πράγματα θα ενοχλής την Παναγία;».
Τότε βλέπω μπροστά μου έναν Μοναχό.
Κρατούσε ένα στρογγυλό ψωμί, δύο σύκα και ένα μεγάλο τσαμπί σταφύλι.
«Πάρε αυτά, μου είπε, εις δόξαν της Κυρίας Θεοτόκου», και χάθηκε.
Έ, τότε διαλύθηκα• με έπιασαν τα κλάματα, ούτε ήθελα να φάω πιά…
Πά, πά! Τί Μάνα είναι Αυτή!
Να φροντίζη και για τις μικρότερες λεπτομέρειες! Ξέρεις τί θα πη αυτό!

(3) Τροπάρια τα οποία ψάλλονται στο τέλος της Μικράς Παρακλήσεως εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον.
(4) Κατά τα έτη 1955-1958.

Από το βιβλίο: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, «ΛΟΓΟΙ, τόμ. Ϛ´, Περί Προσευχής»και από το κεφάλαιο: Παναγία, η Φιλόστοργη Μητέρα µας 3. «Πάντων προστατεύεις Αγαθή»Εκδ. Ι. Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστὴς Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σελ. 89-90

Ήχος β΄. Οτε εκ του ξύλου σε.

Πάντων προστατεύεις, αγαθή, των καταφευγόντων εν πίστει τη κραταιά σου χειρί• άλλην γαρ ουκ έχομεν αμαρτωλοί προς Θεόν, εν κινδύνοις και θλι ψεσιν αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι υπό πταισμάτων πολλών, Μήτερ του Θεού του Υψίστου• όθεν σοι προσπίπτομεν, ρύσαι πάσης περιστάσεως τους δούλους σου.

Ήχος πλ. δ΄
Δέσποινα πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως.

Ήχος β΄
Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.


On the call to all Christians to become saints by Saint Nikolai Velimirovič

Παναγία Πλατυτερα_Panagia Platytera_ Богоматерь Знамение19bigHOMILY
on the call to all Christians to become saints
by Saint Nikolai Velimirovič

To the saints which are at Ephesus (Ephesians 1:1).

The Apostle calls the Christians in Ephesus saints. He does not call one or two of them saints, nor one group of them, but all of them. Is this not a wondrous miracle of God for people, not in the wilderness but in a city-and an idolatrous and corrupt city-to become saints? That married men who sire children, who trade and work, become saints! Indeed, such were the first Christians. Their dedication, fidelity and zeal in the Faith as well as their holiness and purity of life, completely justified their being called saints. If in latter times saints have become the exception, in those earlier times the unholy were the exception. Saints were the rule. Therefore, we must not wonder that the Apostle calls all baptized souls in Ephesus “saints” and that he has an even loftier name for all Christians, i.e., “sons,” the sons of God (Galatians 4:6). Christ the Lord Himself gave us the right to call ourselves such when He taught us to address God as Our Father (Matthew 6:9).

O my brethren, do we not say to God every day: “Holy God?” Do we not call the angels holy? Do we not call the Mother of God holy? And the prophets, apostles, martyrs and the righteous? Do we not call heaven holy and the Kingdom of Heaven holy? Who then is able to enter into the holy Kingdom but the saints? Therefore, if we have hope for salvation, we also have hope for holiness.

O Holy God, Who dwellest in the holy place and resteth among the saints and callest the holy to Thyself and showest mercy to them, help us also that we may become holy-in words, in thoughts and in deeds-to Thy glory and our salvation.

To Thee be glory and praise forever. Amen.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič
http://livingorthodoxfaith.blogspot.gr/2010/04/prologue-november-1-november-14.html

Rejoice, O Theotokos, Mary, full of grace, the Lord is with You. Blessed are You among women and blessed is the Fruit of Your womb, for You have borne the Saviour of our souls.
It is truly worthy to bless You, O Theotokos, Ever-blessed, Most Pure and the Mother of our God. More honorable than the Cherubim and more glorious beyond compare than the Seraphim, without corruption You gave birth to God the Word. True Theotokos, we magnify You.

Open unto us the door of thy loving-kindness, O blessed Mother of God, in that we set our hope on thee, may we not go astray; but through thee may we be delivered from all adversities, fix thou art the salvation of all Christian people.

Pray to God for me, Holy and God-pleasing Saint Great Martyr George, for with fervour I turn to You, the swift helper and intercessor for my soul.

You may add additional prayers for loved ones or for various needs.


Θεέ μου, εσύ ξέρεις τις ανάγκες κάθε ανθρώπου. Φρόντισε τον καθένα σαν Καλός Πατέρας. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ιησούς Χριστός_Jesus-Christ_Господне Иисус-Христос-Byzantine Orthodox Icon_3673665551%81Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Πρέπει να αφήσουμε εν λευκώ τον εαυτό μας στην θεία πρόνοια, στο θείο θέλημα, και ο Θεός θα μας φροντίση. Ένας μοναχός πήγε ένα απόγευμα να διαβάση τον Εσπερινό σε μια κορυφή. Στον δρόμο βρήκε ένα άσπρο μανιτάρι και ευχαρίστησε τον Θεό για το σπάνιο εύρημά του. Στον γυρισμό θα το έκοβε και θα περνούσε με αυτό το βράδυ. «Εάν με ρωτήσουν οι κοσμικοί αν τρώω κρέας, είπε με τον λογισμό του, μπορώ να τους πω πώς τρώω κάθε φθινόπωρο»! Στην επιστροφή βρήκε μισό το μανιτάρι – κάποιο ζώο θα το είχε πατήσει – και είπε: «Φαίνεται, τόσο έπρεπε να φάω». Το πήρε και ευχαρίστησε τον Θεό για την πρόνοιά Του, για το μισό μανιτάρι. Πιό κάτω βρήκε ένα άλλο μισό μανιτάρι και έσκυψε να το πάρη, για να συμπληρώση το βραδινό του, αλλά, επειδή ήταν χαλασμένο – ίσως να ήταν δηλητηριώδες –, το άφησε και ευχαρίστησε πάλι τον Θεό που τον φύλαξε από δηλητηρίαση. Πήγε στην Καλύβη του και πέρασε το βράδυ με το μισό μανιτάρι. Την άλλη μέρα, όταν βγήκε από την Καλύβη του, αντίκρισε ένα θέαμα! Όλος ο τόπος ήταν γεμάτος από ωραία μανιτάρια, και ευχαρίστησε τον Θεό. Βλέπετε, ευχαρίστησε τον Θεό και για το ολόκληρο και για το μισό, και για το καλό και για το χαλασμένο, και για το ένα και για τα πολλά. Ευχαριστία για όλα.

Ο Καλός Θεός μας δίνει άφθονες ευλογίες και ενεργεί πάντα για το καλό μας. Όλα τα αγαθά που έχουμε είναι δώρα του Θεού. Όλα τα έκανε, για να εξυπηρετούν το πλάσμα Του, τον άνθρωπο, και να θυσιάζωνται γι’ αυτόν, από ζώα και πτηνά, μικρά και μεγάλα, μέχρι φυτά, – ακόμη και ο ίδιος ο Θεός θυσιάσθηκε, για να λυτρώση τον άνθρωπο. Ας μην αδιαφορούμε για όλα αυτά και Τον πληγώνουμε με την μεγάλη μας αχαριστία και αναισθησία, αλλά να Τον ευχαριστούμε και να Τον δοξολογούμε.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β’, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης

***

Παΐσιος ο Αγιορείτης _ св. Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_82cc04095a6a9ff6Πολλές φορές, διά της προσευχής μετέβαινε, με τρόπο υπερφυσικό, κοντά σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη: ασθενείς ταξιδιώτες, απελπισμένους ή άλλους που κινδύνευαν. Αυτό συνέβη και με έναν νέο από την Αθήνα, ονόματι Ιωάννη, ο οποίος είχε επισκεφθεί τον Γέροντα το 1982. Ο νέος αυτός ήταν απελπισμένος από την ζωή του και, παρόλο που ο Γέροντας είχε προσπαθήσει να τον βοηθήσει, δεν μπορούσε να συνέλθει. Μία νύχτα πήρε την μοτοσυκλέτα και έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα, για να δώσει τέλος στην ζωή του. Όμως, λίγο πριν φθάσει στο χείλος ενός γκρεμού, η μοτοσυκλέτα σταμάτησε. Ξαφνιασμένος ο νέος, είδε μπροστά του τον Όσιο Παΐσιο να του λέει: «Γιάννη, στάσου! Τι πας να κάνεις;». Συγκλονίσθηκε από αυτό που έγινε και παραιτήθηκε από τον κακό σκοπό του. Πήγε πάλι στο Άγιον Όρος, για να ευχαριστήσει τον Όσιο, και διηγήθηκε το γεγονός αυτό στους μοναχούς της Μονής Κουτλουμουσίου.

Τότε ένας μοναχός πήγε στον Γέροντα και τον ρωτούσε πώς έγινε αυτό. Εκείνος στην αρχή προσπάθησε να ξεφύγει λέγοντας: «Ζαλισμένος είναι αυτός, βρε παιδάκι μου, ζαλισμένος είναι». Ο μοναχός όμως επέμενε να ρωτάει:

― Τι συνέβη, Γέροντα; Εσύ το ήξερες αυτό; Εσύ πήγες και σταμάτησες τη μοτοσυκλέτα;

― Κοίταξε, απάντησε τελικά ο Όσιος, εγώ δεν ήξερα ότι κινδύνευε αυτό το παιδί. Πολλές φορές όμως, όταν προσεύχομαι, λέω: «Θεέ μου, εσύ ξέρεις τις ανάγκες κάθε ανθρώπου. Φρόντισε τον καθένα σαν Καλός Πατέρας». Κι εκείνη την ώρα μεταφέρομαι σε τόπους που δεν γνωρίζω· σε νοσοκομεία, σε οικογένειες που έχουν ανάγκη, σε ανθρώπους που είναι έτοιμοι να κάνουν κακό στον εαυτό τους. Τους βλέπω μπροστά μου ή αισθάνομαι ότι είμαι εκεί παρών. Έτσι βρέθηκα κοντά σ’ αυτό το παιδί που πήγαινε να καταστραφεί.

***

– Γέροντα, αν είναι ευλογημένο, να μας λέγατε μερικά θέματα, για τα οποία ιδιαίτερα πρέπει να προσευχώμαστε.

 – Να παρακαλούμε κατ’ αρχάς η προσευχή μας να έχη ως αποτέλεσμα να έρθουν σε θεοσέβεια όσοι ζουν και όσοι θα ζήσουν. Εγώ στην προσευχή μου λέω «Παράτεινον το έλεός Σου τοις γινώσκουσί Σε» και προσθέτω  «και τοις μη γινώσκουσί Σε». Ακόμη λέω «Κύριε, σώσον τους ασεβείς». (Βέβαια η Εκκλησία καλά κανόνισε να λέη «Κύριε, σώσον τους ευσεβείς…», γιατί μπορεί να βρίζουν οι ασεβείς, επειδή προσεύχονται γι᾿ αυτούς). Όταν πάλι ο ιερεύς λέη «Υπέρ των εντειλαμένων ημίν τοις αναξίοις εύχεσθαι υπέρ αυτών», προσθέτω και «υπέρ των μη εντειλαμένων». Γιατί πρέπει να προσευχώμαστε και γι᾿ αυτούς που μας ζήτησαν να προσευχηθούμε, αλλά και γι᾿ αυτούς που δεν μας ζήτησαν, και για τους γνωστούς και για τους αγνώστους. Τόσες χιλιάδες άνθρωποι υπάρχουν που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη και σοβαρώτερα προβλήματα από αυτούς που μας ζήτησαν να προσευχηθούμε. Να κάνουμε προσευχή και για όσους έχουν αδικηθή, να φανή το δίκαιο· να δοθή χάρη στους φυλακισμένους, να πιάση τόπο η ταλαιπωρία που πέρασαν και να βοηθηθούν.

Όταν βάζω ξύλα στην φωτιά, δοξολογώ τον Θεό και λέω: «Ζέστανε, Θεέ μου, όσους δεν έχουν ζεστασιά». Όταν πάλι καίω τα γράμματα που μου στέλνουν – τα διαβάζω και μετά τα καίω, γιατί έχουν και θέματα απόρρητα και εξομολογήσεις –, λέω: «Να τους κάψη ο Θεός όλα τα κουσούρια. Να τους βοηθάη να ζουν πνευματικά και να τους αγιάζη». Ακόμη συνηθίζω να ζητώ από τους Αγίους να προστατεύουν τους ανθρώπους που φέρουν το όνομά τους και από τους Αγίους Πάντες να προστατεύουν αυτούς που δεν έχουν προστάτη Άγιο.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις της αγάπης θείος κρουνός, και της συμπαθείας ανεξάντλητος ποταμός· χαίροις ο θεράπων, ψυχών τε και σωμάτων, και ο προστάτης πάντων, Πάτερ Παΐσιε.

Ήχος δ΄. Ως γενναίον εν Μάρτυσιν

Ψαλμικώς εις τα πέρατα, ο σος φθόγγος διέδραμεν, και η διδαχή σου σοφέ Παΐσιε, οίάπερ σάλπιγξ γλυκύλαλος, την γην περιήχησεν εκδιδάσκουσα σαφώς, ότι τρίβος σωτήριος ημίν γίνεται, η τελεία προς Κύριον αγάπη, το ζητείν το του ετέρου, και η υψούσα ταπείνωσις.

Ήχος α΄. Πανεύφημοι Μάρτυρες

Ακένωτος όντως θησαυρός, η πολλή αγάπη σου, δι’ ην συμπάσχων τοις πάσχουσιν, επ’ ώμων ήνεγκας, τας οδύνας τούτων και προθύμως ώδευσας, παμμάκαρ την οδόν της σταυρώσεως, εν η ευράμενος, την χαράν την αναστάσιμον, οικουμένης παράκλησις γέγονας.

Πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα..Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/02/18/%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%8C%CE%BB%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82/

Αυτό είναι το ορθόδοξο πνεύμα στο οποίο αναπαύεται ο Χριστός, απλότης και ευλάβεια. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/04/27/%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BF%CF%81%CE%B8%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%BF-%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%8D%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF/

Ο Θεός δεν επιτρέπει μια δοκιμασία ,αν δεν βγη κάτι καλό. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/05/15/%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%BF%CE%BA%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%BD-%CE%B4/

Αυτός που εγκαταλείπεται στα χέρια του Θεού, χωρίς κανένα δικό του σχέδιο, περνά στο σχέδιο του Θεού. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/07/11/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%90%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82/


Those who have much discernment, have noble love and humility as well. St. Paisios of Mount Athos

St. Paisios of Mount Athos

Παναγια_Божией Матери Икона_Virgin Mary –Byzantine Orthodox Icon_Красавин Сергей Сергеевич0_e8254_53a5e69a_origThe elder said: In order for you to have time for prayer you must not concern yourself with things that other people can do. Let’s take an example. A doctor should not be concerned with gauzes and bandages. A nurse can do that. The doctor will take care of the serious matters. He’ll do the examinations and operations, etc. If he sit to put gauze he won’t get to the serious work and then many who have need won’t benefit. The same with you. Pray for your suffering parishioners (applied to the correspondent and two other priests) remember their names and note those who have greater need. It’s better for you to know what pains each one. That way the prayer is better.

Someone want to paint icons, has decide to become an icon painter, to make icons which will perform miracles; may it be. Another wants to become a married priest; it is my joy. One wants to be unmarried; let him be unmarried. One wants to be a monk? He should be helped accordingly. All do not fit in one basket. Some set the people to do things contrary to whatever they can do.

Stillness (far from the world) very quickly brings also interior stillness in the soul with ascesis and continual prayer. Then the person is not disturbed by exterior disquiet, because in essence only the body is found on earth but the mind is found in Heaven.

Those who are grateful towards God for everything and constantly attend to themselves humbly and look after God’s creatures and creation with kindness, theologize and thus become the most faithful theologians, even if illiterate. They are like the illiterate shepherds who observe the weather in the countryside, day and night, and become good meteorologists.

Those who live simply, with kindness and good thoughts, and have acquired inner simplicity and purity, regard the supernatural very simply, as natural, for everything is simple to God. God does not use greater power for the supernatural and less for the natural, but the same power for everything. He Himself is very simple and His Son revealed it to us on earth with His holy simplicity.

When purity comes to man and simplicity with its fervent faith and devotion arrives as well, then the Holy Trinity takes up His abode within us. With this divine enlightenment one easily finds the keys to divine meanings, so as to interpret the Spirit of God in a very simple and natural way, without causing an intellectual headache.

In order for our minds not to wander, we must accustom them to suckling on the sweet name of Jesus inside our hearts, so as to make spiritual progress. For, when the mind is absent, it is as if the master of the house is absent, and that’s when the house becomes a wreck.

When man’s heart does not work for God, he is in no way different from a stone statue.

Those who have much discernment, have noble love and humility as well. They even sweeten bitter truth with their kindness and express it with much simplicity. They help more positively than do sweet words, just as bitter medicine is more beneficial than sweet syrups.

Those who withdraw themselves from Christ are deprived of divine enlightenment, for like fools they forsake sun-drenched places so as to retire to the shade. Hence, it is natural for them to be cold and fall spiritually ill. God has endowed us all with gifts, but not all of us utilize them for the salvation of our souls and the salvation of our fellow men. Instead, most of us, most of the time, use them to the detriment of others and ourselves.


Προφητική Επιστολή για τα χρόνια της αποστασίας… να χαίρεσαι για το ότι έχεις ζήσει μέχρι αυτό τον καιρό, ο Θεός είναι ισχυρότερος από τον εχθρό, και δεν θα εγκαταλείψει ποτέ τους δούλους του. Άγιος Ανατόλιος ο Νεώτερος (Ποτάποφ) της Όπτινα

Όσιος στάρετς Ανατόλιος ο Νεώτερος (Ποτάποφ) της Όπτινα

Εορτάζει στις 30 Ιουλίου

O στάρετς Ανατόλιος, που ονομάστηκε «νεότερος» για να ξεχωρίζει από τον άλλο στάρετς Ανατόλιο, τον Ζερτσάλωφ, ήταν ένας από τους πιο συμπαθείς στάρετς της Όπτινα. Ξεχώριζε για το προορατικό του χάρισμα και την αγάπη του κι ήταν ο πρώτος ίσως από τους γέροντες πού δέχτηκε σχεδόν μαρτυρικό θάνατο. Στο πρόσωπο του στάρετς Ανατολίου μπορούσες να διακρίνεις κάτι από τη φρεσκάδα πού ‘χουν τ’ αγριολούλουδα, είχε πάντα μια νεανική διάθεση και μια ήρεμη χαρά.

Μια Προφητική Επιστολή του Αγίου στάρετς Ανατολίου του Νεωτέρου της Όπτινα ( +30 Ιουλίου 1922).

Ανατόλιος ο νέος της Όπτινα_St. Anatoly the Younger of Optina_Св. Анатолий (Потапов) Оптински_5728«… Όπως λέει ο Απόστολος (Β Τιμ. 3,1-6) λόγω της έλλειψης της ευσέβειας, στις Εκκλησίες θα εμφανιστούν αιρέσεις και σχίσματα, κι όπως προείπαν οι άγιοι Πατέρες, στους θρόνους των ιεραρχών και τα μοναστήρια θα υπάρχουν άνδρες αδόκιμοι και άπειροι στην πνευματική ζωή. Γι’ αυτό θα εξαπλωθούν παντού αιρέσεις και θα πλανήσουν πολλούς ανθρώπους.
Ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους θα ενεργεί με πανουργία για να ελκύση στην αίρεση, αν είναι δυνατόν, και τους εκλεκτούς. Δεν θα ξεκινήσει κατ’ ευθείαν να απορρίπτει τα δόγματα περί της Αγίας Τριάδος, της Θεότητος του Ιησού Χριστού, και της παρθενίας της Θεοτόκου, αλλά θα ξεκινήσει ανεπαίσθητα να νοθεύει τις διδασκαλίες και τις παραδόσεις της Εκκλησίας και το πραγματικό τους πνεύμα, όπως παρεδόθηκαν σε μας από τους Αγίους Πατέρες εν Πνεύματι Αγίω.
Λίγοι θα αντιληφθούν αυτές τις πονηρίες του εχθρού, μόνον εκείνοι που είναι πολύ πεπειραμένοι στην πνευματική ζωή. Οι αιρετικοί θα αποκτήσουν ισχύ στην Εκκλησία, και θα τοποθετήσουν τους υπηρέτες τους παντού. Οι ευλαβείς θα καταφρονώνται. Αλλά ο Κύριος δεν θα αφήσει τους δούλους Του χωρίς προστασία, και στην άγνοια.

Ο Κύριος είπε: «από των καρπών αυτών επιγνώσεσθε αυτούς»(Ματθ 7,16.), ότι από τους καρπούς τους θα τους αναγνωρίσετε, και έτσι, από τους καρπούς τους καθώς και από τις ενέργειες των αιρετικών, προσπαθήστε να τους διακρίνετε από τους αληθινούς ποιμένες. Αυτοί είναι πνευματικοί κλέφτες, λεηλατούντες τη πνευματική ποίμνη, και θα εισέλθουν στο μαντρί (την Εκκλησία), σκαρφαλώνοντας με άλλο τρόπο, ‘’αναβαίνοντες αλλαχόθεν’’ (και όχι από την πύλην) χρησιμοποιώντας βία και καταπατώντας τους νόμους του Θεού. Ο Κύριος τους αποκαλεί ληστές (Ιωαν. 10,1). Πράγματι, το πρώτο έργο τους θα είναι η καταδίωξη των αληθινών ποιμένων, η φυλάκιση και η εξορία τους, διότι χωρίς αυτό θα είναι αδύνατο γι’ αυτούς να διαρπάσουν το ποίμνιο.

Γι’ αυτό το λόγο παιδί μου, όταν δεις την καταπάτηση της πατερικής παραδόσεως, και των θείων εντολών στην Εκκλησία, των εντολών που ορίσθηκαν από το Θεό, γνώριζε ότι οι αιρετικοί έχουν ήδη εμφανισθεί, αν και για κάποιο χρονικό διάστημα μπορεί να κρύβουν την ασέβειά τους, ή να στρεβλώνουν την αγία Πίστη ανεπαίσθητα, προκειμένου να επιτύχουν καλύτερα την εξαπάτηση και σαγήνευση των απείρων στα δίχτυα τους.
Ο διωγμός δεν θα στρέφεται μόνον εναντίον των ποιμένων,αλλά εναντίον όλων των δούλων του Θεού, διότι όλοι όσοι θα καθοδηγούνται από την αίρεση δεν θα υποφέρουν την ευσέβεια.
Να αναγνωρίζης αυτούς τους λύκους με ένδυμα προβάτου από τις υπερήφανες διαθέσεις τους και την σφοδρή αγάπη τους και δίψα για την εξουσία. Θα είναι συκοφάντες, προδότες, παντού ενσπείροντες έχθρα και κακοήθεια. Γι’ αυτό ο Κύριος είπε ότι οι καρποί τους θα τους κάνουν γνωστούς. Οι αληθινοί υπηρέτες του Θεού είναι ταπεινοί, αγαπούν τον συνάνθρωπό τους και είναι υπάκουοι στην Εκκλησία.
Οι Μοναστές θα ταλαιπωρηθούν υπερβολικά από τους αιρετικούς, και η μοναχική ζωή θα καταφρονηθεί. Τα Μοναστήρια θα αποδυναμωθούν, ο αριθμός των μοναχών θα μειωθεί, και αυτοί που θα παραμείνουν θα υποφέρουν από βία. Αυτοί που μισούν την μοναχική ζωή, έχοντας μόνο την εμφάνιση της ευσεβείας, θα αγωνίζονται να προσελκύσουν τους μοναχούς με το μέρος τους, υποσχόμενοι σ’ αυτούς προστασία και κοσμικά αγαθά (ανέσεις), και απειλώντας αυτούς που τους αντιτίθενται με εξορία.
Αυτές οι απειλές θα προκαλέσουν μεγάλη απόγνωση στους μικρόψυχους, αλλά εσύ παιδί μου, να χαίρεσαι για το ότι έχεις ζήσει μέχρι αυτό τον καιρό, επειδή τότε οι πιστοί που δεν θα έχουν δείξει άλλες αρετές, θα λάβουν στεφάνους, μόνο επειδή θα έχουν μείνει σταθεροί στην πίστη, σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου: Πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω κα’ γώ εν αυτώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν Ουρανοίς (Ματθ. ι-32).

Να φοβάσαι τον Κύριο παιδί μου. Να φοβάσαι μή χάσεις το στεφάνι που ετοιμάστηκε για σένα, να φοβάσαι μη ριχτείς από το Χριστό στο σκότος το εξώτερο και στα αιώνια βάσανα. Στάσου γενναίος στην πίστη, και αν είναι αναγκαίο, υπόμεινε διωγμούς και άλλες θλίψεις, διότι ο Κύριος θα είναι μαζί σου και οι άγιοι Μάρτυρες και οι Ομολογητές θα βλέπουν τον αγώνα σου με χαρά.
Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_Icon with Saint George and the Young Boy of Mytilene’; Holy Land,Αλλά αλλοίμονο στους μοναχούς εκείνες τις ημέρες που θα είναι δεμένοι με περιουσίες και πλούτη, οι οποίοι για την αγάπη της «ειρήνης» (άνεσης) θα είναι έτοιμοι να υποταχθούν στους αιρετικούς. Θα αποκοιμίζουν την συνείδησή τους, λέγοντας:
«Εμείς διατηρούμε και σώζουμε το Μοναστήρι και ο Κύριος θα μας συγχωρήσει».
Οι ταλαίπωροι και τυφλοί αυτοί δεν αντιλαμβάνονται καθόλου ότι μέσα από την αίρεση οι δαίμονες θα εισέλθουν στο Μοναστήρι, και κατόπιν δεν θα είναι ένα άγιο μοναστήρι, αλλά μόνο γυμνοί τοίχοι, από όπου η Χάρη θα έχει απομακρυνθεί.

Αλλά ο Θεός είναι ισχυρότερος από τον εχθρό, και δεν θα εγκαταλείψει ποτέ τους δούλους του. Πάντα θα υπάρχουν αληθινοί Χριστιανοί μέχρι τέλους του αιώνος τούτου, μόνο που θα προτιμούν να ζουν σε απομονωμένους και ερημικούς τόπους.
Να μην φοβάσαι τις θλίψεις, αλλά μάλλον να φοβάσαι την ολέθριο αίρεση, γιατί μας γυμνώνη από την θεία χάρη και μας χωρίζει από τον Χριστό. Αυτός είναι και ο λόγος γιά τον οποίο ο Κύριος μας έδωσε την εντολή να θεωρούμε τους αιρετικούς σαν Χριστοκαπήλους και ειδωλολάτρες. Και έτσι παιδί μου ενδυναμού με την χάρη του Ιησού Χριστού. Σπεύδε με χαρά να ομολογήσεις υπέρ της πίστεως και να υπομείνεις θλίψεις σαν καλός στρατιώτης του Κυρίου Ιησού Χριστού (Β’ Τιμ. β’, 1-3), ο οποίος είπε «γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής» (Αποκ. β’, 10).
Εις Αυτόν συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι ας είναι η δόξα, τιμή και κράτος εις αιώνας αιώνων. Αμήν. (Από το St. Anatoly of Optina “Last times and now” collection of writtings, Orthodox Life magazine Volume 43 – Issue No. 3, 1993)

***

Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα
ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΒΙΡΙΤΣΑ_Σεραφείμ Βίριτσα_Saint Seraphim of Vyritsa_Преп. Серафим, Вырицкий__αγ.σεραφ.βιριτσα εικ. 19«…θα έλθει καιρός που όχι οι διωγμοί αλλά τα χρήματα και τα αγαθά αυτού του κόσμου θα απομακρύνουν τους ανθρώπους από τον Θεό. Και θα χαθούν ψυχές πολύ περισσότερες από ότι τον καιρό των διωγμών. Από την μία θα χρυσώνουν τους τρούλους και θα βάζουν επάνω τους τους σταυρούς και από την άλλη παντού θα βασιλεύει κακία και ψεύδος. Η αληθινή Εκκλησία πάντα θα διώκεται. Αυτοί που θέλουν να σωθούν, θα σώζονται με τις ασθένειες και τις θλίψεις. Ο τρόπος που θα γίνονται οι διωγμοί θα είναι πολύ πονηρός και θα είναι πολύ δύσκολο κανείς να προβλέψει τους διωγμούς. Φοβερός θα είναι αυτός ο καιρός, λυπάμαι αυτούς που θα ζούνε τότε»

«Ο Κύριος έχει δύναμη να αναδείξει τους εργάτες αν εμείς θα Τον παρακαλάμε. Ας προσευχόμαστε και ας Τον ικετεύουμε και τότε από τις πέτρες θα αναδείξει ο Κύριος τους εκλεκτούς Του».

«Και στους πιο δύσκολους καιρούς θα μπορέσει εύκολα να σωθεί αυτός που θα ασχοληθεί με επιμέλεια με την προσευχή του Ιησού, ανεβαίνοντας με την συχνή επίκληση του ονόματος του Υιού του Θεού στην αδιάλειπτη προσευχή».

Γερόντισσα Νίλα της Ρωσίας
« Να μην φοβάστε τίποτα παιδιά μου, να μη φοβάστε γι’αυτα που θα συμβούν ή μπορεί να συμβούν ή πρέπει να συμβούν όπως προφήτεψαν οι άνθρωποι του Θεού. Ο Θεός είναι πιο δυνατός απ’όλους και απ’όλα. Στις δοκιμασίες θα μας δώσει βοήθεια και θα μας δώσει δύναμη να υπομείνουμε. Μας ζητάει μόνο να υπακούμε το άγιο θέλημά Του. Προσευχηθείτε στην Προστάτιδά μας και δεν θα μας αφήσει»

***

Άγιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής:

 «Μέχρι συντελείας του αιώνος, παιδί μου, δεν θα εκλείψουν οι προφήτες Κυρίου του Θεού, καθώς ποτέ δεν θα λείψουν και οι εργάτες του σατανά.

Στις έσχατες όμως ημέρες, όσοι θα δουλέψουν αληθινά στο Χριστό, θα κρύψουν έξυπνα τους εαυτούς τους από τους ανθρώπους.

Και αν δεν κάνουν σημεία και τέρατα όπως σήμερα, θα βαδίζουν πάντα στο δύσκολο δρόμο με κάθε ταπείνωση.
Αυτοί θα βρεθούν στη Βασιλεία του Θεού μεγαλύτεροι από τους σημειοφόρους πατέρες. Διότι στην εποχή τους δεν θα υπάρχει κανείς που να τον βλέπουν να κάνει σημεία θαυμαστά, ώστε να αναζωπυρώνεται το φρόνημά τους για να προχωρούν σε πνευματικούς αγώνες. Διότι όσοι θα κατέχουν τους ιερατικούς θρόνους σε όλον τον κόσμο, θα είναι εντελώς ακατάλληλοι, και δεν θα έχουν ιδέα από αρετή.
Αλλά και οι ηγέτες των μοναχών θα είναι όμοιοι. Θα έχουν καταβληθεί από τη γαστριμαργία και την κενοδοξία, ώστε θα αποτελούν μάλλον σκάνδαλο για τους ανθρώπους και όχι υπογραμμό. Για αυτό θα παραμεληθεί η αρετή. Θα βασιλεύει παντού η φιλαργυρία. Αλλοίμονο όμως στους μοναχούς που θα ευπορούν σε χρυσάφι. Διότι αυτοί θα είναι όνειδος στα μάτια του Κυρίου και δεν πρόκειται να δουν Θεού πρόσωπο.
Μοναχοί και λαϊκοί θα τοκίζουν τα χρήματά τους. Δεν θα προτιμούν να τους τα πολλαπλασιάζει ο Θεός με την ελεημοσύνη στους φτωχούς. Για αυτό και, αν δεν απομακρυνθούν από αυτή την πλεονεξία, θα καταποντιστούν στον τάρταρο.
Τότε, λοιπόν, καθώς είπα και προηγουμένως, από άγνοια θα πλανηθούν οι πιο πολλοί στο χάος της πλατείας και ευρύχωρης οδού της απωλείας». (Απόσπασμα από το βιβλίο: «Ένας Ασκητής Επίσκοπος» από ανέκδοτο χειρόγραφο του 1334, Εκδόσεις <Αστήρ> σελ. 177).

***

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός (1929-1995),
“Στους εσχάτους καιρούς τους ανθρώπους θα τους σώσουν η αγάπη, η ταπείνωση και η καλοσύνη. Η καλοσύνη ανοίγει τις πύλες του Παραδείσου, η ταπείνωση οδηγεί μέσα σ’ αυτόν, αλλά η αγάπη εμφανίζει τον Θεό”.

Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης

ΑΓ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΚΑΙ ΠΑΙΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣΠόσο μισεί ο διάβολος το ανθρώπινο γένος και θέλει να το εξαφανίση! Και εμείς ξεχνούμε με ποιόν παλεύουμε. Να ξέρατε πόσες φορές ο διάβολος τύλιξε την γη με την ουρά του, για να την καταστρέψη! Δεν τον αφήνει όμως ο Θεός, του χαλάει τα σχέδια. Και το κακό που πάει να κάνη το ταγκαλάκι, ο Θεός το αξιοποιεί και βγάζει μεγάλο καλό. Ο διάβολος τώρα οργώνει, ο Χριστός όμως θα σπείρη τελικά”.

Γέροντα, γιατί τον διάβολο τον λένε “κοσμοκράτορα”; Είναι πράγματι;
– Ακόμη αυτό έλειπε, να κυβερνά ο διάβολος τον κόσμο! Όταν είπε ο Χριστός για τον διάβολο “ο άρχων του κόσμου τούτου”, δεν εννοούσε ότι είναι κοσμοκράτορας, αλλά ότι κυριαρχεί στην ματαιότητα, στην ψευτιά. Αλλοίμονο, θα άφηνε ο Θεός τον διάβολο κοσμοκράτορα! Όσοι όμως έχουν δοσμένη την καρδιά τους στα μάταια, στα κοσμικά, αυτοί ζουν υπό την εξουσία “του κοσμοκράτορος του αιώνος τούτου”. Ο διάβολος δηλαδή κυβερνάει την ματαιότητα και τους ανθρώπους που είναι κυριευμένοι από την ματαιότητα, από τον “κόσμο”. “Κόσμος” τι θα πη; Δεν θα πη κόσμημα, μάταιο στολίδι; Όποιος λοιπόν είναι κυριευμένος από την ματαιότητα είναι υπό την κατοχή του διαβόλου. Η αιχμαλωτισμένη καρδιά από τον μάταιο κόσμο διατηρεί και την ψυχή ατροφική και τον νου σκοτισμένο. Τότε, ενώ φαίνεται κανείς ότι είναι άνθρωπος, στην ουσία είναι πνευματικό έκτρωμα.

Μου λέει ο λογισμός ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της ψυχής μας ακόμη και από τον διάβολο είναι το κοσμικό πνεύμα, γιατί μας παρασύρει γλυκά και μας πικραίνει τελικά αιώνια. Ενώ, αν βλέπαμε τον ίδιο τον διάβολο, θα μας έπιανε τρόμος, θα αναγκαζόμασταν να καταφύγουμε στον Θεό και θα εξασφαλίζαμε τότε τον Παράδεισο. Στην εποχή μας, πολύς “κόσμος” -κοσμικό πνεύμα- μπήκε στον κόσμο και αυτός ο “κόσμος” θα τον καταστρέψη. Έβαλαν οι άνθρωποι μέσα τους τον “κόσμο” και διώξανε από μέσα τους τον Χριστό.

Ήχος δ´. Ταχύ προκατάλαβε.

Ταχείαν βοήθειαν, εν πειρασμοίς χαλεποίς, προσπίπτοντες Άχραντε, τη ση θερμή αρωγή, ευρίσκοντες πάντοτε, ύμνον ευχαριστίας, σοι προσάδομεν πόθω, πίστει παρεστηκότες, τη σεπτή σου Εικόνι, Παρθένε Τριχερούσα, ημών καταφύγιον.

Ήχος α΄. Πανεύφημοι Μάρτυρες.

Επίφανον άνωθεν ημίν, ως πρόμαχος κράτιστος, φρουρών φυλάττων λυτρούμενος εκ πάσης θλίψεως· στήσον των πολέμων το δεινόν κλυδώνιον, την πίστιν την ορθόδοξον κράτυνον, ειρήνην δώρησαι ταις ψυχαίς ημών δεόμεθα, σαις πρεσβείαις Παΐσιε Όσιε.


Do not fear troubles, fear the Lord… Rejoice, if you live to see that time… A Prophesy of Future Lawlessness, St. Anatoly II the Younger of Optina

St. Anatoly II the Younger of Optina (+1922)
Commemorated on July 30

After the demonic storm, God’s sunshine will appear.
St. Paisios of the Holy Mountain

Elder Anatoly had a gift of prophesy, and clearly understood the impending trials that Christians would have to face in the last times, the era of the apocalypse, due to “poverty in piety” and a lack of true hierarchs. These instructions bespeak his tremendous love and concern for the faithful that will have to endure such hard times, which may already be upon us.

Ανατόλιος ο νέος της Όπτινα_St. Anatoly the Younger of Optina_Св. Анатолий (Потапов) Оптински__5842 - yMy child, know that in the last days hard times will come, as the Apostle says, behold due to poverty in piety, in churches the heresies and schisms will appear”, and as the Holy Fathers foretold, than on the thrones of hierarchs and in monasteries, there will be no men tested and experienced in the spiritual life. Wherefore, heresies will spread everywhere and deceive many. The enemy of the human kind will act skillfully, if possible, leading the chosen ones to heresy. He will not begin by discarding the dogmas on the Holy Trinity, divinity of Jesus Christ, on Theotokos, but will unnoticeably start to distort the Teachings of the Holy Fathers from the Holy Spirit – the Church teaching itself. Cunning of the enemy and his “tipics” will notice a very small number of those most experienced in spiritual life. Heretics will take over the Church, everywhere will appoint their servants, and the spirituality will be neglected. But the Lord will not leave His servants without protection, and in ignorance. He said “by the fruits you will recognize them”. And strive to distinguish them from real pastors; those spiritual thieves who are snatching the spiritual flock, do not enter through the door into the sheepfold, but cross in the other place” as the Lord said it, that is, they will enter in illegal way, with force(violence) destroying God’s order. The Lord calls them the criminals.

Truly, their real duty is persecution of true pastors, their imprisonment, for without that the spiritual flock may not become captured. Therefore, my son, when you see in the Church mocking of the Divine act, teaching of the Fathers, and God-established order, know that the heretics have already appeared, even though for some time they might hide their evil intensions, or will unnoticeably deform the divine faith, to better succeed by deceiving and tricking the inexperienced .

They will persecute not only the pastors, but also the servants of God, for the devil who is directing the heresy cannot bear living in Divine order. Like wolfs in sheep skin, they will be recognized by their vainglorious nature, love for lust, and lust for power – those will be betrayers causing hatred and malice everywhere; and therefore the Lord said that one will recognize them by their fruits. The true servants of God are – meek, brotherloving and obedient to the Church(order, traditions..).

At that time, monks will endure great pressures from heretics, and the monastic life will be mocked. The monastic families will be impoverished, the number of monks will reduce. The ones remaining, will endure violence.

These haters of the monastic life, who merely have the appearance of piety, will strive to draw monks on their side, promising them protection and worldly goods(comforts), but threatening with exile to those who do not submit. From these threats, the weak at heart will be very humiliated (tormented).
If you live to see that time, rejoice, for at that time the faithful, not possessing other virtues will receive wreaths merely for standing in faith, according to the Word of the Lord “everyone who confesses Me before men, I will confess before My Heavenly Father”.

Fear the Lord, my son!, dont lose the received wreath, not to be rejected by Christ into the utter darkness and eternal suffering.

Bravely stand in faith, and if needed joyfully endure persecutions and other troubles, for than the Lord will stand by you…and holy Martyrs and Confessors with joyfully watch at your struggle.

But, in these days, woe be to monks tied to possessions and riches, and who for the sake of love of comfort agree to subjugate themselves to the heretics. They will lull their conscience saying: we will save the monastery, and the Lord will forgive us.Unfortunate and blinded, they are not even thinking that through heresies and heretics, the devil will enter the monastery, and than it will no longer be a holy monastery, but bare walls from which Grace will depart from forever.

But God is more powerful than devil, and will never abandon His servants. There will always be true Christians, till the end of timebut they will choose lonely and deserted places. Do not fear troubles, but fear pernicious heresy, for it drives out Grace, and separates from Christ, wherefore Christ commanded consider the heretic as let him be unto thee as a heathen man and publican.
And so, strenghten yourself, my son, in the Grace of Christ Jesus. With joy hasten to the confession and enduring the suffering, like Jesus Christ’s good soldier who said: “Be faithful unto death, and I will give thee a crown of life ” (Rev.2:10).

To Him, with the Father and the Holy Spirit, honor and glory unto ages of ages. Amen

St. Anatoly of Optina “Last times and now” collection of writtings
Orthodox Life magazine Volume 43 – Issue No. 3, 1993

http://stvladimirs.ca/wordpress/instructions-by-st-anatoly-of-optina/

***

Prophecy of St. Nilus (d. circa AD 430)

After the year 1900, toward the middle of the 20th century, the people of that time will become unrecognizable. When the time for the Advent of the Antichrist approaches, people’s minds will grow cloudy from carnal passions, and dishonor and lawlessness will grow stronger. Then the world will become unrecognizable.

Παναγία η Γοργοϋπήκοος_ Mother of God Quick to Hear_Gorgoepikoos_Божией Матери Скоропослушница___20120803_1687665407People’s appearances will change, and it will be impossible to distinguish men from women due to their shamelessness in dress and style of hair. These people will be cruel and will be like wild animals because of the temptations of the Antichrist. There will be no respect for parents and elders, love will disappear, and Christian pastors, bishops, and priests will become vain men, completely failing to distinguish the right-hand way from the left.

At that time the morals and traditions of Christians and of the Church will change. People will abandon modesty, and dissipation will reign. Falsehood and greed will attain great proportions, and woe to those who pile up treasures. Lust, adultery, homosexuality, secret deeds and murder will rule in society.

At that future time, due to the power of such great crimes and licentiousness, people will be deprived of the grace of the Holy Spirit, which they received in Holy Baptism and equally of remorse. The Churches of God will be deprived of God-fearing and pious pastors, and woe to the Christians remaining in the world at that time; they will completely lose their faith because they will lack the opportunity of seeing the light of knowledge from anyone at all. Then they will separate themselves out of the world in holy refuges in search of lightening their spiritual sufferings, but everywhere they will meet obstacles and constraints.

And all this will result from the fact that the Antichrist wants to be Lord over everything and become the ruler of the whole universe, and he will produce miracles and fantastic signs. He will also give depraved wisdom to an unhappy man so that he will discover a way by which one man can carry on a conversation with another from one end of the earth to the other.

At that time men will also fly through the air like birds and descend to the bottom of the sea like fish. And when they have achieved all this, these unhappy people will spend their lives in comfort without knowing, poor souls, that it is deceit of the Antichrist.

And, the impious one!—he will so complete science with vanity that it will go off the right path and lead people to lose faith in the existence of God in three hypostases. Then the All-good God will see the downfall of the human race and will shorten the days for the sake of those few who are being saved, because the enemy wants to lead even the chosen into temptation, if that is possible… then the sword of chastisement will suddenly appear and kill the perverter and his servants.

***

Saint Paisios of Mount Athos

I see that something is in the works, that something lies just around the corner, but it’s constantly being put off. Little delays all the time. Who’s creating the delays? God? Another month passes, then another couple of months! That’s how it all goes. But since we know what awaits us, let’s develop love in ourselves, to the degree that we can. That’s the main thing: for true brotherly love to exist between us. Kindness, love — that’s strength!

That unsettles me is the reigning mood of tranquility. Something is in the works. We still haven’t understood properly either what’s going on, or the fact that we will die. I don’t know what will come of this. The situation is very complicated. The fate of the world depends on just a few people, but God is still putting on the brakes. We have to pray a lot, and with pain in our hearts, so that God will intervene: our times are very hard to understand. A lot of ash, rubbish, and indifference has accumulated, and a strong wind will be needed to blow it all away.

It’s frightening! The Tower of Babel is upon us! Divine intervention is needed: Great upheavals are happening. What a bedlam! The minds of whole nations are in confusion. But in spite of the ferment I feel a certain consolation inside, a certain confidence. God still dwells in a part of the Christians. God’s people, people of prayer, still remain, and God in his all-goodness still tolerates us and will put everything in order. Don’t be afraid! We’ve gone through many storms, and still haven’t perished. So should we be afraid of the storm which is now gathering? We’ll not perish this time either”

God loves us. In Man there’s a hidden power which comes out when necessary. The difficult years will be few. Just a lot of thunder.
Don’t get upset in the least, for God is above everything.

Today’s situation can be resisted only spiritually, not by worldly means. The storm will continue to rage a bit, will throw all the flotsam, everything unnecessary, onto the shore, and then the situation will become clearer.

…With God’s permission, a strong jolt will come our way. Difficult times lie ahead. We will be greatly tasted. We have to take this warning seriously and live spiritually. It is circumstances that are forcing us and will force us in the future, to labour spiritually. But we should try to do so by choice and joyfully rather than by necessity when various sorrows come upon us. Many Saints would plead to live in our times so that they would have the chance to struggle for Christ…Προσευχή επι του όρου των ελαιών-Our-lord-praying_in-gethsemane114026.bThe Russians will take Turkey. The Chinese will cross the Euphrates.

Providence tells me that many events will happen: The Russians will take Turkey and Turkey will disappear from the world map because a third of the Turks will become Christians, another third will die in the war and another third will leave for Mesopotamia. The Mid-East will become a theater of a war in which the Russians will take place. Much blood will be spilled. The Chinese, with an army of 200 million, will cross the Euphrates and go all the way to Jerusalem. The sign that this event is approaching will be the destruction of the Mosque of Omar, for its destruction will mark the beginning of work by the Jews to rebuild the Temple of Solomon, which was built on the same spot. There will be a great war between Russians and Europeans, and much blood will be spilled. Greece won’t play a leading role in that war, but they’ll give her Constantinople. Not because the Russians adore the Greeks, but because no better solution will be found. The city will be handed over to the Greek Army even before it has a chance to get there. The Jews, inasmuch as they’ll have great power and the help of the European leadership, will become proud and insolent beyond measure and conduct themselves shamelessly. They’ll try to rule Europe. They’ll play all sorts of tricks, but the resulting persecutions will lead Christians to unite completely. However, they won’t unite in the way desired by those who are now engaging in various machinations to create a single church united under a single religious leadership. Christians will unite because the unfolding situation will naturally separate the sheep from the goats. Then the prophecy: “one flock and one shepherd” will actually come to pass.

***

Wakefulness and sobriety are needed. All that a person does he must do for the sake of God. Christ must be at the source of every movement. Much attention is required, for when we do something with the aim of pleasing others we gain no benefit. We ascend to the heavens not through earthly striving but by humbling ourselves spiritually. He who goes low goes sure and never falls. Ours is an age of sensationalism and hullabaloo. But the spiritual life is not noisy. Divine enlightenment is required and when it’s not there the person abides in darkness. He may act out of good intentions but create many problems in his confusion, both for the Church and for society. There was a time when the Holy Spirit enlightened us and showed us the way. A grand business! Today it finds no reason to descend to us. Difficult years are ahead. The Old Testament Tower of Babel was child’s play compared with our age.

The Seal of the Antichrist Becomes a Reality

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης _Преподобный старец Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_1340-2920It’s possible that you’ll live through much which is described in the Book of Revelations. Much is coming to the surface, little by little. The situation is horrible. Madness has gone beyond all bounds. Apostasy is upon us, and now the only thing left is for the ‘son of perdition’ (2 Thess. 2:3) to come.
The world has turned into a madhouse. A great confusion will reign, in which each government will begin to do whatever comes into its head. We’ll see how the most unlikely, the most insane, events will happen. The only good thing is that these events will happen in very quick succession.

Ecumenism, common markets, a one-world government, a single made-to-order religion: such is the plan of these devils. The Zionists are already preparing their messiah. For them the false-messiah will be king, will rule here, on earth.
A great discord will arise. In this discord everyone will clamor for a king to save them. At that moment they’ll offer up their man, who’ll say: “I’m the Imam, I’m the fifth Buddha, I’m the Christ whom Christians are awaiting. I’m the one whom the Jehovah’s Witnesses have been waiting for. I’m the Jewish messiah.”

Difficult times are ahead. Great trials await us. Christians will suffer great persecutions. Meanwhile, it’s obvious that people don’t understand that we’re on the verge of the end times, that the seal of the Antichrist is becoming a reality. As if nothing’s happening. That’s why Holy Scripture says that even the chosen will be deceived.
The Zionists want to rule the earth. To achieve their ends they use black magic and satanism. They regard satan-worship as a means to gain the strength they need to carry out their plans. They want to rule the earth using satanic power. God is not something they take into account.

One sign that the fulfillment of prophecy is near will be the destruction of the Mosque of Omar in Jerusalem. They’ll destroy it in order to restore the Temple of Solomon which used to be on the same place. In the end the Jews will pronounce the Antichrist messiah in this rebuilt temple.
The rabbis know that the true Messiah has already come and that they crucified Him. They know this, and yet they are blinded by egoism and fanaticism.

***

How great is the devil’s hatred of mankind! How strong is the enemy’s desire to destroy us! And yet we forget with whom we are doing battle. If only you knew how many times the devil has already wound his tail around the earth, planning to destroy it! However, God does not allow him to do it, He ruins all his plans. God extracts benefit even from the evil which the devil attempts to do to us; God turns this evil into good.

Look: the merciful God never allows great trials to continue for more than three generations. He always leaves some good stock available. Prior to the Babylonian captivity the Israelis concealed the fire from their last offering to God in an empty well, in order to afterwards light the fire for new offerings. And, in fact, when they returned from captivity seventy years later, the fire used for the first offering to God was lit from the one they found in the well. In difficult times not everyone inclines towards evil. God keeps a good stock for future generations. The Communists held up for 75 years – exactly three generations. And the Zionists, despite going strong for so many years, at the end will not last even seven.

To the Martyrs; (Tone II):

The company of martyrs resisted the tyrants, saying: * ‘We are soldiers of the King of the powers on high; * though ye give us up to fire and torment, ** we shall not deny the power of the Trinity.’


Ας οπλιστούμε με πνευματικό θάρρος μπροστά στα μεγάλα γεγονότα πού λαμβάνουν χώρα σύμφωνα με τη θεία πρόνοια. Άγιος Ανδρόνικος αρχιεπίσκοπος Περμ

έφιππη πορεία του Τιμίου Σταυρού_ Cavalcada Sfintei Cruci_cavalcada_sfintei_cruciΟ Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε στις 28 Ιουλίου 1914 με την κήρυξη πολέμου από την Αυστροουγγαρία στη Σερβία. Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, ο πόλεμος γενικεύτηκε. 

Άγιος Ανδρόνικος αρχιεπίσκοπος Περμ (1870-1918)

Όταν τον Ιούλιο του 1914 ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο επίσκοπος Ανδρόνικος προσπάθησε να διαγνώσει τα αίτιά του και να προβλέψει τις συνέπειές του. Έγραφε τότε σε σχετική εγκύκλιό του προς το πλήρωμα της τοπικής Εκκλησίας:

«Οι σύγχρονοι πόλεμοι με τα τέλεια πολεμικά μέσα, πού κατέχουν οι λαοί, είναι φοβεροί. Πολύ πιο φοβερός είναι ένας τόσο μεγάλος πόλεμος. Για μας πάντως, είναι ιερός, επειδή καλούμαστε να υπερασπιστούμε την ορθόδοξη πίστη και την εθνική μας ταυτότητα. Μεγάλη είναι, βέβαια, η σημασία του και για τους άλλους λαούς, καθώς χαράζει μια βαθιά διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Όταν τελειώσει αυτός ο πόλεμος, ο χάρτης της Ευρώπης θα έχει αλλάξει ριζικά. Αυθόρμητα σκέφτεται κανείς ότι πρόκειται για πόλεμο αποκαλυπτικό, έναν από τους πολέμους πού θα προηγηθούν της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου, όπως ο Ίδιος προείπε: “Το ένα έθνος θα ξεσηκωθεί εναντίον του άλλου και το ένα βασίλειο εναντίον του άλλου θα έρθουν πείνα, αρρώστιες και σεισμοί σε διάφορα μέρη” (Ματθ. 24:7).

»Γί` αυτό, αγαπητά μου πνευματικά παιδιά, οφείλουμε να συγκεντρώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, για να αποτρέψουμε τον θρίαμβο του εχθρού. Πρώτα απ’ όλα ας παραδεχθούμε όλοι ανεπιφύλακτα, όπως οι αρχαίοι Νινευΐτες. πώς είμαστε άξιοι μιας τέτοιας δεινής δοκιμασίας, η οποία παραχωρήθηκε από τον Κύριο για τις αμαρτίες μας. Πραγματικά, η κακία μας είναι τόσο κραυγαλέα, πού έχει ανέβει ως τον ουρανό (πρβλ. Ίων. 1:2).

»Οι άνθρωποι πάντοτε παρανομούσαν και αμάρταναν, ποτέ όμως όπως τώρα. Οι σημερινοί άνθρωποι όχι μόνο αμαρτάνουν, όχι μόνο απαρνιούνται τον Θεό αλλά και καυχιούνται για την αμαρτωλότητα και την αρνησιθεΐα τους, προβάλλοντας τες σαν σωστές και εύλογες. Αντί για τον αληθινό Θεό προσκυνούν τους θεούς της διαφθοράς. της μέθης, της δόξας, του πλούτου, της ηδονής. Μ’ αυτή την ειδωλολατρία ευφραίνονται, όπως οι αρχαίοι Εβραίοι, οι οποίοι τιμωρήθηκαν από τον Κύριο και σκορπίστηκαν σ’ όλον τον κόσμο.

»Πάντοτε υπήρχε αμαρτία, πάντοτε υπήρχε αποστασία από τον Θεό, πάντοτε υπήρχε παράβαση τού νόμου Του τόσο στην πατρίδα μας όσο και στις άλλες χώρες. Αλλά η σημερινή κατάσταση είναι χειρότερη από κάθε προηγούμενη. Χλευάζονται και εξυβρίζονται οι άγιες παραδόσεις των πατέρων μας, η ενάρετη ζωή, η αμώμητη πίστη μας…

»Ας ομολογήσουμε, λοιπόν, πώς έχουμε αμαρτήσει βαριά ενώπιον του Θεού. Ας απαρνηθούμε τις αμαρτωλές απολαύσεις και ας ξεφύγουμε από τη ρηχότητα της καθημερινής μας ζωής. Ας οπλιστούμε με πνευματικό θάρρος μπροστά στα μεγάλα γεγονότα πού λαμβάνουν χώρα σύμφωνα με τη θεία πρόνοια. Ας αδειάσουν τα κέντρα διασκεδάσεως και διαφθοράς. Δεν είναι καιρός για τέτοια. Δεν γίνονται γλέντια, όταν θερίζει η πανούκλα! Δεν μπορούμε να αμαρτάνουμε ασύστολα, όταν στα σύνορα της πατρίδας μας και πιο πέρα απ αυτά τα αδέλφια μας χύνουν το αίμα τους για μας! Για τις αιματηρές θυσίες τους, ας είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας. Ας ζούμε ευλαβικά με νηστεία, προσευχή, εγκράτεια, αγαθοεργίες, φόβο Θεού…».
(Άγιος Ανδρόνικος αρχιεπίσκοπος Περμ (1870-1918)
Εκδόσεις Ιερά Μονή Παρακλήτου.
http://www.xrspitha.gr/archeio/2012/aprilios-2012/ta-pneumatika-aitia-tes-arches-tou-protou-pankosmiou-polemou-kata-ton-agio-androniko

πόλεμος_ Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος _Saint George the Trophy-bearer_ Святой Георгий Победоносец_წმინდა გიორგი გმირავს_9354007875

Στην τελευταία πασχαλινή εγκύκλιό του προς το πλήρωμα της Εκκλησίας της Περμ ο άγιος ιερομάρτυς Ανδρόνικος έγραφε:

«Πέρασε ένας χρόνος αφ’ ότου η ζωή μας μετατράπηκε σε σκόνη από το φύσημα της βουλήσεως του Θεού, που μας εγκατέλειψε πρόσκαιρα και παιδαγωγικά. Με τέτοιους σκληρούς τρόπους συνέτιζε ο Κύριος το γένος μας από τα πανάρχαια χρόνια. Μέσα στα πιο τρομερά γεγονότα της ζωής, μέσα στις πιο μεγάλες συμφορές, όχι μόνο ορισμένοι άνθρωποι αλλά και λαοί ολόκληροι συναισθάνονταν την αδυναμία τους, αναγνώριζαν την αμαρτωλότητά τους και επέστρεφαν στον παντοδύναμο Προνοητή…

»Ας παραδεχθούμε την ενοχή μας ενώπιον του Θεού, ας παραδεχθούμε πως Εκείνος μόνο έχει τη δύναμη να μας σώσει, και ας ζητήσουμε ολόψυχα τη βοήθειά Του. Βλέπουμε ήδη, άλλωστε, ότι μας ευλογεί το παντοκρατορικό Του χέρι. Κοιτάξτε πόσο μας ωφέλησαν, πόσο μας αφύπνισαν, πόσο μας ψύχωσαν τα διατάγματα για την πίστη και την Εκκλησία, που εκδόθηκαν πρόσφατα στη χώρα μας. Η θύελλα σκορπίζει τον βαρύ, πυρωμένο και πνιγερό αέρα… Μπροστά στον κίνδυνο της στερήσεως της ελευθερίας τους, της ελευθερίας να πιστεύουν και να προσεύχονται, οι ορθόδοξοι Ρώσοι απέκτησαν πιο θερμή πίστη και πιο θερμή αγάπη προς την Εκκλησία…

»Υπήρξαν αρχιερείς, ιερείς και μοναχοί που αναδείχθηκαν μάρτυρες και ομολογητές. Και οι πιστοί λαϊκοί με αυτοθυσία όρθωσαν το ανάστημά τους για την υπεράσπιση της πίστεως και της αγίας Εκκλησίας. Ήδη πολλοί, σε διάφορους τόπους, θυσίασαν και τη ζωή τους για την πίστη. Ο Κύριος ας αναπαύσει τις ψυχές τους και ας ελεήσει με τις προσευχές τους κι εμάς και τη Ρωσία».Ανδρόνικος Πέρμ Andronik, Archbishop Of Perm Андроник (Никольский) архиепископ Пермский_d09fc01b6a

Στο χωριό Στανοβόι του Πετροπαβλόφσκ, αφού συζήτησε για πολλή ώρα με τα παιδιά του σχολείου, στράφηκε στους ενηλίκους και είπε:
«Για να ζει κανείς θεάρεστα, πρέπει να γνωρίζει το Θέλημα του Θεού, τον νόμο του Χριστού, τη διδασκαλία Του, την οποία μπορεί να μάθει από το άγιο Ευαγγέλιο. Γι’ αυτό πρέπει όλοι να έχουν το Ευαγγέλιο, να το μελετούν και να θυμούνται ότι περιέχει τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού.
»Να ζείτε με ευσέβεια, όπως οι άγιοι. Γι’ αυτό να διαβάζετε τα συναξάρια και άλλα καλά βιβλία, από τα οποία θα μάθετε την πολιτεία (=συμπεριφορά) και τη διαγωγή των αγίων. Στη χριστιανική αρχαιότητα τα πνευματικά βιβλία, ως χειρόγραφα, ήταν πολύ ακριβά. Ωστόσο οι πιστοί και τα αγόραζαν και τα αντέγραφαν και τα διάβαζαν με μεγάλη προθυμία. Τώρα τα πνευματικά βιβλία είναι έντυπα και φτηνά, αλλά η προθυμία των χριστιανών για την αγορά και τη μελέτη τους είναι μικρή. Όσοι είστε γονείς, και οι ίδιοι να μελετάτε και τα παιδιά σας να προτρέπετε να κάνουν το ίδιο…
»Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν και συμπεριφέρονται σαν να βλέπουν διαρκώς μπροστά τους τον Θεό, γιατί Τον έχουν κλείσει μέσα στην καρδιά τους. Στα πρόσωπά τους βλέπει κανείς τη θεία ειρήνη. Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος…
»Αντί, λοιπόν, να ασχολείστε με τους άλλους, κουτσομπολεύοντας και κατακρίνοντάς τους, όπως κάνετε συχνά, να ασχολείστε με τους βίους των αγίων, για να μαθαίνετε το καλό και όχι το κακό».
Πηγή: «Ιερομάρτυς Ανδρόνικος, αρχιεπίσκοπος Πέρμ (1870-1918) – Ένας ασυμβίβαστος Ιεράρχης», Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής.

***

Ο Άγιος Ανδρόνικος έζησε σε μια ανάλογη εποχή με την δική μας, όπου τα πάντα ανατρέπονται στο βωμό “της ελευθερίας και της προόδου”. Έζησε στα χρόνια εκείνα της προεπαναστατικής Ρωσίας όπου οι αξίες καταπατούνταν εν ονόματι “της μεγάλης αλλαγής”. Ο Άγιος όμως πίσω από όλη αυτή την κατάσταση διέκρινε τον πόλεμο των σκοτεινών δυνάμεων κατά του Χριστού και της Εκκλησίας. Προσευχόταν, αγωνιούσε, προειδοποιούσε και προετοίμαζε τους πιστούς για το μαρτύριο. Ο ίδιος βρήκε φρικτό θάνατο. Οι Μπολσεβίκοι τον έθαψαν ζωντανό την 7η Ιουνίου 1918.

Άγιε του Θεού ιερομάρτυρα Ανδρόνικε, πρέσβευε υπέρ ημών.

Εις τον Στίχον. Ήχος πλ. δ΄. Κύριε ει και κριτηρίω.

Κλύδωνος, αλώς της ισχύος αέρος, πυρός μανίας και ύδατος, του κατακλυσμόν προκαλούντος, πνιγερού λαόν απάλλαξον· παύσον τον γης κλονισμόν, κυμάτων την επέλασιν, τας των ανέμων λαίλαπας Σώτερ, και εχθρών πάσαν κακόνοιαν.

Κάθισμα. Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε

Ειρήνης τον άρχοντα φως και πηγήν της ζωής, θερμώς ικετεύομεν όπως θυμόν και οργήν, πραύνη του παύσασθαι, κλόνον σύμπαντος κόσμου, και ορμήν των ανέμων, κλύδωνα της θαλάσσης, ηφαιστείων την λάβαν, μη θνήσκειν αιφνιδίως ημάς, τους αμαρτάνοντας.

Ωδή γ΄. Ουκ έστιν Άγιος, ως Συ Κύριε.
Ούτος εν άρμασι πολλοίς, και εν πλείοσιν ίπποις, αλλ’ ημείς ο λαός Σου, εν ονόματι τω Σω επικαλούμεθα νυν, και βοώμεν· σώσον ημάς Δέσποινα.

Ωδή ε΄. Τω θείω φέγγει Σου Αγαθέ.
Μη παραδώης χερσίν εθνών την κληρονομίαν Σου Αγνή, μη ποτε είπωσι, που εστίν η Θεογεννήτωρ, η επεποίθεισαν, αλλά άθραυστον την ποίμνην Σου διατήρησον.

Ωδή στ΄. Του βίου την θάλασσαν.
Στενάζοντες κράζομεν γόνυ κλίνοντες εις γην, χείρας εις ύψος αίροντες, εξημάρτωμεν Δέσποινα εις Θεόν, Αυτόν εξιλέωσαι, και μη βάρβαρα έθνη παιδευσάτω ημάς.

Ωδή θ΄. Θεόν ανθρώποις ιδείν αδύνατον.
Ως τείχος άρρηκτον και απόρθητον, Χριστιανών ως πρόβολος, και πύργος αχείμαστος, των δεινών και αθέων φρυάγματα, και την κορυφουμένην τυράννων έφοδον, και τας των βαρβάρων απειλάς Αγνή διάλυσον.

Υφάπλωσόν μοι την σκέπην Δέσποινα, ως φωτεινήν νεφέλην, και την πόλιν Σου σκέπασον, και αγκάλαις εν αίς ηγκαλίσω Χριστόν εναγκαλισαμένη, ταύτην απόρθητον τήρησον, ονόματι τω Σω κεκαυχωμένην αεί.


Exhort everyone and reconcile the embittered with life, pour into them the principles of the radiant life according to the Gospel of Christ… so that those who have become disillusioned here might find a living haven and good repose in the Church and amidst believers. Saint Martyr Andronik (Nikolsky) of Perm

πολεμος 64d28f7258dc6e23f0a39c05cb201d552On 28 July 1914, Austria-Hungary declared war on Serbia, effectively beginning the First World War. And Germany declared war on Russia on 1 August 1914.

Saint Martyr Andronik (Nikolsky), Archbishop of Perm.

Commemorated on July 7

Vladyka Andronik (Nikolsky) ascent up the Urals Golgotha began on July 30, 1914 with hisappointment as Bishop of Perm and Solikamsk (renamed Perm and Kunguron July 1, 1916). On July 19/August 1, 1914, the feast of St. Seraphim of Sarov, World War I began.

In August Perm heard the voice of Bishop Andronicus: “Amidst today’sterrible events the Lord has decreed that I should occupy the see of theenlightener of Perm, St. Stephen. There, in the west, blood-red clouds have already gathered… Yes, this war is terrible, it will demand muchblood, manyvictims. But truly it is allowed by the Providence of God…

“This is a great mercy of God after all the heavy trials and humiliations which our Homeland has undergone in recent times. And it is all our fault, because we have willingly given our souls into captivity to every kind offoreign import, as if we even rejoiced to become complete Europeans andwere leaving behind our so-called Russian backwardness. Now we see from bitter experience that this foreign forwardness is in fact complete barbarism, moral bankruptcy and spiritual perversion.

»Modern wars with the perfect war means, held by the peoples, are terrible. More terrible is such a great war. For us, however, it is sacred because we are called upon to defend our Orthodox faith and our national identity. Of course, it is also important for other peoples as it carries a deep dividing line between the past and the future. When this war is over, the map of Europe will have radically changed. Spontaneously, one thinks that this is a revealing war, one of the wars that will precede the second presence of the Lord, as the Prophet Himself said: “One nation will rise against each other and one kingdom against each other will come hunger, sickness and earthquakes in various places “(Matthew 24: 7).
That is why, my beloved spiritual children, we must gather all our strengths to prevent the enemy triumph. First and foremost, let’s all admit, like the ancient Nineautes. how we are worthy of such a terrible test, which was given by the Lord for our sins. Indeed, our malice is so blatant, which has ascended to the heavens (cf. John 1: 2).

“People have always been wrong and sinned, but never as they are now. Today’s people not only sin, they not only abdicate God but also boast of their sinfulness and rejection, pointing them as right and reasonable. Instead of the true God they bow to the gods of corruption. of drunkenness, of glory, of wealth, of pleasure. With this idolatry they are glad, like the ancient Jews, who were punished by the Lord and scattered throughout the world.
“There was always sin, there always was apostasy from God, there was always a violation of His law both in our own country and in other countries. But the current situation is worse than any previous one. The saintly traditions of our fathers, our virtuous life, our beloved faith …

“Let’s confess, then, how we have sinned heavily before God. Let us renounce the sinful pleasures and let us escape from the shallowness of our everyday life. Let us armed with spiritual courage in front of the great events taking place according to divine providence. Let the centers of entertainment and corruption empty. There is no time for such. No feast when the plague is reaping! We can not sin sinfully when our own brothers and siblings shed their blood on us at the borders of our homeland! For their bloody sacrifices, let us be strict with ourselves. Let us live faithfully with fasting, prayer, temperance, charity, fear of God … ». (Translation Google)

Παναγία η πραύνουσα καρδίας κακάς-Icon of the Mother of God Softener of Evil Hearts-“Prophecy of Symeon”-Умягчение злых сердец- Симеоново проречение_a2“And so, beloved,” said Vladyka to his flock, “do not complain aboutsorrows as if they were a terrible misfortune. They wash away our sins, while giving extra holiness to virtue. It is not sorrows that are terrible, but carelessness, which destroys the man even while he remains at rest.”

He would say the following about the events in Russia: “It is a question… of a struggle between faith and faithlessness, between Christianity and Antichristianity… Masonry… will openly drive out Christianity… and pour into one man of iniquity, the son of perdition, the Antichrist. This is the clue to our most recent liberties: their aim is the destruction of Christianity in Rus’.”

It is necessary to work in such a way as to organize the whole people intoone family, firmly and consciously standing for the holy, historical heritage ofthe people-the Christian Faith and the autocratic Tsar. It is necessaryobstinately and assiduously to steer clear of all parties, and to preserve the people precisely as a people, foreign to all party spirit, for wherever there is party spirit, there is division, there is struggle, there order is not to be looked for, and the whole is bound to disintegrate. And for that reason, when they say that amongst the partiesthere is a Russian party, this is either a lie or amisunderstanding. No, it is the Russian people itself, plucking up courage, consciously looking round on all sides and deciding firmly to stand for itstreasure and not give in to the cunning schemes of its enemies…

A contemporary remembered: “Already at first sight his thin figure, assiduous prayer and cordial words made a most pleasantimpression… Vladyka mixed his zealous, tireless service with heartfelt sermons, his lofty position-with simple, close relations with the Orthodox worshippers. Fear of society’s displeasure did not embarrass the bishop-preacher. In his sermons Vladyka often reproved the frenzy of worldly spectacles with great boldness.

On the national question Vladyka wrote: “We [the Russians] have notviolated and do not violate any of the peoples which are subject to us; we giveto all, as before, freedom in all affairs of life on the basis of a common law thatis equal for everyone, as also freedom of confession of his native faith for everyone. But we are the masters of the country and we wish to be such infact, and therefore nobody must dare to mock us, or acquire power over us, orencroach on our higher rights. Still less shall we allow the dignity of our spiritual wealth and most important heritage-the Orthodox Faith and the Autocratic Tsar-to be mocked… In past times the Georgians themselves asked to be received into submission to Russia; for they saw that other wisethey would perish in intestinal warfare in the Caucasus or would be seized by their neighbours, the Turks or the Persians. And let the other nationalities of our great Kingdom remember that if they separate from Russia they willperish, being seized by their very strong neighbours, who are just waiting forthis. And what kind of power these neighbours have let the Poles sincerelydescribe, remembering their brethren in Germany. A special word concerning the Jews: we did not accept them in our land and did not even conquer them. We cannot and will not give them equal rights, in accordance with the prophetic word of warning of the great writer of the Russian land, F.M.Dostoyevsky: ‘The Jews will destroy Russia.’ They do not wantto use ourtolerating them in our midst-so let them go wherever they want: we will notdetain them at the gates; and we can live freely and prosperously without them. But if they remain among us, they will be as foreigners for us, nothaving the right to participate in the building of the people and the state.”Ανδρόνικος Πέρμ Andronik, Archbishop Of Perm Андроник (Никольский) архиепископ Пермский_d09fc01b6aShortly before his arrest, on May 5, 1918, a priest tried to dissuade Vladyka from his martyric course: “How can you save the flock from the wolves who are destroying it and yourself not fall into despondency from the brutality in the people and the coming defilement of the holy things?” Vladyka replied: “Believe me, Father, all this atheism and robbery is an assault of the enemy, a foul abuse of the good and God-fearing Russian soul. For the time being, because of their violation of their oath [to the tsar], God has removed the people’s reason and will, until they repent… It will be slow, but they will repent, at first gradually, but then they will completely recover their spiritual sight, they will feel strength and, like Ilya Muromets, will cast off this horror which has wrapped round the whole of our country… Perhaps I will no longer be in this world, but I am not deprived of the hope and certainty that Russia will be resurrected and return to God. Exhort everyone and reconcile the embittered with life, pour into them the principles of the radiant life according to the Gospel of Christ. Our work is to gather the flock of Christ… so that those who have become disillusioned with every kind of party here might find a living haven and good repose in the Church and amidst believers. The soul of the people will be resurrected-and its body, our healthy statehood, will also be resurrected. May the Lord help us. Forgive and pray for the sinful Archbishop Andronicus who invokes the blessing of God upon you…”.”

1,500 Red Army soldiers were summoned by the Bolsheviks for the arrestof Vladyka Andronicus. At three o’clock in the morning on June 4/17 he was arrested and put into a droshky taking him to the police in Motovilikhi. Allthose in the hierarchical house were also arrested.

On the next day, June 5/18, he was taken tothe Perm Cheka, where hespent the night. In reply the superiors of all the churches of Perm andMotovilikhi carried out the order of their archpastor: “I am closing down forDivine services all the churches of Perm and Motovilikhi, and I forbid thecarrying out of any Divine services except baptism and the last rites for the dying.” From the night of Vladyka’s arrest the Perm clergy went on strike. Thecity was in turmoil. Orthodox Christians gathered on the streets, demandingthe release of Archbishop Andronicus and cursing the Bolsheviks.

Meetings organized by the Bolsheviks blamed the clergy for everything,and the Bolshevik press claimed that Vladyka had called on the worshippersto shoot the Bolsheviks, and that he was only trying to save his own skin.

Vladyka had been arrested by an armed detachment of Bolsheviks underthe leadership of the former convict Myasnikov, who surrounded the home ofthe archpastor. “On the third night [June 6 to 7],” recalled Myasnikov, “wewent for five versts along the Siberian highway, turned left into the forest,went on for about a hundred metres and stopped the horses. I gaveAndronicus a spade and ordered him to dig a grave. Andronicus dug out asmuch as was required-we helped him. Then I said: ‘Go on, lie down.’ Thegrave turned out to be short, he dug out a bit more at his feet and lay down asecond time. It was still too short, he dug some more-the grave was ready. Iallowed him to pray. Andronicus prayed in all directions for about tenminutes. Thenhe said he was ready. I said that I would not shoot him, butbury him alive unless he repealed his decrees, but he said that he would notdo this and would not refrain from attacking the Bolsheviks. Then we coveredhim with earth and I shot a few times.”

Myasnikov’s account more or less accords with the testimony of two Permchekists Dobelas and Padernis, both of them Latvians, and was corroboratedby a baptized Jew, a former communist party member who became a priestand was shot by the Bolsheviks. According to them, Vladyka Andronicus wasburied alive and shot near the road from Perm to Motoviliha (the workmen’ssuburbs) on June 7/20. According to another account, he had his cheekshollowed, his ears and nose cut off, and his eyes gouged out, and wasthenthrown into the river to drown.

One of the archbishop’s executioners, Lashevich, was once dying in ahospital in Harbin, China. As he turned restlessly on his bed, he was heardshouting: “Why are you standing here, Andronicus, what do you want?Ididn’t bury you, I was ordered to do it. You’ve come for me, don’t oppress me.You know, I’m not guilty.” And again he would say: “Andronicus, blood,Perm… Don’t. Go away! Don’t torment me!”


Η θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ (Ματθ θ, 1-8), Αντώνιος (Bloom) Μητροπολίτης Σουρόζ

ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ Καπερναούμ_paralytic in Capernaum –decani-310405-Kυριακή ΣΤ’ Ματθαίου
Η θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ (Ματθ θ, 1-8)
Αντώνιος (Bloom) Μητροπολίτης Σουρόζ
10 Ιουλίου 1988

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος

Ποιά σχέση έχει το γεγονός που αναφέρεται στο σημερινό Ευαγγέλιο με μας; Ποιός έχει την πίστη, την ηρεμία, την βεβαιότητα ότι κανένας άλλος παρά μόνο ο Θεός μπορεί να ξαναδώσει ελευθερία στις κινήσεις μας;

  Η ιστορία δεν είναι μια παραβολή, είναι γεγονός· αλλά επίσης μας μεταφέρει κάτι περισσότερο από την δύναμη του Θεού να θεραπεύει τις φυσικές ασθένειες, εάν Τον πλησιάσουμε με πίστη· έχοντας παραμερίσει κάθε άλλη ελπίδα,αλλά γνωρίζοντας με βεβαιότητα ότι η ζωή και ο θάνατος μας, η υγεία και η ασθένεια μας είναι στα χέρια του Ζωντανού Θεού, που διάλεξε να γίνει άνθρωπος και να ζήσει ανάμεσά μας, να μοιραστεί μαζί μας τα πάντα, τον θάνατο και τον πόνο, την αγωνία του νου και τον τρόμο που ίσως μας πολεμά όταν βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας, τον κόσμο που δημιουργήσαμε και δημιουργούμε.

  Αλλά σ’ αυτήν την ιστορία υπάρχει μία άλλη διάσταση που θέλω να προσέξετε. Ποιός από εμάς μπορεί να πει ότι δεν είναι παράλυτος; Παράλυτος από φόβο, από την επιθυμία να δει τον εαυτό του να δέχεται τα πιο λαμπρά φώτα της δόξας, παράλυτος από τους υπολογισμούς που δεν μας επιτρέπουν να δράσουμε, ν’ αναπνεύσουμε ελεύθερα δίχως φόβο; Πόσοι από μας θα τολμούσαμε να πούμε ότι δεν διακατεχόμαστε από την επιθυμία να δούμε τους εαυτούς μας καλύτερους απ’ ο,τι είναι, να τους βλέπουμε όπως δεν είναι, όπως δεν μας βλέπει ο Θεός; Πόσοι από μας θα μπορούσαμε να πούμε, «θέλω να δω τον εαυτό μου, όπως είναι – όχι μονάχα σ’ όλη μου την αδυναμία, αλλά στην πτώση, την δολιότητα, την ασχήμια μου, γεμάτος από φόβο, από ματαιότητα, και αυτό εξαιτίας της επιθυμίας μου να κρίνομαι από τα εξωτερικά πράγματα και όχι με βάση την πραγματικότητα;

  Και όμως ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει ότι αυτός που διακατέχεται από την ματαιότητα είναι υπερήφανος στα μάτια του Θεού, ενώ για τους ανθρώπους είναι δειλός.

    Πόσοι από μας ζουν συνεχώς μετρώντας τις κουβέντες τους, υπολογίζοντας τις πράξεις τους, αναλογιζόμενοι το αποτέλεσμα τους· όχι μόνο προσβλέποντας σ’ ένα καλό αποτέλεσμα, αλλά με το φόβο πως θα μας κρίνουν οι άνθρωποι; Πόσο φοβόμαστε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να δούμε την αλήθεια, να μην κοιτάζουμε πια στον παραμορφωτικό καθρέφτη που δείχνει σε μας και στους άλλους τους εαυτούς μας όμορφους, αποδεκτούς, ευγενείς, αγνούς -αλλά σ’ έναν άλλον καθρέφτη, τον καθρέφτη της συνείδησης μας, τον καθρέφτη των λόγων του Θεού και της κρίσης Του, που γνωρίζουμε, αλλά απ’ όπου αποστρέφουμε το βλέμμα μας; Πόσοι από μας όταν έχουμε την ελάχιστη εικόνα του ποιοί είμαστε, δεν επιτρέπουμε αυτή την ακτίνα φωτός να πάει πέρα από μια φοβισμένη συνειδητοποίση και να καταδυθεί στην καρδιά μας, να ψάξει στις πιο σκοτεινές γωνιές της, εκεί όπου δεν έχει διεισδύσει το φως, που η αγάπη δεν έχει ποτέ φτάσει, εκεί που δεν έχει ακουστεί ποτέ η αλήθεια; Πόσοι από μας είναι αρκετά τίμιοι για να κρίνουν τους εαυτούς τους, τις πράξεις τους στο φως της αλήθειας;

  Είμαστε όλοι παράλυτοι: Παράλυτοι εξαιτίας του φόβου, των υπολογισμών, εξαιτίας της απόφασης να μην βλέπουμε, επειδή φοβόμαστε αυτό που ίσως δούμε. Ακόμα φανταζόμαστε όλοι ότι μπορούμε να ζήσουμε τη ζωή ενός παραλυτικού και να πεθάνουμε υγιείς. Ότι ίσως ζήσουμε μια ολόκληρη ζωή χωρίς να έχουμε δει ποτέ την αλήθεια, να σταθούμε ενώπιον του Θεού, που είναι η Αλήθεια και να μας δεχτεί. Δεν είναι ζήτημα του Θεού να μας απορρίψει! Το θέμα είναι ότι θα ανακαλύψουμε ξαφνικά με τρόμο, ότι δεν έχουμε καμιά θέση στο βασίλειο της Αλήθειας, στο βασίλειο της τολμηρής Αλήθειας, της ομορφιάς, της ηρωικής ομορφιάς.

    Ας προβληματιστούμε πάνω σ’ αυτό· ας μην σκεφτόμαστε τον άνθρωπο που ήταν παράλυτος και του οποίου η πίστη ενεργοποίησε τη δύναμη του Θεού να τον θεραπεύσει· ας σκεφτούμε τη δική μας παραλυσία.

   Σε μια από τις τελευταίες μου ομιλίες, ρωτήθηκα από κάποιον· «γιατί το τελευταίο σας κήρυγμα ήταν τόσο αυστηρό;» Μπορώ να απαντήσω με κάθε τιμιότητα: επειδή επί μήνες έψαχνα την ψυχή μου, ήλθα αντιμέτωπος με τη συνείδηση μου, και βλέποντας με τρόμο ότι ζω ένα ψέμα, ότι δεν είμαι Χριστιανός σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, ότι δεν με καταδικάζει μόνο το Ευαγγέλιο, αλλά αυτό που μοιάζει να είμαι σαν Χριστιανός. Ναι, αυτό που εννοώ είναι αυτό που νοιώθω για τον εαυτό μου· αλλά νοιώθετε παρόμοια πράγματα, ακόμα και αν είστε απείρως πιο άξιοι για τον Θεό από εμένα; Δεν νοιώθετε ότι, όλοι, περισσότερο η λιγότερο, αμαρτάνουμε κατά τον ίδιο τρόπο, ότι όλοι προδίδουμε τον εαυτό μας που καλείται να γίνει αποκάλυψη της ζωής του Θεού, μια ορατή εικόνα, μια θεϊκή παρουσία που ενσαρκώνεται στην ψυχή, στο σώμα, σε έργα και λόγια, σε σκέψεις και αισθήματα, σε προθέσεις και αποτελέσματα- δεν το βλέπουμε αυτό; Εγώ το βλέπω! Και αυτό που λέω δεν είναι παρά μια εξομολόγηση- ναι μια εξομολόγηση που απευθύνεται σε όλους εσάς: αυτό είναι που βλέπω στον εαυτό μου- εξετάστε τον εαυτό σας: ίσως έχουμε ακόμα χρόνο να γίνουμε αληθινοί και πραγματικοί όπως ο Θεός μας θέλει, να γίνουμε ο,τι ονειρεύεται για μας ο Θεός, να ανταποκριθούμε στην αγάπη Του όχι προδίδοντας τον εαυτό μας, ο ένας τον άλλον και Εκείνον.

Και υπάρχει ελπίδα• υπάρχει ελπίδα επειδή ο Θεός έχει τη δύναμη να θεραπεύει, ο Θεός έχει τη δύναμη να συντρίψει την παράλυση μας εάν στραφούμε σ’ Εκείνον με πίστη, ελπίδα και κουράγιο! Αμήν.
Απόδοση κειμένου: http://www.agiazoni.gr/article.php?id=27794549735152341907
http://www.mitras.ru/eng/eng_179.htm

Να φέρουμε τις ανάγκες των ανθρώπων στον Θεό, με πίστη και αγάπη. Anthony Bloom Μητροπολίτης του Σουρόζ
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/07/%CE%BD%CE%B1-%CF%86%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%8E%CF%80%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%84/


The healing of the Paralytic of Capernaum, Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh)

ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ Καπερναούμ_paralytic in Capernaum –decani-310405-Sixth Sunday of Matthew – Matthew 9:1-8

The healing of the Paralytic of Capernaum
Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh)
10 July 1988

In the name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

What has the event related today in the Gospel (St. Matthew IX: l-8) to do with us? Who of us is aware of being paralysed? And who of us has the faith, a calm and yet passionate certainty that no one but God can give us again the freedom of our movements?

This story is not a parable, it is an event; but it also conveys to us something more than the power of God to heal physical sickness if we come to Him with faith; that is having put aside all other hope but knowing for certain that our life and our death, our health and our sickness are in the hand of the Living God Who has chosen to become man in our midst, to share with us everything, including death and pain, including agony of mind and all the horror which may strike us when we look at the surrounding world, the world which we have made and are making.

But there is another aspect in this story to which I want to attract your attention. Who of us can say that he is not paralysed? Paralysed by fear, paralysed by the desire to be seen in the best of lights, paralysed by our calculations that do not allow us to act freely, to breathe freely, to be fearless? How many of us could dare say that they are not possessed of the desire to be seen better than they are, to be seen as they are not, as God does not see us? How many of us could say, «I want to be seen as I am — not only in all my frailty (this, others could accept), but in my deceitfulness, in my ugliness, full of fear, full of vanity», that is, of the desire to be judged on appearances and not on the reality?

And yet, Saint John of the Ladder says that one who is possessed of vanity is arrogant in the face of God while he is a coward in the face of men.

How many of us live continuously measuring our words, calculating our actions, thinking of the result; not only aiming at a good result but afraid of how people will judge us? How afraid we are to look at ourselves and see the truth about our own selves, no longer to look into the distorted mirror that shows us to ourselves and others as beautiful, acceptable, noble, pure — but in another mirror, the mirror of our conscience, the mirror of God’s words and of God’s judgement of which we are aware, but from which we avert our gaze? How many of us, when we catch a glimpse of what we are, do not allow this shaft of light to go beyond a frightened awareness and fall into our hearts to search the darkest corners of it, the deepest corners to which light has not penetrated, which love has never reached, in which the truth has never sounded? How many of us are honest enough to judge themselves, their actions, incipient or fulfilled, in the light of truth?

We are all paralysed: paralysed by fear, paralysed by calculations, paralysed by the determination not to see because we are afraid of what we may see. We still, all of us, imagine that we can live the life of a paralytic and die whole; that we may live a whole life never having faced the truth, and stand before God Who is the Truth — and be acceptable. Oh, it is not a matter of God rejecting us! It is a matter of suddenly discovering, with horror, that we have no place in the realm of Truth, in the realm of daring Truth, in the realm of beauty, of heroic beauty.

Let us reflect on this; let us not think of the man who was paralysed and whose faith healed his body by the power of God; let us think of our own paralysed condition. After one of my last sermons, I was asked by someone, «Why is it that your last sermon was so stern?» I can answer in all honesty: because for months and months I have been searching my own soul, confronting my own conscience, and seeing with horror that I live a lie, that I am not a Christian according to the Gospel, that I stand condemned not only by the Gospel itself, but by what I look like as a Christian. Yes, what I am saying is what I feel about myself; but do you not feel similar things, even if you are infinitely more worthy of God than I am? Do you not feel that, more or less, we all sin in the same way, that we all betray our own self which is called to be a revelation of God, a visible image, a divine presence incarnate in soul, in body, in action and word, in thought and feeling, in intention and result — do we not see that? I do! And what I say is a confession — yes, but a confession which is addressed to all of you: this is what I see in myself — LOOK at yourselves: we still perhaps have time to become true and real as God has willed us, to be what God dreams we should be, to respond to His love by not betraying ourselves, one another and Him.

And there is hope, there is hope because God has the power to heal, God has the power to break our palsy if we turn to Him with faith, and hope and courage! Amen
http://www.mitras.ru/eng/eng_179.htm

Note: See the Gospels of Matthew 9:1-8; Mark 2:1-12; Luke 5:17-26.

Apolytikion Ήχος Πλ. A – 5th
Τόν συνάναρχον λόγον…

Eternal with the Father and the Spirit is the Word, Who of a Virgin was begotten for our salvation. As the faithful we both praise and worship Him, for in the flesh, did He consent to ascend unto the Cross, and death did He endure and He raised unto life the dead through His all glorious resurrection.

Epistle Reading
St. Paul’s Letter to the Romans 12:6-14

BRETHREN, having gifts that differ according to the grace given to us, let us use them: if prophecy, in proportion to our faith; if service, in our serving; he who teaches, in his teaching; he who exhorts, in his exhortation; he who contributes, in liberality; he who gives aid, with zeal; he who does acts of mercy, with cheerfulness. Let love be genuine; hate what is evil, hold fast to what is good; love one another with brotherly affection; outdo one another in showing honor. Never flag in zeal, be aglow with the Spirit, serve the Lord. Rejoice in your hope, be patient in tribulation, be constant in prayer. Contribute to the needs of the saints, practice hospitality. Bless those who persecute you; bless and do not curse them.

Gospel Reading Matthew 9:1-8

At that time, getting into a boat Jesus crossed over and came to his own city. And behold, they brought to him a paralytic, lying on his bed; and when Jesus saw their faith he said to the paralytic, “Take heart, my son; your sins are forgiven.” And behold, some of the scribes said to themselves, “This man is blaspheming.” But Jesus, knowing their thoughts, said, “Why do you think evil in your hearts? For which is easier, to say ‘Your sins are forgiven,’ or to say ‘Rise and walk?’ But that you may know that the Son of man has authority on earth to forgive sins” he then said to the paralytic — “Rise, take up your bed and go home.” And he rose and went home. When the crowds saw it, they were afraid, and they glorified God, who had given such authority to men.