iconandlight

Iconography and Hand painted icons


Μεγάλοι είναι οι ταπεινοί και «ανυπόκριτοι», που έχουν δεχθεί την παράκληση του Πνεύματος και αποτελούν την παρηγοριά όλου του κόσμου. π. Βασιλείου Γοντικάκη

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_0_d4726Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскресВоистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგაჭეშმარიტადაღსდგა!
Cristo ha resucitado! Verdaderamente, ha resucitado!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Al-Masih-Qam! Hakkan Qam!

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

π. Βασιλείου Γοντικάκη

Η Ορθοδοξία, ως σεσαρκωμένη Αλήθεια, είναι ανυπόφορη, με σταυρούς και θανάτους, αλλά ζωηφόρος για τον άνθρωπο, επειδή τον φέρνει στο θαύμα της Αναστάσεως.

Μεγάλοι δεν είναι οι θορυβοποιοί που προβάλλονται ως πνευματικοί ηγέτες ή προφήτες, για να καταπνίξουν τον κόσμο. Μεγάλοι είναι οι ταπεινοί και «ανυπόκριτοι», που έχουν δεχθεί την παράκληση του Πνεύματος και αποτελούν την παρηγοριά όλου του κόσμου. Τους αρκεί η Χάρις. Και αυτή εκπέμπουν αενάως, μια ακτινοβολία που τρέφεται ακατάπαυστα από την συντριβή της καρδιάς και την αίσθηση που έχουν ότι μολύνουν τον τόπο με την παρουσία τους. Ενώ αυτοί οι ίδιοι είναι ευλογία για όλη τη δημιουργία και όταν ζουν και αφού παρέλθουν, γιατί το Πνεύμα το Άγιον δίδει νόημα και λόγο στην παρουσία και την απουσία τους.

Αντίθετα, μόλις πιστέψεις ότι κάτι είσαι στην αρετή ή στη γνώση, τότε τα χάνεις όλα και γίνεσαι αφορμή μολύνσεως, άσχετα αν νομίζεις εσύ-ή και κάποιοι άλλοι- ότι είσαι υπόδειγμα αρετής και ανανεώσεως της πνευματικής ζωής. Αυτό που έχουν οι Άγιοι δεν είναι τα ανθρώπινα ταλέντα ή προτερήματα: σοφίας, ρητορικής ή ποιήσεως. Αλλά ότι όλα αυτά τα αγίασαν προσφέροντάς τα στον Θεό. Και δι’ αυτών φανερώνεται η Χάρις που παρηγορεί και θεώνει τον άνθρωπο.Σεραφείμ Σάρωφ_St. Seraphim of Sarov_ Преподобный Серафим Саровский_ΑΡΚΟΥΔΑ125151182_Σεραφειμ_Ο αληθινά ταπεινός είναι «ως άνθρωπος μη ελθών εις το είναι».
Είναι ανύπαρκτος για τον κτιστό και φθειρόμενο κόσμο.

Υπάρχει με άλλο τρόπο στην κατά χάριν θεία ύπαρξη.

Αυτοί πού φτάνουν σ’ αυτά τα μέτρα της Χάριτος και ξεπερνούν τα όρια της φύσεως είναι ελάχιστοι. Μακάρι να είναι ένας σε κάθε γενιά. Αυτό δεν δημιουργεί πρόβλημα ζήλειας σε κανένα, αλλά είναι μια ευλογία για όλους.

Για να προχωρήσεις σ’ αυτά τα ιερά, πανάγια και ανέφικτα ανθρωπίνως, πρέπει να είσαι φύση αγαθή και αληθινά ευαίσθητος.
Ή πρέπει να είσαι πολύ κτυπημένος και διαλυμένος.

Και αύτη η έσχατη συντριβή και ο πόνος να σε οδηγήσουν στην ολοκληρωτική παράδοση στο θέλημα του Θεού.
Εκεί τα πάντα λειτουργούν με ένα άλλο τρόπο. Δεν ρυθμίζονται από την ανθρώπινη επιθυμία και απόφαση.
Αλλά από την θεία βούληση.

Όλη η ζωή είναι ένα μυστήριο. Ακούμε στην Γραφή ότι ο Θεός «ον θέλει ελεεί, ον δε θέλει σκληρύνει […] Τω γαρ βουλήματι αυτού τις άνθέστηκε;». Ρωμ. 9,18-19.

Αλλά όλα, είτε έτσι είτε αλλιώς, πρέπει να τα δεχόμαστε με ευγνωμοσύνη. «Ευχαριστούντες Θεώ». Γιατί τα πάντα εν σοφία εποίησε και ποιεί. Και αυτό το συνειδητοποιούμε μετά από πολύ κόπο και υπομονή.

Ένας μπορεί από πρωίας έως εσπέρας να φθάση σε θεία μέτρα.
Και άλλος μπορεί να κάθεται εκατό χρόνια στο κελί του και να μην καταλάβει τί σημαίνει αυτό.
Ο Θεός όμως δεν είναι άδικος. Η επιτυχία στον αγώνα της πνευματικής ζωής δεν χωρίζει τους ανθρώπους, αλλά τους ενώνει.
Η επιτυχία του ενός (η αληθινή, όχι η φανταστική) είναι επιτυχία όλων. Επιτυχία, παρηγοριά, κεφάλαιο ζωής και ελπίδος, όχι μόνο γι’ αυτόν αλλά και για τους αποτυχημένους, τους άσχετους και ξένους.

Εάν την επιτυχία στην πνευματική ζωή, την πρόοδο στην κάθαρση, στην αρετή, εκουσίως ή ακουσίως, την θεώρηση ο μοναχός αφορμή για να βλέπει τον εαυτό του ανώτερο από τους άλλους και να υπερηφανεύεται, τότε τα έχασε όλα.

Σκοπός όλης της ασκήσεως είναι να φτάσεις στην ταπείνωση, πού σε οδηγεί στην ελευθερία του παραδείσου και σε αδελφώνει με όλους.
Να αγαπήσεις τον Θεό.
Να νοιώσεις την άμετρή Του αγάπη, τον θείο τρόπο υπάρξεως, τον εκστατικό έρωτα, πού κάνει τον Θεό Λόγο να γίνεται έκτος εαυτού για να σε σώσει.

Ταπεινώνεται.
Φτάνει στην έσχατη ταπείνωση, πού είναι φανέρωση της ανέκφραστου δόξης και αγάπης.

Απολυτίκιον, Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός , Αρχιμανδρίτης Βασίλειος, Προηγούμενος Ι. Μ. Ιβήρων, Ιερά Μονή Ιβήρων, 2011

Advertisements


The true monk is a person from whom a heavenly peace and spiritual fragrance constantly radiates out to his fellow men. Near him everything is filled with light. Elder Vasileios of the Iveron

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_beliandjeoΧριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскресВоистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგაჭეშმარიტადაღსდგა!
Cristo ha resucitado! Verdaderamente, ha resucitado!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Al-Masih-Qam! Hakkan Qam!

«Rejoice!» «Peace be unto you!»

Archimandrite Vasileios of the Iveron Monastery on Mount Athos says,

The true monk – and by extension the true Christian – is a person from whom a heavenly peace and spiritual fragrance constantly radiates out to his fellow men.

HE is a day of sunshine and of calm; a well of purity and fruitful virginity. His whole body, as it were, forms a laugh of silent joy. Gentleness and radiance flow from him. Like a cool and clear day in spring when the breeze is full of the scents of new life, so his words are full of the fragrance which comes from the flower-covered valleys of his heart, the slopes of his sacred and light-bearing reflections.

***

In his presence one feels boundless peace and security. Near him everything is filled with light. Uncertainties vanish; one begins to love Christ, and to love life. One no longer fears death.

He literally overflows. That is an expression which gives some idea of the truth about him. He has a treasure of inexpressible joy hidden in an earthen vessel, small and fragile. And this joy overflows and spreads all around him, filling his surroundings with its fragrance. Light shines from his being. His inner rejoicing sometimes goes beyond his endurance, breaks his heart, and shows itself in tears and cries and gestures. And whether he speaks or whether he is silent, whether he sleeps or whether he is awake, whether he is present or whether he is absent, it is always the same thing that he says, the same thing that he is, the same grace and the same power. His presence or the memory of him, the feeling that he is near, or simply that he exists, of itself conveys something other, something uncreated, tranquil, penetrating. It is something which renews man, calms his nerves, extinguishes his anger, enlightens his mind, gives wings to his hope and prepares him for a struggle that gives quiet and peace to a whole people.

***

Because God is love, one realizes that the greatest blessings are the trials, not the easy things…. The way of Orthodoxy is filled with difficulties and crosses, but it yields you to the path wherein you glorify God for all things and are thankful for all things––the Resurrection.

Great is the one who is humble. Let us remember what the Lord said, “I thank Thee, O Father… that Thou hast hid these things from the wise and prudent, and hast revealed them unto babes” (Luke 10:21)––to the humble, to the meek. Let us, therefore, love this humility and meekness, that we may receive the grace of God, that we may rejoice both in life and death without flaunting our joy, and that it may become a blessing for all of us.

Let our whole life become a prayer! 

(Archimandrite Vasileios from the book The Hymn of Entry)

Ode 5. Irmos.Of the Samaritan Woman

‘Make the light of your commandments dawn for me, O Lord, for my spirit rises early for You, O Christ, and hymns You: for You are our God and to You I have run for refuge, O king of peace.’

Ode 6. Of the Samaritan Woman

Good Lord, you are an inexhaustible stream of life, an abyss of mercy. As you journeyed you sat down by the Well of the Oath, and cried out to the woman of Samaria: Give me water to drink, that you may receive streams of forgiveness.

Ode 7.

You are the water of life, the Woman of Samaria cried out to Christ; therefore, O Word, give me, who am ever thirsty, your divine grace to drink, that I may no longer, Lord Jesu, be mastered by the drought of ignorance, but may proclaim your wonderful works.


Ο π. Αμβρόσιος ακτινοβολούσε την ειρήνη και τη χαρά της Βασιλείας του Θεού. π. Αμβρόσιος Κουργκάνοφ (Kurganov), Πνευματικός πατέρας του Γέροντος Θαδδαίου της Βιτόβνιτσας

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_beliandjeoΧριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскресВоистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგაჭეშმარიტადაღსდგა!
Cristo ha resucitado! Verdaderamente, ha resucitado!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Al-Masih-Qam! Hakkan Qam!

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Ο Στάρετς Αμβρόσιος Κουργκάνοφ (Kurganov), Πνευματικός πατέρας του Γέροντος Θαδδαίου της Βιτόβνιτσας

Εκοιμήθη στις 17/30 Μαΐου 1933 στην Μονή Μίλκοβο της Σερβίας

Αμβρόσιος Κουργκάνοφ_Амвросий (Курганов)-Schema-Archimandrite Amvrosy (Kurganov)_ 17-30 Μαΐου 1933_21120_900Ο μεγαλόσχημος αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Κουργκάνοφ* (1933), ήταν πνευματικό παιδί των Πατέρων της Όπτινα, του Γέροντα Anatoly (Potapov). Ο Μεγαλόσχημος Μοναχός Αμβρόσιος ήταν ο ζωντανός ήλιος της Μονής Μίλκοβο και ζούσε αγία ζωή. Είχε το χάρισμα της αδιάλειπτης προσευχής και ζούσε μέσα σε αδιάκοπη μνήμη θανάτουΕξέπεμπε την ειρήνη και τη χαρά της Βασιλείας του Θεού. Ο π. Θαδδαίος, που μέχρι τέλους της επίγειας ζωής του έτρεφε φλογερή αγάπη για τον πνευματικό του δάσκαλο, έλεγε: «Ο π. Αμβρόσιος ακτινοβολούσε μια απίστευτη και καθαρή αγάπη. Είχε λάβει την πολυτιμότερη δωρεά από όλους τους Γέροντες της Όπτινα — το χάρισμα της αγάπης.
Ποτέ δεν νευρίαζε με οποιονδήποτε απ’ τους μοναχούς ή τους δοκίμους, και ποτέ δεν τους απευθυνόταν με λόγια αιχμηρά. Ανεχόταν τα πάντα με υπομονή και συγχωρούσε τους πάντες. Απόθετε όλες τις φροντίδες και τα βάρη του στα πόδια του Κυρίου και μόνο σε Εκείνον εμπιστευόταν τις θλίψεις του. Αγωνιζόταν να το περάσει αυτό στην αδελφότητα της μονής του, και πολλοί από τους μοναχούς έμαθαν πώς να καλλιεργούν και να τηρούν στην καθημερινή τους ζωή μια τέτοια απαθή αγάπη, που αγκαλιάζει τους πάντες».

Μπορούσες να δεις ότι τον απασχολούσε πάρα πολύ η φροντίδα του μοναστηριού, αλλά ποτέ δεν παραπονέθηκε σε κανέναν, εμπιστευόμενος τα πάντα στον Θεό μόνο. Ουδέποτε τιμώρησε κάποιον ή είχε κακό λογισμό για τον οποιονδήποτε, ούτε βέβαια κοίταξε ποτέ κάποιον με θυμό. Αγαπούσε τον καθένα όπως ακριβώς ήταν, και προσευχόταν στον Θεό για τον φωτισμό ενός εκάστου. Δίδαξε τους άλλους κυρίως με το παράδειγμα του, δια του οποίου αγωνίστηκε να οδηγήσει όλους στην οδό της σωτηρίας».

Ο π. Αμβρόσιος ήταν πολύ υπομονετικός και τα ελαττώματα τα οποία είχαν οι άλλοι άνθρωποι, τα διόρθωνε με την αγάπη του. Το να μην κατηγορούμε τους άλλους ανθρώπους, θεωρούνταν στο μοναστήρι Μίλκοβο, η μεγαλύτερη αρετή.

 Έλεγε το να κατηγορούμε κάποιον είναι χειρότερο και από την πορνεία! Για να μην κατηγορούμε άλλους ο πατήρ Αμβρόσιος μας δίδασκε να ψάχνουμε να βρούμε σε κάθε ψυχή το καλό…

***

Ερώτηση: Θα θέλαμε να μας πείτε κάτι για τον πατέρα Αμβρόσιο, τον πρώτο σας πνευματικό;

Πατήρ Θαδδαίος: Ο αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος δίδασκε αυτό, που ο ίδιος είχε διδαχθεί από τους γέροντες του, δηλαδή ότι ο Κύριος ζητάει από μας να έχουμε αγάπη. Αυτήν την αγάπη την είχε ο πατήρ Αμβρόσιος. Είχε αγάπη και υπομονή για όλους. Δεν κατηγορούσε, ούτε διόρθωνε ποτέ κανέναν, ούτε μοναχό ούτε δόκιμο. Δεν τιμωρούσε, ούτε κατέκρινε κανένα, παρ’ όλο που στο μοναστήρι του υπήρχανε πολλά προβλήματα και ενοχλητικά γεγονότα, σαν αυτά που υπάρχουν σε κάθε σπίτι. Ποτέ, για παράδειγμα δεν επέπληττε κανένα για τον τρόπο που εργαζόταν.

Ο πατήρ Αμβρόσιος όλα τα άφηνε στον ΚύριοΔεν προσπαθούσε να αλλάξει κανένα. Αυτό το έζησα κι εγώ ο ίδιος προσωπικά. Όταν πρωτοήρθα στο μοναστήρι, η πρώτη υπακοή που έπρεπε να κάνω, ήταν να προσέχω το αμπέλι. Παρ’ όλο όμως που το πρόσεχα, ήρθανε κάποιοι και έκλεψαν σταφύλια. Στη συνέχεια, αφού απέτυχα να προσέχω το αμπέλι μου ανέθεσαν να προσέχω τα πρόβατα.

Το μοναστήρι είχε ένα λιβάδι δίπλα στο ποτάμι Μόραβα και εκεί μου ανέθεσαν να οδηγήσω τα πρόβατα για να βοσκήσουν. Την ώρα όμως που τα πρόσεχα, επειδή είχα ένα βιβλίο να διαβάζω, αποκοιμήθηκα. Ξαφνικά ξύπνησα. Κοιτάω και τι να δω! Τα πρόβατά έγιναν άφαντα. Έφυγαν! Πήγαν στο διπλανό χωράφι και έφαγαν όλα τα φασόλια!

Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα_Elder Thaddeus of Vitovnica_Старец Фаддей Витовницкий_свети Тадеј Витовнички_IMG_20150801_105118 - CopyΉξερα μετά από αυτό ότι θα έρθει ο χωριάτης, που είχε μισό μισό το χωράφι με το μοναστήρι και θα παραπονεθεί γι’ αυτό στον ηγούμενο Αμβρόσιο.

Έφτασε λοιπόν ο χωριάτης και παραπονέθηκε στον ηγούμενο. Εμένα κανένας δεν μου παραπονέθηκε. Ήρθε μόνο ο άνθρωπος, που ήταν υπεύθυνος για τα οικονομικά και μου είπε: «Ο ηγούμενος σε ευλόγησε για άλλη υπακοή. Σε στέλνει να φυλάγεις τις αγελάδες».

Έτσι ανέλαβα να προσέχω τις αγελάδες. Και με αυτή όμως την υπακοή δεν τα πήγα καλύτερα. Την ώρα που πρόσεχα τις αγελάδες, επειδή διάβαζα το προσευχητάρι, μια γριά αγελάδα μου έφυγε. Πέρασε σε ένα χωράφι, που μόλις είχαν αρχίσει να φυτρώνουν τα λάχανα. Τα έφαγε, με αποτέλεσμα ο ιδιοκτήτης να έρθει αργότερα στο μοναστήρι και να παραπονεθεί για τον κατεστραμμένο κήπο.

Εμένα όμως πάλι κανείς δεν μου παραπονέθηκε. Ήρθε μόνο ο άνθρωπος που φρόντιζε για τα οικονομικά του μοναστηρίου και μου είπε: «ο ηγούμενος σε ευλόγησε με άλλη υπακοή. Θα βοηθάς στην κουζίνα και θα φέρνεις στην εκκλησία θυμιατό. Εγώ απόρησα πως δεν ήρθε κανείς να μου παραπονεθεί. Δεν ήρθε κανείς να μου πει: «Βρε άνθρωπε, γιατί δεν πρόσεχες τις αγελάδες; Τι έκανες εκείνη την ώρα;»

Από τον πατέρα Αμβρόσιο πάντα ξεχείλιζε μία ξεχωριστή και απίστευτη αγάπη! Αυτήν την αγάπη ο πατήρ Αμβρόσιος την διδάχτηκε από τους γέροντες στο μοναστήρι της Όπτινα. Εκεί διδάχθηκε πως το πιο σημαντικό από όλα είναι η αγάπη.

από το βιβλίο: Πνευματικές Συζητήσεις, του Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη,σελ. 144-145

***

Οι πρώτες ημέρες στο μοναστήρι ήταν, για τον Αδελφό Τόμισλαβ, (π. Θαδδαῖος) ημέρες πολύ μεγάλης χαράς. «Ο,τιδήποτε και εάν κάνεις, πάντοτε σιωπηλα να επαναλαμβάνεις τα λόγια, «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλόν!». Ήμουν νέος, και έκανα υπακοή με όλη μου την καρδιά. «Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, λόγω της ολοκληρωτικής παράδοσής μου στο θέλημα του Θεού και του ειλικρινούς πόθου μου για Εκείνον, με φώτισε η χάρις του Θεού γεννώντας μέσα μου ένα απερίγραπτο αίσθημα χαράς και ειρήνης. Άκουγα εντός της καρδιάς μου τον λόγο, «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλον». Προσπάθησα να θυμηθώ κάποια περιστατικά του παρελθόντος, και δεν μπορούσα. Όλοι μου οι λογισμοί ήταν σε κατάσταση ειρήνης, και ένα αίσθημα άφατης χαράς και πόθου βασίλευε σ᾿ όλο μου το είναι. Αυτή είναι η κατάσταση των αγγέλων και των αγίων, κατάσταση πλήρους και τέλειας Χάριτος. Μόνον εκείνοι που έχουν βιώσει τη δωρεά της Χάριτος κατανοούν την κατάσταση των αγγέλων και των αγίων, τους οποίους καθοδηγεί το Άγιο Πνεύμα». Έτσι, ο Τόμισλαβ έγινε το ταπεινό δοχείο του ησυχαστικού πνεύματος της Εκκλησίας, στολισμένος με το εύοσμο άνθος της καρδιακής προσευχής.

Αργότερα, ο π. Θαδδαίος θα μιλούσε συχνά στα πνευματικά του παιδιά για την «αδάπανη Χάρη», ως μια ανεκτίμητη δωρεά του Θεού, διά της οποίας μας καθοδηγεί ο Κύριος στην πνευματική ζωή: στο μεν ξεκίνημα μας δείχνει δια αυτής τον σκοπό της ζωής (που είναι η εν Χριστώ θέωση εντός της Εκκλησίας) και αργότερα, σε καιρούς θλιψεων και δοκιμασιών, μας δίνει με αυτή δύναμη και παρηγοριά. Όντας άπειρος στην πνευματική ζωή, ο αδελφός Τόμισλαβ νόμιζε ότι όλοι οι μοναχοί κατείχαν αυτήν την θεόσταλτη αδάπανη Χάρη, αλλά μόνο πολύ αργότερα κατάλαβε ότι η αγάπη του Θεού του είχε χαρίσει μεγάλο δώρο, για το οποίο δεν ήταν άξιος, προκειμένου να τον προετοιμάσει για τον Γολγοθά της μελλοντικής του διακονίας ως ηγουμένου και πνευματικού πατέρα πολλών. «Νόμιζα ότι όλοι οι μοναχοί, ιερείς, επίσκοποι είχαν τη δωρεά της αδάπανης Χάριτος και -θα το πιστέψετε;- έχω περάσει τόσα χρόνια μεταξύ μοναχών και ιερέων, και έχω γνωρίσει έναν μόνο μοναχό που είχε αυτό το δώρο. Έναν μόνο! Ωστόσο, μεταξύ των λαϊκών ανθρώπων που ζουν με τις οικογένειές τους, συνάντησα πολλούς που έχουν δεχθεί αυτή τη δωρεά της Χάριτος».

***

Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα_Elder Thaddeus of Vitovnica_Старец Фаддей Витовницкий_свети Тадеј Витовнички__Витовнички_faddei-3Όπως τόσο συχνά συμβαίνει στη ζωή, αυτή η κατάσταση της ουράνιας χαράς δεν θα κρατούσε πολύ, γιατί ο Θεός -όπως έλεγε ο π. Θαδδαίος- δεν επιτρέπει σε κάποιο άπειρο άνθρωπο να απολαύσει την κατάσταση της Χάριτος για πολύ, έτσι ώστε να μην την καταχραστεί. Ο γέρων Αμβρόσιος εκοιμήθη εν Κυρίω το 1933, έναν μόλις χρόνο μετά την άφιξη του Τόμισλαβ στο μοναστήρι. Ο π. Θαδδαίος βίωσε πολύ μεγάλο πόνο, έχασε την καρδιακή προσευχή του, και η Χάρη του Θεού τον εγκατέλειψε. «Όταν πέθανε ο πνευματικός μου, πέρασα πολλά χρόνια μέσα σε οδύνη και θλίψη. Την ψυχή μου διέλυε η στενοχώρια. Οι φόβοι που με βασάνιζαν όταν ήμουν παιδί, επανήλθαν».

Σε μια προσπάθεια, να θεραπεύσει την ψυχή του, έπαιρνε το ακορντεόν του και πήγαινε στους λόφους, όπου περνούσε ώρες στη μοναξιά, παίζοντας μουσική. «Πάντοτε αγαπούσα τη μουσική και το άκουσμά της λειτουργούσε παρηγορητικά». Αναζητούσε επίσης παρηγοριά σε ἀλλους γέροντες, αλλά η ψυχή του δεν μπορούσε να βρει ανάπαυση. Ακριβώς όταν κάθε ελπίδα τον είχε εγκαταλείψει, ο Θεός του έστειλε παρηγοριά μέσα από ένα αντίγραφο της Οδού της Σωτηρίας του αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου. Έτσι, η εμπειρία των Αγίων Πατέρων επιβεβαιώθηκε ακόμα μία φορά στη ζωή του Τόμισλαβ. «Όταν δεν υπάρχει άνθρωπος να μας φέρει παρηγοριά, τότε έρχεται ο Θεός και μας φέρνει τη χαρά, μέσα από ένα βιβλίο».

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα – Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας, Eκδόσεις «ΕΝ ΠΛῼ»

Αμβρόσιος Κουργκάνοφ_Амвросий (Курганов)-Schema-Archimandrite Amvrosy (Kurganov)_ 17-30 Μαΐου 1933_Spomenik* Ο μεγαλόσχημος αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Κουργκάνοφ (Kurganov), ήταν πνευματικό παιδί των Πατέρων της Όπτινα, του Γέροντα Anatoly (Potapov). Ως υποτακτικός, είχε ζήσει υπό την καθοδήγηση του γέροντος Θεοδοσίου, οικονόμου της Σκήτης της Όπτινα. 
Γεννήθηκε σε ιερατική οικογένεια στην επαρχία Πένζα την 1/14 Ιανουάριο το 1894. Στις 22 Μαρτίου/ 4 Απρ 1923, εκάρη μοναχός με το όνομα Αμβρόσιος στη Μονή Petkovica. Και στις 24 Ιανουαρίου/ 4η του Φεβρουαρίου 1926, χειροτονήθηκε ηγούμενος στην αρχαία σερβική μονή Μίλκοβο όπου έγινε μια πραγματική πνευματική εστία.
Συνδέθηκε με πνευματικές μορφές, όπως τον Μητροπολίτη Αντώνιο Κραποβίτσκυ (Khrapovitsky) του Κιέβου και Γαλικίας, Επίσκοπο Άγιο Νικόλαο (Βελιμίροβιτς) και τον Αρχιεπίσκοπο Θεοφάνη (Bystrov) της Πολτάβα. 
Γύρω από τον π. Αμβρόσιο συγκεντρώθηκαν πολλοί νέοι με δίψα για πνευματική καθοδήγηση. Μεταξύ αυτών εκάρη μοναχός στο Μίλκοβο ο μετέπειτα άγιος Ιωάννης (Maximovich) της Σαγκάης, οι μελλοντικοί ιεράρχες Αντώνιος (Senkevich) από το Λος Άντζελες και Αντώνιος (Μεντβέντεφ) του Σαν Φρανσίσκο. Επίσης ο Επίσκοπος Λεόντιος της Γενεύης, ο Αρχιεπίσκοπος Αντώνιος (Bartoshevich) της Δυτικής Ευρώπης, ο Αρχιμανδρίτης Θεοφάνης (Shishmanov), ο Αρχιμανδρίτης Νίκανδρος (Belyakov), ο Αρχιμανδρίτης Ζωσιμάς (Valyaev), ο Ηγούμενος Λουκάς (Rodionov), ο οποίος διαδέχθηκε τον π. Αμβρόσιο, ο Ιβάν (Philipp) Gardner, μελετητής της αρχαίας ρωσικής λειτουργική μουσική, ο Αρχιμανδρίτης Kyprian (Kern), καθηγητής στο Θεολογικό Ινστιτούτο του αγίου Σεργίου και πολλοί άλλοι.
Προείδε το θάνατό του. Εκοιμήθη στις 17/30 Μαΐου 1933 στην Μονή Μίλκοβο από φυματίωση.

Δεν ανοίγει κάποιος την καρδιά του μπροστά σε απειλές. Την ανοίγει μέσα στην αγάπη… π. Βασίλειος Γοντικάκης
https://iconandlight.wordpress.com/2014/06/15/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF%CE%B3%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CF%80%CF%81/

Αληθινά μεγάλος είναι εκείνος κοντά στον οποίο, ο αδύνατος, αισθάνεται μεγάλος. π. Βασίλειος Γοντικάκης
https://iconandlight.wordpress.com/2014/05/30/%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CE%B8%CE%B9%CE%BD%CE%AC-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AC-%CF%83/
Μίλκοβο μονη_ Monastery Milkovo- Мильков монастырь_ Миљков манастир-333333


Let us ask God to grant the world repentance and that we may escape His righteous anger. We have to pray a lot, and with pain in our hearts, so that God will intervene. Saint Paisios of Mount Athos

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы__thumb13Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскресВоистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგაჭეშმარიტადაღსდგა!
Cristo ha resucitado! Verdaderamente, ha resucitado!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Al-Masih-Qam! Hakkan Qam!

«Rejoice!» «Peace be unto you!»

Saint Paisios of Mount Athos

“After the demonic storm, there will come a divine sunshine”

– Geronda, why is the devil called “ruler of the world”? Does he really have dominion over the world?

– No way does the devil rule the world! In calling the devil “prince of this world,” Christ did not mean that he rules the world, but that he is master over vanity, over deceit. How else could it be? Would God have really allowed the devil to rule over the world? However, those whose hearts are given over to vanity, to worldliness, are living under the power of the “ruler of this age.” That is, the devil rules over vanity and over those who are enslaved by vanity and worldliness. What does the word “worldliness” mean? It means adornments, trifling baubles, does it not? Thus, those who are enslaved by vanity find themselves under the devil’s thumb. A heart that is captivated by worldly vanity keeps the soul in an underdeveloped state and the mind in obscurity.

Our soul’s greatest enemy, an enemy greater even that the devil is the worldly spirit. It sweetly attracts us and then leaves us with bitterness forever. If, on the other hand, we were to see the devil himself, we would be so overwhelmed with horror that we would be forced to turn to God and would undoubtedly strive to get to paradise. In our age a lot of worldliness has entered the world, a lot of worldly spirit. This worldliness will destroy the world. By becoming internally worldly, people have expelled Christ from themselves.

***

Sin has become fashionable

The greatest barbarianism in the world is not war, but moral catastrophe. People are deteriorating both spiritually and physically. Some people try to justify the situation by saying that sinful life did not begin in our times. “Look at what was going on in ancient Rome!” – they say.

True, but the people in Rome were pagans and worshipped idols. And Apostle Paul in his Epistle to the Romans addressed himself to these pagans, who had become baptized, but had not yet foresworn their bad habits. We should not follow the examples of the greatest decadence in each epoch. Just think – we are Orthodox people, and where have we landed! About other people nothing can be said at all… But the worst thing is that modern people, while engaging in sin on a wholesale basis and seeing that someone is not following the spirit of the times and is not sinning, but demonstrates an iota of piety, – call such a person backward, a retrograde. These people are upset that someone is not sinning. They equate sin with progress. And that is absolutely the worst thing. If modern people, living in sin, would at least recognize it, God would have mercy upon them. But they try to justify that which has no justification, and they laud sin. Moreover, to count sin as progress and to say that morality has outlived its time is, beside everything else, a most horrible blasphemy against the Holy Spirit. Therefore, if someone living in this world engages in spiritual endeavor and keeps his life pure, – that has great value. Such people are due to be immensely rewarded,

***

Παΐσιος ο Αγιορείτης _ св. Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_άγιος Παίσιος ΠαναγίαO, if only we could realize how long-suffering is God! It took 100 years to build Noah’s ark. Do you not think that God was unable to quickly build some kind of an ark? Of course He could do it, but He allowed Noah to suffer for 100 years, in order for others to likewise realize what awaited them, and to repent. “Look, – said Noah to the people, – there will be a deluge! Repent!” But they only laughed at him. “What a box he is building!” – remarked Noah’s contemporaries sarcastically and continued on their merry way…. Let us ask God to grant the world repentance and that we may escape His righteous anger. God’s imminent wrath cannot be avoided safe through penitence and the keeping of His commandments.

Coming difficult years. We will have big tests… we take it seriously, to live spiritually…. Now go or Christ or the devil. It is clean front. Now you become a hero because do not greeting the devil. However we will see terrible events. There will be spiritual battles. The Saints will be more sanctified and the dirty will become more dirty.
I feel inside me a consolation. A storm is therace has value…

One can see tempests and great agitation in all the nations. I can now appreciate the torment which the prophets suffered. The greatest martyrs were the prophets! They were martyrs to a greater extent than all the known martyrs, despite the fact that not all of them died a martyric death. This is because martyrs suffered comparatively briefly, while the prophets witnessed the doing of evil and suffered constantly. They cried out and cried out, but the others continued to blow their own horns. And when, due to these others, God’s wrath came down on people, the prophets suffered together with all the rest. But at least in those times men’s minds were limited, and they simply left God to worship idols. Now, when people abandon God consciously, – this leads to the greatest idolatry and paganism.

We have not yet realized that the devil has hurled himself forth to destroy God’s creations. The devil is enraged because the world has begun experiencing concern over the loss of goodness. He is in a frenzy, because he knows that he has little time left to act. He is now behaving like a criminal, who, upon being caught, cries out: “I can’t save myself, they’ll catch me,” – and begins wrecking everything both right and left. The world is burning! Do you realize that? The devil has lit such a conflagration that even if all the firemen were to gather together, they could never extinguish this fire. In a spiritual fire nothing remains undamaged. The only thing left for us is to pray that God have mercy upon us.

The entire world is coming to a single end. Universal destruction. We cannot say: “A window or something like that is slightly broken in the house, let me fix it.” The entire house has fallen apart. The state of affairs has already spun out of control. Only God can do something from above.

Despite the fact that we have brought ourselves to such a state, God does not leave us to the mercy of fate. God proceeds to guard the modern world with both hands so-to-speak. Today, when mankind is surrounded by so many dangers, God protects it like a mother does her child. Currently Christ, the Most-holy Theotokos and the saints help us much more than in past times, only we do not realize it. And what would happen to the world if this help were not available?!…

The world does not understand that God is helping it. If God were not helping us, with the amount of dangerous technology that we currently have in the world we would all have been crippled long ago. But, fortunately, we have protectors: our Father – God, our Mother – the Most-holy Theotokos, our brothers and sisters – the saints and the angels.

How great is the devil’s hatred of mankind! How strong is the enemy’s desire to destroy us! And yet we forget with whom we are doing battle. If only you knew how many times the devil has already wound his tail around the earth, planning to destroy it! However, God does not allow him to do it, He ruins all his plans. God extracts benefit even from the evil which the devil attempts to do to us; God turns this evil into good.

***

– Geronda, it seems to me that the devil has great power, especially in our times.

– The devil does not have power, but is full of malice and hate. Only God’s love is all-powerful. Satan tries to pass himself off as being all-powerful, but cannot cope with such a role. He appears to be powerful, but in reality he is absolutely powerless. Many of this destructive plans fall apart even before they are put into action. Do you think a good and kind Father would allow some kind of hoodlums to beat up His children?

***

Humility possesses great power. The devil falls apart in the presence of humility… Whatever we do, we must be filled with humility, love, and nobleness. It is all so simple, and we ourselves are complicating our spiritual life… The easiest means to salvation are love and humility. For this reason we should begin with love and humility, and then go on to other things.

In order to hold back a great evil, great holiness is needed. A spiritual person can hold back evil and help others. 

Today’s situation can be resisted only spiritually, not by worldly means.

We have to pray a lot, and with pain in our hearts, so that God will intervene: our times are very hard to understand. The Tower of Babel is upon us! Divine intervention is needed…

God still dwells in a part of the Christians. God’s people, people of prayer, still remain, and God in his all-goodness still tolerates us and will put everything in order. Don’t be afraid!
God loves us.

Don’t get upset in the least, for God is above everything. He rules everyone…

“After the demonic storm, there will come a divine sunshine”…
Let God use evil to good, as God is Good.ΔΑΥΙΔ ΜΕΤΑΝΟΩΝ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ_David King prophet_ Давид Пророк-8_1Apolytikion to St. Paisios of the Holy Mountain in the First Tone

The offspring of Farasa, and the adornment of Athos, and the imitator of the former righteous, equal in honor, O Paisios let us honor O faithful, the vessel full of graces, who hastens speedily to those who cry out: glory to Him Who gave you strength, glory to Him Who crowned you, glory to Him Who grants through you healings for all.

Megalynarion

Rejoice the communicant with the Venerable, the pride of Athos, the adornment of Monastics, Rejoice the new teacher of the Church, O godly-minded Paisios, our boast.

Through the intercessions of our Father among the Saints Paisios the Athonite, through the prayers of St. George the Trophy-bearer, of all the ascetic Fathers and all the saints, O Lord of compassion and hope, have mercy on us and save us!

 


Γίνε σαλός για μένα, για να σε αξιώσω πολλών αγαθών στη Βασιλεία μου… άδραξες την ταπείνωση στην πιο τέλεια μορφή της. Να αγωνίζεσαι τον καλόν αγώνα γυμνός και περιφρονημένος. Άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскресВоистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგაჭეშმარიტადაღსდგა!
Cristo ha resucitado! Verdaderamente, ha resucitado!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Al-Masih-Qam! Hakkan Qam!

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός

Εορτάζει στις 28 Μαΐου

«θέατρον εγενήθημεν τω κόσμω, και αγγέλοις και ανθρώποις. ημείς μωροί δια Χριστόν, υμείς δε φρόνιμοι εν Χριστώ· ημείς ασθενείς, υμείς δε ισχυροί· υμείς ένδοξοι, ημείς δε άτιμοι. …» (Α’ Κορ. δ’ 9-10)

Ο Όσιος Ανδρέας, ο διά Χριστόν σαλός, καταγόταν από την Σκυθία και έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ’ του Σοφού (886 – 912 μ.Χ.) υπηρέτησε τον πρωτοσπάθαριο Θεόφραστο, ως νοτάριος, αφού πρώτα έμαθε την ελληνική γλώσσα. Σε ηλικία 36 ετών, ύστερα από θείο φωτισμό εστράφη προς την ασκητική και ενάρετη ζωή, παρουσιάζοντας στοιχεία μωρίας στον τρόπο διαβίωσης του. Ο Άγιος ηρπάγην έως τρίτου ουρανού, και άλλη φορά σε μία ολονύκτια ακολουθία στο ναό των Βλαχερνών είδε τη Θεοτόκο στον ουρανό προσευχόμενη και σκέπουσα το λαό με το τίμιο ωμοφόριό της (1 και 28 Οκτωβρίου). Εκοιμήθη στις 28 Μαΐου του 936, κατά άλλους του 946

***

Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός_St. Andrew the Fool for Christ_Св. Андрей, Христа ради_ юродивый_andrej_1Κάποια νύκτα σηκώθηκε για να προσευχηθεί. Ο φθονερός διάβολος δεν ήταν δυνατόν να τον αφήσει απείρακτο. Μόλις άρχισε την προσευχή του έρχεται με πολύ θόρυβο και του κτυπά την πόρτα. Ο μακάριος ως νέος και μη γνωρίζοντας από τις πονηρίες του διαβόλου, φοβήθηκε, σταμάτησε την προσευχή του και ξάπλωσε στο κρεβάτι του και σκεπάστηκε. Όταν είδε ο σατανάς ότι φοβήθηκε και άφησε την προσευχή χάρηκε και λέγει στον άλλο δαίμονα: “Να! ακόμα αυτός είναι βρέφος, τρέχουν τα σάλια του, και προετοιμάζεται για να κάνει πόλεμο εναντίον μας”. Αφού τα είπε αυτά εξαφανίστηκε.

Ο μακάριος Ανδρέας αποκοιμήθηκε. Βλέπει τότε στον ύπνο του ότι βρέθηκε στο θέατρο της πόλεως. Από το ένα μέρος υπήρχαν πολλοί άνδρες λευκοφόροι (ασπροντυμένοι) και φωτεινοί και από το άλλο ήταν ένα πολύ μεγάλο πλήθος κατάμαυροι αράπηδες. Ζητούσαν και τα δύο μέρη να παλέψουν. Οι κατάμαυροι είχαν ανάμεσα τους ένα μεγαλύτερο, που ήταν χιλίαρχος, και έλεγαν προς τους λευκοφόρους: “Όποιος θέλει από σας, ας βγει να πολεμήσει με αυτόν”.

Ενώ ο Άγιος έστεκε και άκουε τα λεγόμενα, βλέπει να κατεβαίνει από τον ουρανό κάποιος νέος πάρα πολύ ωραίος, λαμπρότερος του ήλιου στη όψη, κρατώντας στα χέρια του τρία υπέροχα στεφάνια. Το ένα ήταν στολισμένο με μαργαριτάρια, το δεύτερο με πολύτιμες πέτρες και το τρίτο με κρίνα και άνθη του Παραδείσου. Ήταν δε αυτά και αμάραντα και είχαν τόση ευωδία ώστε θαύμαζε ο μακάριος Ανδρέας και επιθυμούσε, αν ήταν δυνατόν, να πάρει κάποιο από εκείνα τα στεφάνια.

Πλησιάζει λοιπόν τον νέο και του λέει: “Στον Χριστό που πιστεύεις, πόσο πουλάς αυτά τα στεφάνια; Θέλω να μάθω. Αν και εγώ δεν μπορώ να τα αγοράσω όμως θα τρέξω γρήγορα να το πω στο αφεντικό μου για να έλθει να πάρει αυτό κάποιο από αυτά και να σου δώσει όσα χρήματα θέλεις”. Αυτά αφού τα άκουσε ο νέος, ο οποίος ήταν ο ίδιος ο Χριστός, χαμογέλασε και λέει στον Ανδρέα: “Πίστεψε με στ’ αλήθεια, αγαπητέ, ότι αν μου φέρεις όλο το χρυσάφι του κόσμου, δεν δίνω ούτε ένα άνθος από αυτά τα στεφάνια ούτε σε σένα, αλλά ούτε και στο αφεντικό σου. Γιατί αυτά δεν ανήκουν στο μάταιο αυτό κόσμο, όπως νομίζεις, αλλά στους ουράνιους θησαυρούς, με τους οποίους στεφανώνονται όσοι νικήσουν εκείνους τους μαύρους. Εάν, λοιπόν, θέλεις και συ κανένα απ’ αυτά τα στεφάνια πάλεψε με εκείνον τον ακάθαρτο αράπη και αν τον νικήσεις όχι μόνο αυτά θα σου δώσω αλλά όσα θέλεις”.

Όταν τα άκουσε αυτά ο μακάριος Ανδρέας πήρε θάρρος και λέει σ’ αυτόν: “Κύριε μου, δέχομαι να παλέψω, μόνο δίδαξε με με ποιόν τρόπο θα τον νικήσω”. Είπε τότε ο Κύριος προς τον Ανδρέα: “Γνώριζε, αγαπητέ, ότι αυτοί οι αράπηδες είναι μόνο θρασείς, αλλά δεν έχουν καμιά δύναμη. Μη φοβηθείς λοιπόν που τον βλέπεις τόσον μεγάλο, διότι είναι σαν το χόρτο σάπιος και αδύνατος”. Αφού τον ενθάρρυνε, τον έπιασε από τη μέση και του έδειξε πως να παλέψει με τον αράπη. Του παράγγειλε δε τα εξής: “Όταν σε πιάσει ο αράπης, μη φοβηθείς, αλλά αγκάλιασε τον σε σχήμα σταυρού και θα δεις τη δύναμη του Θεού”.

Τότε μπήκε στη μέση του θεάτρου ο Ανδρέας και είπε με δυνατή φωνή: “Μαυρισμένε, έλα να παλέψουμε”. Όταν είδε ο αράπης εκείνος, ο χιλίαρχος των δαιμόνων, ότι τον ζητούσε ο Ανδρέας σηκώθηκε και ερχόταν με μεγάλη υπερηφάνεια να τον αρπάξει και τον φοβέριζε με το βλέμμα του. Ο Ανδρέας τον έπιασε σταυροειδώς και τον έριξε κάτω στη γη ώστε για πολλή ώρα έμεινε άφωνος. Τότε χάρηκαν πάρα πολύ οι λευκοφόροι και αμέσως έτρεξαν, τον αγκάλιασαν και τον καταφιλούσαν και τον άλειφαν με θεϊκό μύρο. Οι δε κατάμαυροι αράπηδες έφυγαν καταντροπιασμένοι.

Αμέσως τότε ο γεμάτος δόξα εκείνος νέος έδωσε τα στεφάνια στον μακάριο Ανδρέα και καταφιλώντας τον του είπε: “Από σήμερα είσαι δικός μου φίλος. Να αγωνίζεσαι τον καλόν αγώνα γυμνός και περιφρονημένος. Γίνε σαλός για μένα, για να σε αξιώσω πολλών αγαθών στη Βασιλεία μου”.

***

Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός_St. Andrew the Fool for Christ_Св. Андрей, Христа ради_ юродивый_freskicipra773

Δεν μπορούσα να καταλάβω πως πήγα σ’ εκείνον τον θεϊκό τόπο. Φέρνοντας στον νου μου όσα είδα εκεί και άκουσα, μονολογούσα: «Άραγε έχει έρθει και άλλος εδώ ή μόνο εγώ;».

Αυτά σκεπτάμουν και ξαφνικά βλέπω ν’ απλώνεται μπροστά μου μια πεδιάδα. Δεν είχε δένδρα αλλά ήταν ωραία χλοερή και ανθηρή, ασφυκτικά γεμάτη με κρίνα και τριαντάφυλλα. Είχε πηγές που ανέβλυζαν μέλι και γάλα. Αναδιδόταν μάλιστα θαυμάσια ευωδία. Αυτό το απαλό τοπίο, αυτή η αναπαυτική χλόη με έκαναν να απορώ και να εκπλήττομαι για τα θαυμάσια του Θεού, που συναγωνίζονταν το ένα το άλλο σε λαμπρότητα.

Και να! Βλέπω έναν άνδρα αστραφτερό. Φορούσε χιτώνα σαν φωτεινή νεφέλη και κρατούσε στο χέρι σταυρό. Με πλησιάζει και μου λέει: «Η χάρις του σταυρωθέντος Κυρίου μας ας είναι μαζί σου. Μακάριοι οι σαλοί, γιατί έχουν μεγάλη φρόνηση. Ο Θεός εδώ σ’ έχει κατατάξει. Πήγαινε όμως πρώτα στο καμίνι του κόσμου, εκεί που βρίσκονται συναγμένα τα τριβόλια και οι οχιές, τα φίδια και οι δράκοντες. Πάντως η παρουσία σου σ’ αυτόν τον χώρο είναι κάτι ασυνήθιστο και παράδοξο.

Κανείς δεν ήρθε εδώ παρά μόνο εκείνος που κοπίασε περισσότερο απ’ όλους για το Ευαγγέλιο του Χριστού. Δεύτερος είσαι εσύ, επειδή άδραξες την ταπείνωση στην πιο τέλεια μορφή της. Ξέρω όμως πως την απέκτησες!

Με την τέλεια πτωχεία, με το «φύγε απ’ εδώ σκύλε», με την εξουδένωση.
Την απέκτησες, γιατί μπήκες γυμνός και κάνοντας τον σαλό στο στάδιο του κοσμοκράτορος γιατί μονομάχησες μαζί του, τον νίκησες και έριξες τον θρόνο του στη γη.
Είδες τα εδώ μυστήρια; Κατάλαβες την αληθινή ανταπόδοση των δικαίων; Γνώρισες τον παράδεισο του Χριστού; Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι είδες και έφριξες.
Πως σου φάνηκε ο μάταιος κόσμος συγκριτικά με τούτον; Τι λες, είδες λαμπρότητα; Είδες από ποια χαρά θέλουν να στερήσουν τον εαυτό τους οι αμαρτωλοί;»

Ενώ μου έλεγε αυτά ο λαμπροφόρος άνδρας με κοίταζε χαρούμενος και ευχαριστημένος. «Η κυρία Θεοτόκος, συνέχισε να μου λέει, η υπέρλαμπρη βασίλισσα των επουρανίων δυνάμεων δεν είναι εδώ. Περιέρχεται τον μάταιο κόσμο και βοηθεί όσους επικαλούνται τον μονογενή Υιό και Λόγο του θεού και το πανάγιο όνομά της. Καλά θα ήταν να σου έδειχνα την υπέρλαμπρη κατοικία της, αλλά τώρα πρέπει να επιστρέψεις στον τόπο σου. Έτσι διέταξε ο Δεσπότης Χριστός».
Ενώ μιλούσε, μου φάνηκε πως έπεσα σε ύπνο γλυκό και σαν να κοιμήθηκα από το βράδυ ως το πρωί, βρέθηκα όπως με βλέπεις εδώ. Τώρα λοιπόν να ευφρανθείς αγαπημένε μου φίλε, και ας αγωνισθούμε για τη σωτηρία μας και την κληρονομία των αιωνίων αγαθών.

Όση ώρα μου μιλούσε ο μακάριος Ανδρέας, βρισκόμουν εκτός εαυτού.
Συγχρόνως παρατηρούσα κάτι θαυμαστό: Γύρω μας ξεχυνόταν μια ευωδία σαν από κρίνα και τριαντάφυλλα. Νόμιζα πως, όση ώρα διαρκούσε η θεϊκή ομιλία του δικαίου, παρευρίσκονταν άγιοι άγγελοι που θύμιαζαν αοράτως.άνθη_spring-flowers-wallpaper-7Ο βίος του Οσίου Ανδρέου συντάχθηκε από τον πρεσβύτερο Νικηφόρο της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, περί τα μέσα του 10ου αιώνος μ.Χ. (956 – 959 μ.Χ.), επί βασιλείας του Κωνσταντίνου Ζ’ Πορφυρογέννητου.

Από την παγωνιά της γης στη θαλπωρή του ουρανού… όσιος Ανδρέας, ο δια Χριστόν σαλός
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/26/19869/

Βρέθηκα να περπατώ μέσα στον παράδεισο…είπε ο άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν Σαλός. π. Σεραφείμ Ρόουζ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/02/19/%CE%B2%CF%81%CE%AD%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CF%81%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%8E-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CF%83/

Απολυτίκιον αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν Σαλού.
Ήχος δ´. Ταχύ προκατάλαβε.

Μωρίαν εκούσιον διά Χριστόν τον Θεόν, επόθησας Όσιε, τον σοφιστήν αληθώς, μωράνας και ήνυσας, μέσον πολλών θορύβων, τον αγώνα Ανδρέα· όθεν σε ο Δεσπότης, Παραδείσου προς πλάτος, εσκήνωσε πρεσβεύειν υπέρ των τιμώντων σε.

Ωδή η’. Τον Βασιλέα

Σταυρού δυνάμει, περιφραχθείς, τας ενέδρας, του εχθίστου διέλυσας, πάτερ, θεαυγές, Ανδρέα, ημών ακέστορ θείε.

Κάθισμα
Ήχος γ´. Την ωραιότητα.

Σταυρόν επ᾿ ώμων σου, αναλαβόμενος, προθύμως όσιε κατηκολούθησας, τω σταυρωθέντι δι᾿ ημάς, αδίκως μαστιζόμενος, λίθοις τε βαλλόμενος, δαιμόνων προσποιούμενος, ζήσας υπέρ άνθρωπον, μάκαρ βίον ισάγγελον διό και συν αγγέλοις χορεύων, μέμνησο μάκαρ των τιμώντων σε.


St. Andrew the Fool for Christ, You were God’s altar on the rubbish heap of the world. You censed the world with your prayers- And the world is not worthy of this marvel. By St. Nikolai Velimirovich

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскресВоистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგაჭეშმარიტადაღსდგა!
Cristo ha resucitado! Verdaderamente, ha resucitado!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Al-Masih-Qam! Hakkan Qam!

«Rejoice!» «Peace be unto you!»

St. Andrew the Fool for Christ of Constantinople

Commemorated on May 28 and October 2 in the Slavic Churches

God chooses “the foolish things of the world to shame the wise; the weak things of the world to shame the strong” (1 Corinthians 1:27).

Hymn of Praise: Saint Andrew the Fool-for-Christ
By St. Nikolai Velimirovich

Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός_St. Andrew the Fool for Christ_Св. Андрей, Христа ради_ юродивый_andrej_1Fool-for-Christ Andrew stood at night
Under the starry firmament, praying:
“O Most-High God, three Persons in one Essence,
Salvation and Revival of souls that slumber!
O sweet Jesus, sweeter than life,
Treasury of joy and eternal beauty,
Cleanse the shepherds, enlighten the kings,
Console the troubled and sanctify the whole world.
Do not separate even me, the sinner, Andrew the Fool-for-Christ,
From Thy holy people, O Lord!”
O Saint Andrew, full of God’s wisdom,
You who taught the world by words of foolishness-
With the language of the world you spoke to the world,
And by feigned foolishness you glorified Christ.
Men despised you for your foolishness,
And their dogs rose up from their lairs and chased you!
You were God’s altar on the rubbish heap of the world.
You censed the world with your prayers-
And the world is not worthy of this marvel.
Glory to you, Andrew, holy Fool-for-Christ!

***

A Vision of St. Andrew the Fool-for-Christ

Once, St. Andrew was sitting with his disciple Epiphanius, talking about the salvation of the soul. Just then, a demon approached Epiphanius and began setting traps to distract his thoughts, but did not dare to approach Andrew. Andrew cried out: “Depart from here, impure adversary!” The devil drew back and replied maliciously: “You are my adversary, such as no other in all of Constantinople!” Andrew did not drive him away immediately, but permitted him to speak. And the devil began: I feel that the time is coming when my work will be finished. At that time, men will be worse than I, as children will be even more wicked than adults. Then I will rest and will not teach men anything anymore, since they themselves will carry out my will in everything.”

Andrew asked him: “In what sins do your kind rejoice the most?” The devil replied: “The service of idols, slander, malice against one’s neighbor, the sodomite sin, drunkenness and avarice-in this we rejoice the most.” Andrew further asked him: “And how do you tolerate it when someone who first served you rejects you and your works?” The devil replied: “You know that better than I do; we find it difficult to tolerate, but we are comforted by this: we will probably bring them back to us-for many who have rejected us and turned to God have come back to us again.” After the evil spirit had said this and much more, St. Andrew breathed on him and he disappeared.
The Prologue from Ohrid: Lives of Saints by Saint Nikolai Velimirovič for Old Calendar date October 7, and New Calendar date October 20

Troparion, Tone 4

Thou didst choose foolishness for the sake of Christ/ and didst make the crafty one foolish./ Thou didst persevere with thy struggle in the midst of turmoil,/ and Christ has brought thee to paradise./ Intercede with Him, O Andrew for those who honor thee.

Another Troparion, Tone l

For thy sake, O Christ, thy servant Andrew became a fool on earth./ He heard the Apostle Paul proclaiming,/ ‘We are fools for the sake of Christ’./ As we now honor his memory we pray thee to save our souls.


Οι αλώσεις του 1204 και του 1453 απειλούσαν γεωγραφικά σύνορα. Σήμερα τα σύνορά μας βρίσκονται στην ψυχή μας. Αυτή απειλείται με νέα (τρίτη) άλωση. π. Γεώργιος Μεταλληνός

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ_Holy Resurrection of Jesus Christ_Воскресение Иисуса Христа_010 2Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскресВоистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგაჭეშმარიტადაღსდგა!
Cristo ha resucitado! Verdaderamente, ha resucitado!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Al-Masih-Qam! Hakkan Qam!

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

29η Μαΐου, Ανάμνησης της θλιβεράς αλώσεως της Βασιλίδος των πόλεων (Τρίτη 29 Μαΐου 1453)

«Φωνή ακούστη εξ ουρανού κι απ’ αρχαγγέλου στόμα
Πάψετε το Χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ’ άγια,

γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει.

H Δέσποινα ταράχτηκε κι’ εδάκρυσαν οι’ κόνες
Σώπασε κυρά Δέσποινα και σεις ‘κόνες μην κλαίτε
Πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά μας θα’ ναι
».

Πάντοτε (και ιστορικά), η μετάνοια των λαών ήταν αυτή που έσωζε και ανύψωνε τους λαούς και η αμετανοησία αυτή που οδηγούσε σε θρήνους και αλώσεις.
Η προστασία του Θεού ήταν ολοζώντανη στο Βυζάντιο, εκδηλουμένη με θαυμαστές επεμβάσεις, όπως στον προχριστιανικό λαό του, τον αγνώμονα Ισραήλ.

Και όπως, όταν εκείνος μετανοούσε από τις θεήλατες μάστιγες, αιχμαλωσίες και λιμούς, τον βοηθούσε με λευκοφόρους Αγγέλους επάνω σε χρυσοχάλινα άλογα να τρέπουν σε άτακτη φυγή τους κατακτητές του (βιβλία Μακκαβαίων), έτσι σήκωνε φουρτούνες και καταπόντιζε αύτανδρα τα πλοία των πολιορκητών του.

Πολλοί δεν γνωρίζουν μια συνταρακτική πτυχή της αλώσεως της Πόλεως, κατά την οποία συνέβη κάτι υπερφυσικό, για να καταφανεί ότι ο Θεός ήταν εκείνος που προστάτευε το Βυζάντιο επί χίλια έτη.
Ο πορθητής Μωάμεθ, απελπισθείς από τη δίμηνη σχεδόν πολιορκία και τη μεγάλη φθορά των βαρβάρων ορδών του, αποφάσισε να εγκαταλείψει το κατακτητικό του εγχείρημα. Διέταξε το στρατό του να ετοιμασθεί για αναχώρηση.

Πράγματι, η διαταγή γινόταν πράξη, μέχρι τότε που ένας στρατηγός του τον εξορκίζει να κάνει μια τελευταία επίθεση, πείθοντάς τον με κοινή μαρτυρία του στρατού του ότι, ενώ σε όλη τη διάρκεια της πολιορκίας έβλεπαν οι στρατιώτες ένα λευκό σύννεφο να καλύπτει την βασιλίδα των πόλεων, την τελευταία νύχτα είδαν αυτή την φωτεινή νεφέλη να ανυψώνεται προς τον ουρανό, δίνοντας την ερμηνεία: «ο Θεός τους, τους εγκαταλείπει». Οπότε πεισθείς ο Μωάμεθ επιχείρησε την τελευταία και μοιραία έφοδό του με τα γνωστά δραματικά γεγονότα.

Αυτό το αναφέρει ο χρονικογράφος της αλώσεως, Δούκας. Η ερμηνεία των επιφανειακών συμπτώσεων (τραυματισμός Ιουστινιάνη και κερκόπορτα) δεν πείθει. Αυτά είναι εξωτερικά φαινόμενα που δεν εξαντλούν την εσωτερική αλληλουχία των αιτιών, που είναι η ανεξιχνίαστη βουλή του Θεού. Και «τις έγνω νουν Κυρίου;». Άλλωστε «μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι».
από το βιβλίο: «Η Μητέρα των Χριστιανών – Γιορτές και θαύματά της στον Άθωνα» – Ιερομόναχος Μάξιμος, Άγιον Όροςαγια σοφια_Κωνσταντινούπολη_Constantinople_Константино́поль-empress_zoe_mosaic_hagia_sophia001 - Copy

29η Μαΐου, επέτειος της Άλωσης. Γιατί την επέτρεψε ο Θεός;

Το Φοβερό Όραμα του Μωάμεθ

29 Μαΐου 1453. Μετά από σκληρή πολιορκία πολλών εβδομάδων, η Πόλη πέφτει στα χέρια των Τούρκων!… 

Ο Πορθητής εορτάζει τη νίκη του με ένα πλούσιο γεύμα που παραθέτει στους αξιωματικούς του. Τη χαρά και τα πανηγύρια, όμως, των κατακτητών, θα τα επισκιάσει ένα αναπάντεχο γεγονός: Την ώρα του γεύματος μία τεράστια ανοιχτή παλάμη εμφανίζεται στον τοίχο και προκαλεί φόβο και αναστάτωση στους συνδαιτυμόνες! Ειδικά τον Μωάμεθ τον λούζει κρύος ιδρώτας!
«Τι ήταν αυτό; Μούντζα;» αναρωτιέται.
Μία φοβερή σκέψη τριβελίζει το μυαλό του και του προκαλεί πανικό: «Μήπως ο Αλλάχ θέλει να μου δείξει ότι αποδοκιμάζει αυτό που έκανα, που κατέλαβα την πρωτεύουσα των βυζαντινών; Μήπως αυτό ήταν σημάδι της οργής Του απέναντί μου;»

Ο νεαρός Σουλτάνος (21 ετών!) δεν ξεχνά ότι η βιολογική του μητέρα ―η οποία πέθανε όταν ήταν μικρός―ήταν χριστιανή· το ίδιο και η μητριά του, την οποία υπεραγαπούσε! Όλο το βράδυ δεν έκλεισε μάτι από τη στενοχώρια του. Το πρωί, πριν ακόμα ξημερώσει, διατάζει να του φέρουν μπροστά του όλους τους ιμάμηδες και τους σοφούς του στρατού του. Αυτοί, όμως, ομολογούν ότι αδυνατούν να εξηγήσουν το όραμα. Τότε, κάποιοι τον πληροφορούν ότι στην Πόλη υπάρχει ένας άγιος μοναχός τον οποίο σέβονται και ευλαβούνται πολύ οι χριστιανοί.
Λίγες ώρες αργότερα μπροστά στον φοβερό σουλτάνο στέκεται ένας ταπεινός και ρακένδυτος καλόγερος. Το όνομα του Γεννάδιος. «Δώσε μου καιρό μία εβδομάδα για να προσευχηθώ στο Θεό μου και να σου απαντήσω» αποκρίνεται στον Τούρκο. Έτσι, μία εβδομάδα αργότερα λέει στον Μωάμεθ τα εξής φοβερά λόγια: «Με το όραμα αυτό, βασιλιά μου, ο Θεός σου στέλνει ένα μήνυμα: Ότι Αυτός σου έδωσε την Πόλη. Δεν την πήρες εσύ! Αν υπήρχαν έστω και πέντε αληθινοί χριστιανοί στην Κωνσταντινούπολη, δεν θα την κατακτούσες!»[2]

Ο νεαρός Σουλτάνος εντυπωσιάστηκε από την απάντηση του μοναχού, αλλά και ανακουφίστηκε. Ηρέμησε ψυχολογικά. «Ζήτησε μου ό,τι θες και θα σου το δώσω» του υποσχέθηκε, ευχαριστημένος. Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Γεννάδιος ζήτησε από τον σουλτάνο να φερθούν οι κατακτητές καλά στους χριστιανούς· να μην τους καταπιέζουν. Λίγο αργότερα, «ψήφῳ κλήρου και λαού» ο Γεννάδιος Σχολάριος θα γίνει ο πρώτος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μετά την Άλωση.

Αγ.Σοφια-Κωνσταντινουπολη-δεηση_мозаики_Святая София-0_3cd08_2a81496_origHagia_Sophia_iconΓιατί ο Θεός «Εγκατέλειψε» την Πόλη;

Η αποκάλυψη του Θεού, ότι δηλαδή αν υπήρχαν έστω και πέντε πραγματικοί χριστιανοί στην Πόλη, αυτή δεν θα έπεφτε, είναι παράδοξη. Στη βασιλεύουσα υπήρχαν εκατοντάδες μοναχοί και κληρικοί που προσεύχονταν καθημερινά ζητώντας το έλεος του Θεού. Πώς λοιπόν ο Κύριος λέγει ότι δεν υπήρχαν ούτε πέντε χριστιανοί; Για να δοθεί απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα πρέπει να γυρίσουμε το χρόνο 15 χρόνια πίσω, το 1438. Από τότε ο κίνδυνος των Οθωμανών διαγράφονταν απειλητικός στον ορίζοντα.  Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν αδυνατισμένη στρατιωτικά, κυρίως μετά την φοβερή άλωση του 1204 από τους παπικούς σταυροφόρους. Ο τότε αυτοκράτορας Ιωάννης Η΄, ευελπιστώντας στη βοήθεια του πανίσχυρου τότε Πάπα, ο οποίος είχε μεγάλη επιρροή σε ισχυρούς βασιλείς της Δύσης, έσυρε την Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου στην Ιταλία. Εκεί, το 1439, όλοι οι επίσκοποι της Συνόδου (πλην του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού) υπέγραψαν την επαίσχυντη Ένωση με τους παπικούς, στη γνωστή σύνοδο της Φερράρας -Φλωρεντίας. Αυτήν την ψευδοσύνοδο, όμως, την ακύρωσε ο ίδιος ο ευσεβής λαός της Κωνσταντινούπολης, ο οποίος περίμενε με άγριες διαθέσεις στο λιμάνι την αντιπροσωπεία της Εκκλησίας. Κόντεψε να πετάξει τους επισκόπους στα νερά του Βοσπόρου που, πανικόβλητοι και μετανιωμένοι ομολογούσαν ότι έσφαλαν και έλεγαν: «αυτό το χέρι που υπέγραψε να κοπεί»!

Δυστυχώς όμως, το κακό δεν σταμάτησε εκεί. Από τότε ο πιστός λαός της Κωνσταντινούπολης διχάστηκε και διαιρέθηκε σε δύο παρατάξεις: τους «ενωτικούς» και τους «ανθενωτικούς».

Οι πρώτοι, συμμαχώντας με τους κοσμικούς και άθεους της εποχής εκείνης, καθώς και με την πολιτική εξουσία προσπαθούσαν να σπείρουν το φόβο στο λαό, υποστηρίζοντας ότι χωρίς τη βοήθεια της Δύσης η πόλη ήταν καταδικασμένη στην καταστροφή. Η δεύτεροι, έχοντας πνευματικό οδηγό τον επίσκοπο Εφέσου, Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, προσπαθούσαν να καθησυχάσουν το λαό τονίζοντάς του ότι μόνο με τη βοήθεια του Θεού μπορούσε να αντιμετωπιστεί η μεγάλη απειλή. Ο Γεννάδιος Σχολάριος ήταν πνευματικό παιδί του Αγίου Μάρκου και μετά το θάνατο του Αγίου ανέλαβε αυτός την πνευματική ενίσχυση του λαού. Έστελνε συνέχεια επιστολές[3] στον νέο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο και σε άλλους αξιωματούχους (αλλά και επισκόπους) παρακαλώντας τους να μην συνθηκολογήσουν με τον αντίχριστο Πάπα, ο οποίος εκμεταλλευόμενος την μεγάλη ανάγκη των προγόνων μας, τους έστειλε ιταμό τελεσίγραφο. Με κυνικότητα, τους έγραφε ότι έπρεπε η Κωνσταντινούπολη να αναγνωρίσει, άνευ όρων, τις αποφάσεις της Φλωρεντίας, αν ήθελε να βοηθηθεί από την Δύση. Δυστυχώς, οι απεγνωσμένες εκκλήσεις του Γεννάδιου έπεσαν στο κενό. Επικράτησε ο φόβος, η υποτέλεια και ο ραγιαδισμός σε πολιτική ηγεσία, κλήρο και λαό.

Διαβάζοντας την Αγία Γραφή καταλαβαίνουμε πως ο Θεός δεν ίσταται απαθής θεατής της ανθρώπινης Ιστορίας, αλλά –ως Δίκαιος Κριτής– επεμβαίνει αμείβοντας την αρετή και τιμωρώντας την κακία βασιλέων και λαών. Ο Κύριος, κατά καιρούς, προειδοποιούσε –δια μέσου των Προφητών– τον περιούσιο λαό Του, ότι αν αποστατούσε από την ορθή Πίστη ή τον ηθικό Νόμο, θα επέτρεπε να αιχμαλωτιστεί ο Ισραήλ από βάρβαρους λαούς, όπως και έγινε! (βλ. Δευτερονόμιον 28:15 και 28:49-52, Ιερεμία 5:15-19, Αμώς 6:14, Αββακούμ 1:3-10 και άλλα). Η Γραφή βοά ότι αν απωλεσθεί η συμμαχία του Θεού δεν επαρκούν όλες οι ανθρώπινες διπλωματίες, συμφωνίες, αμυντικοί εξοπλισμοί κ.λ.π. «Ἐάν μή Κύριος φυλάξη πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων» (Ψαλμοί 127:2).

Έτσι, παρά το πλήθος των αμαρτιών των προγόνων μας, ο Θεός δεν θα επέτρεπε την άλωση της Πόλης, αν δεν συνέβαινε κάτι πολύ χειρότερο: Η πτώση στο θέμα της Πίστεως. Πολλές φορές στο παρελθόν η βασιλεύουσα πολιορκήθηκε από τον εχθρό και μάλιστα υπό δυσμενέστερες συνθήκες, αλλά πάντοτε η Παναγία την σκέπαζε και την βοηθούσε γιατί ο λαός, παρά την αμαρτωλότητά του, δεν διαπραγματευόταν την Πίστη του. Έλεγε τη γνωστή ρήση: «καλύτερα τούρκικο φέσι παρά φράγκικη τιάρα»! Όμως, στις 12 Δεκεμβρίου του 1452μόλις πέντε μήνες πριν την Άλωση και δεκατρία έτη μετά την υπογραφή του προδοτικού ενωτικού όρου της Συνόδου της Φερράρας-Φλωρεντίας, στο Ναό της Αγίας Σοφίας έγινε συλλείτουργο Ορθοδόξων και Παπικών στο οποίο μνημονεύτηκε ο Πάπας και ο λατινόφρονας Πατριάρχης Γρηγόριος! Το ανίερο αυτό συλλείτουργο έγινε για να επικυρώσει, ουσιαστικά, την «Ένωση». Προτίμησαν οι πρόγονοί μας τη συμμαχία του παναιρετικού παπισμού από τη συμμαχία του Θεού, γι’ αυτό και «η Πόλις εάλω». Ο γνωστός «Θρήνος της Πόλης» λέει: «Πάψετε το Χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ’ άγια, γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει».

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: Ο Θεός μας Έριξε στους Τούρκους για να μην Αλλοιωθούμε από τον Παπισμό!

Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος_ св вмч Георгий победоносец_St. George the Trophy-bearer_წმინდა გიორგი გმირავს_ΠΑΤΡ.ΦΑΝΑΡΙ - CopyΟ άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο μεγάλος αυτός άγιος και προφήτης, που η Εκκλησία μας εορτάζει στις 24 Αυγούστου, λέγει τα εξής φοβερά λόγια: «Τριακόσιους χρόνους μετά την Ανάστασιν του Χριστού μας, έστειλεν ο Θεός τον άγιον Κωνσταντίνον και εστερέωσε βασίλειον χριστιανικόν· και το είχαν χριστιανοί το βασίλειον 1150 χρόνους. Ύστερα το εσήκωσεν ο Θεός το βασίλειον από τους Χριστιανούς και ήφερε τον Τούρκο μέσα από την Ανατολήν και του το έδωκε δια εδικόν μας καλόν… Και τι; Άξιος ήτον ο Τούρκος να έχη βασίλειον; Αλλά ο Θεός του το έδωκε δια το καλόν μας. Και διατί δεν ήφερεν ο Θεός άλλον βασιλέα, οπού ήτον τόσα ρηγάτα [=βασίλεια] εδώ κοντά να τους το δώση, μόνον ήφερε τον Τούρκον μέσαθε από την Κοκκινην Μηλιά και του το εχάρισε; Διατί ήξευρεν ο Θεός πως τα άλλα ρηγάτα μας βλάπτουν εις την Πίστιν, και ο Τούρκος δεν μας βλάπτει. Άσπρα δώσ’ του [=χρήματα] και καβαλλίκευσέ τον από το κεφάλι. Και δια να μην κολασθούμεν το έδωκε του Τούρκου και τον έχει ο Θεός τον Τούρκον ωσάν σκύλλον να μας φυλάη »[4]…

Αυτός ο λόγος του Αγίου Κοσμά θα πρέπει να μας συγκλονίσει και να μας αφυπνίσει: Ο Άγιος λέει ότι ο Θεός προτίμησε να πέσει ο Ελληνισμός στα χέρια ενός τυραννικού δυνάστη που σκότωνε, βίαζε, έκλεβε, βασάνιζε, εξισλάμιζε και ατίμαζε τους χριστιανούς, γιατί είδε –με την παντογνωσία Του– ότι αν έμενε ελεύθερος θα πάθαινε κάτι απείρως χειρότερο: Θα έχανε την ορθή Πίστη του και θα εκλατινιζόταν! Προτίμησε ο Θεός τη βαριά σκλαβιά των τεσσάρων αιώνων, από την εξωτερική «ελευθερία» που θα ήταν, όμως, πνευματική δουλεία! («Τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; » Ματθ. 16:26) Ως εκ τούτου, κατά τον Άγιο, η Τουρκική σκλαβιά ήταν… ευλογία Θεού και ο Τούρκος ένα «τσομπανόσκυλο» που μας φύλαξε από τον Πάπα!…

Η Ιστορία Επαναλαμβάνεται. Δυστυχώς τα Παθήματα δεν μας Έγιναν Μαθήματα.

Αν ρίξουμε μία ματιά στην ιστορία θα διαπιστώσουμε ότι κάθε φορά που γινόταν μία προδοσία της Πίστεως επακολουθούσε και μία Εθνική Συμφορά:

  • Το 1439 υπεγράφη στη Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας η ένωση Ορθοδοξίας και Παπισμού και στις 12 Δεκεμβρίου του 1452 στο Ναό της Αγίας Σοφίας έγινε συλλείτουργο Ορθοδόξων και Παπικών. Το 1453 έγινε η άλωση της Κωνσταντινούπολης και καταλύθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία!
  • Το 1920 το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέδωσε την γνωστή αιρετική εγκύκλιο «Προς τας Απανταχού του Χριστού Εκκλησίας» με την οποία αθετούσε –για πρώτη φορά στην ιστορία της Εκκλησίας– το δόγμα της «Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας», αναγνωρίζοντας εκκλησιαστική υπόσταση σε όλες τις αιρέσεις. Δυό χρόνια αργότερα έγινε η Μικρασιατική Καταστροφή!
  • Το 1948 Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως εξελέγη, με τη βοήθεια των Αμερικανών, ένας μασώνος, ο Αθηναγόρας, που εντατικοποίησε τα οικουμενιστικά ανοίγματα. Το 1955, και παρά τη διεθνή αναγνώριση που απέκτησε, έλαβαν χώρα τα θλιβερά γεγονότα της Πόλης, μετά τα οποία 250.000 μέλη της ελληνικής κοινότητας εξωθήθηκαν να εγκαταλείψουν σταδιακά τις εστίες τους!
  • Το 1964 έγινε η άρση των αναθεμάτων με τους αμετανόητους παπικούς. Δέκα χρόνια αργότερα έγινε η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο……

Πτολεμαΐδα, 29/5/2017
Βασίλειος Π. Κερμενιώτης

Παραπομπές
[2]Αγιορείτη μοναχού Μαξίμου Ιβηρίτη, «Το όραμα του Μωάμεθ Β’ – Ο Γεννάδιος Σχολάριος στον Οικουμενικό Θρόνο» http://artion-news.gr/
[3]Διαβάστε το εξαιρετικό άρθρο: «Η άλωση της Πόλης κατά τον Γεννάδιο Σχολάριο» http://www.impantokratoros.gr/geannadios-sxolarios-alosh.el.aspx
[4]Ιωάννου Μενούνου, Κοσμά Αιτωλού Διδαχές, εκδ. Τήνος, Αθήνα 1999, Διδαχή Ε’, σελ. 269- 270.

***

Μετά την άλωση της πόλης έδωσε και άλλα δείγματα ο Θεός για να τους δείξει την αποστασία τους. Ένας ευσεβής μοναχός με πόνο ψυχής παρακαλούσε το Θεό να του δώσει μία εξήγηση, γιατί επέτρεψε να συμβεί αυτό το μεγάλο κακό για τον ελληνισμό και να βρεθεί στα χέρια απίστων και ο Θεός του απάντησε μέσα από ένα όραμα. Είδε δηλαδή πάνω στην Αγία Τράπεζα του ναού που προσευχόταν να έχει πάει μια γουρούνα και να έχει γεννήσει τα γουρουνάκια της. Θεέ μου λέει τι είναι αυτό, εξήγησε μου και ο Θεός του απάντησε ότι αυτά τα γουρούνια είναι καλύτερα από τους ιερωμένους, που έχουν προδώσει τη πίστη. Για τις πεποιθήσεις του, αλλά και τις πράξεις του ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος παρά τη θυσία του στο τέλος, δεν ανακηρύχθηκε ποτέ άγιος. Όσο για το όραμα με τα πέντε δάκτυλα κάποιοι είπανε ότι η εξήγησή του είναι ότι μετά τους πέντε αιώνες η πόλη θα γυρίσει στους ορθοδόξους. Θα δούμε. Σήμερα όμως τα πράγματα είναι όπως ήταν και τότε τις παραμονές της άλωσης και ο κόσμος βρίσκεται σε έναν φοβερό λήθαργο. Έτσι ο Θεός θα επιτρέψει βάσανα και διωγμούς για να μας επαναφέρει και πάλι στον ορθό δρόμο.Αγ.Σοφια-Κωνσταντινουπολη-δεηση_мозаики_Святая София-0_3cd08_2a81496_orig

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός

Αποφράς ημέρα δια το Γένος μας δεν είναι μόνον η 29η Μαΐου 1453, αλλά και η 12/13η Απριλίου του 1204, όταν έπεσε η Βασιλεύουσα και η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης-Ρωμανίας στους Φράγκους της Δ’ Σταυροφορίας. Υπάρχει, μάλιστα, γενετική σχέση μεταξύ τους…

Το φιλοδυτικό ρεύμα αποτελούσαν κυρίως διανοούμενοι και πολιτικοί, ουνίτες ή ουνιτίζοντες… Οι Ανθενωτικοί, δηλαδή, ο Κλήρος, οι Μοναχοί και το ευρύ Λαϊκό σώμα, διατηρούσαν μόνιμη, μετά το 1204, δυσπιστία έναντι της Δύσεως. Ο αντιδυτικισμός της Ανατολής συνιστούσε περισσότερο αυτοάμυνα και αυτοπροστασία… 

Κοσμάς ο Αιτωλός _Saint Cosmas of Aetolia, Equal to the Apostles_св. Косма Этолийский_St. Kosmas life 1Η συνείδηση αυτή των Ανθενωτικών θα κωδικοποιηθεί στο κήρυγμα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού (18ος αι). «Και διατί δεν ήφερεν ο Θεός άλλον βασιλέα, που ήταν τόσα ρηγάτα εδώ κοντά να τους το δώση, μόνο ήφερε τον Τούρκον μέσαθεν από την Κόκκινην Μηλιά και του το εχάρισεν; Ήξερεν ο Θεός πως τα άλλα ρηγάτα μας βλάπτουν εις την πίστιν, και (= ενώ) ο Τούρκος, δεν μας βλάπτει. Άσπρα δώσ’ του και καβαλλίκευσέ τον από το κεφάλι. Και δια να μη κολασθούμεν, το έδωσε του Τούρκου και τον έχει ο Θεός τον Τούρκον ωσάν σκύλον να μας φυλάη…»….

Οι αλώσεις του 1204 και του 1453 απειλούσαν γεωγραφικά σύνορα και προκάλεσαν δουλείες σωμάτων. Η ψυχή και το φρόνημά μας, έμειναν αδούλωτα και γι’ αυτό επιβιώσαμε, κατορθώνοντας να φθάσουμε στο 1821. Σήμερα τα σύνορά μας βρίσκονται στην ψυχή μας. Αυτή απειλείται με νέα (τρίτη) άλωση. Η Υπερδύναμη της Νέας Εποχής, με όλες τις συνιστώσες της, έχει αποβεί «καθολική μας μητρόπολη» και μόνιμο σημείο αναφοράς, καθορίζοντας και προσδιορίζοντας σύνολο τον εθνικό μας βίο, και αυτό το φρόνημά μας, με την εξωπροσδιοριζόμενη παιδεία. Χρειάζεται συνεπώς παράλληλη καλλιέργεια της εθνοκεντρικότητας, όχι ως σοβινιστική εχθρότητα, αλλ’ ως λυτρωτικό αντίβαρο στον οικουμενιστικό οδοστρωτήρα (πολιτικά και πνευματικά), που ισοπεδώνει το φρόνημα και εκθεμελιώνει τα σύνορα των ψυχών και συνειδήσεών μας.

Οι Ανθενωτικοί της εποχής μας, όσοι διατηρούν την αυθεντικότητα των Αγίων μας, μένοντας ξένοι προς κάθε έννοια φανατισμού και μισαλλοδοξίας, ταυτίζονται με την «μαγιά» του Μακρυγιάννη, σώζοντες την Ορθοδοξία και το Γένος-Έθνος στην συνείδηση και την ζωή τους, απρόθυμοι πάντοτε να θυσιάσουν στα είδωλα της Νέας Εποχής και αίροντες τον σταυρό του μαρτυρίου και της παντοειδούς θυσίας. Το μέλλον της Ορθοδοξίας και της Ελληνικότητας στον τόπο μας είναι αλληλένδετο με την στάση των «Ανθενωτικών» στην σημερινή φοβερότερη και υπουλότερη απόπειρα της Φραγκιάς να υποτάξει, δηλαδή να διαλύσει, την Πίστη και το Γένος μας. Όπως δε οι Ανθενωτικοί στην διάρκεια της ποικιλώνυμης δουλείας έσωσαν το Γένος, με όλα τα συστατικά του, και το οδήγησαν ακμαίο στο 1821, έτσι και σήμερα οι πατερικά Ανθενωτικοί θα διαφυλάξουν το Γένος από τα επερχόμενα δεινά. («ΟΦΕΙΛΗ ΑΓΑΠΗΣ», π. Γ. Δ. Μεταλληνού ομοτ. Καθ. Πανεπ. Αθηνών, εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”)αγια σοφια-Κωνσταντινούπολη_Constantinople_Константино́поль-agiasofia2Ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει από το μνήμη του “Ρωμιού” την υπόσχεση του φωτεινού εκείνου αγγέλου που παρηγορούσε την Παναγιά μας λέγοντας: “πάλε με χρόνους με καιρούς, πάλε δικά μας θα ΄ναι.” 

Θρηνητικό Συναξάρι του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, Φώτης Κόντογλου

Η αλαζονεία του Ναβουχοδονόσορα και η ταπείνωση του να ζει με τα θηρία μέχρι να εννοήσει ότι μόνο ο Θεός κυριαρχεί στην ανθρώπινη ιστορία και αυτός δίδει ή αφαιρεί την εξουσία σε κάθε βασιλιά

Ο πόλεμος είναι η βέργα, πού ο Θεός τιμωρεί τα παιδιά του, για να τα αποτρέψει από την καταστροφή. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς και Προφητείες του αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου για την ΠόληΠΟΝΤΟς ΞΕΡΙΖΩΜΟς_athens24Με την Άλωση εμφανίζονται θρήνοι, θρύλοι και παραδόσεις που μεταφέρονται από στόμα σε στόμα και συντηρούν τις ελπίδες για την ανάκτηση της Πόλης! η ανάμνηση και η ελπίδα της ανάκτησής της συντηρήθηκαν για αιώνες χάρη σε αυτούς τους θρύλους, θρήνους και παραδόσεις!

Όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη στους Τούρκους, ένα πουλί ανέλαβε να πάει ένα γραπτό μήνυμα στην Τραπεζούντα στην Χριστιανική Αυτοκρατορία του Πόντου για την Άλωση της Πόλης. Μόλις έφτασε εκεί πήγε κατευθείαν στη Μητρόπολη που λειτουργούσε ο Πατριάρχης και άφησε το χαρτί με το μήνυμα πάνω στην Άγια Τράπεζα. Κανείς δεν τολμούσε να πάει να διαβάσει το μήνυμα. Τότε πήγε ένα παλικάρι, γιός μιας χήρας, και διάβασε το άσχημο μαντάτο «Πάρθεν η Πόλη, Πάρθεν η Ρωμανία».
Το εκκλησίασμα και ο Πατριάρχης άρχισαν τον θρήνο, αλλά ο νέος τους απάντησε «Κι αν η Πόλη έπεσε, κι αν πάρθεν η Ρωμανία, πάλι με χρόνους και καιρούς, πάλι δικά μας θα’ ναι».

Βοήθα Άγιε μου Γιώργη, καλή μας Παναγιά, 
να πάρουμε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά. (Ανατ. Θράκη)

”Πίστη και ελπίδα στο Θεό να υπάρχει και θα χαρούν πολλοί. Όλα αυτά θα γίνουν μέσα στα χρόνια αυτά. Έφτασε ο καιρός.. Το Γένος μας θα μεγαλώσει, θα γίνει όπως τα λέει η προφητεία του Αγίου Κοσμά. Η Κωνσταντινούπολη θα ελευθερωθεί, θα ξαναγίνει ελληνική. Θα ξαναλειτουργήσει η Αγία Σοφία.” Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Πάρθεν η Ρωμανία…
Κώστας Αλεξανδρίδης, Γιώργος Αμαραντίδης & Χορωδία
https://www.youtube.com/watch?v=F5ZzaVcyG8s

 

Γιατί πουλί μ’ δεν κελαηδείς – Χρόνης Αηδονίδης
ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ Θρακιώτικο